de inmiddels 64 jarige uit Glasgow afkomstige Schotse zangeres/songwriter Eddi Reader is vooral bekend als leadzangeres van de band Fairground Attraction, met wie zij in 1988 een internationale hit scoorde met het perfecte popliedje "Perfect" van het album "The First of a Million Kisses". de groep viel daarna al snel uiteen en Eddi Reader begon met wisselend succes een solo carrière.

op dit 7e solo album tapt zij uit een heel ander vaatje, en verraste zij iedereen met fraaie bewerkingen en vertolkingen van songs van Schotland's nationale dichter/schrijver Robert Burns. het werd 1 van haar succesvolste solo albums. de songs/melodieën zijn sterk, gevat in mooie arrangementen, smaakvol uitgevoerd met de top van een aantal Schotse muzikanten en begeleid door het Royal Scottish National Orchestra. de arrangementen zijn allesbehalve overdadig, eerder bescheiden en ingetogen volledig in diens van de songs en de geweldige stem van Eddi Reader. het resultaat is een prachtig, sfeervol, warm album gevuld met traditionals, ballads/love songs en 1 eigentijds nummer, 1 van de hoogtepunten op dit album "Wild Mountainside" van John Douglas, bandlid van de Schotse band "the Trash Can Sinatras". Kate Rusby zingt op dit nummer de harmonie vocalen. een ideaal herfstalbum, maar sowieso in alle jaargetijden alleszins genietbaar, niet te versmaden voor de folkliefhebber.

in 2009 verscheen een Deluxe Edition van dit album met 7 extra tracks, waarvan 6 eveneens bewerkte Robert Burns songs:
2 van de originele sessies van dit album
3 van het album "Peacetime"
1 van de originele sessie van "Peacetime"
1 volledig nieuwe track van de Schotse componist Mairearad Green

het originele album uit 2003 werd geproduceerd door Boo Hewerdine
"This album was premiered at the Glasgow Royal Concert Hall as part of the Celtic Connections Festival in January 2003"

de muzikanten op dit album:
Eddi Reader: vocals & acoustic guitar
Ian Carr: acoustic guitar & piano
Phil Cunningham: accordion, piano & whistles
Christine Hanson: cello
Boo Hewerdine: acoustic guitar
John McCusker: violin, cittern & whistles
Colin Reid: acoustic guitar
Ewen Vernal: double bass

String arrangements are by Kevin McCrae and are performed by players of the Royal Scottish National Orchestra conducted by Kevin McCrae

de opvolger van het geweldige album "Sings the Songs of Robert Burns" (2003) stelt allesbehalve teleur, hoewel de kwaliteit van dat album moeilijk te overtreffen valt. Eddie Reader oogstte met dat album veel succes in haar thuisland Schotland en het Verenigd Koninkrijk in het algemeen.

op dit "Peacetime" staan 3 bewerkingen van Robert Burns gedichten/songs (tracks 4,7 en 10), een aantal andere traditionals en originele songs van de Engelse singer/songwriter en producer Boo Hewerdine, de Schotten John Douglas (van de band Trash Can Sinatras), John McCusker en de Ierse singer/songwriter Declan O' Rourke, die aan dit album bijdraagt met het prachtige "Galileo" (Someone Like You). alle songs worden uitgebreid toegelicht in de begeleidende teksten.

de Keltische invloeden op dit merendeels akoestische folk album worden prachtig geïntegreerd in tracks als "Baron's Heir + Sadenia's Air" en "The Shepherd's Song" met een brass quintet (tuba, cornet, flugelhorn, french horn & euphonium). al met al net iets minder overtuigend en met iets minder goed songmateriaal gevuld dan haar magnum opus "Sings the Songs of Robert Burns", maar voor de liefhebber van het genre niet te versmaden.

album werd geproduceerd door John McCusker
Recorded & mixed at Pure Records Studio, Yorkshire
Additional recording at Paw Paw Productions & Park Lane Studios, Glasgow

het 3e album van singer/songwriter/gitarist/sessiemuzikant wijlen Eddie Hinton klinkt een stuk conventioneler dan de 2 voorgaande klassiekers die hij maakte, zijn debuut "Very Extremely Dangerous" en de opvolger "Letters from Mississippi". dit album mist het onstuimige, rauwe, ongepolijste geluid van die albums, wat te wijten valt aan de wat bravere productie. het gitaarspel van Eddie Hinton en de blazerssectie staan helaas een stuk minder op de voorgrond. wat blijft is de geweldige zang die enigszins aan John Fogerty doet denken, maar dan rauwer en soulvoller. wat een stem had de man.

de soulvolle ballad "Come On Home Baby Lee" met uitwaaierend gitaarwerk is een fraaie opener. "Bottom of the Well" ligt in dezelfde sfeer. de up-tempo nummers "(I Got To) Testify", "Got To Have You" en de afsluiter "I Remember Justice" zijn ritmisch en melodisch sterke nummers en benaderen nog wel de rauwe sound van zijn 1e 2 albums, maar zoals gezegd dit album mist de energie en urgentie van die albums. in combinatie met het eveneens minder sterke songmateriaal (tracks 7,8,11) leidt dit tot een wat "mindere" plaat, maar dat neemt niet weg dat de muziek op dit album alleszins genietbaar is.

"Cry and Moan" werd geproduceerd door Eddie Hinton en Ron Levy
Recorded at Duck Tape Studios, Decatur, Alabama

Eddie Hinton: vocals, guitars, Wurlitzer piano, percussion
Owen Brown: bass
Joe Walk: organ
Johnny Sandlin: drums, percussion, Linn, bass (track 11)
Ron Levy: organ (tracks 6,8,11), percussion (tracks 9 & 11)

Eddie Hinton is wellicht 1 van de best bewaarde geheimen van het "Southern soul" genre. hij was begin 70's een aantal jaren als sessiemuzikant/gitarist actief in de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section en speelde in die periode op een oneindig aantal nummers zijn partijen in. behalve een geweldig gitarist/zanger was de man een begenadigd songwriter. zo schreef hij samen met Donnie Fritts de Dusty Springfield klassieker "Breakfast In Bed" dat verscheen op haar "Dusty in Memphis" album. Willy DeVille coverde zijn "Help Me to Make It" op het album "Coup de Grace".

op deze verzamelaar staan alle eigen nummers waarvan een aantal co-written plus een Chuck Berry cover "Brown Eyed Handsome Man". het zijn ongebruikte of niet eerder verschenen opnames, zoals de ballad "Dreamer" dat eerder alleen op single verscheen en zijn eerste opname was als solo artiest. ook staan er ruwe versies op van "Get Off In It" en "We Got It", nummers die eerder in definitieve versies verschenen op zijn album "Very Extremely Dangerous".

de met zijn doorleefde, soulvolle stem gezongen ballads worden afgewisseld met up-tempo songs zoals de sterke opener "Build Your Own Fire", "Big Fat Woman" en "Every Natural Thing" dat gecoverd werd door Aretha Franklin. nummers waar de energie vanaf spat.

het foot-stomping "I'm Coming After You", "Brown Eyed Handsome Man" en "Dear Y'all" laten meer van zijn blues/folk kant horen (Eddie Hinton was een grote fan van John Lee Hooker). "I'm on the Right Road Now" is eveneens een heerlijk op blues geënt nummer.

"Dear Y'all" is een sterke staalkaart van 's mans kwaliteiten die slechts 51 jaar oud mocht worden.

zijn eerste 2 reguliere albums "Very Extremely Dangerous" en "Letters from Mississippi" zijn klassiekers, waarna nog 2 albums verschenen de iets mindere "Cry and Moan" en "Very Blue Highway". na zijn overlijden in 1995 verscheen nog het postume album "Hard Luck Guy".

Alle nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton (uitgezonderd "Dreamer" door Dan Penn)

Session players: Eddie Hinton - vocals, guitar, piano, harmonica
No session details documented but other players thought to be present include:
Barry Beckett - piano, David Hood - bass, Roger Hawkins - drums, Jimmy Johnson - guitar & Spooner Oldham - organ.

deelcitaat uit de liner notes (Peter Thompson, 2000)

"This album presents for the very first time the early original song writing sessions of the late and seminal Eddie Hinton. Nineteen pure gems, some polished others rough cut, all delivered with a voice that has been described as the 'epitome of unbounded emotion'.

Eddie Hinton was never in the spotlight of stardom but an unsung hero, one of the backroom men who played or wrote the hits for many of the soul legends of the late 60's and 70's. He gained the respect of critics, producers and fellow artists without huge public acclaim.

"Had it not been for his decision to play sessions Eddie could have been singing with the Allman Brothers Band whose offer he turned down"

zoals hierboven reeds vermeld zijn dit inderdaad merendeels eerder opgenomen nummers uit 1977/1978 sessies ten tijde van het album "Very Extremely Dangerous" aangevuld met opnames uit 1994.

11 sterke eigen nummers van Eddie Hinton die vanwege zijn krachtige, soulvolle stem ook wel de blanke Otis Redding werd genoemd, plus 2 geweldige covers "Sad Song" (Otis Redding/Steve Cropper) ook wel bekend als "Fa-Fa-Fa-Fa-Fa" en het wilde, energiek rockende "Ubangi Stomp" (Charles Underwood) eveneens bekend in de versie van Jerry Lee Lewis. die gekte is ook terug te horen op zijn eigen "I Got My Thang Together".

de soul ballad "Hard Luck Guy" is een geweldige opener waar de andere ballads niet voor onder doen, waarbij de meer up-beat songs voor een fijne afwisseling zorgen.

het samen met singer/songwriter Donnie Fritts geschreven "Three Hundred Pounds of Hongry" werd door Tony Joe White opgenomen op zijn album "The Train I'm On". op de afsluitende ballad "What Would I Do Without You" zingt Dan Penn de backing vocals.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Johnny Sandlin (electric guitar, bass, drums), Spooner Oldham (Hammond B3, Wurlitzer piano), Clayton Ivey (piano), Jimmy Johnson (electric guitar), Roger Hawkins (drums) en David Hood (bass).

de nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton en Johnny Sandlin.

bezielde, gedreven funky r&b, blues en soul klanken op dit postume restjes album die naar meer smaken.

citaat uit de liner notes van Peter Thompson

"One Eddie Hinton song, the title track for this album, is in some respects hauntingly prophetic. While his peers, including Duane Allman, Bob Dylan, and virtually everyone who participated in making records in Muscle Shoals, Alabama, held Eddie's singing, song-writing and guitar playing in high esteem, most of the general public never got a chance to appreciate Eddie's music. Eddie was an integral part of the emerging Muscle Shoals sound of the late sixties and early seventies working alongside the famed Muscle Shoals Rhythm Section. His talents as producer, singer, songwriter and gifted guitarist are ever present on the many sessions recorded at Quinvy, Fame and Muscle Shoals Sound Studios. Aretha Franklin, Wilson Pickett, Joe Tex, The Staple Singers, Solomon Burke, and Sam and Dave are a few of the soul greats that benefited from his unique "funky" guitar picking and song poetry"

uit de liner notes van Jerry Wexler

"A scene that always sticks in my mind is Dylan on the back porch of the Muscle Shoals Studio, trading licks on acoustic guitar with Eddie Hinton. They buddled up and for a while were inseparable. How strange and wonderful then, to remember Bob Dylan and Eddie Hinton as soul brothers - two poets, one world-renowned, the other known only to a few friends, neighbors, and fans, both riveting artists, both brilliant"

9 jaar na zijn debuutalbum "Very Extremely Dangerous" verscheen dit 2e solo album van wijlen Eddie Hinton. behalve een meesterlijk gitarist was de man ook een prima songwriter, producer maar bovenal een zanger gezegend met een gouden, rauwe strot. Eddie Hinton speelde begin jaren zeventig als sessiegitarist van de Muscle Shoals Rhythm Section op een oneindig aantal albums mee. dit album klinkt net als zijn debuut wederom als een onstuimige mix van r & b, blues en soul en de uitzinnig gezongen en gespeelde nummers teisteren je speakers. wellicht een rare vergelijking, maar de muziek op dit album heeft de dynamiek en urgentie van een album als "Sandinista" van The Clash, hoewel de muziek zelf er weinig mee van doen heeft. luister naar opzwepende "punky soul" nummers als "Letters From Mississippi", "It's All Right", "Uncloudy Days" of Ting-A-Ling-Ling" waarbij de energie voelbaar is.

op dit album staan verder een aantal prachtige ballads als "Everybody Needs Love", "Sad and Lonesome", "I Want a Woman" en hoewel er op zulke tracks wat gas terug wordt genomen, blijven ook deze "rustigere" nummers schuren en wringen. zo krijgt ook de Sam Cooke ballad "I'll Come Running" een ingetogen uitvoering, voor zover je daar bij Eddie Hinton over spreken kan. als je de man vanuit zijn tenen "I Will Always Love You" hoor zingen, dan weet je dat hij het meende.

All songs written by Edward Craig Hinton
except 12) written by Sam Cooke

tracks 1,4,6,8,11 & 12 recorded at Muscle Shoals Sound Studio, Sheffield, Alabama, November 1985
Produced by Jimmy Johnson & Eddie Hinton
featuring:
Eddie Hinton: vocals, guitar, percussion
Roger Hawkins: drums
David Hood: bass
Clayton Ivey: keyboards
Ronnie Eades: horns
Jimmy Johnson: rhythm guitar (track

tracks 2,3,5,7,9,10 & 13 recorded at Birdland Recording Studio, Decatur, Alabama, April 1985
Produced by John D. Wyker
Eddie Hinton: vocals, guitar, percussion
Jeffrey Simpson: drums
Owen Brown: bass
John D. Wyker: tambourine (track 2)
Old Joe Walk: Hammond B3 organ (track 2)

citaat uit de liner notes:

"Eddie Hinton was always the guy who would be next year's big thing, we all knew that he was about to make a record that would blow everybody away" - Jerry Wexler, producer, 1988

"The last of the great white soul singers" - Peter Guralnick, author Sweet Soul Music

"Letters From MIssissippi contains 13 original jewels. Recorded after years of self-imposed exile, during which Hinton was doing battle with various demons in his own personal life, LETTERS stands as a testament to one of the most talented musicians to pass through the Muscle Shoals pipeline. As one reviewer put it "LETTERS" has all the rough chooglin' energy of Creedence Clearwater's bluesiest sides and twice as much soul"

Eddie Hinton was een veelgevraagd sessiemuzikant en vanaf 1967 t/m 1971 de lead gitarist van de befaamde Muscle Shoals Sound Rhythm Section. de man was oorspronkelijk afkomstig uit Florida en verhuisde na de scheiding van zijn ouders als 5-jarige met zijn moeder naar de staat Alabama, waar zijn moeder hertrouwde. hij overleed in 1995 op 51-jarige leeftijd als gevolg van hartfalen in bijzijn van zijn moeder en stiefvader. een man met een allesbehalve makkelijke levenswandel, die aan drugs verslaafd was, speelde als sessie gitarist mee op een oneindig aantal soul en r&b albums/hit singles uit die periode van o.a. Arthur Conley, Wilson Pickett, Joe Tex, Solomon Burke, The Staple Singers, Elvis Presley, Johnny Taylor, Boz Scaggs en Otis Redding. hij ging in die tijd ook op tournee met artiesten als Wilson Pickett en Percy Sledge. behalve een begenadigd gitarist, was hij ook een goede songwriter en beschikte hij over een geweldige "rauwe strot". UB40 en Chrissie Hynde scoorden een hit met zijn samen met Donnie Fritts geschreven nummer "Breakfast In Bed". Willy DeVille nam zijn "Help Me Make It Though The Night" op.

Eddie Hinton was beïnvloed door de "harde" manier van zingen van Otis Redding en dat is op dit album goed te horen. zijn stem doet inderdaad sterk aan die van Otis denken. vandaar dat hij ook wel de blanke Otis werd genoemd. zijn zang doet wel enigszins denken aan die van de zanger van de Teskey Brothers, maar Eddie Hinton klinkt rauwer en minder braaf.

op de 1 of andere manier voel ik sympathie met authentieke artiesten en underdogs als Eddie Hinton.
de man zingt met een passie alsof zijn leven er van af hangt in geweldige songs als "You Got Me Singing", "I Got The Feeling" en "Shout Bamalama". nummers met zoveel passie gezongen, die energiek uit de speakers knallen en je meevoeren in een soort van "punky soul party". na de eerste 4 tracks wordt er wat gas terug genomen op de pracht ballad 5) "Get Off In It", waarna het weer knettert en spettert in 6) "Brand New Man" en "Shoot The Moon". daarna zakt het hoge niveau van de overigens nog steeds genietbare songs wat in. al met al een album dat ik net als zijn andere 4 solo albums bij tijd en wijle graag mag opzetten.

album werd geproduceerd door Barry Beckett
Recorded Live at Muscle Shoals Sound Recording Studio, Sheffield, Alabama, November 1977
tracks 1,3,8 & 9 written by Eddie Hinton
tracks 2 & 6 co-written Alvin Howard
track 4 written by Otis Redding
track 5 co-written Alvin Howard, Donnie Fritts
track 7 co-written Dan Penn
track 10 co-written Alvin Howard, Sandra Hinton

Personnel:
Eddie Hinton: guitar. piano. vocals
Barry Beckett: piano, organ & moog synthesizer
Jimmy Johnson: guitar
David Hood: bass
Roger Hawkins: drums
Harrison Calloway: trumpet
Harvey Thompson: tenor saxophone
Dennis Good: trombone
Ronnie Eades: baritone saxophone

de soundtrack van de film "Flag Day" van Sean Penn. 13 nummers waarvan 8 geschreven door Glen Hansard en Eddie Vedder, 3 nummers van Cat Power plus een cover door haar van "I Think of Angels", een prachtig nummer van de IJslandse blues en folk muzikant KK (Kristjan Kristjansson) en een cover door Eddie Vedder van R.E.M.'s "Drive".

inderdaad een divers album maar behoorlijk wisselvallig. hoogtepunten zijn de 5 sterren nummers, het door Olivia Vedder gezongen "My Father's Daughter", het eerder genoemde "I Think of Angels" en "Rather Be Home".

4,5 ster voor het prachtige, ingetogen door Glen Hansard gezongen "As You Did Before", het eveneens door Olivia Vedder gezongen "There's a Girl" en Cat Power's afsluitende piano ballad "Dream".

de overige 7 nummers vind ik weinig memorabel en halen het kwaliteitsniveau van deze soundtrack behoorlijk naar beneden. vandaar een 3,5.

mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Boise, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Idaho, afkomstige inmiddels 45-jarige singer/songwriter Eilen Jewell.

9 eigen sterke liedjes plus 3 covers "Shakin' All Over" (Johnny Kidd), "I'm Gonna Dress in Black" bekend van de Them versie en "The Darkest Day" (Loretta Lynn).

een fraai afwisselend americana (blues, country, folk, rockabilly) album, waarbij de country/bluesy ballads als "Fading Memory", "One of Those Days" , "The Darkest Day" en het slotnummer "Codeine Arms" mij het meest bekoren.

van de mid-tempo nummers steken "Sea of Tears" met heerlijk "twangy" gitaarspel van Jerry Miller en de opener "Rain Roll In" er bovenuit. ben minder onder de indruk van de Them cover, de slow blues van "Final Hour" en het matige "Everywhere I Go".

zoals hierboven al eerder gememoreerd worden de veelal donkere teksten op een muzikaal luchtige wijze omlijst. dat deze dame goede songs kan schrijven en over een prachtige stem beschikt staat buiten kijf, toch mis ik in haar liedjes en voordracht de authenticiteit, intensiteit en rauwe emotie van collega's als Mary Gauthier en Lucinda Williams. kan het niet goed uitleggen, maar op de 1 of andere manier "raakt" haar muziek mij een stuk minder.

merkwaardig dat dit jaar een nieuw album "Butcher Holler" (A Tribute to Loretta Lynn) van haar verscheen uitgebreid met slechts 1 nieuw nummer en 2 live versies van nummers die al eerder op datzelfde album uit 2010 stonden. ik vermoed dat erwinz per abuis zijn bericht van 20 november bij het album uit 2010 i.p.v. het 2024 album heeft gepost.

Album werd geproduceerd door Eilen Jewell & her band
Recorded at Middleville Studios, North Reading, Massachusetts

Eilen Jewell: vocals, acoustic guitar, organ
Jason Beek: drums, percussion, vocals
Jerry Miller: 6 & 12 string electric guitars, acoustic guitar, pedal steel
John Sciascia: upright bass, 6-string electric bass

een aangename verrassing dit debuut album van de Amerikaanse singer/songwriter Elizabeth McQueen.
zij verhuisde op haar 22e naar Austin, Texas om daar een professionele carrière als muzikante op te bouwen. zij is getrouwd met Asleep at the Wheel drummer David Sanger, die dit album produceerde.
op dit debuut spelen naast haar eigen band de FireBrands, die zij destijds samen met gitarist Andrew Nafziger oprichtte, 3 leden van Asleep at the Wheel mee.

op dit energieke album staat een mix van heerlijk, ongecompliceerde alt.country/honky tonk/rockabilly en Western Swing. Elizabeth McQueen heeft een krachtige, volle country stem die de songs op dit album dragen.

van haar eigen nummers die niet allemaal overtuigen springen de ballads "I Don't Know Why" en "I Think I'll Stay In Tonight" er bovenuit.

hoogtepunten op dit album zijn met name de covers, o.a. het up-tempo met "twangy" gitaarwerk opgeluisterde "You Shouldn't Have" een nummer van Robbie Fulks, het swingende, aanstekelijke "Thirty Days" van Chuck Berry, de heerlijke gitaarriffs op het ruig rockende "Drive Alright" (Crowell) en de honky tonk van "Freight Train" (een eigen nummer).

in 2005 maakte zij met de FireBrands nog een tweede album "Happy Doing What We're Doing", waarna zij als zangeres toetrad tot Asleep at the Wheel met wie zij wereldtournees maakte en die zij in 2014 verliet. Zij is daarna elektronische muziek gaan maken met een band genaamd EMQ en jazz met het Elizabeth McQueen Trio en raakte vermoedelijk in de vergetelheid.

onbekend maakt onbemind en dit album viel mij bij de eerste luisterbeurt niet mee, maar na meerdere luisterbeurten viel, althans bij mij, het kwartje.

Album werd geproduceerd door Dave Sanger
Recorded at Abbey Trails Studio

een fraai, coherent album van de inmiddels 76 jarige Emmylou. het album heeft een fijne flow en de sound van dit album bevalt mij een stuk beter dan die van "Red Dirt Girl". dat zal aan de productie van Brian Ahern liggen, maar ook aan de meer "traditionele" muzikale invulling met o.a. accordeon, banjo, fiddle, mandoline en steel gitaar. zij weet zich omringd met klasbakken van muzikanten, waaronder Emory Gordy (bass), Glen D Hardin (keyboards) en Greg Leisz (steel, slide).

het songmateriaal is dik in orde. tracks 6) en 12) die zij samen met hen componeerde, zijn voorzien van fraaie extra vocalen van de Mc Garrigle Sisters en geven deze nummers absoluut een meerwaarde. onder de "harmony singers¨ bevinden zich verder o.a. Buddy Miller op "Hold On" en Dolly Parton en Vince Gill op "Gold". de 2 duetten met John Starling zijn eveneens zeer genietbaar. gezien de hoes zou ik met deze "Grand Lady" in de herfst van haar leven graag een wandeling met haar door het bos willen maken en daarna dit album beluisteren, maar ik vermoed dat dit bij "wishful thinking" zal blijven.
haar laatste reguliere album "Hard Bargain" verscheen in 2011 en het duo album "The Traveling Kind" met Rodney Crowell dateert van 2015. benieuwd of wij nog nieuw werk van haar mogen verwachten.

uit de liner notes van Emmylou:
quote
"A special thanks to Karen Brooks for generously allowing me use of her brilliant track "Shores of White Sand". It became the springboard for everything that followed on this record, bringing together so many comrades I've had the privilege of making music with over the years. To everyone who contributed, I thank you for sharing your unique talents and for helping me all I ever intended , a singer of songs, a writer of songs, and a strummer of a few chords, as Harlan Howard once said, in search of the truth".
unquote

"Shores of White Sand" droeg zij op "In loving memory of Keith Knudsen", ex drummer van The Doobie Brothers die op dit nummer drums speelde

heerlijk album. ondanks de relatief lage waardering hier (3,57) is dit vreemd genoeg een album van haar dat bij mij in de top 5 van haar beste albums staat. ik mag deze graag opzetten. een mooi uitgevoerde gospel cd met een kraakheldere productie en zoals Twinpeaks hierboven opmerkt hemelse vocalen. de instrumentatie is vrij spaarzaam. het laatste nummer "When They Ring Those Golden Bells" staat eveneens op de cd Ophelia van Natalie Merchant. ik vermoed dat dit nummer gezien de tekst een populair nummer is bij uitvaarten in de USA. de muzikale bezetting is als volgt: Emmylou Harris: Lead Vocals, Acoustic Guitar, Vince Gill: Tenor Vocals, Acoustic Guitar, Mandolin, Carl Jackson: Baritone Vocals, Lead Acoustic Guitar, Emory Gordy: Bass Vocals, Ernie Ball: Bass Guitar, Acoustic Guitar. de dobro partijen op "We Shall Rise" worden verzorgd door Mike Aldridge en Jerry Douglas. het album werd geproduceerd door Emory Gordy en Emmylou
.

inderdaad een meer traditioneel country album met sterk songmateriaal geweldig uitgevoerd met haar Hot Band en een aantal gastmuzikanten o.a. Mickey Raphael (harmonica), Bill Payne (piano), Ronnie Tutt (drums) en Ben Keith (pedal steel) bekend van zijn langdurige samenwerking met Neil Young.

onvervalste country op nummers als "They'll Never Take His Love from Me" (Leon Payne) en "Blue Kentucky Girl" (Johnny Mullins) met af en toe een vleugje bluegrass/cajun op "Rough and Rocky" of Appalachian folk op het prijsnummer "Sorrow In the Wind" (Jean Ritchie) met fiddle spel van Ricky Scaggs en harmoniezang van Sharon en Cheryl White.

prachtige ballads als "Beneath Still Waters" (Dallas Frazier), het bekende "Hickory Wind" (Gram Parsons/Bob Buchanon) en "Everytime You Leave" (Charlie & Ira Louvin) een duet met Don Everly worden afgewisseld met wat meer up-tempo nummers als "Sister's Coming Home (Willie Nelson) een duet met Tanya Tucker en de honky-tonk klanken van "Even Cowgirls Get the Blues" (Rodney Crowell) met harmoniezang van Dolly Parton en Linda Ronstadt.

ben niet bekend met de 2 bonus tracks "Cheatin' Is" een duet met Glen Campbell en "I Know an Ending When It Comes" (Hank Cochran).

Album werd wederom geproduceerd door Brian Ahern
Recorded in the Enactron Truck, Nashville, Tennessee

de Hot Band werd iets uitgebreid en bestond ten tijde van dit album uit:

Glen D Hardin, Tony Brown: piano
Emory Gordy, Mike Bowden: bass
James Burton, Albert Lee: electric guitar
John Ware: drums
Hank DeVito: pedal steel
Rodney Crowell: acoustic guitar
Ricky Scaggs: fiddle

minder traditionele country dan op "Blue Kentucky Girl" en minder bluegrass dan op "Roses in the Snow", het zit er qua sound een beetje tussen in, maar wederom een zeer sterk album van Emmylou Harris met een aantal hierboven al eerder genoemde fraaie covers, waarbij met name het wonderschone "Icy Blue Heart" (John Hiatt) met o.a. Bonnie Raitt (slide guitar, backing vocals) en "I Still Miss Someone" (Johnny Cash/Roy Cash Jr.) indruk maken.

de andere covers, zoals het mid-tempo "Love Is" van de McGarrigle zussen en de piano ballad "No Regrets" van de Amerikaanse folkie Tom Rush doen er nauwelijks voor onder. ook haar eigen songs, het up-tempo luchtige, vrolijke met lichte cajun invloeden doorspekte "Heartbreak Hill" (co-written Paul Kennerly) en de ballad "A River For Him" vallen niet uit de toon. op dit nummer zijn evenals op de ballad "Lonely Street" de destijds in zwang zijnde "synths" gelukkig slechts bescheiden te horen.

de up-tempo opener"Heaven Only Knows" (Paul Kennerly) doet denken aan de country-rock uit haar hoogtijdagen en op de afsluiter "If You Were a Bluebird" (George Hancock) valt een "mandolin orchestra" en fraai pedal steel werk van Steve Fishell te horen.

van haar originele Hot Band leverden alleen Glen Hardin en Emory Gordy Jr. nog bijdragen aan dit album. een belangrijke rol is weggelegd voor multi-instrumentalist/sessiemuzikant Richard Bennett, die vele jaren "sideman" was in de band van Neil Diamond en later in Mark Knopfler's band. voor de prachtige harmonieën zorgen o.a. (wijlen) Kate & Anna McGarrigle, Ashley Cleveland, Billy Thomas, Barry Tashian en Harry Stinson.

Album werd geproduceerd door Richard Bennett & Emmylou Harris

hoewel de country-rock en bluegrass van haar 70's en 80's albums slechts sporadisch doorklinken, valt er wederom genoeg te genieten op "Brand New Dance, vernoemd naar het titelnummer geschreven door Paul Kennerley, 1 van de prijsnummers doorspekt met Keltische folk invloeden met bijdragen van o.a. Liam O'Flynn (Uileann pipes), Davey Spillane (whistles) en harmoniezang van Mary Black, Iris Dement en Dolores Keane.

een fraai gevarieerd album met mid-tempo liedjes als de sterke opener "Wheels of Love" (Marjy Plant), "Sweet Dreams of You" (Paul Kennerley/John David), de cajun-sound van "Rollin' And Ramblin", een nummer van het country/folk duo Robin & Linda Williams met de aanstekelijke accordeon klanken van cajun grootheid Jo-El Sonnier en de honky-tonk country van "Never Be Anyone Else But You" (Baker Knight) een nummer waarmee Ricky Nelson in 1959 een hit scoorde.

hoogtepunten zijn verder de ballads "In His World" (Kostas/Leigh Reynolds), "Better Off Without You" (Marshall Chapman) en wellicht de mooiste op dit album "Red Red Rose", een nummer van de Amerikaanse singer/songwriter David Mallett en niet te vergeten de Bruce Springsteen cover.

onder de vele muzikanten bevinden zich een aantal oudgedienden als Kenny Malone/Harry Stinson (drums), bluegrass muzikant Stuart Duncan (fiddle, mandolin), Roy Huskey Jr. (bass), John Jarvis (piano), Barry Tashian (harmony vocals) en multi-instrumentalist Richard Bennett.

Album werd geproduceerd door Richard Bennett & Allen Reynolds
Recorded at Jack's Tracks Recording Studio, Nashville, Tennessee

binnen haar rijke oeuvre voelt dit album met outtakes een beetje als een stiefkind en lijkt deze wat minder aandacht te krijgen dan veel van haar andere reguliere albums.

volledig onterecht, want wat zijn de composities op dit album sterk en haar "angel voice" is in volle glorie te horen met op meerdere nummers haar eigen harmoniezang of die van o.a. Barry Tashian, Ricky Scaggs en Fayssoux Starling. vooral de laatste (de vrouw van blue grass grootheid wijlen John Starling) vervult op meerdere nummers een glansrol met haar duet en harmoniezang, zoals ook Hank DeVito (pedal steel), Ricky Scaggs (fiddle) en haar toenmalige "Hot Band" dat doen.

de traditional "Spanish Is a Loving Tongue", de ballad "Another Lonesome Morning" (Clinton Codak, Wendy Special), de country/blue grass van "The Last Cheater's Waltz" (Sonny Throckmorton), het up-tempo "Born to Run" (Paul Kennerley) en de onvervalste country van "Tennessee Rose" (Hank DeVito/Karen Brooks) behoren tot de vele sterkhouders.

persoonlijke favorieten zijn de Bruce Springsteen cover "The Price You Pay" met harmoniezang van Barry Tashian, "If I Needed You" (Townes Van Zandt) een weergaloos mooi duet met Don Williams en haar bloedmooie versie van de klassieker "Tennessee Waltz" (Pee Wee King/Redd Stewart), dat ook ooit prachtig door Bobby Charles werd gecoverd op zijn gelijknamige album (1972).

zoals gezegd een album met "outtakes" maar als album bijzonder geslaagd en samenhangend.

de studio opvolger van het geweldige live album "At The Ryman" met overwegend blue grass muziek is qua genre een behoorlijke stijlbreuk met dat album.

zoals gebruikelijk veel covers op dit album. het melodieuze mid-tempo "A Ways To Call" (Lainie Marsh) met harmoniezang van Alison Krauss en Suzanne Cox is een fraaie opener. "High Powered Love" (Tony Joe White) is voor haar doen stevig rockend, de bluesy cover van "Thanks to You" (Jesse Winchester) beklijft minder. de met een cajun sausje overgoten Lucinda Williams cover "Crescent City" blijft dicht bij het origineel.

Emmylou Harris schittert met haar engelenzang op de ballads "You Don't Know Me" (Eddy Arnold), haar eigen "Prayer in Open D", "Lovin' You Again" van de Engelse songwriter Roger D. Ferris, waarbij de 2 laatste nummers de kroon spannen, t.w. "I Hear a Call" (Tony Arata) met een fraaie tweede stem van Jon Randall Stewart en dobro spel van Al Perkins en het kippenvel bezorgende, spaarzaam geinstrumenteerde "Ballad of a Runaway Horse" (Leonard Cohen).

vanwege de "spoken words" van "Jerusalem Tomorrow" (David Olney) en het wat mindere "The Light" 4 sterren voor "Cowgirl's Prayer" dat wellicht niet haar meest coherente album is, maar wederom een flink aantal pareltjes telt.

belangrijke bijdragen werden geleverd door o.a. Al Perkins (dobro, pedal steel), Sam Bush (fiddle) en Roy Huskey Jr. (acoustic bass), leden van haar toenmalige band The Nash Ramblers.

Album werd geproduceerd door Allen Reynolds en Richard Bennett, waarvan de laatste als multi-instrumentalist prominent bijdroeg aan dit album, opgenomen "at Jack's Tracks Recording Studio, Nashville, Tennessee

slechts 2 "nieuwe" nummers op deze verzamelaar het up-tempo rockende "The Price I Pay" met Chris Hillman's Desert Rose Band en de prachtige door Nanci Griffith mede geschreven ballad "Gulf Coast Highway" een schitterend duet met "good old" Willie Nelson. alle overige nummers verschenen eerder op haar eigen albums of albums van artiesten waar zij aan meewerkte.

het overbekende duet met Gram Parsons"Love Hurts" van zijn album "Grievous Angel" (te vaak gehoord) en de duetten met Earl Thomas Conley en George Jones beklijven minder.

favoriete nummers de wiegende melodie "Green Pastures" van haar album "Roses in the Snow" met Ricky Scaggs, het weemoedige "Gulf Coast Highway" en de pracht ballad "If I Needed You" van de onvolprezen Townes Van Zandt, waarvan met name de 2 laatste ontroeren. zoals ook "Evangeline" met Rick Danko van The Band dat teweeg brengt.

het up-tempo "Thing About You" met country-rock band Southern Pacific met o.a. ex Doobie Brothers leden John McFee/Keith Knudsen en Glen Hardin en het aanstekelijke "Wild Montana Skies" zorgen voor een fraai evenwicht.

een monumentaal album van de inmiddels 76 jarige Emmylou Harris, geboren in Birmingham, Alabama.
op dit album horen we folk, country (rock), country & western, honky tonk, bluegrass lang voordat de term "americana" werd uitgevonden. er verschenen destijds in de U.S.A. 6 singles van dit album, t.w. nummers 1,2,5,6,7 en 9. de re-issue van dit album uit 1975 op cd (2004) klinkt geweldig. hoewel ik hier geen discussie cd versus vinyl wil opstarten, hoor ik net iets meer dan op de destijds door mij grijs gedraaide LP.

de c&w tracks "Sweet Dreams" (Don Gibson) en "Together Again" (Buck Owens) werden grote hits in de Billboard country single lijstjes. de obligate cover van het Hank Williams nummer "Jambalaya" was wellicht een logische songkeuze in dat tijdsbestek en in die fase van haar carrière.

(h)eerlijke honky-tonk op "Sin City" en "Wheels" beide Chris Hillman/Gram Parsons nummers, die eerder verschenen op de klassieker "The Gilded Plalace of Sin" van The Flying Burrito Brothers.

up-tempo rockers "Amarillo"(co-written met Rodney Crowell) en "Ooh Las Vegas" van Gram Parsons/Rick Grech, de laatste afkomstig van het album "Grievous Angel" van Gram Parsons, "Feelin'Single, Seein' Double (Wayne Kemp) waar de bluegrass niet ver weg is.

de ballads klinken 48 jaar later nog even goed en komen nu meer bij mij "binnen", waaronder het prachtige "One of These Days" (Earl Montgomery) een favoriete song van haar moeder, het gevoelige, kippenvel bezorgende "Till I Gain Control Again" (een Rodney Crowell original) en 1 van de vele hoogtepunten op dit album "Satan's Jewel Crown" een traditional die zij leerde kennen via The Louvin Brothers. "Here, There and Everywhere" van Lennon/McCartney krijgt een ingetogen, zoete "Nashville" uitvoering met strijkers van NickDeCaro.

de re-issue bevat 2 fijne bonus tracks. het ingetogen duet "You're Running Wild" met Rodney Crowell en het melodieuze, vrolijke "Cajun Born" van de Cajun artiest Jo-El Sonnier met Ricky Scaggs op fiddle.

wat een geweldig oeuvre heeft deze "Grand Lady" in de loop van de jaren opgebouwd. het zou mij niet verbazen als het album "Hard Bargain" uit 2011 haar laatste album blijkt te zijn.

"Elite Hotel" werd geproduceerd door Brian Ahern, opgenomen in Beverly Hills, Californië.
"Ooh Las Vegas", "Sweet Dreams" en "Jambalaya" zijn live tracks en werden opgenomen in juni 1975 "at the Roxy Theatre, Hollywood, Californië.

uit de liner notes van Holly George-Warren:
quote
"Recorded with some of the Hot Band members she'd recruited for her Reprise debut, 1975's equally eclectic "Pieces of the Sky", the album Elite Hotel perfectly follows up her first mixture of twangy rockers and heartbreaking ballads. The core team of musicians joining them was stellar: bandleader/keyboardist Glen D Hardin (Elvis Presley, Gram Parsons), guitarist James Burton (Presley, Parsons), guitarist, vocalist and songwriter Rodney Crowell (who would become an influential solo artist and producer), pedal-steel player Hank de Vito, bassist Emory Gordy (who would go on to become a big-time Nashville producer) and drummers Ron Tutt (Presley) and John Ware (Michael Nesmith, Frank Zappa, Linda Ronstadt). Guests included Mickey Raphael (from Willie Nelson's band) on harmonica, Herb Pedersen and Bernie Leadon on harmonies and banjo, Linda Ronstadt, John Starling, Dianne Brooks and Fayssous Starling on harmonies, Ben Keith (from Neil Young's Stray Gatros) on pedal steel and Byron Berline on mandolin, among others. Brian Ahern arranged the music and played guitar on most songs"
unquote

voor wie het lezen wil plaats ik hierbij de prachtige tekst van "One Of These Days":

I won't have to chop no wood
I can be bad or I can be good
I can be any way that I feel
One of these days
Might be a woman that's dressed in black
Be a hobo in the railroad track
I'll be gone like the wayward wind one of these days

One of these days it will soon all be over cut and dry
And won't have this urge to go all bottled up inside
One of these days I'll look back and I'll say I left in time
Cause somewhere for me I know there's peace of mind

I might someday walk across this land
Carrying the Lord's book in my hand
Goin' cross the country singin' loud as I can
One of these days

But I won't have trouble on my back
Cuttin' like the devil with a choppin' axe
Got to shake it off my back, one of these days

One of these days I'll look back and I'll say I left in time
Cause somewhere for me I know there's peace of mind
There's gonna be peace of mind for me, one of these days

een samenraapsel dat werd samengesteld met kliekjes van vorige opname sessies. wellicht meer toegankelijk in de zin van meer mainstream country/pop dan haar voorgaande albums, maar de "rootsy" country-rock sound met bluegrass invloeden is hier helaas ver weg.

slechts 2 nummers die er boven uitsteken "Spanish Johnny" (Paul Siebel) een duet met Waylon Jennings en "Ashes by Now" (Rodney Crowell). de lelijke "synths" en drumpartij op het andere Rodney Crowell nummer "I Don't Have to Crawl" ontsieren die compositie, dat in een andere uitvoering/productie beter tot zijn recht was gekomen.

de merkwaardige country jazz van "How High the Moon" (Morgan Lewis) slaat de plank mis. ook de covers/uitvoeringen van "Bad Moon Rising" (John Fogerty), "Hot Burrito #2" (Gram Parsons/Chris Ethridge), "Millworker" (James Taylor) en "Oh Atlanta" (Bill Payne) willen niet beklijven.

blijven over het bekende "Mister Sandman" en het titelnummer "Evangeline" (Robbie Robertson), waarvan de versie op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meer indruk maakt.

het album "Evangeline" ervaar ik als een fikse tegenvaller dat zelden in de speler beland. gelukkig blijft er heel veel ander moois over van deze inmiddels 78-jarige geweldige zangeres.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Enactron Studios, Nashville, Tennessee

als "die hard" fan van Emmylou destijds ook dit album van haar aangeschaft. er zitten 36 jaar tussen dit, haar wellicht laatste reguliere album uit 2011 en haar meesterlijke debuutalbum "Pieces of the Sky". qua genre, sound en songmateriaal een wereld van verschil. zij begon ooit met optreden in het folk en bluegrass circuit (The Seldom Scene met John Starling) en werd door haar samenwerking met Gram Parsons niet veel later de onbetwiste koningin van de country rock (met folk en bluegrass invloeden). zij maakte een flink aantal fantastische albums in dat genre met de "Hot Band" en later 'The Nash Ramblers". haar kracht lag destijds bij de geweldige uitvoeringen van andermans songs (bijv. van Rodney Crowell) of covers, ondersteund door de geweldige musici van deze bands. vond haar muzikale drang naar vernieuwing goed uitpakken op "Wrecking Ball" mede dankzij de ijzersterke covers op dat album. helaas geldt dat niet voor dit album. waar dit voor anderen 1 van haar beste albums is, beschouw ik dit album als 1 van haar minste. van haar eigen composities springen "My Name Is Emmett Till" en "Darlin Kate" er boven uit. de overige songs, o.a. "Big Black Dog", "New Orleans, "Six White Cadillacs" en "Nobody" zijn mijns inziens (zeer) middelmatige composities. haar uitvoering van het nummer "Hard Bargain" van Ron Sexsmith met o.a. synths kan niet bekoren. ook het door producer Jay Joyce geschreven slotnummer "Cross Yourself" wil niet beklijven. een teleurstellend album met veel te weinig memorabele nummers. mis hier goede songs en de muzikale omlijsting van haar vroegere, begeleidende top bands. blijft over haar prachtige stem. qua muzikale ontwikkeling prima als zij met dit album een nieuwe schare fans zou aanboren, maar ik luister vele malen liever naar haar oudere werk.

de muzikanten op dit album: (en dan weet je eigenlijk genoeg over de sound van dit album)

Emmylou Harris: vocals, acoustic guitar
Jay Joyce: electric guitars, high string guitar, bass guitar, synth, omnichord, ganjo, piano
Giles Reaves: drums, Wurlitzer piano, djembe, picked piano, pump organ. vibraphone, marimbula, Moog bass, Rhodes

een kerstalbum van de met een "angel voice" gezegende Emmylou Harris met veel traditionele kerstliedjes, maar daarnaast ook een aantal prima liedjes van collega singer/songwriters, zoals "Angel Eyes" (Rodney Crowell) hier met harmony vocals van Willie Nelson en Ricky Scaggs, dat in 1980 eveneens als duet met Willie Nelson verscheen op de soundtrack van de flim Honeysuckle Rose, "There's a Light" van de Amerikaanse singer/songwriter Beth Nielsen Chapman, "Man is an Island" van de Canadese McGarrigle zussen en mijn favoriet van dit album, het titelnummer "Light of the Stable, een nummer van het Canadese songwriter's duo Steven & Elizabeth Rhymer, waarop hemelse harmonie vocalen te horen zijn van Neil Young, Dolly Parton en Linda Ronstadt. stuk voor stuk nummers die naadloos aansluiten bij de pastorale sfeer van dit album met bluegrass, country en folk klanken, prachtig, subtiel gearrangeerd door producer Brian Ahern.

de re-issue uit 2004 bevat 3 nieuwe opnames (tracks 8,9 en 12), waarvan de populaire traditional "Cherry Tree Carol" o.a. in 1961 ook verscheen op het 2e album van Joan Baez (vol. 2). wijlen Kate en de gelukkig nog in leven zijnde Anna McGarrigle zijn op alle 3 nummers aanwezig en voegen behalve instrumentatie hun prachtige zang toe.

de aanzet tot dit album was het lied "Light of the Stable" dat reeds eerder in 1975 met haar toenmalige Hot Band werd opgenomen. dit was het eerste nummer dat zij als trio zong met Dolly Parton en Linda Ronstadt.

samen met "The McGarrigle Christmas Hour" van de onvolprezen Kate & Anna McGarrigle, waaraan Emmylou Harris ook bijdroeg, is dit een kerstalbum dat het beluisteren meer dan waard is.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at Enactron Truck Studio, Los Angeles, California
(except "new recordings" recorded at Island Surround, Nashville, Tennessee)

The Players:
Brian Ahern, Nancy Ahern, Mike Bowden, Brian Bowers, Tony Brown, James Burton, Rodney Crowell, Hank DeVito, Albert Lee, Emory Gordy Jr., Glen D Hardin, Kate & Anna McGarrigle, Willie Nelson, Dolly Parton, Frank Reckard, Linda Ronstadt, Ricky Scaggs, John Ware, Sharon & Cheryl White, Neil Young

dit vierde album betekende haar grote doorbraak op de Amerikaanse (country) markt, hoewel dit album met "Making Believe" (Jimmy Work) ooit een grote hit voor country zangeres Kitty Wells, "When I Stop Dreaming" (Ira & Charlie Louvin) met backing vocals van Dolly Parton en Fayssoux Starling en "Hello Stranger" (A.P. Carter) ook een aantal nummers bevat op het kruispunt van folk en C&W. 1 van de prijsnummers "Hello Stranger" een duet met Nicolette Larson met de heerlijke fiddle klanken van Ricky Scaggs krijgt hier een prachtige, ontroerende, klein gehouden uitvoering. de laatste werd destijds toegevoegd aan de Hot Band "the final piece of the puzzle was Ricky Scaggs, then a rising young fiddle and mandolin virtuoso who joined in time to spice up the album".

Emmylou Harris schittert verder op de covers, het melancholische "Pancho & Lefty" (Townes Van Zandt), het luchtige "I'll Be Your San Antone Rose" (Susanna Clark) en het gospelachtige "She" (Gram Parsons/Chris Ethridge) dat mede gedragen wordt door de piano klanken van Glen D. Hardin.
ook 5 sterren voor "Tulsa Queen" dat zij samen met Rodney Crowell schreef.

de up-tempo nummers "Luxury Liner" (Gram Parsons) dat eerder verscheen op het obscure album "Safe At Home" van de International Submarine Band en de weliswaar fraaie cover van "You Never Can Tell" (Chuck Berry) beklijven na al die jaren een stuk minder. daar staan 2 sterke bonus nummers tegenover, de pracht ballad "Me and Willie" (Laurie Hyde-Smith) en "Night Flyer" (Johnny Mullins) een duet met de bluegrass muzikante/zangeres Delia Bell.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at The Enacton Truck, Beverly Hills, California

(deel) citaat uit de liner notes (Parke Puterbaugh):

"For Harris, the defining song on the record is "Pancho & Lefty", and she definitely helped bring that Townes Van Zandt-penned classic to the broader audience it deserves. Harris was already familiar with the song and its author, having seen Van Zandt perform in Greenwich Village at Gerdes Folk City, where she was herself something of a regular back in the late '60s. "It was a real epiphany to discover this guy who sounded like Hank Williams and wrote songs with a kind of new poetry I had never heard from anyone before" she reflects. "There was a real dark side to his music that I, of course, absolutely loved"

"All roads lead to that song on Luxury Liner" Harris says. "Pancho & Lefty" is the beating heart from which all things emanate on that album". It is also a song that she performs to this day at almost every concert she plays"

Tja Emmylou Harris wie is er in de jarig zeventig niet oud mee geworden. ik was 18 toen dit album mijn pad kruiste. voor altijd geassocieerd met een bepaalde periode uit mijn leven. dat is wat muziek doet. had destijds mijn 1e verkering en was stapelverliefd. samen met haar op de bank zwijmelend naar deze muziek luisteren, zoals je ook naar albums als "Late For The Sky" van Jackson Browne luisterde. afijn op een dag maakte zij het uit. liep tegen mijn 1e gebroken hart aan. op je zolderkamer "stoer" je verdriet verbijten met tearjerkers zoals Too Far Gone, Boulder To Birmingham, Before Believing en dan tot de conclusie komen dat je beter "Whole Lotta Love" van Led Zeppelin kon opzetten. naast de ballads, staan er ook fijne uptempo nummers als Bottle Let Me Down en het door Shel Silverstein geschreven slotnummer Queen Of The Silver Dollar op, waarop Linda Rondstadt goed hoorbaar is. zoals hierboven al opgemerkt, zijn het niet bepaald de minste muzikanten die op dit album meespelen, o.a. James Burton: electric guitar, Glen D. Hardin: piano, Ben Keith: steel, Bernie Leadon: banjo, dobro, bass, Byron Berline: fiddle, mandolin, Ricky Scaggs: fiddle, Bill Payne: piano, Herb Pedersen: banjo, acoustic guitar, harmony vocals. overigens is "If I Could Only Win Your Love" (van the Louvin Brothers) altijd mijn favoriete nummer gebleven

1 van mijn favoriete albums van Emmylou met de van haar vertrouwd klinkende country-rock met een bluegrass/folk sausje.

een prima songkeuze op dit album met 2 fraaie covers van Jesse Winchester songs, 2 sterke composities van Rodney Crowell en verder o.a. het mid-tempo "Easy from Now On" een nummer van Susanna Clark (de vrouw van Guy Clark) en Carlene Carter (dochter van June Carter Cash), een Delbert McClinton cover "Two More Bottles of Wine" en de ballad "To Daddy" (Dolly Parton).

hoogtepunten "Leaving Louisiana in the Broad Daylight" (Rodney Crowell) met de prachtige accenten van accordeon (Garth Hudson), fiddle/backing vocal (Rick Danko) en een heerlijke gitaar solo van Albert Lee, het spaarzaam geinstrumenteerde "One Paper Kid" (Walter Martin Cowart) een duet met Willie Nelson en "Green Rolling Hills" een nummer van de obscure folkie Bruce "Utah" Philips, eveneens een duet met zangeres Fayssoux Starling mede ingekleurd door Ricky Scaggs (fiddle, viool).

slechts de afsluiter "Burn That Candle" (Winfield Scott) met backing vocals van Nicolette Larson en Dianne Brooks bekoort iets minder op dit naturel klinkende "rootsy" album zonder synthesizers poespas.

behalve Rick Danko en Garth Hudson waren de gastmuzikanten Brian Ahern (acoustic guitar, percussion), James Burton (electric guitar) en MIckey Raphael (harmonica). verder een glansrol voor het fraaie pedal steel werk Hank DeVito.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded at the Enacton Truck, Beverly Hills, California

de "Hot Band" ten tijde van dit album:

Glen Hardin: piano
Emory Gordy: bass
Albert Lee: electric guitar
John Ware: drums
Hank DeVito: pedal steel
Rodney Crowell: acoustic guitar

Bedankt voor de tip Hans (gaucho) ik ga hier mijn voordeel mee doen. deze is sowieso moeilijk verkrijgbaar dus 50 euro vind ik voor een 4-cd album een heel redelijke prijs. zag deze Songbird bij BolCom voor de prijs van 147 euro. overigens Hitsound Records, een voor mij bekende speciaalzaak uit Rotterdam die ik vroeger graag fysiek bezocht, bestaat al een aantal jaren niet meer. deze winkel sloot eind 2018.

geen traditionele country zoals op de voorganger "Blue Kentucky Girl", maar een overwegend bluegrass album met wat folk en gospel invloeden. de up-tempo opener "Roses in the Snow" met fraaie harmoniezang van The Whites, een country zanggroep uit Texas (wijlen vader Buck en zijn dochters Cheryl en Sharon) laat onvervalste bluegrass horen, zoals ook te horen valt op "I'll Go Stepping Too", een nummer dat voor het eerst in 1953 werd opgenomen door de bluegrass grootheden Lester Flatt en Earl Scruggs.

de traditional "Wayfaring Stranger" en "Green Pastures" (H.W. VanHoose) met duetzang van Ricky Scaggs, Willie Nelson (gut-string guitar) en harmoniezang van Dolly Parton zijn van oorsprong gospel liedjes, evenals "Jordan" met harmoniezang van Johnny Cash, 1 van de vele hoogtepunten.

op de ballads "Darkest Hour Is Just Before Dawn" een nummer van Ralph Stanley van het vermaarde bluegrass duo The Stanley Brothers, "You're Learning" (Ira & Charlie Louvin) origineel van de Louvin Brothers uit 1961, "Miss the Mississippi and You" (Bill Halley) waarvan de eerste opname van Jimmie Rodgers terug dateert tot 1932 en "Gold Watch and Chain" van de folk/country legende A.P. Carter zingt Emmylou Harris de sterren van de hemel, zoals zij dat op alle nummers doet.

eens met ouwekock dat hier geen enkel zwak nummer op staat. ook de Paul Simon cover "The Boxer" sluit prima aan bij de overige nummers. een belangrijke rol op dit album is weggelegd voor Ricky Scaggs (acoustic guitar, banjo, fiddle, mandolin, lead & duet/harmony vocals). behalve de leden van haar Hot Band droegen o.a. Jerry Douglas (dobro), Bryan Bowers (autoharp) en Tony Rice (acoustic guitar, harmony vocals) bij aan dit album.

de 2 bonus tracks van de re-issue (2002) wijken af van de bluegrass, "You're Gonna Change" een wat matig country honky-tonk nummer van Hank Williams. "Root Like a Rose" is een prachtig folk nummer met Keltische invloeden (penny whistles, bagpipes) dat geschreven werd door Brian Ahern's zus Nancy Ahern.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded in The Enactron Truck, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Holly George-Warren)

"When Harris and Ahern gave "Roses In The Snow" to their record label back in early 1980, they discovered that the Suits were disconcerted, to say the least. "There was a feeling that it was going to be a disaster", recalls Harris, who was pregnant with her second daughter during the recording. "There was a lot of pressure for me not to release it. That got me real galvanized. I had a certain arrogance at that point in my career where I thought I could handle a commercial failure. I had a great deal of clarity about it. I felt it was a baby that was ready to be born. To my delight, the record company got on board and said "If you feel this strongly about it, we're gonna back you 100 percent. And it turned out to be my most successful record as far as finding an audience right away. It went gold faster than any other record of mine. And it was my only CMA award for female vocalist"

zeker een goudmijn voor de beginnende Emmylou liefhebber, maar als "die-hard" liefhebber heb ik toch wat gemengde gevoelens bij deze 4-cd uitgave (+dvd).

Emmylou Harris stelde deze fraaie box-set met liefst 78 nummers zelf samen, maar de titel "rare tracks & forgotten gems" is ietwat misleidend voor degenen die veel van haar werk al in huis hebben.

cd's 1 en 2 (nummers 1 t/m 40) zijn een weergave/selectie met nummers van haar solo albums en bevat slechts 1 "alternate take" van "Clocks" van het (formele) debuut album "Gliding Bird" en voor het overige allemaal eerder uitgebrachte songs.

cd's 3 en 4 (nummers 41 t/m 78) bestaan uit haar vele samenwerkingen met andere artiesten en verder haar bijdragen aan soundtracks (van o.a. de t.v. serie The Legend of Jesse James) en "tribute" albums.
hiervan worden 12 nummers als niet eerder uitgebracht aangemerkt, maar daar zijn wat kanttekeningen bij te plaatsen:

41. Falling in a Deep Hole - unissued
43. Palms of Victory - Trio Sessions outtake
44. Softly and Tenderly - Trio 11 sessions outtake, verscheen later eveneens op "The Complete Trio Collection" met Linda Ronstadt & Dolly Parton
48. All I Left Behind - unissued demo, definitieve versie verscheen eerder op "Western Wall: The Tucson Sessions" een duo album met Linda Ronstadt
52. In the Garden - unissued
57. Immigrant Eyes - unissued
63. First in Line (met John Starling) outtake "Spring Training"
64. Highway of Heartache (met Carl Jackson) outtake "Spring Training"
71. Waltz Across Texas Tonight" verscheen later op "The Complete Trio Collection"
72. Snowin On Raton - outtake "Brand New Dance" sessions
73. Gone - outtake "Cowgirl's Prayer" sessions
74. Don't Let Our Love Die - "Spring Training" sessions, definitieve versie verscheen eerder op het album "Spring Training" van Carl Jackson, John Starling & The Nash Ramblers

welbeschouwd is het vrij karig gesteld met echt "nieuwe pareltjes" op deze verder voorbeeldige verzamelaar.

Tja van traditionele country (rock) of bluegrass is hier geen sprake. dit album vormt een trilogie met de voorgangers "Wrecking Ball" en "Red Dirt Girl". deze worden ook wel Emmylou's creatieve hergeboorte genoemd, en waar dat op "WB" fantastisch uitpakte met de productie van Daniel Lanois en heel sterk songmateriaal (voornamelijk covers), vind ik dat op de opvolgers veel minder het geval. ben niet zo gecharmeerd van de producties van Malcolm Burn met de atmosferische klanken en zijn muzikale inbreng met "other things" en "everything else". zijn "sound" komt de songs lang niet altijd ten goede. benieuwd hoe een ballad als "Here I Am" in een andere productie had geklonken. het is op zich fijn dat ook haar eigen composities op dit album en "RDG" steeds meer ruimte krijgen, maar helaas is Emmylou geen songwriter van de buitencategorie. nummers als "Time in Babylon", "Strong Hand" (for June)" een liefdevolle hommage aan de relatie van Johnny Cash en June Carter met backing vocals van Linda Ronstadt) en "Cup of KIndness" willen niet beklijven. op het eigen nummer "Evangeline" pakken de klein gehouden "sound effects" wel goed uit. gelukkig blijft er nog genoeg te genieten van de songs co-written met de onvolprezen McGarrigle Sisters "I Will Dream", de aanstekelijke melodie van "Little Bird" en de traditional "Plaisir D'Amour" met Kate & Anna McGarrigle op accordeon en viool en hun backing vocals. het met Malcolm Burn co-written "Can You Hear Me Now", waar hij zich beperkt tot echte instrumenten (fender rhodes, percussie en harmonica) is eveneens een hoogtepunt. "Lost Into This World" co-written met Daniel Lanois is een mooi, melodieus nummer maar wordt ontsierd door te dominante percussie. wellicht ben ik te behoudend in mijn smaak, maar het hierna volgende meer "traditionele" album "All I Intended To Be" ligt mij een stuk beter, maar dat is persoonlijk. de liefhebber van haar oudere sound/werk kan ik het live album "Ramble In Music City - The Lost Tapes" met the Nash Ramblers (2021) met opnames uit 1990 zeer aanbevelen.

indringend en bij vlagen ontroerend concept album met verwijzingen naar haar periode met Gram Parsons.

een heerlijk afwisselend album met een aantal schitterend door haar gezongen ballads "The Ballad of Sally Rose" waar het verhaal begint, "Heart to Heart" met een fraai koortje, het korte, intense "I Think I Love Him" (tekst Emmylou, muziek A.P. Carter), het ingetogen "Timberline" met wederom prachtige harmoniezang, het ontroerende "Diamond in My Crown" en het melancholische "The Sweetheart of the Rodeo".

daarnaast goed in het gehoor liggende up-tempo nummers als het catchy "Rhythm Guitar", "Long Tall Sally Rose" met fiddle accenten van Buddy Spicher, de fijne melodie van "White Line" dat als single werd uitgebracht, het eveneens catchy "K.S.O.S" met daarin geïntegreerd de instrumentale medley van "Ring of Fire", Wildwood Flower" (A.P. Carter) en "Six Days On the Road".

het met een prachtig refrein voorziene "Sweet Chariot" sluit dit sterke album af.

behalve een aantal bekende "Hot Band" leden (Emory Gordy Jr., Hank DeVito, Albert Lee) speelden als sessiemuzikanten o.a. mee de Ierse gitarist Philip Donnelly (electric slide) bekend van zijn bijdrage aan het Lee Clayton album "Naked Child" en Steve Cash (harmonica) van de country rock band Ozark Mountain Daredevils. onder de vele gitaristen bevinden zich verder Vince Gill en Waylon Jennings.

All songs written and produced by Emmylou Harris & Paul Kennerley
Recorded at Treasure Isle Studios, Nashville, Tennessee