Aan het begin van de COVID epidemie in 2020 zat ik veel op het online platform Discord, waar ik een metalgroep was gejoined en daar bevriend raakte met verschillende mede-metalheads. Eentje, afkomstig uit Liverpool was heel erg in het gothic genre. Ik leerde van hem bands kennen als Sentenced, The Gathering en deze band Lake of Tears, zeker nadat hij met dit album op de proppen kwam.

Van mijn 220 scrobbles op Last.fm zijn er 200 van deze plaat afkomstig. Je kunt dus zeggen dat er ik destijds best van onder de indruk was. Na 2020 is de band eigenlijk in een zwart gat bij mij terecht gekomen, en ben ik pas laatst weer op terug gekomen.

Dit album blijft fantastisch, wat ik merk is dat het me wel iets minder deed dan destijds in 2020, nog steeds is het echt lekkere muziek. Pagan Wish heeft het voor mij echt een stuk beter gedaan, blijft dat een lekker nummer vinden. Maar ik denk dat iedereen wel weet welke nummers ik nog meer echt lekker vond.

Opzich wel een reden om de band eens helemaal onder handen te nemen. Nu de herfst is aangebroken vind ik dat wel een mooi moment, waar dit album ook perfect bij past. Want de blaadjes zijn bruin, het weer wordt guur, dan is dit album echt perfect en komt hij tot zijn recht.

Jeetje, wat een negativiteit in de stemmen hier. Deze debuutplaat van Lake of Tears vond ik juist heel erg tof! Dit is gewoon wel echt een typische doom plaat die je vaker voorbij hoorde komen in de jaren negentig, ik durf deze plaat ook wel te schalen tussen enkele favorietjes van mij uit die tijd. Goed, ik ben wel van mening dat deze plaat de nodige kinderziektes kent, die ook mij er van weerhouden om de volle mep te geven, het is allemaal gewoon wel te doen.

Het valt me als eerste gewoon echt op dat de productie niet heel denderend is. Vooral op Upon the Highest Mountain is dat erg goed terug te horen, waar meer lijkt dat ze vergeten zijn weg te werken dat ze het geluid harder en zachter zetten. Luister maar eens goed in het begin, alsof alles open werd geschoven. Daarnaast vallen de gitaren een beetje weg, en de zang is wel een beetje armoedig opgenomen.

Toch vind ik de nummers best lekker klinken, en creëert misschien die slechtere productie juist een bepaalde sfeer bij deze plaat. Ik vond nummers als Eyes of the Sky, Tears en ja ook Upon the Highest Mountain behoorlijk leuk hoor. Ik ga hier wel goed op, en ga de plaat zeker vaker aanzetten!

Duidelijk een tikkeltje minder deze plaat, best jammer. De plaat komt overigens echt lekker op gang met A Foreign Road alleen voor mijn gevoel konden ze niet het niveau aanhouden, en begon het allemaal een beetje karig te worden.

Met Headstones maken ze nog een uitschieter, en de afsluiting met The Path of the Gods (Upon the Highest... weten ze nog leuk te eindigen, alleen dat was het in mijn ogen ook wel. Allemaal niet zo bijzonder, ik mis het diepe doom geluid van plaat één al wel behoorlijk, duidelijk dat ze hiermee de rock kant op zijn gegaan. Het is allemaal echt niet slecht te noemen, al heb ik nou ook niet direct de neiging deze plaat vaker op te gaan zetten.

Het is dat de band is gevormd met iemand die ik persoonlijk ken, althans ik ken haar via via maar dat wil niet zeggen dat ik direct een fan van Lakshmi ben. Toch kent dit pop-bandje wel zijn leuke nummers en heb ik (zelfs nog bij DWDD) genoten van het korte album en luistert hij prima weg met hier en daar heerlijk rustige nummers.

Pfoe, wat een ontzettend grote stap en wat een ontzettend vette knaller heeft 'Lamb Of God' hier de wereld in gedrukt waarbij we erg veel progressie ontdekken van de heren, het klinkt allemaal al muzikaler zoals ik van ze gewend ben, der zitten eindelijk wat goeie solo's in die naar voren worden gehaald en de zang van Randy begint steeds zuiverder, verstaanbaarder en schoner te worden zoals ik bij de beste man gewend ben. Ja, ik mag oprecht zeggen dat deze plaat mij al lichtelijk omver knalt en aangezien ik de andere platen van de heren ook allemaal al ken weet ik dat er hierna nog wat op zich staat te wachten.

Met 'Ruin' start de plaat super gaaf, en knallen de vonken er bijna letterlijk vanaf. Vooral het begin van Randy's vocals zijn om van te genieten, wat een goeie diepe grunt was dit. Maar ook de rest van dit nummer is werkelijk prachtig te noemen. Ook het tweede nummer blaast je omver en daarna word het album iets rustiger maar nog steeds prachtig. 'Vigil' is trouwens ook nog een nummer om op te noemen, rustiger maar om af te sluiten geweldig!

Met de Voldermort uit de metal scéne heeft dit album een prima productie gekregen. Devin Townsend dan wel te verstaan heb ik vorig jaar op Dynamo live mogen zien maar, als je zou zeggen dat hij echt een demoon mee draagt geloof ik je gelijk. Dit album kent gewoon een prima productie, kent lekkere nummers en de 'Adler' broertjes zijn perfect bezig, genieten!

Voorlopige tussenstand:
01. As the Palaces Burn
02. New American Gospel
03. Burn The Priest

Ik denk toch dat ik dit één van de gaafste albums vind van de heren bij Lamb of God maar, er hikt iets tegen mij been dat ik niet de volle vijf sterren wil afgeven aan dit album. Ik persoonlijk denk dat ook ik de variatie hier en daar wat mis en zelfs nog het punt dat het geluid van Blythe mij na een tijdje enigszins niet kan veroveren. Ik weet wel dat de albums die volgen weer een anders stem geluid met zich mee brengen en waar ik wat meer fan van ben dan nog steeds die wat jongere Blythe.

Echter vind ik het album wel steengoed, knallen de nummers de speakers uit en vermaak ik me eigenlijk het hele album wel. Met nummers als 'Omerta' kan ik me echt wel vermaken, ook geinig dat stukje tekst voorafgaand:

"Whoever appeals to the law against his fellow man is either a fool or a coward,
Whoever cannot take care of himself without that law is both,
For a wounded man will shall say to his assailant,
"If I live, I will kill you. If I die, you are forgiven",
Such is the rule of honor."

Echter is dit niet het enige nummer, ook de nummers als 'Laid to Rest', 'Hourglass' en 'The Faded Line' kon ik heel erg goed hebben en knallen de speakers uit. Het nummer als 'Ashes of the Wake' is ook super tof maar kende geen zang. Hier werd een marine quote opgenoemd en was het voor de rest lekker veel muzikale stukken met heerlijke gitaar riffs, solo's en drumwerken. Dit is dus precies wat ik bedoelde met mijn woorden toen ik zei aan het begin van de marathon dat ik ze daar minder muzikaal over vond komen, er zit al een wereld van verschil tussen de albums in en dan merk je echt wel dat de band een stijgende lijn maakt.

Of ik ooit vijf sterren ga geven voor Lamb of God weet ik niet, 'Ashes of the Wake' is tot nu toe wel echt mijn favoriet en dat blijft nog wel eventjes. Handig zo'n marathon in dat opzichte, je hoort alles dus je weet altijd wat je het mooiste vind en, het mooiste springt er hoe dan ook boven uit. Al om al, heerlijk album maar nét die vijf sterren niet waard puur omdat ik denk dat het na een tijdje wat eentonig kan worden.

Voorlopige tussenstand:
01. Ashes of the Wake
02. As the Palaces Burn
03. New American Gospel
04. Burn The Priest

Toch met een lichtelijke hoop dat na het inluiden van de nieuwe naam, de band ook wat veranderd had in hun doen. Echter vind ik het nog steeds iets wat te chaotisch over komen (zeker vanaf 'Pariah' had het album geen indruk meer) en ben ik nog steeds geen fan van de jongere stem van Randy Blythe wat ik persoonlijk in latere albums als één van mijn favoriete zangers beschouw met een heerlijk grunt geluid. 'Black Label' was een lekker nummer, de rest vond ik niet echt héél interessant worden.

Ook had ik gehoopt dat de band wat muzikaler werd, wat ik nu nog wel mee vond vallen maar er zit schot in de zaak, de eerste solo's komen er door en daar ben ik toch wel een voorstander van. Toch weet de productie dit wel weer te verkloten door dat geluid juist zacht op de achtergrond te laten draaien, iets wat ik een weggegooide kans vond. En dan is ook dit album van Lamb of God een wat mindere vergeleken met zijn nakomelingen, toch blijft het wel één van mijn favoriete bands (die net de top tien niet weet te halen).

Voorlopige tussenstand:
01. New American Gospel
02. Burn The Priest

Pfoe, en zo kan ook 'Lamb of God' niet op de eeuwige tour naar succes volgen en dat is wel te merken met 'Resolution' die ik bij vlagen super gaaf vond maar veelte lang. Tja, ik ben niet echt te spreken over 'Resolution' en dat ben ik nooit echt geweest, ik ben echter na wat afspeelbeurten toch aan het zoeken wat dit toch kan zijn. Ik zelf denk persoonlijk dat het album totaal niet bij het niveau komt wat 'Sacrament' en 'Wrath' bij mij wel haalden, en dan is dit toch wel een klapper in het gezicht.

'King Me' is een super gave track die van het gehele album er boven uit vond steken. En samen met 'Desolation' en 'Ghost Walking' vond ik dat de enige drie nummers die ik echt goed vond. De rest werd stukje bij stukje meer bijzaak. Ook de lengte speelde een beetje nadelig mee, het album duurt bijna een uur (mist één nummer van vier minuten) en dan word de zang van Blythe al gauw eentonig. Ondanks dat ik het een ontzettend goeie zanger vind, na een uur ben ik er wel een beetje klaar mee. Hun normale speelduur van veertig minuten vond ik soms al iets te lang maar, met bijna twintig minuten extra werd het voor mij te veel. Instrumenteel niets veel veranderd en de vonken spatten nog niet echt van het scherm, al is het natuurlijk niet hun slechtste plaat, ze hebben betere.

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Wrath
03. Ashes of the Wake
04. As the Palaces Burn
05. New American Gospel
06. Resolution
07. Burn The Priest

Ja, ik wist stiekem al sinds het begin van de marathon dat dit album van Lamb of God toch wel mijn favoriet is. Ondanks dat dit het eerste album is geweest wat ik gehoord heb van de heren, en zo ben ik ook verslaafd en bekend geworden onder de naam 'Lamb of God', die zelfs uitgegroeid is naar één van de leukere bands om naar te luisteren in mijn opzichte en naar de band die ik veel draai in de auto op weg naar het werk of tijdens de terugreis, vooral het laatste is vaak aan de orde.

Ik heb 'Sacrament' altijd wat meer gewaardeerd dan de hoog scorende 'Ashes Of The Wake' wat desalniettemin een ijzersterk en supergoed album is. Toch heb ik met 'Sacrament' wat meer, niet alleen omdat het, het eerste album is wat ik heb geluisterd van de heren maar ik vind de mannen hier toch wel een hoogtepunt bereiken. Blythe's stem is grandioos, de grunt heeft eindelijk de gewenste toonvariatie en verveeld een keer niet, wat ik bij de vorige albums al snel wel had. De instrumenten worden fantastisch in gezet, het drumwerk van Chris Adler was erg fijn maar ook het gitaarwerken van Willie en Mark waren heerlijk.

Er staan genoeg heerlijke nummers op het album, en ik denk eigenlijk dat er geen één is die ik verafschuw of niet echt lekker vond. Alles is naar wens en dat maakt voor mij dit album ook prima. Met 'Walk with Me in Hell' als opener weet de band een knaller te maken, en het is gelijk een prachtige plaat. Ook het daarop volgende nummer 'Again We Rise' is heerlijk met als topper 'Redneck' die daarna volgt. Kort maar erg krachtig met een heerlijke sound, ook wel geinig hoe de band hierop een videoclip heeft geschoten als Blythe bijvoorbeeld in het refrein constant roept "This is a motherfuckin' invitation".

Daarna zitten we niet stil, 'Pathetic' is een heerlijk nummer tussendoor en als 'Descending' speelt is het voor mij toch wel doorslaggevend dat dit album voor mij perfect is. Zeker als we na 'Descending' verder gaan met 'Forgotten' en 'Requiem' wat ik persoonlijk twee van de betere nummers vond op het album. Echter na 'Requiem' vond ik de nummers niet héél interessant. Ze waren wel leuk maar liepen een beetje weg van het niveau van het album.

Ja, 'Sacrament' is mijn favoriet, en dat gaat waarschijnlijk ook wel zo blijven. Heerlijke plaat met prachtige muzikale stukken zoals 'Lamb of God' bekent staat, zeker geen hoogstaand gitaarwerk maar zo is deze band nooit echt geweest dus echt missen doe ik het niet. Al heeft 'Requiem' een prima solo, dus die mag hij ook in zijn zak steken!

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Ashes of the Wake
03. As the Palaces Burn
04. New American Gospel
05. Burn The Priest

Gaaf hoor, zeker na een wat teleurstellend album die we hier voor hebben gehad knalt dit zesde album weer als een bom naar binnen, met heerlijke nummers en een album die ik eigenlijk al plat heb geluisterd. Ja, ik moet zeggen dat ik best gecharmeerd ben door dit album, niet alleen omdat ik Blythe hier best lekker op vind zingen nee, de het niveau is ook gewoon ontzettend gestegen in de riffs en solo, en vooral ten opzichte van de eerdere albums steekt deze er ver boven uit.

De gasten zijn leuk en vervulden prima hun rol in de nummers, al was ik zelf meer fan van Chino Moreno dan Pucatio in het laatste nummer. Maar echt, met nummers als 'Still Echoes', 'Erase This', '512', 'Embers', 'Footprints' en 'Overlord', de heren speelden me helemaal weg en ik was aardig onder de indruk van deze nummers, vond ze ook echt heerlijk klinken. Nummers als 'Anthropoid' en 'Torches' mochten er ook zeker wezen en dan ben ik dus eigenlijk fan van bijna het hele album op twee nummers na, die ik iets minder vond, héél iets. Maar, al om al een heerlijke plaat die ik echt nog wel vaker ga opzetten.

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Wrath
03. Ashes of the Wake
04. VII: Sturm und Drang
05. As the Palaces Burn
06. New American Gospel
07. Resolution
08. Burn The Priest

Ik denk dat buiten 'Sacrament' om dit album wel het betere werk is wat 'Lamb of God' naar buiten heeft gebracht, en na dit album vond ik de band namelijk ook weer een beetje rustiger aan doen. De nummers zijn voor mij best pakkend, en vanaf het begin tot het einde heb ik erg genoten van het album, misschien wel zo erg genoten dat sommige woorden mij wat te kort weten te schieten.

Het is in het algemeen vrij standaard, Blythe die er op los grunt en een groep muzikanten die met stevige en harde riffs en slagen de songs tot een vrij agressieve manier op je bord weten te krijgen. Echter vind ik wel dat de band steeds meer progressie weet te creëren met hun instrumentale kant, de solo's zijn beter als ze er zijn en het klinkt allemaal een stuk strakker als de jongere 'Lamb of God'.

En tot mijn verbazing vind ik waarschijnlijk sommige nummers wat leuker dan menig stemmer hier, zo kon ik onwijs genieten van het nummer 'Grace' die helaas niet erg hoog staat in de statistieken. Voor de rest vond ik de nummer 'Set to Fail', 'Fake Messiah', 'Broken Hands' en 'Dead seeds' natuurlijk ook erg gaaf en ook het nummer 'Reclamation' vond ik helemaal zo slecht nog niet klinken. Ik heb eigenlijk geen slechte nummers, ook geen slecht woord over dit album, ik vond het zo'n gave zit en heerlijk album, die gaat zeker vaker gedraaid worden hier.

Voorlopige tussenstand:
01. Sacrament
02. Wrath
03. Ashes of the Wake
04. As the Palaces Burn
05. New American Gospel
06. Burn The Priest

Dit is echt vet. Go Dig My Grave heeft heel veel indruk op me gemaakt, en het duurde echt wel even voordat ik daar van bij gekomen was, wat een geluid, en vooral een enorme klap in je gezicht met een ijzersterk en keiharde lyrics. Enige song in deze lijst die ik niet wat vond was Clear Away in the Morning, persoonlijk. Maar ik ga deze plaat de aankomende tijd nog vaker opzetten, wellicht is het een binnen sluiper die even de tijd nodig heeft, dat weet ik zo niet.

Deze tweede plaat van 'Leipa' (zoals je het mag uitspreken) is wel een binnenkomer. Ik had nog nooit gehoord van de band maar, werd mij geïntroduceerd als de artiest die ook achter 'Kanonenfieber' zit. Deze Duitse band uit het 'Bavaria' gebied weten wel wat je moet doen om depressieve atmosferische black metal te maken. De plaat knalt namelijk echt uit zijn voegen in het begin alleen kunnen ze deze snelheid en impulsiviteit niet altijd even krachtig vasthouden, wat resulteert dat de plaat toch (ondanks zijn 40min) te traag aanvoelt.

Zoals ik zei neemt dit niet weg dat de plaat wel een fantastisch atmosferische black metal sound beheerst. '01.09.2015' is duidelijk gebaseerd op een gebeurtenis. al moet ik nog wel even achterhalen wat er destijds is gebeurt, dat weet ik namelijk niet meer maar, deze track zit waanzinnig fijn in elkaar, en straalt pure klasse uit. Ook 'Fremdkörper' vind ik erg strak maar, die backing vocals vind ik erg irritant, die hadden ze beter er uit kunnen laten.

Voor de rest dus echt wel een prima plaat, technisch zit het strak in elkaar, en is daardoor echt erg lekker. Het had nog wel wat sterker gekund maar ik ga hem zeker nog wel wat vaker opzetten.

The_CrY, wij zijn het eens over deze plaat! Leuk, eindelijk dat ik me eens in jouw woorden of smaak kan voegen! Ik voel me er soms een beetje schuldig onder op het forum haha, goed hier schudden wij de handen!

Linkin Park en ik gaan al een hele tijd mee. Ik denk dat er velen zich kunnen voegen hier, omdat ik misschien toch wel wat jonger ben dan het algemene publiek hier, ik ben behoorlijk fan geweest van deze band. En nog steeds trouwens. Maar, Hybrid Theory en Meteora blijven mijn favorietjes, omdat ik deze platen heb leren kennen tijdens het skaten, en mijn muzieksmaak daar ook begon. Toen Linkin Park in 2017 het album One More Light uitbracht was het voor mij wel mooi geweest, ik vond dat echt een zeikplaat waar ik helemaal niks mee kon. Niet wetende dat één van mijn muziekhelden er kort na besloot een einde aan te maken, en ik eigenlijk altijd met een nare smaak aan die mening vast zat.

Toen Linkin Park dit jaar een comeback aankondigde was ik niet direct enthousiast. Ik was geen fan van het hele female fronted idee, en ik was voornamelijk wel bang dat ik echt een Bennington 2.0 verwachtte, en me maar moeilijk over kon zetten op een zangeres. Na het luisteren van de eerder uitgebrachte singles blijkt mijn voorgevoel totaal niet te kloppen, en vind ik het allemaal niet zo verkeerd. Tuurlijk klinkt het wel alsof men het probeert te evenaren maar, het heeft door Emily wel zijn eigen sound gekregen.

Ik snap het negatieve commentaar ook zeker. En ik ben ook wel echt eens met het feit dat dit wel 'kinderrock' is zoals men hier onder al benoemt, alleen vind ik dat op zijn tijds wel echt gewoon lekker. Nummers als 'The Emptiness Machine', 'Heavy Is the Crown' en 'Two Faced' zijn nummers die direct mijn playlist in kunnen komen, ook al vond ik 'The Emptiness Machine' op het begin wel heel cliché klinken, en zelfs helemaal niet zo overtuigend als nu. Alleen ik denk dat deze plaat precies is wat ik in 2017 zocht bij Linkin Park. Heel leuk, ik denk ook wel echt dat dit een groeiplaat gaat worden.

Voor mij ongetwijfeld het beste album van linkin park maar, Linkin Park - Meteora (2003) maakt weinig verschil tussen elkaar en eigenlijk beiden gewoon super albums.

Heerlijke muziek maakt Linkin Park maar de laatste paar albums waren toch erg slecht. Hopelijk binnenkort weer een nieuwe!

Waar ik nog de volledige vijf sterren voor het fantastische album 'Hybrid Theory' is dit nieuwe album een totale ramp. We hoopten allemaal (ik hoorde het zelfs nog radio DJ's op 3FM zeggen) dat na het al bergafwaarts gaande album 'The Hunting Party' de jongens van Linkin Park de draad weer zouden oppakken maar helaas laten ze zien dat ze dit niet meer willen produceren en laat ik mijn interesse in deze band verwateren. Een band met topkwaliteit muziek, klassiekers en geweldig muzikale talenten pakken helaas verkeerd uit en verliezen naar mijn mening een heel groot publiek op deze manier. Dit zie je ook al op Hellfest dit jaar waar ze uitgejoeld worden, doen ze zichzelf aan, ik zeg: tot nooit meer. Ik blijf bij hun oude albums (numb en Hybrid Theory) luisteren maar hun nieuwe laat ik aan me voorbij gaan!

Deze band sloot afgelopen weekend het Soulcrusher festival af op de zaterdag, en ik heb er echt de grootste spijt van dat ik deze band heb moeten missen. LLNN speelde als afsluiter rond twaalf uur maar, toen wouden wij eigenlijk naar huis omdat we die dag er na ook naar Paradise Lost gingen. Een dubbel gevoel want anders had ik het niet overleefd zondag .

Maar met dit album verteld LLNN mij wel waarom ik juist had moeten kijken. Fantastische sludge plaat met echt kei en- keihard geluid. Vooral de eerste twee tracks zijn om je vingers bij af te likken. Het keiharde geram word ook nog eens leuk afgewisseld met een fantastische schelle stem en dat alles bij elkaar verteld wel waarom LLNN een leuk project is maar, helaas nog wat onder de radar moet functioneren. Ik hoop dat LLNN nog op het grotere podia komt te staan, zal wel niet maar, echt eentje om niet te missen in de toekomst. Sfeervol maar, keihard vooral.