ooit bij verschijnen in 1976 op vinyl aangeschaft op advies van een (muzikale) jeugdvriend "hier moet je echt naar luisteren" die in een platenzaak werkte. vanwege de variëteit aan stijlen vond ik het destijds maar een "moeilijk" album, maar het geweldige gitaarwerk van Mac Gayden op dit album maakte meteen indruk.

zoals Tonio hierboven al eerder aangaf vliegt het qua stijlen heen en weer met de instrumentale opener "Rejoice the Dawn", het "funky" lekker in het gehoor liggende "Steppin' Stone", de blue-eyed soul van "Someone Whispered" en "Standing in the Background" nummers die inderdaad aan Boz Scaggs of Hall & Oates doen denken. het funky, swingende "Life Is Just a Pantomime" is eveneens een radiovriendelijk nummer.

daarna volgt een stijlbreuk met de eerdere nummers met het klassiek aandoende folky met banjo gespeelde "Here We Meet Again", het wonderschone, instrumentale "To Our Ancestors" en het deels a-capella gezongen "Colors of the Rainbow" waarop Mac Gayden halverwege met een prachtige slide gitaar partij invalt.

het lange "The Minstrel Is Free at Last" is een meesterwerkje, knap opgebouwd met vele sfeer en tempo wisselingen en verandert na circa 6 minuten in een instrumentaal nummer met fluitspel en orgelklanken en gaat naadloos over in de barok? muziek van het titelnummer "Hymn to the Seeker".

het akoestische klein gehouden "If I Could I'd Set You Free" is een prachtige afsluiter van dit album dat een kleine 50 jaar na verschijnen nog steeds staat als een huis. een album dat in de categorie "vergeten klassieker" valt. dit magnum opus van de man verdient meer aandacht. Tsja....

Mac Gayden R.I.P. 16-04-2025

deelcitaat uit de liner notes (Mick Houghton 2008)

"Both "Skyboat" and "Hymn To The Seeker" defy easy categorization and, ultimately, both albums slipped through the net. Despite their Nashville connections, neither can be classified as country or even country-rock. Mac Gayden simply failed to fall into any of the prevailing genres of the day. As Gayden explains it: "Being from Nashville, people are always surprised to learn that country music was not really an influence. Country music was actually imported into Nashville. The native Nashville musicians have always favoured R&B or alternative styles. Nashville is a river town and, much like Memphis, the dominant influences are blues and soul"

"Mac Gayden's music was always somehow out of time, and out of sync with everyone around him. It's made his music utterly timeless: these recordings sound as fresh, vital and sublimely original as they did thirty years ago and that slide wah guitar sound of his, once heard, never forgotten"

"Skyboat" is het 2e solo album van Mac Gayden. een prima songwriter, goede zanger maar bovenal een excellente gitarist/snarenvirtuoos. de man speelde in de seventies mee op een oneindig aantal albums en was lid van het Nashville sessiemuzikanten collectief Area Code 615 en speelde/schreef songs mee op "Southern Delight" een vergeten semi-klassieker uit 1971 van de band Barefoot Jerry.

op dit album staan 9 eigen nummers waarvan 2 co-written met Nashville songwriter Buzz Cason, met wie hij samen de veel gecoverde klassieker "Everlasting Love" schreef, waarmee de Engelse pop band Love Affair in 1968 een nummer 1 hit scoorde. zijn eigen meer ingehouden funky versie overtreft die versie.

de 2 r&b/soul covers "Don't Look Back" (William Robinson/Ronald White) origineel van Smokey Robinson & the Miracles later ook gecoverd door Mick Jagger en Peter Tosh en "It's All Right" (Curtis Mayfield) weliswaar mooi, soulvol gezongen en goed in het gehoor liggend steken er niet boven uit. ook "Sweet Serenity" en "Waterboy" ervaar ik als "mindere" nummers.

sterkhouders zijn de funky r&b opener "Morning Glory" met zijn herkenbare wah-wah slide gitaarspel, het akoestische met banjo gespeelde "Gettysburg" (recorded outdoors during a thunderstorm), de southern rock klanken van "Southwind" en het folky "Appalachian Fever".

het lange "Diamond Mandala" dat als een ballad begint met door Bergen White gearrangeerde strijkers vliegt qua stijlen alle kanten op en toont wel overeenkomsten met het lange "The Minstrel Is Free At Last" van het opvolgende album "Hymn To The Seeker" maar heeft helaas niet dezelfde kwaliteit.

de bonus track "Sunfall" de b-side van de single "Morning Glory" met jazzy saxofoon accenten is weinig memorabel.

de muziek van Mac Gayden laat zich moeilijk definiëren. een eigenzinnige mix van blues/jazz, r&b/rock/soul en folk/country die mij op "Skyboat" een stuk minder wil bekoren dan op het geweldige "Hymn To The Seeker", dat ik overigens moeilijk uit te leggen als minder wisselvallig ervaar.

Album werd geproduceerd door Mac Gayden en Buzz Cason

soms loop je bij toeval tegen dit soort pareltjes aan, zoals dit zeer fraaie 2e solo album van de inmiddels 67 of 68 jarige Ierse zangeres Maighread Ni Dhomhnaill afkomstig uit Kells, County Meath, Ierland. dit album verscheen 15 jaar later na haar gelijknamige debuut album uit 1976. daarvoor maakte zij in 1971 een album met de folkgroep Skara Brae, waarvan haar zus Triona, broer Michael en multi-instrumentalist Daithe Sprule de overige leden vormden. een klassieker in dit genre. alle 10 nummers op dit solo album zijn traditionals, waarvan er 6 in Iers/Gaelic en 4 in de Engelse taal worden gezongen. op dit album spelen behalve zus Triona en broer MIchael, o.a. Philip Begley, Liam O'Flynn en Donal Lunny mee, waarvan de laatste 2 grote bekendheid genoten met de band Planxty. Donal Lunny staat bekend als een 1e klas producent en arrangeur van traditionele muziek. een man met een enorme staat van dienst. zijn muzikale en productionele bijdragen aan dit album zijn niet te onderschatten, maar het is met name de prachtige stem van Maighread die dit album draagt. zij maakte later in 1999 nog een prachtig album "Idir an Da Sholas" (Between the Two Lights) met zus Triona en Donal Lunny.

uit de liner notes:
quote
"Maighread Ni Dhomhnaill is generally regarded as one of our finest traditional singers. She comes from a family whose credentials in the realms of Irish music and song are well attested. Maighread's father was an avid collector of songs and can be credited with the preservation of many a Donegal song. Maighread's aunt Neili was very much her other source of guidance and inspiration. Songs of love, mostly, feature on this inimitable recording. The sorrow and pain of unrequited love, starcrossed lovers doomed by the mores of society. Many of these songs are from the singer's native Donegal tradition. Quite a few are from her aunt Neili, as well as songs from Roise na nAmhran from Aranmore. There is a freshness and immediacy in Maighread's rendition of these old songs that will re-echo in the listeners ears for a long time.
unquote

(h)eerlijke, authentieke folk verzamelaar met zowel live als studio opnames van dit duo bestaande uit de Noord-Ier Tommy Makem en de Ier Liam Clancy, de jongste van de vermaarde Clancy Brothers. beiden waren eerder lid van het folk gezelschap de Clancy Brothers & Tommy Makem en begonnen vanaf 1976 als duo samen te werken.

slechts 1 traditional "The Cobbler", eigen nummers van beide folk iconen, een 2-tal covers van de Schotse singer/songwriter Eric Bogle, waaronder een prachtige versie van zijn "The Band Played Waltzing Matilda" ook bekend van de versie van de Pogues plus o.a. hun versies van het veel gecoverde "The Dutchman" een prachtige ballad van M.P. Smith en "A Place in the Choir" van de Amerikaanse folkie Bill Staines.

"Morning Glory" is een met Doug Flett co-written liedje van Guy Fletcher, bekend van zijn samenwerking met de Dire Straits en het solo werk van Mark Knopfler.

recht toe recht aan uit het leven gegrepen liedjes waarop Tommy Makem en Liam Clancy de lead vocalen afwisselen ofwel samen zingen. een aanrader voor liefhebbers van pak 'm beet de Clancy Brothers en de Dubliners. muziek die je het liefst live in een Ierse pub zou willen horen, maar zich op een natte, herfstachtige avond ook in de huiskamer prima laat beluisteren. het uitbundige "Rambles of Spring" (Tommy Makem) sluit dit album vrolijk af.

nummers 1 t/m 7 werden geproduceerd door Donal Lunny en nummers 8 t/m 14 door Archie Fisher.

tijdens mijn vroegere rondreizen met mijn gezin door het prachtige Schotland, maakte ik altijd wat tijd vrij om platenwinkels te bezoeken, o.a. grote ketens als HMV en Virgin. zo belandde ik ook een keer bij een "specialty record store" in Edinburgh, gevestigd op een heuvel aan de voet van Edinburgh Castle. het bleek een soort van Walhalla te zijn voor de liefhebber van folk/country/roots/americana muziek. waar je in NL bij de FRS geluk had om 1 album van John Prine te vinden, had de man daar een eigen vak en lagen er wel 10 titels van hem in het schap. een vriendelijke, langharige, grijze Schot wees mij op dit album van de Schotse Band afkomstig uit Edinburgh en zette het speciaal voor mij op. ik was meteen verkocht en kocht het album, samen met hun debuut "Last Leaves" uit 2000 en nog een 10 tal andere albums die in NL niet of moeilijk in de winkels waren te vinden.

nooit spijt van gehad, want zoals hierboven al door user Struikie vermeld, is dit een fraai album van uitstekende instrumentalisten en 3 geweldige vocalisten (Steve Byrne, Mark Dunlop en zangeres Fiona Hunter (die de zangeres Karine Polwart van de 1e line up van de band had vervangen) alle 3 voorzien van pracht stemmen die beurtelings de lead vocals voor hun rekening nemen ofwel samen zingen zoals in het slotnummer "The Road Tae Drumleman". de 3 instrumentale nummers (4, 8 en 11) zijn jigs en reels die dit album niet overheersen, maar daar moet je van houden. de band wisselde later nogmaals van bezetting en brachten hierna nog 2 albums uit, te weten "Far Better Days" (2015) en de 2-cd "Handsel" (2019).

het Amerikaanse magazine "Boston Globe" noemde de band destijds "maybe the finest young Scottish band since Silly Wizard". een vermaarde Schotse folkgroep eveneens afkomstig uit Edinburgh.

dit album werd geproduceerd door de bandleden Steve Byrne en Dave Wood, en opgenomen "at Butterstone Studios, Perthshire, Scotland"

de muzikanten op dit album waren:
Steve Byrne: vocals, 8 and 10-string bouzoukis, guitars, Jew's harps, shruti box
Mark Dunlop: vocals, whistles, bodhran, flute
Fiona Hunter: vocals, cello
Mike Vass: fiddle, guitar, vocals
Dave Wood: guitar, bouzouki, vocals

de band blijkt met uitzondering van Dave Wood nog steeds in deze bezetting actief te zijn

prima debuutalbum van deze Schotse folkband. de groep werd in de herfst van 1998 geformeerd en legde zich toe op het vertolken van Schotse traditionele liederen (ballads) en een aantal eigen nummers. de kracht van deze band ligt op dit eerste album in de prachtige lead vocalen van Karine Polwart en Steve Byrne, hun fraaie, meerstemmige zang en de uitstekende muzikale begeleiders Kit Patterson (een Engelsman) en Mark Dunlop.

"Whaur Dae Ye Lie" is een sterke opener, een nummer van Karine Polwart door haar zelf gezongen, een "anti-war song" over de burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina (1992-1995). een intense track.
zij schreef ook het sterke "The Dreadful End of Marianna for Sorcery" en baseerde dit "on a short story called "Witch" by the Orkney writer George Mackay Brown. Incidentally, the last "witch" in Scotland was burned at the stake in Dornoch in 1722".

andere hoogtepunten zijn de prachtige ballad "The Hills of Ardmorn" (een nummer van Roy M.B. Williamson, vooral bekend in de versie van The Corries) prachtig gezongen door Steve Byrne, die eveneens de lead vocal doet op "Jimmy Waddell/The Battle of the Somme" (van Davy Steele "written for his grandfather. In the years leading up to 1914, joining the forces was seen as an attractive alternative to life on the farm, down the mines or on the seas. Unfortunately for many of the recruits, they met a worse fate"

verder voornamelijk oude "traditionals" die in een modern jasje worden gestoken, o.a. het door Karine Polwart in Schots "slang" (bargoens) gezongen "The Beggar Man" en de eveneens door haar gezongen Macedonische traditional "Dimna Juda".

slechts 1 instrumentaal nummer op dit album met de "tunes" van track 6 inclusief de classic "Rocky Road to Dublin".

Karine Polwart deed mee op de eerste 2 albums van de groep, verliet in 2004 de band en begon een solo carrière (debuutalbum "Faultlines" (2005). zij werd vervangen door Fiona Hunter (zang,cello). de groep heeft sindsdien meerdere personele wisselingen gekend en blijkt nog steeds actief te zijn. in 2019 verscheen het dubbelalbum "Handsel" om het 20-jarig bestaan van de groep te vieren.

de naam "Malinky" is afkomstig van een Schots kinderrijmpje:

"Skinny malinky lang legs banana feet
Went tae the pictures and couldnae get a seat
When the pictures started she began tae greet
Skinny malinky lang legs banana feet"

Album werd geproduceerd door Davy Steele
Recorded at Pier House Studios, Granton, Edinburgh

Karine Polwart: vocals, guitar
Steve Byrne: vocals, bouzouki, guitar, cittern, mandolin
Kit Patterson: fiddle, guitar, mandolin
Mark Dunlop: bodhran, whistles

het derde album van Marc Benno die hij begin jaren zeventig maakte. daarvoor in de jaren 60 vormde hij samen met Leon Russell (keyboards) en de man zelf op gitaar een rock duo onder de naam Asylum Choir, die 2 albums maakten maar mij niet kunnen bekoren. daarna ging de man solo albums maken waarvan "Ambush" in de States commercieel gezien het meeste succes oogstte. wederom een fijn gevarieerd album. 3) JIve Fade Jive is inderdaad een jive, de bluesrock knalt uit de speakers met 4) Hall Street Jive en Here To Stay Blues. 5) Share een fijne, gevoelige ballad en 9) Either Way It Happens een eveneens door piano spel gedragen ballad. ook 6) Donut Man is een rustig, ingetogen echt singer/songwriter nummer. daar staat dan weer een stevig, bluesrock nummer tegenover 2) Southern Women. naast Marc Benno: zang, gitaar, piano spelen o.a. mee Jesse Ed Davis - guitar (een klasbak uit die tijd), Carl Radle - bass, Jim Keltner - drums, Bobby Keys - sax. Marc Benno was een veelgevraagd sessiegitarist in die tijd en speelde samen met The Doors, Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan e.a. er staat op YT een fijne, live opname van hem met band opgenomen tijdens een "Ohne Filter" concert uit 1994. bluesrock/americana liefhebbers kan ik tevens zijn album "Lost In Austin" (1979) aanraden. een album dat hij nooit meer zou overtreffen.

met dank aan medegebruiker Joshua68 (geweldige foto trouwens van Steve Earle en Townes van Zandt) breng ik hierbij graag het album "Lost In Austin" uit 1979 van de Amerikaanse singer/songwriter Marc Benno onder de aandacht. een (h)eerlijk rootsy, blues rock album. mijns inziens een "vergeten meesterwerkje", maar waar dat voor de 1 wel zo is hoeft dat voor een ander niet zo te zijn. muziek is emotie en beleving en die verschillen uiteraard. de line-up van de muzikanten die op dit album meespelen is als volgt: Marc Benno: guitar, piano, vocals, Albert Lee: guitar, Eric Clapton: guitars, slide guitars, Jim Keltner: drums, Dick Sims: keyboards, Carl Radle: bass, Dickie Morresey: saxophone. allemaal klasbakken van muzikanten uit die tijd, die op menig album uit de seventies hun ding deden. hoogtepunten zijn er vele maar met name de opener het bonkende en stampende Hotfoot Blues springt er uit, alsmede het weemoedige titelnummer Lost In Austin en de vrolijke afsluiter Hey There Senorita met een heerlijk refrein. dit album werd geproduceerd door de bekende Glyn Johns (o.a. producer van de 1e 2 Eagles albums). Marc Benno was in de 70's een veelgevraagd sessiegitarist en speelde o.a. partijen in op het abum L.A. Woman van The Doors. zijn albums uit de begin jaren 70 (het gelijknamige Marc Benno, Minnows en Ambush) zijn ook het beluisteren waard. zijn latere albums vind ik stukken minder. deze Lost In Austin heb ik vele jaren later op cd kunnen aanschaffen (A&M Records, Polydor/Polygram K.K. Made in Japan)

mag hier als 1e iets plaatsen over dit zojuist door een mede MuMe gebruiker geplaatste debuutalbum van de inmiddels 75 jarige Marc Benno. de man, singer/songwriter en meestergitarist afkomstig uit Dallas, Texas/USA maakte begin jaren 70 een drietal geweldige albums, waaronder dit debuut, een fijn gevarieerd album met 9 door de man zelf geschreven nummers. het album trapt af met het vrolijke, ietwat "folky" achtige 1) Good Year, waarna de accenten door gitaar en saxofoon worden gelegd, gevolgd door het met jazzy accenten voorziene 2) Try It Just Once. 3) I'm Just Alone I'm Afraid is een fijn bluesrock nummer opgetuigd met heerlijke gitaarsolo's van de man zelf, gevolgd door het lekker stuwende 4) True Love Affair met heerlijke backing vocals van Rita en Priscilla Coolidge. 5) Second Story Window is een rustpunt op dit album, een prachtige ballad met fijn orgelspel van Booker T. Jones, 6) Teach It To The Children een lekker "bluesy" up-tempo nummer voorzien van fijne gitaarriffs 7) Family Full Of Soul een laid back nummer met wederom fijne backing vocals van de gezusters Coolidge Hard Road eveneens een up-tempo nummer met de befaamde Ry Cooder op bottleneck guitar. het album sluit ingetogen af met 10) Nice Feelin" een piano ballad. het album werd geproduceerd door de destijds veel gevraagde David Anderle.
voor wie het interesseert hierbij de muzikanten die op dit album meespeelden:

Marc Benno: vocals, guitar, piano
Booker T. Jones: piano, electric piano, organ
Ry Cooder: bottleneck guitar
Jerry McGee: guitar, dobro
Jerry Scheff: bass
Jim Horn: saxophones, flutes
Jimmy Karstein: drums
Sandy Konikoff: hambone
Rita Coolidge & Priscilla Coolidge: backing vocals

10 jaar later dan toch een 2e reactie op dit album. zit nog maar sinds kort op deze site. vandaar. merkwaardig hoe beleving kan verschillen in dit geval van muziek. op zich prima dat er zo verschillend op muziek wordt gereageerd, zo ook bij deze plaat. voor mij zeker geen wisselvallig plaatje. hier wordt heerlijk op gemusiceerd met m.i. alleen maar hoogtepunten. bluesrock van de bovenste plank in de nummers Stone Cottage, Back Down Home (swingt de pan uit), Baby I Love You, Baby Like You en de heerlijk stuwende afsluiter Don't Let The Sun Go Down. niet zo verwonderlijk gezien de line up van de muzikanten die hier meespelen naast Marc Benno: vocals, guitar, piano, organ zijn dit o.a. Clarence White: guitar, acoustic guitar, Jesse Davis: guitar, slide guitar, Bobby Womack: guitar, Carl Radle & Jerry Scheff: bass, JIm Keltner: drums, percussion, Nick de Caro: accordion. Rita Coolidge, Clydie King en Venetta Fields verzorgen de geweldige backing vocals. het openingsnummer Franny met Rita Coolidge is een heerlijke ballad en wordt gevolgd door de fijne melodie van Put a Little Love In My Soul en dan breekt het gitaargeweld los van Jesse "Ed" Davis in de vuige bluesrocker Stone Cottage die er lekker op los soleert. daarna volgt de ballad Speak Your Mind voorzien van prachtige backing vocals. het gospelachtige Good Times en de piano ballad Before I Go zijn eveneens rustpunten. vind het een fijn afwisselend album. een klassieker.

een lekker bluesrock album maar ook niet meer dan dat van deze Amerikaanse singer/songwriter. de man is wel een geweldig gitarist en speelde o.a. mee op het Doors album L.A. Woman. destijds een veelgevraagd sessiemuzikant. zijn vroegste werk uit de jaren 70 leverde een trits prachtige albums op !) het gelijknamige Marc Benno (1970), 2) Minnows (1972) en 3) Ambush (1972), maar zijn beste album Lost in Austin uit 1979 moest nog komen. zijn latere werk kon mij niet charmeren. overigens vind ik het duo album The Asylum Choir met Leon Russell een draak van een album en niet representatief voor zijn werk.

Maria Dunn (57 jaar oud), geboren in Schotland en als kind met het gezin verhuisd naar Ontario, Canada. tegenwoordig woont zij in Edmonton, Alberta, Canada. dit folkalbum van haar uit 2001 werd daar ook opgenomen en geproduceerd door Shannon Johnson (van de band McDades), die tevens viool speelt en voor de harmony vocals zorgt. zij geniet wel bekendheid in haar thuisland en heeft daar verschillende "awards" gewonnen voor haar songwriting. deze dame is zeker in staat om goede liedjes te schrijven en dit "For A Song" is daar een proeve van. een aangename luisterervaring. er zitten niet of nauwelijks zwakke broeders onder het songmateriaal. voeg daarbij de prettige stem, die enigszins doet denken aan Nanci Griffith, en je hebt een fijn luisteralbum te pakken. 11 van de 12 nummers zijn door haar zelf geschreven, uitgezonderd de traditional "Gra Geal Mo Chroi" (Iers voor "bright love of my heart"). voor dit album en haar latere albums "Gathering" en "Joyful Banner Blazing" ontving zij een Juno award. de belangrijkste muziekprijs van Canada, die jaarlijks wordt uitgereikt. liefhebbers van de vroege Mary Black, Eilis Kennedy, Jackie Oates etc. kan ik haar muziek aanbevelen.

uit de liner notes
Maria Dunn is a storyteller through song, melding North American folk music with her Celtic roots. Born in Scotland and raised in Canada, she writes songs inspired by historical and contemporary characters, capturing their struggles and triumphs in her lyrics.
uit Roots Magazine: For A Song is a sparkling and precious rarity
uit Penguin Eggs Magazine: An immensely satisfying disc, full of optimism and substance


"

toen Maria Muldaur door muziek producer Randy Labbe benaderd werd voor een speciaal project in de geest van "Maria Muldaur does the songs of ..." viel haar keuze op de muziek en songs van Peggy Lee, die kort daarvoor in 2002 op 81-jarige leeftijd was overleden. muziek waar zij mee was opgegroeid en eerder had zij als lid van de Jim Kweskin Jug Band op het album "Jug Band Music" (1965) het nummer "I'm a Woman" van haar gecoverd, dat overigens niet op dit album staat.

op dit album covert zij o.a. het overbekende "Fever" (Cooley/Davenport), "Some Cats Know" evenals "I'm a Woman" een compositie van het vermaarde songwriters duo Jerry Leiber/Mike Stoller, "Freedom Train" (Irving Berlin), maar ook eigen co-written composities van Peggy Lee, zoals tracks 2 en 6 die zij samen schreef met haar toenmalige gitarist/echtgenoot Dave Barbour en het samen met Duke Ellington geschreven "I'm Gonna Go Fishin". "Winter Weather" (Ted Shapiro) is een fraai duet met wijlen Dan Hicks.

waar de veelzijdige Maria Muldaur op haar andere albums vele genres bestrijkt als country, folk, blues, gospel, jugband music, etc. is dit eerbetoon aan Peggy Lee gevuld met vocale jazz/pop hoogstandjes met hier en daar een blues sausje.

onder de sessie muzikanten bevinden zich de ritme sectie van Harry Connick's big band, Neal Caine (bass) en Arthur Latin (drums), jazz/blues gitarist Danny Caron, David Torkanowsky (piano) en een blazerssectie bestaande uit Jim Rotherwell, Jeff Lewis en Kevin Porter.

deze uitvoeringen van Peggy Lee liedjes klinken als een klok. aangename laid-back "late night" muziek met geweldige, af en toe zwoele zang van Maria Muldaur, zoals ook Peggy Lee dat kon, die mede aan de wieg stond van de Amerikaanse populaire muziek.

Album werd geproduceerd door Randy Labbe
Recorded at The Studio, Portland, Maine

dit werd haar eerste album op het befaamde Telarc label, dat bekend staat om de bijzonder goede geluidskwaliteit van hun opnames met name in de genres klassiek en jazz.

Maria Muldaur heeft een fijne neus voor goed songmateriaal en omringt zich op dit album met een keur aan vocalisten met wie zij duetten zingt, t.w. Johnny Adams, Bonnie Raitt en Mavis Staples en in de koortjes horen we o.a. haar dochter Jennie Muldaur, wijlen Charles Neville, Tracy Nelson, Ann Peebles en haar man Don Bryant.

voor de instrumentale begeleiding zorgt haar prima eigen band met vaste gitarist Cranston Clements met een gastbijdrage van meestergitarist Sonny Landreth, die met zijn geweldige slide gitaarspel zijn stempel drukt op de sterke r&b opener "Home of the Blues" (Colin James) en de gospel/blues cover van "Well, Well, Well" (Bob Dylan/Danny O'Keefe). 2 van de betere nummers op dit album, samen met het duet met Bonnie Raitt en de 2 duetten met blues/jazz zanger wijlen Johnny Adams.

op het stevige r&b nummer "Stop Runnin' From Your Own Shadow" speelt Huey Lewis mee op harmonica.

haar keuze voor 3 songs van songwriter/pianist Jon Cleary, bekend van de band van Bonnie Raitt, bevalt een stuk minder. 2 daarvan "Fanning the Flames" en "Can't Pin Yo' Spin on Me" zijn nummers met prominente jazz invloeden en willen niet beklijven. ook zijn "Strange and Foreign Land" een gospel in de traditie van The Staple Singers en het te lang uitgesponnen "Brotherly Love" (Brenda Burns/Gregory Booz) doen dat niet.

een wisselvallig album van de veelzijdige Maria Muldaur met minder goed songmateriaal dan op haar klassiekers uit de 70's. ook het sterke blues georiënteerde "Richland Woman Blues" dat later in 2001 zou verschijnen klinkt veel meer als een eenheid en bevat betere songs (covers).

Album werd geproduceerd door John Snyder, Maria Muldaur & Elaine Marfone
Recorded at Dockside Studios, Maurice, Louisiana

Maria Muldaur: vocals
Cranston Clements: guitar
Dave Torkanowsky: piano, wurlitzer, Rhodes synthesizer, Hammond B-3 organ
Hutch Hutchinson: bass
Steve Potts: drums
Bill Summers: congas, tambourine, cabasa, shaker, etc.

"This album is lovingly dedicated to my father, Rosario Arturo D'Amato August 8, 1910 - May 2, 1996"

Maria Muldaur heeft een indrukwekkende staat van dienst. zij was ooit lid als zangeres/fiddle speler van de Jim Kweskin Jug Band, maakte een 2-tal duo albums met haar toenmalige echtgenoot Geoff Muldaur en vanaf 1973 bracht zij een hele reeks solo albums uit, die zelden of nooit teleur stellen. zij is een zangeres met een enorm stembereik en een muzikale kameleon die een enorm divers aantal genres bestrijkt (blues, folk, r&b, gospel, vaudeville, etc.)

op "Jazzabelle" ligt de focus op covers van een aantal jazz klassiekers, o.a. 2 nummers (1,3) van Mose Allison, "Weeping Willow Blues" (Paul Carter) bekend in de versie van Bessie Smith, "You're My Thrill" (Sidney Clare/Jay Gorney) een klassieker uit 1933, dat bekend werd door de uitvoering van Billie Holiday en "September Rain" een nummer van jazz pianist/componist Billy Strayhorn, die ook wel de man achter Duke Ellington werd genoemd.

er staan ook 2 verrassende eigentijdse covers op "Elona" (een anagram voor Alone) een nummer van songwriter/componist David Nichtern, die ook haar grootste hit "Midnight At the Oasis" schreef van haar debuut album uit 1973 en "Southern Music" van Nashville songwriter Russell Smith, die o.a. de hit "Third Rate Romance" schreef, dat hij destijds opnam met de band Amazing Rhythm Aces.

los van haar geweldige, ietwat zwoele stem zijn de hoofdrollen weggelegd voor de 3 pianisten John R. Burr, David Matthews en haar trouwe kompaan David Torkanowsky. de overige muzikanten zijn de bassisten Al Obodinsky, Roly Salley en Chris Severin, drummers Mike Hyman en Billy Kilson en saxofonist Jim Rothermel.

"Jazzabelle" is een fraai, laid back, vocaal "jazz/blues" album en zou je "late night music" kunnen noemen.
de inmiddels 82-jarige zangeres treedt nog steeds op en geeft vrijdag 23 mei a.s. een "outdoor" concert in Sebastopol, Californië. Respect!

dit door haarzelf geproduceerde album klinkt als een klok en werd opgenomen in Studio Coast Recorders, San Francisco, Californië

de inmiddels 82-jarige Maria Muldaur (Maria D'Amato) is van Italiaans/Amerikaanse afkomst en werd geboren in Greenwich Village, NYC, maar woont tegenwoordig al vele jaren in San Franciso, Californië.
Zij staat bekend om haar veelzijdigheid en haar oeuvre bestrijkt een heel breed scala aan "American roots" stijlen.

in 2006 verscheen van haar het studio album "Heart of Mine" (Love Songs of Bob Dylan), waarvan alle 12 nummers terug te vinden zijn op dit live album, plus 3 nummers "Midnite at the Oasis" haar enige, grote hit afkomstig van haar debuutalbum "Maria Muldaur" (1973), "Cajun Moon" (J.J. Cale) van haar album "Louisiana Love Call" (1992) en het mij onbekende "Shoe Don't Fit".

op dit album domineren de blues klanken met vleugjes folk en jazz en staan fraaie "laid back" covers van diverse Dylan klassiekers, die zij met haar zang prachtig inkleurt en wordt zij begeleid door een geweldige band.

"Buckets of Rain" wordt hier "Buckets of Love" genoemd en "You Ain't Going Nowhere" is omgedoopt in "Ride Me High", een aanstekelijke folky versie gedragen door vrolijke fiddle klanken.

een prima live album met als favoriete tracks "Heart of Mine", You Gonna Make Me Lonesome" en de ijzersterke cover van "Cajun Moon" voorzien van een heerlijke gitaarsolo.

Maria Muldaur: vocals, fiddle
Chris Burns: keyboards
Craig Caffall, Danny Caron: guitar
Paul J. Olguin: bass
David Tucker: drums
J. Jaffe: steel guitar, percussion
Suzy Thompson: fiddle
Kimberley Bass: background vocals

haar eerste album op het Black Top label is een eerbetoon aan Louisiana en de muziek van New Orleans.

een heerlijk gevarieerd album met sterk songmateriaal, fraai uitgevoerd met een keur aan sessiemuzikanten, waarvan de bekendste wijlen Charles Neville, Aaron Neville, wijlen Dr. John en meestergitarist Amos Garrett zijn, aangevuld met merendeels lokale uit N.O. afkomstige musici.

op dit album is een mix van blues, jazz, caribbean, cajun, funk en soul te horen met muzikale invloeden van grootheden als o.a. Professor Longhair, James Booker, Danny Barker en de Neville Brothers.

favoriete tracks het funky "Second Line" (Jon Cleary) met Aaron en Charles Neville op background vocals, het melancholische "Lousiana Love Call" met een fraaie accordeon partij van Zachary Richard en zang van Aaron Neville, de laid-back cover van "Cajun Moon" (J.J. Cale), het aanstekelijke "Creole Eyes" een nummer van gitarist Rick Vito (ooit een aantal jaren lid van Fleetwood Mac), het dampende "Dem Dat Know" (Marty Grebb/Bobby Charles) en de r&b van "Layin' Right Here in Heaven" (Leon Russell) met Dr. John (piano, vocals). 1 van de rustpunten, de ingetogen piano ballad "Southern Music" is een waardige afsluiter.

Maria Muldaur bijgenaamd "the first lady of roots music" is een geweldige zangeres en maakte naar mijn mening haar 3 beste albums in de 70's aan het begin van haar carrière en maakte met "Louisiana Love Call" uit 1992 haar beste album sinds tijden.

Zij droeg dit album op aan de uit New Orleans afkomstige jazz muzikant Danny Barker en zijn vrouw, jazz/blues zangeres Blue Lu (Barker)

Album werd geproduceerd door Hammond Scott
Recorded at Ultrasonic Studios, New Orleans, Louisiana

waar haar album "Richland Woman Blues" sterk op blues georiënteerd en op veel van haar andere albums een mix van stijlen te horen valt, is "Love Wants to Dance" een uitgesproken vocaal jazz/pop album met lichte slow blues invloeden.

oude klassiekers als "If Dreams Come True" (Irving Mills) en "I Gotta Right to Sing the Blues" (Harold Arlen/Ted Kohler) wisselt zij af met eigentijdse covers van "Moonlight" (Bob Dylan), "Baby You're My Destiny" (Taj Mahal) en 2 nummers van de door haar bewonderde singer/songwriter Brenda Burns "Lonely Moon" en "The Strong Stand Alone".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. wijlen jazz muzikant Jim Rothermel (sax, clarinet), jazz/blues gitarist Danny Caron en jazz drummer Lance Dresser. opvallend is de bijdrage van pedal steel specialist Bobby Black op een aantal nummers.

de ietwat lome, laid-back muziek is zeg maar lui swingend te noemen en voorzien van de zwoele stem van Maria Muldaur. persoonlijk niet helemaal mijn "cup of tea", maar prima "late night music" voor de liefhebber van dit soort vocale jazz/pop.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur & Randy Labbe
Recorded at Wavegroup Studios, Freemont, Californië

uit de liner notes:

"Love wants to dance, and so do I
For the most part this album could be the soundtrack to
a sweet little tropical love vacation, wish I could be there right now!
Intimate moments of love...longing for love...
invitations to love, mourning lost love, and celebrating love...
Once again it's all about love - Anybody got a problem with that?
What else is there to sing about really? ... Enjoy!

Maria

een prima solo debuut album van zangeres Maria Muldaur. zij is zelf geen songwriter, maar een prima vertolker van anderman's liedjes. een heel divers album met country, blues, jazz, folk en zelfs jugband muziek, een stijl waarin zij eerder actief was met de Jim Kweskin Jug Band.

hoogtepunten zijn de country/blues opener "Any Old Time" (Jimmie Rodgers), de jazz/pop van de hitsingle "Midnight at the Oasis", de country getinte prachtversie van het meerstemmig gezongen Dolly Parton nummer "My Tennessee Mountain Home" en het aanstekelijke "The Work Song", een nummer van wijlen Kate McGarrigle.

de "old time music" klanken van een nummer als "Don't You Make You High" (van jazz musici Lou & Danny Barker en J.M. Williams) met een fraaie blazerssectie worden afgewisseld met songs van "eigentijdse" songwriters als de obscure Ron Davies, de ballad "Long Hard Climb", de tweede single van dit album "Three Dollar Bill" een nummer van Mac Rebennack (Dr. John), plus o.a. 2 songs van van songwriter/zangeres Wendy Waldman, het up tempo "Vaudeville Man" en de afsluitende ballad "Mad Mad Me".

Maria Muldaur heeft een geweldig stembereik. haar stem moet je liggen, minder zoetgevooisd dan bij voorbeeld Dolly Parton of Linda Ronstadt.

een keur aan sessiemuzikanten speelden mee op dit debuut, o.a. Ry Cooder, Andrew Gold en Clarence White (acoustic guitar), David Lindley (Hawaiian guitar), Bill Keith (banjo, steel guitar), Spooner Oldham/Mac Rebennack (piano), Chris Ethridge/Freebo/Klaus Voormann (bass) en Jim Gordon/Jim Keltner op drums.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker, bekend van zijn producties met Ry Cooder en Randy Newman en Joe Boyd, uitgezonderd het nummer "Mad Mad Me" met een productie van David Nichtern, die de hit "Midnight at the Oasis" schreef, tot op heden 1 van haar weinige hits.

Recorded at Warner Bros. Studios, North Hollywood, California

wederom een fraai album van Maria Muldaur. voornamelijk R&B en blues met hier en daar wat jazz invloeden.

Maria Muldaur is zelf geen singer/songwriter, maar is een meesteres in het vertolken van andermans liedjes, zoals op dit album o.a. "Trouble With My Lover" (Allen Toussaint), het melodieuze "Send the Man Back Home" (Rory Block) en fraaie blues/soul ballads als "Sweet Simple Love" (Dan Penn) of "Ease the Pain" (Norman Harris/Rick Vito).

op de overige merendeels up-tempo nummers is het genieten van het geweldige gitaarwerk van o.a. Johnny Lee Schell, Rick Vito en Jon Woodhead, ondersteund door de sterke ritmesectie James "Hutch" Hutchinson (bass) en Tony Braunagel (drums), een blazerssectie en fraaie koortjes van o.a. de soul iconen Don Bryant en Ann Peebles. verder speelt Bill Payne (Little Feat) mee op piano en orgel. op het titelnummer en "Serve Somebody" excelleert Rick Vito op slide gitaar.

de a-capella gezongen traditional "Woman's Lament" en de verrassende afsluiter "Mississippi Muddy Water" met stemmige accordeon klanken, een nummer van Marty Grebb van de cult rock sixties band H.P. Lovecraft zorgen voor een heerlijk, gevarieerd album.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Red Zone Studios, Burbank, California & Chapel Studios, Encino, California & Kiva Studios, Memphis, Tennessee

een eerbetoon van Maria Muldaur aan de Amerikaanse blues mannen en vrouwen uit de jaren 1920/1930. waar zij op haar meeste albums meestal een breed genre aan stijlen ten gehore brengt, is dit een puur blues album met country, folk en gospel blues van zowel bekende als meer obscure grootheden uit die periode. een bezoek dat zij een paar jaar eerder vanwege een optreden op het W.C. Handy Blues Awards festival bracht aan Beale Street in Memphis leidde o.a. tot een bezoek aan het graf in Walls, Mississippi van de legendarische blues muzikante Memphis Minnie, hetgeen haar inspireerde om dit album te maken.

voor de volledigheid er staan samenwerkingen met haar volgende tijdgenoten op, die zij "keepers of the flame" noemt:

1. ( Mississippi John Hurt) met John Sebastian
2. (Leadbelly) met Amos Garrett en David Wilkie
3 en 14 (traditional) met Bonnie Raitt
4. (Ernest Lawler) met Roy Rogers
5. (Porter Grainger) met Dave Mathews
6. (copyright control) met Alvin Youngblood Hart
7. (Bessie Smith) met Angela Strehli
8. (Ernest Lawler) met Roy Rogers
9. (George Brooks) met Tracy Nelson
10. (copyright control) met Alvin Youngblood Hart
11. (Bessie Smith) met Dave Mathews
12. (traditional) met Taj Mahal
13. (copyright control) met Ernie Hawkins

een zeer geslaagde "labor of love" met geweldige zang van Maria Muldaur waarop fraai wordt gemusiceerd en de blues nummers veelal akoestisch "basic" worden uitgevoerd.

favorieten "It's a Blessing" een duet met Bonnie Raitt met haar befaamde slide gitaar spel, "Me and My Chauffeur Blues" (met Roy Rogers), "I'm Goin' Back Home" en "I Got to Move" beide met Alvin Youngblood Hart en "Far Away Blues" een duet met Tracy Nelson, maar feitelijk doen de overige nummers er niet voor onder.

dit door haarzelf geproduceerde album is 1 van de beste albums uit de nadagen van de carrière van de inmiddels 82-jarige Maria Muldaur.

haar tweede album voor het befaamde Telarc label is geen uitgesproken blues album maar eerder een (Southern) blues album met soul, jazz en gospel invloeden.

de covers zijn verrassend met o.a. 2 nummers "Think About You" en "Someday When We're Both Alone" van singer/songwriter/folkie Greg Brown, waarvan vooral de laatste een fraaie uitvoering krijgt in de vorm van een blues ballad plus een ingetogen, soulvolle versie van het Bruce Cockburn nummer "Southland of the Heart" met een fraaie blazerssectie.

met de funky up-tempo opener "Ring Me Up", de jazz/gospel "Get Up, Get Ready" (David Steen) met zang van leden van het 60's/70's rock/soul gezelschap The Chambers Brothers, de slow jazz van "Latersville" (David Steen), de groovy r&b van "There's a Devil on the Loose" (Brenda Burns) en de blues/jazz van "Fool's Paradise" (Marty Grebb) is de diversiteit qua genres groot, maar op dit album stoort dit niet.

de blues ballad "One Short Life" (Rick Vito), het melodieuze up-tempo "If I Were You" (Jodi Siegel/Danny Timms) en de jazzy piano ballad "Blues Gives a Lesson" (Dave MacKenzie) sluiten aan bij de fijne flow.

Maria Muldaur weet zich ook op dit album omringd door top sessiemuzikanten als bassist James "Hutch" Hutchinson, bekend van zijn werk met Bonnie Raitt, wijlen Marty Grebb (piano, baritone & tenor sax) en fraai lead gitaar en slide gitaarspel van Jon Woodhead. haar vaste gitarist Cranston Clements excelleert eveneens met zijn gitaarpartijen.

waar de voorganger "Fanning the Flames" te lijden had van een te dichte productie met een te volle instrumentatie, wat versterkt werd door de vele gast vocalisten en gast muzikanten, is de productie van dit album open en warm, waardoor de muziek meer lijkt te "ademen".

Album werd geproduceerd door Dennis Walker
Recorded at Mad Hatter Studios, Los Angeles, Californië

"in the southland of the heart, where the saints go lazily,
lie down, take your rest with me"

geen pop op dit album, maar merendeels jazz met pop en blues invloeden en vleugjes ragtime en vaudeville.

een ijzersterke songselectie, geweldig gezongen door Maria Muldaur, met een heerlijke laid-back begeleiding van o.a. Mac Rebennack ofwel Dr. John (the king of New Orleans keyboards), en jazz grootheden als Seldon Powell (sax) bekend van zijn werk met Fats Waller, pianist Kenny Barron en bassist Michael Moore.

of het nu "Adam and Eve Had the Blues" een nummer van blues zangeres Sippie Wallace, "Cooking Breakfast for the One I Love" van de Tin Pan Alley (1930/40) songwriters Henry Tobias & Billy Rose, "Gee Baby Ain't I Good to You" (Andy Razaf/Don Redman) een nummer dat bekendheid kreeg door de versie van Nat King Cole of "Loverman" betreft, waar Billie Holiday in 1942 een "smash" hit mee scoorde, alle nummers passen perfect in de fraaie, relaxte flow van dit album. ook "Blues for Hoagy" een nummer van funk grootheid George Clinton sluit hier naadloos op aan.

het album werd geproduceerd door gitarist/songwriter David Nichtern, die de mega hit "Midnight at the Oasis" schreef van haar solo debuut album "Maria Muldaur" (1974). de re-issue van "Sweet and Slow" op cd (Stony Plain Records, 1993) klinkt overigens geweldig. de oorspronkelijke opnames vonden in december 1982 plaats in de Skyline Studios, New York City.

een smaakvol album met prachtige arrangementen, dat mij ook geschikt lijkt voor degenen die geen uitgesproken jazz liefhebbers zijn.

de muzikanten op tracks 1 t/m 6:
Mack Rebennack: piano
Jon Sholle: guitar
Michael Moore: bass
Richard Crooks: drums
Walter Booker, Gary Bristol: bass
Bob Gurland: voice trumpet (track 6)

tracks 7 t/m 10:
Kenny Barron: piano
Seldon Powell: tenor sax, soprano sax)
Michael Moore: bass
Ben Riley: drums

de zo te zien niet meer actieve user heartofsoul heeft het hierboven al eerder goed verwoord, want dit derde album van Maria Muldaur is wederom een prachtalbum. haar bloeiperiode lag inderdaad
in de 70's, waarbij zij qua zangstem op de top van haar kunnen was.

de prachtige opener "Sweet Harmony" (Smokey Robinson) zet meteen de toon en doet wat het belooft "Deliver Me Sweet Harmony", gevolgd door de waltz van "Sad Eyes" (Neil Sedaka/Phil Cody) en een prachtversie van Kate McGarrigle's "Lying Song" met o.a. de tuba klanken van Howard Johnson.

jazzy/ragtime klanken op "Rockin' Chair" en "We Just Could't Say Goodbye", American standard songs van Hoagy Carmichael respectievelijk Harry Woods, beide waren verbonden aan Tin Pan Alley, een gezelschap van muziekuitgevers en songwriters gevestigd in New York, die met name in 1930/1940 de populaire muziek in Noord-Amerika domineerde.

"I Can't Stand It" is een up-tempo blues/jazz nummer met een heerlijke blazerssectie, het aanstekelijke "Jon the Generator" een nummer van folk en bluegrass muzikant/songwriter John Herald en de gospel "As an Eagle Stirreth in Her Nest" een nummer van Reverend W.H. Brewster.

de fraaie ballads "Back by Fall" en "Wild Bird" beide van de hand van singer/songwriter Wendy Waldman zijn
fijne rustpunten.

ondanks de vele genres die voorbij komen klinkt dit album als een coherent geheel en heeft het een hoog "feel good" gehalte. overigens heeft de muziek op "Sweet Harmony" met country-rock niks van doen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Willie Weeks (bass), Russ Kunkel/Gary Mallaber (drums), Amos Garrett/Waddy Wachtel (guitar), Michael Finnigan/Bill Payne (piano), en de jazz muzikanten Plas Johnson (tenor saxophone) en Benny Powell (trombone). op "Sad Eyes" is het herkenbare elektrische en slide gitaar spel van wijlen J.J. Cale te horen.

Maria Muldaur maakte eind jaren 60/begin jaren 70 eveneens 2 verdienstelijke duo albums met de blues/folk muzikant Geoff Muldaur, destijds haar echtgenoot. hun dochter Jenni Muldaur maakte een aantal solo albums en 2 duo albums met Teddy Thompson, t.w. de EP "Teddy & Jenni Do Porter (Wagoner) & Dolly (Parton) (2021) en "Sing the Great Country Duets" (2023).

de Japanse re-issue uit 2010 op cd (Warner Bros) klinkt geweldig.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker en Joe Boyd
Recorded at Warner Bros. Studio, North Hollywood, California

Maria Muldaur maakte eerder het fraaie "Richland Woman Blues" (2001), een eerbetoon aan de "blues women & men" uit de jaren 1920/1940, dat door de muziekpers goed werd ontvangen, voor een Grammy Award werd genomineerd en waarmee zij na jaren redelijk commercieel succes had.

"Sweet Lovin' Ol' Soul" is het vervolg op dat album met wederom een merendeels akoestische hommage aan door haar bewonderde artiesten uit die periode en dan meer specifiek de muziek van de vrouwelijke blues legende Memphis Minnie, waarvan zij liefst 5 nummers (1,5,8,9 en 11) covert plus een aantal traditionals (3,4 en 12) en een aantal nummers van wat meer obscure muzikanten, zoals "Empty Bed Blues" (J.C. Johnson) en "Tricks Ain't Walkin" (Lucille Bogan).

hoewel de verrassing er na "Richland Woman Blues" een beetje vanaf is, is dit wederom een prima blues album, waaraan veel van dezelfde muzikanten meewerkten, o.a. Taj Mahal, Dave Mathews, Tracy Nelson en Alvin Youngblood Hart.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur
Recorded at Backtrack Studios, Daly City, California

een semi-klassieker van Maria Muldaur. een heerlijk weg luisterend, gevarieerd album waarop alles klopt en dat zij naar mijn mening nooit meer zou overtreffen.

bluesy big band jazz op "Squeeze Me" dat door jazz legende Benny Carter werd gearrangeerd, slow blues op "If You Haven't Any Hay" en iets stevigere blues op de Allen Toussaint klassieker "Brickyard Blues". jive/jugband klanken op "I'm a Woman" (Leiber/Stoller) bekend van de versie van Peggy Lee en het aanstekelijke "Honey Babe Blues" met een blue grass sausje van Doc en Merle Watson en David Grisman op mandoline of lounge jazz klanken op het laid back "Oh Papa" (David Nichtern).

dan weer folky klanken op "Cool River" (Anna McGarrigle/Audrey Bean) met background vocals van Kate & Anna McGarrigle, het vrolijke Mexicaans klinkende "Gringo En Mexico" (Wendy Waldman) met Lowell George op gitaar en Linda Ronstadt (backing vocals) of gospel op de a-capella gezongen traditional "Travelin' Shoes" met o.a. zang van wijlen Kate McGarrigle.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Plas Johnson (tenor saxophone), George Bohannon (trombone), Spooner Oldham/Mac Rebennack (piano), Ray Brown/Red Callender (bass), Amos Garrett (electric guitar), Paul Butterfield (harmonica) en David Lindley (Hawaiian guitar).

Album werd geproduceerd door Joe Boyd & Lenny Waronker
Recorded at Warner Bros. Studios, N. Hollywood, California

een concept album van Maria Muldaur met een boodschap waarop zij wereldse onderwerpen aansnijdt als hebzucht, macht, sociaal onrecht, onderdrukking, agressie, oorlog, etc. uiteindelijk werd het idee van een protest album losgelaten en was het de bedoeling dat "Yes We Can!" een "pro-peace" album werd.

de covers op dit album zijn voornamelijk afkomstig van nummers uit de sixties en seventies, toen dat gedachten goed nog volop leefde, met nummers die vragen stellen als "War" (What Is It Good For) van Norman Whitfield en "Why Can't We Live Together" (Timothy Thomas) of nummers die positieve oplossingen bieden als "Make a Better World" (Earl King), "Pray for the USA" (E. Clark Terrell) en "Yes We Can" (Allen Toussaint).

de muziek is een mix van blues, r&b, gospel en een vleugje jazz. het album trapt stevig af met de bluesrock van "Make a Better World" met heerlijke gitaar riffs van Shane Theriot, dat gevolgd wordt door een fraaie, soulvolle versie van de Marvin Gaye klassieker "Inner City Blues" en een heerlijk funky gespeeld "Yes We Can" waarop zij de vocalen deelt met Bonnie Raitt.

"This Old World" (Buddy Miller) krijgt een country feel mee met fiddle spel van Maria Muldaur en Suzy Thompson en een fraaie pedal steel van Joel Jaffe, waarna een laid-back versie volgt van "War" en het uitbundige "We Shall Be Free" (Garth Brooks) met zang van o.a. Joan Baez en Odetta voor wat lucht zorgt.

haar vertolkingen van 3 Dylan songs "John Brown", "License to Kill" en "Masters of War" reken ik tot de hoogtepunten. jammer dat vanaf 11) het album behoorlijk inzakt met "Pray for the USA", de obligate veel te lange versie van de traditional "Down by the Riverside" en de wat "over the top" klinkende afsluiter "Everyone in the World".

de koortjes van "The Women's Voice For Peace Choir" zijn fraai en worden op een aantal nummers aangevuld met de zang van "special guests" o.a. Joan Baez, folk/blues/activiste Odetta die later dat jaar (2008) kwam te overlijden, Holly Near, Bonnie Raitt en Phoebe Snow.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur
Recorded at Studio D, Sausalito, California & Rhythmactic Studios, New York & Palmyra Studios, Palmer, Texas

Maria Muldaur's band The Free Radicals:

David Torkanowsky: keyboards
Tony Braunagel: drums, percussion
Hutch Hutchinson: bass guitar
Shane Theriot: lead, rhythm, slide guitar

uit de liner notes een uitspraak van wijlen folkzanger/activist Pete Seeger
"If you love your country, you'll find ways to speak up for what is right. Finding the right songs and singing them over and over again is the right way to start"

de inmiddels 81-jarige Maria Muldaur, "America's First Lady of Roots Music" speelde reeds als 21-jarige zangeres/muzikante (fiddle) mee op het album van The Even Dozen Jug Band (1964). haar naam was toen nog Maria D' Amato. andere leden van die band waren o.a. Stefan Grossman en John Sebastian die later beroemdheid zou vergaren met de band Lovin' Spoonful. korte tijd later trad zij toe tot de Jim Kweskin Jug band, waar zij in contact kwam met mede muzikant Geoff Muldaur haar 1e echtgenoot.

Maria Muldaur die actief is in het blues, country, folk, jazz of "old time music" genre keert op dit album terug naar haar roots uit die tijd, jug band muziek. definitie: akoestische blues- en folk met gebruik van een jug (kruik) bespeler. oorspronkelijk werd deze muziek gemaakt in de jaren 20 en 30 door Afro-Amerikanen in het zuiden van de VS. ook cajun, dixieland en skiffle behoren tot de invloeden.

op dit album staan 6 traditionals, een re-make van "I Ain't Gonna Marry" van Jim Kweskin en o.a. 2 nummers van wijlen Dan Hicks, bekend van het genre country swing met jazz, die perfect aansluiten bij het genre.

een aantal van haar vroegere jug band maatjes spelen mee, waaronder John Sebastian (baritone guitar, six string banjo, guitar, harmonica), Fritz Richmond (jug) en David Grisman (mandolin, mandola, banjo). oudgediende Taj Mahal (banjo, guitar) en nieuwkomer Kit Stovepipe (national guitar, jug, washboard) spelen eveneens een deuntje mee. ook de blazerssectie met Jim Rothermel (clarinet), Bob Schwartz (trumpet) en Kevin Porter (trombone) staat garant voor de aanstekelijke, blij makende muziek.

1 van de beste albums uit de nadagen van haar carrière met inderdaad "Good Time Music for Hard Times".

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur

een album met "old time music" en "sweet, happy songs" uit vergane tijden van het Amerika uit de 1e helft van de vorige eeuw. veel bekende liedjes uit die periode als "Would You Like to Swing on a Star", "Put On a Happy Face" en "Mocking Bird Hill" en een enkel eigentijds liedje van Dolly Parton, het onverwoestbare "Coat of Many Colors", waarop haar dochter Jennie May Muldaur de lead vocal voor haar rekening neemt.

citaat uit de liner notes:

"Thirteen golden hit ballads, lullabies and comic songs joyfully produced to entertain and inspire children, families and the young at heart"

perfect gearrangeerde liedjes, geweldig gezongen door Maria Muldaur en naar mijn mening ook geschikt voor volwassenen. een fraai "feel good" album voor in de kleine uurtjes of voor de zondagochtend.
op een aantal nummers zingt een kinderkoor "Little People's Chorus" mee.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur & Leib Ostrow
Recorded at the Dave Wellhausen Studio, San Francisco, Dr. D. Productions, Oakland & Studio D, Sausalito

The Swing on a Star Band:

David Grisman: mandolin & tenor banjo
Jim Rothermel: clarinet, saxophone, whistle, harmonica)
Steve Tamborski: slide guitar
Rick Montgomery: guitar
John Burr: acoustic piano & keyboards
Rowland Salley: bass
George Marsh: drums

zoals het op het hoesje staat vermeld "a killer selection of americana murder ballads" en dat is het ook.

op dit duo album staan 11 bijzonder fraaie akoestische covers, uitgevoerd door de Amerikaanse singer/songwriters Jeffrey Foucault uit Whitewater, Wisconsin en Mark Erelli (1 eigen song) uit Boston, Massachusetts:

1. Philadelphia Lawyer (Woody Guthrie)
2. Johnny 99 (Bruce Springsteen)
3. Tom Merritt (een gedicht van Edgar Lee Masters, op muziek gezet door singer/songwriter Richard Buckner)
4. Billy Gray van de befaamde sessiemuzikant Norman Blake, o.a. bekend van zijn bijdrage aan het Steve Earle album "Train A Comin"
5. Louise (Paul Siebel) een veelvuldig o.a. door Bonnie Raitt gecoverd nummer
6. Pretty Polly (traditional)
7. Sonoras Death Row (Kevin Farrell) ook gecoverd door Robert Earl Keen op zijn album "West Textures"
8. Ellis Unit 1 (Steve Earle)
9. Cole Durhew van folkie, singer/songwriter, dichter Tom House (staat hier op MuMe met 11 albums)
10. The First Mrs. Jones van country zanger/songwriter Bill Anderson (hier op MuMe met 13 albums)
11. Powderfinger (Neil Young)
12. Wyoming Wind (Mark Erelli)

een verbluffend goed album met merendeels akoestische folk met hier en daar een country of blues sausje, met afwisselende lead vocalen van Jeffrey Foucault en Mark Erelli, waarbij ik die van JF prefereer ofwel prachtige, meerstemmige zang op nummers als "Philadephia Lawyer", "Tom Merritt", "Louise" en "Ellis Unit 1".

beide heren maakten een hele reeks solo albums. Jeffrey Foucault maakte meerdere prima albums als "Ghost Repeater" en "Cold Satellite". benieuwd naar zijn nieuwste worp "The Universal Fire" (2024).
de songs op de solo albums van Mark Erelli, uitzonderingen daargelaten, beklijven een stuk minder.

Album werd geproduceerd door Justin Pizzoferrato
Recorded at Bank Row Studio, Greenfield, Massachusetts

Mark Erelli: acoustic guitars, tenor guitar, mandolin, harmonica
Jeffrey Foucault: acoustic guitars, slide guitars, guitar-banjo, ukulele, electric guitar