de muziek op dit album van de 54-jarige uit Donegal afkomstige Ierse zangeres zou je met een beetje goede wil meditatief kunnen noemen. het zal zeker niet ieder zijn ding zijn. deze muziek valt in de categorie "You either hate it or you love it".

Caitriona O'Leary is gespecialiseerd in het vertolken van (zeer) oude traditionele Ierse muziek en eeuwenoude "Early Music" (uit de Middeleeuwen, Renaissance en Barok periode). op dit album staan 19 "laments" (klaagzangen) die in het begeleidende boekje uitgebreid worden toegelicht. haar stem overheerst in deze liederen, waarbij accenten worden gelegd door spaarzame instrumentatie van uileann pipes, fuit, fiddle en viool, een enkele keer aangevuld met percussie van haar band Dulra.

veel van deze klaagzang liederen worden "keening" genoemd, wat staat voor "a traditional form of vocal lament for the dead in the Gaelic Celtic tradition, known to have taken place in Ireland and Scotland". het wordt ook wel "sean-nos singing" genoemd.

het is geen makkelijke muziek dus denk niet aan Enya, Mary Black, Dolores Keane e.d., want dit is zwaardere kost. je moet er voor in de stemming zijn, en dan nog kan ik mij goed voorstellen dat niet iedereen deze muziek zal trekken, zeker als deze muziekstijl en haar stem je tegen staan.

Album werd geproduceerd door John Hadden
Recorded at St. Andrew's Church, Toddington, Gloucestershire (August 1999)

Caitriona O'Leary: voice
Christopher Layer: Uileann pipes, flute
Robert Mealy: fiddle
Jay Elfenbein: viola
Mel Mercier: percussion

deelcitaat uit de liner notes:
"Laments form an important body of Irish song, comprising one third of the magical "goltrai, geantrai and suantrai" (sad songs, happy songs and sleep songs) of Irish legend. They are, most obviously, the outpourings of grief of the bereaved, threnodies for the dead. They may also be understood, however, as the cry of the betrayed or forsaken lover. And finally, laments are the songs of the dispossessed or the emigrants who must bid farewell to their homeland. From the immediate, mostly wordless keens, laments are universally a public response to great personal suffering. By articulating her desolation the griever attempts to understand her tragedy and seeks solace and eventual healing.

The culture of keening in Ireland was such that in the past professional keeners would be hired to lead the death-cry at the wake and to the grave. Particularly striking in these songs is the depth of feeling and passionate sincerity conveyed in the ultra-rich imagery"

het enige album dat de Schotse folkgroep Caledon maakte. Caledon is afgeleid van Caledonia, de Latijnse benaming voor Schotland, een benaming die tijdens het Romeinse Rijk werd ingevoerd. de folk ballad "Caledonia" die in 1977 door de Schotse singer/songwriter Dougie MacLean werd geschreven, werd later een soort van nationaal volkslied.

de gelegenheidsformatie Caledon werd destijds spontaan geformeerd vanwege een optreden op het "Festival de Cornouaille" in Quimper, Bretagne in juli 1995, een jaarlijks festival dat gewijd is aan de diversiteit en rijkdom van de Bretonse cultuur. het optreden daar beviel dermate goed, dat de band besloot om samen verder muziek te maken, hetgeen resulteerde in dit "The Noble Trousers".

2 leden van de groep, de harpistes Mary MacMaster en Patty Seddon maakten als duo ook 4 albums onder de naam "Sileas" gevuld met harpmuziek. in 1990 vormden zij de vrouwengroep "The Poozies" met zangeres Sally Barker en accordeonist Karen Tweed.

het gros van de nummers op dit album zijn traditionals en worden in Schots Gaelic gezongen, uitgezonderd de klassieker "The Lowlands of Holland", bekend van versies van o.a. The Chieftains, Dolores Keane, Natalie Merchant en Steeleye Span, die in het Engels wordt gezongen en de prachtige afsluiter "The Exile Song/Lament for the Children" met een mannelijke leadvocal, het geluid van bagpipes en invallende vrouwelijke harmonievocalen. het prijsnummer van dit album.

de leadvocalen op dit album worden verzorgd door zowel mannen en vrouwen, afgewisseld met onnavolgbare meerstemmige zang in Schots Gaelic. er staan gelukkig slechts een beperkt aantal instrumentale "jigs" en "reels" op dit album. de mooie klanken van o.a. de electro-harpen en bouzouki in combinatie met de fraaie zang overheersen.

Album werd geproduceerd door Jim Sutherland
Recorded at Watercolour Studios, Ardgour, Scotland

de groep Caledon bestond uit:

Greg Borland (Inverness) : bass guitar, fiddle, vocals
Rory Campbell (Stirling) : bagpipes, whistle, vocals
Mary MacMaster (Glasgow) : electro-harp, vocals
Patsy Seddon (Edinburgh) : electro-harp, vocals
Eilidh Shaw (Taynuilt) : fiddle, vocals
Davy Steele (Prestonpans) : guitar, bouzouki, vocals
Mike Travis (Edinburgh) : drums, vocals

geweldig, gevarieerd debuutalbum van de uit Austin, Texas afkomstige singer/songwriter wijlen Calvin Russell. de man die als een outlaw bekend stond en er vanwege handel in cannabis op jonge leeftijd al 10 jaar "jail time" had opzitten en lange tijd het leven van een zwerver leidde, overleed in 2011 op 62-jarige leeftijd na een lange strijd tegen leverkanker, vermoedelijk veroorzaakt door zijn alcohol en drugs verleden.

de man speelde ooit in zijn uppie in een club in Austin, waar de directeur van de Franse platenmaatschappij New Rose rond liep. deze was dusdanig onder de indruk van zijn songs, dat hij de destijds 41-jarige Calvin Russell een contract aanbood en in staat stelde om dit debuut album te maken. in Europa maar met name in Frankrijk kreeg de man een soort van cult status.

we horen op dit debuut eerlijke, rauwe roots rock ofwel americana van de bovenste plank, waarbij de country/folk/blues invloeden nooit ver weg zijn, met oprechte, pure emoties vanuit het hart gezongen songs met de prachtige doorleefde, rauwe stem van Calvin Russell. de ritmesectie op dit album werd gevormd door de broers Leland Waddell (drums) en David Waddell (bass).

het zijn met name de melodieuze ballads die op dit album schitteren. album opent geweldig met het titelnummer "A Crack in Time" en de andere ballads doen hier in kwaliteit niet voor onder. "My Way" met een fraaie saxofoon solo, "Little Stars", zijn statement "This Is My Life", het gevoelige "Moments" met een fraaie fiddle en een heerlijke 2e vrouwenstem. het kippenvel bezorgende door pedal steel gedragen "Wagon to Stars" met fraaie harmoniezang sluit het album geweldig af.

de covers van het Blaze Foley nummer "I Should Have Been Home", het Townes Van Zandt nummer "Nothin", en "Big Brother" zijn midtempo songs voorzien van fraaie gitaarriffs en heerlijk saxofoonspel.

blijven over het stompin' rocking 7) "Behind the 8 Ball" en de ruige rootsrock van 2) "Living at the End of a Gun", 9) "Automated" 11) "North Austin Slim" en 13) "One Step Ahead", waar behalve een strakke ritmesectie geweldige gitaarsolo's van ene Gary Craft op te horen zijn.

"A Crack in Time" kan ik aanraden aan liefhebbers van het wat ruigere werk van Boris McCutcheon en Joe Ely. wellicht dat de rustigere nummers ook in de smaak zullen vallen van liefhebbers van bij voorbeeld John Hiatt, Rod Picott of Tom Russell

Album werd geproduceerd door Joe Gracy
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas
All songs written by Calvin Russell
except track 4) Blaze Foley, 5) Townes Van Zandt, co-written Ford, 11) co-written Webber 13) co-written Coyne

de muzikanten op dit album:
Gary Craft: lead guitar
Billy McIntosh: lead guitar (track 7)
Leland Waddell: drums
David Waddell: bass
Danny Levin: fiddle
Tomas Ramirez: saxophone
Jimmy Day: steel guitar

citaat uit de tekst van "Little Stars"
quote
"They say some are gonna win, some are gonna lose,
some ain't got a chance, while some get to pick and choose

They say some have found a way to make their money grow
Some can't even find a place to go
I'm tryin' to make some sense of it all

They say some are gonna rise, some are gonna fall
Some have got it bad, while some seem to have it all
They got it all

Now they've been up to the moon, and they want to go to Mars
They got scientific names for all the little stars,
Little stars, I'm tryin' to make some sense of it all
unquote

een duet album van de inmiddels 70-jarige Carl Jackson met wijlen John Starling. de laatste maakte een 2-tal prima solo albums en stond vooral bekend als frontman van de bluegrass band The Seldom Scene.

singer/songwriter/producer/banjo virtuoos Carl Jackson heeft een grote staat van dienst in de wereld van bluegrass en country. zo speelde hij 12 jaar in de band van country artiest Glen Campbell. dit album "Spring Training" won in 1992 een Grammy voor Best Bluegrass Album. Carl Jackson ontving later nogmaals een Grammy Award voor zijn productie van het duet album "Livin', Lovin', Losin'"(Songs of the Louvin Brothers) uit 2003, met o.a. duetten van Emmylou Harris & Rodney Crowell, James Taylor & Alison Krauss en Carl Jackson & Linda Ronstadt.

vond deze "Spring Training" in eerste instantie wat braaf klinken, maar na meerdere luisterbeurten blijkt het toch een heel fraai album te zijn. Carl Jackson en John Starling wisselen de lead vocalen af (beiden hebben prettig in het gehoor liggende , ietwat vlakke stemmen), er staan prachtige harmonievocalen op, de muzikale omlijsting van The Nash Ramblers is geweldig met o.a. oorstrelend spel van Al Perkins op dobro, steel guitar en lap steel en als kers op de taart staan op een 4-tal tracks (2,5,8 en 9) prachtige extra vocalen van Emmylou Harris, die absoluut iets toevoegen aan dit album. mede door haar bijdrage brengen een aantal nummers de muziek op haar album "At the Ryman" met The Nash Ramblers in herinnering.

hoogtepunten zijn de opener van dit album "Lonesome Dove" (Carl Jackson/Larry Cordle) dat o.a. gecoverd werd door Ricky Scaggs en Trisha Yearwood, de ballads "Don't Let Our Love Die" een prachtig duet van Carl Jackson en Emmylou Harris, "Sometimes Silence Says It All" en "I'm Not Over You". daar staan fijne, melodieuze up-tempo country nummers tegenover als "Hold Your Horses" en "The Call of the Honky Tonk". hoewel de bluegrass invloeden op dit album niet ver weg zijn, is deze het meest dominant te horen op de track "Payin' Your Dues".

Album werd geproduceerd door Carl Jackson & John Starling
Recorded at Champagne Studios & Brentwood, Nashville, Tennessee

Carl Jackson: lead & harmony vocals, lead guitar, rhythm guitar, banjo, mandolin
John Starling: lead & harmony vocals, rhythm guitar
The Nash Ramblers:
Sam Bush: mandolin, fiddle
Al Perkins: dobro, steel guitar, pedal steel
Randy Stewart: mandolin, harmony vocals
Roy Huskey Jr.: bass
Head Rambler:
Emmylou Harris: harmony vocals
Guest Ramblers:
Glen Worf: bass
Steve Turner: drums
Pat McInerney: drums

het 4e album van de Amerikaanse singer/songwriter Carl Solomon, afkomstig uit het aan de Noord-Westkust gelegen Portland (staat Oregon), werd op de valreep van 2023 uitgebracht. deze werd net als zijn eerdere 3 albums, "Black Top Beauty" (2012), "Promised Land" (2015) en "Simple Things" (2018) in eigen beheer uitgebracht. op de website van deze "storyteller"staat "Weaver of New American Tales". alle verhalen achter de liedjes op dit album, worden uitgebreid toegelicht op zijn site.

de 1e 5 liedjes zijn persoonlijke ervaringen die hij in chronologisch orde brengt, of in de eigen woorden van de man "the first 5 songs talk of my journey to find a place", the second five songs are more a look in the society of the world around me. We each see from our perspectives. They cannot always be explained? These songs come from my perspective, my voices and I hope a shared reality"

8 van de 10 songs schreef Carl Solomon zelf, track 4) co-written met Alex Winters, Melissa Englemann, Hills Snyder en track 7) co-written met Micheal Henchman. een sterke collectie aan songs, die worden ingekleurd
met o.a. accordeon, fiddle, pedal steel en piano.

Carl Solomon die al op leeftijd is en al ruim 10 jaar aan de weg timmert met zijn muziek, doet mij denken aan de muziek van een vergelijkbaar artiest als Hank Woji, die eveneens al aardig wat albums heeft uitgebracht, waaronder het fraaie dubbelalbum "Highways, Gamblers, Devils & Dreams" uit 2023. deze artiesten vallen buiten de radar, maar brengen al jaren met een zekere regelmaat fraaie albums uit.
beiden zijn geen singer/songwriters van de buitencategorie als bijv. Sam Baker, John Prine, Tom Russell, maar het ligt voor de hand, dat hun muziek zal bij de gemiddelde roots/americana liefhebber in de smaak zal vallen.

Carl Solomon is 1 van de initiatiefnemers van het project SS&V (Soldiers Songs & Voices) dat, "gives free guitar and song writing lessons to Armed Forces veterans in the Portland metro area. While we are not counselors, we recognize and encourage the healing value of self-expression in our workshops"

Album werd geproduceerd door Merel Bregante
Recorded at Cribworks Studio, Liberty Hills, Texas

de muzikanten op dit album:
Carl Solomon: vocals, acoustic guitar
Merel Bregante: drums, percussion
Mark Epstein: standard, fretless, electric & double bass
Michael Dorrien: acoustic, electric & baritone guitars
Peter Wassner: Steinway piano, B3 organ, Wurlitzer, pad, Rhoades & accordion
Dave Pearlman: pedal steel
Cody Braun: fiddle
Lori Beth Brooks: accordion
Sarah Pierce, Micheal Henchman, Alex Winters, Merel Bregante: backing vocals

The Rainforest Foundation (US) "is a non-profit NGO working in Central and South America. It is one of the first international organizations to support the indigenous peoples of the world's rainforests in their efforts to protect their rights to land, life and livelihood". de organisatie werd in 1988 opgericht door zanger Sting en zijn vrouw Trudie Styler, nadat de inheemse leider Chief Raoni van de Braziliaanse stam Kayapo hen persoonlijk had verzocht om zijn gemeenschap te helpen.

de opbrengsten van dit album, waaraan de muzikanten afkomstig uit verschillende continenten belangeloos meewerkten, gingen naar deze organisatie die ook vestigingen heeft in de UK en in Noorwegen.

op dit gevarieerde album met studio opnames staan o.a. kinderliedjes, traditionals, een aantal klassiekers en wat meer eigentijdse liedjes, waaronder een flink aantal pareltjes zoals:

de folk ballad "Waters of Tyne" (Anon) een duet van Sting en Jimmy Nail, de Schotse folk traditional/lullaby (slaapliedje) "Dream Angus" van Annie Lennox, de Amerikaanse traditional (kinderliedje) "Sweet and Low" van Bette Midler, een kerst kinderliedje "Tu Scendi Dalle Stelle" van Luciano Pavarotti met een prachtig kinderkoor, de indrukwekkende christelijke hymne "Abide with Me" van Elton John, een traditional uit Wales "All Through the Night" van Shawn Colvin, het met Afrikaanse klanken beïnvloede "Ten Years" van Paul Simon dat opgenomen werd tijdens zijn "Graceland" periode en dat niet had misstaan op zijn gelijknamige album en een live opname met orkest van de grappige Amerikaanse traditional "I Bought Me a Cat" gezongen door James Taylor.

de Italiaanse klassieker "Va Pensiero" (Giuseppe Verdi) van Zucchero en de Afrikaans getinte nummers "Lapwony" van de Oegandees Geoffrey Oryema, een nummer van zijn album "Beat the Border", het Johnny Clegg nummer en het Zuid-Afrikaanse volkslied "Lord Bless Africa" met zang van het interraciale koor The Peace Train zijn eveneens het beluisteren waard.

het album sluit af met het a-capella gezongen Amerikaanse kinderliedje "Row, Row, Row your Boat" met lead zang van Tina Turner. de klassieke compositie "Le Carnival des Animaux" van Camiel Saint-Saens, dat op dit album een nieuwe versie kreeg van het Franse pianoduo Katia & Marielle Labeque, laat ik buiten beschouwing.

deelcitaat uit de liner notes:

"Carnival! has been put together for our children, and for children all over the world. It is for our children that we need to save the rainforests from destruction, and it will be up to our children in the future to continue this work.

The songs the artists have chosen are songs that have special significance for them. They are songs that have meant something to the artists since they were children, or songs that have an important message for the children of the world today"

For the animals, the children, the forests, the Earth, here is CARNIVAL!"

de bandleden van Carolina Chocolate Drops met zangeres Rhiannon Giddens in de gelederen die later solo albums ging maken en Luminiscent OrchestrII ontmoetten elkaar ooit tijdens het Folk Alliance Festival in Memphis, Tennessee. tijdens een optreden op straat van het laatste "orkest" stond Rhiannon Giddens toe te kijken en ontstond een spontane muzieksessie van beide bands, toen de leden van CCD begonnen mee te spelen. vanwege het succes van deze samenwerking ontstond het idee om gezamenlijk een aantal nummers in de studio op te nemen, hetgeen resulteerde in deze E.P.

aanstekelijke muziek met bluegrass, folk, country, jugband en stringband klanken op dit voornamelijk met authentieke instrumenten (banjo, fiddles) vol gespeelde mini album, waarbij de traditional "Escoutas" in het Spaans wordt gezongen. de "beatbox" en "vocal percussion" van Adam Matta voegt een eigentijds element toe aan deze "old music".

CCD lid Dom Flemons zou later in 2016 een duo-album "Ever Popular Favourites" met het Engelse folkicoon Martin Simpson opnemen.

Produced by Joseph DeJarnette with the CCD & LO

Tracks 1 & 2 recorded at John Wilson's Spot Studio, Winston-Salem, North Carolina
Tracks 3 & 4 recorded at Studio 808A, Brooklyn, New York

fraaie roots/folk op dit 4e solo album van de uit Canton, Mississippi afkomstige Caroline Herring.
op dit album staan een zestal eigen nummers. de overige nummers zijn covers van veelal traditionals ofwel gedichten die door haar bewerkt zijn met muziek.

knap hoe zij de covers naar haar hand zet, zoals "True Colors" de pop ballad hit van Cyndi Lauper, de blues klassieker "See See Rider" en de country classic "Long Black Veil", waarbij zij met haar vertolking van het Joni Mitchell nummer "Cactus Tree" het origineel evenaart.

"Tales of the Iskander", "Abuelita" en "The Great Unknown" zijn prima eigen composities.

verder 2 prachtige op muziek gezette gedichten "Song of the Wandering Aengus" van de Ierse dichter William Yeats en de piano ballad "The Wild Rose" een combinatie van tekstfragmenten van de Amerikaanse dichter Wendell Berry en de Chileense dichter Pablo Neruda.

zoals hierboven eerder vermeld mooie muziek, spaarzaam geïnstrumenteerd.
haar album "Wellspring" uit 2003 biedt vanwege een vollere instrumentatie wel meer variatie dan deze "Golden Apples of the Sun".

Caroline Herring maakte ook nog een live album met collega singer/songwriter Claire Holley "Live at Saint Andrew's", een album met kinderliedjes "The Little House Songs" en bracht in 2013 in eigen beheer "I Will Go Into the Day" uit. heb geen idee of zij momenteel nog actief is in de muziekscene.

Album werd geproduceerd door David Goodrich

Caroline Herring: guitar, banjo, vocals
David Goodrich: guitars, piano, e-bow, diddly bo, ukulele, electric bass, percussion
Ann Castro: backup vocals (track 4)

soms komt er goede Americana uit onverwachte hoek, zoals op dit tweede album van de inmiddels 55-jarige, maatschappelijk en politiek geëngageerde singer/songwriter Caroline Herring geboren in Canton, Mississippi, tegenwoordig residerend in het plaatsje Decatur in Georgia. zij won met haar songs en albums al diverse "awards". in het verleden trad zij een keer op tijdens het Blue Highways festival.

een fraaie mix van folk en country uitgevoerd in 11 prima eigen songs. waar ik op albums van collega's als Kelly Willis, Jennie Stearns of Amy Speace regelmatig nummers "skip", is dat op dit consistente album niet het geval.

haar stem heeft iets weg van die van Lucinda Williams, maar dan wat braver en minder rauw en dat geldt ook voor de muziek. rustige, ingetogen songs met goede teksten die veelal fraai worden ingekleurd met dobro, pedal steel, mandoline en fiddle, fraaie harmoniezang zoals op "The Way That You Are" of de klanken van een piano accordeon op "MGM Grand".

kortom een album met sterke liedjes met een kop en een staart die niet vervelen en aangenaam weg luisteren.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton
Recorded in Austin, Texas at Shining Castle Studios, The Hit Shack & Rich's house

Caroline Herring: vocals, acoustic guitar
Rich Brotherton: acoustic & electric guitars, Mexican mandola, glass harmonica, dulcimer, vocals
Bryn Bright: acoustic & electric bass, cello, vocals
Billy Bright: mandolin, mandola
Eamon McLoughlin: fiddle, viola
Paul Pearcy: drums, percussion
Mike Maddux: piano accordion
Marty Muse: pedal steel guitar
Riley Osbourn: organ
Jeff Plankenhorn: dobro
Matt Shultz: percussion
Kelly Willis: vocals (Jewels)

aangemoedigd door bovenstaande recensie van Erwin schafte ik onlangs dit 2e solo album van de uit Austin, Texas afkomstige Carson McHone aan. als ik het goed begrijp betekende dit album haar internationale doorbraak. ben altijd wat huiverig als artiesten in de U.K. of U.S. als nieuwste country of wat voor ook sensatie worden gelanceerd. de hype ligt op de loer. 5 sterren in het magazine "Country Music People", het blad "Rolling Stone" meldde over dit album "an album that ignores the rules of traditional country music... this is the sound of an artist making peace with her own unrest". oudgediende Ray Wylie Hubbard prees haar met de uitspraak "She writes songs like her life depends on it".

inmiddels dit album een keer of 5 beluisterd. er staat voornamelijk alt.country op of voor mijn part "roots" muziek. een geweldige stem heeft zij zeker en zij heeft goede liedjes in zich. in de U.S. verschenen er 3 singles van dit album, t.w. "Sad", "Drugs" en "Good Time Daddy Blues". 6 tracks (3,4,5,8,9 en 10) op dit album verschenen eerder op haar debuut album "Goodluck Man" en krijgen hier nieuwe versies. het is mij niet duidelijk waarom, maar de versies op haar debuut ken ik niet.

opener "Sad" en "Lucky" zijn fijne up-tempo honky tonk nummers. persoonlijke favorieten zijn de mid-tempo nummers "Dram Shop Gal" en "Gentle" met een heerlijke fiddle en pedal steel partij, de piano ballad "How 'Bout It", Goodluck Man" en de prachtige, verstilde ballad "Spider Song" met o.a. harmonium (een hoogtepunt op dit album).

helaas staan daar ook mindere tracks tegenover als "Drugs" een nummer dat zij samen met collega singer/songwriter Chris Brecht schreef, "Good Time Daddy Blues" en "Maybe They're Just Really Good Friends" nummers die althans bij mij niet willen beklijven.

al met al een veelbelovend 2e album van de jonge Carson McHone met merendeels goede "catchy" songs, goed uitgevoerd met voor mij onbekende prima muzikanten . begrijp dat zij vorig jaar het kleinere clubcircuit in NL heeft aangedaan en dat de opvolger van dit album "Still Life" (2022) een stuk voller en robuuster klinkt.

album werd geproduceerd door Mike McCarthy en Carson McHone
opgenomen "at Sienna Studio A + D, Nashville, Tennessee

All songs written by Carson McHone
except "Drugs" written by Chris Brecht & Carson McHone

het derde album van het uit Raleigh, North Carolina afkomstige CCL (Chatham County Line) bevat traditionele bluegrass muziek gestoken in een modern jasje.

belangrijkste songwriter is zanger/gitarist Dave Wilson die 11 van de 14 nummers schreef waarvan enkele co-written, de instrumentale pure bluegrass "Savoy Special" en "Coming Home" zijn van banjo speler Chandler Holt en het andere instrumentale nummer "Brice's Crossroads" van fiddler John Teer.

het album trapt lekker af met de up-tempo bluegrass van "Company Blues", waarna de rockabilly sound van "Rock Pile", de folk van "Day I Die" en de meer country getinte nummers als "Confederate Soldier" en het live in Noorwegen opgenomen "Lonesome in Caroline" en de gospel "Waiting Paradise" voor een fijne variatie zorgen.

de muzikaliteit spat van het album af en de harmoniezang is fraai, echter de kwaliteit van de liedjes met name die van de 3 ballads "They Were Just Children", "All the Ladies in the Town" en "Come Back to Me" blijft er wat bij achter.

bandleden John Teer en Greg Readling droegen in belangrijke mate bij aan het album "Warmth & Beauty" van de eveneens uit North Carolina afkomstige singer/songwriter Thad Cockrell.

Album werd geproduceerd door Brian Paulson en CCL
Recorded at Fidelitorium, Kernersville, North Carolina

John Teer: mandolin, fiddle, viola, vocal
Dave Wilson: vocal, guitar, banjo
Greg Readling: bass, pedal steel, organ, vocal
Chandler Holt: banjo, guitar, vocal

het was 5 jaar wachten op de opvolger van zijn album "Jamm" (2010). wederom een fraai album waarop Cheikh Lo de Senegalese mbalax muziek vermengd met Congolose rumba en Cubaanse/Latijns-Amerikaanse ritmes met hier en daar een bescheiden jazz sausje.

9 eigen sterke, melodieuze nummers van Cheikh Lo waarvan 1 co-written, het inderdaad blij makende "Degg Gui" (The Truth) dat hij samen met de Braziliaanse zangeres Flavia Coelho schreef en in duet met haar zingt met een aanstekelijke bijdrage van de Franse accordeonist Fixi. "Suzanah" is een Franstalig nummer van de Congolese zanger Sam Mangwana bekend van zijn werk met o.a. de band Le T.P.O.K. Jazz van de rumba grootmeester Franco en klinkt als onvervalste Congolese rumba.

het ritmische, pulserende "Doyal Naniou" (Enough of Revolutions) is net als "Degg Gui" onweerstaanbaar met zang van de Malinese grootheid/zangeres Oumou Sangare, waarna het meer akoestische, ingetogen "Gemou Ma Ko" (I Would Never Have Believed) volgt. wederom een sterke track, zoals er vele op dit album staan.

het in de Franse taal gezongen "Baissons les Armes" (Lower the Weapons) dat enigszins naar mainstream neigt en "Lutax" (The Reasons) ervaar ik als minder sterke nummers.

het titelnummer "Balbalou" (Boasting) met jazzy accenten van de Frans/Libanese jazz trompettist Ibrahim Maalouf en het heerlijk loom swingende met een fraai koortje voorziene "Leer Gui Fall" (Devine Light) behoren eveneens tot de hoogtepunten, waarna het album afsluit met het akoestische, stemmige "Kouma Magni" (Talking Too Much), dat kwalitatief dicht in de buurt komt van zijn onovertroffen debuut "Ne La Thiass".

Album werd geproduceerd door Andreas Unge
Recorded at Stureparken Studio, Stockholm, Sweden

de opvolger van "Lamp Fall" (2006) laat een meer semi-akoestisch, ingetogen sound horen dan zijn voorganger die te lijden had van een iets te rijke instrumentatie en een te volle productie. ook de soms heftige Braziliaanse percussie van dat album ontbreekt en dat bevalt prima.

ook dit album "Jamm" (vrede) laat weer een mix horen van o.a. de Senegalese mbalax muziek, Congolese rumba en Afro-Cubaanse latin met 10 eigen of door Cheikh Lo bewerkte nummers, zoals "Il N'est Jamais Trop Tard" van de Guineese band Bembeya Jazz National of "Ne Parti Pas" van de Ivoriaan Doh Albert.

beide nummers behoren tot de hoogtepunten samen met het loom wiegende "Warico", "Seyni" dat met zijn Cubaanse invloeden doet denken aan de muziek van Ibrahim Ferrer en de stemmige afsluiter "Folly Cagni".

"Jamm" komt dicht in de buurt van zijn onvolprezen debuut "Ne La Thiass" (1996) maar liedjes van het kaliber "Set" en "Guiss Guiss" van dat album ontbreken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. de vermaarde Amerikaanse saxofonist (wijlen) Pee Wee Ellis, bekend van zijn langdurige samenwerking met Van Morrison, de Cubaanse violist Omar Puente en de Malinese zangeres Fatoumata Diawara.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Cheikh Lo
Recorded at Thierno Sarr's home studio, Dakar, Senegal & Ethinic Studios, Dakar, Senegal & Livingston Studios, London, England

het derde album van de inmiddels 69-jarige in Burkina Faso geboren maar in Dakar woonachtige Senegalese singer/songwriter Cheikh Lo, die van oorsprong drummer was.

zijn muziek is een mengeling van Congolese rumba (hij was fan van de Congolese grootmeester Tabu Ley Rochereau), Cubaanse salsa, mbalax (een populair Senegalees genre) met vleugjes flamenco, soukous, jazz en reggae. of dat nog niet genoeg is, ging hij op "Lamp Fall" ook nog eens samenwerken met Braziliaanse muzikanten.

het leidt op dit veelkleurige album tot aanstekelijke, dansbare, energieke en vooral ritmische, swingende muziek met hier en daar flink wat Braziliaanse percussie aangevuld met een blazerssectie en zelfs een accordeon op de opener "Sou".

favoriete tracks "Kelle Magni", de rumba/salsa klanken van "N'Galula", "Santa Yalla" en de onvervalste reggae klanken van "Bamba Mo Woor". het relatief rustige "Sama Kaani Xeen" is een liefdesliedje dat hij schreef voor zijn vrouw Adji. het album sluit af met de fraaie koorzang van "Zikroulah".

zijn debuut "Ne La Thiass" (1996) werd geproduceerd door Youssou N'Dour en oogstte destijds internationaal succes. na zijn vijfde album "Balbalou" (2015) werd het stil rond de man.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Cheikh Lo (except 1 & 9 produced by Ale Siqueira)
Recorded at Studio 2000, Dakar, Senegal & Livingston Studios, London, England
(tracks 1,4,5,9 & 13 recorded in Salvador de Bahia, Brazil)

Cheikh Lo: vocals, rhythm guitar, drums, percussion
plus een hele reeks muzikanten van zijn eigen band en (Braziliaanse) sessiemuzikanten

"The theme of this album is Africa - my Africa. It's a plea against war and poverty. But it's also about love, religion and spirituality" - Cheikh Lo

prachtig debuut van Cheikh Lo. de gelijknamige cassette "Ne La Thiass" (Gone in a Flash) verscheen eerder in 1995 als cassette met 6 nummers van dit album en werd voor deze internationale release uitgebreid met 3 nieuwe nummers "Ndogal" (If It Pleases God), "Doxandeme" (The Immigrant) en "Sant Maam" (Thank you Father).

de basis is veelal akoestisch uitgevoerde muziek gebaseerd op de populaire Senegalese muziekstijl mbalax, vermengd met West-Afrikaanse en Cubaanse/Latin ritmes en lichte jazz invloeden, met merendeels religieuze teksten geïnspireerd door zijn geloof ofwel zoals "Guiss Guiss" een eerbetoon aan Cheikh Lo's spitituele leider/leraar Massamba (de man is een aanhanger van het soefisme). de hit van dit album "Doxandeme" is "about our Senegalese brothers and sisters abroad".

de sterke, melodieuze liedjes van Cheikh Lo worden op dit relatief ingetogen album muzikaal omlijst met subtiele, verrassende accenten van o.a. fluit en saxofoon. de muziek wordt verder prachtig ingekleurd met het gitaarspel van Mamadou "Jimmy" Mbaye en Omar Sow.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. 3 muzikanten uit de entourage van Youssou N'Dour, Omar Sow (guitar), Mbaye Dieye Faye (percussion) en Assane Thiam (tama = talking drum), met wie Cheikh Lo duetten zingt op de hoogtepunten "Set" (Cleanliness) en "Guiss Guiss" (Take a good look).

andere hoogtepunten zijn het wiegend swingende "Ndogal" en de prachtmelodie van "Doxandeme". er staan sowieso geen "zwakke broeders" op dit coherente album dat een heerlijke "flow" heeft.

"Ne La Thiass" is minder rijk geïnstrumenteerd en een stuk toegankelijker dan een album als "Lampfall" (2006) en dat bevalt prima. een "must hear" voor de liefhebber van wereldmuziek (wat dat ook moge zijn).

Album werd geproduceerd door Youssou N'Dour
Recorded at Studio Xippi, Dakar, Senegal
All songs written by Cheikh Lo

heb inmiddels een flink aantal luisterbeurten achter de rug van het nieuwste album van de inmiddels 83 jarige Chip Taylor. de bescheiden, sympathieke songwriter/troubadour kan bij mij geen kwaad doen.
de man vertelt het verhaal van de keelkanker die in 2022 bij hem werd geconstateerd en de vele behandelingen (bestralingen en chemotherapie) die daarop volgden, en de daarmee gepaard gaande ervaringen en emoties. 3 songtitels met daarin het woord "Radiation" zeggen genoeg. dit album is een eerbetoon aan de artsen en verpleegkundigen die hem door het proces van de vele behandelingen heen hielpen.

de muziek is zoals we gewend zijn van de man, ingetogen, laid-back, spaarzaam begeleid, met fraaie bijdragen van gitarist John Platania en de Noorse multi-instrumentalist Goran Grini met als ritme sectie oudgediende Tony Marcadante op bass en Tony Leone op drums.

een fijn bandgeluid op dit album, soms bluesy zoals in "Nurse Joan" met minder elektronica dan bij voorbeeld op het album "In Sympathy of a Heartbreak" en dat bevalt mij prima. zijn zang verwordt meer en meer tot fluisterzang en een aantal nummers worden, overigens niet hinderlijk, kort ingeleid met "spoken word". de man stelt wederom niet teleur, want hij trakteert ons opnieuw op een fraaie collectie aan zelfgeschreven songs.

geen hoogtepunt uit 's mans oeuvre, maar de eerlijke en ontwapenende manier waarop hij zijn intieme ervaringen met ons als luisteraar deelt, dwingt respect af.
dit album werd geproduceerd door Goran Grini en Chip Taylor

de muzikanten op dit album:

Chip Taylor: vocals, harmony vocals, acoustic guitar
John Platania: electric guitar
Tony Marcadante: bass
Tony Leone: drums
Goran Grini: keyboards, mellotron, pump organ, bass (track 7)


wellicht belangrijker dan de kwaliteit van dit album, is wat de man in de liner notes schrijft over zijn ziekte.
bij deze een deelcitaat:

quote
"In the summer of 2022 I had been feeling a little pebble-like bump in the roof of my mouth, which on early examination was thought to be "nothing serious", but in October it seemed more pronounced and this time a tumor was identified and was diagnosed ad throat cancer.

Through the lightning fast efforts of my primary care doctor, I had quick appointments with specialists, who came up with a treatment plan for ridding me of the tumor. Radiation and chemotherapy were scheduled from the beginning of January to February with the next month for dealing with immediate post-treatment issues.

My biggest blessing with all of this was being with my wife, Joan. Despite dealing with her own health issues, she was with me every step of the way. From the morning walks to catch a cab, to waiting for me through my treatment time, to the leisurely walks toward home after treatment. Joan can hardly catch a word. Her hearing aids just don't seem to work now. Yet we communicate so well. She'll smile and watch me as I speak...and here and there I'll write a note of one of those kid's small magic message boards. We're doing fine!

My treatment would be chemo one day a week and radiation 5 days a week. I was warned from the beginning that treatment would lead to certain "bad" things

After several weeks everything began to get a bit better each day. I knew things were improving when I had my first fried egg and soft white bread - and What Was This?
Not only was it soft to eat and swallow, but It Tasted Sort Of Like An Egg!!
unquote

het zoveelste pareltje van de oude maestro singer/songwriter Chip Taylor, een verhalen verteller pur sang, met muziek en tekst miniatuurtjes die onder je huid kruipen. wederom een album met een lange speelduur, maar vervelen doet het nooit. de muziek van de man laat zich moeilijk in een hokje stoppen. rock of (klassieke) country zoals hierboven vermeld is het zeker niet. zijn latere albums worden meestal onder het genre "americana" gekwalificeerd. het album heeft wellicht meerdere draaibeurten nodig om bij de luisteraar "binnen" te komen, maar dan heb je ook wat. de bekende clichés als songs die voortkabbelen in een traag tempo, rustig, slaapverwekkend of ingetogen muziek kun je er op loslaten, maar wat staan er weer vele prachtliedjes op dit album. hoogstaande veelal akoestische muziek, kaal, intiem, spaarzaam geïnstrumenteerd. de oude, wijze man laat weer een scala aan levenslessen de revue passeren, kwetsbaarheid, leed, pijn maar bovenal ook liefde, worden hier op de van hem bekende wijze met ons gedeeld. stemmig en gevoelig is het zeker, donker versus licht liggen dicht bij elkaar, toch klinkt het in zijn geheel eerder sober dan somber. dat allemaal gebracht met die prachtige, rustgevende stem van de man.

All songs written by Chip Taylor, produced and arranged by Goran Grini, recorded at Athletic Sound Studio, Halden, Norway, co-produced by Chip Taylor
er spelen uitsluitend Noorse en Zweedse muzikanten mee op dit album, uitgezonderd de Amerikaanse meestergitarist John Platania (bekend van zijn werk op albums van Van Morrison)
onder het muziekinstrumentarium bevinden zich naast acoustic guitar, bass, drums/percussion, electric guitar, piano/pump organ o.a. cello, pedal steel, viola, glockenspiel, french horn, trombone

van de inmiddels 83 jarige, productieve man verscheen dit jaar (2023) een 2-cd album "The Cradle Of All Living Things"

quote uit Pretty Good Order

Human beings have pretty good order
When they listen to their leaders
And they follow their directions
And they fill out proper papers

Human beings have pretty good order
Till they listen to each other
And they find out they've been lied to
About a lot of stuff, and the money

And I'm sitting on top of the world
Watching all the people, moving around down there
Some of them...they're laughing, some of them .... are crying
Most of them are wondering

het zoveelste album van de inmiddels 83 jarige Chip Taylor met rustige, ingetogen muziek gebracht met die typisch rustgevende stem. A living legend. dit album werd opgenomen in de Athletic Sound studio, Halden/Noorwegen. alle 11 nummers geschreven door de man zelf, uitgezonderd het met Kendel Carson co-written "Thank You For The Offer". zoals gewoonlijk is de instrumentatie spaarzaam. moest even wennen aan de iets andere muzikale invulling dan op zijn voorgaande albums. deze wordt los van de inbreng van Chip Taylor (vocals, harmony vocals, acoustic guitar) uitsluitend ingevuld door de multi-instrumentalist Goran Grini, die het album tevens met Chip produceerde. deze Noor neemt het hele instrumentarium voor zijn rekening: piano, pump organ, bass, mellotrons, optigan, samples, electric guitar, percussion, marxophone, harmochord, celeste, Rhodes piano, autoharp. na een paar draaibeurten geeft ook dit album zijn schoonheid prijs. de backing vocal van de Noorse Hege Brynildsen op "Little Girl In Blue" vind ik prachtig. Chip Taylor vervalt hier af en toe in de van hem bekende fluisterzang, maar dat stoort niet. wat mij betreft geen hoogtepunt uit 's mans oeuvre, maar een alleszins genietbaar album.

dan toch maar als 1e hier iets schrijven over dit prachtige, intieme album van deze geweldige singer/songwriter. hij serveert hier een flinke portie melancholie en legt zijn ziel bloot. een hoogtepunt uit zijn omvangrijke oeuvre. hij zingt over kleine en grote gebeurtenissen en het leven zelf. de man heeft een indrukwekkend aantal albums op zijn naam staan, waar ik geen genoeg van krijg. het is een beetje als bij de albums van J.J. Cale die onderling ook redelijk inwisselbaar zijn, maar het blijft toch altijd naar meer smaken. zo ook, bij deze Chip Taylor. de man is in staat om een goede melodie te schrijven en een songschrijver van de buitencategorie. het zijn liedjes met een kop en een staart, veelal kabbelend met spaarzame instrumentatie, zonder uitspattingen maar allesbehalve slaapverwekkend als je jezelf overgeeft en meegaat in de flow van de teksten en de muziek. de emoties die hij met de luisteraar deelt gaan diep en dat is wat mij betreft waar het bij goede muziek om draait. een volwassen man met oprechte, volwassen emoties gevat in mooie "songs". dit album bevat 2 prachtige duetten met Lucinda Williams en zou je "tearjerkers" kunnen noemen. 2 van de vele hoogtepunten op dit album. ook het duet met Guy Clark hakt er in. Chip Taylor zelf kun je gerust ook "One Hell of a Guy" noemen. Garth Hudson (ex The Band) speelt organ op een aantal nummers.

uit de liner notes van het autobiografische Seven days in May ... a love story
"I met Florence on May 9, 1996 at a place called The Pravda Bar in the Soho area of New York. She was five months pregnant at the time (not married). I fell in love with her almost immediately and we spent one precious week together before she returned to her home just north of Paris, France. The songs you are about to hear were all inspired by our relationship developed during those amazing days.
later verscheen er van zijn hand ook een boek met dezelfde titel "Seven Days in May"

wederom een prachtige, intieme plaat van maestro songwriter Chip Taylor afkomstig uit Yonkers, New York. hij was zelf een groot bewonderaar van Townes Van Zandt, maar behoort mijns inziens zelf ook toe aan de buitencategorie van songwriters. op dit trio album met bijna 2 uur muziek en "story telling" overtreft hij zichzelf, voor zover dit al mogelijk was. een veel intiemere plaat dan deze heb ik zelden gehoord. de man legt zijn diepste zielenroerselen bloot en wij mogen er deel van uitmaken.
The Little Prayers Trilogy is als volgt samengesteld en Chip Taylor (inmiddels 83 jaar oud) licht het als volgt toe:

deel 1) Behind An Iron Door: I can hardly wait until the fall, That'll mean I've only six more summers, That's the way it is behind these walls, You take it one day at a time

deel 2) Love & Pain: There's nothin comin' out of me that I like, nothin' prayerful, nothin' respectful, so I think I'll just shut me down for a while, and come back in a while...and see who Iam

deel 3) Little Prayers: I try to turn the other way, when certain things come to mind, I try to keep one eye blind and one eye lookin' ahead, to a holier day, seems so far away

This trilogy is dedicated to my friends, my fans, and my family, may Elmer's (zijn vader), and mom Barbara's (zijn moeder) great spirit - with its sense of fair play - bless us and guide us as we go

ruim 20 jaar na zijn vorige album "Somebody Shoot Out the Juke Box" kwam de inmiddels 83-jarige Chip Taylor met een comeback album genaamd "Hit Man" (1996) gevolgd door deze "Living Room Tapes" uit 1997. 1 van mijn favoriete albums van de man. een juweeltje gevuld met prachtige, intieme huiskamermuziek. er staan 12 "originals" van Chip Taylor op, waarvan 1 nummer "Shut You Down" co-written met de multi-instrumentalist/virtuoos David Mansfield, die op dit album prachtige bijdragen levert op acoustic guitar & fiddle. het was het wachten waard. dit album staat vol met goede composities, de arrangementen zijn kaal en de liedjes van Chip worden prachtig, intiem vertolkt in een akoestische setting, zoals ik de man graag mag horen. Chip Taylor de "story teller" is opvallend goed bij stem en van de fluisterzang op een aantal van zijn latere albums is nauwelijks sprake. de ballads en love songs worden invoelbaar of zeg maar in de categorie "luister en huiver", op de luisteraar overgebracht. voor de liefhebbers van dit genre, is dit album van begin tot eind genieten geblazen. het slotnummer "Florence Is The River" verscheen een jaar later op het eveneens geweldige "Seven Days In May" album.

"The Living Room Tapes" werden geproduceerd door Chip Taylor en Tony Mercadante.
(Recorded at Jon Sholle and David Mansfield's living room studios)

Musicians:
David Mansfield: acoustic guitar & fiddle
Jon Sholle: acoustic guitar & slide guitar
Chip Taylor: acoustic guitar & organ
Tony Mercadante: organ (tracks 10,12)


uit de liner notes van Chip Taylor:
quote
It's been a while. For some strange reason I disappeared. Now for some reason I want to do nothing but make music again. Maybe it's because my Mom passed away last December. Maybe it's because I'm starting to listen to the friendly voices who have done their best to convince me over the years that my music was worthwhile. Or maybe it's simply because I'm just not afraid of failing anymore.

Whatever the reason, all of a sudden I just want to play and sing again -- in the studio-- and in concert. I want to get out there like my heroes, Lucinda, Waylon, Emmylou, Townes, John (C&P), Iris, Kris, Rosanne, Willie, Merle, Rosie, Steve, and all the rest-- and just keep making heartfelt music.

MY first comeback cd/album "Hit Man" was released first to let people know who I am and what I've done. Although I'm very proud of that work, there's nothing closer to my heart than this collection of new songs "The Living Room Tapes". What you 'll hear is the beautifully understated musicianship of either David Mansfield or Jon Sholle and me in their living rooms make some music. Hopefully it will sound like we're in your living room-- and you'll want us to stay for dinner.
unquote

geen bootleg dit album, maar destijds in 1999 een officiële release op Chip Taylor's eigen onafhankelijke label TrainWreckRecords. 25 nieuwe songs van de man op 2 discs met een speelduur van ruim 1 1/2 uur.
het verhaal achter dit album is, dat Chip tijdens een Europese tournee ter promotie van zijn album "Seven Days in May" op een zeker moment Londen aandeed. tijdens deze tour had hij wat nummers geschreven en voelde hij de behoefte om deze op te nemen. hij vormde ter plaatse een band en nam "live" de eerste 9 nummers van dit album op, ofwel "the London Sessions" (Electric) die op disc 1 staan. aangezien er tijdens zijn tournee geen eind kwam aan zijn inspiratie voor nieuwe songs, had hij voldoende songmateriaal om bij terugkeer in New York opnieuw een album op te nemen. dit werden de "New York Sessions" (Acoustic) op disc 2 (10 t/m 25).

de songs op de "London Sessions" zijn niet allemaal even sterk (2,6 en 7 zijn m.i. onder de maat) , maar onder de 9 nummers staan wel wat pareltjes, zoals de ballad "I Knew Rain" en de tracks "Head First" en "Annie On Your Mind" beide met later toegevoegde vocalen van Lucinda Williams. het songmateriaal en de veelal akoestische uitvoering op de "New York Sessions" is daarentegen van de klasse die we van de man gewend zijn. de man schudt hier weer de ene prachtmelodie na de ander uit zijn mouw. ingetogen uitgevoerd met fijne accenten van o.a. harmonica, fiddle en een trompet op de track "Three Alarm Fire". de muziek op disc 2) ligt in het verlengde van de voorgaande albums "The Living Room Tapes" en "Seven Days in May". los van de sessies in Londen en New York, vonden er additionele opnames plaats "at Station Sound, Nashville, Tennessee".

uit de liner notes van Chip Taylor (August, 1999)
"Before long, I had recorded more than enough original stuff for a new cd. If I were on a major label, they would have been leaning on me to pick 10 and to dump the rest---after all, who the hell is Chip Taylor?
They would have told me what the critics seem to always say about double albums---it would have been better as a single cd. But I'm not on a major label - I call the shots new! This one is for my small army of fans - you're the absolute best.

dit dubbele solo album volgde 8 jaar later na het geweldige "Seven Days In May" uit 1998. tussendoor maakte hij in 2002, 2003 en 2005 3 geweldige duet albums met Carrie Rodriguez (fiddle, vocals), waardoor de songs van dit album deels uit nieuwe songs bestaat, alsmede songs bevatten die in die periode op de plank bleven liggen en niet geschikt waren voor de duet albums. 1 album draagt de titel Unglorious Hallelujah en 1 album draagt de titel Red, Red, Rose & Other Songs Of Love, Pain & Destruction. de man zet hier 24 nieuwe pennevruchten op muziek. Chip Taylor is een echte story teller. de ontstaansgeschiedenis van ieder nummer wordt in het begeleidend boekje door de man toegelicht, wat zeer behulpzaam is. het is wederom een prachtig, intiem album geworden. ondoenlijk om hier hoogtepunten te noemen. je hoeft deze man niet te leren hoe je een goed liedje schrijft. Chip is op dit album goed bij stem en de fluisterzang op zijn latere albums blijft hier achterwege. zoals we van de man gewend zijn is de instrumentatie spaarzaam, maar het veelvuldig gebruik van harmonica en accordeon zorgt voor fijne accenten en geven dit album wat meer kleur. voeg daarbij de geweldige backing vocals van Carrie Rodriguez, die absoluut iets toevoegen. deze staat hoog in mijn top 5 van Chip Taylor albums, samen met Seven Days In May, The Little Prayers Trilogy en The Living Room Tapes (met David Manfield en Jon Sholle). overigens staat de laatste hier niet op de site.
quote uit het refrein van het nummer "What Would Townes (Van Zandt) Say About That"

"What would Townes say about that
would he just sing me off to some place in the sky
where the sad angels fly
and love's worth the hurtin 'cause all in good time
everybody's wavin' goodbye"

heb niet zoveel toe te voegen aan het oude bericht van DutchViking, waarin hij het e.e.a. prima verwoord over dit 1e duet album van Chip Taylor & Carrie Rodrigues. de start van een heel fijne samenwerking tussen deze 2 rasartiesten. hierna volgden nog 2 duet albums, t.w. The Trouble With Humans (2003) en Red Dog Tracks (2005). het zijn alle 3 toppers in het roots/americana genre, zo goed als gelijkwaardig van kwaliteit. op dit album staan 10 Chip Taylor "originals" en 2 traditionals 9) Say Little Darlin' en het instrumentale 10) MIdnight on the Water. mocht je een keer in een mindere stemming verkeren, zet dan het frisse, vrolijke openingsnummer "Sweet Tequila Blues" op en de zon begint onmiddellijk te schijnen. het duet "Him Who Saved Me" is wonderschoon en 1 van de hoogtepunten. zoals hierboven vermeld klinkt de muziek authentiek, back-to-basic. er staan meerdere pracht ballads op, waarbij naast de openingstrack het bluegrass nummer 9) "Say Little Darlin'" voor een fijn, gevarieerd album zorgen. ook het iets meer uptempo titelnummer "Let's Leave This Town" draagt hier aan bij. het aloude "Storybook Children", dat hij samen met Billy Vera schreef, krijgt eveneens een prachtige uitvoering. het album werd geproduceerd door Chip Taylor, opgenomen in Boston, Massachusetts. hierbij wat info over de ontstaansgeschiedenis van dit album:

quote
Here's the story.....
I first met Carrie at South by Southwest in Austin, Texas. I saw her play fiddle at a concert, and asked her if she'd like to join John Platania and me for a few shows in Texas. Not too long after that, Carrie joined us for a six week European tour. Early in the tour, I asked Carrie if she sang. She replied "I can sing a iittle background vocals, but I wouldn't be able to sing lead". However, she sounded so good singing harmonies, that I convinced her to try a duet with me on a song I wrote years ago with Billy Vera, Storybook Children. We first performed the duet in Holland and the fans went crazy from the moment she sang the first line. The reaction was the same for each subsequent show. I immediately started writing new songs for us to perform. By the end of the tour, our duets were not only an integral part of ouw show, but the actual highlights! After the tour, due to the overwhelming reaction from the fans, a duet album was a must. It's such a great thing for me to discover someone as talented and nice as Carrie. It's an even greater pleasure to be able to present her to you in this form.
C.T.
unquote

het 3e duo album van "old, wise man" Chip Taylor en de getalenteerde singer/songwriter/ fiddler Carrie Rodrigues. de vraag is dan of ze het kwaliteitsniveau van hun eerdere 2 duo albums "Let's Leave This Town" en "The Trouble With Humans" kunnen vasthouden. het antwoord is een volmondig ja, want "Red Dog Tracks" is wederom een heerlijk gevarieerd album met een verfrissend, naturel geluid en songs die stuk voor stuk kloppen. een topper in het roots/americana genre. ook op dit album schudt Chip Taylor weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn mouw. het zoveelste bewijs van het vakmanschap van deze meesterlijke singer/songwriter. 5) Once Again, One Day...Will You Be Mine is co-written met Carrie Rodrigues. verder staan er 2 covers op 7) My Bucket's Got A Hole In It van Clarence Williams en 9) I Can't Help It (if i'm still in love with you) is een cover van een Hank Williams nummer. beide nummers passen naadloos in de sfeer van dit album. na dit album besloot Chip Taylor dat het voor hen beiden tijd was om zich weer aan solo projecten te wijden. het valt te hopen dat zij ooit weer de samenwerking zullen hervatten. Chip Taylor (de man is inmiddels 83) die op zijn oude dag zeer productief is, maakte een jaar later in 2006 het solo album "Unglorious Hallelujah", 24 nummers met 1 1/2 uur muziek, een hoogtepunt uit 's mans rijke oeuvre. "Red Dog Tracks" werd opnieuw geproduceerd door Chip Taylor en Carrie Rodrigues.
de muzikanten op dit album:
Bill Frisell: electric guitar
Jim Whitney: upright bass
Kenny Wollesen: drums
Richie Stearns: banjo
Carrie Rodrigues: fiddle & vocals
Chip Taylor: acoustic guitar. harmonica & vocals

wederom een geweldig roots/americana album van dit gouden duo. de 2e van 3 albums die zij samen maakten. alle nummers geschreven door Chip Taylor, uitgezonderd tracks 2, 3 en 10 co-written met Carrie Rodrigues. de sound en de arrangementen liggen volledig in het verlengde van het voortreffelijke "Let's Leave This Town"(2002). een wonderlijk goede combinatie de oude Chip en jonge Carrie met eerlijke, melodische, ongekunstelde muziek. een heerlijke mix van iets meer uptempo tracks en ballads. hun stemmen vullen elkaar zeer goed aan. Chip Taylor is weliswaar geen fantastische zanger, maar op dit album is hij goed bij stem. een stem die ik graag mag horen. de fluisterzang op zijn latere solo albums blijft hier achterwege. dit album trapt heerlijk af met de fijne melodie en prachtige samenzang van "Don't Speak In English" 2) "Memphis Texas" is een sterke ballad, waarna het in bluegrass stijl uitgevoerde 3)"All The Rain" volgt. de 1e 3 nummers vormen een heel sterk trio, maar de kwaliteit van de songs is over de hele linie sterk. 6) "Oh Ireland" is een prachtige ode aan Ierland. 7) "Fall" een gedragen ballad met een mooie cello partij. het vrolijke "Laredo" zorgt dan weer voor afwisseling. 12) "We Come Up Shining" wederom een fijne ballad met accenten van fiddle, harmonica en steel guitar. veel betere roots/americana albums dan deze worden er niet gemaakt. album werd geproduceerd door Chip Taylor & Carrie Rodrigues, opgenomen in Brookline, Massachusetts.

de muzikanten op dit album:
John McGann: acoustic guitar, octave mandolin, mandolin
Jim Whitney: double bass
Dave Mattacks: drums, percussion
Carrie Rodrigues: fiddle, vocals
Chip Taylor: acoustic guitar, harmonica, vocal
Rushad Eggleston: cello
Lloyd Maines: pedal steel guitar
Earl Poole Ball: electric piano (track 9)
Redd Volkaert: electric guitar (track 9)
John Platania: resonator guitar

een vergeten pareltje dit duo-album van Chris Eckman en Carla Torgerson, die samen het hart van The Walkabouts vormden en dit kennelijk als "side project" beschouwden.

fraaie leadzang waarbij de donkere, duistere stem van Chris Eckman en de loepzuivere prachtstem van Carla Torgerson elkaar afwisselen/aanvullen ofwel prachtig harmoniëren. de merendeels door Chris Eckman geschreven songs worden muzikaal omlijst door o.a. accordeon, banjo, lap steel, piano en viool.

kwaliteit en schoonheid gaan hand in hand op dit melancholische, sfeervolle album.
op dit album geen alternatieve rock a la The Walkabouts, maar eerder roots/americana (folk/country) van de bovenste plank.

het sterkste gedeelte van dit album vormen tracks 9 t/m 14, hoewel er daarvoor al heel wat moois voorbij is gekomen in nummers als "Storm Crazy", "Nights Between Stations" en "Take Me". het nummer "Sandy River Moon" valt wat uit de toon met de soundscapes en de spoken words van Steve Fisk, maar dat is dan ook het enige minpuntje.

The Walkabouts maakte hun laatste groepsalbum in 2011 en werd in 2012 ontbonden, waarna Chris Eckman en Carla Torgerson solo albums uitbrachten en met name Chris Eckman actief werd in diverse samenwerkingsverbanden, o.a. "Distance, Light and Sky". heb de indruk dat het daarna stil viel rond deze ras muzikanten.

naar mijn bescheiden mening is dit eerste duo album een "must hear" voor de liefhebbers van americana of hoe je het ook noemen wil.

het alweer 17 jaar oude "The Great Ride" van Chris Brecht is typisch zo'n album dat in een ideale (muziek) wereld veel meer aandacht had moeten krijgen.

op "The Great Ride" staan 10 sterke, zelfgeschreven liedjes waarbij ik geen enkel "zwak" nummer kon ontdekken.

authentieke, ongepolijste, soms wat ruwe alt.country/americana gezongen met zijn wat nasaal klinkende stem, begeleid door de heerlijke gitaar riffs van gitarist/producer Brad Rice, die ooit lid was van de bands Whiskeytown (Ryan Adams) en Son Volt, waarbij verder accenten worden gelegd door de Hammond B3 en pedal steel. zijn "road songs" gaan o.a. over zijn omzwervingen per trein door de States of over kortstondige, verloren liefde.

de up-tempo opener "Night Highway 99" zet meteen de toon met een schurende harmonicapartij gevolgd door de fraaie melodie van "Someone Is Gonna Lose" met fiddle spel en harmoniezang van Eleanor Whitmore.

het mid-tempo "Readin' My Mind" verwijst duidelijk naar Bob Dylan met de openingszin "remind me of your blue-eyed son, who's been walking for miles and is still not done". "Belle Streets Midnight" en "Absinthe" zijn lekker rammelende alt.country liedjes met wat bluesrock invloeden.

hoogtepunten zijn (althans voor mij) de akoestische, klein gehouden ballads "Everytime I Think of Her" en "Better Grab My Coat" die doen denken aan het werk van de onvolprezen Townes Van Zandt, waarna het up-tempo "By Train" dit album waardig afsluit.

van Chris Brecht verscheen in 2010 nog een tweede album "Dead Flower Motel", waarna het stil werd.
heb geen idee of de man nog actief is in de muziek. vermoedelijk is hij kopje onder gegaan in het legioen van uit Texas afkomstige singer/songwriters, waar de concurrentie moordend schijnt te zijn.

collega singer/songwriter Josh Gray zei desgevraagd toen ik hem onlangs na een concert van hem hier in het NL clubcircuit sprak ΅that it's very hard to make a living in Austin, Texas" en zei te overwegen de oversteek naar Europa te maken, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Brad Rice & Chris Brecht
Recorded at Bismeaux Studios, Austin, Texas

Chris Brecht: acoustic guitar, harmonica, vocal
Brad Rice: electric guitar
Matt Mollica: hammond b3 organ, backing vocal, piano
Ricky Ray Jackson: pedal steel
Bobby Daniel: bass
Stephen Bres: drums

prima album van dit oude o.a. Byrds, Flying Burrito Brothers en Manassas bandlid. de man begon ooit met musiceren in de Californische bluegrass groep The Golden State Boys. Herb Rice van die band verliet de groep en de resterende bandleden Vern en Rex Gosdin vervingen hem met een heel jonge Chris Hillman. de liefde voor bluegrass zat er al vroeg in en is ook op dit album duidelijk hoorbaar. Chris Hillman een multi-instrumentalist, wordt wel gezien als 1 van de grondleggers van het genre "country rock". dit album is meer "rootsy" met gebruik van o.a. banjo, mandoline, fiddle, dobro en accordeon. Eight Miles HIgh is een fijne remake van het originele Byrds nummer. het merendeel van de nummers schreef hij samen met Steve Hill. "MIssing You" is co-written met Tom Russell. de traditional The Water Is Wide had van mij achterwege mogen blijven. hij maakte overigens ook 3 prima albums met Larry Rice, Tony Rice (zonen van Herb Rice) en Herb Pedersen.
in de liner notes zegt Chris Hillman het volgende:
quote
I feel there is an underlying positive theme throughout this album with songs to soothe and uplift the soul. My efforts on this album incorporate both new songs as well as songs from my past that have been revived with a different vision. With the help of some dear friends, this has been one of the most enjoyable projects I have done in my entire career
unquote

gisteravond in de buurt van Breda een concert bijgewoond van de inmiddels 80-jarige Chris Smither. de man groeide op in New Orleans, werd vooral beïnvloed door bluesmannen als Lightnin' Hopkins en Mississippi John Hurt en is al vanaf 1960 actief in de muziek. Bonnie Raitt nam verschillende nummers van hem op, waaronder "Love Me Like a Man" op haar album "Give It Up" (1972) en "I Feel the Same" op het album "Takin' My Time" (1973).

had de man jaren geleden in zaal Vredenburg/Utrecht zien optreden, waarbij hij er een stuk vitaler uitzag. gisteren trad hij op voor een uitverkocht zaaltje van 120 man en oogde een stuk breekbaarder. ook zat er wat extra sleet op zijn ietwat hese, weerbarstige stem, maar zijn "fingerpicking" gitaarspel was als vanouds. van dit laatste album speelde hij o.a. "All About the Bones", het prachtige "Still Believe in You", "Down in Thibodeaux", "In the Bardo" en de fraaie cover van het Tom Petty nummer "Time to Move On".

publiek en artiest droegen elkaar tijdens dit akoestische intieme concert, waarbij je een speld kon horen vallen ofwel het respect vanuit het publiek dat van heinde en verre was gekomen was voelbaar. groot respect voor Chris Smither, die terloops opmerkte "thanks for welcoming me, I feel like a refugee of my own country".

Chris Smither maakt al vele jaren prima, weliswaar redelijk inwisselbare albums, die zelden of nooit teleur stellen. als ik het goed heb treedt hij deze week nog 2 keer in Nederland op, 27/3 in Maassluis en 28/3 in Den Haag dus grijp je kans. vermoed dat hij hierna niet vaak meer Europa zal aandoen.