dit album werd ter gelegenheid van het 10 jarig bestaan van haar band The Blue Moon Orchestra en op verzoek van haar fans live in de studio opgenomen met deze band en The Crickets, ooit de begeleidingsband van Buddy Holly. de sound is behoorlijk "slick" ofwel glad in een productie van Don Gehman (o.a. bekend van zijn producties met John Mellencamp en R.E.M). mede door de wat stuurloze productie, is het bepaald geen hoogtepunt uit haar verder grotendeels geweldige oeuvre. daarboven op komen de matige composities, die helaas een stuk minder zijn dan op haar vroegere albums. slechts op een klein aantal nummers hoor je nog iets terug van de oude magie van haar beginperiode met de 4 albums op het Philo label en haar albums op het MCA label. het ingetogen "Saint Teresa of Avila" (ter herinnering aan Moeder Teresa), "Wouldn't That Be Fine", en een 2-tal nummers over haar liefdesperikelen destijds en verloren gegane liefde "Not My Way Home" en "Is This All There Is?", plus de cover van Guy Clark "She Ain't Goin Nowhere" zijn bovengemiddeld goed. een magere score van 5 tracks die boven de middelmaat uitsteken. van "Gulf Coast Highway" (duet met Darius Rucker) staat een veel betere versie op haar album "Little Love Affairs"(1988). de obligate cover van het welbekende "I Fought The Law" slaat de plank mis evenals de rocker "Morning Train". met de ballad "Waiting For Love" begeeft ze zich op een hellend vlak naar "easy listening". het door Nick Lowe en Paul Carrack geschreven "Battlefield" komt gevaarlijk dicht in de buurt van disco. het album werd opgenomen in Nashville, Tennessee.

na het magistrale "Other Voices, Other Rooms" haar 1e album op het Elektra label, werd dit het zesde en laatste album van wijlen Nanci Griffith op Elektra. 1 van haar "mindere" albums met minder sterk songmateriaal en een andere sound/productie dan haar vroege albums op de Philo en MCA labels. meer gepolijst en meer strijkers, maar nog net aan de goede kant van de streep. de titel van dit wisselvallige album werd ontleend aan het boek "Clock Without Hands" van Carson McMuller.

de songs/melodieën willen niet allemaal beklijven, maar wat blijft zijn haar prachtige stem en de indringende teksten, zoals in "Traveling Through This Part of You" dat zij schreef voor wijlen haar ex echtgenoot, collega singer/songwriter Eric Taylor (eveneens een Vietnam veteraan), over de lotgevallen van Vietnam veteranen, "Last Song for Mother" een eerbetoon aan haar moeder, en "Pearl's Eye View"(The Life of Dickey Chapelle) 1 van de hoogtepunten op dit album.

over dit nummer citeer ik uit de liner notes:
quote
To the memory of Dickey Chapelle, a forgotten American heroine, who was the only American woman photojounalist to die in Vietnam. She stepped on a landmine in 1965 near the village of Chu Lai wearing her legendary pearl earrings and looking to be only a sleeping beauty when photographed by Henri Huett as she received last rights in the field. This was an irony of her life after having been the first journalist to blow the whistle in a 1962 article for National Geographic, that American troops were actually in combat in Vietnam, not just advising . Her last article for NG on Vietnam appeared after her death in 1966.
unquote

tracks 1,2,4,10 en 13 schreef Nanci Griffith zelf, waarvan 4) "Midnight in Missoula" en het verstilde 10) "Roses on the 4th of July" met alleen haar zang en een duet vocal met Michael Johnson, die op deze track tevens klassiek gitaar speelt, de hoogtepunten zijn.

track 3) is een nummer van Paul Carrack, tracks 5, 6 en 12 zijn nummers van de onvolprezen John Stewart, 7 en 11 co-written met James Hooker, een nummer van James Hooker, 9) co-written met Maura Kennedy en 14) de American classic "In the Wee Small Hours" een nummer van Bob Hilliard en David A. Mann.
van deze nummers steken de John Stewart nummers "Lost Him in the Sun" en "Armstrong" (over de 1e Amerikaan Neil Armstrong die op de maan wandelde) er boven uit. "the world all stopped to watch it, on that July afternoon, to watch a man named Armstrong, walk upon the moon, And I wonder if a long time ago, somewhere in the universe, they watched a man named Adam, walk upon the earth"

album werd geproduceerd door Ray Kennedy & Nanci Griffith
Recorded at Room & Board Studio, Nashville, Tennessee
except "In the Wee Small Hours" geproduceerd door Peter Collins (Ocean Way Studio, Nashville, TN)

de muzikanten op dit album:

The Blue Moon Orchestra:
Nanci Griffith: voice, acoustic guitars
James Hooker: keyboards
Pat McInerney: drums, percussion
Ron de la Vega: bass, cello
Chas Williams: acoustic & electric guitars, slide & dobro
Le Ann Etheridge/Lee Satterfield: backing vocals
plus
Jennifer Kimball: backing vocals
Clive Gregson: electric guitar
Ray Kennedy: electric guitar, percussion, acoustic 12 string guitar, minimoog
David Davidson, David Angel: violins
Monisa Angell: viola
John Catchings: cello
John Stewart: acoustic guitar, backing vocals (tracks 5,6 & 12)
Lee Satterfield: classical guitar (track 14)
Doug Lancio: electric guitar (track 14)
Pete Kennedy: 12 string electric guitar, mandoguitar
Linda Ronstadt: harmony vocals (track 7)
Jim Williamson: trumpet, baritone saxes, flugal horn
Maura Kennedy: backing vocals (track 9)
Michael Johnson: duet vocal, classical guitar (track 10 & 12)

een navrant detail uit de liner notes die Nanci Griffith destijds in 2001 schreef n.a.v. het nummer "Last Song for Mother"
quote
"This record is truly the "Last Song for Mother". Travel on my dear Mother. I'll miss you 'til I join the club. Please tell my grandmother, "the Babe" that I thought of calling her with familial questions almost every day until I realized she can't be reached by telephone anymore. I'll have to wait in line somewhere up yonder to ask her the time for this Clock Without Hands"
unquote

na 3 prima albums "Lone Star of Mind", "Little Love Affairs" en het geweldige live album "One Fair Summer Evening" en 2 mindere albums "Storms"en "Late Night Grande Hotel" op het MCA label, tekende Nanci Griffith bij het Elektra label. haar 1e album voor dit label, het coveralbum "Other Voices, Other Rooms"(1993) was zowel artistiek als commercieel een succes. "Flyer" werd haar 2e album voor het Elektra label en is wellicht een beetje aan de aandacht ontsnapt. er staan 13 "originals" van Nanci Griffith op en 1 cover "Southbound Train" van Julie Gold. qua genre zou ik dit album geen folk/roots noemen, maar eerder folk/pop. haar 1e 4 albums op het kleine, onafhankelijke (en failliet gegane) Philo label zijn wat mij betreft te classificeren als folk/roots albums met af en toe een "country feel". de muziek op die albums is ingetogen, fris en puur. daar ontbreekt het wel aan op dit "Flyer", maar dat neemt niet weg dat dit een goed coherent album is met sterk songmateriaal. wellicht haar beste solo album op het Elektra label. waar haar latere albums iets te veel richting "mainstream" gingen, zijn de songs en de productie op dit album goed in balans. met name de door Peter Buck (R.E.M.) geproduceerde nummers "Time of Inconvenience" en "Always Will" bevallen prima. andere hoogtepunten zijn o.a. "Nobody's Angel", "Say It Isn't So", "Always Will" en "Fragile". verder wat weetjes Mark Knopfler speelt gitaar op 7) Don't Forget About Me, op 9) en 11) zingt Adam Duritz (Counting Crows) een partijtje mee, op 7) en 12) spelen Adam Clayton en Larry Mullen van U2 mee. de Ierse folkband The Chieftains spelen nauwelijks hoorbaar mee op 12) On Grafton Street. een alleszins genietbaar album. ook voor de fans van haar vroege werk valt hier genoeg te genieten.

het laatste studio album van wijlen Nanci Griffith, die op 13/08/2021 op 68-jarige leeftijd kwam te overlijden.
vanaf 2013 was zij niet meer actief in de muziek.

op dit album uit 2012 staan 7 eigen liedjes waarvan 3 co-written plus 5 covers:

"Never Going Back" van de fotograaf Mark Seliger
"Waiting on a Dark Eyed Girl" van de obscure folkie/singer/songwriter Ron Davies
"If I Could Only Fly" van de legendarische, eveneens obscure singer/songwriter Blaze Foley (prijsnummer)
"Davey's Last Picture" van Robbin Bach & Betty Reeves
"High on a Mountain Top" van country legende Loretta Lynn

4 prachtige ballads plus het aanstekelijke alt.country nummer "High on a Mountain Top" met fraai banjo spel van gastmuzikant Richard Bailey.

dat zij nog steeds goede liedjes kon schrijven, bewijst zij met de prachtige opener "Bethlehem Steel", het titelnummer "Intersection"en het veel te korte met een koor en een heerlijke slide gitaar uitgevoerde "Come on Up Mississippi". haar eigen "Just Another Morning Here" verscheen eerder op het album "Late NIght Grande Hotel" en krijgt een soort van "light" versie.

jammer dat de meer up-tempo met het echtpaar Maura en Pete Kennedy co-written liedjes "Hell No (I'm Not Alright", Stranded in the High Ground" en "Bad Seed" een stuk minder overtuigen.

"Intersection" (kruispunt) haalt naar mijn mening niet het niveau van de albums uit haar beginperiode, maar gelukkig ontbreken de strijkers en de iets te volle productie van een aantal van haar latere albums.

in 2023 verscheen het tribute album "More Than a Whisper" met fraaie covers van de vele prachtige liedjes die zij ons heeft achtergelaten.

Album werd geproduceerd door Nanci Griffith, Pete & Maura Kennedy & Pat McInerney
Recorded at Nanci Griffith's own home studio in Nashville, Tennessee

de "band" ten tijde van dit album:

Nanci Griffith: vocals, acoustic guitar
Pete Kennedy: electric, acoustic, 12-string, classical & slide guitars, bass, organ, mandolin, ukulele
Maura Kennedy: backing vocals, vocal arrangements, acoustic guitar, tambourine
Pat McInerney: percussion, backing vocals

haar vierde reguliere album op het MCA label. het meer mainstream geluid van de voorganger "Storms" wordt op dit album doorgetrokken. ondanks de meer gepolijste productie met wat mij betreft iets teveel strijkers een alleszins genietbaar album. het album trapt heerlijk met het schitterende intro (je hoort het aftellen "one, two, three, four") van het up-tempo nummer "It's Just Another Morning Here". zij was een geweldige songwriter en haar eigen songs 1,2,3,4,8 en 9 zijn dan ook zonder uitzondering sterke songs. een fijne mix van ballads en up-tempo nummers. de rest zijn songs van anderen al dan niet co-written. 5) de piano ballad "Heaven" is een nummer van Julie Gold, van wie zij eerder "From A Distance" opnam, dat later een internationale hit werd in de versie van Bette Midler. 6) "The Power Lines" is co-written met Pat Alger, 7) "Hometown Streets" co-written met James Hooker,10) "The Sun, Moon & Stars" een nummer van Vince Bell, en de prachtige afsluiter is een Tom Waits nummer 11) "San Diego Serenade". van Nanci Griffith verscheen 2 jaar later het geweldige cover album "Other Voices, Other Rooms". in de periode 2000 t/m 2012 verschenen er nog 5 albums van haar. behalve bij het album "Ruby's Torch" zie ik bij deze albums geen enkele post van MuME gebruikers. als groot fan van haar werk ben ik toch wel benieuwd naar de kwaliteit/sound van deze albums, dus mocht iemand daar iets over te melden hebben.....

de liefhebber van haar meer "pure" folk/country/roots albums wijs ik graag op de onlangs verschenen box-set "Working In Corners" een re-issue van haar 1e 4 albums op het Philo label die lang out-of-print waren

"Late Night Grande Hotel" werd geproduceerd door Peter-Van Hooke en Rod Argent (ex Zombies, ex Argent)

de band op dit album bestond destijds uit wat zij het "Blue Moon Orchestra" noemde:
Fran Breen: drums
Byrd Burton: acoustic & electric guitars
Peter Gorisch: fretless bass, upright bass
Nanci Griffith: acoustic guitar, lead & harmony vocals
James Hooker: keyboards
Pat McInerney: percussion

met volgende gastmuzikanten:
Rod Argent: additional harmony vocals, keyboards & synthesizers
Mitch Dalton: classical guitar (tracks 6 en
Phil Everly: duet vocal (track 1)
Mo Foster: electric bass (tracks 5,6,8,9 en 10)
Tanita Tikaram: guest vocal (track 3)
Peter Van-Hooke: additional drums & percussion
All string arrangements by Rod Argent

citaat uit de liner notes van Nanci Griffith:
"To all the "Grande" hotels (especially Blooms Hotel, Dublin) where I've so often taken rest and found some sense of place so far from my own home, I am grateful for your kindness"

Zij had buiten haar thuisland U.S.A. met name in de Angelsaksische landen (Engeland, Ierland, Schotland) een grote, trouwe schare aan fans

R.I.P. Nanci
06/07/1953 - 13/08/2021

na haar Europese doorbraakalbum "Lone Star State of Mind" was dit het 2e album dat Nanci Griffith voor het MCA Nashville label maakte. een fijn, gevarieerd album met prachtige ballads, en wat meer uptempo nummers "Love Wore a Halo", het bekende "Gulf Coast Highway" en het opzwepende "Sweet Dreams Will Come" een zeldzaam mooi duet met John Stewart, eveneens een singer/songwriter van formaat. zijn album "The Complete Phoenix Concerts" kan ik iedere roots/americana liefhebber aanraden, maar dat terzijde. op "Little Love Affairs" is Nanci Griffith te horen met de voornamelijk akoestische van haar vertrouwde sound, vergelijkbaar met de sound van de 4 albums die zij voor het label Philo maakte. er staan 7 nummers van Nanci Griffith op dit album, waarvan een 3-tal co-written. "Outbound Plane" schreef zij samen met Tom Russell. deze track staat ook op het album "Poor Man's Dream" (1990) van de Tom Russell Band (staat niet op MuMe). "I Would Change My Life is geschreven door Robert Earl Keen Jr. en het prijsnummer "Sweet Dreams Will Come" is een pennenvrucht van John Stewart. Nanci Griffith co-produceerde dit album samen met Tony Brown, met wie zij ook de prima albums "Lone Star State Of Mind"en "One Fair Summer Evening" produceerde. daarna maakte zij 2 ietwat teleurstellende, meer pop georiënteerde albums "Storms" geproduceerd door Glyn Johns en "Late Night Grande Hotel" geproduceerd door Rod Argent en Peter van Hooke.
uit de liner notes:
quote
Griffith's songs are each reflective of her ability to write honestly about not only herself, but about everyday life in a way that shows how extraordinary that can be. As an artist, she has set the standard of integrity that many will try to match for years to come
unquote

na een reeks van 4 geweldige voornamelijk folky albums op het Philo label, die in 2023 als re-issue verschenen op de boxset "Workin' In Corners", werd dit het 1e van 4 albums die zij voor het major MCA label maakte. wijlen Nanci Griffith die in 2021 op 68 jarige leeftijd overleed, was een vrouwelijke singer/songwriter van de buitencategorie. i.t.t. collega artiesten zoals Emmylou Harris, Bonnie Raitt of Linda Ronstadt die vooral naam maakten met het coveren van andermans songs, schreef zij van begin af aan veel nummers zelf en dat kon zij als de beste.

waar 3 van haar Philo albums geproduceerd werden door Jim Rooney, werd dit album geproduceerd door Tony Brown en haarzelf. meer country gericht dan haar eerdere albums, werd dit haar doorbraak album in de U.S. en de U.K. "Lone Star State of Mind" werd haar hoogst genoteerde album in de U.S. country chart en met het titelnummer scoorde zij een Top 40 hit in de U.S. country single chart.

ook dit album klinkt weer als "knapperig, warm, vers brood", zoals een mede user eerder bij 1 van haar albums opmerkte. een fijne mix van prachtige, ingetogen ballads als de klassieker "From a Distance" geschreven door Julie Gold, waar Bette Midler in 1990 een internationale pophit scoorde, "Beacon Street", "Love in a Memory" en up-tempo nummers als het titelnummer en "Sing One for Sister" (geschreven door Robert Earl Keen).

op het vorig jaar aan haar gewijde eerbetoon "More Than a Whisper: Celebrating the Music of Nanci Griffith" staan 2 door haar zelf geschreven nummers van dit album, te weten het opzwepende, in blue grass stijl gespeelde "Ford Econoline" gecoverd door Todd Snider en de pracht ballad "Trouble in the Fields" gecoverd door Lyle Lovett en Kathy Mattea. track 11) "There's a Light Beyond These Woods" is een nieuw opgenomen versie en verscheen eerder op haar gelijknamige debuut album.

haar 1e 6 albums inclusief deze en de opvolger "Little Love Affairs" zijn qua composities en muzikale omlijsting van een ongekend hoog niveau, hoewel de 2 andere albums "Storms" en "Late Night Grande Hotel" die zij voor het MCA Label maakte alleszins genietbaar zijn, maar zij hiermee meer de mainstream country/pop kant opging. haar overstap naar het Elektra label resulteerde in nog meer mainstream gerichte albums, uitgezonderd het meesterwerkje "Other Voices, Other Rooms", waarop zij een eerbetoon bracht aan door haar bewonderde singer/songwriters als Kate Wolf, Bob Dylan, John Prine, Townes Van Zandt etc. voor dat album ontving zij een Grammy Award.

"Lone Star State of Mind" werd in Juli, 1986 opgenomen in de Soundstage/Back Stage Studios, Nashville, Tennessee

de muzikanten op dit abum:
Nanci Griffith: acoustic guitar, harmony vocals
Patrick Alger: acoustic lead guitar, high string guitar
John Catchings: cello
Bela Fleck: banjo
Lloyd Green: dobro, pedal steel
John Jarvis: piano
Lucy Kaplansky: harmony vocals
Russ Kunkel: drums, percussion
Mac McAnally: acoustic guitar, harmony vocals
plus
Philip Donnelly: electric guitar, acoustic lead (track 6)
Emory Gordy: electric bass, mandolin (track 6)
Roy Huskey Jr.: upright bass (track 6)
Mark O'Connor: fiddle, violin, viola, mandolin, mandola & acoustic guitar (track 3)
Rick West: acoustic lead guitar (tracks 8 & 11)

heerlijk, gevarieerd album van wijlen Nanci Griffith. haar 3e album op het Philo label werd een klassieker. een fijne mix van ballads en up-tempo nummers. 1) Ghost in the Music is een ballad co-written met Eric Taylor, 3) Roseville Fair een heerlijk bluegrass nummer van Bill Staines, Ballad of Robin Winter-Smith geschreven door Richard Dobson, een up-tempo nummer met fijn elektrisch gitaarspel van Phillip Donnelly, die eveneens met geweldig solospel excelleert op het rockende 6) I'm Not Drivin" These Wheels. 10) de op piano klanken gedragen ballad Once in a Blue Moon van Patrick Alger/Eugene Levine, dat uitgroeide tot een live favoriet en gecoverd werd door Dolly Parton en 11) de ballad If I Were the Woman You Wanted geschreven door Lyle Lovett. de overige nummers zijn prima, eigen composities van Nanci Griffith. 1 van de hoogtepunten hiervan is 4) Mary & Omie, eveneens een up-tempo nummer met "honky tonk" invloeden. de blue grass invloeden zijn duidelijk hoorbaar op tracks 3, 9 en 13, zoals de country door het steel en dobro spel van Lloyd Green overheerst op de tracks "Love is a Hard Waltz" en "If I Were the Woman You Wanted". 7) Time Alone is een intieme, akoestische ballad gezongen met de van haar bekende, sprankelende stem.
samen met de opvolger "Last of the True Believers" (1986) is dit album een hoogtepunt uit haar oeuvre.

album werd geproduceerd door Jim Rooney en Nanci Griffith, opgenomen "at Jack Clement's Cowboy Arms Hotel and Recording Spa, Nashville, Tennessee, June 26th-July 2nd, 1984

de muzikanten op dit album:
Nanci Griffith: acoustic guitar, lead & harmony vocals
Mark Howard: acoustic guitar, rhythm guitar
Roy Huskey Jr.: acoustic up-right bass, bass
Kenny Malone: drums, percussion, bongos, congas
Terry McMillan: harmonica
John Catchings: cello
Mark O'Connor: mandolin, mandola, violin & piccolo mandolin, fiddle
Stephen Doster: acoustic lead guitar, electric lead guitar
Lloyd Green: pedal steel, dobro
Denice Franke: harmony vocal (tracks 1,2,5,9,10 & 12)
Lyle Lovett: harmony vocal (tracks 2,6,10)
Phillip Donnelly: electric guitar, electric lead guitar
Bela Fleck: banjo
Pat Alger: high-string guitar, acoustic lead guitar
Ralph Vitello: piano, synthesizer

citaat uit de liner notes van Jim Rooney (bij de box-set Working in Corners, 2023)
"Once in a Very Blue Moon saw Nanci developing even further as an artist. She took full advantage of the large and varied group of musicians that Jim Rooney had assembled. Her passion and conviction carried the musicians along with her. Nanci's writing and singing, playing and choice of material by other songwriters all came together to create an exceptional expression of her creativity at this point in her life"

zoals hierboven aangehaald door blue trane een pracht album. magistrale muziek, in een live akoestische setting. een "vergeten meesterwerkje" van wijlen Nanci Griffith. wellicht haar beste album. puurder dan op dit album zouden wij haar daarna niet meer horen. hier zijn geen kruisbestuivingen met pop, rock of wat dan ook te horen. stuk voor stuk sterke songs in een kleine, intieme setting uitgevoerd, alsof ze bij de luisteraar thuis een huiskamerconcert verzorgt. het prachtige "Deadwood, South Dakota" werd geschreven door haar toenmalige echtgenoot Eric Taylor, een eveneens begenadigd singer/songwriter. bij de genreaanduiding van haar albums op MuMe staan 5 genres folk/roots, folk/country, country, folk/pop en country/roots. folk/roots past mijns inziens het beste bij dit album. "One Fair Summer Evening" werd geproduceerd door haarzelf en Tony Brown. live opgenomen 19 en 20 augustus, 1988 Anderson Fair, Houston, Texas
de muzikanten:
Nanci Griffith: acoustic guitar & vocals
James Hooker: keyboards
Denny Bixby: bass
Denice Franke/Doug Hudson: harmony vocals
Eric Taylor, James Hooker, Denny Bixby: additional harmony vocals on "Love At The Five And Dime"

and it's hands across the blue piano
a dollar gets you any favorite tune
while the neon screams on down the street
inside they ask for something to dance to...
(from "Blue Piano" by Eric Taylor)

R.I.P. Eric Taylor 09-03-2020
R.I.P. Nanci Griffith 13-08-2021

welkom op MuMe Wim D. fijn om er weer een liefhebber van het genre "folk/country/roots/americana" bij te hebben. ik vermoed dat jij als 1 van de weinigen bekend ben met de fameuze "Transatlantic Sessions", de muzieksessies van Engelse/Ierse/Schotse en Amerikaanse artiesten. hierop staat o.a. de geweldige uitvoering van Nanci Griffith van het Bob Dylan nummer "Boots of Spanish Leather". voor de liefhebber van het genre inderdaad een "must see and hear". heb een tijdje geleden dankzij de vriendelijke hulp van 1 van de moderators alle 17 cd's van deze sessies op MuME laten plaatsen. 3 zijn terug te vinden onder Aly Bain/Jay Ungar en 14 onder Jerry Douglas/Aly Bain. heb ook meerdere DVD's van deze sessies. los van de prachtige muziek, zijn de beelden van de Schotse natuur eveneens prachtig. als je liefhebber bent van de muziek van Nanci Griffith wijs ik je graag op de dit jaar verschenen 4-cd boxset "Workin' In Corners", een fantastische compilatie van haar eerste 4 moeilijk verkrijgbare albums.

een tegenvaller deze opvolger van het geweldige "Other Voices, Other Rooms" uit 1993. haar 2e album met cover songs van singer/songwriters, die haar inspireerden om zelf singer/songwriter te worden, in die zin is het ook een eerbetoon aan degenen aan wie zij schatplichtig was. was haar 1e album voornamelijk folky, worden er op dit album meer uitstapjes gemaakt richting country en pop, en dat pakt niet overal even goed uit. er speelde een keur aan rond de 100 gastmuzikanten mee op dit album en deze overdaad doet het album geen goed. de muzikale begeleiding en omlijsting is mijns inziens iets teveel van het goede. het had allemaal wat puurder en eenvoudiger gemogen. daarnaast klinkt het album wat overgeproduceerd op het gladde af. neemt niet weg dat er een aantal fijne nummers op staan, zoals "Canadian Whiskey"(Tom Russell), "Wings of a Dove"(Bob Ferguson), "Deportee" (Woody Guthrie) , "Ÿarrington Town"(Mickie Merkens) en het ingetogen "Darcy Farrow" (Tom Campbell/Steve Gillette). daar staan echter wel een aantal missers tegenover o.a. "Summer Wages" (Ian Tyson), "I Still Miss Someone" (Johnny Cash & Roy Cash Jr), "Try the Love" (Pat McLaughlin) waar de zoetheid teveel de boventoon voert. de "smooth" versie van "The Streets of Baltimore" een duet met John Prine, deed mij verlangen naar de uitvoering van Gram Parsons en Emmylou Harris van dit nummer. jammer dat dit vervolg op "Other Voices, Other Rooms" de authenticiteit en puurheid van dat album ontbeert.

haar 2e album dat oorspronkelijk verscheen op het Featherbed label, dat later opging in het Philo label. toen zij dit album opnam, was Nanci Griffith 29 jaar. het songmateriaal is zonder uitzondering van hoog niveau, zoals we van haar gewend zijn. Nanci schreef alle songs zelf, uitgezonderd 10) Tonight I Think I'm Gonna Go Downtown, dat geschreven werd door Jimmie Dale Gilmore & John Reed. zoals mede user Kronos ooit hier postte, is dit inderdaad een mooie herfstplaat met voornamelijk akoestische, ingetogen songs, hoewel "Wheels" een opzwepende melodie heeft met prachtige harmonie zang van "The Gulf Coasters".
de gitarist Brian Wood, die zij destijds leerde kennen in de Austin scene en met wie zij vaak samen in het clubcircuit optrad, speelt een prominente rol op dit album. de "folk" ballads overheersen op dit album, hoewel de country invloeden in meerdere tracks hoorbaar zijn. de instrumentatie is spaarzaam vergeleken met de 2 albums "Once in a Very Blue Moon" en "The Last of the True Believers" die hierna zouden volgen.
de onlangs verschenen box-set met 4 cd's of 4 LP 's is vernoemd naar het nummer "Workin' in Corners". op deze set staat 1 bonustrack "Can't Love Wrong" afkomstig van de sessies voor dit album.
album werd geproduceerd door Nanci Griffith en Laurie & John Hill, recorded at Loma Ranch Studio, Fredericksburg, Texas

de musici op dit album waren:
Nanci Griffith: acoustic guitar, lead vocal, harmony vocals
Brian Wood: acoustic lead guitars, pedal steel, harmony vocal
Wells Young: piano, synthesizer, bass
Eric Taylor: bass
Evelyne Taylor: harmony vocals
John Hill: drums

citaat uit de liner notes van Jim Rooney (bij de box-set "Workin' in Corners":
quote
"Poet In My Window was another step forward in establishing Nanci as a serious songwriter and a maturing artist. Throughout the album Nanci's lyrics circle around the subject of loneliness and leaving: "I've bathed in your loneliness/drank of your wine/I lived on DiMaggio time ("Marilyn Monroe"), "Even winos have their needs/They pretend that she is younger/When they are lonely ("Julie Anne"), "This 'ole town never did really care that much for me/I don't know why I always come here in my dreams ("You Can't Go Home Again")
"I've never let go of love/Till I lost it in my dreams/I don't want to go to sleep/ Cause I just might dream ("Workin' in Corners")

Despite these heartfelt and poignant stories that Nanci tells, she finally looks up and acknowledges that it is her writing which sets her free: "I never lose if my heart goes flying/If I sail it true and set it free/It comes flying home/It's waiting in my window/Calling for the poet in me ("Poet In My Window").

na haar beginperiode bij het Philo label, waar zij 4 voortreffelijke albums voor maakte, werd Nanci Griffith getekend door Tony Brown (MCA Nashville President) voor het MCA label. samen met hem produceerde zij 3 albums voor MCA Nashville, te weten "Lone Star State of Mind" (1987), "Little Love Affairs"(1988) en het geweldige, intieme live album "One Fair Summer Evening"(1988). dit album "Storms" werd geproduceerd door Glyn Johns, waarmee men haar meer in de richting van popmuziek probeerde te positioneren. het gevolg was, dat de muziek op dit album een stuk gepolijster is. desondanks staan er wel een aantal klassiekers op dit album, zoals "I Don't Wanna Talk About Love", "It's a Hard Life Wherever You Go" en "Listen to the Radio". op dit album spelen o.a. mee: James Hooker: piano, synthesizer, Fran Breen: drums, Bernie Leadon: acoustic slide guitar, mando-cello, electric guitar, Pat Donaldson: electric bass & mando-cello, Neil MacColl/Jerry Donahue: electric guitar. Phil Everly harmony vocal op "You Made This Love a Teardrop".

citaat uit de liner notes van Tony Brown van het verzamelalbum "The MCA years - a retrospective"
quote
Brown co-produced three albums with Griffith, Lone Star State of Mind, Little Love Affairs and One Fair Summer Evening. Critics and fans alike praised those albums, and Griffith gained wider acceptance and graduated from the coffeehouse/honky tonk circuit to the prestigious Carnegie Hall and the Royal Albert Hall, among other concert halls, where she performs regularly. It was during those early years that Griffith became a superstar in Europe. Her "Lone Star State of MInd" went platinum shortly after its release there, and her version of Julie Gold's "From a Distance", soared to the number 1 spot on the charts in Ireland four years before Bette Midler had the hit in the United States. Still, despite good record sales and a rapidly growing career, Griffith did not have any smash country hits, and she and MCA began to wonder if it was time to rethink their strategy. Griffith and MCA decided she should move her recording base to the pop side of the label in Los Angeles.
unquote

een twijfelgeval dit 14e album van Nanci Griffith. weliswaar in retrospectie een fijne verzameling van een aantal van haar beste songs, maar dan uitgevoerd met haar band Blue Moon Orchestra en de London Symphony Orchestra. lang niet alle uitvoeringen van die klassieke songs zijn geslaagd. of deze uitvoeringen de liefhebber van haar vroege folk/roots periode zullen bekoren, waag ik te betwijfelen. alle nummers zijn afkomstig van haar eerdere albums. er staat geen enkel nieuw nummer op. Beth Nielsen-Chapman zingt de harmony vocal op "1937 Pre-War Kimball" en Darius Rucker (van Hootie & the Blowfish) de duet vocal op "Love at the Five and Dime". de hamvraag is wellicht of haar songs wel geschikt zijn voor deze uitvoeringen met orkest en of haar stem er goed bij past. de meningen over dit album zijn behoorlijk verdeeld. er zijn mensen die het allemaal prachtig vinden, maar persoonlijk hoor ik haar liever in een intiemere setting, zoals op haar live album "One Fair Summer Evening". uiteindelijk is het aan de luisteraar zelf om te bepalen of dit project van Nanci Griffith al dan niet geslaagd is. het album werd geproduceerd door Peter Collins en opgenomen in de Abbey Road Studios, London.

in de liner notes schrijft Nanci Griffith o.a. het volgende:
Contemplation of recording this album with the London Symphony was like being that small child atop the caprock looking out at the vastness of the dust bowl. It is a retrospective of twenty odd years of my songwriting and shaping those songs with the colors I had always wanted to hear in them and the opportunity to work with the finest musicians of the London Symphony Orchestra and their conductor, Andrew Jackman.

een hoogtepunt uit het oeuvre van Nanci Griffith na haar album "Once in a Very Blue Moon" uit 1984. het 4e album op het later failliet gegane indie Philo label. de muzikanten op dit album zijn nagenoeg hetzelfde als op de voorganger. een goed ingespeeld, uitgelezen gezelschap met bijzonder goede muzikanten, waaronder Pat Alger, Phillip Donnelly, Lloyd Green, Roy Huskey Jr., Mark O'Connor en Kenny Malone.

het gros van de songs is van haar eigen hand die wederom getuigen van haar uitzonderlijke songwriting kwaliteiten, uitgezonderd 3) "St. Olav's Gate" van Tom Russell dat hier een fijne bluegrass uitvoering krijgt met zang van een harmonie koor (met haar vader Marlin Griffith, Richard Dobson, Robert Keen Jr., Lyle Lovett en Tom Russell) , 4) de live favoriet "More Than a Whisper" een ballad co-written met Bobby Nelson is voorzien van een harmony vocal van Rachel Peer Prine (de vrouw van John Prine). het schitterende "Goin' Gone" van Patrick Alger/Bill Dale, Fred Koller) is 1 van de vele hoogtepunten op dit album. de bluegrass touch keert terug in het vrolijk klinkende maar met een bittere tekst voorziene "Lookin' for the Time", dat evenals het up-tempo nummer "Fly By Night" een heerlijk opzwepend ritme heeft. 5) "Banks of the Pontchartrain" is eveneens een up-tempo nummer met een harmony vocal van de Ierse grootheid/zangeres Maura O'Connell. Kathy Mattea scoorde een top 10 hit in de USA country charts met het door Nanci geschreven 2) "Love at the Five and Dime". het album sluit ingetogen af met de melancholieke ballad "The Wing & The Wheel" met o.a. de tekst "The wing and the wheel are gonna carry us along, and we'll all have memories for company, long after the songs are gone"

net als de voorganger werd ook dit album geproduceerd door JIm Rooney & Nanci Griffith,
recorded at Jack Clement's Cowboy Arms Hotel and Recording Spa, October 7,8,9, 1985

citaat uit de liner notes van Jim Rooney:
"In the summer of 1985, Bill Keith, Mark O'Connor and I did a tour in England and Ireland. When I got back to Nashville, I got together with Nanci. With a little encouragement from me, she had decided to move into a small apartment in Nasville. She had just returned from playing the Winnipeg Folk Festival and played me a song she had written as part of a songwriting workshop she had led there. The song was "Love at the Five and Dime". I was knocked out. It became the linchpin/clincher for another album"

voor degenen die kennis willen maken met het werk van de onvolprezen Nanci Griffith, is dit een prima instapalbum. een goede verzamelaar samengesteld uit de 5 albums die zij voor het MCA label maakte.
de nummers zijn als volgt verdeeld:
4 tracks van Lone Star State of Mind (1987) (haar doorbraakalbum in Europa, met de hit "From a Distance")
4 tracks van Little Love Affairs (1988)
3 tracks van One Fair Summer Evening (live album 1988)
5 tracks van Storms (1990)
2 tracks van Late Night Grande Hotel (1991)

het debuutalbum van wijlen Nanci Griffith (overleden op 68 jarige leeftijd, 13-08-2021) met veelal prachtige, ingetogen liedjes is er direct 1 om in te lijsten. de kwaliteit van dit album is nagenoeg inwisselbaar met de 3 andere albums die zij voor het label Philo maakte. goede songs, goede arrangementen, teksten over het leven van alledag, maar ook met de nodige diepgang. dit alles vervat in pure muziek gebracht met die prachtige stem van haar. de muziek laat zich moeilijk classificeren. haar meeste albums staan hier op MuMe als folk/roots en dat lijkt mij kloppend. klassieke country is het zeker niet. de 1e 2 albums die zij na de 4 Philo albums voor het MCA label maakte "Lone Star of MInd" en "Little Love Affairs" doen er niet voor onder en blijven hier qua sound dichtbij. vanwege het uitblijven van commercieel succes besloot MCA om haar meer in de pop richting te duwen, hetgeen resulteerde in 2 anders geproduceerde albums. hoewel de kwaliteit van haar composities onveranderd hoog van niveau bleef, klinkt de muziek op die albums "Storms" en "Late Night Grand Hotel" een stuk gepolijster, waarmee het overigens geen slechte albums zijn. vanaf dit debuut is het duidelijk, dat zij een singer/songwriter van de buitencategorie was. op dit album staan 7 door haar zelf geschreven nummers, 1 cover de prachtige ballad "Dollar Matinee" van collega singer/songwriter Eric Taylor (met wie zij destijds getrouwd was) in duet gezongen en 1 cover "Montana Backroads" van Bruce Carlson. overigens is haar live album "One Fair Summer Evening" uit 1988 een absolute topper in het genre. haar vroege albums zijn moeilijk verkrijgbaar. het goede nieuws is dat er in september dit jaar een release staat gepland van een 4-cd "Working In Corners" met haar 4 Philo albums, t.w. "There's a Light beyond These Woods"(1978), "Poet In My Window"(1982), "Once in a Very Blue Moon"(1984) en "Last of the True Believers"(1986). dankbaar voor het ongekend rijke oeuvre dat zij aan ons als luisteraars, heeft achtergelaten. Nanci Griffith was een absolute grootheid.

mee eens Kalamitsi maar ik was als een kind zo blij toen ik deze dit jaar verschenen box-set kon scoren, want haar 1e 4 albums op het Philo label waren out-of-print en erg moeilijk verkrijgbaar. had alleen "There's A Light Beyond These Woods" in huis, die ik ooit op een platenbeurs uit een bak viste. haar 1e 2 MCA albums "Lone Star State of Mind" en "Little Love Affairs" liggen grotendeels in het verlengde van de muziek op deze box-set. daarna werd het inderdaad meer gepolijst. leuk IntoMusic dat je om bent en je omschrijft het mooi met "een vloedgolf aan warmte, liefde en plezier". het live album "One Fair Summer Evening" zal je zeker bevallen en het "songwriter's tribute" album "Other Voices, Other Rooms" vind ik een "fiver".

bij nader inziens/horens een halve punt erbij voor dit bijna perfecte popalbum van Natalie Merchant. album bleek toch wel een groeier te zijn. als vanouds sterke composities van Natalie en als zangeres is zij onovertroffen. mee eens dat wat minder orkestratie en een kleinere productie dit album goed hadden gedaan. mijn voorkeur gaat ook naar de "klein" gehouden liedjes als "Hunting The Wren" en "Eye of the Storm". en dan zie ik in Oor's eindlijst (20 beste albums van 2023) collega artiesten/dames als Caroline Polachek, Lana Del Rey, Romy, Mitski, Raye, PJ Harvey en Robin Kester staan en dit album van Natalie Merchant dus niet. kennelijk is deze muziek anno 2023 niet "hip" genoeg. Tja.

haar streven naar perfectie schijnt op het obsessieve af te zijn, wat goed terug te horen is op dit vijfde solo album, het album "Live in NYC" niet meegerekend. er gingen 5 tot 6 jaar voorbereiding vooraf aan dit album, dus je kunt dit gerust "a labor of love" noemen. dit album van de niet erg productieve Natalie Merchant verscheen 7 jaar na haar voorgaande folk album "The House Carpenter's Daughter" uit 2003.

Natalie Merchant trakteert ons op "Leave Your Sleep" op 16 perfecte (pop) liedjes. een project over de kindertijd geïnspireerd door haar destijds 6 jarige dochter Lucia. de door haar tot songs bewerkte gedichten klinken allemaal schitterend in een kristalheldere productie. zoals hierboven al eerder aangehaald, brengt ze deze nummers in verschillende muziekstijlen, o.a. blue grass "Calico Pie", blues, folk, ragtime jazz "The Janitor's Boy" en reggae "Topsyturvey-World".

voor mij geen album met zomaar wat kinderliedjes voor de achtergrond, want dan zou je dit liefdevol gemaakte project mijns inziens zwaar tekort doen. het is een razend knap gemaakt album, dat zich moeiteloos kan meten met haar beste werk. het enige minpuntje is wellicht dat het album wat klinisch klinkt. haar motieven zullen ongetwijfeld puur en oprecht zijn geweest, maar toch mis ik op "Leave Your Sleep" het warme deken gevoel, de persoonlijke teksten en emoties van haar vroege albums "Tigerlily" en "Ophelia". die albums hebben een wezenlijk andere flow.

heb dit album in de enkele cd versie met 16 nummers in een andere listing als hierboven vermeld. kan mij niet herinneren of deze versie destijds werd uitgebracht met de aankondiging dat er ook een 2-cd versie zou verschijnen. in dat geval zou ik zeker hebben gewacht met de aanschaf van "Leave Your Sleep".

Album werd geproduceerd door Natalie Merchant & Andres Levin
Recorded at The Clubhouse, Rhinebeck, New York
Additional recording at Avatar Studios, New York, NY - Legacy Recording Studios, New York, NY,
The Sound Kitchen, Nashville, Tennessee

All songs composed by Natalie Merchant with text by various poets

tot nu toe het enige live album van Natalie Merchant. een singer/songwriter/zangeres van de buitencategorie. heb weinig toe te voegen aan wat hierboven al gepost is. of haar muziek nu folk/pop of folk/rock wordt genoemd, de muziek op dit album is in ieder geval door een ringetje te halen. een live registratie van haar optreden in het Neil Simon Theatre, Broadway, New York City, opgenomen 13 juni, 1999. stuk voor stuk geweldige nummers die prachtig worden vertolkt. veelal ingetogen zoals in "Beloved Wife" of "After the Gold Rush", een enkele keer "rockend" en swingend in de geweldige uitvoering van het prijsnummer "Carnival".

tracks 1,2,3,5 en 11 zijn Natalie Merchant "originals"afkomstig van haar debuut album "Tigerlily"
track 4 een David Bowie cover
track 6 van het 10.000 Maniacs album "Blind Man's Zoo" (co-written Robert Buck)
track 8 van het 10.000 Maniacs album "In My Tribe" (Natalie Merchant)
track 7 een Neil Young Cover
track 9 een nummer van singer/songwriter Katell Keineg

ter promotie van haar vorig jaar verschenen album, trad zij in het kader van haar "Keep Your Courage Tour" 13 November 2023 op in het Koninklijke Carre Theater in Amsterdam. helaas gemist dus benieuwd of iemand daar iets over te melden heeft.

de muzikanten op dit album waren:
Natalie Merchant: vocals, piano
Erik Della Penna: guitar
Gabriel Gordon: guitar, backing vocals
Peter Yanowitz: drums
Graham Maby: bass (bekend van zijn werk met Joe Jackson)
Elizabeth Steen: keyboards
Doug Stringer: percussion
Susan McKeown: guest vocals

hoe persoonlijk beleving van muziek is, blijkt wel uit bovenstaande commentaren. voor sommigen is dit haar beste album en voor mij haar minste. prima natuurlijk als iedereen zijn persoonlijke favorieten heeft.

wellicht was de ambitie om er een avontuurlijk, divers album van te maken, maar op mij heeft "Motherland" altijd een wisselvallige en onsamenhangende indruk gemaakt. er staan teveel verschillende muziekstijlen op en de kwaliteit van de composities laat te wensen over. wellicht leg ik vanwege de 2 geweldige voorgangers "Tigerlily" en "Ophelia" die gevuld waren met over de hele linie sterk songmateriaal, de lat te hoog. beide albums hadden een fijne "flow" en voelden als een warm bad. iets wat ik zeer mis op het verbrokkelde "Motherland".

tracks als "This House is on Fire" een fusie met Midden-Oosten muziek, of de groovy beats van "Saint Judas" (een anti-racisme nummer) en "Build a Levee" beide met zang van Mavis Staples kunnen mij niet bekoren en zijn voor mij "skipwaardige" nummers. ook "Golden Boy" een aanklacht tegen door de mainstream media gevoerd geweld en het bluesy "Put the Law on You", willen niet beklijven.

de ballad "Henry Darger" (over de schrijver met die naam) en de sterk aan de muziek van haar eerdere band 10.000 Maniacs herinnerende tracks "Tell Yourself" (een aanklacht tegen de oorzaken van anorexia bij tieners die zij een hart onder de riem steekt) en "Just Can't Last" zijn melodisch sterke songs, evenals "The Worst Thing" en "Not in This Life". dit zijn tracks die de kwaliteit van dit album alsnog een beetje in balans houden. tezamen met de prachtige melodie van het "folky" titelnummer "Motherland" (gecoverd door de Ierse folkzanger Christy Moore en Joan Baez) en het ingetogen, soulvolle "I'm Not Gonna Beg". de 2 hoogtepunten op dit album.

Album werd geproduceerd door Natalie Merchant & T-Bone Burnett
Recorded at "Allaire Studios, Shokan, New York,
Sunset Sound, Hollywood, California,
Clinton Studios, New York, NY
All songs written by Natalie Merchant

uit de liner notes:

"Motherland is dedicated to the victims of the September 11, 2001 attack upon the United States who were lost at the World Trade Centre, Pentagon and Shanksville, Pennsylvania.

May they rest in peace"

13 jaar na haar 3e solo album "Motherland" (2001) verscheen dit gelijknamige album van de sociaal bewogen, maatschappelijk geëngageerde Natalie Merchant. 10 of 11 nieuwe songs (incl. de introductie van "Lulu") van de hand van de inmiddels 60-jarige grijze eminentie. dit album piekte destijds op plek 20 van de Amerikaanse Billboard Top 200 Album Chart.

een consistent album met over de hele linie sterke songs, goede melodieën, muzikaal tot in de perfectie ingevuld, zoals we van deze dame gewend zijn. tekstueel drijft dit album grotendeels op het van haar bekende thema "of characters, and women in particular, struggling in a culture where odds are stacked against them". dit thema is terug te vinden op nummers als de aanstekelijke opener "Ladybird", het ingetogen met accenten van pedal steel en trompetgeluiden voorziene "Seven Deadly Sins" en het indringende "Black Sheep" met accenten van clarinet en saxofoon.

verder voornamelijk rustige, ingetogen nummers op dit album. "Maggie Said" en "Texas" zijn melodieuze, klein gehouden folk ballads, zoals ik Natalie Merchant het liefste hoor en waarbij haar prachtige stem alle ruimte krijgt. het soulvolle "Go Down, Moses" is een ander hoogtepunt met extra zang van zangeres Corliss Stafford. op "It's A-Coming" met een onheilspellende tekst over het naderende einde van de wereld, gaat het tempo iets omhoog, maar blijft de muziek vrij minimaal.

op tracks 1, 6, 10 en 11 staan strijkers arrangementen, waarbij deze met name bij "Lulu" en het dramatische "The End" iets minder overdadig hadden gemogen en het album op het eind toch iets inzakt. wat mij betreft het enige minpuntje op dit geweldige come-back album, waarvan de 1e 5 nummers onmiddellijk blijven hangen, maar dat ik persoonlijk toch net iets minder rangschik dan haar debuut "Tigerlily" en de opvolger "Ophelia".

Album werd geproduceerd door Natalie Merchant
All songs written by Natalie Merchant
Recorded at the Clubhouse, Rhinebeck, New York
Strings and Woodwind Sessions recorded at Electric Lady Studios, New York, NY

de tekst van "It's A-Coming" stemt tot nadenken:

quote
It's a-coming. Wild fires, dying lakes, landslides, hurricanes, apocalypse in store like nothing ever seen before. It's a-coming

Third-generation refugees, street mob burning effigies, revolution, civil war like nothing ever seen before.

Pale-horse rider come, blistered by the morning sun, tell about what he can see, crystal ball of mercury,
It's a-coming. It's gonna come

Jungle slashed and jungle burned, the monkeys and the painted birds climb the vines, the limbs and leaves, the lungs that let the whole world breathe. It's a-coming

All the ones that failed to thrive, starved out and buried alive, something evil, something free, calamity.
It' s gonna come

Space Race, the old Cold War, atom bomb was gonna settle the score. You wait and see. It's a long time coming but it's a-coming. It's gonna come

Third-generation refugees, street mob burning effigies, revolution, civil war like nothing ever seen before.
Like nothing ever seen before.
unquote

na het geweldige "Tigerlily" volgde 3 jaar later haar 2e solo album "Ophelia". voor mij stond deze altijd wat in de schaduw van haar debuut, maar qua kwaliteit van het songmateriaal is dat feitelijk niet terecht.
er staan wederom zonder uitzondering sterke, memorabele composities op dit album, die iets rijkelijker zijn georkestreerd dan op "Tigerlily". dat alles gezongen met die hemelse engelenstem van Natalie Merchant.
van dit album verschenen tracks 2, 3 en 6 als single in de U.S.A.

"Ophelia" is gebaseerd op een karakter uit Shakespeare's drama Hamlet met wie het slecht afliep, "who due to Hamlet's actions ends up in a state of madness that ultimately leads to her drowning" en droeg zij op aan de Amerikaanse dichter Allen Ginsberg (1926-1997). zou mij graag wat meer in haar teksten willen verdiepen, maar helaas ontbreken bij dit album de songteksten. thematisch een wat zwaar album over de moeizame man/vrouw relaties en de daarmee gepaard gaande ups en downs gezien vanuit het vrouwelijk perspectief. de kippenvel bezorgende piano ballad "My Skin" ondersteund door de cello is daar een voorbeeld van. "Frozen Charlotte" gaat over de door de eeuwen heen onderdanige, romantische rol van de vrouw.

"Ophelia" is een wat zwaarmoedig album waar de melancholie van afdruipt, maar er is ook ruimte voor wat meer vrolijke luchtigheid in "catchy" nummers als "Kind & Generous" en "Life is Sweet".

op de tranentrekker "Break Your Heart" met schitterende accenten van een trompet zingt zangeres N'Dea Davenport mee, lead zangeres van de Engelse acid-jazz en funkband "the Brand New Heavies". de uit voormalig Belgisch Congo afkomstige Lokuo Kanza speelt op dit nummer een fraaie solo partij op akoestische gitaar. zoals het hele album, een nummer met een heerlijke flow. op "Thick as Thieves" speelt Daniel Lanois elektrisch gitaar. de Tibetaanse zangeres Yungchen Lhamo deelt met haar de vocalen op de ingetogen, stemmige piano ballad "Effigy".

9 songs op dit album werden geschreven door Natalie Merchant, uitgezonderd het ontroerende 11) "When They Ring the Golden Bells" ook wel bekend als "There's a Land Beyond This River", een bekende Amerikaanse gospel en bluegrass klassieker uit 1887, geschreven door Daniel de Marbelle (publiek domein). een nummer dat populair is bij Amerikaanse uitvaarten en dat door velen gecoverd is, o.a. door Dolly Parton en Emmylou Harris op haar album "Angel Band".

de symfonische reprise van "Ophelia" op het eind van dit album is voorzien van een strijkers arrangement van de Engelse componist/muzikant Gavin Bryars. deze track werd opgenomen "at Air Studios", London, UK

Natalie Merchant produceerde "Ophelia" zelf in haar toenmalige huis studio "at Talking Dwarf Studios, Little Valley, New York"

toch wel meer dan een tussendoortje. een krachtig, volwaardig album ( ondertitel: a collection of traditional & contemporary folk music) van Natalie Merchant, dat meer aandacht zou mogen krijgen. een album vol met liefdevolle, gloedvolle vertolkingen van veelal oude, soms obscure traditionals/folksongs grotendeels door haar gearrangeerd. de songs lijden niet onder overdadige arrangementen, zoals dat wel eens op haar latere albums het geval wil zijn. geen literaire teksten op dit album, maar simpele uit het leven gegrepen teksten, veelal over de strijd om het dagelijks bestaan, zoals die ooit in zware, verloren gegane tijden werden geschreven door gewone mensen. de schitterende ballad "Owensboro" is daar een goed voorbeeld van.

"Well, I lived in a town, way down south, by the name of Owensboro
and I worked in a mill, with the rest of the "trash"
as we're often called, as you know
well, we rise up early in the morning, and we work all day hard
to buy our little meat and bread, buy sugar, tea, and lard
well, our children grow up unlearned, with no time to go to school,
almost before they learn to walk, they learn to spin and spoon
well, the folks in town, they dress so fine, and spend their money free
but they would hardly look at a factory hand, who dresses like you and me"

"Crazy Man Michael" geschreven door Richard Thompson en Dave Swarbrick van Fairport Convention, krijgt hier een "kippenvel" uitvoering en doet wat mij betreft niet onder voor de versie met Sandy Denny. "Diver Boy" is een murder ballad met een huiveringwekkende tekst dat gevolgd wordt door het tedere "Weeping Pilgrim". "Bury Me Under The Weeping Willow", de 1e song die de befaamde Carter Familiy ooit opnam en terug dateert naar 1928, krijgt hier een schitterende folk/bluegrass uitvoering. "Down On Penny's Farm" gaat gepaard met een aanstekelijke melodie, waardoor je bijna vergeet dat het lied verhaalt over het uitbuiten van arbeiders. de welbekende hymne "Poor Wayfaring Stranger" is een waardige afsluiter van dit gevarieerde album. het album werd opgenomen in de Bearsville Studios, Woodstock, New York en door Natalie Merchant zelf geproduceerd. prominente muzikanten op dit album zijn Richie Stearns (banjo) en Judy Hyman (fiddle), die vroeger in een band zaten genaamd "The Horseflies", en ooit een bescheiden hitje scoorden met het nummer "Hush Little Baby". al met al een niet te onderschatten album dit "House Carpenter's Daughter".

ijzersterk debuut album van de inmiddels 60-jarige literair geschoolde Natalie Merchant. een zangeres gezegend met een prachtstem en daarnaast ook een uitstekende songwriter. als je voor haar stem valt, kun je haast niet anders dan ook voor haar sterke songmateriaal vallen. op dit album zijn alle composities van haar hand, voorzien van schitterende melodielijnen die muzikaal prachtig worden omlijst. de teksten zijn persoonlijker dan op haar latere albums en haar zang krijgt alle ruimte mede dankzij de "klein" gehouden productie. van glad strijkerij is geen sprake op dit album, waarvan "Carnival", "Wonder" en "Jealousy" in de States als single werden uitgebracht en daar hoge noteringen haalden. het album zelf bereikte een 13e plek op de Billboard 200 Album Chart.

de folk/popachtige ballads voeren de boventoon en weten mij keer op keer te ontroeren, zoals "Beloved Wife" dat gaat over haar vader die zijn vrouw (haar moeder) verloor, of het intieme, zeer ontroerende "River" dat zij als eerbetoon schreef n.a.v. het spraakmakende overlijden van de 23-jarige acteur River Phoenix, die eveneens muzikaal actief was met zijn band "Aleka's Attic" samen met zijn zus Rain. zijn ouders waren lid van een christelijke sekte "Children of God". hij overleed aan een hartaanval als gevolg van een overdosis cocaïne en heroïne, op de stoep van nachtclub "The Viper Room", waarvan Johnny Depp in die tijd de eigenaar was. hij zou daar deelnemen aan een jamsessie. MIchael Stipe van R.E.M. was bevriend met hem en droeg het album "Monster" aan hem op.

"River" had reeds roem vergaard met een aantal filmrollen en men voorzag een grote toekomst voor hem. overigens werd zijn jongere broer Joaquin een gevierd, succesvol acteur. deze weigert in interviews over zijn broer te spreken, maar vernoemde 1 van zijn kinderen naar hun oom.

terug naar dit album. het langgerekte, epische "I May Know The Word" reken ik tot 1 van haar mooiste nummers. de piano ballads "Cowboy Romance" en het intieme, ingetogen "The Letter" doen er nauwelijks voor onder. "Carninal", "Jealousy" en "Seven Years" met een "distorted" gitaarpartij zou je iets uitbundigere, up-tempo nummers kunnen noemen, maar ontsporen doet het nergens.

veel beter zou het na dit album niet worden, maar ook niet veel minder. Natalie Merchant heeft in 28 jaar tijd slechts 7 reguliere albums gemaakt, die vrijwel allemaal van een tijdloze klasse zijn.
qua songwriting rangschik ik haar in het rijtje van vrouwelijke collega's als Lucinda Williams en wijlen Nanci Griffith, die weliswaar over heel andere stemmen beschikken en heel andere muziekgenres bestrijken/bestreken. dit sprankelende debuut kan met terugwerkende kracht terecht een klassieker worden genoemd.

Album werd geproduceerd door Natalie Merchant
Recorded at Bearsville Studios, Bearsville, New York en Sony Music Studios, New York, NY

de tekst van het prachtige, ontroerende "River"

"Young and strong Hollywood son
in the early morning light
this star fell down
on Sunset Boulevard

young & strong beautiful one
we embraced so close
is gone
was torn away

let the youth of America mourn
include him in their prayers
let his image linger on
repeat it everywhere

with candles, with flowers
he was one of ours
why don't you let him be?
he's gone
we know
give his mother & his father peace
your vulture's candor

your casual slander
you murder his memory
he's gone
we know
it's nothing but a tragedy

lay to rest your soul & body
lay beside your name
lay to rest your rage
your hunger & amazing grace

with candles, with flowers
you were one of ours
one of ours

I saw cameras expose your life
I heard rumours explode with lies
I saw children in tears
cry & crowd around the sight
of where you had collapsed that day
where your last breath & word
had been sighed
where your heart had burst
where you had died

I saw how they were lost in grieving
all half believing you were gone
the loss & pain of it
crime & the shame of it
you were gone
it was such a nightmare raving
"how could we save him
from himself? "

het derde en laatste album dat verscheen van de uit Cincinnatti, Ohio afkomstige singer/songwriter Nathan Holscher, een naam met Duitse roots (Hoelscher). de man resideert tegenwoordig in Washington, North Carolina. was onder de indruk van zijn debuut album "Pray For Rain" (2004) met zangeres Sarah Ferrell, een basic Americana album gevuld met goede songs en fraaie harmoniezang.

op "Hit the Ground" wist hij zich omringd met een band van lokale muzikanten genaamd The Ohio 5. wat resulteert in een wat voller en meer "atmosferisch" geluid. als 1 van zijn grootste inspiratiebronnen voor zijn verhalende songs noemde hij de songs van Bruce Springsteen op het album "The Ghost of Tom Joad".

Nathan Holscher beschikt over een prettig in het gehoor liggende ietwat hese, schurende stem en is in staat om goede songs te schrijven, die soms wat zwaar op de hand zijn. het zijn veelal ingetogen, stemmige liedjes die fraai worden ingekleurd met o.a. pedal steel. de Americana op dit album, met voornamelijk folk/country en een beetje rock invloeden, heeft wel wat tijd nodig om bij de luisteraar binnen te komen.

uitschieters op dit album zijn de titeltrack "Hit the Ground" en het weemoedige "Seven Days" over een verbroken relatie en verloren gegane liefde. thema's die regelmatig terugkeren op dit album, dat dus niet als een "feel good" album kan worden beschouwd.

volgens Americana UK "Nathan Holscher has made one of the best Americana records of 2009", maar dat lijkt mij wat overdreven. het is wel een album dat voor de liefhebber van het genre het checken waard is.

Album werd geproduceerd door Ric Hordinski (ex-lid van de uit Ohio afkomstige folk/pop band Over The Rhine)

Lead vocals, guitars, bass and drums recorded live at the Monastery, May 8 and 9, 2009
All other tracks recorded May 13 and 14, 2009
All songs written by Nathan Holscher

Nathan Holscher: vocals & guitar
Todd Drake: drums & percussion
Chris Mundy: bass & backing vocals
Annie Orlet: backing vocals
Sharon Udoh: piano & backing vocals
Kevin Welch: guitars

plus:
Ric Hordinski: guitars
Kenny Holycross: pedal steel
John Zappa: trumpet

soms vis je op goed geluk ergens een album uit de uitverkoopbakken. dat overkwam mij met dit debuutalbum van de Amerikaanse singer/songwriter Nathan Holscher afkomstig uit Cincinnatti, Ohio.

in alle opzichten een sterk roots/americana album gelet op de kwaliteit van zijn songs/melodieën, de muzikale uitvoering, de fijne productie en de rustgevende, ietwat hese, schurende stem van Nathan Holscher. de man is een prima "story teller" en alle 10 songs op dit album zijn bovengemiddeld goed.
dat hij in zijn jonge jaren fan was van Townes Van Zandt, is goed terug te horen in de veelal akoestische folky songs.

op dit album is een grote rol weggelegd voor de fraaie harmoniezang/duetten met zangeres Sarah Ferrell, die op bijna alle nummers zijn zang aanvullen en absoluut van meerwaarde zijn. op de heerlijke opener "Comin' Home to You" horen we een prominente pedal steel, waar op "Destiny" de accenten door mandoline worden gelegd en op de afsluiter "Shake You Out" een heerlijke dobro opduikt. "Find You There" met een fraaie harmonica partij doet denken aan het "Nebraska" geluid van Bruce Springsteen.

dit album doet mij uitzien naar zijn 2 andere albums "Even the Hills" (2007) en "Hit the Ground" (2009).
daarna werd het stil rond de man. heb geen idee of Nathan Holscher nog actief is in de muziek.

Album werd geproduceerd door Jimmy Berg
Recorded at Heartland Studios, Galena, Illinois
All songs written by Nathan Holscher

de muzikanten op dit album:
Nathan Holscher: vocals, guitar, harmonica, mandolin
Sarah Ferrell: vocals, guitars
Jimmy Berg: drums, percussion
Andrew Brockman: bass, stand up steel, dobro, guitars
Chad Witthoeft: accordion on "Lend a Lullaby"

Nathan Holscher laat in de liner notes weten:
"If not for the vision, voice and friendship of Sarah Ferrell, this album would remain a less than distinct possibility"

een stuk steviger en met een voller bandgeluid dan de meer rootsy (folk/country) voorganger "The Sun Rises Here" en dat bevalt in combinatie met de mindere kwaliteit van de composities een stuk minder.

"Willow Jane", "Fell on Hard Times", "Eddy & Diamonds" en "Raining Straight Down" laten stevige rootsrock horen die bij tijd en wijle aan Neil Young & Crazy Horse doen denken, nummers waarop goed te horen valt wat een begenadigd gitarist wijlen Neal Casal was.

"Oceanview" brengt de Westcoast country rock van groepen als The Byrds in herinnering. sterkhouders zijn "Lucky Stars" met het fraaie pedal steel werk van Greg Leisz en de door Hammond orgel gedragen ballad "No One Above You". ook "Just Getting By" is een rustpuntje. het prijsnummer is de ingetogen afsluiter "Too Much to Ask" dat een sterke melodie heeft en gedragen wordt door de subtiele klanken van flugelhorn/trompet.

de zoetgevooisde stem van Neal Casal die wel iets weg heeft van Jackson Browne en Timothy B. Schmit (Eagles) zal niet iedereen even goed liggen.

Album werd geproduceerd door Jim Scott
Recorded at Rotund Rascal Studios, North Hollywood, Caifornia
All songs by Neal Casal

Neal Casal: guitars, vocals
John Ginty: grand & tack pianos, harpsichord, hammond organ, wurlitzer, melodica, marching bells
Don Heffington: drums & percussion
Bob Glaub: bass guitar
Greg Leisz: pedal steel guitar
Hutch Hutchinson, Angie McKenna: harmony vocals

een fraai americana album van wijlen Neal Casal geworteld in country-rock, folk en een vleugje bluegrass. "The Sun Rises Here" is 1 van de 5 albums die hij maakte voor het onafhankelijke Duitse Glitterhouse label. Neal Casal was 5 jaar lang als gitarist verbonden aan The Cardinals, de band van Ryan Adams en in eigen land een veelgevraagd sessiemuzikant.

merendeels rustige, goed in het gehoor liggende mid-tempo liedjes, alle door Neal Casal zelf geschreven, voor een deel akoestisch uitgevoerd, waarbij fraaie accenten worden gelegd door gitarist Greg Leisz en de backing vocals van Angie McKenna beslist iets toevoegen.

Neal Casal beheerste de kunst van het schrijven van goede, melodieuze liedjes en beschikt over een prettig in het gehoor liggende, ietwat zoetgevooisde stem, waarbij de muziek regelmatig doet denken aan de West Coast country rock uit de jaren zeventig.

fijne afwisseling op dit album met een enkele roots/rocker als "Dandelion Wine" met de prachtige pedal steel klanken van Greg Leisz, "Real Country Dark" met een heerlijke harmonica, een flink aantal fraaie ballads zoals "Angelina", "Halfway Through Town" en "Best to Bonnie" die aan het werk van Jackson Browne doen denken en de instrumentale afsluiter "Untitled".

de man beroofde zichzelf op 50-jarige leeftijd van het leven (R.I.P. 26-08-2019). voetbaltrainer Ron Jans is een grote fan van zijn werk, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Neal Casal
Recorded at Master Control Burbank, California

Neal Casal: guitars, vocal
John Ginty: hammond organ, piano, wurlitzer
Greg Leisz: acoustic guitar, pedal steel, mandolin, weissenborn
Don Heffington: drums, percussion
James "Hutch" Hutchinson: bass, harmony vocals
Angie McKenna: harmony vocals