puur jeugdsentiment. was 15 jaar oud toen dit magistrale live album van de J. Geils band in 1972 verscheen. het waren vage tijden waarbij je de muziekrecensies van mensen als Jan Donkers, Wim Noordhoek en Elly de Waard op de voet volgde.

sleutelwoorden: bruisend, dampend, energiek, gedreven, rauw, vuig. als live muziek ooit bezield heeft geklonken dan is het wel op dit album. een soort van blues/rock 'n roll achtbaan, dat je na een ruim half uur verbluft achterlaat.

5 covers o.a. "Homework" (Otis Rush/Al Perkins/Dave Clark), "Pack Fair and Square" van blues zanger/pianist "Big Walter" Price en de blues ballad "Serves You Right to Suffer" van John Lee Hooker plus 2 nummers "Whammer Jammer" en "Cruisin' for a Love" van Juke Joint Jimmy wat een pseudoniem is voor de bandcomposities en "Hard Drivin' Man" van Peter Wolf en J. Geils.

het gaat wat ver om in de vergelijking de Rolling Stones watjes te noemen, zoals kuifenco het hierboven ooit verwoordde, maar ik snap wat hij hiermee bedoelde. vroeger was zeker niet alles beter, maar ik betwijfel of dit soort albums tegenwoordig nog worden gemaakt. wat later enigszins in de buurt kwam is het album "King King" van The Red Devils (Lester Butler).

heb in de loop van de jaren menig Stones concert bezocht, maar helaas nooit een optreden van deze ultieme live band meegemaakt.

hoe dan ook "Live" Full House tijdens mijn jeugd in de ouderlijke woning grijs gedraaid. tijdens hete zomers met de ramen van de zolderkamer open kreeg je het verzoek van je ouders om de muziek wat zachter te zetten, want de buren hadden geklaagd. 50 jaar later herhaalt de geschiedenis zich en jaag ik de vrouw des huizes hiermee in de gordijnen dus moet ik het juiste moment afwachten om deze af te spelen, want het advies is PLAY IT LOUD!

Album werd geproduceerd door Geoffrey Haslam & The J. Geils Band
Recorded live on April 21 & 22, 1972 at the Cinderella Ballroom, Detroit, Michigan

Peter Wolf: vocals
Seth Justman: piano, organ
Magic Dick: harp
J. Geils: guitar
Daniel Klein: bass
Stephen Jo. Bladd: drums, vocals

tja ik weet niet exact wat de criteria zijn van een "vergeten klassieker", maar voor mij persoonlijk is dit solo debuut album van J.D. Souther wel degelijk een klassieker, waarbij nostalgie zeker een rol zal spelen. ik was 15 jaar oud toen ik de LP destijds van mijn met tomaten plukken verdiende geld kocht en nu ruim 50 jaar draai ik deze nog regelmatig maar nu in de cd-speler. voor mij het bewijs dat dit album, althans voor mij, tijdloze muziek bevat. liefhebbers van Jackson Browne, Eagles en Poco wisten er toen wel raad mee.

op dit album staan 10 top liedjes van de inmiddels 78-jarige oorspronkelijk uit Detroit, Michigan afkomstige singer/songwriter John David Souther.

uptempo nummers als de opener "The Fast One" met een fiddle partij van Gib Guilbeau en de heerlijke melodie van het met stevige gitaar riffs voorziene "How Long" zijn 2 van de vele hoogtepunten. het geweldige "How Long", dat voor mij niet onder doet voor een track als "Take It Easy" (van Jackson Browne/Glenn Frey) zouden de Eagles regelmatig spelen tijdens hun live concerten en verscheen vele jaren later op hun laatste reguliere album "Road Out of Eden". "Kite Woman" dat eerder verscheen op het album van Longbranch Pennywhistle (met Glenn Frey) en "Some People Call It Music" trekken die lijn door en zijn eveneens fraaie uptempo nummers met prachtige, meerstemmige vocalen.

"Jesus in 3/4 Time" en "It's the Same" zijn fraaie, subtiele piano ballads gezongen met die geweldige stem van de man, evenals "Out To Sea" dat gedragen wordt door een bottleneck gitaar partij van Wayne Perkins.
de bluesy ballad "Run Like a Thief" werd gecoverd door Bonnie Raitt op haar album "Home Plate".
het eveneens bluesy, ritmisch swingende "White Wing" zorgt voor een fijne afwisseling en het album sluit fraai af met het akoestische, intieme "Lullaby".

een collega van hem destijds, de Californische singer/songwriter Ned Doheny speelde op meerdere tracks mee. deze maakte een reeks albums, waarvan met name zijn gelijknamige debuut de moeite van het beluisteren waard is. bij mijn weten spelen zoals hierboven vermeld, Ry Cooder en Larry Knechtel, niet mee op dit album. overigens geen rock album, maar eerder een "country rock" of "roots" album.

over klassiekers gesproken, o.a. de volgende albums verschenen eveneens in 1972:

- Jackson Browne debuut album (ondertitel "Saturate Before Using")
- Eagles, debuut album
- Randy Newman, Sail Away
- Poco, A Good Feelin' to Know
- Neil Young, Harvest
- Bonnie Raitt, Give It Up
- Ry Cooder, Into The Purple Valley
- Van Morrison, Saint Dominic's Preview
- Little Feat, Sailin' Shoes

Album werd geproduceerd door J.D. Souther & Fred Catero
Recorded at Pacific Recorders, San Mateo & Wally Heiders Studio, Los Angeles
All songs and vocals J.D. Souther

de muzikanten op dit album:

Ned Doheny, Glenn Frey: guitars
Mike Bowden, Bryan Garofolo: bass
John Barbata, Mickey McGee: drums
Gary Mallaber: drums, piano, vibes
Gib Guilbeau: fiddle
David Jackson: piano & bass
Joel Terp: harp
Wayne Perkins: bottleneck guitar
J.D. Souther: guitars, piano, bass

waar zijn eerste 2 solo albums hem geen succes brachten, werd dit derde solo album van de legendarische songwriter J.D. Souther zijn meest succesvolle album in het kielzog van de Top 10 hit die hij met "You're Only Lonely" in de Amerikaanse Billboard Hot 100 scoorde. dit nummer doet erg denken aan de sixties sound en melodie van het Roy Orbison nummer "Only The Lonely". J.D. Souther zong mee in de koortjes van diverse nummers op het "A Black and White Night Live" album van Roy Orbison, waaronder ook "Only The Lonely". "You're Only Lonely" en de melodieuze mid-tempo nummers "If You Don't Want My Love" en in mindere mate "The Moon Just Turned Blue" zijn de prijsnummers op dit album.

"The Last in Love"(co-written Glenn Frey) , "White Rhythm & Blues" en "Songs of Love" zijn fraaie ballads, waar de man patent op heeft.

op tracks 5) "Till the Bars Burn Down"(co-written Glenn Frey) , "Fifteen Bucks"( een groepsnummer) en 9) "Trouble in Paradise" horen we glad geproduceerde, typische Westcoast poprock uit die tijd die mij teveel naar AOR neigen. deze nummers bederven, althans voor mij, een beetje het feestje van dit album. "Trouble in Paradise" is een solo versie van het nummer dat eerder verscheen op het gelijknamige album van de Souther, Hillman, Furay Band.

mis op dit album de pure, onbevangen country-rock van zijn debuut album.

Album werd geproduceerd door J.D. Souther
Recorded at Warner Bros. Recording Studio, North Hollywood

The Band:
Waddy Wachtel: guitar
J.D. Souther: guitar
Don Grolnick: piano
Kenny Edwards: bass
Rick Marotta: drums
with
Danny Kortchmar: guitar
David Sanborn: alto sax
Dan Dugmore: guitar, steel guitar

Harmony singers: J.D., Waddy, Jorge Calderon & Phil Everly (track 4)
with
Kenny, Peter, Hayden, Glenn, Don & Jackson

Jai Winding: organ (track 2)
Mike Botts: drums (track 2)
Don Felder: rhythm guitar (track 2)
Fred Tackett: acoustic guitar (track 7)
John Sebastian: harp (track 4)
Tom Scott: tenor sax (track 9)

de muziek van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven, overleden in 2011 op 61-jarige leeftijd, laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. zijn muziek werd wel progressieve folk/rock met blues en psychedelische invloeden genoemd.

op dit album staan 10 eigen songs van de man, waarvan de tekst van 1 nummer "Stopped by Woods on a Snowy Evening" een gedicht bevat van de Amerikaanse dichter Robert Frost.

het up-tempo "My Spanish Dad" is een heerlijke opener met accenten van o.a. accordeon, trompet en "french horn" bespeeld door multi-instrumentalist Michael Cosgrave. die "brass band" sound keert terug op het eveneens up-tempo "Friendship Between Men & Women". beide songs met sterke melodielijnen.

"Billy Ate My Pocket" verhaalt over "on account of a horse that, in unusual circumstances, becomes a private dectective, based on a true story".

op het fraaie "Rainy Day Bergen Women" zingt David Thomas van de Amerikaanse band Pere Ubu en op 2 nummers (3 en 10) zingt de Engelse folkie Michael Weston King.

de meer ingetogen "folky" nummers "Washing My Hand" en "Wrapped Up in Blue" sluiten dit sterke album melancholiek af. meerdere nummers zijn voorzien van de fraaie "woman vocals" van Deborah Greenwood.

de cult held en met een prachtige stem gezegende Jackie Leven die een rijk oeuvre achterliet had tijdens leven wellicht meer erkenning mogen krijgen voor zijn talent. in een ideale wereld.......

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Bryn Derwen, Coed-Y-Parc, Bethesda, Gwynedd, Wales, UK

wederom een zeer fraai album van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter (wijlen) Jackie Leven. niet altijd makkelijk verteerbare kost, maar de doorzetter wordt door deze "cult-hero" met zijn prachtige verhalende teksten en geweldige zang ruimschoots beloond. wat een zeggingskracht had de man in zijn stem.

op dit album in het folk/rock genre met Keltische invloeden staan liefst 16 eigen nummers, incl. 2 nummers, de traditionals "Old West African Song" en het aloude "Sir Patrick Spens" waarvan hij de teksten voorzag met muziek.

"Saint Judas" is een door hem op muziek gezet gedicht van de Amerikaanse dichter James Wright, zoals hij dat ook deed met "Mad as the MIst and Snow" een gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats en de afsluiter "Sunflower" een gedicht van de Noor Rolf Jacobsen.

tracks 1,5 en 11 worden uitgevoerd met zijn band Doll By Doll, een qua muziekgenre moeilijk te plaatsen band die tijdens de opkomst van new wave wat tussen wal en schip viel, waarvan "Boy Trapped In a Man" en "Saint Judas" het rock gedeelte op dit album vertegenwoordigen. wat mij betreft een 2-tal mindere nummers.

gelukkig komen de melancholie en zijn veelal poëtische teksten prachtig tezamen in fraaie folky liedjes als "Poortoun", "Sad Polish Song", "Jim O'Wyndygates" en "Kirkconnell Flow", nummers waarop de Keltische sound met atmosferische klanken en o.a. Uileann pipes en whistles duidelijk aanwezig zijn en als dan ook nog op 5 nummers de backing vocals van zangeres Avril Jamieson zijn te horen, weet de liefhebber voldoende.

een aantal nummers zijn voorzien van "spoken words", zoals het indringende "Mad as the Mist and Snow", met de stem van Martin Okasili, met de prachtige Uileann pipes klanken en "Sunflower".

"Desolation Blues" is overigens geen bluesnummer, maar een fraai, ingetogen folk nummer. op het eveneens Keltisch klinkende "The Walled Coves of Ravenscraig" is extra zang te horen van Iain Macdonald ("The Macdonald family came to record with me, all the way from Insch in the Grampians, Scotland").

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Sawmills Studio, Cornwall, England

citaat van Jackie Leven over de hoes van dit album:

"I love the cover of Fairytales, The Bodybuilder by Peter Howson. It tells a great story - the man has a classic Glaswegian face - he was building his body to look like a real man, to be respected by other men, and loved by women - and by one special woman. He looks down from his window, but she'll never walk down the street, because the woman inside him has gone. For him the war is over but can anyone ever tell him? Look at the picture and try telling him yourself - now - how did it feel, or do you despise him too much to try telling him?"

mijn eerste kennismaking met de muziek van de Schotse songwriter wijlen Jackie Leven. de man mocht slechts 61 jaar oud worden. Jackie Leven was ooit oprichter en lid van de Engelse rock (new wave) band Doll by Doll, alvorens hij een solo carrière begon, waarna hij meer dan 20 solo albums maakte en nog eens 3 onder het pseudoniem Sir Vincent Lone.

inmiddels meermalen beluisterd en dit is geen licht verteerbare kost. het is muziek waar je de tijd voor moet nemen, maar dan krijg je ook wat. folk/rock met hier en daar wat blues invloeden en waar op een aantal nummers ook de "Celtic sound" valt te bespeuren.

dat Jackie Leven, gezegend met een aangename, warme "folky" stem, een prima songwriter was, blijkt uit de vele song pareltjes die op dit album staan. de melodieuze opener "Young Male etc." waarop hij de vocalen deelt met zangeres Avril Jamieson zet meteen de toon, waarna het door piano spel gedragen, gloedvolle "Some Ancient Misty Morning" volgt, beide songs die veel goeds beloven voor de rest van dit album.

de sacraal klinkende ballad "Working Alone" wordt gevolgd door de "spoken words" van het gedicht "A Blessing" van de Amerikaanse dichter James Wright.

het grappige, luchtige "Leven's Lament" doet denken aan de muziek van Ennio Morricone bij de spaghetti westerns inclusief de op het eind fluitende cowboy geluiden, waarna weer een prachtige ballad volgt in de vorm van "The Wanderer".

"Exultation" is een door de Schotse zangeres Eddi Reader voorgedragen gedicht van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson, gevolgd door 1 van de prijsnummers, het kippenvel bezorgende "Men in Prison" met mannelijke koorzang, een koor dat eveneens te horen is op de stemmige afsluiter "My Lord What a Morning". ook "Birds Leave Shadows" blinkt uit door de prachtige melodielijnen.

het folky up-tempo "Lammermuir Hills" met een hoog "sing-along" gehalte zorgt voor een fijne afwisseling, waarna een ander kippenvel nummer volgt, t.w. "Come Back Early or Never Come" een deels gezongen/deels gesproken op muziek gezet gedicht van de Noord-Ierse dichter Louis MacNeice.

"By the Sign of the Shattered Star" is een intens, melancholisch lied, volgens zijn liner notes "A poem about the death of an Irish friend of mine from cancer, but also caused by the witholding of "blessing" on the part of his father, an old hero of the I.R.A. When I heard of the son's death, I bit one of my teeth in two, then wrote this poem".

een rijk, divers album, waarbij ik persoonlijk "Stornoway Girl" en het bluesy "Silver Roof" als de enige "mindere" nummers ervaar.

Jackie Leven was een cult-hero en had met name in Duitsland een behoorlijke trouwe fan basis. mede muzikanten als o.a. David Thomas (van de band Pere Ubu), Ron Sexsmith en Mike Scott (van The Waterboys) waren fan van de man.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & James Hallawell
Recorded at Sawmills Studio, Cornwall, UK

Jackie Leven: vocals, whistling, guitars
James Hallawell: vocals, keyboards, bass, additional guitars (1 & 2)
Mevagissey Male Choir (Cornwall): vocals (8 & 16)
Steve Killer Jackson: drums, percussion
Avril Jamieson: vocals (1 & 10)
Andy White: vocals, ancestral Irish presence, recital (13)
Melvyn Duffy: pedal steel
Pete King: saxophone (6)
Dave Quinn: Ulster voice (15)

wijlen Jackie Leven (R.I.P. 14-11-2011) is wellicht, hoewel hij groot aanzien genoot onder muzikale collega's als o.a. Mike Scott (Waterboys) 1 van Schotland's best bewaarde geheimen.

op dit laatste reguliere solo album staan 10 eigen nummers plus een jazzy folk nummer "Shadow of a Man" van Patrik Fitzgerald en de stemmige piano ballad "Island" (David Wrench) waarmee het album eindigt.

Jackie Leven was een geweldig zanger en gitarist, een oprechte, no-nonsense man/muzikant. op "Gothic Road" staan voor zijn doen veel toegankelijke, conventionele liedjes.

de folk sound overheerst op dit album met als hoogtepunten de ballads "John Paul Getty's Silver Cadillac", "Cornelius Whalen" over de laatste overlevende van de mars vanuit Jarrow (Noord-Oost Engeland) van 200 mannen die in 1936 naar het Engelse parlement in Londen liepen om aandacht te vragen voor de enorme werkeloosheid in hun regio (80% van de mensen was t.g.v. de industrialisatie werkeloos). een prachtige ballad waarop Jackie Leven de vocalen deelt met Ralph McTell.

de andere ballads "Song for Bass Guitar and Death" met o.a. de profetische tekst "I'm getting older now, but that's okay, I can feel death coming my way" met lead vocalen van Deborah Greenwood en "New Breath" beide met het koor "Ghost Voices" zijn eveneens voorzien van sterke melodieen, hetgeen ook geldt voor het melodieuze "In a Shivering Blaze", een nummer dat direct blijft hangen.

de van hem bekende intro's met soundscapes zijn te horen op de 2 fijne mid-tempo nummers "Gothic Road" en "Last of the Badmen", intro's die niet lang duren en niet storend zijn. verder ontbreekt de humor niet op het merkwaardige, bluesy "Absolutely Joan Crawford" en het hilarische "Hotel Mini Bar" dat verhaalt over een optreden in Hamburg en de eenzaamheid die hem daar overviel "Well I played and I played, but I never got laid, then I started dreaming of Cher, in the dream she said "let's go to bed", I said "hotel mini bar" twinkle, twinkle little star, shining oh so bright, won't you shine down on this lonely man and his hotel mini bar".

Jackie Leven maakte met "Gothic Road" het zoveelste pareltje, dat hier ook op MuMe vreemd genoeg 1 van de best bewaarde geheimen blijkt te zijn. er valt bij vrijwel al zijn albums zowel muzikaal als tekstueel veel te genieten voor de liefhebber. onbekend maakt onbemind. in een ideale wereld......

in 2011 verscheen zijn laatste album "Wayside Shrines", een samenwerking met Michael Cosgrave.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & David Wrench
Recorded at Bryn Derwen Studio, Bethesda, North Wales

onder de muzikanten bevonden zich o.a.:

Jackie Leven: vocals, guitars, hand percussion
Ralph McTell: lead vocal, bass drones, harmonica, 6 & 12 string acoustic guitars (track 4)
Michael Cosgrave: vocals, keyboards, mandolin, whistles, trumpet, flugel horn, piano, accordion, melodica
David Wrench: vocals, synthesizers, percussion programming
Kevin Foster: voclas, bass guitars
Deborah Greenwood: lead vocal (track 5), all other woman vocals

wederom een sterk album van de troubadour wijlen Jackie Leven, 1 van Schotland's beste singer/songwriters ooit. staat hier per abuis op genre electronic, maar daar heeft zijn muziek niets mee van doen.

het zijn voornamelijk folk songs met af en toe een vleugje country "Fareham Confidential", het met een jazz sausje overgoten "The Dent in the Fender" of folkblues op het fraaie "Olivier Blues" met geweldig akoestisch fingerpicking gitaarspel.

op de up-tempo opener "Lovers at the Gun Club" zingt de Amerikaanse alt.country muzikant Johnny Dowd en op het hartverscheurend mooie "Heart in My Soul" zingt de eveneens Amerikaanse country muzikant David Childers een schitterend duet met zangeres Gigi Dover. een nummer van diens album "Hard Time County". op het met David Browne co-written "Head Full of War" deelt Jackie Leven de lead vocalen met David Browne.

Jackie Leven schittert met zijn gitaarspel en geweldige zang op "folky" ballads als "My Old Home" dat zowel muzikaal en thematisch doet denken aan "My Hometown" van Bruce Springsteen, waarbij "I've Passed Away from Human Love" en met name het melancholische "Woman in a Car", zowel qua muziek als tekst kippenvel veroorzaken. nummers die tot zijn beste ballads behoren en waarop goed te horen valt wat een geweldige zanger hij was.

minder blues en rock en meer ingetogen dan op een aantal van zijn andere albums. wellicht zijn meest toegankelijke album en voor de beginnende liefhebber een prima instapalbum. een klein minpuntje is "To Whom it May Concern" dat spoken words bevat van een gedicht van de Amerikaanse dichter Kenneth Patchen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich oude getrouwen als multi-instrumentalist Michael Cosgrave (piano. keyboards, flugelhorn, French horn, trumpet, accordion, whistles, vocals) en Deborah Greenwood (woman vocals), maar ook worden er accenten gelegd met o.a. banjo, harmonica, pipes, jew's harp, theremin, ukulele, etc.) instrumenten die voor een prachtig klankentapijt zorgen.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & David Wrench
Recorded at Bryn Derwen, Snowdonia, Wales, UK
All songs written by JL (except track 11 David Childers)

het vijfde reguliere solo album dat van wijlen Jackie Leven (echte naam: Adam Moffatt) verscheen, bevat wat lichter verteerbare kost en klinkt wat commerciëler dan de voorganger "Fairy Tales for Hard Men".

zijn muziek wordt veelal als folk/rock gerangschikt, waar je op dit album ook wat "Celtic" sound (whistles, Uileann pipes) en lichte jazz invloeden, zoals op het dramatische "Alvis Green" aan toe zou kunnen voegen, los van de bekende "soundscapes" bij de intro's, die overigens uitsluitend te horen zijn op de eerste 2 up tempo nummers die dit album openen.

meer "rustige" folk dan rock met fraaie, radiovriendelijke folky liedjes als "Live or Die" met een prachtige trompet van Michael Cosgrave en opvallend veel "love songs" zoals "Me and Angela" over een verloren gegane liefde uit zijn jeugd met regels als "and in those summer days of old, she made me promise our love would hold, now I may wander near or far, but I will never find the trust of me and Angela".

ook "Universal Blue" (everybody's got this colour in their life, it's called universal blue), de prachtmelodie van "Deep Choking Wooded Death Fix" en het klein gehouden "Sick Harbour Lament" gaan over relaties uit voorbije tijden, nummers waar de melancholie vanaf druipt.

de wat meer up-tempo nummers (1 en 2) en "Carnival Dark" beklijven wat minder. de belezen Jackie Leven die een enigszins gekwelde geest bezat en tijdens zijn leven kampte met alcohol- en drugsverslaving, weet mij altijd te raken met zijn eerlijke, uit het leven gegrepen teksten, die ook op dit album wederom prachtig muzikaal worden omlijst.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Michael Cosgrave (keyboards, trumpet), Graham Preskett (violin, mandolin, whistles), Steafan Hannigan (Uileann pipes, percussion) en Deborah Greenwood (vocals).

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Milo, Hoxton Square, London (except track 7)
All tracks written by JL

wijlen Jackie Leven, een geweldig zanger en begenadigd songwriter, eerder bekend als frontman van de rock band Doll By Doll, leverde met dit achtste solo album wederom vakwerk af.

alle zelf geschreven songs uitgezonderd "Dust Elegy" met muziek van de Engelse componist Geoffrey Burgon. prima liedjes met een enkele keer wat afwijkende maar merendeels sterke, herkenbare melodieen.

de muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, een mix van folk, rock, blues en zelfs jazz "Savannah Waltz" regelmatig up-tempo zoals in de heerlijke ritmische opener "Classic Northern Divisions", met op het eind een Frans gebed uitgesproken door de Amerikaanse dichter Robert Bly.

het melodieuze "My Philosophy" eindigt met een gedicht van E.E. Cummings met "spoken words" van singer/songwriter Ron Sexsmith.

de "hip-hop" klanken van "Another Man in the Old Arcade" worden vermengd met fraaie klanken van akoestische gitaren en toetsenborden. 1 van de vele prijsnummers, evenals de sterke melodie van "A Little Voice in Space" en het sterke "Heroin Dealer Blues" met vervagende trompet en "french horn" klanken met op het eind zang van Sierra Leone's muzikale grootheid S.E. Rogie.

"Faces" bevat een gedicht van Rainer Maria Rilke met gesproken tekst van David Thomas (Pere Ubu).
de laatste 2 nummers bevatten gedichten op muziek gezet door Jackie Leven, "Bells of Grey Crystal" van Edith Sidwell en "1798" van Ciaran Carson. "Tied-Up House" is een prachtige, akoestische ballad.

het zoveelste prachtalbum van de zwaar ondergewaardeerde cult-hero Jackie Leven, waarbij de "female vocals" van zangeres Deborah Greenwood niet onvermeld mogen blijven.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Bryn Derwen Studios, Bethesda, Wales, UK

wederom een sterk album van (wijlen) Schotse singer/songwriter Jackie Leven met 12 door hemzelf geschreven overwegend toegankelijke liedjes. de man met een enigszins getroebleerde geest was lange tijd drugsverslaafd, maar was een prima songwriter met een prettig in het gehoor liggend stemgeluid.
op dit album grossiert hij in prachtige liedjes, muzikaal omlijst met folk, rock en een enkele keer lichte jazz invloeden.

soms stevig zoals op de up-beat opener "Stranger on the Square" of het rockende "Looking For Love" met de wegstervende saxofoon klanken, maar merendeels ingetogen op liedjes als "Ballad of a Simple Heart", "As We Sailed Into Skibbereen" en het prijsnummer "Gylen Gylen" een akoestische folk ballad met wonderschoon "fingerpicking" gitaarspel van Jackie Leven.

het weemoedige "Some Ancient Misty Morning", de ballad "Fly" met de tekstregel (I have heard it said, that a man in love can fly) met de pedal steel klanken van Melvyn Duffy en een fraaie tweede stem van Avril Jamieson en de melancholische afsluiter "Crazy Song" over verloren liefde, zijn eveneens sterkhouders.

"Grievin' at the Mish Nish" en "The History of Rain" behoren niet tot zijn beste liedjes. vandaar 4 sterren.

onder de gastmuzikanten bevinden zich mede-producer James Hallawell (bass, guitar, keyboards), Ed Jones/James Cannon (saxophone) en Graham Preskett (mandolin, violin).

(deel) citaat uit de liner notes van Jackie Leven:

"The Argyll Cycle is my name for the songs that I wrote between 1985-90 in Argyll, Scotland, when I was recovering from near murder by strangulation, heroin addiction and the love of my life running off with the Dalai Lama's bodyguard! The songs are not all about Argyll or Scotland, but I think they share a certain soulfulness and careful speech which makes them a kind of family"

Jackie Leven schreef mooie, poëtische teksten. een voorbeeld is de tekst van "Some Ancient Misty Morning" dat treffend het eind van een relatie verwoord:

Some ancient misty morning
as I lay by your side
you told me without warning
the King of love had died

and I could not believe it
you told me it was true
by way of explanation
you stared into the blue

some ancient misty morning
the tears rolled down my face
they fell into the warm earth
and vanished without trace

wederom een bijzonder sterk album van de belezen, poëtisch ingestelde Schotse singer/songwriter en "cult hero" (wijlen) Jackie Leven.

laat je niet afschrikken door de korte intro's die aan een aantal nummers voorafgaan, want de muziek die daarop volgt is het beluisteren meer dan waard. op dit album 11 eigen songs met 3 door hem op muziek gezette gedichten en een cover van de Burt Bacharach/Hal David klassieker "I Say a Little Prayer".

naast zijn geweldige lead vocalen bevat de stevige bluesrock opener "Clay Jug" een gedicht van de Indiase dichter Kabir Singh met spoken words van de Amerikaanse dichter Robert Bly met op het eind het gedicht "He Who Finds a Horseshoe" van de Russische dichter Osip Mandelstam met spoken words van Mike Scott (The Waterboys). het derde gedicht "The Garden" van de Spaanse dichter Antonio Machado bevat spoken words van producer Steve Hallawell en Robert Bly.

een mix van blues,pop, rock waar de folk invloeden nooit ver weg zijn. geen hapklare brokken, maar voor de doorzetter is er op zijn albums veel fraais te ontdekken. af en toe stevig rockend op "Clay Jug", "Farm Boy" en "Looking For Love", afgewisseld met melodieuze popnummers als "Shadow in My Eyes", "Call Mother a Lonely Field" of "Snow in Central Park", ofwel verstilde pracht in folky ballads als "Heartsick Land" en "Gylen Gylen", emotievol gezongen met zijn indringende stem, nummers die ontroeren en onmiddellijk beklijven. dat Jackie Leven ook een begenadigd gitarist was, laat hij horen op de akoestische afsluiter "The Bars of Dundee" zonder zang maar met vrolijke "yells" op het eind.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & James Hallawell

Jackie Leven: vocals, acoustic & electric guitars
Graham Preskett: violin, mandolin
Ed Jones: saxophones
Steve Killer Jackson: drums, percussion, programming
Glen Nightingale: electric guitar
Chucho Merchan: bass
Anthony Thistlewaite, Nessim Molder: mandolin
Hector Thomas: harmonica
Sean De Feo: vocals

dit album was mijn eerste kennismaking met de muziek van de Engelse folk zangeres/muzikante Jackie Oates. zij heeft inmiddels 8 albums op haar naam staan, en dit album, maar ook haar andere albums (zie de recensies van Lura bij een aantal van haar albums) zou voor de liefhebber van dit genre een aansporing kunnen zijn om zich meer in haar werk te verdiepen, want wat een geweldig album is dit. zij was ooit tussen 2003 en 2007 lid van de folkgroep van Rachel Unthank and the Winterset. op dit album staan voornamelijk door haar in samenwerking met Alasdair Roberts, James Dumbleton & Jim Moray gearrangeerde traditionals. het titelnummer "Hyperboreans" geschreven door de Schotse singer/songwriter Alasdair Roberts een duet vocal is 1 van de vele hoogtepunten op dit album, en dat zijn er vele "The Miller & His Three Sons", "Locks & Bolts", "The Sheffield Grinder", "Young Leonard", "May The KIndness (geschreven door Dave Wood) krijgen allemaal prachtige uitvoeringen. de sfeer op dit album is rustig, ingetogen en dat alles gezongen met die mooie, loepzuivere stem van Jackie Oates. het intieme, met spaarzame instrumentatie uitgevoerde "Past Caring" deed mij denken aan het vroege werk van de Ierse zangeres en muzikale grootheid Mary Black. "The Butcher's Boy" een murder ballad is het 2e nummer dat zij in duet met Alasdair Roberts zingt. het enige nummer dat enigszins uit de toon valt, is de cover van "Birthday" van de Ijslandse band the Sugarcubes.
een heerlijk, fris album dat kristalhelder werd geproduceerd door haar broer Jim Moray (een bekend zanger, multi instrumentalist en producer). een album dat ik iedere folk liefhebber kan aanbevelen.

de muzikanten op dit album:
Jackie Oates: vocals, five string viola, octave violin, shruti, cello
James Dumbleton: guitar
Alasdair Roberts: guitar, vocals
Saul Rose: melodeon
Sille Ilves: fiddle, bowed lyre
Belinda O'Hooley: piano
The Stringbeans Quartet: Bethany Porter (cello), Emma Hooper (viola), Sue Lord (violin), Emily Travis: violin
Jim Moray: guitar, mandolin, bazouki, acoustic bass, banjo, tenor guitar, sampling, vocals

na het toch wat schuchtere debuut album, volgde dit "volwassen" tweede album van de destijds 24-jarige Jackson Browne. de man werd hiermee in de jaren zeventig een spreekbuis van een generatie, niet alleen in de States, maar zeker ook in Nederland. het leverde hem de verdiende erkenning op van zijn songwriter's talent van gerenommeerde muziekbladen als het Amerikaanse "Rolling Stone".

een album met introspectieve teksten die je tot denken zetten, gezongen met zijn melancholieke stem, ondersteund door top muzikanten als wijlen David Lindley, hetgeen een begin was van een langdurige samenwerking met voornoemde meestergitarist, met verder klasbakken uit die tijd als Michael Utley (organ), Leland Sklar (bass) en Jim Keltner (drums).

voornamelijk prachtige, ingetogen songs die hierboven al vaak zijn aangehaald, met een enkele up-tempo rocker "Redneck Friend" met een piano partij van Rockaday Johnnie (Elton John) en een geweldige slide van David Lindley, die eveneens schittert op fiddle op het catchy "Ready or Not", 1 van de vele hoogtepunten op dit album, waarvan "Take It Easy", het veel gecoverde "These Days" en de titeltrack uitgroeiden tot klassiekers. op de wonderschone piano ballad "Sing My Songs to Me" speelde Joni Mitchell mee op "electric piano".

een singer/songwriter album van deze kwaliteit hoor je tegenwoordig niet vaak voorbij komen en je zou denken dat het na dit album niet veel beter kon worden, maar dat werd het wel met de opvolger, zijn meesterwerk "Late For the Sky".

Album werd geproduceerd door Jackson Browne
Recorded at Sunset Sound & Wally Heider Recording, Hollywood, California
All songs written by Jackson Browne, except "Take It Easy" by Glenn Frey & Jackson Browne

de muzikanten op dit album:

Sneaky Pete: pedal steel
David Lindley: electric guitar, acoustic guitar, slide guitar, electric fiddle
Doug Haywood: bass, harmony vocal
Jackson Browne: acoustic guitar, piano
Micky McGee, Jim Keltner, Russ Kunkel, Gary Mallaber: drums
Spooner Oldham: organ
David Crosby, Glenn Frey, Don Henley, Bonnie Raitt: harmony vocal
David Paich, Bill Payne: piano
Craig Doerge: piano
Elton John: piano (track 6)
Wilton Felder, Leland Sklar: bass
Michael Utley: organ
Joni Mitchell: electric piano (track 9)

naar mijn mening geen meesterwerk, maar wel een soort van revanche na de ronduit teleurstellende albums uit de 80's. gelukkig zijn de synthesizers verdwenen en maken deze plaats voor de meer warme en vertrouwde sound van zijn 70's albums.

na vele jaren weer eens beluisterd en dan blijkt dit album toch minder goed te zijn dan dat die in mijn muzikale geheugen zat, hetgeen toch vooral aan de kwaliteit van de songs ligt of zoals Tonio eerder op merkte "en dat zit een beetje in het niveau van de songs" en niet zozeer aan de uitvoering of productie.

4 tracks met 5 sterren "My Problem Is You", "Too Many Angels", "Two of Me, Two of You", "Sky Blue & Black"
2 tracks met 4 sterren "I'm Alive" en "All Good Things"
4 tracks met 3 sterren "Everywhere I Go", "I'll Do Anything", "Miles Away" en "Take This Rain"

het verwachtingspatroon ligt hoog bij de albums van Jackson Browne en wellicht is dat niet reëel , want albums als "For Everyman" en "Late For the Sky" maak je maar 1 keer in je leven, zoals Van Morrison maar 1 "Veedon Fleece" maakte en Neil Young 1 "Harvest".

een krappe 4 voor dit album, dat een fractie beter is dan zijn tweede album uit de 90's "Looking East".

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Scott Thurston
behalve tracks 2 & 6 geproduceerd door Don Was, Jackson Browne & Scott Thurston
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

All songs written by Jackson Browne

Mike Campbell, Mark Goldenberg, John Leventhal, Waddy Wachtel: guitar
Scott Thurston: guitar, keyboards, backing vocals
Jackson Browne: acoustic guitar, guitar, piano
James Hutchinson, Kevin McCormick: bass
Jim Keltner, Mauricio Lewak: drums
Benmont Tench: hammond organ
Lenny Castro, Luis Conte: percussion
Dean Parks: acoustic guitar
David Lindley: guitar, oud, bouzouki
Jai Winding: piano
Arnold McCuller, Willie Greene, Sweet Pea Atkinson, Sir Harry Bowens: backing vocals (track 2)
Jennifer Warnes, Valerie Carter, Doug Haywood, Katia Cardinal, Ryan Browne, Jackson Browne, Steve Soles, Arnold McCuller: backing vocals
David Crosby, Don Henley: backing vocals (track 10)

het gelijknamige debuut album van Jackson Browne is voor mij puur jeugdsentiment, dus dat zal zeker een rol spelen bij de beoordeling van dit album.

zijn carrière begon ooit met een demo uit 1970 van het nummer "Jamaica Say You Will" met begeleiding van Glenn Frey, Ned Doheny en J.D. Souther dat ter ore kwam van David Geffen, die op zoek ging naar een platencontract voor hem en Jackson Browne tekende voor het befaamde Asylum label dat hij niet veel later oprichtte en waarvan hij de "baas" werd.

10 eigen songs met diepgravende teksten van de destijds 23-jarige singer/songwriter, die blijk gaven van het feit dat hij reeds op jonge leeftijd over een romantische "oude ziel" beschikte.

in "Jamaica Say You Will" gaat het over een fictieve vrouw met de naam Jamaica. een melancholisch nummer over verloren liefde. Joe Cocker coverde dit nummer op zijn gelijknamige album uit 1975.
veel rustige, ingetogen piano ballads op dit album o.a. "Song for Adam", "From Silver Lake", "Something Fine" en "Looking Into You" en 3 up/mid-tempo nummers "Doctor My Eyes", "Rock Me on the Water" en "Under the Falling Sky", een nummer dat Bonnie Raitt coverde op haar album "Give it Up". de prachtige afsluiter "My Opening Farewell" coverde zij eveneens op het album "Sweet Forgiveness".

een veelbelovend debuutalbum dat meteen blijk gaf van zijn uitzonderlijke songwriter's talent.
een album waar ik ruim 50 jaar later nog steeds van onder de indruk ben. hierna volgde het gouden kwartet uit de 70's "For Everyman", "Late For the Sky","The Pretender" en "Running On Empty".

ik vermoed dat de man destijds voor velen onder ons een soort van "muzikale" vriend was die je om raad kon vragen en uit wiens teksten je troost kon putten. iets wat je met het ouder worden meer ging relativeren, hoewel zijn thema's op die albums tijdloos te noemen zijn.

de inmiddels 75-jarige Jackson Browne is door de jaren heen goede albums blijven maken met een enkele keer een minder album, en maakte vele jaren later het verrassend sterke "I'm Alive" (1993), dat zijn hoogtijdagen in herinnering bracht.

Album werd geproduceerd door Richard Sandorf Orshoff
Recorded at Crystal Sound, Hollywood, California

Jackson Browne: vocals, acoustic guitar, piano
Clarence White: acoustic guitar (track 1)
Craig Doerge: piano (tracks 9,10)
David Jackson: piano (track 7)
Albert Lee: electric guitar (tracks 2,7)
Jesse Davis: electric guitar (track 4)
Jim Gordon: organ
Sneaky Pete: pedal steel
Jim Fadden: mouth harp
David Campbell: viola
Leah Kunkel: counter song (track 5)
David Crosby: harmonies

kan mij helemaal vinden in het bovenstaande commentaar van ene Marco van Lochem. heb geen idee wat de gemiddelde leeftijd is van de gebruikers van de MuMe site, maar ik was 17 jaar toen deze plaat in 1974 verscheen. een all time classic. voor mij is dit album pure nostalgie/jeugdsentiment. de lp destijds letterlijk grijs gedraaid. had destijds een vriendinnetje in de Molukse wijk van Capelle a/d Ijssel. de verkering was stiekem, want dit mocht niet van haar ouders. een broer van haar kwamen wij per toeval een keer in Rotterdam tegen en toen was het uit met onze kalverliefde. een enorme, emotionele klap. heb er een jaar of 5 een trauma van gehad. het waren in de jaren 70 sowieso vage, heftige tijden met o.a. de kapingen en gijzelingen van en door Molukse jongeren. dit album bood mij als 17 jarige jongen troost. wist toen nog niet, dat je beter niet in verdriet kunt zwelgen. prijsnummers Fountain of Sorrow, For A Dancer, Before The Deluge maar eigenlijk alle ballads op dit album zijn bloedstollend mooi. de melancholie en weemoed druipt er vanaf. The Road And The Sky en Walking Slow zorgden voor wat afwisseling. weet tot op de dag van vandaag niet wat de titel "Late For The Sky" inhoudt. de bezetting op dit album was vrij basic: David Lindley - electric guitar, slide & fiddle, Doug Haywood - bass, Larry Zack - drums & percussion, Jai Winding - piano & organ, Jackson Browne - piano & acoustic guitar, slide on "The Road And The Sky". het refrein uit Before The Deluge is mij altijd bijgebleven en moet haast wel vanuit een oude ziel zijn geschreven:

Let the music keep our spirits high
Let the buildings keep our children dry
Let creation reveal it's secrets by and by
When the light that's lost within us reaches the sky

de albums die Jackson Browne in de 80's uitbracht, behoren tot zijn minste albums, zo ook deze "Lawyers In Love". de man was kennelijk niet wars van de trends in die tijd en maakte "commerciële" rockalbums die aansloten bij de destijds gangbare sound. net als op de opvolger "Lives in the Balance" leidt dat op dit album tot een soort van hippe mainstream West Coast pop met veel ruimte voor de synthesizers, niet erg passend bij zijn songs, die op dit album voor zijn doen behoorlijk onder de maat zijn.

ook bij dit album vraag je jezelf af hoe songs als "Cut It Away" en "Downtown" in een andere, meer bij hem passende productie, hadden geklonken. neemt niet weg dat ook het niveau van de composities te wensen over laat in nummers als "On the Day" en "For a Rocker".

een matig album waarbij tracks als "Tender is the Night" en "Say It Isn't True" er bovenuit steken.

vreemd genoeg of juist niet, werd dit album zijn vierde Top 10 album in de Amerikaanse Billboard Top 100 en was het commercieel succesvol. overigens waren zijn albums uit de 90's zoals "I'm Alive" en "Looking East" een soort "return to form" en stelden deze allesbehalve teleur.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Greg Ladanyi
Recorded Downtown, Los Angeles
All songs written by Jackson Browne
except track 5) Russell Kunkel, Danny Kortchmar, JB
track 6) Danny Kortchmar, Craig Doerge, JB

Jackson Browne: guitar, vocals
Russell Kunkel: drums
Bob Glaub: bass, guitar (track 1), organ (track 7)
Doug Haywood: organ, vocals, bass (track 7)
Rick Vito: lead guitar, vocals
Bill Payne: organ (track 2)
Craig Doerge: pianos & synthesizers
Danny Kortchmar: participation in arranging and playing these songs

na al die jaren weer eens opnieuw beluisterd. vond het destijds bij verschijnen al een flinke tegenvaller en dat is niet veranderd. veel middelmatige composities en de mainstream gladde productie leidt tot een soort van West Coast pop met bij voorbeeld reggae invloeden zoals in het ondermaatse "Till I Go Down".
een productie zoals destijds ook te horen was op albums van mensen als Glenn Frey. synthesizers en blikkerige drums domineren en dragen er toe bij dat meerdere nummers om zeep worden geholpen. qua sound een flinke koerswijziging ten opzichte van zijn 70's albums, die wat mij betreft verkeerd uitpakt.

kom welgeteld tot 3 songs die enisgzins willen beklijven "In the Shape of a Heart", de titeltrack en "Black and White". een zeer matige score. heb geen twijfel over s'mans integriteit wat betreft de maatschappij kritische teksten in meerdere tracks als "Soldier of Plenty" en "Lawless Avenues", maar de kwaliteit van het songmateriaal zelf haalt bij lange na niet het niveau van zijn albums uit de 70's, en nummers als "Candy" en "Till I Go Down" zijn skip waardig

Album werd geproduceerd door Jackson Browne
Recorded at Sunset Sound Factory, Los Angeles & The Outpost, Los Angeles
All songs written by Jackson Browne, except track 4) Greg Copeland/Wally Stocker & track 5 co-written Jorge Calderon

Jim Keltner, Russ Kunkel, Stan Lynch, Ian Wallace: drums
Phil Chen, Jennifer Condos, Jorge Calderon, Bob Glaub: bass
Kevin Dukes, Danny Kortchmar, David Lindley, Kevin McCormick, Gary Myrick, Rick Vito, Waddy Wachtel: guitar
Jai Winding: organ, piano & synthesizers
Phil Kenzie: alto sax
Jackson Browne: piano, sequencer, vocoder, acoustic guitar
Steve Lukather: guitar
Craig Doerge, Bill Payne: synthesizers
Jorge Calderon, Deborah Dobkin, Doug Haywood, Kevin McCormick, Bonnie Raitt, MIndy Sterling: harmony vocal
Walfredo Reyes: congos
Bernie Larsen: clavinet, guitar
Ian McLagan: organ
Bill Payne: piano, synthesizers
Jorge Strunz: nylon string guitar
Enrique Cruz: zampona
Hugo Pedroza: charango & tiple

een sterk album van Jackson Browne uit de 90's, waarop voldoende goede songs staan die de aandacht weten vast te houden. gelukkig zijn de synthesizers en "drum programs", zoals die te horen waren op een aantal van zijn albums uit de 80's, op dit album niet aanwezig, hetgeen zijn songs ten goede komt.

de opener "Looking East" is een lekkere up-tempo rocker met fraaie gitaar riffs van o.a. Waddy Wachtel. met het ingetogen, melodieuze "The Barricades of Heaven" voegt hij een klassieker toe aan zijn rijke songwriter's oeuvre.

op het mid-tempo 'Some Bridges" is het genieten van de lap steel gitaar klanken van wijlen David Lindley en op "Baby How Long" horen we o.a. Ry Cooder op slide gitaar en harmony vocals van Bonnie Raitt. "Alive in the World" klinkt als "vintage Jackson Browne", een mooi, ingetogen nummer dat prima aansluit bij zijn eerdere songs in die stijl.

het catchy "I'm the Cat" luistert lekker weg, evenals de Latin klanken van het zomerse, aanstekelijke "Nino" met deels Spaanse tekst en Spaanse vocalen van Jorge Calderon en de vrolijke reggae klanken van "It Is One", hoewel de tekst die tot eenheid oproept onder de mensheid, daar enigszins mee in contrast staat.

nummers als "Information Wars" en "Culver Moon" bekoren minder, maar als geheel scoort dit album een ruime voldoende (althans bij mij). allesbehalve een klassieker, maar vergeleken met zijn albums uit de 80's "Lawyers in Love" en "World in Motion", was dit "Looking East", na de iets betere voorganger "I'm Alive", een aangename verrassing.

Album werd geproduceerd door Scott Thurston en Kevin McCormick
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

Kevin McCormick: bass, acoustic guitar, harmony vocal
Mauricio Lewak: drums
Luis Conte: percussion
Mark Goldenberg: guitar, oud
Scott Thurston: guitar, baritone guitar, piano, harmony vocal
Jackson Browne: lead vocals, acoustic guitar, acoustic piano, guitar
Waddy Wachtel: guitar
Benmont Tench, Jeffrey Young: hammond organ
Mike Campbell: electric 12-string, guitar
Ry Cooder: slide guitar (track 7)
David Lindley: lap steel guitar (track 3)
o.a. Valerie Carter, Bonnie Raitt, Vonda Shepard, Sir Harry Bowens, Willie Greene Jr. : harmony vocals

de vijfde van zijn 5 klassieke albums uit de seventies. een soort van road movie soundtrack, maar dan zonder beelden. Jackson Browne, een singer/songwriter van de buitencategorie, was in die tijd een spreekbuis voor een hele generatie jongeren, die heen en weer geslingerd werden tussen dromen en de soms harde realiteit. zijn veelal melancholische liedjes spraken (een deel van) de jeugd uit die tijd enorm aan.

ook dit album groeide uit tot een tijdloze klassieker met 10 prachtnummers die fraai op elkaar aansluiten en een sterke eenheid vormen. er wordt geweldig gemusiceerd met een glansrol voor wijlen David Lindley, die op fiddle excelleert in de pracht ballad "The Road" of het heerlijk ongedwongen op een hotelkamer opgenomen "Cocaine" of op lap steel in up-tempo nummers als de titeltrack, "You Love the Thunder" en "Shaky Town".

het bijzondere aan dit "tour/live" album is, dat er geen enkel nummer op zijn eerdere albums uit de 70's verscheen. er staan 2 Jackson Browne originals op (tracks 1,4), 4 co-written (3,7,8,9) waarvan 7) "Love Needs a Heart" co-written is met de onvolprezen Lowell George en zangeres Valerie Carter plus 4 covers, te weten "The Road" (Danny O'Keefe), "Cocaine" (Reverend Gary Davis), "Shaky Town" (Danny Kortchmar) en "Stay", een doo-wop liedje uit 1953 geschreven door Maurice Williams (& the Zodiacs), vandaar de regel "and The Zodiacs don't mind".

een leuk weetje is wellicht, dat 4 van de begeleidende muzikanten Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Craig Doerge (keyboards) en Danny Kortchmar (guitars) begin 70's lid waren van "The Section", een instrumentale rock/jazz fusion band.

Doug Haywood en Rosemary Butler zorgden voor de "background vocals". de laatste deelde samen met Jackson Browne en David Lindley de lead vocalen op de heerlijke uitsmijter "Stay".

woonde in 2015 zijn concert bij in de HMH. een goed en degelijk optreden met veel songs van zijn toen pas verschenen "Standing in the Breach", waarbij ik wel de gekte en muzikale genialiteit van zijn trouwe kompaan David Lindley miste.

Jackson Browne wordt 9 oktober a.s. 76 jaar oud. hulde en respect voor zijn imposante oeuvre.

1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière, de opvolger van het 6 jaar eerder verschenen ietwat teleurstellende "Time the Conqueror" (2008).

er valt veel te genieten op dit vertrouwd klinkende album van Jackson Browne, maar verwacht geen tweede "Late For the Sky" of "For Everyman", het soort albums dat hij maar een keer zou maken.

merendeels sterke songs, waaronder een opname van "The Birds of St. Marks", dat hij reeds in 1967 op 18-jarige leeftijd schreef en hier een soort van "Byrds" uitvoering krijgt. piano ballads als "The Long Way Around" en "Standing in the Breach" die extra worden ingekleurd door de pedal steel van Greg Leisz of door fraai elektrisch gitaarspel van Val McCallum. met het mid-tempo "Leaving Winslow" voegt hij weer een klassieker toe aan zijn oeuvre, met wederom een op pedal steel excellerende Greg Leisz. samen met "You Know the Night" met tekst van Woody Guthrie en muziek van JB en Rob Wasserman 1 van de hoogtepunten.

"If I Could Be Anywhere" zou je een mindere track kunnen noemen en ook "Walls and Doors" en "Here" overtuigen minder, maar over de hele linie een album waarop zijn kwaliteiten ruimschoots aan bod komen.

Jackson Browne wordt a.s. woensdag 9 oktober 76 jaar. zag op zijn website dat zijn tourschema 2024 zo goed als leeg is, uitgezonderd een select aantal optredens op Amerikaanse festivals. blijft de vraag of de man ooit nog Europa zal aandoen voor optredens.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Paul Dieter
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

deelcitaat uit "Walls and Doors" met woorden en muziek van de Cubaanse singer/songwriter Carlos Varela, dat de maatschappelijk en politiek geëngageerde JB vertaalde in het Engels:

"Ever since the world's existed
There is one thing that is certain
There are those who build walls
And those who open doors

For some it's always winter
While others have the spring
Some people find good fortune
While others never find a thing

That's how it's always been
And I know you know it
There can be freedom only when nobody owns it
I'm going to say that again"

was aangenaam verrast door de kwaliteit van zijn albums uit de 90's "I'm Alive" en "Looking East" (1996).
dit "The Naked Ride Home" werd 6 jaar later de opvolger van laatstgenoemd album.

een lichte tegenvaller. de wat gladde productie en het "brave" ietwat klinische bandgeluid klinken weliswaar uitermate verzorgd, maar in combinatie met het niet al te sterke songmateriaal, doet dit album mij eigenlijk alleen maar verlangen naar de sound en de songkwaliteit van zijn albums uit de 70's. de bijdragen van wijlen muzikale alleskunner David Lindley, die altijd een enorme meerwaarde had op die albums, mis ik op dit album.

wellicht niet toevalligerwijs bevallen zijn eigen geschreven nummers (zonder band) mij het beste, zoals de titeltrack, "For Taking the Trouble" met een fraaie slide partij van Keb 'Mo' en mooie harmoniezang, "Don't You Want to Be There" met een harmony vocal van Marc Cohn en een fraai koortje, en het enige prijsnummer op dit album, de afsluiter "My Stunning Mystery Companion". ook het eerbetoon aan Sergio Leone op het gelijknamige nummer, met daarin een "excerpt' van Giuseppe Verdi's "La Forza Del Destino" wil beklijven.

van de met de band geschreven nummers springen "The Night Inside Me" en "Never Stop" er bovenuit, echter de kwaliteit van de overige bandnummers "Casino Nation", "Walking Town" en "About My Imagination" overtuigen allesbehalve.

Jackson Browne voegt op "The Naked Ride Home" geen nieuwe klassiekers toe aan zijn rijke songwriter's oeuvre. met 5 bovengemiddeld goede songs (4 sterren) en 5 "mindere" bandnummers (3) kom ik voor dit album uit op een 3,5.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Kevin McCormick
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

de band:

Mark Goldenberg: electric guitars, high string guitar (track 4)
Jeff Young: Hammond organ, Wurlitzer, piano, synthesizer & harmony vocals
Mauricio Lewak: drums, cajon (track 4)
Kevin McCormick: bass, electric rhythm guitar (track 7)
Jackson Browne: acoustic & electric guitars, Fender Rhodes, piano

plus:
Luis Conte: percussion
Greg Leisz: acoustic guitar & electric 12-string (track 1), pedal steel (track 3)
Val McCallum: electric guitar (track 1), acoustic rhythm guitar (track 7)
Keb 'Mo': National slide guitar (track 4)
Marc Cohn: harmony vocal (track 9)
Alethea Mills & Chavonne Morris: harmony vocals (track 4), choir with Jimmy Burney (track 9)
Kipp Lennon, Jennifer Gross & Jeff Young: harmony vocals (tracks 3 & 6)
Fernando Pullum: trumpet (track 9)

onderdeel van het gouden kwartet aan albums, los van deze For Everyman, Late For The Sky en Running On Empty die hij in de jaren 70 maakte. alle 4 juweeltjes. vond zijn come back album "I'm Alive" ook heel sterk. een aangename verrassing die destijds (1993) ineens uit de lucht kwam vallen na een aantal "mindere" albums uit de jaren 80. wat kwamen er in de 70's veel klassiekers uit, niet dat je dat destijds bij het uitkomen van al die albums besefte, maar ook artiesten als Ry Cooder, Randy Newman, Van Morrison, John Prine en uiteraard Bob Dylan brachten tritsen van dit soort kwaliteitsalbums uit. heel wat keren naar de platenzaken moeten "rennen" om de LP's te kopen. het leek niet op te kunnen. wat Jackson Browne betreft, benieuwd of er van deze klasse albums ooit Deluxe Editions zullen uitkomen met demo's, outtakes en liefst ook eerder niet uitgebrachte nummers en dan wel "digitally remastered". heb een reguliere versie op cd (made in Germany) van Late For The Sky die nogal beroerd klinkt. kan ook aan de productie hebben gelegen, want deze "Pretender" klinkt wel prima op cd.

de opvolger die 6 jaar na het voor zijn doen matige "The Naked Ride Home" verscheen.
degelijk vakwerk, "brave" arrangementen en weinig echt memorabele songs op dit album, dus bepaald geen hoogvlieger binnen zijn indrukwekkende oeuvre. eigenlijk verwacht je altijd iets extra's van zijn albums, maar of dat reëel is .... je kunt ook stellen dat de inmiddels 75-jarige Jackson Browne door de jaren heen fraaie muziek is blijven maken. na deze "Time the Conqueror" maakte hij nog 2 albums.

getuige nummers als de titeltrack, het melodieuze "Where Were You", "Going Down To Cuba" met fraaie harmoniezang van Chavonne Morris en Alethea Mills, en met name "Giving That Heaven Away' met een heerlijke hammond organ partij van Jeff Young, is de man het schrijven van een goede song niet verleerd.

helaas staan er meerdere songs op dit album die niet verder reiken dan de grijze middelmaat, zoals "Off of Wonderland", "The Arms of Night", "Live Nude Cabaret" en "Far from the Arms of Hunger", liedjes die neigen naar mainstream "easy listening" pop en die naar mijn mening een goede melodie ontberen, iets waar het overigens bij het aanstekelijke "Just Say Yeah" niet aan ontbreekt.

wellicht dat dit album juist door de radiovriendelijke, "laid back" sound en de nogal gladde productie, na zijn album "Lawyers of Love" in de U.S.A. zijn commercieel meest succesvolle album werd.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Paul Dieter
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

All songs written by Jackson Browne
except tracks 3 & 5 written by JB & the band, track 4 written by JB & Danny Kortchmar

de band op dit album:
Kevin McCormick: bass
Mauricio Lewak: drums
Mark Goldenberg: electric guitar
Jeff Young: piano, hammond organ, fender rhodes
Jackson Browne: vocals, rhythm guitar, piano (track 4)

Chavonne Morris, Alethea Mills: vocals

1 van de mindere albums van de maatschappelijk geëngageerde Jackson Browne. zoals hierboven eerder opgemerkt door milesdavisjr nogal popachtig en zijn de West Coast country rock klanken van zijn albums uit de seventies hier ver weg. de jaren 80 elementen met teveel electronica, drum programs etc. doen de sound van dit album geen goed, maar los daarvan is het songmateriaal niet van het niveau dat we van de man gewend zijn. er staan gewoonweg te weinig memorabele liedjes op dit album.

toch staan er meerdere tracks op die in een minder gladde productie en met een meer ingetogen sound beter tot hun recht waren gekomen, o.a de mid-tempo nummers "Enough of the NIght", "Chasing You Into the Light" en "How Long", op zich geen slechte songs die helaas verstierd worden door die typische eighties productie. op "How Long" is een fraaie steel gitaar partij te horen van zijn muzikale maatje wijlen David Lindley. waar deze snarenvirtuoos een prominente rol had op zijn 70's albums, is dit het enige nummer waar hij op meespeelde.

zijn hommage aan Nelson Mandela "When the Stone Begins to Turn" met de destijds hippe, modieuze reggae klanken van de fameuze ritme sectie van Sly Dunbar (drums) en Robbie Shakespeare (bass) zal ongetwijfeld integer zijn bedoeld, maar wil niet beklijven. een nummer waar ook de Malinese sterzanger Salif Keita een steentje aan bijdroeg. dat geldt evenzeer voor de zwakke melodieën van "Anything Can Happen" en "The Word Justice" en de wat mij betreft overbodige cover van het Little Steven nummer "I Am a Patriot", geen slechte melodie en een nummer dat je qua tekst in de tijdgeest van die jaren dien te plaatsen.

de beste tracks bevinden zich op het eind van dit album. het ingetogen, melodieuze met fraai akoestisch gitaarspel en "Spaanse" klanken opgesierde "My Personal Revenge" en bij de afsluiter "Lights and Virtues" hoor ik nog iets van de oude magie terug met een fraaie slide gitaar partij van Jackson Browne zelf.

verder is o.a. Bonnie Raitt te horen met harmony vocals op "World in Motion" evenals wijlen David Crosby op "The Word Justice".

ben ooit vanwege de afnemende kwaliteit gestopt met het aanschaffen van de albums van Jackson Browne. wellicht onterecht gezien de commentaren en waardering van zijn laatste 2 albums "Standing in the Breach" (2014) en Downhill from Everywhere" (2021). ben niet bekend met deze albums.

Album werd geproduceerd door Scott Thurston & Jackson Browne
Recorded at Groovemasters, Santa Monica, California
except track 6) recorded at Island Studios, London

een 2-cd met live opnames uit 2006 van een Spaanse tournee van Jackson Browne, David Lindley en een aantal Spaanse muzikanten met optredens in Madrid, Oviedo, Bilbao, Zaragoza en Barcelona.

voor degenen die het willen weten de studio versies verschenen eerder op de volgende albums:

1) "I'm Alive" van het gelijknamige album (1993)
2) "Call It a Loan" van Hold Out (1980)
3) "Looking East" van het gelijknamige album (1996)
4) "The Crow on the Cradle" een "nieuw" nummer van de Engelse dichter, folkmuzikant Sydney Carter
5) "Mercury Blues" (K.C. Douglas/Robert L Geddis) en 6) "El Rayo-X" (David Lindley/Jorge Calderon) van het David Lindley album El Rayo-X (1981)
7) "Sit Down Servant" een traditional, eveneens een "nieuw" nummer
"Take It Easy" van For Everyman (1973)
9) "For Taking the Trouble" van The Naked Ride Home (2002)
10) "For Everyman" van het gelijknamige album (1973)
11) "Your Bright Baby Blues" van The Pretender (1976)
12) "Tu Tranquilo" een "nieuw" nummer dat toegeschreven wordt aan JB & Glenn Frey
13) "Late For the Sky" van het gelijknamige album (1974)
14) "These Days" van For Everyman (1973)
15) "Running On Empty" van het gelijknamige album (1977)
16) "Love Is Strange" een "nieuw" nummer van Mickey Baker, Ellas McDaniels & Sylvia Robinson, een R&B klassieker uit 1965 van het duo Mickey & Sylvia, dat eveneens gecoverd werd door Buddy Holly
"Stay" (Maurice Williams) van Running On Empty (1977)
17) "The Next Voice You Hear" van de gelijknamige verzamelaar (1997)

Favoriete nummers cd 1 (1 t/m 9) "I'm Alive", "Call It a Loan", "The Crow on the Cradle" met geweldig fiddle spel van David Lindley en de verrassend mooie versie van het minder bekende "For Taking the Trouble".

op cd-2 (10 t/m 17) staan prachtig door Jackson Browne gezongen versies van zijn klassiekers "For Everyman", "Your Bright Baby Blues" en "Late For the Sky".

ben minder onder de indruk van "Sit Down Servant", "Tu Tranquilo" en het door Luz Casal gezongen "These Days", dat uiteindelijk naar de zang van Jackson Browne doet verlangen.

de iets te "brave" uitvoeringen van "Running On Empty" en "Love Is Strange/Stay" missen de bruisende, spontane energie van het album ROE, zoals ook de live versies van de 2 David Lindley nummers "Mercury Blues" en "El Rayo-X" achterblijven bij zijn spetterende studio versies.

door iets te hoge verwachtingen van mijn kant een lichte tegenvaller, maar vanwege de fraaie uitvoering/productie hou ik het bij 4 sterren. kan mij overigens goed vinden in de commentaren hierboven van zowel Running On Empty en Tonio.

wellicht beter om eens op te houden met het eeuwige vergelijken, maar ik mis hier toch wel de magie van zijn "tour/live" album Running On Empty. Tja, muziek blijft een persoonlijke beleving.

de heruitgave op Mooncrest Records (1996) bevat de 10 originele nummers van dit album uit 1965 plus 5 niet eerder uitgebrachte nummers stammend uit 1975 ("Marlene", "Marcy's Song", "The Visit", Prima Donna of Swans" en "Relations").

er is hier op dit fijne forum eerder al genoeg gezegd en geschreven over het dramatisch verlopen leven van de man dus beperk ik me tot de muziek, die volledig akoestische folk bevat met uitsluitend Jackson C. Frank op gitaar en zang met slechts 1 gastrol voor de Engelse folkie Al Stewart met zijn fingerpicking gitaarspel op "Yellow Walls".

dat Jackson C. Frank over een uitzonderlijk songwriter's talent beschikte lijdt geen twijfel getuige liedjes als de veel gecoverde klassieker "Blues Run the Game" dat o.a. werd gecoverd door het Engelse folkicoon Martin Simpson, "Kimble" etc.

mijn voorkeur gaat naar de 2e helft van het album met vanaf "Milk and Honey" t/m de afsluiter "You Never Wanted Me" stuk voor stuk 5 sterren nummers.

"Don't Look Back", "Yellow Walls" en "Here Come the Blues" ervaar ik als "mindere" nummers. vandaar 4,5 sterren. van de 5 bonus nummers steken "Marlene" en "Marcy's Song" er bovenuit.

2 nummers "Milk and Honey" en "You Never Wanted Me" werden door Sandy Denny gecoverd op haar solo debuut "It's Sandy Denny" (1970). verder een leuk weetje dat Paul Simon's solo debuut "The Paul Simon Songbook" ook in Londen werd opgenomen en eveneens in 1965 werd uitgebracht.

hierbij wat deelcitaten uit de liner notes (T.J. McGrath, Hamden, Connecticut)

"The mystery's been cracked. What singer-songwriter in the last thirty years has influenced such talents as Sandy Denny, John Renbourn, Nick Drake, Bert Jansch, Tom Paxton, Dave Cousins, Roy Harper, Al Stewart and Paul Simon? All have responded to Jackson C. Frank's genius by recording his songs and raving about his music. Where has Jackson been all of these years? Why do his songs have a special poetic and philosophical edge that continues to inspire others to travel highways of introspection?

When Jackson first saw Bob Dylan at Gerde's, a folk club in New York City, he was in awe. But he had tremendous confidence in his own talents. I can do what he's doing, he told friends when he returned to Buffalo.

He headed off to try his luck in London as a folksinger in 1965. Making friends came easily to Jackson, and soon he was sharing a London flat with fellow Americans Paul Simon and Art Garfunkel, both who were impressed with Frank's collection of original songs. Simon offered to produce Jackson's first album with his own money. Three hours after the recording session began the album was finished. The end result is the eponymous "Jackson C. Frank".

een fraaie verzamelaar van de in Nottingham geboren, maar vanuit Cornwall opererende Engelse singer/songwriter Jake Walton. de man werd al een Celtic muziek pionier genoemd, voordat die term werd uitgevonden. hij begon ooit als drummer, maar switchte eind jaren 50 naar de akoestische gitaar toen hij kennis maakte met het fingerpicking gitaarspel van mensen als Bert Jansch en Donovan. later ging hij zich bekwamen in het bespelen van de dulcimer en de hurdy gurdy (een middeleeuws instrument). in de folk revival van de begin seventies kwam Jake Walton boven drijven met de Keltische mythologie als bron van inspiratie. later werden daar zaken als spiritualiteit en de natuur aan toegevoegd, zoals op zijn album "Emain The Unknown Land" (2000), waarvoor de met hem bevriende Ralph McTell de "sleeve notes" schreef.

op dit album staan 9 tracks van zijn album "Sunlight and Shade", 2 tracks van "The Gloaming Grey" en 3 tracks van zijn duo album "Two A Roue" met de Engelse folksinger/songwriter Jez Lowe.

de liedjes op deze verzamelaar zijn grotendeels door Jake Walton bewerkte Engelse, Ierse en Schotse traditionals, aangevuld met een aantal sterke songs van de man zelf. "Innisfree" is gebaseerd op een gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats, "The Music Makers" een bewerkt gedicht van de Engelse dichter Arthur O'Shaughnessy en "The Vagabond" van de Schotse dichter en schrijver Robert Louis Stevenson, bekend van het kinderboek Treasure Island. de melodie van "Song of Parting", 1 van de nummers waar de hurdy gurdy goed op te horen is, is gebaseerd op een oude traditional uit Galicië. er worden prachtige accenten gelegd door o.a. de befaamde Bretonse multi-instrumentalist Eric Liorzou, met wie hij vele jaren samenwerkte en die 30 jaar een belangrijk lid was van de vermaarde Bretonse Fest Noz groep "Bleizi Ruz".

een zeer aangename kennismaking met de muziek van Jake Walton met verbluffend goed uitgevoerde, mooie songs die niet gedateerd klinken, voorzien van prachtige teksten en ingetogen gezongen met zijn rustige "folky" stem die sterk doet denken aan die van Donovan, met wie hij ooit samen het nummer "Deep Peace" schreef van het Donovan album "Sutras".

Tracks 1 - 6 produced by Jo Partridge at the Airfield Studios, Cornwall, U.K.
Tracks 7 - 14 produced by Carsten Linde & Jake Walton at Tonstudio, St. Blasien, W. Germany (October '82)

Jake Walton: vocals, guitar, hurdy gurdy
Stephen Cooney: fretless bass, didgeridoo, lead guitar, mandola
Eric Liorzou: rhythm & lead guitar, mandola
Jez Lowe: vocals, guitar, cittern
Joe McKenna: pipes
Jo Partridge: electric guitar, keyboards, percussion

schafte deze ooit aan als "Best Live" met de gedachte dat het een live album was van zijn beste nummers. het bleek achteraf een selectie van 17 nummers te bevatten van deze dubbelaar. op "Best Live" ontbreken dus helaas 13 van de 30 nummers.

blijft over een prima live registratie met een goed bij stem zijnde James Taylor begeleid door een geweldige band.

een fraaie mix van energieke, uitbundige versies van nummers als "Mexico" met een heerlijk op gitaar solerende MIchael Landau, "Steamroller Blues", "How Sweet It Is" en "Sun On the Moon" en de wat rustiger uitgevoerde klassiekers als "Sweet Baby James", "Fire and Rain" en "You've Got a Friend". dat zorgt voor gevarieerde muziek met een fijne balans op dit live album. vermoedelijk zijn beste.

Album werd geproduceerd door Don Grolnick & George Massenburg

de band:
Clifford Carter: keyboards
Don Grolnick: piano
Jimmy Johnson: bass
Michael Landau: guitar
Carlos Vega: drums
Valerie Carter, David Lasley, Kate Markowitz, Arnold McCuller: vocals

citaat uit de liner notes van Peter Asher:

"While many shows have been recorded before, never have all the necessary elements fallen into place together. For this record, a tour was planned specifically with a live album in mind. The tour played for three weeks in a variety of halls and to different kinds of audiences.

The best performances from 14 shows were chosen, mixed and assembled into this record. No additional recording was done and the music on this album is entirely live"