Ik ben het wel eens met mijn bovenbuurman, opzich een aardig vette plaat die van alle kanten er rete snel door beukt. Altijd afgevraagd of de thrashmetal nog wel leefde onder het nieuwere muziek, zeker na wat verontrustende berichtgevingen op populaire metal socialmedia groepen. 'Chronosphere' laat hier inderdaad maar eens merken dat het nog leeft en hoe, zeker een band die potentieel hoog kan scoren. Jammer genoeg dat de band niet héél populair is, ik gun het ze best erg! Het album knalt van het begin tot het einde door en zeker met nummers als 'Brutal Decay' en 'Frenzied from Inside' knallen de heren binnen (ook nog wel wat meer nummers op het album). Ik houd ze vanaf nu sowieso nog wel in de gaten, mijn interesse is meer dan gewekt na hun andere werken!

Met dit laatste album weet 'Coroner' wel een punt achter hun naam te zetten, helaas is de band na dit album gestopt met het maken van nieuwe muziek waar ik toch wel een beetje van baal, de band had best veel potentie en ik had eigenlijk gehoopt dat ze nog door waren gegaan met het maken van muziek of, ze zijn precies op het goeie moment gestopt, misschien werd het wel niet beter? Ik heb weliswaar erg genoten van dit album, samen met 'Mental Vortex' was het sowieso al een album die ik van 'Coroner' ken echter het begin werk (R.I.P. t/m No More Color) heb ik nooit echt gekend, wel eens geluisterd maar dat waren een paar nummers. 'Grin' kan mij echter niet meer vermaken dan het voorgaande album 'Mental Vortex'.

Het gitaarwerk is perfect in dit album, 'The Lethargic Age' kent bijvoorbeeld zo'n solo maar ook 'Paralized, Mesmerized' en ook nog wel anderen in het album hadden een prima solo er in zitten. De drum was ook prima en de bas ook, de zang daar moest ik heel erg aan wennen in het begin, en zelfs op de dag van vandaag kan ik er nog steeds niet helemaal van genieten en mee overweg, dan vond ik Ron in de vorige albums toch wat beter performen.

Toch blijft het album in het algemeen heerlijk om te luisteren, alles bij elkaar maakt het best duister en er komt ook een heel donkere sfeer van de film af die ik nog niet eerder heb gevoelt. Je merkt wel dat de heren van Coroner echt muziek maken waar ze zich goed mee voelen en hebben in de vijf albums die ze hebben uitgebracht toch al verschillende stijlen naar buiten gebracht, het is nooit het zelfde en dat maakt 'Coroner' in mijn ogen toch best goed en vooral strak. Leuke album, helaas niet echt mijn favoriete stijl in het Genre, al blijft het stiekem toch gewoon wel heerlijk om naar te luisteren en komt je er snel doorheen.

Eindstand:
01. Mental Vortex
02. Grin
03. R.I.P.
04. No More Color
05. Punishment for Decadence

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Motörhead 3.59*
08. Anthrax 3.55*
09. Breaking Benjamin 3.5*
10. Obituary 3.25*
11. Slayer 3.21*
12. Creed 3*
13. Twisted Sister 3*
14. Mötley Crüe 2.94*

Ik wil dit als eerste even kwijt: wat is 'Semtex Revolution' toch een heerlijk nummer, fantastische solo, genieten! Voor de rest kan ik alleen maar met lof gooien naar dit album van 'Coroner', het technische geluid doet duidelijk ten goede en het is een hele vernieuwing van de band, een verfrissende vernieuwing mag ik eigenlijk zeggen wat het gaat ze toch best makkelijk af, en de heren flikken het om er een geweldige sound uit te krijgen. Met de technische twist aan de muziek gebracht zet 'Coroner' een hele stap vooruit, het past bij de heren, het past bij de stem van Ron Broder en het gaat ze beduidend goed af, ze hebben met wat nummers een naam opgebouwd maar helaas kappen ze daar al snel mee.

Met het voorgaande album vond ik al dat er een verandering in hun muziek aan zat te komen, en door dit album er achter aan te zetten maken ze een minder harde klap in het gezicht, we waren tenslotte al een beetje gewend door het album 'No More Color'. Erg fijne nummers kent dit album, zoals het nummer wat ik al heb genoemd hierboven maar ook 'Divine Step' en 'Son of Lilith' klonken beiden erg strak. Het rest van dit album is ook geweldig, alleen schieten de opgenoemde nummers er wel wat meer uit. Vet, ga ik zeker vaker opzetten!

Voorlopige tussenstand:
01. Mental Vortex
02. R.I.P.
03. No More Color
04. Punishment for Decadence

Vet! Deze derde plaat van de heren knalt weer door de speakers heen, en ik ben langzamerhand niet meer anders gewend. Hoewel ik alleen de laatste twee albums van 'Coroner' ken is ook dit derde album zeker niet mis en ik vond in mijn ervaring dat we de overstap richting het technische soms al wat tegen komen, en zeker de sounds van het eerste album die erg trash klonk is al wat geëvolueerd.

Maar technisch ( ) zit het weer strak in elkaar, zeker met het beginnende nummer 'Die by My Hand' weet de band mijn volle aandacht weer te trekken en ben ik weer aardig enthousiast. Dit komt zeker ook omdat de volgende nummers allemaal stuk bij stuk beter worden, een giga vette solo in 'Mistress of Deception' alleen vond ik de rest om het nummer heen wat midner. Trouwens in noem wel één nummer op maar, in het algemeen kent elk nummer wel een vette solo. Ook was het nummer 'Read My Scars' erg vet, en zit er eigenlijk niet echt een super slecht nummer in.

Het album is redelijk kort, normaal zeik ik over 'te lange' albums maar bij dit album mis ik een redelijk lang nummertje. Ik merk wel dat Coroner hier tot nu toe nog niet van is geweest maar ik weet dat de volgende twee albums dit wel bevatten, hier ga ik verder ook niet over 'klagen'. Productie was verder ook prima en zo is deze band wel weer aan het knallen.

Voorlopige tussenstand:
01. R.I.P.
02. No More Color
03. Punishment for Decadence

De rauwige productie ligt een beetje in het voordeel van Coroner die na het debuutalbum 'R.I.P.' het niveau niet echt bepaald weten vast te houden, inderdaad een onstuimige klinkende plaat die zeker op een paar punten beter had gekund. Het gitaarwerk is daar een voorbeeld van, die zeker geziene het debuut wat te min doet waarbij ik de nodige gave solo's en riffs toch wel mis. Ook het songstekst gedeelte is niet héél bijzonder en dan is dit album in het algemeen toch iets minder dan mijn verwachtingen. Met nummers als 'Absorbed', 'Masked Jackal', 'Sudden Fall' en 'Arc-Lite' brengen de heren wel weer vier toffe nummers de wereld in maar daarna kakte het voor mij toch wel een beetje in, dat is jammer. En dan haalt 'Arc-Lite' bij lange na het niveau niet van 'Nosferatu' wat op hun debuut staat. Gemende gevoelens, zeker niet slecht alleen niet wat ik had gehoopt.

Voorlopige tussenstand:
01. R.I.P.
02. Punishment for Decadence

Een prima debuut van de heren van 'Coroner'. Deze Zwitserse trashmetal band ken ik voornamelijk van de latere werken 'Metal Vortex' en 'Grin' en mijn interesse om wat meer te luisteren van de band was nooit echt heel groot, eerlijk gezegd heb ik de band wat laten vergaan in mijn hoofd en heb ik ze al een langere tijd (als ik zo lees net zoals 'Eddie') niet meer aangezet. Echter na mijn vakantie in Duitsland stuitte ik weer op de heren en leek het me een ontzettend leuk idee om ze toch eens in een marathon verhouding helemaal af te luisteren want de heren knallen werkelijk door je speakers heen.

En ook met hun debuut 'R.I.P.' doen ze echt niet rustig aan, heerlijk om te zien dat een band van begin af aan al aan het knallen is en precies doen waar ze goed in zijn, een portie heerlijke trashmetal op tafel zetten. En met nummers als 'Reborn Through Hell', 'Spiral Dream' en 'Suicide Command' was ik verkocht. Ook het titelnummer is heerlijk om te luisteren met een fantastisch gitaarwerk. En over gitaarwerk gesproken, het nummer 'Nosferatu' mag je dan echt niet vergeten: heerlijk! De andere nummers waren ook niet al te min, maar ik vond de opgenoemde nummers toch iets meer om te genieten.

De zogenoemde 'Intro' nummers die de band in het album heeft gestopt vond ik soms iets overbodig, en ik ben daar zelf nooit echt zo'n fan van. Ook bij dit album hikte ik er tegen aan, en ook al is het niet de grootste ergernis die je kan hebben, ik ben er altijd meer voor om er dan gelijk een geheel nummer van te maken. Ron Broder zingt goed, maar het gitaarwerk van Tommy Vetterli vond ik toch iets gaver om naar te luisteren. Professionals aan het werk, en dat merkte je al vanaf het eerste nummer.

De comeback van de heren (alweer bijna tien jaar geleden) weet meer indruk te maken dan wat de jongens hiervoor naar buiten hebben geperst. Echter is ook héél goed aan te horen dat de heren buiten Scott Stapp zich hebben aangesloten bij Myles Kennedy want er zijn soms best wat tonen aan het 'Alter Bridge geluid' te knopen Ruig, stevig en pakkend.

Helaas voel je al wel aan dat dit hem niet gaat worden, de band heeft immers een super gave 'nieuwe' band met een andere zanger, die ik ook met veel meer punten waardeer dan deze 'Creed'. Ook vind ik Scott minder zinger dan andere grunge zangers (neem de namen die Aladdin boven mij al opnoemde) en dat schiet ook een beetje mis. Over het algemeen was 'Creed' geen slechte band, en zeker dit laatste album was een heuze topper maar, de bandleden mistte de chemie tussen elkaar ontzettend erg en dat was op veel momenten goed te horen.

Met een paar leuke nummers weet 'Creed' mij met dit album het meeste te vermaken maar, echt goed word deze band in mijn ogen niet. In het begin greep 'Full Circle' makkelijk na de vier sterren, echter na 'Suddenly' vond ik het album weer wat in kakken en vind ik alleen het titelnummer nog echt er boven uit komen maar viel het voor de rest wel mee, was het soms weer typisch rustig.

Eindstand:
01. Full Circle
02. My Own Prison
02. Weathered
03. Human Clay

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Motörhead 3.59*
05. Anthrax 3.55*
06. Breaking Benjamin 3.5*
07. Obituary 3.25*
08. Slayer 3.21*
09. Creed 3*
10. Twisted Sister 3*
11. Mötley Crüe 2.94*

Als ik heel eerlijk moet zijn vind ik dit tweede album van de jongens van 'Creed' niks bijzonders, en vond ik het debuutalbum nog geslaagder. Het is te rustig, grijpt nergens echt aan en word nergens bijzonder spannend. Gitaarwerk is matig, zeker als je weet wat Tremonti in de toekomst uit zo'n ding perst is het hier wel bedroevend slecht en alleen de nummers 'Higher' en 'Faceless Man' wisten mij op een zekere hoogte te boeien maar de rest is veelte rustig. Jammer dat de ego van Scott zelfs in het muziek te voelen is want de man heeft een fantastische stem maar, haalt er niks uit. Het mag van mij wat harder en ruwer, dit rustige geneuzel zet ik niet snel meer op.

Voorlopige tussenstand:
01. My Own Prison
02. Human Clay

Redelijk post-grunge album en leuk debuut voor de heren van Creed waaronder ik het meest geïnteresseerd ben in Mark Tremonti die ik afgelopen maand nu live heb mogen mee maken in Hedon Zwolle. Echter ben ik nooit écht fan geweest van 'Creed' en hoewel ik eigenlijk alleen dit eerste en hun laatste album wel eens heb geluisterd blijft het niet een band die ik snel veel voor mijn plezier op zou zetten, ook dit eerste album is wel geinig maar nergens écht héél speciaal.

Het is allemaal wat té soft, en ik ben er telkens niet warm van. Als ik heel eerlijk mag zijn vond ik alleen 'My Own Prison' leuk om te luisteren en die zal ik nog wel vaker gaan draaien maar dat is vrijwel het enigste nummer van dit album die me wist te overtuigen. De rest vond ik niet héél interessant. 'Torn' en 'One' zijn twee redelijke nummers maar halen voor mij niet het niveau wat 'My Own Prison' wel weet te behalen.

Weinig interessante stukken in dit debuut en dan blijft het allemaal wel doorsnee. Zang is keurig, heerlijke grunge zang en de gitaarwerken zijn prima maar, niet zoals ik Tremonti ken. Ik heb de band gekozen voor de marathon omdat ik de carrière van Tremonti langs wil gaan, anders had ik de band denk ik wel links laten liggen.

Tja, ik ben er niet echt van onder de indruk. Creed heeft een erg wisselvallig stemming in hun albums en ik snap aan de ene kant ook best wel dat deze band een beetje uit elkaar is gevallen, en dat hij nog niet opgeheven is daar sta ik versteld van eigenlijk. Eerlijk gezegd begint het album kakkie hard, met 'Bullets' slaan de heren in als een bom maar na 'Who's Got My Back?' zakt dit niveau weer wat in en worden de heren weer wat terug houdend.

Dus, het nummer 'Bullets' vond ik persoonlijk het beste. Maar met de nummers 'Who's Got My Back?' en 'Weathered' wisten ze me ook nog wel aardig te vermaken. De rest daarin tegen vond ik echt wel minder, en hebben ze soms weer wat trekjes naar het voorgaande album wat ik drie keer niks vond. Met deze album weten de heren me wederom niet te overtuigen, toch vond ik hem beter als zijn voorganger, is hij op sommige momenten weer wat harder en dat vond ik toch leuker, Scott gebruikt eindelijk zijn stem weer beter en het klinkt allemaal wat georganiseerder. De productie is prima maar, de vonken spatten nog niet van 'Creed' af en ik denk dat, dat ook nooit meer zal gebeuren.

Voorlopige tussenstand:
01. My Own Prison
02. Weathered
03. Human Clay

Leuk maar niks bijzonders. Critical Defence staat hoog in de RYM lijst dus maar een poging gewaagd. De band overrompelt en gooit je dood met riffs en solo's waar zang duidelijk op een tweede plaats staat. Hoewel de jongens getalenteerd overkomen is dit beukwerk leuk voor de doorgaande thrasher (zoals ik) maar verveeld het misschien iets te gauw. Hopelijk komen ze met meer werkjes in de toekomst, het is niet slecht maar ik werd nergens omver geblazen.