fraai roots album (folk, bluegrass) van het dames trio Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O'Donovan, alle 3 singer-songwriters en multi-instrumentalisten die reeds eerder naam maakten in dit genre. inderdaad prachtige samenzang, prima muzikaal omlijst, maar wat mij betreft laat de "overall" kwaliteit van de liedjes te wensen over.

12 liedjes waarvan er 11 door de 3 dames gezamenlijk werden geschreven en 1 nummer van Gillian Welch, de met prachtige harmoniezang voorziene afsluiter "Hundred Miles", wat mij betreft het prijsnummer van dit album.

persoonlijke favorieten de opener "See You Around", "Ain't That Fine", "Pangaea", "Wild One" en "Overland".

het instrumentale "Waitsfield" en de overige 4 nummers beklijven een stuk minder.

van Aoife O'Donovan verscheen overigens n.m.m. 1 van de beste roots albums van 2024 "All My Friends"

Album werd geproduceerd door Ethan Johns & I'm with Her
Recorded at Real World Studio, Somerset, Bath, England

Sara Watkins: vocals, fiddle, ukulele, acoustic & electric guitar
Sarah Jarosz: vocals, mandolin, octave mandolin, clawhammer banjo, mandoguitar, acoustic & electric guitar
Aoife O'Donovan: vocals, acoustic & electric guitar, piano, synth keys
Ethan Johns: harmonium, synth keys, dobro

wellicht net geen klassieker dit 2e solo album van Ian Matthews, maar het schuurt er dicht tegen aan. de 2-cd re-issue (1993) met "Tigers Will Survive" verscheen inderdaad zonder de 2 "Hinge" tracks. 7 songs schreef de man zelf, 1 song 7) "It Came Without Warning" van Jacobs/Burnham en 2 songs 4) "Reno Nevada" en 9) "Morgan The Pirate" zijn songs van de door hem bewonderde Amerikaanse folk artiest/protestzanger Richard Farina, die meerdere duo albums maakte met Mimi Farina-Baez, de zus van Joan Baez. Mimi Farina maakte op haar beurt een 2-tal albums met de Amerikaanse singer/songwriter Tom Jans, die 3 prima solo albums op zijn naam heeft staan, maar dat terzijde. het prijsnummer "Reno Nevada" werd al eerder in 1968 opgenomen door Fairport Convention en verscheen op hun album "Heyday" (BBC Radio Sessions 1968/69). Sandy Denny nam eveneens een Richard Farina song "The Quiet Joys of Brotherhood" op voor haar album "Sandy" (1972). Ian Matthews zelf nam later ook nog meerdere Richard Farina songs op voor zijn solo albums en de albums met de groep Plainsong.

on-topic dit 2e album van Ian Matthews is mijns inziens een album dat moeiteloos decennia overstijgt.
de folk-rock is met name goed hoorbaar in de 2 eerder genoemde up-tempo nummers van Richard Farina, met fantastisch gitaarspel van Richard Thompson en Tim Renwick. de rest van de "folky" nummers zijn veelal klein gehouden, spaarzaam geïnstrumenteerd, zoals "Never Ending" met Sandy Denny op harmonium, "Little Known" met fijne percussie van Gerry Conway, de prachtmelodie van "You Couldn't Lose" met alleen Ian Matthews zang en Richard Thompson op akoestische gitaren en de geweldige piano ballad "Thro' My Eyes" met Sandy Denny achter de piano en "2nd vocal".

album werd geproduceerd door Ian Matthews en opgenomen "at Morgan Studio, Willesden, London"

de muzikanten op dit album:

Ian Matthews: vocals, background vocals
Gerry Conway: drums, percussion
Pat Donaldson: bass
Andy Roberts: acoustic guitar, acoustic 12 string
Tim Renwick: electric guitar, acoustic lead guitar
Richard Thompson: electric guitar, acoustic guitars
Keith Tippett: piano
Sandy Denny: harmonium, piano, 2nd vocal (track 10)

deel citaat uit de liner notes van Ian Matthews:
"In 1970, I finally felt ready to embark on a solo career. I'd tried once before, chickening out on the eleventh hour. That attempt became the prototype of Matthews Southern Comfort. This time I felt confident that I had both the songs and the resilience.

Over 20 years and more than 2 dozen albums later "If You Saw Thro" My Eyes" remains one of my favourites. Top 5, I'd say. The original matter I find - well - "quite opaque but rich in visuals" is one way of putting it; naive might be another. But a great choice of cover songs and a cool sleeve"

zoals heartofsoul hier al eerder aangaf inderdaad een goede compilatie van de 3 albums die op het Elektra label verschenen, waaronder het album met Plainsong.

5 nummers van "Valley Hi", 6 nummers van het wat mindere "Some Days You Eat the Bear" , 6 nummers van het Plainsong groepsalbum "In Search of Amelia Earhart" plus 2 prima niet eerder verschenen bonus tracks (18 en 19).

prachtige solo zang en meerstemmige zang in het folk/country genre met pop invloeden of andersom hoe je het wil hebben.

fraaie covers van Tom Waits (Old 55), Richard Thompson (Shady Lies & Poor Ditching Boy), Steve Young (Seven Bridges Road), Jesse Winchester (Biloxi), Michael Nesmith (Propinquity), Danny Whitten (I Don't Want to Talk About It), Paul Siebel (Louise) en Jackson Browne (These Days) worden afgewisseld met een aantal sterke eigen songs van Ian Matthews met als uitschieters, de schitterende melodie van "For the Second Time" en het fraaie "True Story of Amelia Earhart".

het prachtige, meerstemmige "I'll Fly Away" is een religieus getint liedje van de Amerikaan Albert E. Brumley, die lid was van de "Church of Christ". dit nummer werd later ook gecoverd door Alison Krauss en Gillian Welch op de soundtrack "O, Brother Where Art Thou" (2000).

naast Ian Matthews zelf was er in de band Plainsong een belangrijke rol weggelegd voor collega singer/songwriter Andy Roberts (vocals, guitar, mandolin, dulcimer). onder de sessiemuzikanten op de solo albums bevinden zich o.a. Jeff "Skunk" Baxter (acoustic, electric & steel guitar), wijlen David Lindley (lap steel guitar), Richard Greene (fiddle) en B.J. Coles (pedal steel guitar).

zijn volgende solo album "Journeys From Gospel Oak" verscheen eveneens in 1974 op het label Mooncrest. persoonlijk prefereer ik zijn Vertigo albums "If You Saw Thro' My Eyes" en "Tigers Will Survive", maar de muziek op deze Elektra compilatie doet daar niet veel onder.

ben een groot liefhebber van 's mans vroege werk, zo ook deze "Tigers Will Survive" uitgebracht in november 1972. lees hierboven wat verdeelde meningen over dit album, dat mijns inziens niet of nauwelijks onder doet voor het eerder dat jaar verschenen "If You Saw Thro' My Eyes". de gastmuzikanten zijn nagenoeg dezelfde (hoewel Sandy Denny ontbreekt) en zorgen voor dezelfde sound, Ian Matthews zat wederom zelf als producer achter de knoppen, maar wellicht dat het songmateriaal net iets minder is.

van de 6 "originals" van Ian Matthews springen tracks 1,4,10 en 11 er boven uit. alle sterke eigen nummers. zijn "Midnight on the Water" en het titelnummer vind ik mindere tracks. "House Un-American Blues" is een cover van een wederom sterke song van de Amerikaanse folkartiest Richard Farina, van wie hij meermalen songs coverde. hoogtepunten zijn het prachtige door Pete Carr geschreven "The Only Dancer" met Woolfe J. Flywheel (een pseudoniem van Richard Thompson) op accordeon en de ballad "Close the Door Lightly When You Go" (Anderson). zijn fraaie versie van het aloude "Da Doo Ron Ron" (Berry/Greenwich/Spector) vooral bekend van de versie van The Crystals, kan mij wel bekoren, evenals de cover van "Right Before My Eyes" een nummer van Peter Lewis, die ooit lid was van de legendarische Amerikaanse rockband uit de sixties/seventies Moby Grape. de bonustrack "Devil In Disguise" (Chris Hillman/Gram Parsons) is aardig, maar haalt het niet bij het origineel van The Flying Burrito Brothers.

tijdens de opnames van dit album was Ian Matthews reeds bezig met het formeren van de groep Plainsong. de band met wie hij het fantastische album "In Search of Amelia Earhart" (1972) maakte.

de muzikanten op dit album waren:
Ian Matthews: vocals
Richard Thompson, Tim Renwick, Andy Roberts, Cal Batchelor: guitars
Timi Donald, John Wilson: drums
Ray Warleigh: alto saxophone
Bob Ronga, Ian Whitman: piano
Bruce Thomas: bass

het derde solo album van Ian (later werd het Iain) Matthews, was destijds bij het uitkomen in de seventies een populair album onder progressieve muziekliefhebbers. 50 jaar later heb ik het idee, dat dit album de tand des tijds niet volledig heeft doorstaan. wellicht dat de ietwat gladde "Amerikaanse" productie van Michael Nesmith daar debet aan is. die klinkt behoorlijk gedateerd. Iain Matthews is wellicht gezegend met 1 van de mooiste Engelse folk stemmen ooit en dat is ook op dit album goed hoorbaar. i.t.t. zijn eersteling "If You Saw Thro' My Eyes" met veel sterk songmateriaal van de man zelf, zijn de eigen nummers 5) "Leaving Alone" en 7) "Save Your Sorrows" van hem op dit "Valley Hi" een stuk minder, uitgezonderd de openingstrack "Keep On Sailing". zijn versies van "What Are You Waiting For" (Randy Newman) en "Blue Blue Day" (Don Gibson) willen ook niet beklijven. met een 4 tal betere songs (of betere songkeuze) en in een andere productie, had dit album kunnen uitgroeien tot een klassieker uit de seventies. de man had het in zich.

blijven over de opzwepende melodie van de traditional "Old Man at the Mill" en de fraaie covers van "Shady Lies" (Richard Thompson), "These Days" (Jackson Browne), "7 Bridges Road" (Steve Young) en het door Michael Nesmith geschreven "Propinquity".

album werd geproduceerd door Michael Nesmith, recorded at The Countryside Studio, Los Angeles

de muzikanten van dienst waren:
Ian Matthews: guitar & vocals
Danny Lane: drums
Billy Graham: bass & fiddle
Jay Lacy, Bobby Warford, Michael Nesmith: guitar
O.J. "Red" Rhodes: dobro & steel
David Barry: keyboards
Byron Berline: fiddle

binnen het folk/rock of folk/country genre van Ian Matthews is dit album een beetje een vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre.

dit album verscheen 5 jaar na zijn vorige album "Shook" (1983). een vriend haalde hem uit zijn creatieve impasse en overtuigde hem dat het tijd werd om voor zijn fans weer eens een album op te nemen.
het idee was een concept singer/songwriter album te maken met zijn spel op akoestische gitaar en zang in combinatie met de destijds populaire "new age" muziek, waar het label Windham Hill in gespecialiseerd was. de keuze viel op de songs van de Amerikaanse singer/songwriter Jules Shear, die o.a. hits schreef voor The Bangles en Cyndi Lauper, een aantal solo albums op eigen naam had uitgebracht plus een 2-tal met zijn band "The Polar Bears".

uit de keuze van een kleine honderd songs van Jules Shear werden er uiteindelijk 11 gekozen die op dit album verschenen met de interpretaties van Ian Matthews. de opener "Dream Sequence" is een instrumentaal nummer van Fred Simon.

de liedjes worden prachtig gezongen met de hoge, zoetgevooisde stem van Ian Matthews, muzikaal voornamelijk omlijst door elektronica en synthesizers en die sound moet je liggen.

hoogtepunten zijn de nog enigszins folky klinkende ballad "On Squirrel Hill" dat Jules Shear speciaal voor dit album schreef, "Except for a Tear" met o.a. het geluid van een koto (een Japans snaarinstrument) bespeeld door Osamu Kitayima, "Alive Alone" met een harmony vocal van Eliza Gilkyson en "Only a Motion" met piano en synthesizer bespeeld door Van Dyke Parks.

de overige nummers beklijven helaas minder, waarbij de afsluiter "Why Fight" een negatieve uitschieter is.

mede producer Mark Hallman speelde mee op gitaar en verzorgde naast de b.v. van Ian Matthews zelf eveneens de backing vocals, maar het zijn toch vooral de "electronics" en "synthesizer tracks" die domineren.

Ian Matthews was achteraf "not amused" met de wijzigingen die hij destijds op aanraden van de platenmaatschappij op een aantal nummers moest aanbrengen.

in 2017 verscheen een re-issue (2-cd) van dit album met veel demo's van dezelfde nummers, een aantal outtakes en 6 live opnames van nummers van het originele album.

Album werd geproduceerd door Mark Hallman & Ian Matthews en opgenomen in een appartement dat Ian Matthews destijds bewoonde in Venice Beach, Californië

in de "special acknowledgements" bedankt hij o.a.:
Sandi Collins, who encouraged me to trust my feelings to go to the creative well one more time
&
Melissa Ward, who provided the missing link in the concept by suggesting Jules Shear songs

de Canadese singer/songwriter (wijlen) Ian Tyson was een grootheid in folk/country kringen en sleepte in zijn thuisland vele awards binnen voor zijn songs. hij was van invloed op vele collega artiesten uit Canada, waaronder Neil Young, die zijn song "Four Strong Winds" coverde op zijn album "Comes a Time".
deze prachtige song groeide in zijn thuisland uit tot een soort van nationaal volkslied.

de Amerikaanse singer/songwriter Tom Russell maakte een heel album met zijn songs "Play One More" (The Songs of Ian & Sylvia), met wiens bariton stem Ian Tyson een sterke gelijkenis heeft.

er staan een aantal fraaie liedjes op dit album, zoals de mid-tempo nummers "Black Nights" met een prachtige pedal steel en " Jack Link" met accenten van de fiddle. ook "Lights of Laramie" en "Spring Time in Alberta" zijn nummers die goed in het gehoor liggen.

jammer dat daar mindere nummers tegenover staan als de mierzoete Western swing van "You're Not Alone Anymore", het reggae niemendalletje "Magpie" en de obligate uitvoering van de traditional "Home of the Range", het officiële lied van de Amerikaanse staat Kansas.

Ian Tyson heeft een groot aantal albums op zijn naam staan en zal wellicht bekend zijn bij een aantal americana liefhebbers. zijn muziek doet enigszins denken aan die van John Starling, hoewel bij de laatste de nadruk meer op blue grass ligt.

Album werd geproduceerd door Louis Sedmak
Recorded at Sundae Sound Studios, Calgary, Alberta, Canada

bijzonder fraai live album van de Canadese singer/songwriter (wijlen) Ian Tyson. het album werd zonder overdubs "it's all live off the floor" opgenomen in Longview, een dorp in het zuiden van Alberta, gelegen in de uitlopers van de Canadese Rockies 64 km ten zuiden van Calgary.

Ian Tyson, een grootheid in Canada schreef o.a. de song "Four Strong Winds" dat Neil Young coverde op zijn "Comes a Time" album, maakte een hele reeks solo albums en een aantal albums met zijn toenmalige vrouw Sylvia Fricker, eveneens een muzikante en singer/songwriter.

op dit digitaal opgenomen live album dat fris en sprankelend klinkt, staan merendeels eigen liedjes van Ian Tyson, waarvan een aantal co-written, zoals "Navajo Rug" en "Sorta Together", die hij samen met Tom Russell schreef en "Jerry Ambler" met Paul Zarzyski, een cowboy dichter en voormalig bare-back bronc-rijder.

de liedjes bestaan voornamelijk uit cowboy ballads en worden ook wel aangeduid als Western songs.

de muziek is geworteld in folk/country en heeft een enkele keer een Western swing sausje en wordt op dit album uitgevoerd met een prima backing band en in een groot aantal nummers met prachtige meerstemmige zang voorzien. het zijn veelal wat traag gespeelde liedjes, hoewel niet zo traag als bij voorbeeld Don Williams, die op dit intieme "huiskamer" album als een warm bad aanvoelen.

een aanrader voor de americana (folk/country) liefhebbers.

Album werd geproduceerd door Rick Fenton
Mixed at Beta Sound Recorders, Edmonton, Alberta

Gord Matthews: lead guitar
Ian Tyson: rhythm guitar
Gord Maxwell: bass
Myran Scott: fiddle
Thom Moon: drums
Al Muirhead: trumpet

het 4e album van deze eigenzinnige, geëngageerde artieste die geen blad voor de mond neemt als het gaat om misstanden in de (Amerikaanse) maatschappij. dit is het 1e album dat zij uitbracht op haar eigen label Flariella, vernoemd naar haar moeder. hierna volgden nog 3 albums op dit label. de inmiddels 62 jarige Iris DeMent is een singer/songwriter en speelt gitaar en piano. zij is ook bekend van haar duetten met mensen als Steve Earle, Emmylou Harris, maar vooral die met John Prine, op wiens albums "In Spite of Ourselves" zij 4 duetten zong en 2 op de opvolger "For Better, or Worse". Iris heeft een aparte, unieke wat doordringende stem en die moet je liggen. het is niet ieder's "cup of tea" maar zingen kan zij als de beste, evenals goede songs schrijven, zoals zij eerder op het album "My Life" bewees.

op dit album vertolkt zij op de haar vertrouwde manier 12 Amerikaanse standaard country gospel songs, waarvan de meeste "Public Domain" (kort gezegd creatieve werken die niet onder het auteursrecht vallen) zijn. het is muziek waar zij als kind mee opgroeide in de staat Arkansas, deel van de Amerikaanse "Bible Belt", hoewel het gezin naar de regio Los Angeles verhuisde, toen zij 3 was. Iris was het 14e en jongste kind van het gezin DeMent. er staat verder 1 eigen song op dit gospel album, het prachtige "He Reached Down" 1 van de hoogtepunten, met Bo Ramsey op harmony vocals, electric & slide gitaar.

de muzikale begeleiding op dit album is spaarzaam met fijne accenten van piano, akoestische gitaar, dobro en slide gitaar, veelal vergezeld van meerstemmige vocalen, die de songs wat omhoog tillen, want tekstueel heb ik niet veel met de soms wat zwaar aangezette religieuze teksten. muzikaal is het wel genieten met melodieuze tracks als "Fill My Way With Love", "The Old Gospel Ship", "That Glad Reunion Day" en "I Never Shall Forget the Day" die een hoog meezinggehalte hebben, echter de alleen door haar met zang en pianospel voorziene tracks 6, 10 en 13 klinken eenvormig en houden de aandacht moeilijk vast.

album werd geproduceerd door Jim Rooney (ook bekend van zijn producties met Nanci Griffith) en opgenomen in 2 studios in Nashville, Tennessee en 1 studio in Mountain View, Arizona

de muzikanten op dit album:
Iris DeMent: vocal, harmony vocal, guitar
Mark Howard: acoustic guitar, mandolin, nylon string guitar
Dave Roe: upright bass
Stu Basore: dobro
Bo Ramsey: electric guitar, weissenborn slide guitar, harmony vocals
Stuart Duncan, Pat Enright, Alan O'Bryant, Jim Rooney, Barry Tashian: harmony vocals

deelcitaat uit de liner notes van dit album:
"These songs go way back for me. They are among the first songs I heard and the first I sang. I sing them still. Especially when I hit hard times. A few years ago, just before I started making this record, the hard times came in for a long visit and about the only thing that helped was sitting on the piano singing these songs to myself. When I was growing up and things would get to be too much for my mother, she would run, sometimes in tears, to the upright piano crammed between her and dad's bed and the wall and pound out some old church song. She always looked up to the sky while she was singing, like somebody was there and she was talking right to them.

These songs aren't about religion. At least for me they aren't. They're about something bigger than that. There was an urgency in my mother's voice when she sang that came out of desperation, a great need. When I called her that day and she heard the sinking tone in my voice, she did what any compassionate person would do: she threw me the lifeline. These songs were handed to me in the spirit of love and in that same spirit I pass them on.

Iris DeMent, Kansas City, Missouri, 2004

het 2e album van Iris DeMent droeg zij op aan haar vader, die 2 jaar eerder overleed. 1 herinnering aan haar vader was, dat hij een "fiddle player" was, maar hij zwoor het spelen op dit instrument af vanwege "when he got saved, he put his fiddle away". op een dag vond zij als 7 jarig meisje de door hem in een kast verborgen fiddle en vroeg haar vader of hij er op wilde spelen, waarop zijn antwoord was "I'm sorry honey, I can't do it". dit is wel tekenend voor de sfeer waarin zij opgroeide. een vrij streng, religieus regiem, waardoor zij een soort van haat/liefde verhouding met het geloof ontwikkelde.

Iris DeMent is een integer, oprecht, geëngageerd artieste. zij is een songschrijfster van formaat. haar muziek laveert tussen folk en (country) gospel, maar wellicht past het label "roots/americana" het beste op haar muziek, die vergezeld gaat van bezielde, met levenservaring gevulde teksten. op dit "My Life" staan 8 "originals" van haarzelf. "Troublesome Waters" is een nummer van The Carter Family en "Mom & Dad's Waltz" is geschreven door Lefty Frizzell.

ik vind dit persoonlijke "My Life" 1 van haar beste albums. haar laatste album "Workin' on a World" uit 2023 zal ook het beluisteren waard zijn, gezien de recensie van mede user Lura
dit album werd geproduceerd door Jim Rooney en opgenomen "at the Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee"

de muzikanten op dit album waren:
Iris DeMent: vocals, acoustic guitar, harmony vocal
Charles Cochran: piano, keyboard
"Cowboy" Jack Clement: acoustic guitar
Stuart Duncan: fiddle, mandolin
Roy Huskey Jr.: upright bass
Kenny Malone: percussion
Phil Parlapiano: accordion
Richard Bennett: 6 and 12 string acoustic guitars, electric guitar
Pete Wasner: piano, keyboard
Joy White, Robin Williams, Linda Williams: harmony vocal
Pat McInerney: drums
Mark Howard: acoustic guitar
Al Perkins: dobro
John Catchings: cello

dat zij een connectie had met wijlen John Prine en wijlen Nanci Griffith moge blijken uit haar dankbetuigingen aan hen:

"I would especially like to thank John Prine for being so supportive of me right from the start. Because of him, a lot of people heard my music who wouldn't have otherwise. Plus, it just made me feel good and I don't see a whole lot wrong with that!

I don't like to name-drop, but it is important to me to thank someone else who has also helped me a lot this year. Nanci Griffith took me out on the road with her this year and, every night for six weeks, got up on stage and said nice things about me. More or less, forcing her audience to listen to my songs. That's no small thing and I thank her for that"

over de ontstaansgeschiedenis van dit album citeer ik uit de liner notes van Iris Dement:
quote
In the months before Dad's death, when he was not feeling well, he would thrust his arm in the air, and with his hand open, his eyes looking upward and in a tone similar to the one you'd use to tell somebody to get off your property, he'd say: "Goin' to Glory!"

Though my own ways of thinking do not always coincide with those of the church I grew up in or the religion adhered to by my father, I know that he was an honest man, and in spite of any mistakes he may have made, his heart was pure, So, I have no doubt whatsoever but that Glory is just exactly where he is.

My dad was not a rich man, but he left me a great treasure. These songs are for him.

Patrick Shaw DeMent
March 17, 1910 - June 7, 1992

Unquote

het derde album van de geëngageerde, maatschappij kritische Iris Dement met 11 zelf gepende liedjes, waarvan zij er 3 samen met anderen schreef, o.a. "This Kind of Happy" met country legende Merle Haggard.

zij deinst er niet voor terug om gevoelige onderwerpen aan te snijden, zoals sociale ongelijkheid op het venijnige "There's a Wall in Washington" dat zeker in het huidige tijdbestek in Amerika van toepassing is of het schaamteloos eerlijke "Letter to Mom".

fraaie piano ballads als "When My Mornin Comes Around", "This Kind of Happy" en "Walkin Home" worden afgewisseld met iets meer up-tempo liedjes als het sterke titelnummer "The Way I Should" met een gastbijdrage op gitaar van Mark Knopfler, "Keep Me God" en de onvervalste r&b/blues rock van het stuwende "Trouble" een duet met Delbert McClinton en stevig gitaarwerk van blues rock icoon Lonnie Mack.

de meer traditionele country van "I'll Take My Sorrow Straight" en "Letter to Mom" wordt muzikaal omlijst met o.a. fraaie fiddle (Tammy Rogers) en pedal steel (Paul Franklin) klanken. ook Chuck Leavell (piano, organ) ex Allman Brothers Band leverde een prominente bijdrage.

wederom een sterk album van Iris Dement dat slechts in 4 dagen tijd werd opgenomen. wellicht een fractie minder dan de net iets betere voorganger "My Life".

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs
Recorded at Scruggs Sound Studio, Berry Hill, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes (Iris, May 1996, Kansas City, Missouri)

"This records represents two-and-a-half years of waiting, broken up here and there by 11 glorious visits. I know a lot of people will listen to these songs and hear them as anything but glorious. Some of what I've said will make some people mad. It might even make some people hate me. I don't like the idea of being hated and I've lost a little sleep lately thinking about it, but if I hid the truth about how I think and feel in order to be liked, I would hate myself, and I like that idea even less"

een wat onevenwichtige verzamelaar van de Senegalese singer/songwriter Ismael Lo die als volgt is samengesteld:

nummers 2,9 en 12 van het album "Xalat" (1984)
8 van het gelijknamige "Xiif" (1985)
6 van "Diawar" (1989)
3 en 4 van "Ismael Lo" (1991)
1,5,7,10,11,13,14 en 15 van het album "Iso" (1994)
16 van de verzamelaar "Jammu Africa" (1996)

heb een beetje haat/liefde verhouding met de muziek van Ismael Lo, die ook wel de Bob Dylan van Senegal wordt genoemd, omdat hij zichzelf op veel van zijn liedjes slechts begeleid op akoestische gitaar en mondharmonica die hij met een prachtige, fluweelzachte stem ten gehore brengt.

op dit album staan in die akoestische, sobere stijl diverse pareltjes als "Talibe", "Tadieu Bone", "Rero", "Lotte Lo", "Khar" en "Fa Diallo". klein gehouden liedjes heerlijk om naar te luisteren.

helaas staan daar een flink aantal behoorlijk glad gestreken nummers (4,6,7,8,13,14) tegenover in het Senegalese mbalax genre met latin, pop en soul invloeden die o.a. met blikkerige drums en synthesizers nogal "over the top" klinken. nummers die tot regelmatig skippen leiden.

aanstekelijke nummers als "Dibi Dibi Rek" en "Nafanta" zitten nog aan de goede kant van de streep.

naast de genoemde prijsnummers met "Tadieu Bone" als hoogtepunt is een ander opvallend hoogtepunt het Franstalig/Engelstalige kippenvel duet "Without Blame" (La Femme Sans Haine) met wijlen Marianne Faithfull, een eveneens klein gehouden nummer waarop hun stemmen prachtig harmoniëren met een fraaie harmonicapartij van Ismael Lo. een nummer met Engelse tekst van Roger Waters.

4,5 sterren voor de in akoestische stijl gespeelde nummers, maar de overige nummers brengen de waardering een flink stuk omlaag. vandaar 3,5 sterren voor deze verzamelaar.