smaken verschillen. het a-capella gezongen "Down to the River to Pray" is voor mij juist 1 van de hoogtepunten op dit verder wat wisselvallige album. een nummer dat mij iedere keer weer kippenvel weet te bezorgen. de andere prijsnummers zijn wat mij betreft "I'll Fly Away" en "Didn't Leave Nobody But the Baby".

goede tweeden zijn "Big Rock Candy Mountain", "I Am a Man of Constant Sorrow" de gezongen versie van de Soggy Bottom Boys met zang van Dan Tyminski van de band van Alison Krauss, "Hard Time Killing Floor Blues" en "Lonesome Valley" met zang van het gospelgezelschap The Fairfield Four, die schitterden met hun bijdrage aan het nummer "A Hundred and Ten in the Shade op het album "Blue Moon Swamp" van John Fogerty.

een aantal muzikanten die aan dit album bijdroegen, waaronder bluegrass legende Ralph Stanley en folk/country/blue grass muzikant John Hartford zijn inmiddels niet meer onder ons.

van de veel gecoverde klassiekers als "You Are My Sunshine" en "Keep on the Sunny Side" bestaan n.m.m. wel betere versies, o.a. van de Nitty Gritty Dirt Band. de voornamelijk bluegrass muziek op deze soundtrack doet sowieso sterk denken aan het 1e deel van hun trilogie "Will the Circle Be Unbroken"

ben niet bekend met de 14 bonustracks, maar aangezien lang niet alle 19 tracks van het originele album memorabel zijn betwijfel ik of dat een gemis is.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett
Recorded at Sound Emporium, Ocean Way Nashville & Sunset Sound, Los Angeles

Ollabelle maakte 3 reguliere albums. dit is feitelijk een live album, dat op 3 verschillende locaties werd opgenomen.

hun debuut album werd door de onvolprezen T-Bone Burnett geproduceerd. het genre is roots/americana met invloeden van o.a. de blues, (Appalachian) folk, gospel en soul. het merendeel van de songs betreft door Ollabelle bewerkte traditionals, zo ook op dit album.

op dit album staan 4 tracks (1,4,7 en 10) van hun gelijknamige debuut (2004) en 2 tracks (2 en 9) van de opvolger "Riverside Battle Songs" (2006) aangevuld met 4 niet eerder uitgebrachte songs, "Brokedown Palace" (Jerry Garcia/Robert Hunter), "Looked Down the Line" (Sister Rosetta Tharpe), de traditional "When the Saints Go Marching In" en een andere traditional "Ain't No More Cane", een "Great Depression" song, die eerder door wijlen Levon Helm met The Band werd uitgevoerd.

5 sterke instrumentalisten die eveneens alle 5 zingen, met hoofdrollen voor de zangeressen Amy Helm (inderdaad de dochter van Levon Helm) en Fiona McBain, zorgen voor een gevarieerd "roots" album met fraaie samenzang. de muziek klinkt ongedwongen, "laid back" met op het eind aanstekelijke, uitbundige gospel in de titeltrack "Before This Time".

Ollabelle maakte in 2011 hun derde en laatste reguliere album "Neon Blue Bird", waarna het stil werd rond de groep. bassist Byron Isaacs werd vanaf 2013 lid van The Lumineers, organist Glenn Patscha voegde zich bij de band van Bonnie Raitt en Amy Helm ging aan haar solo carrière werken. zag op hun homepage dat de groep in de U.S.A. een 1-malige "20th Anniversary Tour" doet met 5 optredens in Augustus 2024.

Tracks 1,2,4, & 7 recorded by Rich Rothenberg at SUNY Purchase
Tracks 3 & 8 recorded by Rich Rothenberg at Club Helsinki, Great Barrington, Massachusetts
Tracks 5,6,9 & 10 recorded at The Midnight Ramble, Levon Helm Studios

Amy Helm: vocal, mandolin
Byron Isaacs: bass, vocal, hydra lap steel, electric guitar
Tony Leone: drums, vocal
Fiona McBain: vocal, acoustic & electric guitar, bass
Glenn Patscha: vocals, keyboards

plus:
Larry Campbell: electric guitar (tracks 5,6 & 9)
Steven Bernstein: trumpet (tracks 5 & 6)
Erik Lawrence, Jay Collins: saxophone
Levon Helm: second drum kit (track 10)

de glorietijd van dit Senegalese orkest lag in de jaren 70. dit gezelschap had in de loop van de jaren vele wisselende bezettingen met eveneens veel leden uit landen als Mali en Togo. de Senegalese zanger Thione Seck een grootheid in eigen land was ook ooit lid van de band.

de groep werd in de jaren 80 opgeheven maar dankzij een initiatief van het World Circuit label kwamen zij 20 jaar later in 2002 weer bijeen met als resultaat "Specialist in All Styles", een "nieuw" album met veel bewerkingen van hun oude nummers met daarop hun vertrouwde mix van West-Afrikaanse/Congolese rumba, Senegalese mbalax muziek en Latijns-Amerikaanse (Cubaanse) salsa.

op dit "feel good" album staan voornamelijk eigen nummers van de diverse bandleden, een traditional "Sutukun", een cover van "El Son Te Llama" van de Cubaanse son zanger Jose Marquetti plus het co-written (Ibrahim Ferrer/Youssou N'Dour) "Hommage A Tonton Ferrer", waarop beiden meezingen.

vanaf de heerlijke meezinger/opener "Bul Ma Miin" is dit van begin tot eind een feestje voor de oren. aanstekelijke, zomerse klanken met zeer toegankelijke muziek die een breed publiek zal aanspreken en waar niemand zich een buil aan zal vallen. een tip voor tuinfeestjes en weer eens iets anders dan pak em beet een liedje als Engelbewaarder dat je uit menige achtertuin tegemoet komt.

Album werd geproduceerd door Nick Gold en Youssou N'Dour
Recorded at Livingston Studios, London & Xippi Studios, Dakar & Studio Dayout, Paris

Balla Sidibe: vocals, timbales
Rudy Gomis: vocals, maracas, clave
Ndiouga Dieng, Assane Mboup, Medoune Diallo: vocals
Barthelemy Attisso: vocals, solo & rhythm guitars
Issa Cissokho: tenor saxophone
Thierno Koite: soprano, alto & tenor saxophones
Latfi Ben Geloune: rhythm guitar
Charlie Ndiaye: bass guitar
Mountaga Koite: drums & congas

het derde album van het folkduo/echtpaar Pete Damore en de van Finse voorouders afstammende Crystal Hariu-Damore. zij ontvingen reeds meerdere "music awards" voor hun eerdere 2 albums. dit in eigen beheer uitgebrachte album kwam via crowdfunding tot stand.

zij traden ooit beiden op een muziekfestival in de U.S.A. op, leerden elkaar daar kennen, trouwden een paar jaar later, gaven hun banen en financiële zekerheid op en kozen voor een onzeker muzikaal bestaan. sindsdien reizen zij als muzikaal duo met een camper van door de States en treden her en der op. getuige de concertagenda op hun homepage lukt dat hen aardig. vanwege het feit dat de Covid pandemie een aantal jaren alles drastisch veranderde, hebben zij sindsdien ook een onderkomen in Lousiana.

er staan 14 door het duo zelf geschreven folk/americana songs op dit album, met veelal minimale, akoestische begeleiding met lead vocalen van Crystal Hariu-Damore, die gezegend is met een authentieke "oude ziel" stem en fraaie harmonie zang van dit duo. het zijn stuk voor stuk prachtig ingekleurde miniatuurtjes, met teksten die regelmatig de diepte ingaan, zoals in "The Prophet" (met een citaat van Khalil Gibran) en "Midlife" dat voor zich spreekt, maar ook hoop bieden zoals in het prijsnummer van dit album "Joy Has Not Forgotten Me".

niet de minste muzikanten zijn fan van hun werk, o.a. Mary Gauthier, Eliza Gilkyson en Tom Paxton.
hun muziek doet wel denken aan die van Gillian Welch en David Rawlings, maar de kwaliteit van hun soms wat eenvormige composities kan daar helaas niet altijd aan tippen. hoewel de puurheid van hun muziek mij wel raakt, ben ik er nog niet uit wat betreft de waardering voor dit album. begin met een 4 met ruimte om te groeien, maar dit lijkt mij wel Top 5 of in in ieder geval Top 10 materiaal voor de "roots" eindejaarslijstjes.

Favoriete tracks: "Once Upon a Time", "Joy Has Not Forgotten Me", "Walk With You" en "I See You".

zag dat dit duo o.a. in 2022 optrad in Tivoli/Vredenburg. mochten zij weer eens voor een tour naar Europa of Nederland komen, dan ben ik zeker van plan 1 van hun concerten te bezoeken.

Album werd geproduceerd door Dirk Powell
Recorded at The Cypress House, Breaux Bridge, Louisiana

Crystal Hariu-Damore: vocals, guitar
Pete Damore: vocals, banjo, octave mandolin
Dirk Powell: piano on track 13

met dank aan musicfriek voor het toevoegen

een volledig akoestisch album van de Malinese diva Oumou Sangare. haar stem moet je liggen. die is inderdaad wat donkerder en zwaarder dan die van andere Malinese zangeressen zoals Fatoumata Diawara of Rokia Traore.

op "Acoustic" staan liefst 9 nummers van haar album "Mogoya" (2017) plus 1 nummer "Diaraby Nene" van "Moussoulou" (1989) en een nummer "Saa Magni" van "Ko Sira" (1993).

het album lijkt inderdaad aan de lange kant wat in de hand wordt gewerkt door de wat eenvormige nummers waarbij een iets rijkere instrumentatie de muziek op dit album goed had gedaan.

Oumou Sangare: lead vocal
Guimba Kouyate: acoustic guitar, musical direction
Benogo Diakite: kamele ngoni
Emma Lamadji, Kandy Guira: background vocals
Vincent Taurelle: celesta, piano

de liner notes vermelden het volgende:

"This album was recorded in two days at Midi Live Studios In Villetaneuse, a suburb of Paris. The musicians recorded all the songs live, without amplification, headphones, retakes or overdubs. A way of recording with no "safety net" that afforded each musician and vocalist the joy of reconnecting with the natural sound of his or her instrument and gave Oumou Sangare the opportunity to capture the emotional truth of every moment"