na 17 jaar hierbij een tweede bericht met dank aan neo voor zijn 1e bericht.
"Long Journey Home" was een 6 uur durende t.v. mini-serie over de Ierse Amerikanen, gefilmd in Ierland en New York City. deze soundtrack kreeg in 1997 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album".

het onderliggende thema is de Ierse hongersnood ("Great Famine") van 1845-1850, waarbij diverse malen tot zelfs 90% de aardappeloogst was mislukt als gevolg van een aardappelziekte. de Ieren waren voor hun voedselvoorziening grotendeels afhankelijk van de aardappeloogst. meer dan een miljoen Ieren stierven en miljoenen anderen vluchtten naar o.a. Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. de bevolking liep vanaf 1840 van 8 miljoen mensen terug naar 3,5 miljoen begin 20e eeuw. navrant detail is dat de Engelse landeigenaren die Ierland als wingewest beschouwden, Ierse boter en vlees naar Engeland bleven exporteren. volgens velen had er indien er een andere verdeling van het aanwezige voedsel zou zijn geweest, helemaal geen honger hoeven te heersen.

op dit album staan zo goed als geen instrumentale polka's, jigs en reels, zoals bekend van de Chieftains, maar sfeervolle orkestrale composities uitgevoerd door de Irish Film Orchestra, alsmede prachtig uitgevoerde traditionele liederen met zang van diverse gastartiesten.

in die laatste categorie staan er flink wat pareltjes op dit prachtalbum, waaronder "Shenandoah" met zang van de Noord-Ier Van Morrison, een nummer dat later ook zou verschijnen op het album "The Best of Van Morrison, Vol. 3" (2007), "Paddy's Lamentation" (klaagzang) en "Skibbereen" van de Ierse zangeressen Mary Black en wijlen Sinead O'Connor en "White Potatoes" met zang van Liam O'Maonlai, bekend van zijn werk met de Ierse band Hothouse Flowers.

ook de vocale bijdragen van de Amerikanen van Ierse afkomst Vince Gill "The Bard of Armagh" en wijlen Mick Moloney (ooit lid van de Ierse folk close-harmony groep The Johnstons) "Muldoon the Solid Man", en "An Raibh Tu Ag An Gcarraig" met zang van de Noorse zangeres Sissel zijn het beluisteren meer dan waard.

"Bean Phaidin" wordt in Iers Gaelic gezongen door Chieftains lead zanger/bodhran speler Kevin Conneff.

dit album wordt prachtig afgesloten met de "anthem" Long Journey Home een nummer van Paddy Moloney en Elvis Costello, een Engelsman van Ierse afkomst, met lead zang van Elvis Costello en een koor.

de Ierse melancholie is in zijn volle glorie te horen met indrukwekkende, sfeervolle en bij tijd en wijle ontroerende muziek. de Ierse vrijstaat werd overigens pas in 1922 uitgeroepen.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney

de meeste nummers werden opgenomen in Dublin, maar ook in studios in Boston, London, Nashville en Oslo vonden opnames plaats

citaat uit de liner notes bij het nummer "Skibbereen"

"The horror of the Famine was so great that those who survided it chose, for the most part, not to speak or write of it. But a generation later, the anger at what happened poured out - nowhere more eloquently than in "Skibbereen".

een "lo-fi", minimaal, mooi, breekbaar, akoestisch album lees ik o.a. hierboven en dat is zeker waar. helaas blijft de kwaliteit van de liedjes van de prima songsmid Will Oldham daar op dit album wat bij achter. veel liedjes die als zand door je vingers glippen en niet blijven hangen, uitgezonderd "You Will Miss Me When I Burn" en het prijsnummer "I Send My Love to You".

op "Pushkin" speelt broer Paul Oldham mee op "2nd guitar" en broer Ned en zus? Jennie doen mee op het grappige "Come a Little Dog". voor de rest weinig memorabele liedjes, maar als je aan de sfeer van dit album voldoende hebt dan doet dat er wellicht niet toe.

alle 10 liedjes schreef Will Oldham zelf, waarvan 2 (1 en 9) co-written met Bryan Rich aka Roy Black, niet te verwarren met de Duitse schlagerzanger.

het vraagt veel tijd om je te verdiepen in het omvangrijke oeuvre van Will Oldham aka Bonnie "Prince" Billy, waarvan albums als "I See a Darkness, "Ease Down the Road" en "Master & Everyone" mij een stuk beter bevallen. ook zijn laatste album "The Purple Bird" heeft weer de vertrouwde kwaliteit van die albums.

een Senegalees akoestisch folk duo bestaande uit Pape Amadou Fall in 1965 geboren in Dakar en Cheikhou Coulibaly in 1961 geboren in Kaolack. de mannen groeiden op met traditionele Senegalese muziek en de muziek van westerse singer/songwriters, waarbij in de liner notes het nummer "Blowin' In the Wind" van Bob Dylan als 1 van de inspiratiebronnen wordt genoemd.

de in het Afrikaans gezongen eigen liedjes van dit duo worden een enkele keer alleen met zang en akoestische gitaar uitgevoerd, zoals op "Kokoliko" en "Jello" ofwel aangevuld met elektrisch gitaarspel van Jimmy Mbaye en Oumar Sow, bekend van hun werk met o.a. Youssou N'Dour, diverse percussie instrumenten, verrassende accordeon accenten van James McNally op het prijsnummer "Mariama" en "Soni" of de trompet klanken van David Hind op "Lonkotina".

de liedjes die op den duur wat eenvormig klinken, omhelzen teksten over o.a. politiek/sociaal bewogen protest, familie thema's en liefdes liedjes of de perikelen daarvan. het eerder genoemde melodieuze "Mariama", het sprankelende "Kekilo" en de afsluiter "Fanick" een hommage aan de Senegalese muzikanten Sombel Faye en Mbissane Diagne steken boven de rest uit. de overige nummers luisteren lekker weg, waarbij de stemmen van Pape & Cheikh prettig in het gehoor liggen, maar stijgen niet boven de middelmaat uit en blijven niet echt "hangen".

Album werd geproduceerd door Ben Findlay
Recorded at Real World Studios, England & Studio Xippi, Senegal

prima album van de inmiddels 79-jarige Ghanese highlife legende Pat Thomas bijgenaamd de "Golden Voice of Africa" en "Ghana's first rock star", die reeds 60 jaar in de muziek actief is en een indrukwekkende staat van dienst heeft. dit album stond mede in het teken van een hernieuwde samenwerking met Ebo Taylor met wie hij eerder al in de 60's samenwerkte.

highlife in een modern jasje vermengd met afro-beat/funk en een enkele cross-over naar reggae en jazz. op dit album staan meerdere oude songs en hits van Pat Thomas in nieuwe bewerkingen. er zijn gastrollen voor drummer Tony Allen de vroegere bandleider van Fela Kuti's band, de Ghanese highlife/afro-funk legende, al eerder genoemde Ebo Taylor die meewerkte aan de arrangementen, de Kwashibu Area Band geleid onder leiding van de multi-instrumentalist Kwame Yeboah en Ebo Taylor's producer/saxofonist Ben Abarbanell-Wolff.

7 nummers van Pat Thomas waarvan de meeste co-written plus een nummer "Me Ho Asem" van Kwame Yeboah. de album opener "Mewo Abama" is een heerlijke up-tempo highlife medley gezongen in het Ghanese dialect Fanti. "Gyae Su"biedt afro-funk met een fraaie blazerssectie. het aanstekelijke "Odoo Be Ba" is een re-make van zijn hit uit de 80's met zang van zijn dochter Nanaaya Thomas.

op alle nummers is de geweldige leadzang van Pat Thomas te horen op meerdere nummers aangevuld met fraaie meerstemmige zang.

een gevarieerd album met een heerlijke "groove" met 8 melodieuze, harmonische en ritmische nummers dat van begin tot eind de aandacht weet vast te houden.

Album werd geproduceerd door Kwame Yeboah & Ben Abarbanell-Wolff
Recorded at Mixstation Studio, Accra, Ghana

fraai album van de Ierse folkgroep Patrick Street gevuld met grotendeels traditionals. de 5e van de in totaal 8 reguliere albums die deze groep maakte. de groep wijzigde tijdens hun bestaan een aantal keren van samenstelling. zo was ook gitarist Arty McGlynn, bekend van zijn werk met Van Morrison, enige tijd bandlid. de band stopte in 2010. de leden zijn alle grootheden van de Ierse folkmuziek. dit album is merendeels gevuld met instrumentale nummers (jigs, slides, reels en polkas). wellicht is dat smullen voor de folkpurist, maar daar moet je van houden. niet zozeer mijn ding.
de nummers (2,5,8 en 10) met de vocalen van Andy Irvine zijn dan ook voor mij de hoogtepunten op dit album, met name de traditionele ballad "Sweet Lisbweemore" krijgt hier een prachtige vertolking.

de band op dit album bestond uit:
Kevin Burke (ex Bothy Band): fiddle
Jackie Daly (ex De Danann): accordion
Andy Irvine (ex Sweeney's Men, Planxty): vocals, bouzouki, harmonica, mandolin
Ged Foley (ex Battlefield Band): guitar, Northumbrian smallpipes

kwam ooit dankzij een schrijfsel van de vermaarde muziekrecensent Jan Donkers over dit album op het spoor van singer/songwriter Patty Griffin. een enkele keer vergeet je door de tijd heen wel eens hoe goed een album is, zoals deze "1000 Kisses", dat stilistisch geworteld is in folk en in mindere mate country.

6 sterke liedjes van Patty Griffin zelf plus 3 covers, waaronder een kippenvel cover van Bruce Springsteen's "Stolen Car", het weemoedige "Tomorrow Night" (Sam Coslow/Will Grosz) over kortstondige liefde met wegstervende trompet klanken en het door haar in het Spaans gezongen "Mil Besos" met Latin accenten dat voor wat luchtigheid zorgt, met prachtige accenten van klassiek gitaarspel en het vioolspel van Carrie Rodriguez, bekend van haar samenwerking met Chip Taylor.

het ingetogen "Rain" zet meteen de toon, gevolgd door het iets meer up-tempo "Chief" met sfeervolle accenten van accordeon en mandoline, waar het gevoelige "Nobody's Crying" wordt omlijst met o.a. djembe en cymbals. haar eigen "Making Pies" met wederom accordeon klanken en het breekbare, intieme "Be Careful" doen overigens nauwelijks onder voor haar versie van "Stolen Car".

op "Long Ride Home" muzikaal omlijst met wederom accordeon en mandoline is Emmylou Harris te horen met bescheiden harmoniezang. glansrollen op dit album zijn weggelegd voor Doug Lancio (12-string guitar, electric guitar, mandolin) en Michael Ramos (accordion). het instrumentale "Reprise" sluit dit album waardig af.

stuk voor stuk ingetogen gespeelde, ontroerende liedjes die als luisteraar iets met je doen, bezield, doorleefd en met zeggingskracht gezongen met de prachtstem van de inmiddels 61-jarige Patty Griffin. benieuwd naar haar nieuwste album "Crown of Roses" (2025) dat tot nu toe hier op MuMe 12 stemmen kreeg met een waardering van 4,25.

Album werd geproduceerd door Patty Griffin & Doug Lancio
Recorded at Doug's Basement, Nashville, Tennessee (April 21-27, 2001)

"Mil Besos" geproduceerd door Michael Ramos
Recorded at Los Maranitas Studio, Austin, Texas (May 17-18, 2001)

dit wat meer commercieel klinkende album van Patty Griffin werd in de States 1 van haar beter verkochte albums. wellicht verklaarbaar, omdat deze een stuk gevarieerder en commerciëler klinkt dan de meer pure, ingetogen "folky" voorgangers "1.000 Kisses" en "Impossible Dream", beide persoonlijke favorieten.

de jazzy accenten op de overigens mooie opener "You'll Remember" en "Stay on the Ride", de up-tempo rauw rockende nummers "Getting Ready" en "No Bad News" bekoren een stuk minder, waarbij helaas een groot aantal van de ballads ontsierd worden door het gebruik van iets te overdadige strijkers, die de uitvoering van haar liedjes niet ten goede komen. daar waar dat iets minder het geval is zoals op "Trapeze" een duet met Emmylou Harris of de afsluiter "Crying Over" zijn dat niet toevalligerwijs voor mij de beste liedjes.

"Children Running Through" met alle eigen songs werd opgenomen in een geïmproviseerde huis studio in Austin, Texas en geproduceerd door Mike McCarthy en Patty Griffin.

Patty Griffin: vocals, guitars, all other piano
Doug Lancio: electric & acoustic guitar, autoharp
Michael Longoria: drums, percussion
J.D. Foster: electric & acoustic bass
Glenn Worf: electric & tic tac bass, upright acoustic bass
Ian McLagan: grand piano (tracks 6 & 9)

wederom een prachtig, ingetogen album van Patty Griffin met veel rustige "folk songs" met een licht country sausje. ontroerende muziek en teksten, spaarzaam geïnstrumenteerd zonder poespas gebracht met liedjes die direct blijven hangen gedragen door haar prachtige stem.

schitterende door haarzelf of door wijlen sessiemuzikant Ian McLagan (ex Small Faces, Faces) met pianospel gedragen ballads als "Kite Song" met backing vocals van Emmylou Harris en Julie Miller, "When It Don't Come Easy" met een backing vocal van Buddy Miller en het bloedstollend mooie "Mother of God" behoren tot de vele hoogtepunten. aan de door popstranger genoemde prachtnummers "Useless Desires" en "Top of the World" zou ik ook het stemmige"Rowing Song" willen toevoegen met de sfeervolle accenten van tuba en trompet. het eveneens ingetogen "Icicles" met tuba klanken sluit dit album prachtig af.

eens met Gladius dat het moeilijk is om favoriete nummers aan te wijzen. als ik wat "mindere" nummers zou moeten noemen dan zijn dat de opener, het ritmische "Love Throws a Line" het enige up-tempo nummer voorzien van percussie accenten en de wat mindere melodie van "Standing". wat ik verder mis zijn de accordeon klanken van Michael Ramos die prominent aanwezig waren op "1.000 Kisses".

wellicht kwalitatief net een fractie minder dan haar "1.000 Kisses", maar ook dit pareltje is 4,5 sterren waard.

Album werd geproduceerd door Craig Ross
Recorded at Small Festival Balls & Wire Recording, Austin, Texas
All songs written by Patty Griffin

"Home recordings & Rarities" is als ik het goed heb geen verzameling met nieuwe liedjes van Patty Griffin, maar een verzameling van niet eerder uitgebrachte oude liedjes die in de loop van de jaren op de plank bleven liggen.

ben een groot fan van haar spaarzaam geinstrumenteerde albums "1.000 Kisses" en "Impossible Dream" waar prachtige, ingetogen muziek op staat. ben minder gecharmeerd van haar meer gepolijste producties als "Children Running Through", maar ondanks dat wil het kale "Tapes" mij niet echt pakken.

Patty Griffin begeleidt zichzelf op 8 nummers op akoestische gitaar of piano, op 2 nummers aangevuld met een band op "Don't Mind" een duet met Robert Plant en het in country stijl gespeelde "Little Yellow House", dat een bescheiden hoogtepunt is, tezamen met de piano ballads "Night" en "Forever Shall Be".

het bluesy "Get Lucky" en het instrumentale "Octaves" (piano, drones) vallen wat uit de toon bij de rest van de nummers.

ondanks dat je kunt zeggen "een stem, een gitaar of piano en een goede melodie, meer moet dat niet zijn", ervaar ik "Tape" als een lichte tegenvaller. de spaarzame klanken van een accordeon, viool of trompet hadden zeker iets kunnen toevoegen. fijn dat Gladius dit album wel kan waarderen, maar "Tape" draait bij mij weinig rondjes.

Patty Griffin: vocals, guitar, piano

met op
"Don't Mind": Robert Plant - vocals, Doug Lancio - guitar, John Deaderick - B3, Frank Swart - bass, Marco Giovino - drums

"Little Yellow House": Doug Lancio - guitar, John Deaderick - piano, Frank Swart - bass, Marco Giovino - drums, Russ Pahl - steel guitar

een verzamelaar van de inmiddels 78-jarige Noord-Ierse singer/songwriter Paul Brady. hij was ooit kortstondig lid van het legendarische Ierse folk gezelschap Sweeney's Men (met Andy Irvine), tijdelijk lid van het vermaarde Planxty (met Donal Lunny en Christy Moore), een aantal jaren lid van de Ierse folk harmony groep The Johnstons en maakte samen met Andy Irvine de gelijknamige folk klassieker "Andy Irvine & Paul Brady" (1976).

van de authentieke folk op dat album is weinig te horen op deze verzamelaar met mainstream pop rock met folk invloeden, waarop met name meerdere up-tempo nummers worden ontsierd door lelijk klinkende synthesizers en drums.

dit album bevat re-mixen van zijn eerder uitgebrachte nummers met 11 originals van Paul Brady plus een prachtige cover van de traditional "The Homes of Donegal" dat met de penny whistle klanken het dichtst in de buurt komt van authentieke folk.

dit nummer steekt er boven uit samen met de ballads "The Island" waarvan ik de cover versie van de Ierse zangeres Dolores Keane prefereer boven zijn eigen versie, een politiek geëngageerd nummer over "The Troubles" in Noord-Ierland, "Follow On" en "Helpless Heart".

"Crazy Dreams" en "Nothing But the Same Old Story" met fel gitaarwerk zijn een 2-tal sterke melodieuze, mid-tempo nummers, zoals ook "Deep into Your Heart" met het herkenbare gitaarspel van Eric Clapton wil overtuigen.

helaas doen niet alle nummers dat, waarbij met name de schreeuwerige up-tempo folk pop van "Walk the White Line" uit de toon valt. wat mij betreft hadden er meer folky ballads op mogen staan in de stijl van "The Homes of Donegal". het mid-tempo "Steal Your Heart Away" is een eigen nummer van Paul Brady niet te verwarren met "Steal My Heart Away" een nummer van een andere Noord-Ier Van Morrison.

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. de Ierse drummers Fran Breen en Liam Genockey (Steeleye Span), de Amerikaanse singer/songwriter Betsy Cook en de Noord-Ierse meestergitarist (wijlen) Arty McGlynn.

vanaf 1978 verscheen er een hele reeks solo albums van Paul Brady die mij lang niet allemaal bekend zijn. deze verzamelaar laat mij twijfelen om mij daarin te verdiepen. wellicht dat de kenner van zijn werk raad weet.

vind deze 2e klassieker van Paul Siebel ook iets minder dan het geweldige, inderdaad wat intiemere "Woodsmoke And Oranges". het lijdt echter geen twijfel, dat de man goede "songs" kon schrijven en dat is gelukkig ook op dit 2e en zijn laatste album het geval. ¨Legend of the Captain's Daughter" en "Jeremiah's Song" zijn fijne up-tempo nummers, maar de sound van dit album is niet wezenlijk anders dan op zijn 1e album, hoewel de line-up van de muzikanten volledig anders is dan op "W&O", te weten: Jimmy Buchanan: violin, viola, Buddy Emmons: pedal steel guitar, David Grisman: mandolin, Russ Kunkel: drums, Ralph Schuckett: piano, organ, Paul Siebel: rhythm guitar, Bob Warford: lead guitar, Clarence White: lead guitar, Billy Wolfe: bass guitar als sidemen worden o.a. Doug Kershaw en Bernie Leadon genoemd.

wellicht ten overvloede vermeld ik hier nog even de muzikanten die meespeelden op W&O:
Paul Siebel: acoustic and 12-string guitar,David Bromberg: acoustic guitar, electric guitar, dobro
Don Brooks: harmonica, Richard Greene: violin, Jeff Gutcheon: piano and organ, James Madison: drums, Weldon Myrick: pedal steel guitar, Gary White: electric bass
geen van hen speelden mee op de opvolger "Jack-Knife Gypsy". quote uit de liner notes
"Everyone had moved off in different directions" he says of his original team. It wasn't as if they were my band. Second time around, I really wanted to work with Clarence White, so I was pleased he came down. He was the most amazing guitarist".

meesterlijk, grensverleggend album van Paul Simon. mijn kennis van Afrikaanse muziek beperkte zich tot het uitkomen van dit album in 1986 tot een nummer als "Pata Pata" van Miriam Makeba.

"Graceland" opende mijn oren voor dat genre en had destijds flink wat impact op mijn muziekbeleving tot dusverre. met name de nummers en de samenwerking met Afrikaanse muzikanten maakten een enorme impact. nummers als "The Boy in the Bubble", "Gumboots", "Diamonds on the Soles of Her Shoes", "Homeless" en "Crazy Love" maakten met hun "nieuwe" klanken een verpletterende indruk, waarbij het gitaarspel van Chikapa "Ray" Phiri niet onvermeld mag blijven.

de 2 laatste nummers waarop Paul Simon volgens eigen zeggen was "searching for a musical connection to home" en samenwerkt met Amerikaanse muzikanten op "That Was Your Mother" met de de Lousiana zydeco band van Rockin' Dopsie en "All Around the World etc" met Los Lobos hebben mij altijd minder aangesproken.

op nummers als "Graceland" en "Under African Skies" een prachtig duet met Linda Ronstadt zijn de (Zuid) Afrikaanse invloeden op de muziek minder expliciet, maar beiden zijn wat mij betreft 5 sterren nummers. en ja, ook het overbekende "You Can Call Me Al" blijft 1 van de favoriete nummers van dit baanbrekende album.

waar een album als "Rhythm of the Saints" na al die jaren nog steeds muzikale geheimen lijkt prijs te geven, doet "Graceland" dat minder. in die zin is dit door mij grijs gedraaide album een beetje slachtoffer van zijn eigen succes.

"Hearts and Bones" is het zoveelste bewijs van Paul Simon's buitengewone songwriters kwaliteiten of zeg maar een "master class song writing".

Paul Simon tovert op dit album weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn hoed, waar hier op MuMe over de muziek en teksten al genoeg over gezegd is en mij graag aansluit bij de merendeels positieve berichten.

vandaar dat ik het hou bij de waardering van de nummers:

"Hearts and Bones", "Think Too Much (B)" 5
"Allergies", "Song About the Moon", "Train In the Distance", "Rene and Georgette Magritte etc", "The Late Great Johnny Ace" 4,5
"When Numbers Get Serious" 4
"Think Too Much (A)", Cars Are Cars" 3,5

een schitterend "laid back" album in de positieve zin van het woord. de 2011 reissue op cd (Sony Music) klinkt als een klok met los van de fraaie uitvoeringen van de liedjes alle ruimte voor de geweldige lead zang van Paul Simon en de door hemzelf ingezongen backing vocals.

de 4 bonus tracks (all previously unissued) zijn zeer de moeite waard. 3 wonderschone "less is more" akoestische demo's (12 t/m 14) plus het ingetogen, spaarzaam geinstrumenteerde "Shelter of Your Arms". een nummer dat veel meer bij de sfeer van dit album past dan "Think Too Much (A)"of "Cars Are Cars".

oude songs van Paul Simon in een nieuw jasje gestoken. de vraag is of je daar als fan van het eerste uur op zit te wachten. user E-Clect-Eddy gaf hierboven al aan op welke albums de nummers eerder verschenen.

de nieuwe versies van de mindere composities van het album "You're the One", zoals "Love" met Bill Frisell op gitaar en "Pigs, Sheep and Wolves" uitgevoerd met een brass band dat een New Orleans sound heeft inclusief tuba, bevallen mij op dit album een stuk beter.

hoogtepunten zijn het stemmige "Rene and Georgette Magritte etc." met het kamerorkest yMusic, "The Teacher" met fraai akoestisch gitaarspel van Odair en Sergio Assad en een heerlijke sax van Walter Blanding. ook "Darling Lorraine" in een iets rustigere, meer jazzy uitvoering dan de originele versie met de prachtige gitaarklanken van wijlen Vincent Nguini en wederom Bill Frisell hoort bij de sterkhouders.

de versie van "Can't Run But" met een arrangement van Bryce Dessner (The National) ervaar ik als een mispeer. een uitvoering die bij lange na niet kan tippen aan het origineel van "The Rhythm of the Saints".

"Some Folks Lives Roll Easy" uitgevoerd als piano jazz ballad met o.a. Sullivan Portner (piano), Jack DeJohnette (drums) en John Patitucci (bass) zal de jazzliefhebber ongetwijfeld aanspreken.

de soms wat cryptische teksten van Paul Simon, zoals in "Questions for the Angels", laten zich niet altijd even makkelijk doorgronden, maar de muziek en de zang van Paul Simon overtuigen op "In the Blue Light", dat typisch zo'n album is dat om meerdere luisterbeurten vraagt.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
Recorded at Avatar Studios, Power Station at BerkleeNYC, Sear Sound

(deel) citaat uit de liner notes van Paul Simon:

"It's an unusual occurrence for an artist to have the opportunity to revisit earlier works and re-think them; to modify, even completely change parts of the originals.

Happily, this opportunity also gave me the gift of playing with an extraordinary group of musicians, most of whom I hadn't recorded with before. I hope the listener will find these new versions of old songs refreshed, like a new coat of paint on the walls of an old family home"

het eerste live album van de destijds 33-jarige Paul Simon met een aantal door hem geschreven Simon & Garfunkel klassiekers plus live versies van o.a. "Mother & Child Reunion" en "Duncan" van zijn album "Paul Simon" (1972) en "American Tune" en "Loves Me Like a Rock" van "There Goes Rhymin' Simon" (1973).

een heerlijk "feel good" album waar het spelplezier vanaf spat met 4 prachtige, akoestische solo versies (tracks 1,2,3 en 12), een 3-tal nummers met de Zuid-Amerikaanse groep Urubamba (4,5,6) en de overige nummers met de gospelgroep de Jessy Dixon Singers.

10 eigen nummers van Paul Simon plus het overbekende "El Condor Pasa", een melodie uit de Andes met muziek van de Peruviaanse componist Daniel Alomia Robles en Engelse tekst van Paul Simon in een arrangement van Jorge Milchberg. "Jesus Is the Answer" is een nummer van gospel grootheden Andrae & Sandra Crouch.

Paul Simon is zeer goed bij stem en zoals hierboven eerder aangehaald zorgen de positieve energie en afwisseling op dit album voor een prachtig geheel. op de gospel versie van "Bridge Over Troubled Water" maar ook de overige S&G nummers ervaar ik overigens het ontbreken van de stem van Art Garfunkel niet als een gemis.

Album werd geproduceerd door (wijlen) Phil Ramone
Recorded at Carnegie Hall, New York City & The University of Notre Dame, South Bend, Indiana

voorbeeldige verzamelaar van Paul Simon, hoewel er over de samenstelling van verzamelaars altijd wel iets op of aan te merken valt.

deze met nummers uit zijn periode 1971-1986 is als volgt samengesteld:

1 en 2 van het gelijknamige "Paul Simon" (1972)
3, 4, 5, 6 van "There Goes Rhymin' Simon (1973)
7, 8, 9 van "Still Crazy After All These Years" (1975)
10 van "One Trick Pony" (1980)
11 "Slip Slidin' Away" verscheen eerder als single en op de verzamelaar "Greatest Hits, Etc" (1977)
12, 13, 14 van "Hearts and Bones" (1983)
15 en 16 van "Graceland" (1986)

voor degenen die niet zo geïnteresseerd zijn in al zijn solo werk is dit "alle 16 goed" een prima verzamelaar.

het melodieuze, hitgevoelige "Slip Slidin' Away" met backing vocals van The Oak Ridge Boys was in 1977 een grote hit in de States.

vroeg mij na al die jaren af welke nummers van dit album naast de hits (1 en 6) en de bekende ballad "Duncan" het meest indruk zouden maken. dat blijken in mijn geval het jazzy "Run That Body Down", "Armistice Day" met een halverwege invallende blazerssectie en het prachtige "Peace Like a River" te zijn.

opvallend verder aan dit album is dat "Mother and Child Reunion" in Kingston, Jamaica en "Duncan" met Los Incas en het instrumentale "Hobo's Blues" met de Franse jazz violist Stephane Grappelli beide in Parijs, Frankrijk werden opgenomen. de overige nummers werden in 3 verschillende studio's in de V.S. opgenomen.

onder de sessie muzikanten die meewerkten bevinden zich vele bekende namen uit die tijd als Larry Knechtel (piano, harmonium), David Spinoza (guitar), Airto Moreira (percussion), Ron Carter (bass) en Hal Blaine (drums). meester gitarist Stefan Grossman is te horen op bottleneck guitar op "Paranoia Blues".

Paul Simon produceerde dit album samen met Roy Halee, bekend van zijn samenwerking en co-producties met Simon & Garfunkel

geen makkelijk album om te beoordelen. eigenlijk verwacht je bij Paul Simon altijd kwaliteit en die levert hij ook op dit album, maar de kwaliteit van een aantal van zijn composities blijven daar wat bij achter.

de muziek is een knappe mix van folk, afro-pop, rock, doo-wop, gospel en zelfs een vleugje bluegrass in 1 van de prijsnummers van dit album "Dazzling Blue" , een merkwaardige combi van o.a. dobro, fiddle en Indiase tabla's . samen met het ritmische "Afterlife" met de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, de ballad "Questions For Angels" en de sterke melodie van de eveneens ritmische afsluiter "So Beautiful or So What" wat mij betreft de hoogtepunten. niet geheel toevallig dezelfde nummers als Tonio hierboven aangaf.

de opener "Getting Ready for Christmas Day", het met Afrikaans kora spel ingeleide "Rewrite" over de mogelijkheid van een Vietnam veteraan om zijn leven te herschrijven en "Love is Eternal Sacred LIght" over de "Big Bang" beklijven een stuk minder.

van de overige ballads prefereer ik "Love & Blessings" boven het voor zijn doen zwakke "Love and Hard Times".

"Afterlife" had overigens niet misstaan op "The Rhythm of the Saints", mijn favoriete album van Paul Simon met 10 ijzersterke songs, waar op dit album minder sprake van is.

in de NPO documentaire "The Music of Paul Simon - In Restless Dreams" werd Paul Simon 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd en dat bewijst hij wederom op dit album, dat 7 jaar na het ijzersterke "Rhythm of the Saints" verscheen.

een album dat muzikaal en tekstueel een pareltje is, waarbij het voor de muziekbeleving helpt om ook de teksten goed te beluisteren en waarvoor Paul Simon de ene na de andere hemelse melodie uit zijn hoed toverde. het thema van de 16-jarige Puerto Ricaan gang lid Salvador Agron, die in 1959 in N.Y.C. 2 jonge mannen vermoordde "who happened to be in the wrong place at the wrong time" is hierboven al eerder omschreven.

Paul Simon schreef de nummers in de stijl van de jaren 50 met een aantal doo-wop nummers als "Adios Hermanos", "Bernadette" en "Qualify" met een halverwege prachtig invallende sax solo, alle 3 nummers met schitterende meerstemmige zang.

daarnaast in latin stijl gespeelde nummers als "Born in Puerto Rico" dat met de prachtige zang 1 van de vele prijsnummers is, "The Vampires" met een heerlijke blazerssectie en een enkele keer lichtvoetige rock 'n roll op "Killer Wants to Go to College" met een bijdrage op gitaar en harmonica van zijn zoon Harper Simon en "Virgil" dat iets weg heeft van de Johnny Cash sound.

het indringende, schrijnende relaas van de 3 betrokken moeders op "Can I Forgive Him" laat niet na om te ontroeren, zoals ook het melancholische, weemoedige "Sunday Afternoon" met lead zang van Ednita Nazario dat doet.

op het gevoelige "Time Is an Ocean" (of endless tears) zijn lead vocalen te horen van de salsa zanger Marc Anthony (Marco Antonio Muniz) en de Panamese latin grootheid Ruben Blades. de prachtmelodie van "Trailways Bus" sluit dit album sterk af, een nummer waarop hij de vocalen deelt met Sara Ramirez begeleid door o.a. de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini en de accordeon klanken van Mike Ramos.

"Songs from the Capeman is een album wars van hype of poes pas met (h)eerlijke muziek. inderdaad een meesterlijk album met een intense muziekbeleving, dat je ook ruim 25 jaar later als luisteraar in stilte achterlaat.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at The Hit Factory, N.Y.C.
Words and music by Paul Simon
co-author of lyrics Derek Walcott

het vierde solo album van de destijds 34-jarige Paul Simon. naast de bekende nummers (1,2 en 4) werd ook "Gone at Last" een hit in de V.S.

ben nooit zo gecharmeerd geweest van de melodie van "My Little Town". een nummer dat samen met het titelnummer opgenomen werd met muzikanten van de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section, dus hetgeen wat gaucho hierboven beweerde klopt.

behalve het titelnummer en "50 Ways to Leave Your Lover" dat ik tot 1 van zijn mooiste nummers ooit reken, zijn (althans voor mij) de sterkhouders het ingetogen miniatuurtje "Night Game" met Toots Thielemans op harmonica, de up-tempo rock gospel "Gone at Last" met Phoebe Snow en de Jessy Dixon Singers en het lieflijke "Have a Good Time" met een background vocal van Valerie Simpson.

op "Some Folks' Lives Roll Easy" hadden de strijkers achterwege mogen blijven en ook "You're Kind" beklijft wat minder.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich allerlei klasbakken uit die tijd, o.a. Steve Gadd/Grady Tate (drums), Hugh McCracken (acoustic & electric guitar), Tony Levin (bass) en de saxofonisten Mike Brecker/Dave Sanborn/Phil Woods.

de 2 bonus tracks voegen zeker iets toe. een prachtige demo-versie van het sterke "Slip Slidin' Away" en de energieke, uitbundige demo van de gospel "Gone at Last" met alle ruimte voor de zang van de Jessy Dixon Singers overtreft wat mij betreft de album versie.

de tekst van de fraaie piano ballad "Silent Eyes" geeft 50 jaar later in het huidige tijdsbestek wel reden tot "food for thought":

Silent Eyes, Watching, Jerusalem, Make her bed of stories
Silent Eyes, No one will comfort her, Jerusalem, Weeps alone
She is sorrow, Sorrow, She burns like a flame, And she calls my name
Silent Eyes, Burning, In the desert sun, Halfway to Jerusalem
And we shall all be called as witnesses
Each and every one
To stand before the eyes of God
And speak what was done

inderdaad een origineel en verfrissend album. de opvolger van het 5 jaar eerder verschenen "So Beautiful or So What", 1 van de betere albums uit de nadagen van 's mans carrière. het siert Paul Simon dat hij keer op keer nieuwe muzikale invalshoeken weet te vinden, zo ook op dit album.

Paul Simon werkte op een 4-tal nummers (1,2,5 en 9) samen met een groep Spaanse flamenco muzikanten uit Boston (hand-clapping, dancing heels, cajon (handtrommel) en de Italiaan Digi G'Alessio, bekend onder de stage name Clap! Clap! afkomstig uit de dance/electronic scene droeg aan een 3-tal nummers (1,2 en 4) bij, waarbij ik hun bijdragen aan het fraaie titelnummer "Stranger to Stranger" het minst storend vind. iets wat ik minder ervaar bij de te volgestopte opener "The Werewolf" dat opent met de klanken van een gopichand (een Aziatisch ritmisch snaarinstrument) en veel percussie, waardoor de melodie verloren dreigt te gaan. iets wat ik ook zo ervaar bij nummers als "Wristband" en de drum machine klanken van "In a Parade".

daar staan gelukkig genoeg fraaie nummers tegenover, die zich voor mij op het eind van dit album bevinden, het prachtige, ingetogen "Proof of Love" wat mij betreft het prijsnummer, de sterke melodie van "Riverbank" waarbij de percussie wat minder prominent is, het aanstekelijke "Cool Papa Bell" met geweldig "Afrikaans" gitaarspel van Vincent Nguini en de afsluiter, de folky ballad "Insomniac's Lullaby".

een aangename verrassing dit "Stranger to Stranger" waarover Paul Simon zelf zei de muziek belangrijker te vinden dan de woorden.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
(words & music by P.S.)

"This album is dedicated to my friend Chuck Close and for Mort Lewis, a great friend who was Simon and Garfunkel's manager"

kan me wel vinden in de verdeelde meningen over "Surprise", een album dat 6 jaar na het matige "You're the One" verscheen. ervaar het zelf als een aangename verrassing en als 1 van zijn betere albums uit die periode.

de kwaliteit van de liedjes blijft wat achter bij van wat we Paul Simon gewend zijn, maar behalve "Wartime Prayers" met koortje van de Jessy Dixon Singers, zijn met name de laatste 4 nummers voorzien van fraaie melodieen, waarbij "That's Me" en "Father and Daughter" er bovenuit steken. van de 3 met Eno co-written nummers (3,8 en 9) vind ik de "electronics" redelijk goed uitpakken op "Another Galaxy" en "Once Upon a Time There Was an Ocean". het ritmische "Outrageous" ervaar ik als 1 van de "mindere" nummers samen met de zwakke melodieen van "Sure Don't Feel Like Love" en "I Don't Believe".

i.p.v. de "electronics" van Brian Eno hadden wat mij betreft de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, zoals te horen op "Father and Daughter" wat meer prominent aanwezig mogen zijn.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bill Frisell (electric guitar), Pino Palladino (bass), Steve Gadd (drums) en Herbie Hancock (piano).

3,5 ster aangezien een waardering met 3,75 ster (7,5) niet mogelijk is.

Album werd geproduceerd door Paul Simon en werd in 7 verschillende studio's opgenomen (Hollywood, Londen, Nashville en New York)
Words & music by Paul Simon (except 3,8 & 9)

het solo debuut van de inmiddels 83-jarige Paul Simon, die ten tijde van dit album 24 jaar oud was. een proeve van bekwaamheid van zijn geweldige talent als songwriter/storyteller en uitvoerend muzikant.
12 zelfgeschreven liedjes met meeslepende melodieen, waarvan vele later uitgroeiden tot klassiekers.

Paul Simon werd in de 2-delige documentaire "The Music of Paul Simon" (In Restless Dreams) onlangs op de NPO uitgezonden in het kader van "Het Uur van de Wolf" de beste Amerikaanse songwriter van de twintigste eeuw genoemd en dit album vormt daarvan de voorbode.

we horen "just the man and his guitar" op zijn puurst met vele song pareltjes, in een kale, intieme setting, prachtig gezongen met de zoetgevooisde stem van Paul Simon.

niet alleen een liefdesliedje als "Kathy's Song" ( the only truth I know is you) dat hij schreef voor zijn toenmalige lief de Engelse Kathy Chitty, maar ook geëngageerde liedjes als "A Church is Burning" over de blanke suprematie en haat van de KKK die destijds "black churches" in brand staken "you can burn down my churches but I shall be free", het anti-oorlog lied "The Side of a Hill" en "He Was My Brother" over de Civil Rights Movement en de Freedom Riders met de regel "they shot my brother dead, because he hated what was wrong".

ook het melancholieke "A Most Peculiar Man" over het grafschrift van een man die zichzelf van het leven beroofde heeft een diepgaande tekst "what a shame he's dead, but wasn't he a most peculiar man? A memorial to the face in the crowd, to you, to me, the face of the sound of silence".

het poëtische "Flowers Never Bend with the Rainfall" is eveneens een hoogtepunt. het wat mindere Dylanesque "A Simple Desultory Philippic" en de afsluiter "Patterns" weerhouden mij ervan om dit album de volle mep van 5 sterren te geven.

treurig om te constateren dat 60 jaar later bepaalde thema's nog steeds actueel zijn. qua stellingname en tegenwicht kan de wereld van vandaag de dag wel wat Paul Simon's gebruiken.

Album werd geproduceerd door Reginald Warburton & Stanley West
Recorded at Levy's Recording Studio, London, England

de "alternate versions" voegen weinig toe:

13. I Am a Rock" take number 6 note: with Paul accentuating the choruses with foot-tapping, as percussion
14. A Church Is Burning take number 4: with Paul performing the song on a six-string guitar, rather than a twelve-string as on the master take

Paul Simon wordt wel 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd. de man heeft vele meesterwerkjes op zijn naam staan. na 25 jaar ben ik nog steeds onder de indruk van wat er destijds aan zijn geniale, creatieve muzikale brein is ontsproten om tot de muziek op dit album te komen. na al die jaren blijft "The Rhytm of the Saints" een muzikale ontdekkingsreis met wellicht niet de makkelijkste songstructuren, maar wat biedt deze muziek een enorme rijkdom met de ene na de andere hemelse melodie.

alle nummers zijn raak op dit album. of het nu de Braziliaanse percussie is op de magistrale opener "The Obvious Child", de ingetogen Afrikaanse gitaarklanken van Vincent Nguini op "The Coast", of het puntige "Proof" met een geweldige blazerssectie, de weelderige prachtmelodie van "Born at the Right Time" met heerlijke backing vocals of de halverwege invallende Portugese stem van Milton Nascimento op het spirituele "Spirit Voices" betreft.

op "The Cool, Cool River" voel je als luisteraar bij wijze van spreken de benauwd vochtige warmte van de Amazone jungle, waarbij op het eind een verfrissende, weldadige duik in de rivier op je wacht.

meer dan de destijds grijs gedraaide voorganger "Graceland" is dit album in de loop van de jaren tot een 5 sterren album uitgegroeid, waarbij de muziek regelmatig koude rillingen veroorzaakt.

Paul Simon schijnt tijdens het opnameproces van zijn albums een enorme perfectionist te zijn en op dit album heeft dit naar mijn mening tot perfecte muziek geleid (wat dat ook moge zijn). het blijft wonderlijk hoe de man tot deze muziek is gekomen, maar wat een cadeau voor de luisteraar.

de opvolger van het sterke "Songs from a Capeman", met op dit album aardig wat voor Paul Simon zijn doen vrij anonieme, weinig memorabele liedjes.

uitschieters zijn wat mij betreft "That's Where I Belong", "Darling Lorraine", "The Teacher", "Senorita" en de prachtig gezongen afsluiter "Quiet" dat zijn naam eer aandoet en iets weg heeft van een hymne.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Look at That", "Love" en "Pigs, Sheep and Wolves" die niet of nauwelijks beklijven, waarbij ik "Love" als een dieptepunt van dit album ervaar.

"Old" dat wel iets weg heeft van de "Peggy Sue" Buddy Holly sound, het hitgevoelige titelnummer "You're the One" en ook "Hurricane Eye" met de banjo accenten zijn fijne nummers, maar Paul Simon heeft toch heel wat betere liedjes geschreven.

er worden fraaie accenten gelegd door o.a. Vincent Nguini (gitaar), Bakithi Kumalo (bas), meester drummer Steve Gadd en de multi-instrumentalisten Larry Campbell (pedal steel) en Mark Stewart (banjo, dobro, pedal steel en sitar gitaar).

beetje gemengde gevoelens bij "You're the One", maar het is een beter album dan in mijn herinnering zat. net iets beter dan de opvolger "Surprise" (2006). vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at the Hit Factory, New York City
All songs written & arranged by Paul Simon

deze verzamelaar verscheen n.a.v. het 25-jarig bestaan van de groep.

de 19 nummers zijn als volgt samengesteld:

1 & 17 van het album "In The Round" (1986)
2 & 5 van "So Early In The Spring" (1989)
3 & 7 van hun come-back album "Open The Door" (1985)
4 & 18 van "Think Of Tomorrow" (1991)
6 van het Bert Jansch album "Sketches" (1990)
8 & 16 previously unreleased versions (1990)
9,10,12 & 14 live versions van het album "Derroll Adams 65th Birthday Concert" (1990)
11,13 & 15 previously unreleased live versions D. Adams 65th Birthday Concert (1990)
19 van het album "Peter Kirtley" (1992) die enige jaren lid van de band was

de groep stond bekend om hun knappe fusie van folk, blues, jazz en barok muziek, maar werd ook wel folkrock met jazz invloeden genoemd.

mijn (persoonlijke) voorkeur gaat naar de meer traditionele folk songs, die redelijk vertegenwoordigd zijn met o.a. 2) "Reynardine", 10) "Bonny Portmore", 12) "Willie O' Winsbury" en de bloedstollend mooie, niet eerder uitgebrachte nummers 11) "The Trees They Grow So High" en 13) "Sally Free and Easy" met afwisselende lead vocalen van Bert Jansch en Jacqui McShee ofwel voorzien van hun prachtige, meerstemmige zang.

deelcitaat uit de liner notes van Colin Harper, July 1992 (Author of a forthcoming Biography of Bert Jansch and the Pentangle)

A single CD could never be enough to present a full picture of Pentangle, whatever the era, but as the first compilation of the band's work from the 1980's and beyond, with a glimpse of the old magic from John, Bert, Jacqui and Danny, on stage together in the recent past, it should be a welcome reminder for some (and a timely surprise for others!), that here lies a wealth of treasures, and with the Pentangle at least, 25 years is never enough!

onlangs dit album aangeschaft 53 jaar na de release! in mijn jeugd de seventies was het in mijn kringen "not done" om dit soort muziek goed te vinden. het was de tijd van Jimi Hendrikx, Led Zep, Rory Gallagher etc. je luisterde hooguit op aandringen van een folk rock liefhebber naar "Liege & Lief" van Fairport Convention.
je vond een nummer als "All Around My Hat" van Steeleye Span dat destijds een Top 40 hit werd wel leuk, een nummer waarvan ik pas vele jaren later begreep dat het helemaal niet representatief was voor hun werk. op oudere leeftijd zo vanaf mijn vijftigste ben ik mij meer in "folk music" gaan verdiepen en schafte ik het vroege werk van mensen als Mary Black aan, gevolgd door Dolores Keane, Christy Moore (allemaal Ieren), de Engelse The Watersons etc.

de muziek van Pentangle is destijds volledig langs mij heen gegaan. hun experimentele mix van folk/blues/rock/jazz op door hun fans bejubelde albums als "Sweet Child"en "Basket of Light", waar zij internationaal mee scoorden en echt "groot" werden, konden mij niet bekoren, maar wellicht moet ik mij daar toch eens aan wagen. het spreekt voor de groep, dat zij ondanks hun commerciële succes, besloten kort daarna dit "Cruel Sister" uit te brengen.

de prachtige muziek en schitterende vocalen van zangeres Jacqui McShee op dit traditionele Engelse folk album spreken mij daarentegen zeer aan. ruim 50 jaar later een zeer aangename verrassing, hoewel fans van de eerder genoemde albums dit minder aansprak. heb geen idee of dit soort albums heden ten dage nog worden gemaakt.

citaat uit de liner notes van Colin Irwin:
quote
"They seemed to have achieved a perfect position, but the nature of the musicians involved didn't allow for self satisfaction or even ego. Jansch especially was happier playing down his local pub as he was on stage at the Royal Albert Hall and things like fame and press and adoring fans and mass record sales and hits didn't figure highly in any of their table of importance. They were tired of the intense work schedule, uncomfortable at the top end of the music industry and worried that their original values were being beaten into submission by the trappings of success.

Pentangle fans are divided over "Cruel Sister". Certainly it signalled the beginning of the end for them as a major selling force and within two years the first incarnation of the group had disintegrated. Yet, it rigorously re-stated their own musical values and ideals and declared loud and clear that they didn't give a fig for commercial convention. That alone is something to be treasured"
unquote

fraaie verzamelaar van deze legendarische Engelse folkgroep. de nummers zijn afkomstig uit hun begintijd "Early Classics". een fijne kennismaking met hun muziek voor degenen die niet al hun albums kennen.

in de liner notes wordt de band als volgt geïntroduceerd (wellicht overbodig voor de fans van de groep):

quote
Pentangle was one of the key pioneers of the folk fusion movement, which began in the late sixties in England. They gathered a supergroup of master musicians to explore new combinations of traditional English music, blues, jazz and original compositions.

Guitarists John Renbourn and Bert Jansch, who frequently recorded and performed together, were two of England's most influential acoustic guitar players. Their contrbution to Pentangle was mastery of traditional music and a special affinity for the blues. Jacqui McShee, one of the finest singers in the folk revival movement, made her sweet, pure vocals a signature sound of the group's music. Drummer Terry Cox and bassist Danny Thompson were both top studio musicians heavily into jazz.

The Pentangle sound evolved from spontaneous jam sessions, which coalesced into a unique acoustic fusion. "Early Classics" is a selection of Pentangle's greatest recordings that shows the broad spectrum of their music. Their sounds are as fresh and compelling as when they were first conceived and recorded - positive proof that Pentangle's artistry has timeless appeal
unquote

de band:
Jacqui McShee: vocals
John Renbourn: guitars & vocals
Bert Jansch: guitar, banjo & vocals
Danny Thompson: bass
Terry Cox: drums & percussion

een heerlijk weg luisterend come-back album van (wijlen) Percy Sledge dat na 20 jaar stilte rond de man verscheen. wie heeft er in de sixties/seventies niet op de dansvloer staan slijpen op zijn klassiekers als "My Special Prayer" en "When a Man Loves a Woman".

op dit fraaie "laid back" album staat merendeels sterk songmateriaal, met een als in zijn hoogtijdagen zingende Percy Sledge begeleid door een groep geweldige sessiemuzikanten, een fraaie blazerssectie, een dameskoortje (Maxine, Julia & Oren Waters) en bescheiden gehouden strijk arrangementen.

prachtige ballads als "You Got Away with Love", "Why Did You Stop", "These Ain't Teardrops" en "First You Cry" worden afgewisseld met goed in het gehoor liggende mid-tempo songs als "Love Come Knockin" en "I Wish It Would Rain" een duet met Mikael Rickfors.

"Your Love Will Save the World" (Barry & Robin Gibb) met een lead gitaar partij van Mick Taylor en de New Orleans soul van "Going Home Tomorrow" (Fats Domino/Alvin Young) beklijven wat minder, waarna het album alsnog fraai wordt afgesloten met de ballads "The Grand Blvd" met verrassende accordeon accenten en de cover van zijn op het lijf geschreven aloude "I've Got Dreams to Remember", dat werd opgedragen aan Otis en Zelma Redding.

Album werd geproduceerd door Saul Davis & Barry Goldberg
Recorded at Cherokee Recording Studios, Los Angeles, California

Greg Leisz: lead & rhythm guitar
Steve Cropper: lead guitar (tracks 2,3,6,11)
Bobby Womack: guitar (tracks 1,2)
Mick Taylor: lead guitar (track 7, slide guitar track 9)
Bob Glaub: bass guitar
Ed Greene: drums, percussion
Mike Thompson: organ, piano