kwam Fatoumata Diawara ooit op het spoor dankzij opnames van het VPRO programma Vrije Geluiden en was meteen verkocht. een vrouw met gitaar met prachtige, melodieuze liedjes gezongen met een indrukwekkende stem.

fijn dat de teksten door haar in het Bambara (een Mandetaal) gezongen in het begeleidende boekje zowel in het Engels en Frans zijn vertaald en worden toegelicht. ervaar dat juist als een meerwaarde, zeker als het over geëngageerde onderwerpen gaat als "Kele" een protestlied/anti-oorlogslied, "BIssa" over het fenomeen van gearrangeerde huwelijken, "Mousso" over vrouwen emancipatie, "Boloko" een pleidooi tegen besnijdenis van vrouwen of "Clandestin" het nog steeds actuele onderwerp over de uittocht van Afrikanen en de ontberingen die zij tijdens hun reizen ondergaan op zoek naar een beter bestaan naar bestemmingen waar zij als illegalen worden bestempeld.

verder bezingt zij alledaagse onderwerpen als familie, liefde etc. en is er een eerbetoon "Makoun Oumou" aan de door haar bewonderde Malinese zangeres Oumou Sangare, 1 van haar voorbeelden.

ingetogen, rustgevende muziek prachtig ingekleurd met haar gitaarspel en subtiele accenten van o.a. de ngoni en bescheiden percussie (calabash, congas, drums). "Fatou" is wellicht haar meest authentieke album waar zij het dichtst bij haar roots blijft, maar klinkt desalniettemin toegankelijk en blijkt ook vele jaren later een pareltje te zijn.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Fatoumata Diawara
Recorded at Livingston Studios, London & Popcorn Lab, Paris

All songs by Fatoumata Diawara

klopt vivalamusica. zo kun je ook stellen dat bij voorbeeld het album Dimanche a Bamako (2004) van Amadou & Mariam een zelfde bedoeling had, in dat geval de connectie Bamako en Parijs (Europa), en bij dat album vond ik het heel goed uitpakken. muzikant/producer Manu Chao zette het duo hiermee op de kaart en het heeft destijds hun bekendheid enorm geholpen. ook die productie was gelikt maar dat album heeft een warme, aanstekelijke sound. dat gevoel heb ik bij dit 3e album van FD een stuk minder, maar wellicht valt het kwartje later. de kwaliteit van de muziek staat buiten kijf.

een fris, krachtig album van de tot nu toe voor mij onbekende Engelse Fay HIeld. van Wiki begrijp ik dat zij professor in etnische musicologie is aan de universiteit van Sheffield. de songs zijn alle traditionals door haar gearrangeerd of in samenwerking met Jon Boden (haar ex man en ex lid van de groep Bellowhead) en uitgevoerd met een stel zeer professionele muzikanten, waaronder folk grootheid Martin Simpson. een traditioneel maar ook avontuurlijk en divers album. er staan prachtige ballads op, zoals The Cuckoo, The Weaver's Daughter en Henry, maar ook vrolijke upbeat nummers als de opener The Lover's Ghost, Wicked Serpent en Tarry Trousers. bij het ingevoegde tekst vel staat bij ieder nummer een uitgebreide uitleg over de ontstaansgeschiedenis van deze veelal oeroude, soms obscure traditionals. fascinerend om te lezen hoe de vaak regionale liedjes in families of dorpen vorm kregen en werden overgedragen. de meerstemmige nummers "The Parson's Gate" en "Pretty Nancy" doen enigszins denken aan de onvolprezen Watersons. The Cuckoo is een populair nummer in folkkringen en meermalen gecoverd o.a. door Anne Briggs op haar gelijknamige album. Fay Hield maakte in 2013 ook deel uit van de superfolkgroep "The Full English" met o.a. Seth Lakeman, Martin Simpson, Sam Sweeney (eveneens ex Bellowhead) en Nancy Kerr. zij produceerde dit album samen met Jon Boden en Andy Bell.

de muzikanten op dit album:
Martin Simpson - banjo, guitar
Andy Cutting: button accordions, melodeon
Rob Harbron: English concertina, fiddle, vocals
Sam Sweeney: fiddle, viola, cello, nyckelharpa, vocals
Jon Boden: fiddle, guitar, percussion, double bass, mandolin, banjo, vocals

een heel fraai album. een compilatie op het veel geprezen "Putumayo" label. een label gespecialiseerd in het uitbrengen van wereld muziek, dat met grote regelmaat mooie verzamelaars op de markt zet. in dit geval:

"an uplifting musical journey through songs that inspired Linda Ronstadt. Curated by Linda and Putumayo to accompany her memoir "Feels Like Home", which is Linda's fascinating memoir of growing up in the culturally rich Sonoran borderlands of the Southwest".

de uit Tucson, Arizona afkomstige Linda Ronstadt trad voor het laatst op in 2009. zij kreeg in 2013 de diagnose van de ziekte van Parkinson. de documentaire film uit 2019 "The Sound Of My Voice", deed hier ontluisterend en ontroerend verslag van.

deze compilatie is als volgt samengesteld:

1. Barrio Viejo (Old Neighborhood) van het album Chavez Ravine (Ry Cooder)
2. El Sueno (The Dream) van het album Mas Canciones (Linda Ronstadt)
3. Palomas Que Andan Volando (Pigeons That Are Flying" single (Los Cenzontles)
4. Canadian Moon previously unreleased (P.D. Ronstadt & The Co.)
( de band van 2 zonen van haar overleden, jongste broer MIchael, met neef Peter Dalton en nicht Bobby)
5. Across The Border (cover van het Bruce Springsteen nummer van zijn album "The Ghost of Tom Joad")
van het album Western Wall: the Tucson Sessions (Linda Ronstadt & Emmylou Harris)
6. The Dreamer van het album Downhill From Everywhere (Jackson Browne)
7. Naninan Upirin (How Will I Do It) van het album Songs of Wood & Steel (Los Cenzontles & David Hidalgo)
8. I Never Will Marry van het album Simple Dreams (Linda Ronstadt)
9. Piel Canela (Cinnamon Skin) van het album Frenesi (Linda Ronstadt)
10. Voy Caminado (I Go Walking) van het album American Horizon (Los Cenzontles)

een fijne collectie aan songs. alhoewel er flink wat doublures op staan, komt de liefhebber hier aan zijn trekken, mede dankzij de 3 geweldige Mexicaanse/Mariachi bijdragen (tracks 3, 7 en 10) van Los Cenzontles en de wonderschone ballad "Canadian Moon".

uit de liner notes van Linda Ronstadt en Lawrence Downes:
quote
Feels Like Home is pubished by Heyday, a nonprofit independent publisher in Berkeley, California. In her book, Linda Ronstadt evokes the magical panorama of the high desert and offers a personal tour built around music, meals and other memories of the place where she came of age. If her book were a radio signal, you might first pick it up on an Arizonan highway, well south of Phoenix, coming into the glow of Ronstadt's hometown of Tucson. It would be playing something old and Mexican, from a time when the border was a place not of peril but of possibility
unquote

het derde album van de Ierse folkmuzikant, singer/songwriter Fionn Regan. was eerder zeer onder de indruk van zijn debuutalbum "The End of History" (2006).

het staat buiten kijf dat de getalenteerde Fionn Regan een goede songsmid is. de composities van zijn debuut smaakten naar meer. zijn nummers worden in smaakvolle arrangementen uitgevoerd en de man beschikt over een voor dit genre prachtige, melancholieke stem.

mijn voorkeur gaat naar de ingetogen, akoestische nummers (met toevoeging van o.a. piano en cello) en gelukkig zijn die op dit album in de meerderheid en zijn de strijkers niet overdadig. ben het eens met de meerderheid van de users hier, die kant 1 (tracks 1 t/m 6) prefereren boven kant 2 (tracks 7 t/m 12).

6 tracks met 5 sterren:
"100 Acres of Sycamore", "Sow Mare Bitch Vixen", "The Horses Are Asleep" , "Dogwood Blossom", "For a NIghtingale" en "North Star Lover"

2 tracks met 4 sterren "The Lake District" en "List of Distractions", 2 tracks met 3,5 sterren "1st Day of May" en "Woodberry Cemetery" dat qua dramatiek net niet "over the top" gaat en 2 tracks de piano ballad "Vodka Sorrow" en "Golden Light" 3 sterren.

zijn stem doet inderdaad wel denken aan die van Ryan Adams en Robin Pecknold van Fleet Foxes en dan met name de laatste. dat is goed te horen op tracks als "The Horses Are Asleep" en "Dogwood Blossom", nummers die niet hadden misstaan op de vroege albums van Fleet Foxes, terwijl een nummer als "North Star Lover" met een nadrukkelijk aanwezige banjo en backing vocals van "The Staves" (Emily, Jessica en Camille Staveley) mij deed denken aan de muziek van Gregory Alan Isakov.

over de hele linie vind ik dit album net iets minder dan "The End of History". dat ligt zoals gezegd vooral aan het feit dat het niveau van zijn songs wat inzakt op de tweede helft van dit album.
verder is het best mogelijk dat liefhebbers van het werk van o.a. Sam Amidon en Sam Lee zijn debuut en dit album ook zullen waarderen, hoewel die op hun albums iets minder traditioneel ofwel eigenzinniger en experimenteler te werk gaan dan Fionn Regan.

na al die jaren nog steeds een ijzersterk debuut album dat ik graag mag opzetten. album werd destijds flink bewierookt en heeft wat mij betreft de tand des tijds doorstaan. 12 bovengemiddeld goede, zelf geschreven, rustige folk songs met hier en daar wat accenten van piano, cello of viool, die nergens ontsporen. mijn rangschikking van de kwaliteit van de liedjes zou als volgt zijn, maar dat is uiteraard subjectief:

1. Snowy Atlas Mountains, een prachtige melodie waar de melancholie van afdruipt
2. Be Good Or Be Gone
3. Put a Penny in the Slot, met een geweldige tweede stem van Laura Murphy
4. Noah
5. Bunker of Basement
6. Abacus
7. Hunter's Map
8. Back Water Child
9. The Cowshed
10. The Underwood Typewriter
11. The End of History
12. Hey Rabbit

zoals gezegd een zeer fraai, folky akoestisch album met sterk songmateriaal, gezongen door die prachtige, rustgevende stem van Fionn Regan. de man heeft inmiddels 6 albums gemaakt en gezien de aflopende waardering voor zijn andere 5 albums, vermoed ik dat dit debuut zijn beste is en hij moeite had om de hoge verwachtingen na dit album waar te maken.

Album werd geproduceerd door Fionn Regan
(Regan recorded the majority of "The End of History" in a disused stone barn, live to a portable recorder)

Fionn Regan: vocals, guitar, backing vocals, drums, piano, banjo, saw, tambourine
Jamie Morrison: drums, vibrations
Karl Odlum: bass
Louis Vause: piano
Laura Murphy: backing vocals (track 6)
Anna Phoebe: violin
Lucy: viola
Oli: cello, violin

Flaco Jimenez is een Tejano, een muzikant uit het grensgebied van Texas en Mexico. "Flaco" wordt omschreven als "a heavy weight in Texas Chicano (or Tejano) music". de man werd geboren in San Antonio, Texas en is inmiddels 84 jaar oud. een Amerikaan met Mexicaanse roots. hij is een singer/songwriter, maar bovenal een virtuoze accordeonist. deze verzamelaar bevat opnames die voor kleine regionale labels werden gemaakt, waarvan de rechten later verkregen werden door Hacienda Records. het is pure, onvervalste Tex-Mex uit zijn hoogtijdagen, zoals ik de man het liefste hoor. "Flaco" maakt inmiddels al jaren geen albums meer, i.t.t. zijn broer Santiago Jimenez Jr. die al 27 albums op zijn naam heeft staan

voor degenen die wat meer willen weten over de man, geef ik hier het e.e.a. weer uit de liner notes
(van San Antonio Express-News Music reporter Ramiro Burr):

quote
"What B.B. King is to the blues, or George Jones is to traditional country, Grammy-winning accordionist Flaco Jimenez is to the world of Tex-Mex Conjunto. Jimenez is universally recognized as a leading exponent of the authentic South Texas Conjunto. While there are many masters of the accordion along the Texas-Mexican border, none have toured Europe, Japan and other points overseas or recorded with as many pop, rock and country artists as Jimenez. By all accounts, Jimenez is an international icon for the accordion-fueled Conjunto genre"

"Flaco's father, Santiago Jimenez Sr. was labeled the "father" of Conjunto music. He was a forerunning artist in his own right. At the age of seven, Leonardo was already performing with his father live on. He acquired a love for the music and would make a career out of it. By the time he was 15 Flaco was already making records as a member of Los Caporales and soon thereafter was given his father's nickname of "Flaco", which means skinny. Playing the local saloons and dance halls in San Antonio for many years, he acquired a solid reputation as a unique musician and stylist. In the 60's he teamed up with fellow musician Doug Sahm, the founding member of the famous rock band The Sir Douglas Quintet, and went on to New York to jam with Bob Dylan and Dr. John. From there he travelled the world with Ry Cooder, receiving international acclaim for his contributions to Cooder's landmark album "Chicken Skin Music"

Flaco's Conjunto style music is derived from many cultural backgrounds: from its original Tex-Mex style to Honky-Tonk Country and Rock and Roll, to the ever-present Tejano music. His unique style of playing earned him five Grammys"
unquote

heb dit ooit bij de release in 2008 een aardig album gevonden van de Iers/Amerikaanse band Flogging Molly die muziek maken in het genre folkpunk, punkfolk of hoe je het wil noemen. 17 jaar later is er van dat enthousiasme weinig over. het is inderdaad allemaal erg veel van hetzelfde met liefst 8 up-tempo nummers die onderling nagenoeg inwisselbaar zijn en dat gaat op een zeker moment vervelen.

hoe aanstekelijk nummers als "Requiem for Dying Song" of "Paddy's Lament" ook mogen klinken, een gebrek aan variatie en met name een gebrek aan goede, memorabele liedjes speelt dit album parten.

het titelnummer "Float" steekt er met kop en schouders boven uit en ook "Us of Lesser Gods" en "The Story So Far" willen enigszins beklijven, maar die kunnen niet voorkomen dat dit album zelden in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Flogging Molly en Ryan Hewitt
Recorded a Grouse Lodge Studios, County Westmeath, Ireland
(mixed at The Pass, Los Angeles, California)

1 van de betere tribute albums met 5 covers (1,6,10,11 en 12) van Huddie Ledbetter (Leadbelly) nummers en voor de rest covers van Woody Guthrie nummers plus "Hobo's Lullaby" met muziek en tekst van de Amerikaanse folkzanger Goebel Reeves, dat bekend werd in de versie van Woody Guthrie. de 14 nummers op dit album werden in 10 verschillende studio's opgenomen.

"less is more" dekt de lading met de prachtige uitvoeringen van "Pretty Boy Floyd" (Bob Dylan: acoustic, guitar, vocals), "I Ain't Got No Home" (Bruce Springsteen: guitar, vocals, Roy Bittan: organ, Nils Lofgren (guitar), "East Texas Red" (Arlo Guthrie: vocals, guitar, autoharp) en "Hobo's Lullaby" (Emmylou Harris: vocals, guitar) en Mark O'Connor (fiddle). stuk voor stuk 5 sterren nummers.

de folk/country van "Philadelphia Lawyer" (Willie Nelson) dat ook prachtig werd gecoverd door Mark Erelli en Jeffrey Foucault op hun duo-album "Seven Curses" en de folk/blues van "The Bourgeois Blues" (Taj Mahal) doen er nauwelijks voor onder.

daar staan banduitvoeringen tegenover, zoals de aanstekelijke versies van "Do Re Mi" (John Mellencamp) en "Jesus Christ" (U2), de rock 'n roll van "Rock Island Line" (Little Richard & Fishbone) en het uitbundige "Goodnight Irene" (Brian Wilson) met die typische Beach Boys sound.

de folk/gospel a-capella gezongen nummers "Sylvie" en "Gray Goose" van Sweet Honey in the Rock sluiten naadloos aan bij de (h)eerlijke sfeer van dit album.

de Bruce Springsteen bandversie van "Vigilante Man" bevalt mij persoonlijk minder dan de meer ingetogen versie van Ry Cooder op zijn album "Into the Purple Valley", die behalve dit nummer o.a. "Do Re Mi", "The Bourgeois Blues" en "Goodnight Irene" al eerder coverde, maar dat terzijde.

de afsluitende meerstemmig gezongen klassieker "This Land Is Your Land" is ronduit indrukwekkend met o.a. zang van folkicoon/activist wijlen Pete Seeger. ik vermoed dat mensen als Pete Seeger die zich altijd duidelijk uitsprak tegen sociaal onrecht en stelling durfde te nemen, in het huidige tijdsgewricht enorm worden gemist. zal er verder niet over uitweiden aangezien MuMe geen politiek forum is.

wijlen Francois Luambo Makiadi ofwel Franco was de "Grand Maitre" van de Congolese rumba muziek en soukous. hij was de voorman en mede oprichter van het orkest TP (Tout Puissant) OK (Orchestre Kinois) de Jazz, een gezelschap dat hij tot zijn dood in 1989 33 jaar leidde. de band werd in 1956 in Kinshasa geformeerd, dat toen nog Belgisch Congo heette, het latere Zaïre waarna vanaf 1964 de officiële naam van het land Democratische Republiek Congo werd.

onder de naam Franco zijn in de loop van de jaren meer dan 150 albums uitgebracht, waarvan de meeste met de T.P.O.K. band. een gezelschap dat in wisselende bezettingen meer dan 50 leden heeft geteld.

"Les Rumeurs" is een heerlijke verzamelaar gevuld met fraaie meerstemmige zang, pulserende, hypnotische ritmes en geweldige (Afrikaanse) gitaarpartijen (denk aan "Graceland" van Paul Simon) aangevuld met blazers. de 5 nummers lopen min of meer in elkaar over en laten zich als een geheel beluisteren, waardoor er een soort trance ontstaat. de Congolese zanger Sam Mangwana zingt op een aantal nummers mee.

de geluidskwaliteit is dik in orde, wat over veel van zijn oude opnames niet kan worden gezegd. veel van 's mans muziek werd in de begintijd via singles of cassettes aan de man gebracht.

Franco ging vanwege zijn verslechterende gezondheid in 1988 naar Brussel voor medische onderzoeken. er waren veel geruchten rond zijn ziektebeeld. de titel van het nummer "Les Rumeurs" werd hieraan ontleend.
hij overleed in 1989 op 51-jarige leeftijd in een ziekenhuis in het Belgische stadje Yvoir (provincie Namen). zijn lichaam werd overgebracht naar de DRC, waar 4 dagen van nationale rouw werden afgekondigd voor deze Afrikaanse muziek legende.

wederom een fraaie verzamelaar met heerlijk melodieuze (Congolese) rumba/soukous muziek van de grootmeester in dit genre wijlen Franco.

5 lange nummers die naadloos in elkaar overgaan met uiterst toegankelijke muziek. het is vanaf de eerste tonen genieten geblazen van deze in positieve zin "laid-back" maar swingende, licht wiegende Afrikaanse muziek. een "feel good" album waar het spelplezier vanaf spat en waarbij je als luisteraar automatisch wordt meegevoerd door de "flow" van de aanstekelijke, sprankelende muziek van deze Afrikaanse muziek legende.

de eerste 2 nummers zijn van eigen hand. de overige 3 nummers werden geschreven door andere Congolese rumba muzikanten/songwriters, t.w. "Nostalgie" (Josky Kiambukuta), "Tantine" (Ya Ntesa Dalienst) en "Mawe" van Pepe Ndombe. alle 3 maakten deel uit van Franco's orkest "Le TP OK Jazz", dat ooit in 1956 in Kinshasa mede werd opgericht door Franco en in 1993 werd opgeheven.

de geluidskwaliteit op cd (Sonodisc 1994) is dik in orde en doet recht aan de ritmische muziek met fraai uitwaaierende gitaren ondersteund door meerstemmige zang en een blazerssectie.

het beste roots/americana album van 2024, ware het niet dat deze reeds in 1997 uitkwam.

13 sterke songs van Fred Eaglesmith op een fraai, gevarieerd album gezongen met zijn ietwat gruizige, doorleefde stem. roots rockende nummers als "Bell", het bluesy "Pontiac" en "Seven Shells" (crash) een stevige reprise van de opener, worden afgewisseld met geweldige ballads, waarvan de 1 nog mooier is dan de ander.

zo is "Drinking Too Much" een duet met de Canadese singer/songwriter Lynn Miles een hartverscheurend lied over alcohol misbruik en horen we op "Spookin the Horses" en "Alcohol & Pills" prachtige pedal steel klanken. het laatste lied gaat over de schaduwzijde van roem en worden Hank Williams, Elvis Presley, Jimi Hendrix en Janis Joplin bij naam genoemd.

weet niet of er aan het stevige folky, meerstemmige "Time to Get a Gun" met accenten van banjo en mandoline en "Drinking Too Much" amusante bedoelingen ten grondslag liggen.

op "Angel of the Lord" zingt Lynn Miles de backing vocals en de "road song ballad" Water in the Fuel" met o.a. mandoline en een Hammond B3 sluit dit sterke album geweldig af.

naar mijn mening s'mans beste album waarop alles klopt. een (semi) klassieker in het roots genre.

Album werd geproduceerd door Scott Merritt
Recorded at The Cottage, Guelph, Ontario, Canada

Fred Eaglesmith is geen songwriter van de buitencategorie, maar hij schrijft meestal wel bovengemiddeld goede liedjes, zo ook op dit album. des te meer is het jammer dat zijn op zich fraaie liedjes als "I 75", "Whichita" en "Hey Baby" zo ontsierd worden door het gebruik van drumcomputers en strijkers, die zijn liedjes niet ten goede komen.

een enkel nummer als "Codeine" waarbij dit beperkt wordt gehouden steekt er voor mij bovenuit. helaas wordt ook de melodieuze afsluiter "Carne Del Toro" om zeep geholpen door "soundscapes". niet alleen dit nummer had een betere, meer spaarzame invulling mogen krijgen.

de naar mijn mening misplaatste instrumentatie kost hem een vol punt. vandaar een 3,5 voor dit album.

fraaie americana, geworteld in folk en country op dit album met 10 goede songs van de Canadese singer/songwriter Fred J. Eaglesmith.

rustige nummers in een langzaam tempo gespeeld met veel "road songs" die verhalen over zijn vele omzwervingen on tour en hem op zijn reizen door de States brachten naar bestemmingen als o.a. Topeka (hoofdstad van de staat Kansas) en Nashville (hoofdstad Tennessee).

liedjes over mensen aan de onderkant, over het trieste bestaan van truckers, verlies van liefde, werk, jeugd, etc. met een veelal melancholische ondertoon, gezongen met die wat gruizige, expressieve, doorleefde stem van de man.

merendeels "sad songs" als "Milly's Cafe" dat tekstueel doet denken aan een nummer als "Tecumseh Valley" van Townes Van Zandt en "Rocky" een cowboy die overleed aan de gevolgen van een leven lang kauwen op tabak "Rocky you sure were a good cowboy, you sure could rope and ride, I always told you not to chow that goddamn tobacco, you could have listened just one time".

behalve deze nummers behoren ook "Kansas", "Summer Is Over" en "Thinkin Bout Her" tot de betere liedjes, maar feitelijk staan er geen te skippen nummers op dit consistente album.

singer/songwriter Mary Gauthier nam meerdere liedjes van deze prima songwriter op.

Album werd geproduceerd door Fred Eaglesmith en Kori Heppner
Recorded at the shack in Port Dover, Ontario, Canada

Fred Eaglesmith: vocals, guitar, piano, cello, morin khuur, banjo, melodica
Willie P. Bennett: mandolin, harmonica, background vocals
Dan Walsh: dobro, baritone guitar, lap steel
Luke Stackhouse: bass
Kori Heppner: drums
Roger Marin: pedal steel
Matty Simpson: acoustic guitar
Darrel Miller: accordion
Scott Merritt: guitar & drums

de man (singer/songwriter) is in 1950 geboren in Chicago en zou nu met vrouw en kat in Nashville wonen en leven. volgens Wiki heeft hij meer dan 300 songs op zijn naam staan, waarvan er vele onderscheiden zijn met prijzen. een man met een flinke staat van dienst. hij heeft totaal 6 albums gemaakt, waarvan er 3, waaronder deze "Where the Fast Lane Ends" op MuMe staan. deze scoorde ik ooit op cd (1990, Alcazar Productions, Product of Canada). dit is een fijn "rootsy" album. er staan wat mindere nummers op (1,5,6) maar het gros is zeer het beluisteren waard. zijn stem doet mij erg aan Randy Newman denken. er staan hier toch wel wat pareltjes op, zoals "Goin' Gone" met fijne background vocals van de onvolprezen Nanci Griffith, het titelnr., het ritmische, stuwende "On A Night Like This", de prachtballad "Patio Lights" en het afsluitende, stemmingsvolle "Friday Night Guitar" had niet misstaan op een John Hiatt album. de laatste speelt gitaar en zingt mee op het openingsnummer "I Got Your Number".

het solo debuut van de folk singer/songwriter Fred Neil bevat 12 eigen songs, waarvan 1 co-written met Beverly Ross, het bekende veel gecoverde "Candy Man" dat o.a. een hit werd voor Roy Orbison plus een aloude traditional het eveneens veel gecoverde "The Water Is Wide".

een fraaie mix van folk en blues, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de meer ingetogen op folk gebaseerde liedjes, zoals "Blues On the Ceiling", "Little Bit of Rain", het prachtige "Other Side to This Life" dat o.a. gecoverd werd door The Lovin' Spoonful en Jefferson Airplane, het sfeervolle, klein gehouden "The Water Is Wide" en "Yonder Comes the Blues".

de opener "Bleecker & MacDougal", "Sweet Mama", het rammelende "Travelin' Shoes", "Candy Man" en "Gone Again" laten meer opgewekte, uitbundige folk/blues horen. van de in die stijl gespeelde songs is "Handful of Gimme" favoriet.

behalve Fred Neil (guitar, vocals) speelden mee Pete Childs (2nd guitar, dobro), John Sebastian (harmonica), en Felix Pappalardi/Douglas Hatlelid (bass)

de al dan niet terecht bewierookte Fred Neil verdween begin 70's van het publieke toneel en groeide uit tot een cult figuur. overigens ervaar ik de vroege albums van tijdgenoten zoals Eric Andersen en Tom Paxton beter als dit debuut van de man.

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild (bekend van zijn producties van albums van The Doors)
Recorded at Mastertone Studios, New York City

(deel) citaat uit de liner notes van Peter Doggett

"Throughout the early 1960's Neil was effectively leading a double life. By day he tried out for pop stardom on Broadway, at night, he was a bastion of the Greenwich Village folk scene. In February 1961, for example, he was a resident singer at the Cafe Wha? on Mac Dougal Street, where he appeared alongside struggling musicians Noel Stookey (later Paul of Peter, Paul & Mary), Mark Spoelstra, Karen Dalton (whom he credited as a major influence on his own work) and a newly-arrived Minnesota kid called Bob Dylan"

fraaie, authentieke Tex-Mex zonder opsmuk met stuk voor stuk aanstekelijke nummers, waarbij het speelplezier uit de speakers spat in een helder klinkende, prima productie. de door Freddy Fender en Flaco Jimenez lang gekoesterde wens om samen een album op te nemen kwam uiteindelijk in 2005 tot stand.

nummers van diverse Mexicaanse componisten, o.a. Juan Gaytan, Gilberto Parra, Manuel Gonzales en Emilio Hinojosa, aangevuld met een aantal traditionals en 1 nummer "Ay Mama" van Baldemar Huerta aka Freddy Fender.

de zang van Freddy Fender en Flaco Jimenez wordt op diverse nummers voorzien van fraaie extra vocalen van een zangeres, die vreemd genoeg niet bij de credits van dit album wordt genoemd.

een aanrader voor de liefhebbers van de Texas Tornados en de solo albums van accordeon virtuoos Flaco Jimenez (R.I.P. 31-07-2025).

Album werd geproduceerd door Michael & Ron Morales
Recorded at Studio M, San Antonio, Texas (May 2005)

Freddy Fender: vocals
Flaco Jimenez: accordion, vocals
Max Baca: bajo sexto
Gabriel Zavala: all percussion

uit de liner notes:

"Take two music legends, strip away their no. 1 hits, their collaborations with Bob Dylan and The Rolling Stones and 7 Grammy Awards. What you have left is "Dos Amigos", Freddy Fender and Flaco Jimenez have united for the first time to make a recording that takes the listener back to their early years playing the cantinas of the Texas-Mexico border. The intimate session, recorded in San Antonio, features the simple magic of the bajo sexto and Jimenez's accordion to create the perfect setting for the duo's classic and seasoned voices"

het debuut solo album van de inmiddels 80-jarige David Friedberg, beter bekend onder zijn artiestennaam "Freebo". hij speelde bas en soms ook tuba op de albums uit de 70's van Bonnie Raitt en maakte lange tijd deel uit van haar begeleidingsband. de man trok 10 jaar met haar op, vaak als duo en speelde mee op 7 van haar albums. later werd "Freebo" een veelgevraagd sessiemuzikant.

dit album, waarvoor hij alle songs zelf schreef (een aantal co-written) zou je zowel gevarieerd als onsamenhangend kunnen noemen. het lijkt alsof de man, die over een fijne "bluesy" zangstem beschikt, een grote muzikale snoepdoos kreeg aangeboden en niet kon kiezen, want zoveel stijlen komen er op dit album voorbij.

reggae in "Trouble", funky New Orleans r&b in "You're Gonna Miss Me", ruige bluesrock in "Looking Glass" en "Somehow" met Walter Trout op lead gitaar of de typische Little Feat sound in "Yogi" niet verwonderlijk met wijlen Paul Barrere op slide gitaar en Sam Clayton op percussie. "Sometimes" is country/blues met een o.a. een pedal steel en op de ietwat melige r&b track "She's My D.O.G." een eerbetoon aan zijn hond Garbo, mocht deze mee blaffen. de rock n' roll van "I'll Never Be Ready" met een blazerssectie doet denken aan de muziek van Southside Johnny & Asbury Jukes, maar biedt helaas niet dezelfde kwaliteit.

uitschieters op dit album zijn de fraaie ballad "How Do I Say Goodbye", dat een mooie melodie heeft en mede vanwege de harmonie vocalen van Bonnie Raitt in goede zin opvalt, iets dat ook geldt voor "It Comes from the Heart" een duet met zangeres wijlen Valerie Carter.

het zijn niet de minste muzikanten die aan dit album meewerkten, o.a. Leo Nocentelli (funky rhythm guitar) bekend van de funkband The Meters, gitaristen Paul Barrere, Albert Lee en Jerry Donahue, Mark T. Jordan (piano, Hammond B3), etc.

Album werd geproduceerd door Freebo & Michael Jochum
Recorded at Icebone Studios, Redondo Beach, California

een deel van de liner notes van "Freebo" verklaren het e.e.a. over dit wisselvallige album:

"I made this record because I had to. It's been brewing inside me for many years now and I'm grateful it's finally coming out. I call this collection of songs a record because that's exactly what it is, a record of where
I've been and where I am. These songs express my philosophy of life and love in addition to the many feelings that come with life's experiences.

Musically, I am coming from a wide variety of influences; rock and roll, blues, country, jazz, rhythm & blues, classical, dixieland, Broadway musicals, John Phillip Souza marches, folk, reggae and religious music; from chant to Christmas carols. But the predominant thread running through this record seems to be the blues"

omdat hun vierde album "Railings" (2003) mij zeer goed was bevallen, twijfelde ik niet lang toen ik dit derde album van Frog Holler ergens uit de uitverkoopbakken kon vissen.

op dit album staat eveneens prima alt.country/americana met o.a. folk, bluegrass, blues en rock n' roll invloeden. de groep beschikt met Darren Schlappich, die alle songs voor dit album schreef, over een goede songwriter.

een aantal bandleden zijn nazaten van Duitse immigranten voornamelijk afkomstig uit de zuidelijke deelstaat Rheinland/Pfalz, die ook wel Pennsylvania Dutch of Pennsylvania Germans worden genoemd en hun eigen dialect spreken. zij vestigden zich destijds in o.a. Pennsylvania, Ontario (Canada) en diverse Mid-Atantic (o.a. Delaware, Maryland en Virginia).

hun muziek heeft een zeker Hillbilly gehalte, waarbij de bluegrass en country invloeden niet ver weg zijn op nummers als "Adams Hotel Road" en aanstekelijke nummers als "Spiders & Planes", "Pennsylvania" of Choose A Path". af en toe wordt er wat steviger uitgepakt op nummers als "Who Will" met fraai gitaarwerk.

wederom een fraai americana album van deze onderschatte band, dat nauwelijks onderdoet voor het prima "Railings", de opvolger van dit album. gezien hetgeen er op hun website www.frogholler.com staat, is de band inmiddels uitgedund tot een "Frog Holler Trio" met de oer leden Darren Schlappich en Mike Lavdanski.

Album werd geproduceerd door Frog Holler
Recorded at Amoeba Studio, Fleetwood, Pennsylvania

John Kilgore: electric & acoustic guitar
MIke Lavdanski: banjo, harmony singing
Ted Fenstermacher: mandolin, fiddle
Darren Schlappich: acoustic guitar, singing, harmonies
Josh Sceurman: bass guitar
Toby Martin: drums
Todd Bartolo: lap-steel guitar, mandolin

het vierde album van het alt.country/americana gezelschap Frog Holler. kwam deze onlangs tegen in de uitverkoopbakken en moest denken aan de fijne post van Teacher bij hun debuutalbum "Couldn't Get Along" uit 1998. waagde de gok en die is goed uitgepakt, want de muziek op dit album is verrassend goed.

de groep beschikt met frontman Darren Schlappich over een uitstekende songwriter en een zanger met een lekker rauwe, ietwat gruizige stem. hij schreef alle songs uitgezonderd 12) "Hole in the Ground" (Eric Hurlock).

een heerlijk gevarieerd album dat toch als een geheel klinkt, waarbij ik met de mid-tempo opener "Unlock the Door" meteen was verkocht. verder stevige roots rock nummers als "Idiots", "Glory" en "God's Children" met de ene na de andere fraaie gitaarriff, maar er is ook ruimte voor alt. country met blue grass en folk invloeden in tracks als "Virginia" met accenten van de dobro en fiddle, het prijsnummer "The Sweetest Sound" met prachtige harmoniezang, het merendeels akoestische "Suit & Tie", het klein gehouden door piano en lap steel gedragen "Second Hand Smoke" en de ballad "About Time" met accenten van mandoline en pedal steel.

de muziek van deze band uit Pennsylvania met hun mix van stijlen doet mij denken aan bands als Green On Red, Slobberbone, The Gourds en Wilco.

Frog Holler blijkt een reputatie te hebben opgebouwd met hun live optredens en de band schijnt destijds ter promotie van dit album Nederland te hebben aangedaan. de band is nog steeds actief. zag op hun website bij de "upcoming shows" dat zij 27 november a.s. 2 concerten geven "The Night B4 Thanksgiving", dat 28 november begint

Album werd geproduceerd door Edan Cohen
Recorded at Soundgun, Philadelphia, Pennsylvania

Todd Bartolo, Daniel Bower, John Kilgore, Mike Lavdanski, Josh Sceurman & Darren Schlappich sang and played: acoustic guitar, electric guitar, banjo, lap-steel guitar, bass guitar, drums, dobro, Crumar organ, Wurlizer electric piano, bells, djembe, shaker, conga, mellotron, tambourine, accordion

plus wat gastbijdragen van o.a. Ted Fenstermacher (fiddle on "Virginia")