(h)eerlijk album van de veelzijdige Texaanse singer/songwriter, gitarist, producer Walt Wilkins.
een zeer fraai roots/americana album met referenties naar folk, soul, blues, tex-mex, gebracht met een prachtige, rauwe, doorleefde stem, mooie meerstemmige vocalen en muziek die wordt uitgevoerd door bekwame, geweldige muzikanten. op dit album voornamelijk sterk songmateriaal van de man zelf al dan niet co-written. "Time To Move On", "Someday", "My Friends", "Christmas Whiskey" zijn nummers die zich direct in je muzikale geheugen nestelen. daarnaast fraaie covers van het nummer "Drive" (geschreven door Ric Ocasek van The Cars), en "Sailing Around" (van wijlen John Prine), "You Asked Me To" van Billy Joe Shaver en de klassieker "Peace in the Valley" uit 1939 oorspronkelijk geschreven door Thomas Dorsey voor Mahalia Jackson.

Walt Wilkins bekendste nummer is "Songs of Texas" een nummer dat hij schreef voor de country artiest Pat Green. zijn songs werden door vele artiesten gecoverd, o.a. Kenny Rogers en Ricky Scaggs.
hij speelde als gastmuzikant op vele albums van anderen, o.a. op het album "Mercy" van Sam Baker, met wie hij in 2008 samen in NL een tournee deed.

de man is momenteel op tournee in NL. hij speelt t/m 11 november a.s. op de kleine concertpodia met collega artiesten Bill Small (gitaar, zang) en de van het duo Tip Jar bekende Bart De Win (piano, accordeon, zang). niet te versmaden voor de liefhebber van roots/americana muziek.

ter introductie van de bescheiden, sympathieke Walt Wilkins citeer ik van zijn website:
quote
Songwriter, singer, traveler, troubadour - the calling I answered, the life I chose, the way I make my way.
I chose to go full time on this road 25 years ago. It's been a spiritual quest, an amazing trip, at turns heartbreaking and transcendent. In that time I've made 9 solo records, 4 records with the Mighty Mystiqueros, 1 with my wife Tina and 1 live record with my friend Kevin Welch. I've had 100 or more songs recorded by other artists, traveled a fair part of the world, and had some very large, large times.

I play all over Texas and as much as the U.S. as we can get to, and even in Europe, where our 2nd home is the Netherlands. I know a wide, beautiful variety of mighty poets, pickers, philosophers, artists and wild spirits. I am a most fortunate man. Mostly I drive, play & sleep & dream. It's a rich experience, a wild ride, and the way I make my way. I hope to see you if I haven't. If I have I hope to see you again soon on this path. Cheers.
unquote

het tweede album van Water and Sand, die in 2016 hun gelijknamige debuutalbum uitbrachten.
de drijvende krachten achter deze groep zijn de singer/songwriters Todd Thibaud en Kim Taylor, die beide reeds vele solo albums uitbrachten voordat zij deze groep besloten op te richten.

de band maakt prachtige, stemmige muziek veelal spaarzaam geïnstrumenteerd (o.a. akoestische gitaren en mandoline) in het americana genre met de nadruk op country/folk. Todd Thibaud en Kim Taylor namen alle songs voor hun rekening. beide zijn in staat goede songs te schrijven met sterke melodieën, waarvan de meeste bij mij als luisteraar blijven hangen. het zijn toegankelijke, verfijnde songs. zij wisselen de lead vocalen af, ofwel zingen zij samen heerlijke duetten, waarbij hun beider stemmen fraai harmoniëren.

wellicht voor sommigen te "licht" of te "lief", maar deze muziek zal vermoedelijk ook liefhebbers van Mandolin Orange, Gillian Welch & David Rawlings, Buddy & Julie Miller aanspreken.

de opvolger van dit abum "Hey Love" dat eind 2023 verscheen doet kwalitatief niet onder voor dit album.
kennelijk is de muziek van Water and Sand in het release geweld aan de aandacht ontsnapt van Lura en erwinz, die meestal het voortouw nemen om de muziek in dit genre onder de aandacht te brengen.

Album werd geproduceerd door Water & Sand
Recorded at Moontower, Somerville, Cambridge, Massachusetts, U.S.A.

Thomas Juliano: electric & acoustic guitar
Sean Staples: bass, mandolin
Kim Taylor: vocals, acoustic guitar
Todd Thibaud: vocals, acoustic guitar

om maar met de deur in huis te vallen, dit is een verbluffend goed album van het roots/americana kwartet "Water and Sand", dat op de valreep van 2023 verscheen op het Duitse label Blue Rose Records.

de kern bestaat uit twee Amerikaanse singer/songwriters, te weten Todd Thibaud, een gerenommeerde songwriter afkomstig uit Burlington, Vermont die eerder actief was als frontman van de band Courage Brothers, een groot aantal solo albums op zijn naam heeft staan en 2 duo albums maakte met singer/songwriter Joseph Parsons en Kim Taylor uit Cincinnatti, Ohio die eerder 5 verdienstelijke solo albums uitbracht. zij besloten in 2016 hun krachten te bundelen middels een samenwerking die tot Water & Sand leidde. hun gelijknamige debuut verscheen datzelfde jaar en werd in 2019 gevolgd door hun tweede album "Catching Light".

op dit derde album staan 6 nummers van Todd Thibaud en 5 nummers van Kim Taylor en het zijn zonder uitzondering alle goede songs met prachtige melodieën die bijzonder smaakvol worden uitgevoerd. de lead vocalen worden afwisselend door hen verzorgd ofwel harmoniëren hun beider stemmen in geweldige samenzang. Todd Thibaud beschikt over een fraaie, rustgevende, soulvolle stem die aangevuld wordt door de prachtige "folky" stem van Kim Taylor. de teksten gaan voornamelijk over de plussen en minnen van relaties, maar deze boeien mij minder dan de heerlijke, veelal melancholische muziek.

om maar een cliché te gebruiken dit album staat vol met sterke songs die "onder de huid kruipen". een zeer fraai roots/americana album, dat ik de liefhebber van dit genre zou willen aanraden. luister, huiver en overtuig jezelf, want dit is een klein meesterwerkje met delicate, warme muziek.
1 van de beste albums die ik dit jaar in dit genre heb gehoord.

Album (in loving memory of Susan Jane Thibaud and Nancy Ann Juliano) werd geproduceerd door Water and Sand & Zachariah Hickman

de muzikanten op dit album:
Kim Taylor: vocal, acoustic guitar, piano
Todd Thibaud: vocal, acoustic guitar
Thomas Juliano: electric guitars, 2nd acoustic guitar
Sean Staples: bass, drums, high strung guitar
aangevuld met:
Zachariah Hickman: bass clarinet, bass drum, dobro, piano, Wurlitzer, mellotron, pump organ, percussive guitar, vibraphone

een zeer fraai, consistent album van Waterson:Carthy. hun 4e album en mijns inziens 1 van hun beste. los van track 5) een grotendeels instrumentaal nummer, staan er geweldige vocalen op dit album. alle nummers zijn perfect uitgevoerde traditionals. prachtige solo zang van wijlen Norma Waterson op "The Outlandish Kinght" en "The Holland Handkerchief", Martin Carthy zingt solo op "The Devil and the Farmer" en "The Lofty Tall Ship". hun kippenvel bezorgende a-capella zang is te horen op tracks 3, 8, 9 en 11, die doen denken aan het beste werk van The Watersons. hoogtepunten zijn 10) Diego's Bold Shore een bewerkte traditional, een song uit de 19e eeuw over de walvisvaart uit vroegere tijden, een bewogen, stemmige door pianospel gedragen ballad gezongen door Eliza Carthy en de a-capella nummers The Old Churchyard"en 11) Shepherd's Arise, maar in feite staat dit hele album vol met hoogtepunten. multi-instrumentalist Eliza Carthy bewijst op dit album wederom een geweldige zangeres te zijn op de tracks May Morning en het eerder genoemde Diego's Bold Shore.

"A Dark Light" was het zoveelste "labour of love" van deze ambassadeurs van de Engelse folktraditie.
wat een geweldige muzikale nalatenschap laten zij ons als luisteraar achter.
album werd geproduceerd door Oliver Knight en Waterson:Carthy "at Panda Sound, Robin Hood's Bay

de muzikanten op dit album:
Eliza Carthy: vocals, fiddle, octave fiddle, piano
Martin Carthy: vocals, guitar
Norma Waterson: vocals
Tim van Eijken: vocals. melodeons
Ben Ivitsky: viola on Diego's Bold Shore
Martin Simpson: guitar on Death and the Lady & The Holland Handkerchief
Barbara Stradling: acoustic bass guitar on May Morning

weinig toe te voegen aan bovenstaand bericht van ouwecock. dit kristalhelder klinkende album laat zich ook prima buiten de december maand beluisteren. de zang en muziek op dit album zijn werkelijk fenomenaal. a capella (op zijn Itaiaans a cappella) is een muziekterm voor zingen zonder instrumentale begeleiding. het a capella zingen werd vroeger vooral beoefend in de kerk ( "muziek in de kapel") en werd gewoonlijk door koren uitgevoerd. bij dit album van "Waterson:Carthy" denk je regelmatig een koor te horen, echter meer dan maximaal 7 stemmen die gelijktijdig zingen hoor je niet op dit album. dit geeft wel aan hoe ongekend virtuoos de samenzang is. veel betere albums dan deze met a capella of harmoniezang in de Angelsaksische folktraditie gezongen liederen zullen er niet zijn. een uitgebreide uitleg van Martin Carthy over de oorsprong van deze songs/traditionals staat vermeld in het begeleidende tekst vel. dit album werd opgenomen in de Panda Sound Studio, Robin Hood's Bay (een bekende, vermaarde plek voor kunst en muziekliefhebbers) en Woodman Studios, Elland, U.K. , geproduceerd door Oliver Knight en Tony Engle.

de muziek op dit album is afkomstig van Waterson:Carthy:
Norma Waterson - vocals, triangle
Eliza Carthy - vocals, fiddle, mandolin
Martin Carthy - vocals, guitar
Tim van Eyken - vocals, melodeons
plus de in bovenstaand bericht genoemde muzikanten

inderdaad een wat glad geproduceerd album van deze gelegenheidsformatie, waarvan nu alleen de 92-jarige Willie Nelson nog niet is gaan hemelen.

mijn waardering voor de composities/uitvoeringen:

4,5 sterren voor "Highwayman" (JImmy Webb), "Big River" (J.R. Cash) en "Deportee"

4 sterren voor "Committed to Parkview" (J.R. Cash), "Desperados Waiting for a Train" en "Against the Wind"

3,5 sterren voor "The Last Cowboy Song", "Jim I Wore a Tie Today", "Welfare Line" (een nummer van songwriter/producer Paul Kennerley, de ex van Emmylou Harris) en "The Twentieth Century" (S. Goodman/J. Prine)

country zanger wijlen Johnny Rodriguez zong mee op de klassieke protestsong "Deportee" (W. Guthrie/M. Hoffman).

ken betere covers van "Desperados Waiting For a Train" en "Deportee", maar dat terzijde.
verder slechts 10 nummers met een korte speelduur van 33 minuten. benieuwd of er van de sessies voor dit album nog materiaal op de plank is blijven liggen.

volsta met een krappe 4 voor dit eerste album dat achteraf het meest succesvolle van de 3 reguliere albums bleek te zijn. vermoedelijk juist door de wat gladde productie, maar dit album had inderdaad wel een "ruwer" roots randje mogen hebben.

Album werd geproduceerd door Chips Moman
Recorded at Moman's Recording & Woodland, Nashville, Tennessee

fraai eerbetoon aan de legendarische singer/songwriter John Townes Van Zandt (Fort Worth 02-03-1944, Smyrna 01-01-1997). de aanleiding van dit album was het 15 jarig bestaan van het jaarlijkse TVZ festival in Figino Serenza in Italië.

Townes Van Zandt die slechts 52 jaar werd, was wellicht 1 van de beste singer/songwriters die ooit op deze aardkloot rond liepen. de 32 songs op dit album voelen aan als een soort college of masterclass songwriting van de man.

er zullen ongetwijfeld mensen zijn die een voorkeur hebben voor de originele versies, echter veel covers op dit album zijn bijzonder fraai uitgevoerd door een een keur aan internationale roots/americana artiesten.

er staat slechts een klein aantal misperen op dit album, zoals de in het Italiaans gezongen versie van "Tecumseh Valley" van Andrea Parodi en het stevig "over the top" rockende "Loretta" van James Maddock. ook de versies van "At My Window" (Jono Manson), "Marie" (Gurf Morlix) , "Rake" (Anana Kaye) en "Lungs" (Richard Lindgren) zijn weliswaar niet slecht, maar bekoren minder.

daar staan een groot aantal prachtige versies tegenover die dit ruimschoots compenseren. de 5 sterren versies op dit eerbetoon zijn wat mij betreft afkomstig van:

Christian Kjellvander (Tower Song), Joe Ely (If I Needed You), Ben & Kari Bedford (Snow Don't Fall), wijlen David Olney (For the Sake of the Song), Sam Baker (Come Tomorrow), wijlen Malcolm Holcombe (Dollar Bill Blues), Matt Harlan (You Are Not Needed Now), Jeff Talmadge (I'll Be Here in the Morning), Tim Grimm (Colorado Girl), Catherine McLellan (When She Don't Need Me) en Jack Trooper, de zoon van wijlen Greg Trooper (Our Mother the Mountain).

de piano ballad uitvoeringen van KImmie Rhodes (Catfish Song) en Radoslav Lorkovic (Flyin' Shoes) raken eveneens aan de essentie van zijn songs.

de uitvoeringen op cd 1 (tracks 1 t/m 16) zijn uitgezonderd "Tecumseh Valley" stuk voor stuk het beluisteren meer dan waard. op cd 2 (tracks 17-32) staan wel wat mindere tracks, maar die staan het luisterplezier niet of nauwelijks in de weg.

de songs werden in verschillende studio's opgenomen in Santa Fe, Nashville, Austin en NYC. de cover werd ontworpen door Sam Baker. de productie van de nummers is kristalhelder.

Production coordinators Andrea Parodi & Jono Manson
Mastered at Airshow Mastering, Boulder, Colorado, USA
All lyrics and music composed by Townes Van Zandt

uit de liner notes van Mary Gauthier:

"I have been blessed to play at the TVZ festival in Italy several times. It makes me smile to see the great mans work being kept alive by such a wonderful group of artists and fans. The joy of this event, the sheer happiness flowing from the sad songs....defies words or human ability to express in simple language. Suffice it to say that coming together to sing the blues of Townes Van Zandt makes the world a better place"

folk muzikant (wijlen) Martin Jenkins was eerder kortstondig lid van het uit Newcastle upon Tyne afkomstige folk/rock gezelschap Hedgehog Pie en was ook samen met Kevin Dempsey lid van de uit Coventry afkomstige obscure folk/jazz band Dando Shaft.

de heren kwamen elkaar halverwege de jaren 80 opnieuw tegen en formeerden de folkband Whippersnapper met inmiddels wijlen Dave Swarbrick bijgenaamd "Swarb" van Fairport Convention en Chris Leslie (Albion Band, Fairport Convention).

de band beschikte met Kevin Dempsey, Martin Jenkins en Chris Leslie over 3 prima lead zangers, hoewel op de opener "Farewell My Lovely Nancy" Dave Swarbrick de lead vocal voor zijn rekening neemt. zij wisselen de lead vocalen af met fraaie harmoniezang.

de folk/jazz invloeden zijn duidelijk aanwezig op nummers als "Rouge & Red Shoes", "Romanitza" en "My Little Fiddle". mijn voorkeur gaat naar de traditionele folk ballads zonder jazz invloeden, zoals "The Pride of Kildare" met zang van Kevin Dempsey, "I Wandered by a Brookside" met zang van Chris Leslie of "There's a River" eveneens met zang van Kevin Dempsey, begeleid door akoestische gitaren, viool en fluit met prachtige meerstemmige zang.

het volledig instrumentale "The Seven Keys" en merendeels instrumentale "Frank Dempsey's Lament and Joy" met "voice samples" beklijven een stuk minder.

Whippersnapper maakte 4 reguliere albums en 1 live album "These Foolish Strings".

Album werd geproduceerd door Whippersnapper, Kevin Dempsey & Dan Priest
Recorded at Magritte Studios, London, England

Chris Leslie: lead vocals, violin, mandolin, mandola, background vocals
Dave Swarbrick: violin, mandolin, b.v.
Martin Jenkins: lead vocals, mandocello, flute, b.v.
Kevin Dempsey: lead vocals, guitars, b.v.

het debuutalbum van het Canadese duo/echtpaar Luke Doucet en Melissa McClelland. beiden maakten hiervoor solo onder eigen naam een aantal verdienstelijke, niet opzienbarende albums. zij besloten in 2011 verder te gaan als duo.

hun mix van roots/pop/rock voorzien zij van fraaie samenzang, waarbij multi-instrumentalist Luke Doucet het merendeel van de instrumentatie voor zijn rekening neemt.

de experimenteerdrift van "Eulogy for Whiskers Part 1 & Part 11" met "distorted" gitaren en vocaal gemurmel wil niet bekoren. de stevige roots/rock van "KIlling Time is Murder" en "Passenger" doen denken aan de muziek van Jack White, waar ik geen fan van ben. 2,5 ster voor deze 4 nummers.

blijven over het mid-tempo "Esmerald Isle", "Broken", hun rockabilly Bruce Springsteen cover van "I'm on Fire" niet toevalligerwijs het beste nummer en het fraaie, ingetogen "Night Owls", waar wel alles op zijn plek lijkt te vallen. 3,5 ster voor deze 4 nummers.

een onsamenhangend album met simpelweg te weinig memorabele songs, waarbij de skip functie iets te vaak om de hoek komt kijken.

Album werd geproduceerd door Luke Doucet
Recorded at Catherine North Studios, Hamilton, Ontario, The Bat House Studios, Hamilton, Ontario &
Sarah's Place, Vancouver


Melissa McClelland: vocals, acoustic guitars
Luke Doucet: vocals, White Falcon (& some other electric guitars), acoustic guitars, bass, pedal steel, piano, organ, banjo

All songs written by LD & MM (except track 6)

+ Harry Mirochnick (drums, B3 bass, vocals), Pat Steward (drums) & Doug Elliott (bass)

heerlijk laid-back folk/pop album van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton. zijn debuut op het vermaarde Engelse onafhankelijke Bella Union label. de man maakt er geen geheim van dat hij fan is van het werk van Nick Drake en andere folk artiesten uit de 60's en 70's.

10 fraai gearrangeerde liedjes gebaseerd op zijn akoestische gitaarspel of pianospel ondersteund door een bescheiden ritmesectie, aangevuld met eveneens bescheiden strijkers en een enkele keer een background vocal van Maia Friedman op het prachtige iets meer up-tempo "Manzanita" of Cassandra Jenkins op de ballad "I See You".

de klein gehouden nummers als "Thick Skin" dat leunt op zijn akoestische gitaarspel en met viool en cello extra ingekleurd wordt, "Some Ride" of de piano ballad "Vanishing Class" zijn pareltjes van liedjes. zo ook de ballads "Skating on the Glass" dat met zijn akoestische gitaar getokkel heel erg aan Nick Drake doet denken en het stemmige "This Is What We Do".

sleutelwoorden: ingetogen, melancholisch, pastoraal en subtiel, waarbij zijn aangename, zoetgevooisde stem doet denken aan Iron & Wine (Sam Beam) of iemand als Michael Franks.

de opvolger van dit album "The Changing Wilderness" (2021) liet 4 jaar op zich wachten, is wat voller geïnstrumenteerd, laat wat minder basic folk horen en viel mij licht tegen. "Rosewood Almanac" vernoemd naar zijn van palissander gemaakte gitaar, klinkt meer als een eenheid en bevat betere liedjes, maar dat is mijn persoonlijke (muziek) beleving.

benieuwd naar zijn nieuwste album "Points of Origin" (2025), dat zeer positief werd ontvangen door muziekrecensent erwinz.

de muzikanten op "Rosewood Almanac":

Will Stratton: guitar, bass guitar, piano, synthesizer, hammered dulcimer, wurlitzer
Sandy Gordon: drums
Ben Russell, Caroline Shaw: violin
Caleb Burhans: viola
Clara Kennedy: cello
Gabriel Birnbaum: saxophone on "Manzanita"

mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton valt mij niet mee. inderdaad geen authentieke folk, maar moderne folk met wat pop invloeden.

prettig in het gehoor liggende nummers gezongen met de aangename, warme stem van Will Stratton, maar het ontbreekt zijn liedjes iets te vaak aan memorabele melodieen . begrijp de vergelijking met Nick Drake, zeker op klein gehouden akoestische nummers als "The Rain", maar zijn composities kunnen daar kwalitatief naar mijn bescheiden mening in de verste verte niet aan tippen.

de muziek voelt als een in eerste instantie aangenaam, bedwelmend parfum dat echter snel vervliegt en waarbij meerdere nummers niet blijven "hangen". na meerdere luisterbeurten slaat de verveling toe ofwel "het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort", zoals hierboven verwoord door erwinz.

de muziek doet mij enigszins aan iemand als Gregory Alan Isakov denken, waarbij ik de kwaliteit van de liedjes van de laatste een stuk hoger aansla.

de favoriete tracks "Infertile Air", "The Rain" en "Finally Free" bevinden zich op de eerste helft van dit sereen klinkende album, maar zoals gezegd vanaf "When I've Born" zakt het album mede door de eenvormigheid van de liedjes behoorlijk in.

overigens eens dat dit zeker een fijn, sfeervol album is voor de kleine uurtjes en wellicht gaat het kwartje nog eens vallen.

schafte deze 3-cd met 42 van zijn liedjes uit zijn vroege oeuvre ooit aan met een andere hoes dan hierboven afgebeeld (label Dureco). een geweldige verzamelaar van de inmiddels 85-jarige Willem Vermandere, tevens een begenadigd klarinettist, beeldhouwer en schrijver.

zwaar ondergewaardeerd in Nederland. wat mij betreft is de man de Leonard Cohen van de Lage Landen. muzikaal en tekstueel onovertroffen met alle respect voor iemand als Gerard van Maasakkers (Brabantse folklore), want Willem Vermandere onderscheidt zich met de prachtige, muzikale omlijsting van zijn liedjes. zijn teksten omvatten weliswaar veel (West) Vlaamse folklore, maar gaan tekstueel ook een stuk verder dan dat in liedjes met universele thema's als "De Grote Voyage", "Duits Kerkhof" en "Duizend Soldaten".

veel van zijn liedjes zoals "Blanche en Zijn Peird" groeiden uit tot klassiekers. als Nederlander moet je wat moeite doen om zijn teksten goed te verstaan en te doorgronden, maar ook zonder die helemaal te kunnen volgen komen zijn prachtige, melancholische liedjes sowieso "binnen".

zoals jellorum het eerder omschreef is "het van de eerste tot de laatste noot genieten". iedereen zal zo zijn eigen favorieten hebben. voor mij zijn dat o.a. de pracht melodieen van "Klein Ventje van Elverdinge" en "K Zie Mijn Lief Zo Geiren", maar feitelijk zijn alle nummers voor de liefhebber van dit genre het beluisteren meer dan waard.

Willem Vermandere verdient een standbeeld voor zijn omvangrijke oeuvre. wat was het mooi geweest als iemand als Matthijs van Nieuwkerk hem een podium had gegeven in de rubriek "Forever Young" van het t.v. programma "Matthijs gaat door". een rubriek waarbij artiesten van respectabele leeftijd en hun carrière in het zonnetje werden gezet.

als liefhebber van het roots genre dit album aangeschaft. inmiddels meermalen beluisterd dit vierde album van de Canadese singer/songwriter William Prince, zoon van een prediker. mijn eerste kennismaking met s'mans muziek viel mij in eerste instantie niet mee. vond dit album in het begin nogal mainstream, braaf en veilig klinken, maar met de woorden "het luistert lekker weg" zou ik de man tekort doen. door de kwaliteit van zijn liedjes en de rustgevende, warme stem weet hij mij toch voor zijn muziek te winnen. die niet al te avontuurlijke muziek maar dat hoeft ook niet voor mij, zou ik als folky country willen omschrijven en is gelukkig niet in een gladde Nashville productie gegoten.

van de ballads, die op dit album overheersen, zijn "When You Miss Someone", "Only Thing You Need" "Young" en "Goldie Hawn" mijn favorieten. de honky tonk nummers "Broken Heart of Mine" en "Easier and Harder" zijn ook prima, maar beklijven net iets minder.

al met al is het een verantwoorde gok gebleken om deze aan mijn collectie toe te voegen met dank aan Tonio. Tja en dan zijn er nog andere "nieuwe" artiesten voor mij in dit genre uit te checken, waaronder Aaron Boyd, Jack Browning, Zach Bryan, Josh Gray, Cody Jinks, Dalton Mills, etc.

het probleem is een beetje dat ik de singer/songwriters in dit genre altijd vergelijk met grootmeesters als Steve Earle, Rod Picott, Tom Russell of wijlen John Prine/Guy Clark, waardoor ik de neiging heb de lat te hoog te leggen.

Album werd geproduceerd door Dave Cobb
Recorded at Low Country South, Savannah, Georgia, USA (May 1-14, 2022)
All songs written by William Prince

William Prince: vocals, acoustic guitar
Mike T. Kerr: electric guitar
Dave Cobb: acoustic guitar, juno piano
Chris Powell: drums, percussion
Brian Allen: bass
Alyshia-Grace Hobday: backing vocals
Lee Pardini: piano, organ, keyboard
Paul Franklin: pedal steel

1 van zijn betere albums uit de nineties met veel covers plus 4 eigen nummers (5,9,13 en 14) waarvan 1 "Heartland" co-written Bob Dylan.

de prachtige, ingetogen versie van "American Tune" en het up-tempo "Graceland" met de Afrikaanse gitaarklanken van John Selelowane en Ray Phiri, beide Paul Simon covers en de Dylan cover "What Was It You Wanted" met fraaie pedal steel accenten, behoren tot de vele hoogtepunten.

ook de duetten met Bonnie Raitt op "Getting over You" (Stephen Bruton) dat opgeluisterd wordt met haar slide gitaar partij en Bob Dylan op "Heartland" zijn sterkhouders, net als "(The) Most Unoriginal Sin" (John Hiatt) met de fraaie viool klanken van Mark O'Connor en de 2 Lyle Lovett covers "Farther Down the Line" en "If I Were the Man You Wanted" met backing vocals van (wijlen) David Crosby. beide nummers afkomstig van zijn gelijknamige "Lyle Lovett" debuut album.

Willie Nelson's eigen love ballads "Valentine" met prachtig harmonicaspel van Mickey Raphael en "She's Not for You" sluiten prima aan bij de covers. van 1 daarvan "Across the Borderline" (Cooder, Dickinson, Hiatt) prefereer ik de versie op de Ry Cooder soundtrack "The Border".

het duet met Sinead O'Connor op "Don't Give Up" (Peter Gabriel) is minder geslaagd, net zoals de blues/jazz van "I Love the Life I Live" (Willie Dixon) met o.a. Mose Allison (piano), Milt Hinton (bass) en Smitty Smith (drums), een nummer dat op dit album een vreemde eend in de bijt is.

zijn eigen mid-tempo, melodieuze "Still is Still Moving to Me" sluit dit album fraai af.

naast leden van Willie Nelson's eigen band speelde er een keur aan sessiemuzikanten mee, waaronder Paul Franklin/Robbie Turner (pedal steel), Benmont Tench (B-3 organ), Jim Keltner (drums), Reggie Young/John Leventhal/Fred Tackett (guitar), James Hutchinson/Don Was (bass), Mark Isham (trumpet) en Johnny Gimble (violin).

Album werd geproduceerd door Don Was
( "Graceland" co-produced by Paul Simon & Roy Halee)

Recorded at the Power Station, New York & Ocean Way Recording, Hollywood, California & Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland & The Hit Factory, New York ("Graceland") & Pedernales Recording Studio, Spicewood, Texas

de destijds 29-jarige Willie Nelson tekende ooit in 1962 zijn eerste contract met de platenmaatschappij Liberty Records. inmiddels werden er circa 150 albums van hem uitgebracht, waaronder +/- 75 solo albums en +/- 25 albums met samenwerkingen plus meerdere live albums.

"Love Songs" is 1 van de circa vijftig verzamelaars met liedjes die allemaal al eerder op zijn reguliere albums verschenen dus niks nieuws onder de zon.

dit cover album bevat uitsluitend love ballads die meermalen naar mainstream of een soort van country "lounge" muziek met wat blues en jazz invloeden neigen, waarbij nummers als "Blue Skies", "Tenderly", "Mona Lisa", "Without a Song" of "That Lucky Old Sun" mede door het gebruik van strijkers de span kronen.

toch mag ik graag luisteren naar zijn duet met Julio Iglesias "To All the Girls I've Loved Before", co-written door de 70's muzikant Albert Hammond, bekend van o.a. de hit "I'm a Train" en zijn versies van "Let It Be Me" bekend van de Everly Brothers, afgeleid van het origineel "Je l'appartiens" (co-written Gilbert Becaud) en de klassiekers "Bridge Over Troubled Water" (Paul Simon), "Georgia on My Mind" (Hoagy Carmichael) of zijn duet met Ray Charles "Seven Spanish Angels".

ook "Unchained Melody" vooral bekend in de versie van de RIghteous Brothers, "Harbor Lights" (Hugh Williams/Jimmy Kennedy) en "Always on My MInd" (co-written door de Nashville sessiemuzikant Johnny Christopher) zijn fraaie versies en prachtig gezongen door Willie Nelson.

hoewel mijn voorkeur eerder uitgaat naar een regulier album als "Red Headed Stranger", heb ik een zwak voor de inmiddels 92-jarige Willie Nelson. wat een rijk oeuvre en staat van dienst!

eens met Don Broccoli dat dit een prachtig concept album is. was zelf 18 jaar oud toen ik middels "Red Headed Stranger" kennis maakte met de muziek van de destijds 42-jarige Willie Nelson en dit album heeft blijvend indruk gemaakt.

een album met een korte speelduur, spaarzaam geïnstrumenteerd met het ene na het andere pareltje, waarbij de veelal korte nummers in elkaar overlopen.

5 eigen nummers van de man zelf en een flink aantal covers, waaronder prachtige ballads als "Blue Eyes Crying in the Rain" (Fred Rose), de ontroerende piano ballad "Can I Sleep in Your Arms" (Hank Cochran) en "Hands on the Wheel" (Bill Callery) en 2 instrumentale nummers, het up-tempo piano riedeltje "Down Yonder" (L.W. Gilbert) en zijn eigen "Bandera" die perfect aansluiten bij de fraaie flow van dit album.

het gitaarspel van Willie Nelson en de harmonica partijen van zijn trouwe muzikale kompaan Mickey Raphael roepen bij tijd en wijle de weemoedige sfeer op van Ry Cooder's album "Paris, Texas".

de inmiddels 92-jarige democratisch gezinde Willie Nelson heeft meer dan 100 albums op zijn naam staan. het is dus goed mogelijk dat daar "betere" albums tussen zitten, maar ik keer altijd terug naar dit sfeervolle "Red Headed Stranger", waarbij nostalgie ongetwijfeld een rol zal spelen.

de bedoeling om de muziek van Willie Nelson een frisse impuls te geven valt te prijzen, maar dat pakt hier op dit album niet altijd even goed uit. de kwaliteit of beter gezegd de uitvoering van het songmateriaal laat te wensen over wat in combinatie met de vrij robuuste productie een mindere plaat oplevert. zoals te verwachten viel laat producer Ryan Adams de "rootsrock" teugels wat meer vieren, iets wat regelmatig ten koste gaat van de melodieën in een stijl die Willie Nelson minder goed ligt.

Willie Nelson's eigen liedjes steken er boven uit, zoals het eerder uitgebrachte "Rainy Day Blues" en zijn klassieker "Sad Songs and Waltzes". ook de wat meer klein gehouden liedjes als "Songbird" (Christine McVie) en "Yours Love" van de Amerikaanse country songwriter Harlan Howard willen beklijven.

een aantal covers, waaronder het zo goed als onherkenbare "$ 1000 Wedding" (Gram Parsons) en het te lang uitgesponnen "Stella Blue" (Jerry Garcia/Robert Hunter) maken in deze versies weinig indruk, net zo min als het matige Ryan Adams nummer "Blue Hotel". zijn versie van "Hallelujah" (Leonard Cohen), waarvan het origineel niet te overtreffen valt en de traditional "Amazing Grace" doen dat wel.

Album werd geproduceerd door Ryan Adams
Recorded at Loho Studios, New York City, New York

de inmiddels 92-jarige Willie Neson was 63 jaar oud toen dit album "Spirit" werd uitgebracht. een uitermate sober, spaarzaam geïnstrumenteerd album ofwel fraai "laid-back" album in de goede zin van het woord.

alle liedjes werden door Willie Nelson geschreven, waaronder 4 instrumentale nummers "Matador" (2x), "Spirit of E9" en het prachtige "Mariachi". veel door pianospel gedragen ballads bespeeld door zijn oudere zus wijlen Bobbie Nelson (R.I.P. 10-03-2022) die 50 jaar deel uitmaakte van zijn band en op 91-jarige leeftijd overleed.

de wat desolate, weemoedige sfeer versterkt door de fiddle klanken van Johnny Gimble doen regelmatig denken aan de Ry Cooder soundtrack "Paris, Texas", waarbij de liedjes net als op zijn klassieker "Red Headed Stranger" naadloos op elkaar aansluiten.

de muziek klinkt wellicht voor sommigen iets teveel als eenheidsworst, maar ben zelf onder de indruk van de fraaie "flow" van "Spirit" en de kwaliteit van Willie Nelson's liedjes.

Favoriete nummers "She's Gone", "Your Memory Won't Die in My Grave", "Mariachi" en "I Thought About You, Lord", waar wat mindere nummers als "I'm Waiting Forever" en "It's a Dream Come True" tegenover staan.

opvallend afwezig is het harmonicaspel van zijn trouwe, muzikale kompaan Mickey Raphael.

Album werd geproduceerd door Willie Nelson
Recorded at Pedernales Recording, Austin, Texas

Willie Nelson: lead guitar, vocals
Bobbie Nelson: piano
Johnny Gimble: fiddle
Jody Payne: rhythm guitar, harmony vocals

de opvolger van het sterke, ingetogen "Spirit" (1996) is wat rijker geïnstrumenteerd en klinkt met zijn Latin en Mexicaanse invloeden wat gevarieerder dan de voorganger.

vrijwel allemaal eigen nummers van Willie, waaronder vele die in een modern jasje werden gestoken, zoals o.a. "Darkness on the Face of the Earth" (van het album "And Then I Wrote" 1962), "Home Motel" (van het album "Here's Willie Nelson" 1963) en "My Own Peculiar Way" (album "Country Willie; His Own Songs" 1965).

de enige cover is "The Maker" (Daniel Lanois). een fraaie versie, waarbij ik een voorkeur heb voor diens eigen meer broeierige versie. "I've Just Destroyed the World" co-written met Ray Price verscheen een aantal jaren later eveneens op een duo album van Willie Nelson en Ray Price.

"Everywhere I Go", "My Own Peculiar Way" en "I Just Can't Let You Say Goodbye" zijn een aantal van de prachtige ballads op dit album. heb minder met de wat overdadige percussie op nummers als "Darkness etc", "These Lonely Nights" en "Three Days". ook de instrumentale opener en afsluiter beklijven minder.

ben niet bekend met alle albums van Willie Nelson maar "Teatro" is vermoedelijk 1 van zijn betere uit de 90's. bevalt mij een stuk beter dan het door Ryan Adams geproduceerde "Songbird" (2006). Daniel Lanois verdient hulde voor de prachtige, bescheiden gehouden productie.

de onvolprezen inmiddels 78-jarige Emmylou Harris zingt op 10 nummers mee en draagt in belangrijke mate bij aan "Teatro". zij zal in het kader van haar Europese afscheidstournee volgend jaar mei 2026 een 4-tal optredens verzorgen in Nederland, maar dat terzijde.

het idee achter dit album dat 30 jaar op zich liet wachten, was afkomstig van de vermaarde producer (wijlen) Jerry Wexler. een samenwerking tussen de inmiddels 55 jaar actieve "Western Swing" band Asleep at the Wheel" en country legende Willie Nelson.

de muziek is rijk geïnstrumenteerd met los van bas, drums, gitaar en piano o.a. een blazerssectie, fiddles en lap steel, voorzien van de lead vocalen van Willie Nelson en veelal meerstemmige zang.

veel klassieke liedjes op dit album met traditionals als "Corrine, Corrina", "I'm Sittin on Top of the World" een duet met Elizabeth McQueen en het aloude "Shame On You" (Space Cooley). het is moeilijk stil zitten op up-tempo liedjes als "Oh! You Pretty Woman" met de piano riedels, blazers en fraaie harmoniezang.

kan me voorstellen dat dit niet ieder's "cup of tea" zal zijn, maar de aanstekelijke "feel good" liedjes worden dermate vakkundig uitgevoerd door Asleep at the Wheel" dat niemand zich er een buil aan zal vallen.

Album werd geproduceerd door Ray Benson, die de band Asleep at the Wheel in 1970 formeerde
Recorded at Bismeaux Studios, South Austin, Texas

citaat uit de liner notes van Ray Benson:

"Willie and the Wheel is a cd whose time has come. It was somewhere around 30 years ago that legendary music man, the late Jerry Wexler, got the idea to record Willie Nelson doing classic Western Swing songs on an album. Willie had been on Jerry's label Atlantic, and it was not a hard stretch to see why Jerry wanted to do this. Although Jerry was known as "Mr. R&B" he was a closet fan of Western Swing bands like Bob Wills, Milton Brown, Cliff Bruner etc. and Willie had grown up on Western Swing, which figured heavily into his approach to music but before the record could be made, Willie left Atlantic for CBS records and so the idea was put to rest"

1 van de vele samenwerkingen van Willie Nelson, in dit geval met country zanger/icoon wijlen Ray Price.
ben geen groot country kenner maar de muziek op dit album lijkt mij geen typische eighties country pop, eerder een degelijk, vrij traditioneel country album met Western swing, honky tonk, bluegrass en jazz invloeden.

op dit album staan nieuwe versies van een aantal eerdere Ray Price hits als "I'll Be There (If You Ever Want Me)", "Crazy Arms", "Don't You Ever Get Tired", "Release Me" waarmee de Britse popzanger Engelbert Humperdinck een wereldhit scoorde en "Night Life" (co-written Willie Nelson) een nummer dat net als het uit 1961 daterende "Funny How Time Slips Away" (Willie Nelson) een country/jazz uitvoering krijgt.

verder 3 covers "San Antonio Rose" (Bob Wills), "Deep Water" (Fred Rose) en "Faded Love" (B.Wills/J.Wills), nummers die eerder hits waren voor de Western swing grootheid Bob Wills. "Faded Love" met backing vocals van Crystal Gayle verscheen als single, een nummer dat o.a. gecoverd werd door Patsy Cline en Doug Sahm.

de overige 3 covers zijn "I Fall to Pieces" (Harlan Howard/Hank Cochran) waarmee Patsy Cline eerder in 1961 een hit scoorde, "Don't You Ever Get Tired" (Hank Cochran) en "This Cold War with You" (Floyd Tillman).

alle nummers luisteren lekker weg, waarbij ik persoonlijk Willie Nelson de mindere zanger vind van de 2 en met name liefhebbers van de steel gitaar (Buddy Emmons) aan hun trekken komen.

er zou nog een 2e album van de mannen volgen "Run That By Me One More Time" (2003) dat hier per abuis als verzamelaar staat vermeld en een derde album (2-cd) "Last of the Breed" (2007) met Merle Haggard, dat niet op MuMe staat.

Album werd geproduceerd door Willie Nelson
Recorded at CBS Recording Studios, Nashville, Tennessee

Willie Nelson: guitar & vocals
Ray Price: vocals
Paul English: drums
Bee Spears/Chris Ethridge: bass
Moises Calderon: keyboards & vibes
Johnny Gimble: fiddle
Jody Payne/Grady Martin: guitar
Mickey Raphael: harmonica

kende Willie Watson van de band The Old Crow Medicine Show en hun geweldige cover van het Dylan nummer "Wagon Wheel", zodoende kwam ik bij dit tweede solo album van hem terecht.

een zeer aangename verrassing met 6 traditionals en een 6-tal covers met o.a. de meer op blues gerichte covers van een 2-tal liedjes (10 en 11) van Huddie Ledbetter aka Leadbelly, "When My Baby Left Me" (Walter Furry Lewis) en "Always Lift Him Up" (Alfred Reed) bekend van de Ry Cooder versie van zijn album "Chicken Skin Music".

Willie Watson beschikt over een prettig stemgeluid en schittert vooral in de (Appalachian) folk liedjes als "Samson and Delilah", "Gallow's Pole" en "The Cuckoo Bird", waar de meer op blues gebaseerde liedjes overigens nauwelijks voor onder doen. het gospel gezelschap de Fairfield Four, bekend van hun bijdrage aan het John Fogerty album "Blue Moon Swamp", voorziet de nummers "On the Road Again" en de klassieker "Take This Hammer" van een heerlijk gospel sausje.

jammer dat Gillian Welch, die de drums bespeelde op track 6 niet met haar zang te horen is op dit fraaie album. een aanrader voor de roots/americana liefhebber. zoals Lura al eerder aangaf, een verslavend plaatje.

Recorded at Woodland Sound Studios, Nashville, Tennessee

Willie Watson: vocal, guitar, banjo, harmonica, slide guitar
The Fairfield Four: vocals (1,6,11)
Morgan Jahnig (bass 6), Paul Kowert (bass 3)
Woodwind Ensemble (bassoon, clarinet, English horn, oboe 2 en

dit album werd aangekondigd als het eerste, echte solo album van Willie Watson, bekend van zijn werk met de groep The Old Crow Medicine Show, die hij in 2011 verliet waarna hij een solo carrière begon.

op "Willie Watson" staan 7 eigen nummers waarvan een 5-tal co-written met songwriter/zangeres Morgan Nagler, die in het verleden samenwerkte met o.a. Phoebe Bridgers en The Breeders, plus "Harris and the Mare" van de Canadese folkie Stan Rogers en 1 traditional "Mole in the Ground", dat hij samen met Dave Rawlings arrangeerde.

"Slim and the Devil", "Mole in the Ground" en "Reap 'em in the Valley" met daarin geïntegreerd 2 melodieën van liedjes van folk legende A.P. Carter van The Carter Family steken boven de rest uit.

waar op de voorganger "Folksinger Vol. 2" 6 fraai uitgevoerde traditionals en 5 fijne covers stonden, blijft de kwaliteit van de liedjes op dit album daar bij achter. in combinatie met de minder rijke instrumentatie en de mindere variatie in de nummers leidt dit tot een enigszins teleurstellend album. wat overeind blijft is het fijne "folky" stemgeluid van Willie Watson.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Gabe Witcher (piano, violin) en Paul Kowert (bass) van het progressieve bliuegrass/country gezelschap The Punch Brothers en Benmont Tench (piano, organ) bekend van de Tom Petty band.

Album werd geproduceerd door Gabe Witcher & Kenneth Pattengate
Recorded at Little Operation Records, Los Angeles, California

wederom een sterk album van Willy DeVille met 11 originals van de man zelf plus 2 covers, het funky "Come to Poppa" (Willie Mitchell/Earl Randall) en de "classic rock" song "Hey Joe" (Billy Roberts) uitgevoerd in een mariachi versie met het uit Los Angeles afkomstige gezelschap Los Camperos de Nati Cano. deze groep speelde ook mee op de Linda Ronstadt albums "Canciones de Mi Padre" en "Mas Canciones".

een prettig weg luisterend gevarieerd album met de rockers "All in The Name of Love" en "I Can Only Give You Everything", de aanstekelijke Tex Mex accordeon klanken van David Hidalgo (Los Lobos) op het melodieuze "Even When I Sleep", de New Orleans r&b van 'Voodoo Charm" en "Jump City" dat niet had misstaan op de voorganger "Victory Mixture" en het meer ingetogen "Bamboo Road" met een bijdrage op accordeon van de cajun muzikant Zachary Richard. op "Lonely Hunter" vallen de mandoline en viool accenten van de Franse meestergitarist Freddy Koella op.

"Empty Heart" en "I Call Your Name" met prachtig akoestisch gitaarspel van Freddy Koella, zijn fraaie ballads maar niet uitzonderlijk. Willy DeVille heeft n.m.m. wel betere ballads geschreven.

het stuurloze "Chemical Warfare" ontbreekt het aan een goede melodie. een nummer dat hij opdroeg aan Johnny Thunders, de gitarist van de New York Dolls. het album sluit fraai af met de kale, minder gepolijste "Salvation Army" versie van "All In the Name of Love".

Willy DeVille heeft betere albums op zijn naam staan, maar "Backstreets of Desire" is goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille
(Dr. John produceerde "Voodoo Charm" en "Jump City")

"Crow Jane Alley" omvat 8 originals van Willy DeVille plus 2 covers de 60's rock klassieker "Come a Little Bit Closer" (een grote hit in 1964 van Jay & The Americans) dat met zijn Tex Mex sound inderdaad iets weg heeft van zijn hit "Hey Joe" en de Bryan Ferry cover "Slave to Love", een flinke mispeer.

helaas weinig memorabele liedjes op dit album. "Crow Jane Alley" met de fraaie pedal steel klanken en "Right There, Right Then" hebben beide een "country feel" en beklijven enigszins, zoals ook de opener "Chieva" met zijn mariachi klanken dat doet. prijsnummer is "Downside of Town" met de heerlijke accordeon accenten van David Hidalgo (Los Lobos).

de deels gezongen/deels met "spoken words" rauwe slow blues van "Muddy Waters Rose Out of the MIssissippi Mud" klinkt als een Tom Waits pastiche, de wals "(Don't Have a) Change of Heart" en de afsluitende blues van "Trouble" willen niet overtuigen.

de R&B/rock van nummers uit zijn vroegere Mink DeVille periode zoals "Savoir Faire", "Lipstick Traces" (van Le Chat Bleu) of "Gunslinger" (Cabretta) is hier ver te zoeken. de voorganger "Horse of a Different Color" is eveneens behoorlijk laid-back maar daar stonden veel betere songs op.

een teleurstellend album. wellicht een fractie beter dan zijn laatste reguliere album "Pistola".

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille

Willy DeVille put ook op dit album weer uit de rijke Amerikaanse muziektraditie waarbij o.a. de genres blues, (Latin) rock, (New Orleans) r&b, Tex Mex etc. voorbij komen.

een wederom divers, gevarieerd album met de r&b/doo wop van "One Love, One Lifetime", "Needles and Pins" (Sonny Bono/Jack Nitzsche) waar de Engelse band The Searchers ooit een grote hit mee scoorden, dat hier in de vorm van een ballad wordt uitgevoerd, swampy r&b op "Bacon Fat", dan weer een country blues gospel "Goin' Over the Hill" (Mississippi Fred McDowell), een "chain gang" song als "18 Hammers" waarbij je bij wijze van spreken de gevangenen bij hun werk op de katoen velden zie zwoegen of een ballad "The Downing of the Flamingo" met melancholische accordeon klanken.

van zijn eigen 5 songs steken "Gypsy Deck of Hearts" fraai ingekleurd met accordeon en viool en met name het prijsnummer, de mid-tempo ballad "Lay Me Down Easy" er boven uit. verder een fraaie cover van het bekende "Across the Borderline" (Cooder/Hiatt/Dickinson), die het origineel op de Ry Cooder soundtrack "The Border" met zang van Freddy Fender overigens niet overtreft.

het album bevat een korte "hidden track" met het country/folk liedje "Chicken".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Spooner Oldham (organ, piano), Freddy Koella (dulcimer, violin), Jim Dickinson (diverse keyboards) en zijn zoon Luther Dickinson (guitar, mandolin, sitar).

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Willy DeVille had tijdens leven meer succes in Europa dan in zijn thuisland de U.S.A. ook in Nederland had de man een trouwe schare aan fans.

de studio versies van deze 15 live uitgevoerde nummers verschenen eerder op:

"Bamboo Road" en "Hey! Joe" van "Backstreets of Desire" (1992)
"Lilly Daddy's Cadillac" en "Demasiado Corazon" van "Where Angels Fear to Tread" (1983)
"Maybe Tomorrow" van "Coup de Grace" (1981)
"Cadillac Walk", "Mixed Up, Shook Up Girl", "Can't Do Without It" en "Spanish Stroll" van "Cabretta" (1977)
"This Must Be the Night", "Savoir Faire" en "Heaven Stood Still" van "Le Chat Bleu" (1980)
"Heart and Soul" van "Miracle" (1987)
"I Must Be Dreaming" van "Sportin' Life" (1985)
de cover van de Ben E. King klassieker "Stand By Me" verscheen eveneens op het album "Live at Montreux 1982".

"Live" opgenomen in 1993 is een prima selectie van nummers uit zijn rijke oeuvre met een fraaie balans tussen de vertrouwde recht-toe-recht-aan r&b rock zoals te horen op zijn vroege Mink DeVille albums met een prima bij stem zijnde Willy DeVille ondersteund door een geweldige band met blazerssectie en een enkele keer een gospel koortje zoals op "Can't Do Without It", afgewisseld met prachtige ballads zoals "Heart and Soul" en "Heaven Stood Still" en het eerder genoemde "Stand By Me".

uitschieters zijn o.a. "Bamboo Road" en "Heart and Soul" beide met warme accordeon klanken, "Mixed Up, Shook Up Girl" met het geweldige gitaarspel van Freddy Koella, de piano ballad "Heaven Stood Still" en de bezielde, gedreven versies van "Demasiado Corazon" en "Hey! Joe", waarvan naar mijn mening deze live uitvoeringen de studio versies zelfs overtreffen, maar feitelijk is ieder nummer raak op dit sterke live album waarbij de synthesizers en "programmed drums" van sommige van zijn 80's albums gelukkig achterwege blijven. een aanrader voor de Mink/Willy DeVille liefhebber.

"Live" werd opgedragen aan saxofonist/producer Steve Douglas die op de 1e 2 albums van Mink DeVille meespeelde en het album "Le Chat Bleu" produceerde.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille & Philippe Rault
Recorded in June and October 1993 at the Bottom Line, New York & The Olympia Theatre, Paris

qua productie iets minder gepolijst dan zijn voorganger "Backstreets of Desire" is ook "Loup Garou" wederom een sterk album met alle originele nummers van Willy DeVille, waarvan 1 "When You're Away from Me" co-written met gitarist Freddy Koella en een cover van de klassieker "Time Has Come Today" van de 60's/70's psychedelic soul band de Chambers Brothers, hier uitgevoerd in een vuige blues rock versie.

die rauwe blues rock keert op "Loup Garou" meermalen terug op "Heart of a Fool" met het herkenbare spetterende gitaarwerk van de Engelse gitarist Chris Spedding en met name "White Trash Girl" dat sterk doet denken aan de blues/southern rock sound van een band als The North Mississippi Allstars.

met de verrassende opener "No Such Pain as Love" maakte de veelzijdige Willy DeVille zijn eerste country-rock nummer. zo verrast ook de Celtic folk ballad "Angels Don't Lie" met Uileann pipes, penny whistle en fraaie backing vocals van Siobhan Maher. wat mij betreft het enige 5 sterren nummer. "Still" met zijn mariachi klanken is eveneens een fraaie typische Willy DeVille ballad, waarvan de Spaanstalige versie "Asi Te Amo" nauwelijks afwijkt. "You'll Never Know" een duet met Brenda Lee ervaar ik niet als een topper, maar hoort wel bij de sterkhouders, net zoals de catchy bluesrocker "Runnin' Through the Jungle" en de sterke melodie van "When You're Away From Me".

een beetje wisselvallig album met een aantal minder toegankelijke songs, zoals de onheilspellende voodoo klanken van "Loup Garou" dat de songtitel (weerwolf) eer aandoet en het dreigende met cello klanken omgeven "My Own Desire" (Vampir's Lullaby), maar dat is uiteraard subjectief.

Album werd geproduceerd door John Philip Senale & Willy DeVille

zoals hierboven al opgemerkt door bertus99 omvat deze verzamelaar "The Atlantic Years" met 7 nummers van het album "Coup de Grace" en 6 nummers van "Where Angels Fear to Tread".

wat dit album enigszins interessant maakt zijn de 4 live in club CBGB opgenomen nummers "Harlem Nocturne", "Let Me Dream If I Want To", "Change It Comes" en "Cadillac Moon".

"Harlem Nocturne" en "Stand By Me" (Ben E. King/Leiber/Stoller) verschenen eerder op de mini-LP "Each Song Is a Beat of My Heart". deze soul klassieker en de radio-versie van "The Moonlight Let Me Down" verschenen niet eerder op cd.

zoals vele verzamelaars is "The Atlantic Years" verre van compleet. de 3-cd "Collected" (2015) met liefst 59 nummers uit de periode 1976 t/m 2009 biedt wat dat betreft uitkomst en heeft meer extra's te bieden dan deze, hoewel de 4 live CBGB nummers daarop ontbreken. zo valt er altijd iets op te merken over de samenstelling van verzamelaars.

"Miracle" is het 1e album dat onder zijn eigen naam Willy DeVille werd uitgebracht. wellicht zijn meest commerciële album in een behoorlijk gepolijste productie van Mark Knopfler met meer pop invloeden.

9 eigen nummers van Willy waarvan 1 "Spanish Jack" co-written met Mark Knopfler en een Van Morrison cover "Could You Would You" dat hier als een r&b/pop nummer klinkt en niet kan tippen aan het origineel van Them (album "Them Again" 1966).

het melodieus zwakke en de met een geluidsmuur omgeven opener "(Due to) Gun Control" is het enige nummer dat ik als een mispeer ervaar. uit de tekst wordt mij niet duidelijk of dit nou een pleidooi voor of tegen wapenbezit is, maar dat terzijde.

voor het overige sterke songs met de ene na de andere prachtmelodie, zoals de mid-tempo nummers "Assassin of Love" en "Southern Politician" met zijn venijnige tekst een aanklacht tegen machtshonger/machtsmisbruik of het aanstekelijke met een latin ritme voorziene "Angel Eyes".

Willy DeVille schittert met zijn zang op de romantische ballads "Heart and Soul" met dat prachtige koortje in het refrein "And the choir sings Ave Maria", "Miracle" met eveneens een fraai koortje van Vicki Brown en Margo Buchanan, "Nightfalls" en "Storybook Love" dat eveneens in 1987 verscheen op de Mark Knopfler soundtrack "The Princess Bride".

het karakteristieke gitaarspel van Mark Knopfler maar ook de keyboards van zijn trouwe muzikale kompaan Guy Fletcher drukken een behoorlijk stempel op dit album. oudgediende Chet Atkins speelde op gitaar mee op "Heart and Soul". de ritmesectie werd gevormd door Jamie Lane/Jeff Porcaro (drums) en Mickey Feat (bass).

een prachtig album van Willy DeVille ondanks dat de rauwe r&b en rock randjes van zijn vroege Mink DeVille albums op dit album ontbreken.

Inspiration: Lisa's Angel Eyes, Heart and Soul (zijn toenmalige muze en tweede vrouw Lisa)