ben een groot fan van de man. kan er de vinger niet goed op leggen, maar deze live registratie, zoals de hoes vermeld een combi van ballads, blues, soul, funk & jazz, bevalt mij een stuk minder dan het fenomenale live album "It's Too Late to Stop Now" uit 1974.

ligt het aan het songmateriaal gekoppeld aan de wat gladde productie, teveel jazz en r&b onder invloed van Georgie Fame die behoorlijk zijn stempel op dit album drukt waardoor er te weinig "Celtic Soul" aan bod komt, of zijn het de gastvocalisten Brian Kennedy en Georgie Fame van wie ik de stemmen minder goed verdraag? heb overigens minder moeite met de stemmen van Junior Wells en Jimmy Witherspoon, maar liefst hoor ik Van the Man zelf.

er wordt natuurlijk uitstekend gemusiceerd en het is zeker een sfeervol album en toch mis ik de ontwapenende, bruisende energie en pit van "It's Too Late to Stop Now" en kippenvel nummers als "Listen To the Lion", "Caravan" en "Cyprus Avenue" van voornoemd album.

ben het dus grotendeels eens met met de opmerkingen van oud user kistenkuif bij dit album. Running On Empty zal het niet met me eens zijn en dat is prima. muzikale beleving is persoonlijk en verschilt nu eenmaal. "We Just Disagree" zoals Dave Mason dat ooit prachtig zong.

Favoriete tracks "Did Ye Get Healed", "I Forgot that Love Existed" en "In the Garden".

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Masonic Auditorium, San Francisco (December 18th 1993) & The Mystic Theater, Petaluma, California (December 12th 1993)

na de klassieker "Veedon Fleece", voor veel fans van de man 1 van zijn beste albums, verscheen een kleine 3 jaar later "A Period of Transition". de tijd dat ik naar de platenzaak rende voor een nieuw album van de man ligt ver achter mij, maar destijds als twintiger deed ik dat wel. dit album vond ik destijds zwaar tegenvallen, want de sound van albums als "Astral Weeks" en "Veedon Fleece" was hier compleet afwezig en ook de composities waren niet van het niveau, dat we van de man gewend zijn.

nummers die er voor mij bovenuit steken zijn het met een funky groove voorziene "You Gotta Make it Through the World", het luchtige, vrolijke "Joyous Sound" een radiovriendelijk nummer dat als single werd uitgebracht en de ballad "Cold Wind in August". de rest van de songs wil niet beklijven.

de oorspronkelijke opnames van "Joyous Sound" en "Flamingos Fly" vonden reeds in 1975 plaats. deze versies verschenen later op "The Philosopher's Stone" (1998), the unreleased tapes, volume 1.

"A Period of Transition" was toen al 1 van mijn minst gedraaide albums van Van Morrison en is dat altijd gebleven. dit album reken ik samen met de opvolger "Wavelength" (1978) tot zijn "mindere" albums uit de seventies. overigens revancheerde hij zich later met het prachtige "Into the Music" (1979).

Album werd geproduceerd door Van Morrison en Mac Tebennack (Dr. John)
All compositions written by Van Morrison

de muzikanten op dit album:

Van Morrison: vocals & acoustic guitar, electric guitar (track 1)
Mac Rebennack: all keyboards, guitar (track 2)
Reggie McBride: bass
Ollie E. Brown: drums & percussion
Marlo Hendersen: guitar
Jerry Jumonville: tenor & alto saxes
Joel Peskin: baritone sax
Mark Underwood: trumpet
Backup voices: Robbie Montgomery, Roger Kenerly-Saint, Gregory Wright, Carlena Williams, Paulette Parker,
Candy Nash, Toni McVey, Gary Garrett, Joe Powell

de inmiddels 78-jarige "Belfast Cowboy" Van Morrison schreef de onstuimige, garage-rock klassieker "Gloria" toen hij 18 jaar oud was. dit nummer verscheen in 1964 als b-side van de tweede single "Baby, Please Don't Go" van de groep Them, die hij in 1966 verliet voor een solo carrière en succesvol begon met de hitsingle "Brown Eyed Girl" (1967), waarna hij in de seventies een reeks geweldige solo albums maakte, waarvan vele (o.a. "Astral Weeks", "Veedon Fleece" en "Moondance") klassiekers werden.

de man bleef zich al die jaren door ontwikkelen. dit album "A Sense of Wonder" wordt wel beschouwd als de afsluiter van een spiritueel vijfluik dat hij eind 70's/ begin 80's eighties begon met "Into the Music", gevolgd door "Common One", "Beautiful Vision" en "Inarticulate Speech of the Heart".

de kwaliteit van die albums is nogal wisselend en dat is ook af te lezen aan het stemgedrag hier op MuMe.
mijn persoonlijke lijstje van deze 5 zou als volgt zijn:

1. Into The Music 5
2. Common One 5
3. Beautiful Vision 4,5
4. Inarticulate Speech of the Heart 4
5. A Sense of Wonder 3,5

de laatste is zeker geen hoogtepunt uit 's mans oeuvre. favoriete tracks zijn, althans voor mij, de up-tempo nummers "Tore Down a la Rimbaud" (een soort van eerbetoon aan de Franse dichter Arthur Rimbaud) en "Ancient of Days", de prachtige gospel ballad "The Master's Eyes" en het spirituele titelnummer "A Sense of Wonder".


de Celtic folk van "Bollyflow and Spike" en "Let the Slave" (tekst van de Engelse dichter/schrijver William Blake, muziek Mike Westbrook) bevallen mij iets minder, waar de laatste track wat mij betreft wat minder "spoken word" had mogen bevatten. wellicht hadden de op zich mooie koortjes die op vele tracks te horen zijn, ook wat minder prominent aanwezig mogen zijn.

mindere tracks zijn het instrumentale niemendalletje "Evening Meditation" en de covers "If You Only Knew" (Mose Allison) en "What Would I Do" (Ray Charles). ook de doorsnee r&b van de afsluiter "A New Kind of Man" wil niet overtuigen. na dit licht teleurstellende album volgde het geweldige "No Guru, No Method, No Teacher", wederom een 5 sterren album.

de Ierse folkband Moving Hearts is met name goed te horen op "Bollyflow and Spike".

Album werd geproduceerd door Van Morrison
All songs written by Van Morrison, except tracks 5, 8 & 9

Van Morrison: vocal, guitar & piano
Pee Wee Ellis: tenor, sax and horn arrangements
Bob Doll: trumpets
Chris Michie: guitar
David Hayes: bass
John Allair: organ
Tom Donlinger: drums
Bianca Thornton, Pauline Lazano: back up vocals
except tracks 6, 7 & 8 Moving Hearts

magistraal album van de Noord-Ierse troubadour. een klassieker die de tand des tijds heeft doorstaan. dit album werd 55 jaar! geleden al bewierookt door muziekrecensenten uit die tijd als Jan Donkers en Wim Noordhoek en terecht. blijft van begin tot eind een muzikale belevenis/luistertrip van de 1e orde.
de warme klanken komen nog meer tot zijn recht als ik naar de besneeuwde buitenwereld van dit moment kijk. album voelt net als in mijn jeugd nog steeds als een warm deken. nostalgie ten top en voor mij persoonlijk wel degelijk een meesterwerk. "Sweet Thing", "Cypres Avenue", "Madame George" en "Ballerina" zijn voor mij de hoogtepunten.

album werd destijds in 2 dagen opgenomen met een aantal gerenommeerde Amerikaanse jazzmusici uit New York en "recorded at Century Sound Studios, New York, NY"

All songs written by Van Morrison
Produced by Lewis Merenstein

de muzikanten op dit album:
Van Morrison: vocals, guitar
Jay Berliner: guitar
Richard Davis: bass
Connie Kay: drums
John Payne: flute, soprano saxophone
Warren Smith Jr.: percussion, vibraphone

uit de liner notes:
quote
"Born in Belfast, Northern Ireland, Van Morrison was steeped in the sounds of American blues and R&B from his youth. By age 17 he had mastered guitar, saxophone and harmonica and was performing with skiffle bands in local dance halls.

In 1960 he joined the Monarchs and toured U.S. air bases in Germany. Returning to Belfast, he formed Them, one of the greatest British rock bands of the period. The group scored with such early hits as "Don't Start Crying Now", "Baby Please Don't Go" and "Here Comes The Night". "Gloria" also penned by Morrison, has gone on to become a rock & roll classic.

After Them disbanded, Morrison embarked on a solo career. He hit the Top 10 in 1967 with "Brown Eyed Girl". He signed to Warner Bros. Records the following year and released "Astral Weeks" in November of 1968.

Cut in New York City in less than two days, "Astral Weeks" is one of the innovative and influential albums of the era. Without any obvious hit singles, the album nevertheless features some of Morrison's most enduring work, including "Cyprus Avenue", "The Way Young Lovers Do" and the poignant story-in-song "Madame George"
unquote

citaat uit "Ballerina"

"I saw you coming from the Cape, way from Hyannis Port all the way
When I got back it was like a dream come true
I saw you coming from Cambridgeport with my poetry and jazz
Knew you had the blues, saw you coming from across the river
Told you on the banks of the river, carried you across
Loved you there and then, and now like a sheep
I close my eyes and sleep for love comes flowing streams of consciousness
Soft like snow, to and fro
Let us go there together, darlin', way from the river to here and now
And carry it with a smile, bumper to bumper
Stepping lightly, just like a ballerina"

een verzamelaar met liedjes van Van Morrison die in de loop van de jaren op soundtracks verschenen.

liefst 8 nummers (1,2,3,6,7,9,15 en 16) verschenen eerder op zijn "Best of" album (1990), en 2 tracks van dat album verschijnen hier in alternatieve versies, een niet eerder uitgebrachte live versie van 5) "Moondance" en een nieuwe opname van het aloude 10) "Brown Eyed Girl".

de overige live nummers 4) "Domino" en 12) "Into the Mystic" zijn afkomstig van zijn live klassieker "It's Too Late to Stop Now", "Caravan" betreft de live versie zoals die te horen valt op "The Last Waltz" van The Band en 19) "Comfortably Numb (Gilmour/Waters) verscheen eerder op het Roger Waters album "The Wall - Live in Berlin".

voor de fans en het compleet willen zijn een leuke aanvulling. verder een fijn album voor de beginnende Van Morrison liefhebber, maar allesbehalve essentieel.

inderdaad geen hoogtepunt uit 's mans oeuvre, maar wel een prachtig, sfeervol album van de Noord-Ier Van Morrison. tracks 1, 4, 5 en 8 verschenen als single, waarvan met name "Have I Told You Lately" commercieel succesvol was, net als het album zelf. een mooie "love ballad". de Schot Rod Stewart scoorde er een aantal jaren later een nog grotere hit mee. de "zoete arrangementen" ofwel strijkers op nummers als "I'm Tired Joey Boy", "Coney Island" en "Orangefield" voorzien deze nummers van een romantisch sausje en zijn weliswaar smaakvol, maar hadden van mij minder prominent mogen zijn. Georgie Fame (hammond organ) die later frequent meespeelde op zijn latere albums, speelde op dit album voor het eerst mee.
beschouw dit "Avalon Sunset" meer als een spiritueel album dat bij een beperkt aantal nummers religieus getint is.

favoriete tracks het opzwepende "Daring Night" en de weemoedige afsluiter "These Are The Days" voorzien van een prachtige melodie en idem tekst. een viering van het leven "There's only here, there's only now".

de karige remaster uit 2008 telt slechts 2 bonus tracks. een overbodige alternatieve versie van "Whenever God Shines His Light" en een fraaie cover van de aloude traditional "When the Saints Go Marching In", met een saxofoon partij van de man zelf.

de tekst van "These Are the Days"

"These are the days of the endless summer
These are the days, the time is now
There is no past, there's only future
There's only here, there's only now

Oh your smiling face, your gracious presence
The fires of spring are kindling bright
Oh the radiant heart and the song of glory
Crying freedom in the night

These are the days by the sparkling river
His timely grace and our treasured find
This is the love of one magician
Turned the water into wine

These are the days of the endless dancing
And the long walks on the summer night
These are the days of the true romancing
When I'm holding you oh so tight

These are the days that we must saviour
And we must enjoy as we can
These are the days that will last forever
You've got to hold them in your heart

wellicht zijn beste album uit de nineties. 10 stuk voor stuk sterke composities op een heel coherent album dat een relaxte, fijne flow heeft en waar voldoende van zijn bezielde, bevlogen "Celtic soul" is te horen op tracks als "Philosophers Stone", "When the Leaves Come Falling Down", "Reminds Me of You" en de afsluiter "Golden Autumn Day".

fijne up-tempo nummers als het rockende, swingende "Goin' Down Geneva", de bluesy r&b "Back on Top", "High Summer" en "Precious Time" zorgen voor een fraai, gevarieerd album. los van de als altijd geweldige zang draagt de man met een paar fijne harmonica partijen bij aan tracks als "Philosophers Stone" en de heerlijke melodie van "High Summer". verder zijn het geweldige spel op organ van de ervaren, oude rot Geraint Watkins en de fraaie backing vocals van Brian Kennedy het vermelden waard.

zoals hierboven ook reeds door anderen vermeld, een bovengemiddeld goed album dit "Back on Top". aangezien ik geen jazz liefhebber ben voor mij ook een verademing, dat de jazz invloeden hier ver weg zijn. inderdaad een album zoals ik hem graag mag horen. een blijvertje binnen zijn rijke oeuvre.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Bath, England
All songs written by Van Morrison

inderdaad het meest complete overzicht met (bij mijn weten) alle nummers die Van Morrison voor het Bang label maakte en oorspronkelijk door Bert Berns werden geproduceerd.

alle nummers van zijn debuut "Blowin' Your Mind" (1967) en de verzamelaar "T.B. Sheets" (1974) staan hierop. het nummer "T.B. Sheets" en de singles "Brown Eyed Girl" en het catchy, melodieuze "Spanish Rose" steken met kop en schouders boven de rest uit.

ook de alternatieve, vroege versies van "Beside You" en "Madame George" van zijn klassieker "Astral Weeks" zijn het beluisteren waard, hoewel deze schril afsteken tegen de definitieve versies.

een leuk weetje is dat op de background vocals van "Brown Eyed Girl" niet de Sweet Inspirations (Cissy Houston, Dee Dee Warwick en Myrna Smith) te horen zijn, maar producer Bert Berns, Jeff Berry en de "session engineer" Brooks Arthur.

naar mijn mening zijn deze Bang Masters geen "must hear/must have", maar leuk voor de liefhebber en degenen die zijn oeuvre compleet willen hebben.

All songs written by Van Morrison except "Goodbye Baby (Baby Goodbye") (B. Berns & W. Farrell) & "Midnight Special" (traditional)

Digitally remixed and remastered by Mark Wilder at Sony Music Studios, New York

Tja hoe meningen kunnen verschillen, waar anderen dit album te steriel of te gladjes vinden klinken, ervaar ik dit album nog steeds als een warme deken met Van Morrison op zijn best in voornamelijk "Celtic soul" gegoten 10 bovengemiddeld goede tot zeer goede songs. de muziek is een combinatie van Keltische folk, soul/r&b met vleugjes jazz in een warme, intieme productie zoals Twinpeaks hier eerder opmerkte. er hangt inderdaad een fijne vibe over de stuk voor stuk sterke composities. wellicht ben ik bevooroordeeld door nostalgische herinneringen aan dit album, dat ik menigmaal in de auto draaide tijdens de rondreizen met mijn gezin door de Schotse Hooglanden. met name de openers "Celtic Ray" en "Northern Muse (Solid Ground)" met de "pipes" van Sean Fulsom lijken een terugkeer naar zijn Ierse roots en deze nummers zijn wat mij betreft klassiekers die ik toegegeven ook om sentimentele redenen koester.

tegenover de heerlijke drive van up-beat folky r&b nummers als "Dweller on the Threshold" en "Cleaning Windows" staan schitterende love ballads als "She Gives Me Religion" met een heerlijk dameskoor en "Vanlose Stairway" (vernoemd naar een appartement in het Vanlose district in Kopenhagen waar zijn destijds Deense vriendin woonde). ook de spirituele titeltrack "Beautiful Vision" klinkt begeesterd en bevlogen.

42 jaar later nog steeds een zeer fraai, coherent album dat ik regelmatig mag opzetten. geen meesterwerk of Top 5 materiaal als het om 's mans rijke oeuvre gaat, maar voor mij persoonlijk wel Top 10 materiaal. "Cleaning Windows" en "Scandinavia" een mooi, sfeervol nummer, maar er staan sterkere composities op dit album, verschenen destijds als singles van dit album.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Record Plant, Sausalito, California

de muzikanten op dit album:

Chris Hayes, Chris Michie, Mark Knopfler: guitars (Chris Michie lead guitar tracks 6 &
David Hayes, Rob Wasserman: bass
Tom Dollinger, Gary Mallaber, Peter van Hooke (track 10) : drums
John Allair: organ
Mark Isham: trumpet & synthesizer
Pee Wee Ellis: saxes & flute
Michelle Segan: percussion
Herbie Armstrong: acoustic rhythm guitar (track 10)
Van Morrison: piano (track 10)
Sean Fulsom: pipes (tracks 1 & 2)
Female backup vocalists: Bianca Thornton, Pauline Lozano, Annie Stocking

na "What's Wrong with This Picture" (2003) werd dit het 2e album dat hij opnam voor het fameuze Blue Note label en daar bleef het bij. Van Morrison die al lange tijd woonachtig is in Dublin, is behalve een zanger van de buitencategorie, ook een songwriter van de buitencategorie. de man is al ruim 55 jaar actief in de muziek en bezorgt mij al tientallen jaren luisterplezier, zo ook met dit album voornamelijk gevuld met bluesy jazz of jazzy blues nummers of hoe je het noemen wil, dat voor mij wel als een eenheid klinkt. Van Morrison bezingt zijn liefde voor o.a. blues en jazz en heeft vele albums in die genres op zijn naam staan, waarbij die genres elkaar aanvullen en soms overheersen, zoals op dit album.

eens dat het wat gezapig klinkt en er weinig wereldschokkends gebeurt op dit album, maar de man die altijd zijn eigen ding is blijven doen en in de loop van de jaren een geweldig oeuvre heeft opgebouwd, hoeft zich niet meer te bewijzen. er wordt zeer kundig en professioneel gemusiceerd en ook al ontbreekt er misschien wat heilig vuur, zoals hierboven al eerder opgemerkt "vakmanschap is meesterschap".
heb er geen moeite mee, dat de man qua teksten wat sneren uitdeelt naar het kapitalisme/materialisme, de globale elite etc. wat mij betreft is dit in een vrije wereld zijn goed recht en verder is het aan de luisteraar of die daar wel of niet iets mee kan/wil.

favoriete tracks het spirituele "Open the Door (To Your Heart", "Goin' Down to Monte Carlo", "Mystic of the East" , "Retreat and View" en de blues van "Pagan Heart" met een onmiskenbare John Lee Hooker vibe.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Metropolis Mastering, London, UK
All songs written by Van Morrison

Van Morrison: vocals, piano, alto saxophone, electric guitar
Paul Moran: Hammond organ, piano, trumpet
Alistair White: trombone
Chris White: tenor saxophone
Dave Keary: guitar, slide guitar, acoustic guitar
Paul Moore: bass
Jeff Lardner: drums, percussion

het 12e album van de Noord-Ierse troubadour Van Morrison. de opvolger van het ijzersterke "Into the Music" en de zoveelste klassieker van de man. inderdaad een "trance" of spiritueel album of hoe je het ook noemen wil.

slechts 6 nummers, maar wat een kwaliteit bieden deze nummers. op de 2 meer up-tempo nummers "Satisfy" en "Wild Honey" valt nog iets van r&b/soul te horen, maar de rest zijn "streams of consciousness" ofwel zo goed als meditatieve nummers waarop ik me graag laat meevoeren. ben zelf niet van het mediteren, maar met name de pareltjes "Summertime In England" met de steeds terugkerende regel "Down By Avalon" (Avalon = een paradijselijke plek op aarde) en "When Heart Is Open" zijn wonderschoon. dit zijn nummers waarop je zou kunnen mediteren. deze lange nummers vervelen geen seconde, mede dankzij de geweldige bijdragen van Mark Isham en Pee Wee Ellis.

enerzijds kan ik mij wel vinden in de kritiek, dat de vocale acrobatiek van de man in "When Heart is Open" voor een enkeling hier storend is, maar anderzijds getuigt dit juist van de grote zangkwaliteiten van "Van The Man" en staat de man juist hierom bekend. ik zie mezelf bij dit nummer als een 10-jarig knulletje terug, dat vroeger slootjes sprong in de weilanden en dan op mooie, zomerse dagen met z'n maatjes zorgeloos in het gras lag te mijmeren, kijkend naar de blauwe wolkendekken, niet wetend wat het leven verder voor ons in petto zou hebben.

het enige smetje op dit album is wellicht dat de voorganger "Into the Music" iets meer variatie weet te bieden en (grote) parels als "And the Healing Has Begun" of "It's All in the Game" hier ontbreken.

Album werd geproduceerd door Van Morrison en Henry Lewy
Recorded at Super Bear Studios in the South of France (Feb. 11 through Feb. 19, 1980)
Additional recording at the Record Plant, Sausalito, California
All songs composed by Van Morrison

Peter van Hooke: drums
David Hayes: bass
John Allair: keyboards
Herbie Armstrong: acoustic & electric rhythm guitar
Mick Cox: lead guitar
Mark Isham: trumpet & flugelhorn
Pee Wee Ellis: sax & flute

om de 1 of andere reden is dit album altijd wat anoniem gebleven binnen mijn Van Morrison collectie en draai ik deze zelden. niet terecht, want er staan met name, zoals Tonio reeds eerder opmerkte, op de tweede helft een aantal memorabele songs op. erg stijlvast is dit album niet, maar inderdaad wordt het door de verzorgde muziek nergens "slecht", alhoewel de door anderen geschreven 2 oude jazz standards en samen met zijn dochter Shana gezongen 4) "You Don't Know Me" en 9) "I'll Never Be Free" verre van beklijven.

van de op r&b leest geschoeide nummers bevallen "Russian Roulette", "No Religion" en "Underlying Depression" mij het beste, maar de echte sterkhouders van dit album moeten dan nog komen, de ballad "Melancholia", maar vooral de "Celtic Soul" klanken van het prachtige, gedragen "Ancient Highway" met fraai oboe spel van Kate St. John. een nummer van zeldzame klasse, dat niet had misstaan op een album als "Into the Music". het ingetogen "In the Afternoon" voorzien van fraaie harmonica en piano klanken is een prima afsluiter van dit album. de melodie van de titeltrack "Days Like This" maakt dat dit nummer ook in je muzikale geheugen blijft hangen.

verder zijn de als vanouds door Pee Wee Ellis verzorgde "horn arrangements" en de backing vocals van Teena Lyle en Brian Kennedy het vermelden waard. de eveneens uit Belfast afkomstige Brian Kennedy werd vooral bekend toen hij in 2006 Ierland vertegenwoordigde op het Eurovisiesongfestival en maakte een aantal verdienstelijke maar niet bijzondere solo albums.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
(except tracks 3, 4 & 9 co-produced Phil Coulter)
Recorded at The Wool Hall & Real World Studios, Bath, England & Windmill Lane Recording, Dublin, Ireland

All compositions written by Van Morrison (except tracks 4) written by Walker/Arnold & 9) written by Benjamin/Weiss

dit album werd commercieel 1 van zijn meest succesvolle albums. Van Morrison leeft zich op dit album uit met zijn liefde voor de muziek uit zijn jeugd R&B, jazz, blues. de hoesfoto met een etalage van een platenzaak (Nashers Music Store in Bath, UK) onderstreept dit gegeven, waarop albums te zien zijn van o.a. Louis Armstrong, James Brown, Ray Charles en Muddy Waters. genres die mij minder aanspreken.
zoals altijd weet hij zich op "Down the Road" omringd door topmuzikanten en wordt de muziek vlekkeloos uitgevoerd, echter wat ik mis, hoewel ik de woorden "automatische piloot" niet wil gebruiken, is het heilige vuur en de bezieling, zoals bij voorbeeld een andere oudgediende Ry Cooder dat in zijn nadagen wel laat horen op een album als "Prodigal Son" (2018).

van de R&B nummers steken de composities "Meet Me in the Indian Summer" en "What Makes the Irish Heart Beat" er boven uit, echter de overige composities in die stijl (tracks 4,5,6,8,9,11 en 13) bekoren een stuk minder en willen niet echt beklijven. geen bijzonder sterke nummers en naar mijn idee te braaf, te veilig en tegen de mainstream aan uitgevoerd. 7 tracks met 3 sterren.

daar staan 3 5 sterren nummers tegenover, het wonderschone "Steal My Heart Away", "The Beauty of the Days Gone By" waar de melancholie van afdruipt en "Fast Train", waarmee de man 3 klassiekers toevoegt aan de vele klassiekers die hij al eerder schreef. "Down the Road" en "Only a Dream" waardeer ik met een 4 samen met de 2 hierboven genoemde R&B tracks, waardoor ik voor dit album op een 4 uitkom.

een alleszins genietbaar album, maar voor mij persoonlijk minder dan de 2 voorgangers "The Healing Game" en "Back On Top", beide albums waar over de hele linie betere composities op staan.

de tracks "Only a Dream" en "Fast Train" zouden hetzelfde jaar ook worden uitgebracht op het Solomon Burke album "Don't Give Up On Me". overigens staat track 13) "Man Has to Struggle" zoals hierboven vermeld, niet op het album dat ik in mijn bezit heb.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Wool Hall, Bath
All songs written by Van Morrison
except "Georgia On My Mind" by Carmichael & Gorrell & "Evening Shadows" words by Van Morrison, music by Acker Bilk

de liner notes werden geschreven door Ben Sidran (organist uit de beginperiode van de Steve Miller Band)

"Re-working the Catalogue" is de ondertitel van dit album. Van Morrison koos zelf de songs uit voor dit duets-project en selecteerde ook de artiesten met wie hij wilde samenwerken, in dit geval oud gedienden/ veteranen als o.a. inmiddels wijlen Bobby Womack, Mavis Staples, P.J. Proby, Chris Farlowe, Steve Winwood en een aantal jongere artiesten als Joss Stone en Michael Buble.

de niet zo voor de hand liggende songkeuze is als volgt:

1970 - "His Band & the Street Choir" track 2
1974 - "Veedon Fleece" track 8
1977 - "A Period of Transition" track 7
1980 - "Common One" track 4
1983 - "Inarticulate Speech of the Heart" tracks 3 & 14
1989 - "Avalon Sunset" track 9
1990 - "Enlightenment" track 15
1991 - "Hymns to the Silence" tracks 1 & 6
1997 - "The Healing Game" tracks 11 & 12
2002 - "Down the Road" track 5
2003 - "What's Wrong with This Picture?" track 10
2008 - "Keep It Simple" track 16
2012 - "Born to Sing: No Plan B" track 13

het vakmanschap van Van Morrison en de arrangementen van zijn songs staan wat mij betreft garant voor een redelijk tot goed album, met een fraaie mix van blues, rock, soul en jazz, dat sommigen wellicht teveel naar "easy listening" vinden neigen. hoe dan ook er wordt prima op gemusiceerd en de geweldige, soulvolle stem van Van Morrison is in alle glorie op deze duetten te horen.

persoonlijke favorieten zijn o.a. "If I Ever Needed Someone" (Mavis Staples), "Wild Honey" (Joss Stone), "Streets of Arklow" (Mick Hucknall), "Born to Sing" (Chris Farlowe) en "Irish Heartbeat" (Mark Knopfler), maar er staan zeker ook "mindere" tracks op.

dit jaar (2024) verscheen overigens "New Arrangements and Duets" met 15 nummers, wederom covers van Van Morrison zelf, die niet doubleren met de songs van dit "Duets" (speelduur 75 minuten).

Album werd geproduceerd door Van Morrison, Don Was & Bob Rock

prachtig album van "The Belfast Kid" met 10 ijzersterke songs van de man, met als absoluut prijsnummer "In the Days Before Rock 'n Roll", waarvan de tekst mede werd geschreven door de Ierse dichter Paul Durcan, die de gesproken woorden op dit nummer voor zijn rekening neemt.

ik citeer
"This song lists singers who influenced the youthful Van Morrison including Muddy Waters, John Lee Hooker, Jerry Lee Lewis and Little Richard. He also refers to Radio Luxembourg, to which thousands of British and Irish teenagers in the 1950s, '60s and '70s would tune in to on their primitive radio's despite the poor reception, because it played the pop music they wanted to hear.
Ray Charles evdidently is a hero of Van Morrison. In this song he refers to Ray Charles as "The high priest"

pure nostalgie en herkenbaar zeg maar "Memories", want ook in Nederland waren er tieners die aan die knoppen van de radio zaten te draaien op zoek naar Radio Luxemburg. dat is waar het ooit allemaal begon. de liefde voor muziek en dat is hetgeen de liefhebbers van muziek samen brengt op MusicMeter. muziek zorgt voor verbinding.

de tekst van "In the Days Before Rock 'N Roll"

Justin, gentler than a man
I am down on my knees
At the wireless knobs
Telefunken, Telefunken
And I'm searching for
Luxembourg, Luxembourg
Athlone, Budapest, AFM,
Hilversum, Helvetia
In the days before rock 'n roll

When we let, then we bet
On Lester Piggott when we met
We let the goldfish go

In the days before rock 'n roll
Fats did not come in
Without those wireless knobs
Elvis did not come in
Without those wireless knobs
Nor Fats, nor Elvis
Nor Sonny, nor Lightning
Nor Muddy, Nor John Lee
In the days before rock 'n roll

When we let and we bet
On Lester Piggott 10/1
And we let the goldfish go
Down the stream
Before rock 'n roll
We went over the wavebands
We'd get Luxembourg
Luxembourg and Athlone

AFM stars of jazz
Come in, come in ,come in Ray Charles
Come in, the high priest

In the days before rock 'n roll
When we let and we bet
On Lester Piggott 10/1
And we let the goldfish go
And then the killer came along
The killer, Jerry Lee Lewis
A whole lotta shakin' goin on
Great balls of fire
Little Richard

Justin, gentler than a man
Justin, Justin, where is Justin now?
What's Justin doing now?
Just, where is Justin now?
Come aboard

het zevende album van de Noord-Ierse levende legende, inmiddels 78-jarige Van Morrison roept bij mij veel nostalgie op. muziek is beleving en die heb ik volop bij dit album. deze muziek voel je door je aderen stromen en roept emoties op. zoals ik destijds in de winter als 16 jarige puber vanuit de zolderkamer op besneeuwde weilanden keek, zo kijk ik vandaag 50 jaar later vanuit mijn huiskamer naar volop dwarrelende sneeuwvlokken in het schijnsel van de straatverlichting. de geschiedenis herhaalt zich en de magie van dit album overvalt mij net als toen, zeker bij het epische openingsnummer "Snow in San Anselmo" bij het invallen van het koor. San Anselmo is een stadje in Marin County, Californië, 30 km ten noorden van San Francisco. het is een plek waar zelden sneeuw valt.

begrijp niet waarom dit album bij uitkomen veel negatieve reacties kreeg in de serieuze Amerikaanse muziekpers, want voor mij is dit "Hard Nose The Highway" hetgeen iets betekent als "seen some hard times", top 5 materiaal uit 's mans rijke catalogus van inmiddels 41 reguliere albums. herken mij ook niet in woorden als onsamenhangend en wisselvallig. het album heeft, althans voor mij, over de hele linie een hele fijne "flow"en laat zich prima als een geheel beluisteren. Van Morrison schreef 6 van de 8 nummers. track 6) "Bein' Green" is een nummer van Joe Raposo en "Purple Heather" een bewerkte traditional.

hoogtepunten volop op dit album zoals hierboven al eerder genoemd "Wild Children" en "The Great Deception". persoonlijke favorieten de ballad "Warm Love" (1 van zijn mooiste) waarop evenals op het titelnummer, de Amerikaanse zangeres Jackie DeShannon de backing vocals verzorgde, en het langgerekte, geweldig gearrangeerde, stemmige "Autumn Song", met o.a. de tekst:

"Chestnuts roasting outside
As you walk with your love by your side
And the old accordion plays mellow and bright
And you go home in the Christmas of the night"

hoe mooi wil je de herfst omschreven en bezongen hebben.
de traditioneel Iers/Schotse folksong "Wild Mountain Thyme", hier omgedoopt tot "Purple Heather" door de man zelf voorzien van een schitterend arrangement, sluit het album stijlvol af.

de opnames van dit album vonden plaats tussen Aug en Nov 1972. volgens info Wiki waren er tijdens de sessies rond de 30 songs opgenomen, genoeg materiaal voor een dubbel album. uiteindelijk werden er slechts 8 songs uitgebracht op "Hard Nose the Highway". van de overige songs verschenen "Bulbs" en "Country Fair" op een ander meesterwerk uit zijn oeuvre "Veedon Fleece" (1974). 9 andere songs verschenen later op "The Philosopher's Stone" (the unreleased tapes vol. 1) uit 1998, waaronder de tracks "Contemplation Rose", "Drumshanbo Hustle" en "Madame Joy".

Album werd opgenomen in een zelfgebouwde studio "California Studio, Fairfax, CA" en geproduceerd door Van Morrison
Arrangers: Van Morrison, Jef Labes (strings), Jack Schroer (horns)

de muzikanten op dit album:
John Platania, Van Morrison: guitar
Jef Labes: piano
Gary Mallaber: drums, vibes
David Hayes, Marty David: bass
Rick Schlosser: drums
Jack Schroer, Jules Broussard, Joseph Ellis, William Atwood: horns
Nathan Rubin, Zaven Melikian, Nancy Ellis, Theresa Adams, John Tenny, Michael Gerling: strings
Jackie DeShannon: background vocals
Oakland Symphony Chamber Orchestra: vocals on "Snow in San Anselmo"

nooit goed begrepen waarom de kwaliteit van dit 4e album van deze Noord-Ierse troubadour door velen zoveel lager wordt ingeschat dan zijn andere albums uit die periode. tja, zoveel mensen, zoveel meningen. hoe beleving kan verschillen. wat mij betreft eerder een topper dan een sub-topper uit s'mans geweldige oeuvre. alle 12 tracks op dit album werden door de man zelf gecomponeerd.

kan hooguit 2 "mindere" tracks benoemen, te weten "Give Me a Kiss" en "Sweet Jannie". alle overige composities vind ik ijzersterk en bijzonder mooi uitgevoerd op dit heerlijke, relaxte album.

"Crazy Face" een vintage Van Morrison nummer, de huiveringwekkend mooie ballad "I'll Be Your Lover Too", de stuwende R&B van "Blue Money", "Virgo Clowns" en "Gypsy Queen" beide geweldige tracks, die de pastorale sfeer van zijn "Astral Weeks" album bij mij oproepen. dan moeten 2 andere hoogtepunten van dit album nog komen, de afsluitende tracks de gospelachtige soul nummers "If I Ever Needed Someone" met prachtige backing vocals van Emily Houston, Judy Clay en Jackie Verdell en het melodieuze met achtergrondkoor gezongen "Street Choir".

van de up-tempo R&B nummers "Domino" en "I've Been Working" staan wellicht nog betere versies op het dynamische, magistrale live album "It's Too Late to Stop Now" uit 1974.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at A & R Recording Studios, New York City

de muzikanten op dit album:
Van Morrison: vocals, guitar, harmonica, saxophone (tracks 2 & 5)
Dahaud Ilias Shaar: drums, percussion, bass clarinet, back-up vocals
Jack Schroer: alto, baritone and soprano saxophone, piano
Keith Johnson: trumpet, organ
John Platania: lead & rhythm guitars, mandolin
John Klingberg: bass
Alan Hand: piano, organ
The Street Choir: Ellen Schroer, Martha Velez, Janet Planet, David Shaw, Andy Robinson & Larry Goldsmith

voor mij duurt dit album ook niet te lang. liever een dubbelalbum met 90% "goede" muziek dan een enkel album met 50 of 70% "goede" muziek. 21 songs op dit album, waarvan 18 grotendeels bovengemiddeld goede songs van de man zelf, 2 traditionals "Just a Closer Walk with Thee" en "Be Thou My Vision" en de aloude Don Gibson klassieker "I Can't Stop Loving You".

de mix van r&b, blues, gospel, (Celtic) folk bevalt mij prima en is op veel van zijn albums uit de 70's en 80's te horen, hoewel de aanwezigheid of boventoon van die genres per album kunnen verschillen. je kunt het er in horen als je dat wil, maar persoonlijk hoor ik geen "reli-pop" op dit album, wel een aantal religieus of spiritueel getinte nummers. bij Van Morrison keren deze thema's regelmatig terug op zijn albums, maar meer in symbolische of wereld beschouwende zin.

van de r&b nummers steken "I'm Not Feeling it Anymore", "Some Peace of Mind" en het melodieuze, up-tempo "By His Grace" er bovenuit.

op "Why Must I Always Explain" horen we ook wat Celtic folk/soul klanken met een heerlijke accordeon van Neil Drinkwater en Steve Gregory op fluit, die sound met de accordeon horen we eveneens op "Village Idiot" versterkt met de prachtige accenten van "Cor anglais" (althobo) van Kate St. John.

de gospel klanken van "See Me Through" en "I Need Your Kind of Loving" bevallen mij eveneens zeer, zo
ook het spirituele door piano gedragen "Pagan Streams"

de mooiste tracks zijn wellicht het sferische, lange "Take Me Back", de titeltrack "Hymns to the Silence" en het verstilde, ingetogen "On Hyndford Street" waarop de man met een prachtige tekst terug blikt op zijn jeugd in Belfast ("On Hyndford Street, where you could feel the silence, at half past eleven on long summer nights, as the wireless played Radio Luxembourg"). de nostalgie en weemoed is zowel in tekst als muziek voelbaar op dit nummer. je ziet de jonge Van Morrison bij wijze van spreken door het oude Belfast van die tijd lopen.

niks mis mee als meningen verschillen, maar voor mij zeker geen oubollige muziek en geen nostalgisch gemijmer (de man memoreert gewoon aan herinneringen uit zijn vroege jeugd) of rare mix. ervaar dit sfeervolle album zelf als een coherent album met sterk songmateriaal en wellicht een klein aantal mindere tracks (3,5,6 en 12). geen meesterwerk, maar beslist 1 van zijn betere albums uit de 90's.
een album dat zich prima als een geheel laat beluisteren.

zoveel mensen, zoveel meningen. inderdaad warm, spiritueel en die new age of synthesizer invloeden uit de eighties zijn zeker hoorbaar, maar op dit album zijn het met name de Keltische invloeden die ingebracht worden door zijn Irish fellowmen Arty McGlynn (acoustic guitar) en Davy Spillane (Uileann pipes, low flute) die mij zeer bekoren. in combinatie met de trompet, synthesizer sound van Mark Isham, de heerlijke sax partijen van Pee Wee Ellis en de door Van Morrison prachtig gezongen songs voorzien van fraaie dameskoortjes, blijft dit album na al die jaren nog steeds een alleszins genietbaar album.

van dit album werden 2 singles uitgebracht, t.w. "Cry For Home" (b-side Summertime In England) en "Celtic Swing" , de b-side hiervan "For Mr. Thomas" is terug te vinden op het outtakes album "The Philosopher's Stone".

wat betreft het gehalte aan spiritualiteit zeggen titels als "Higher Than the World" en "Inarticulate Speech of the Heart" genoeg. van de nummers met zang springen "River of Time", "Irish Heartbeat" maar met name "The Street Only Knew Your Name" er boven uit. "Irish Heartbeat" zou later in een nog meer "folky" versie verschijnen op zijn gelijknamige album uit 1988 met The Chieftains. "Cry For Home" werd een bescheiden hitje in de versie met Tom Jones en verscheen later in 2007 op "The Best Of Van Morrison, Vol. 3".

van de 4 instrumentale nummers (2,4,6 en 11) bevalt "Celtic Swing" mij het beste, een nummer dat rustig wordt opgebouwd en langzaam aan met een stuwende orgelpartij van John Allair en een geweldige sax solo tot een ritmische "Celtic Swing" climax leidt en daarna alsnog in een soort van meditatieve stilte eindigt. 11) "September Night" had van mij ook achterwege mogen blijven, om maar in de termen van Twinpeaks te blijven, een nummer met een hoog Droomvlucht gehalte. helaas geen instrumentaal nummer van het niveau "Scandinavia" van zijn voorgaande album "Beautiful Vision".

als ik zie hoe vrijgevig een blad als Heaven magazine is met het geven van 4 sterren aan albums in de diverse genres, vind ik 4 sterren in vergelijking met de kwaliteit van veel van die albums feitelijk te laag voor dit album, maar de lat ligt nu eenmaal hoog bij iemand als Van The Man. vandaar een 4.

Van Morrison zou zijn spirituele zoektocht na dit album verder voortzetten met "Sense of Wonder".

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Townhouse, London, England
The Record Plant, Sausalito, California (track 11)
Harbour Sound, Sausalito, California

het zoveelste pareltje van "The Belfast Kid". als er 1 artiest is met wie ik er de meeste luisteruren op heb zitten, is het "Van The Man". kan me goed vinden in termen als intens, melodieus, spiritueel. zeker geen religieus album, of misschien wel in de zin dat de man door over God gegeven gaven beschikt. hij heeft een ongekend rijk oeuvre op zijn naam staan, waaronder vele meesterwerken (teveel om hier op te noemen) waarvan ook deze "Into The Music" er 1 is. als ik dit album zou moeten verdelen in brons, zilver en goud dan zouden nummers 1 t/m 3 brons zijn, nummers 4 t/m 7 zilver, en 8 t/m 10 een gouden trilogie, die ik graag mee zou nemen naar het bekende onbewoonde eiland. de laatste 3 nummers "And the healing has begun", It's all in the game en You know what they're writing about vormen een spirituele luister trip van een kleine 20 minuten vol met monumentale muziek om 'stil' van te worden, vergelijkbaar met de hemelse uitvoeringen van "Caravan"en "Cypres Avenue" op zijn klassieke live album "It's Too Late To Stop Now" (1974). er worden tegenwoordig heel wat albums als "Grand Cru"bestempeld, en dat mag ook, maar voor de echte "Grand Cru" kom ik toch altijd weer bij dit soort albums uit. de man brengt overigens ruim 40 jaar later nog steeds prima albums uit, zoals "Keep Me Singing" uit 2016 en "Three Chords & the Truth uit 2019. 4 sterren albums wat mij betreft.

magistraal live album met tijdloze muziek. bewijst al 50 jaar zijn klasse. 1 van de beste live registraties ooit met Van Morrison in zijn hoogtijdagen. sleutelwoorden: bezield, dynamisch, energiek, sfeervol.
geweldige zang van Van met een ijzersterke band achter zich inclusief een blazers- en strijkerssectie.

track 1 een Bobby Bland cover
tracks 2 en 8 van album "Hard Nose the Highway"
tracks 3, 4 en 17 van "Moondance"
track 5 Ray Charles cover
tracks 6 en 9 van "His Band & the Street Choir"
tracks 7 en 13 Sonny Boy Williamson covers
track 10 Muddy Waters cover
track 11 Sam Cooke cover
tracks 12 en 14 van "Saint Dominic's Preview"
track 15 van Them (single)
track 16 van "The Angry Young Them"
track 18 van "Astral Weeks"

de "power" van dit album spat vanaf de begintonen van de blues/soul klassieker "Ain't Nothin You Can Do" direct uit de speakers en houdt aan tot de voelbare, uit het hart gezongen kreet van Van Morrison "It's Too Late to Stop Now" op het eind van dit heerlijke live album.

stuwende, swingende versies met blazerssectie van o.a. "These Dreams of You" en "I've Been Working" worden afgewisseld met zijn ultieme versie van de Sam Cooke klassieker "Bring It on Home to Me", waarna het mooiste nog moet komen, namelijk prachtige, ingetogen kippenvel versies van zijn eigen klassiekers "Listen to the Lion", "Caravan" en "Cypress Avenue" met een hemels mooie strijkerssectie. versies om stil van te worden.

beter dan dit zou het niet worden. het live album "A Night in San Francisco" steekt hier qua dynamiek en sfeer schril bij af. benieuwd naar het onlangs verschenen live album "Live At Orangefield" (2024) van de inmiddels 78-jarige Van Morrison.

Album werd geproduceerd door Van Morrison & Ted Templeman

Recorded live in concert at "Troubadour, Los Angeles, California & Santa Monica Civic, Santa Monica, California & Rainbow Theatre, London, England

The Caledonia Soul Orchestra

Jef Labes: piano & organ, string arrangements
Dahaud Shaar: drums
John Platania: guitar
David Hayes: bass
Jack Schroer: saxes, horn arrangements
Bill Atwood: trumpet
Nathan Rubin, Tim Kovatch, Tom Halpin: violins
Nancy Ellis: viola
Terry Adams: cello

wellicht wilde de man met "Keep It Simple" een lekker, ongecompliceerd "commercieel" album. wie zal het weten, hoe dan ook dit werd zijn 1e Amerikaanse Top 10 album en verkocht ook goed in andere landen (UK, Canada).

beschouw dit album uit de periode 2000-2010 samen met "Down the Road" (2002) als zijn beste, hoewel ik minder gecharmeerd ben van de wat standaard slow blues/ jazzy nummers "School of Hard Knocks" , "Don't Go to Nightclubs Anymore" en "No Thing", blijft er genoeg te genieten over. de man is als vanouds goed bij stem en de productie klinkt als een klok.

"Song of Home" is een fraaie gospel en op de overige nummers horen we voornamelijk "vintage" Van Morrison, zoals ik hem graag hoor. "Lover Come Back" is een prachtige ballad en tracks als "That's Entrainment", "Keep it Simple", "End of the Land", "Soul" en met name het afsluitende prijsnummer "Behind the Ritual" zijn bovengemiddeld goede songs met sterke melodieën. hier en daar zijn prachtige accenten van steel gitaar, accordeon en banjo te horen. onder de muzikanten op dit album bevinden zich oudgedienden als David Hayes (bass), John Platania (guitar) en Geraint Watkins (piano).

het openingsnummer "How Can a Poor Boy?" verscheen 7 jaar later ook op het album "Duets" (met Taj Mahal)

geen meesterwerk, maar gewoon een heel mooi album, na het teleurstellende C&W album "Pay the Devil".
doet niet onder voor zijn 2 beste albums uit de periode na 2010 "Keep Me Singing"(2016) en "Three Chords & the Truth" (2019)

Produced by Van Morrison, all songs written by Van Morrison

vond dit album destijds bij uitkomen 1 van de betere uit de nadagen van 's mans carrière, maar moet dat een kleine 8 jaar later toch wat omlaag bijstellen. dat ligt niet aan de muzikale uitvoering, de productie of de zangstem van Van Morrison die alle 3 als vanouds goed klinken, maar aan de kwaliteit van de songs en de melodieën.

de eerste trits van 5 nummers bevallen mij het beste, met als uitschieters de fraaie melodie van "Keep Me Singing" en de melancholische ballad "Memory Lane". daarna zakt het album in met een flink aantal mindere tracks 6 t/m 10 (uitgezonderd 9) "In Tiburon"). gelukkig sluit dit album alsnog fraai af met de mid-tempo nummers "Going Down to Bangor" en "Too Late", waarna het instrumentale niemendalletje "Caledonia Swing" nog volgt.

al met al een prettig laid-back luisteralbum met degelijk vakwerk, maar naar mijn mening geen album dat zich kan meten met de kwaliteit van zijn albums uit de seventies en eighties. het gaat mij te ver om deze "Keep Me Singing" te vergelijken met albums als Into the Music of Veedon Fleece, want de kwaliteit van die albums hoor ik er hier niet vanaf. daarvoor staan er simpelweg te weinig memorabele composities op. aangezien ik een 3,5 te laag vind voor dit album geef ik het een (krappe) 4.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
All songs written by Van Morrison, except track 2) co-written Don Black & track Alfred Braggs & Don Robey

inderdaad een majestueus, voorbeeldig album uit 1984 met opnamen uit 1983 van een 2-tal (van totaal 4) live concerten in zijn thuisstad Belfast. dit werd zijn tweede live album, dat 10 jaar na het magistrale live album "It's Too Late to Stop Now" verscheen.

alle nummers zijn afkomstig van de 4 albums die er aan voorafgingen, te weten:
2 tracks (3 en 6) van "Into the Music"
6 tracks (2,4,7,8,10 en 11) van "Beautiful Vision"
2 tracks (1 en 9) van "Inarticulate Speech of the Heart"
1 track (5) van "Common One"

alhoewel er altijd wel wat vleugjes blues en jazz in zijn muziek zijn te bespeuren, overheersen die niet op dit album, dat met name de liefhebbers van zijn "Celtic soul" zal aanspreken. Van Morrison klinkt bezield en bevlogen en de muzikale omlijsting klinkt als een klok. de swingende live uitvoeringen van o.a. "Dweller on the Threshold" en "Cleaning Windows" hebben net iets meer dynamiek dan de studio versies van deze nummers.

al met al een "must hear/must have" album voor de liefhebber van 's mans werk uit die periode.
het zullen 4 gedenkwaardige avonden zijn geweest.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at The Grand Opera House, Belfast
On 11th & 12th March 1983 on Manor Mobile Unit
All songs composed by Van Morrison
(except "Dweller on the Threshold" (Van Morrison & Hugh Murphy)
"It's All in the Game" (Dawes/Sigman)

Van Morrison: vocals, piano, guitar, sax
Pee Wee Ellis: sax, flute, backing vocals
Mark Isham: synthesizer, trumpet
John Allair: organ, piano
David Hayes: bass
Peter Van Hooke, Tom Donlinger: drums
Chris Michie: guitar
Katie Kissoon, Bianca Thornton, Carol Kenyon: backing vocals

toch wel een mindere worp uit de jaren 0 (2000 t/m 2009) van de "Belfast Kid". qua sound/genre relatief veel r&b, jazz en veel minder "Celtic soul"op dit album, hoewel die vibe wel in een aantal tracks te horen valt als "Celtic New Year" dat terug grijpt naar zijn album "Irish Heartbeat" met de Chieftains (niet toevalligerwijs speelde wijlen Paddy Moloney van de Chieftains mee op whistle (fluit) op dit nummer) en "The Lion This Time" met een prachtige lute (luit) en Spaanse gitaar van Michael Fields, dat een fraai vervolg is van het nummer "Listen to the Lion" van zijn album "Saint Dominics Preview", maar niet kan tippen aan de kwaliteit van dat nummer. 2 hoogtepunten op dit album.

fraaie ballads als "Just Like Greta" en het nostalgische "Magic Time" doen naar meer verlangen, maar helaas
zijn de eigen wat doorsnee, mainstream r&b nummers "Evening Train", "They Sold Me Out" en "Carry On Regardless" wat ondermaats voor Van Morrison zijn doen. van de r&b tracks steken track 3) "Keep Mediocrity at Bay" en "Gypsy in My Soul" er boven uit. aangezien dat genre mij niet ligt, doen de uitvoeringen van de jazz standards 5) "This Love of Mine", 6) "I'm Confessin" en 9) "Lonely and Blue" niks met mij als luisteraar en hadden die achterwege mogen blijven.
zodoende kom ik op een krappe 4 voor dit wat wisselvallige album.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Bath, England & Windmill Lane, Dublin, Ireland
All songs by Van Morrison, except tracks 5, 6 & 9

een klassieker dit "Moondance" waarmee de man commercieel doorbrak. ik zie dat de meningen hierover nogal verdeeld zijn, maar dit album heeft op mij nooit de impact gehad, die albums als "Astral Weeks" of "Veedon Fleece" wel hadden. die albums vind ik over de hele linie iets meer coherent. "Moondance" biedt ook grotendeels andere muziek dan de folky/jazzy, pastorale klanken van die albums.

ik sluit me aan bij degenen die dat gegeven hier al vaker hebben aangehaald, dat de tracks 1 t/m 5 van uitzonderlijke kwaliteit zijn. dat zijn feitelijk stuk voor stuk klassiekers en de prachtmelodie van "Into the Mystic" maakt dit tot wellicht tot 1 van de beste nummers die Van Morrison ooit componeerde. van tracks 6 t/m 10 steken de ballad "Brand New Day" en de rockende r&b van "Come Running" er boven uit. vanwege de wat "mindere", maar ja, wat is minder bij deze man, 2 laatste tracks "Everyone" en "Glad Tidings" is dit album voor mij geen fiver.
geen Top 5 materiaal uit 's mans rijke oeuvre, maar toch zeker Top 10 materiaal.

de expanded edition cd uit 2013 van dit album bevat de volgende nummers:

1. Caravan (take 4)
2. Nobody Knows You When You're Down and Out (outtake) een nummer van Jimmie Cox
3. Into the Mystic (take 11)
4. Brand New Day (take 3)
5. Glad Tidings (alt. version),
6. Come Running (take 2)
7. Crazy Love (mono mix)
8. These Dreams of You (alt. version)
9. Moondance (take 22)
10. I Shall Sing (take 7)
11. I've Been Working (early version, take 5)

deze voegen weinig toe aan het originele album. uitschieter is de kale, folky versie zonder koortje van "Brand New Day" die mij beter bevalt dan de album versie. de uitvoeringen van de bluesklassieker 2) en 10) I Shall Sing zijn niet bepaald memorabel.

van "Moondance" verschenen 3 nummers in wat mij betreft onovertroffen versies op zijn magistrale live album "It's Too Late to Stop Now"(1974), t.w. "Caravan", "These Dreams of You" en "Into the Mystic", met eveneens een geweldige live uitvoering van "I've Been Working", een nummer dat later verscheen op zijn eerstvolgende album "His Band & the Street Choir". helaas heb ik Van Morrison in zijn hoogtijdagen in de seventies nooit zien optreden. heb in de eighties 2 concerten van de man bijgewoond (Doelen, Rotterdam en Ahoy, Rotterdam) en beide concerten stelden teleur.

"Moondance" werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at A & R Studios, New York
All songs written by Van Morrison

de muzikanten op dit album:

Van Morrison: vocals, rhythm guitar, tambourine
Jack Schroer: alto & soprano sax
Collin Tilton: tenor sax, flute
Jeff Labes: piano, organ, clavinette
John Platania: lead & rhythm guitars
John Klingberg: bass
Gary Mallaber: drums, vibes
Guy Masson: conga drum
Emily Houston, Judy Clay, Jackie Verdell: backing vocals ( "Crazy Love" & "Brand New Day")

Van Morrison doet op dit dubbel album waar hij zin in heeft en in dit geval gaat hij terug naar zijn roots uit de fifties. bij mijn weten ontstond skiffle muziek niet in de U.K., maar waaide dit genre over vanuit de States naar Europa. in Engeland werd dit genre mede groot gemaakt door Lonnie Donegan.

het siert de man dat hij wars van trends al die jaren zijn "eigen ding" is blijven doen.
ben dit album met alleen covers in de loop van de tijd steeds meer gaan waarderen. inderdaad niet vernieuwend of verrassend, maar dat zal ook niet de bedoeling zijn geweest. denk dat je de muziek op deze albums meer als een "Labour of love" ("a piece of work that you do because you enjoy it") moet zien.

er valt genoeg te genieten, met als uitschieters op cd 1) "Freight Train", "Sail Away Ladies", "Streamline Train" en "Gypsy Davy" waarvan de meeste nummers met heerlijke bijdragen van o.a. Seth Lakeman op fiddle zijn voorzien.

op cd 2) staan ook een flink aantal sterkhouders o.a. "Streamlined Cannonball" met blue-grass invloeden, de swing van "Come On In" of het funky "I'm Movin On".

het album sluit af met het ijzersterke trio "Worried Man Blues", het swingende "Cottonfields" o.a. bekend van de versie van Creedence Clearwater Revival en het prachtige slotnummer "Green Rocky Road", waarvan zeker het laatste nummer bij de Van fans in de smaak zal vallen.

begrijp de teleurstelling van sommige fans, maar voor liefhebbers van skiffle muziek is dit album niet te versmaden. wat rest voor de niet liefhebbers is geweldig uitgevoerde muziek en de prima vocalen van Van Morrison.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Real World Studios, Box, England

de liner notes van Jimmy Page zeggen feitelijk alles:

"Van has revisited the songs from the Golden Age of Skiffle. He has revisited, rewired, readdressed and rearranged with this project. Listen to these gems that originated in the days when songs were passed on from family to family, father to son, mother to daughter. Van now passes the baton to us, so that his new take on these old classics can be enjoyed again, re-crafted by Van"

heb weinig toe te voegen aan de lovende commentaren hierboven. magistraal album van "Van the Man".
wat mij betreft zijn beste album uit de eighties en Top 5 materiaal binnen zijn geweldige oeuvre.

10 ijzersterke eigen composities van de man, die de hoogtijdagen van zijn muzikale verrichtingen uit het verleden, in herinnering brengen. een album dat ik op een bepaalde manier altijd associeer met de lente, wellicht ingegeven door de warme, pastorale klanken van nummers als "The Warm Feeling" en "In the Garden". vanaf de folky ballad opener "Got To Go Back" tot de up-tempo afsluiter "Ivory Tower" is het van begin tot eind genieten geblazen. tegenwoordig zou men dit een "Grand Cru" album noemen.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Studio D., Sausalito, California
Record Plant, Sausalito, California
Townhouse Studios, London

de muzikanten op dit album:
Jeff Labes: piano & synth.
David Hayes: bass
Chris Michie: lead guitar
John Platania: additional lead guitar
Baba Trunde: drums
Richie Buckley: tenor & soprano saxes
Martin Drover: trumpet
Kate St. John: coranglais & oboe
Bianca Thornton, Jeane Tracy, June Boyce, Rosie Hunter: back up vocals
String arrangement on "Tir Na Nog": Jeff Labes
String section leader: Terry Adams
Harp on "Tir Na Nog": Nadine Cox

een hommage van (soul) zanger Van Morrison aan de country muziek uit zijn jeugd. o.a. soulzangers als Bobby Womack (Goes C. and W.) en Solomon Burke (Nashville) maakten eveneens country albums.

Van Morrison maakte al eerder hommages aan de door hem geliefde muziekgenres op albums als "The Skiffle Sessions" (met Lonnie Donegan en Chris Barber), country/rock-a-billy met Linda Gail Lewis op "You Win Again" en aan jazzlegende Mose Allison, samen met Georgie Fame en Ben Sidran op "Tell Me Something".

op dit album staan 12 covers van country songs uit de 50's en 60's en 3 originals (5,9 en 11) van Van Morrison. tracks 1,8 en 13 werden bekend in versies van Webb Pierce, tracks 2,6 en 7 in versies van Hank Williams, track 2 ook bekend van Patsy Cline, track 3 George Jones, track 4 Red Perkins en track 12 Connie Smith. van "Back Street Affair" staat een fraaie duet versie van John Prine met Patty Loveless op zijn album "In Spite of Ourselves", maar dat terzijde.

daarnaast horen we 1 soul classic 10) "What Am I Living For" van Chuck Willis (ook bekend in een country versie van Conway Twitty) en 1 track 14) "Till I Gain Control Again" van Rodney Crowell, waar hij een mooie, breekbare versie van neerzet met o.a. een fraaie dobro partij, echter geen versie die kan tippen aan de prachtversie van Emmylou Harris. dit nummer is 1 van de schaarse hoogtepunten op dit album, samen met "Things Have Gone to Pieces", een nummer van Leon Payne, groot gemaakt door George Jones.

de nummers "Half as Much", "Your Cheatin' Heart" en "What Am I Living For" werden veel eerder ook opgenomen door de door hem bewonderde Ray Charles.

veel van de songs op dit album en de vertolkingen ervan zijn niet slecht, maar eens met spinout dat Morrison's stem niet echt bij country past. een krappe voldoende voor dit album.

Album werd geproduceerd door Van Morrison en opgenomen in Belfast, Noord-Ierland

heb dit album altijd een beetje als een stiefkind behandelt en dat is niet terecht, want het is 1 van zijn betere albums uit de eighties. 10 eigen songs van Van Morrison en 1 traditional "Sometimes I Feel Like a Motherless Child", 1 van de vele hoogtepunten.

een heerlijk relaxed, sfeervol of zoals de Engelsen zeggen "mellow" (= muziek die zeer rustig, maar erg melodieus en zweverig is) album. deze term dekt de lading van de muziek op dit album aardig en met dat zweverige valt het wel mee. weliswaar geen hoogtepunt uit 's mans rijke oeuvre en minder dan de meesterlijke voorganger "No Guru, No Method, No Teacher" (1986), maar een stuk beter dan bij voorbeeld "A Sense of Wonder" uit 1984 en zoals hierboven al eerder gemeld, voelt deze als een warme deken en als balsem voor de ziel.

fraaie ballads als o.a. "The Mystery", "I Forgot That Love Existed" en "Someone Like You" (wat een melodie!) bekend van de soundtrack van de romcom Bridget Jones's Diary, worden afgewisseld met iets meer uptempo nummers als "Alan Watts Blues" met heerlijk repeterende gitaar akkoorden, het door piano en orgel klanken gedragen "Give Me My Rapture" met fraaie harmonievocalen van June Boyce en "Did Ye Get Healed".

de 3 instrumentale nummers "Spanish Steps", "Celtic Excavation" en "Allow Me" passen goed bij de sfeer van dit album, maar zijn niet echt memorabel en beklijven een stuk minder.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Townhouse Studios (London) & The Wool Hall (Beckington)

Van Morrison: lead vocals, alto sax, guitar, harmonica
Neil Drinkwater: piano & synthesizer
Steve Pearce: bass guitar
Roy Jones: drums & percussion
Martin Drover: trumpet & flugelhorn
Mick Cox: lead guitar (4,8)
June Boyce: back-up vocals
Fiachra Trench: string & woodwind arrangements, organ (9)
Paul Ridout: synthesizer programming