het derde solo album van de uit Eugene, Oregon afkomstige singer/songwriter Rachel Harrington biedt bijzonder fraaie americana (country/folk) met de nadruk op folk en een vleugje bluegrass, blues en gospel.

10 sterke, eigen nummers waarvan 1 co-written met producer Evan Brubaker, 2 nummers met door haar bewerkte traditionals "Little Pink" en "Pretty Saro" (a-capella gezongen) een veel gecoverde, eeuwenoude folk ballad (o.a. Sam Amidon, Bob Dylan en Pete Seeger) plus een nummer "Spokane" van de dichter/songwriter Art Hanlon.

de opener "House of Cards" met een fraai invallende dobro en fiddle zet meteen de toon en wordt gevolgd door het gevoelige "Here in My Bed" met een gastrol van Rod Clements op slide gitaar. een andere gastrol is weggelegd voor Doug Wintch op harmonica op "You Don't Know" dat is voorzien van prachtig "fingerpicking" gitaarspel. 1 van de vele hoogtepunten, samen met het weemoedige "Goodbye Amsterdam" eveneens een prijsnummer, dat qua klankkleur en melodie sterk aan Steve Earle doet denken.

haar persoonlijke teksten zijn wat zwaar op de hand, zoals op de gospel folk van "He Started Building My Mansion in Heaven Today" over het binnenkort gaan hemelen van haar grootvader of "The Last Jubilee" (my own version of heaven), waar in de vorm van "love songs" prachtige miniatuurtjes als "Where Are You" en "Let Me Sleep in Your Arms Tonight" tegenwicht aan wordt geboden.

het bluesy "You'll Do" is 1 van de weinige iets meer up-tempo nummers op dit album met authentieke recht-toe-recht aan americana zonder opsmuk, electronica e.d., dat prachtig wordt ingekleurd met o.a. dobro, fiddle en pedal steel.

"Celilo (spreek uit suh-lie-low) is een aanrader voor liefhebbers van Iris Dement, Diana Jones, Alison Krauss en Gillian Welch. van de laatste 2 heeft haar stem veel weg, maar helaas valt zij qua bekendheid niet in die categorie.

las op haar website dat het Rachel Harrington zojuist gelukt is om via crowdfunding Usd. 11.000 op te halen, het benodigde budget voor haar nog uit te brengen nieuwe album "Cowboy".

Album werd geproduceerd door Evan Brubaker
Recorded at Forgiveness, Tacoma, Washington

Rachel Harrington: voice, guitar
Colby Sander: dobro & banjo
Dan Salini: fiddle & pedal steel
Ronnie McCoury: mandolin
Jon Hamar: bass
Rachel Harrington, Evan Brubaker: background vocals

als liefhebber van folk en mooie vrouwenstemmen, kun je moeilijk om Rachel en Becky Unthank heen. de zussen zijn afkomstig uit Tyne and Wear, Northumberland, UK. het oorspronkelijke uitgangspunt was de traditionele muziek van Noord-Oost Engeland. opgroeiend in een muzikaal gezin (vader George zong in de traditionele zanggroep The Keelers en moeder Pat een "thuis" zingende moeder) kregen de zussen van jongs af aan deze muziek mee. samen zingen werd hun 2e natuur, zoals op dit debuutalbum te horen is.
de harmoniezang van de dames is van een ongekend hoog niveau, wonderschoon en betoverend. "Cruel Sister" werd door Mojo Magazine folk album van het jaar 2005 genoemd, waarna de succestocht van de zussen begon. op dit album staan merendeels, soms eeuwenoude traditionals, maar ook nummers van overleden singer/songwriters als Cyril Tawney, de prachtige opener piano ballad "On a Monday Morning" en de ingetogen, stemmige versie van het bekende "Riverman" van Nick Drake. dit debuut is nog vrij traditioneel te noemen en hun 2e album "The Bairns" doet er niet voor onder. los van het schitterende piano spel van Belinda O'Hooley worden de vocalen ondersteund met o.a. fiddle, melodeon (accordeon) en clarsach (Schots Gaelic voor Keltische harp). "Cruel Sister" is een huiveringwekkend mooi album (luister bijv. naar het slotnummer "Troubled Waters") en zou je zo je dat wil een ideale herfstplaat kunnen noemen.
dit album werd geproduceerd door Adrian McNally (mixed & mastered at Panda Studios)
sound engineer was Oliver Knight (zoon van Lal Waterson van de befaamde folkgroep The Watersons)

na de 2 albums onder de naam Rachel Unthank & the Winterset gingen de zussen vanaf 2009 verder onder de naam The Unthanks. de groep werd toen uitgebreid met bandleider/pianist Adrian McNally, violiste/zangeres Niopha Keegan en multi-instrumentalist Chris Price. hun 1e album onder die naam, het eveneens prachtige "Here's The Tender Coming", werd in Engeland zeer goed ontvangen. de latere albums van The Unthanks werden steeds avontuurlijker met raakvlakken naar ambient music, jazz en klassieke muziek. hun muziek ontwikkelde zich zodanig dat er geen etiket meer op te plakken viel.

The Winterset:
Belinda O'Hooley: piano
Jackie Oates: five string viola & voice
Becky Unthank: voice
Rachel Unthank: voice & cello

plus
David Kotsky: guitar
Chris Sherburn: concertina
Mike Hockenhull: banjo
Rosie Morton: clarsach
Adrian McNally: guitar
The Keelers: vocals (the shanty group incl. father George Unthank)
Bryony Griffith: fiddle
Will Hampson: melodeon
Julian Sutton: melodeon

prima opvolger van het debuutalbum "Cruel Sister" (2005). zangeres Jackie Oates die op het debuut meespeelde verliet de groep, begon een solo carrière en werd vervangen door Niopha Keegan (viool, zang).
hun muziek wordt ook wel neo-folk of indie-folk genoemd.

op dit album staan geen eigen composities, maar merendeels door de groep gearrangeerde traditionals en een aantal covers van "hedendaagse" nummers, zoals "A Minor Place" van Will Oldham (Bonnie "Prince" Billy) en "Sea Song" van Robert Wyatt. de ontstaansgeschiedenis van de songs wordt in de "liner notes" uitvoerig toegelicht.

prachtige meerstemmige "engelen" zang, vrij sober ingekleurd met cello, fiddle en piano klanken en een enkele keer komt er een "jazzy feel" aan te pas. wellicht minder geschikt voor de traditionele folk liefhebber en het zal niet ieder's "cup of tea" zijn. het enige minpuntje, maar dat is persoonlijk, is dat deze muziek hoe mooi gezongen en uitgevoerd ook, mij zelden weet te ontroeren.

dit was het tweede album onder de naam "Rachel Unthank & The Winterset". de groep werd hierna uitgebreid met de producer van dit album Adrian McNally en Chris Price. de groepsnaam werd veranderd in The Unthanks.

Rachel Unthank: voice, cello, ukulelele
Becky Unthank: voice
Belinda O'Hooley: piano, voice
Niopha Keegan: fiddle, voice

Neil Harland double bass (track 1)
Julian Sutton: melodion (tracks 4 & 9)
String Section (track 1)

de folk legende Ramblin' Jack Elliott vertolkt op dit album allemaal oude country blues nummers uit de periode van de "Great Depression", de wereldwijde economische crisis uit de jaren 1930.

het album begint met de piano riedels van de blues ballad "Riding High Water Blues" (Blind Lemon Jefferson) en eindigt op dezelfde manier met het profetische "Please Remember Me" (Walter Davis) van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack.

tussendoor veel in slow-blues stijl gespeelde nummers die op den duur wat eenvormig klinken met als uitschieters het ingetogen "Soul of a Man" (Blind Willie Johnson) met een fraaie slide gitaar partij, het iets uitbundigere "Richland Woman Blues" (Mississippi John Hurt) en "How Long Blues" (Leroy Carr) met wederom een fraaie slide en prachtige accordeon accenten van David Hidalgo.

de niet bij naam genoemde nummers zijn verder van Reverend Gary Davis (2), Lonnie Johnson (3), Son House (6), Tampa Red (7) en Furry Lewis (8).

hoor de man liever in een meer folky setting maar dat is een smaak kwestie. hulde aan Joe Henry die dit project opzette en op wat normaliter het laatste studio album van Ramblin' Jack Elliott zal blijken.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at the Garfield House, South Pasadena, California

Ramblin' Jack Elliott: vocals, acoustic guitar
Greg Leisz: acoustic guitar, mandolin, mandola, dobro & Weissenborn
David Pilch: upright bass
Jay Bellerose: drums, percussion
Keefus Ciancia: piano, keyboards
David Hidalgo: acoustic guitar, accordion
Van Dyke Parks: piano, vibraphone

vandaag terecht veel aandacht hier op MuMe voor de onlangs op 74-jarige leeftijd overleden Chris Rea.

op dit duet album uit 1998 van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack Elliott zijn vele muzikale grootheden te horen die ons helaas inmiddels zijn ontvallen, te weten Guy Clark, Rosalie Sorrels, Nanci Griffith, John Prine, Jerry Jeff Walker en Norton Buffalo, wat de nummers op dit album een extra lading geeft.

Ramblin' Jack Elliott is een folk legende die past in het rijtje van o.a. Bob Dylan, Pete Seeger en Woody Guthrie. er staan heel wat pareltjes op "Friends of Mine", zoals "Last Letter", de hemels mooie harmoniezang van Emmylou Harris en Nanci Griffith op "Rex's Blues" (Townes Van Zandt), het ontroerende "Walls of Red Wing" (B. Dylan) met de onvolprezen John Prine, "He Was a Friend of Mine" (B. Dylan) met Jerry Jeff Walker, "Dark as a Dungeon" (Merle Travis) met Guy Clark en de solo door Ramblin' Jack Elliott gespeelde en gezongen Tim Hardin cover "Reason to Believe".

een prachtig, ingetogen album met akoestisch uitgevoerde klassiekers waarbij de sleutelwoorden authentiek, puur en oprecht mij te binnen schieten. behalve de akoestische gitaren en een enkele keer drums (Jimmy Sanchez) worden er prachtige accenten aangebracht door o.a. Norton Buffalo (harmonica), Tom Rigney (violins) en Billy Wilson (accordeon).

Album werd door Ramblin' Jack opgedragen aan Townes Van Zandt (his spirit lives on ...) en geproduceerd door Roy Rogers

de liner notes zijn van de inmiddels overleden Susanna Clark (vrouw van Guy Clark)

"Jack and Jan stayed with us in the Spring of '97. Jack and I surprised each other in the kitchen at 7:00 a.m. one morning, and over coffee someone lowered the Jim Beam.

At the kitchen table Jack took me on a magical tour from Brooklyn to herding cattle with Ian Tyson in Canada. From Woody Guthrie to his San Francisco boat, from New Orleans to folkhouse Bob Dylan. And he drew pictures the whole time. Spellbound, he sang songs, and I sang songs back at him, and I drew pictures back at him. And I wrote stuff down when words got so memorable they were unmemorizable. He attented to details of life that go unattended and go wanting, were it not for Jack's passing them along with his precise poet's report. Laughed a lot and he let me cry about Townes. By mid-afternoon Guy had checked on us a lot but he said, "There was such an electric arc of understanding, I wouldn't touch it with welding gloves".

John Prine found us at 7:00 p.m., same table, same robe, same cups, when he came to cart Jack off to dinner.

I know Jack will take you to all the places he took me with this album. I don't miss Jack 'cause he's still here, the songs, drawings, laughter and stories. Listen and you'll be at our kitchen table".

I love you Jack,
Susanna Clark (December 5, 1997)

een fraaie verzamelaar van de folk troubadour "living legend" Ramblin' Jack Elliott die ooit in 1956 debuteerde met de EP "Woody Guthrie's Blues".

deze verzamelaar met Amerikaanse folk muziek met een enkele keer een blues of country sausje is als volgt samengesteld:

1 t/m 10 van het album "Talking Woody Guthrie" (1966)
11 t/m 17 van het album "Muleskinner" (1964)
18 t/m 24 van het album "Roll On Buddy" (1964) met Derroll Adams

de nummers werden voor cd geproduceerd door Tony Engle en de geluidskwaliteit is prima.

veel Woody Guthrie songs, een aantal traditionals en public domain liedjes plus 1 cover "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller en 2 covers "Mule Skinner's Blues" en "All Around the Water Tank" van country icoon Jimmy Rodgers.

authentieke, pure folk muziek die duidelijk maakt waar Bob Dylan mede de mosterd vandaan haalde toen hij aan het begin van zijn carrière stond. Ramblin' Jack Elliott horen we met zijn zang, akoestische gitaar en af en toe een harmonica. op 4 nummers (20,21,23 en 24) speelt hij samen met folkie Derroll Adams (vocal & banjo).

meerdere nummers zou hij later opnieuw opnemen en verschenen in nieuwe versies op o.a. "Kerouac's Last Dream" (1981) en zijn sterke comeback album "South Coast" (1995).

citaat uit de liner notes van de Engelse folkmuzikant singer/songwriter (wijlen) Wizz Jones:

"Jack Elliott, born in Brooklyn in 1931, Elliott Charles Adnopoz, the son of a doctor, ran away to join a rodeo, sailed boats, rode trucks, met Woody Guthrie and became Jack Elliott * so much has been told of this romantic legend over the years that it's difficult not to echo all the stories and historical details once again in these notes * suffice to say that for me, along with countless other budding guitar flat-pickers of the late 1950's Jack was the hero who started it all

These are some of the first recordings that Jack made soon after his arrival in London, hanging out at the Yellow Door Flophouse by day and singing in Soho by night to hungry beatniks at The Roundhouse and then on to entertain well-heeled night-owls at The Blue Angel * all too soon he was gone, away across Europe on some mad adventure and although he was to return a couple of times and record more songs these are the tapes that inspired a generation"

deze opvolger van het album "Kerouac's Last Dream" liet 24 jaar op zich wachten. Ramblin' Jack Elliott is een Amerikaans folk icoon/legende die in zijn jonge jaren "on the road" was met o.a. Woody Guthrie en destijds samen met hem van grote invloed was op een hele generatie jonge folk artiesten waaronder John Sebastian en Bob Dylan.

op dit cover album staan liefst 4 Woody Guthrie nummers (1,4,9 en 11), plus covers van "Will James" (Ian Tyson), de traditional "The Buffalo Skinners", "Rake and Ramblin' Boy" (Derroll Adams), "South Coast" (Lillian Bos Ross) en een prachtige versie van "If I Were a Carpenter" (Tim Hardin).

"Cocaine Blues" (Reverend Gary Davis) werd door Jackson Browne gecoverd op zijn album "Running On Empty" en het veel gecoverde "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller werd o.a. door Eric Clapton gecoverd op het "Unplugged" album.

(h)eerlijke "story telling" gezongen met een goed bij (falsetto) stem zijnde Ramblin' Jack, waarbij hij op dit "less is more" album zichzelf begeleid op akoestische gitaar.

12 sterk uitgevoerde nummers met als hoogtepunten "If I Were a Carpenter", "The Buffalo Skinners", de Woody Guthrie nummers "Talkin' Dust Bowl" en "Ludlow Massacre" en het aanstekelijke "Rake and Ramblin' Boy" van zijn muzikale maatje Derroll Adams met wie hij vaak samen toerde.

Ramblin' Jack Elliott trad in 2020 op 90-jarige leeftijd nog regelmatig op. petje af voor deze legendarische cowboy, een imago dat hij zichzelf graag aanmeet.

"South Coast" won in 1996 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album". de liner notes en lof uitingen aan zijn adres werden o.a. geschreven door Guy Cark, Joan Baez, Jackson Browne, Ian Tyson, Greg Brown, Jerry Jeff Walker, John Wesley Harding, Doc Watson, Bobby Weir, Peter Rowan, Artie Traum, Stefan Grossman, Tim Grimm, Buck Ramsey en Tom Russell.

Album werd geproduceerd door Bob Feldman
Recorded at Pachyderm Studios, Cannon Falls, Minneapolis

Ramblin' Jack Elliott: vocals and guitar

"The Long Ride" de opvolger van het sterke duet album "Friends of Mine" (1998) valt wat tegen.

een misplaatste, rammelende band cover van "Connection" (Jagger/Richards) is de zwakke opener, gevolgd door zijn eigen "Cup of Coffee" een op muziek gezet gesprek tussen hem en Tom Russell. leuk om 1 keer te horen maar daar blijft het bij. ook de Tom Waits band cover "Pony" en de "spoken words" van "True Blue Jeans" willen niet beklijven.

de spaarzaam geinstrumenteerde folky nummers die dat wel doen zijn o.a . "Ranger's Command" (Woody Guthrie), de klassieker "St. James Infirmary" (public domain) met Dave Van Ronk op zang en gitaar en een ander public domain liedje, het lieflijke "Picture from Life's Other Side" met extra zang van Maria Muldaur.

"East Virginia Blues" (public domain) met Dave Alvin (vocals & guitar) en Norton Buffalo (harmonica), het duet met Tom Russell op diens "The Sky Above and the Mud Below" en de bluegrass van "Take Me Back and Try Me One More Time" (Ernest Tubb) met fraai fiddle spel zijn eveneens sterkhouders. de 2 afsluitende klein gehouden ballads "Diamond Joe" (public domain) en "With God on Our Side" (B. Dylan) sluiten dit album fraai af.

een 4-tal missers op dit wisselvallige album dat wat rijker en voller geïnstrumenteerd is dan het door Ramblin' Jack Elliott volledig solo ingespeelde "South Coast". gelukkig worden die 4 nummers voldoende gecompenseerd door 9 andere sterk uitgevoerde liedjes. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Roy Rogers
Recorded at Prairie Sun Studios, Cotati, California

de liefdevol geschreven liner notes bij dit album zijn van Dave Alvin & Tom Russell

inderdaad duisterder, soberder en niet zozeer tekstueel maar muzikaal wat minder luchtig dan albums als "Good Old Boys" of "Little Criminals" die wat meer pop invloeden in zich hebben, hoewel een radiovriendelijk nummer als "Mama Told Me Not to Come" dat wel in zich heeft.

een echt singer/songwriter album met blues, rock en lichte country invloeden. "Let's Burn Down the Cornfield" met een heerlijke slide gitaar partij van Ry Cooder en het bedrieglijk vrolijke "Old Kentucky Home" zijn feitelijk observaties en aanklachten tegen racisme, die niet altijd begrepen werden. iets wat eveneens geldt voor "Underneath the Harlem Moon" (Mack Gordon/Harry Revel) het enige niet door Randy Newman geschreven nummer. zo ook de dubbele bodem van het ironische "Yellow Man" 1 van de prijsnummers op dit album, samen met de prachtmelodie van het hilarische "Lover's Prayer".

het lieflijke, sentimenteel klinkende "Suzanne" gaat eigenlijk over stalking, zoals ook het komisch/tragische "Lucinda" die op het strand bleef liggen terwijl "we've got to run away, that big white truck is closin' in, and we'll get wounded if we stay, now Lucinda lies buried 'neath the California sand, put under by the beach-cleaning man" de nodige satire bevat.

vanwege iets mindere tracks als "Have You Seen My Baby" (de enige single van dit album), "Rosemary" en "If You Need Oil" volsta ik met 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker
(except track 2 co-produced Jack Nitzsche)

Randy Newman: vocals, piano
Ry Cooder, Clarence White, Ron Elliott: guitars
Al McKibbon, Lyle Ritz: bass
Jim Gordon, Gene Parsons: drums
Roy Harte, Milt Holland: percussion

we moesten er als fans lang op wachten, maar eens met bikkel2 dat dit zijn beste album werd sinds het 22 jaar eerder verschenen "Little Criminals" (1977).

er is hierboven al genoeg gezegd over de van Randy Newman bekende observaties en scherpe, spitsvondige teksten dus beperk ik me tot de muziek. deze 12 liedjes zijn wederom een staalkaart van 's mans compositorische kwaliteiten.

mijn waardering voor die liedjes is als volgt:
5 sterren "Everytime It Rains" en "I Miss You"
4,5 sterren "My Country", "Going Home"
4 sterren "Shame", "The Great Nations of Europe", "Better Off Dead", "I Want Everyone to Like Me"
3,5 ster "The One You Love", "The World Isn't Fair", "Big Hat, No Cattle"
3 sterren "I'm Dead (But I Don't Know It)"

de sobere klein gehouden ballads met prachtige melodielijnen scoren het hoogst, maar ook het soulvolle koortje op "Shame" of de country klanken van "Big Hat, No Cattle" met een heerlijke pedal steel partij van Greg Leisz bekoren. het feit dat er op dit album verder geen bombastische uitbarstingen of al te overdadige orkestraties te horen zijn bevalt prima. vertrouwde Randy Newman kwaliteit, waarbij de muziek nergens "over the top" klinkt.

opgegroeid in de seventies zal ik bevooroordeeld zijn door de kwaliteit van zijn albums uit die periode, maar deze "Bad Love" komt dicht in de buurt. beter en evenwichtiger dan de opvolger "Harps and Angels" die pas 9 jaar later zou verschijnen.

jammer overigens dat users als bertus99 en Zachary Glass van wie ik de bijdragen altijd graag las, zo ook bij dit album, niet meer actief zijn op dit fijne forum.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom en Tchad Blake
Recorded at Sunset Sound Factory, Hollywood, California
All songs written by Randy Newman

een lichte tegenvaller na het ijzersterke seventies trio "Sail Away", "Good Old Boys" en "Little Criminals".
Randy Newman had zelf hoge verwachtingen van de verkoop van dit album, maar de verkoopcijfers bleken flink tegen te vallen.

een album uit 1979 waarop de synthesizers en drumpartijen uit de eighties hun intrede doen en die met name op nummers als "It's Money That I Love", "Spies" en "Pants het geluidsbeeld bepalen. een sound waar de ELO pastiche "The Story of a Rock n' Roll Band" op aansluit. razendknap uitgevoerd, maar geen nummer wat je op repeat wil zetten.

dat is wel het geval bij de qua instrumentatie meer ingehouden tracks als het satirische "Mr. Sheep" dat tekstueel doet denken aan Mister Pleasant van The Kinks (Ray Davies is net als Randy Newman een geweldige observator), "Ghosts" met de man alleen op zang en piano, het hilarische "The Girls in My Life" en het miniatuur pareltje "William Brown", waar de synthesizerklanken bescheiden worden gehouden. een enorm contrast met de overdadige synths en disco drums op afsluiter "Pants".

het tragikomische "Half a Man" is een fraai iets meer up-tempo nummer op dit n.m.m. minder consistente album dan de 3 eerder genoemde voorgangers. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4, omdat er uiteindelijk qua muziek en tekst voldoende valt te genieten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Buzzy Feiten/Waddy Wachtel (guitar), Andy Newmark (drums), Willie Weeks (bass), Lenny Castro (percussion) en Michael Boddicker (synthesizer).

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
All songs written & arranged by Randy Newman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood, California

een concept album van Randy Newman, die de klassieker "Faust" van Goethe bewerkte/interpreteerde tot een moderne musical/rock opera vanuit de van hem bekende eigenzinnige met cynische humor doorspekte invalshoeken.

de 2-cd reissue uit 2003 bevat met disc 1 het origineel en met disc 2 de "previously unissued Faust demo's".

zonder op het complexe "Faust" thema in te gaan, beperk ik mij liever tot de muziek en die doet op disc 1 een behoorlijk beroep op de luisteraar. een allegaartje van stijlen dat alle kanten op vliegt, wat wellicht inherent is aan het "musical" genre.

gospel op de wonderschone opener "Glory Train" met zang van James Taylor en een prachtig koor en "How Great Our Lord" beide met bijzonder fraaie melodielijnen. dan weer heftige rock-'n- roll met overstuurd klinkende drums en synthesizers op "Bless the Children of the World" en "The Man" beide met lead vocalen van Don Henley, maar ook jazz op "Relax, Enjoy Yourself", r&b boogie klanken op "I Gotta Be Your Man" of de ragtime/vaudeville sound van "LIfe Has Been Good to Me", "Bleeding All Over the Place" en de afsluiter "Happy Ending".

behalve de 2 eerder genoemde gospel songs zorgen ook de 4 ballads voor de rustpunten op dit nogal onsamenhangende album, t.w. de 3 bloedmooi door Linda Ronstadt gezongen ballads "Gainesville", "My Hero" en "Sandman's Coming" en de door Bonnie Raitt gezongen ballad "Feels Like Home", dat eveneens in een versie van Linda Ronstadt verscheen op haar gelijknamige album uit 1995 en op het Trio II album (1999).

onder de vele gastmuzikanten bevinden zich o.a. gitaristen Bob Mann, Waddy Wachtel en Ry Cooder (tracks 9 en 17), Jimmy Johnson en Leland Sklar (bass), Bill Payne en Benmont Tench (Hammond B3 organ) en Kenny Aronoff en Jim Keltner (drums).

van disc 2 is met name de opener "Pass On Over" , een excerpt van het magnifieke "Glory Train" met gospelkoor, maar zonder de zang van James Taylor het beluisteren waard. alle overige nummers zijn demo versies of versies van nummers die het originele album niet haalden met Randy Newman solo op piano die niet of nauwelijks beklijven. ook door de vele "spoken words" van Randy Newman is deze disc voor de luisteraar een zware zit.

All songs written by Randy Newman (except "Basin Street Blues" (disc 2) by Spencer Williams)

inderdaad messcherpe observaties op dit vierde studio album van Randy Newman met de van hem bekende ironische, onderkoelde "witty" (slim, geestig) humor, vervat in 11 prachtige eigen liedjes, uitgezonderd "Every Man a King" een campagne liedje van Huey P. Long, die van 1928 t/m 1932 gouverneur was van de staat Louisiana.

het werd zijn tot dan toe in de U.S.A. grootste commerciële succes. "Guilty" dat eerder in 1973 gecoverd werd door Bonnie Raitt op haar album "Takin' My Time" en "Lousiana 1927" verschenen in de States als single zonder een hitnotering te halen. bijzonder overigens dat dit album in Nederland dermate goed verkocht, dat het een gouden status behaalde.

los van de maatschappelijk en politiek geëngageerde teksten op nummers als "Rednecks" en "Mr. President", staan er prachtige klein gehouden miniatuurtjes op als "Marie", "A Wedding in Cherokee Country" of "Rollin" (over drankproblematiek) met diepgaande, ontroerende teksten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jim Keltner en Andy Newmark (drums), Milt Holland (percussion), John Platania en Ry Cooder (electric guitar), Al Perkins (pedal steel) en Red Callender en Willie Weeks (bass).

samen met de briljante voorganger "Sail Away" en de opvolger van dit album "Little Criminals" vormt dit album een gouden trio uit zijn beste seventies periode. als songwriter hoort Randy Newman mijns inziens thuis in het illustere rijtje van mensen als o.a. Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon en Neil Young.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Studios, North Hollywood, California

de tekst van "Mr. President" lijkt mij 50 jaar later nog steeds actueel:

"We've taken all you've givin
But it's gettin' hard to make a livin'
Mr. President have pity on the working man

We're not asking you to love us
You may place yourself high above us

I know it may sound funny
But people ev'rywhere are runnin' out of money
We just can't make it by ourself
It is cold and the wind is blowing
We need something to keep us going

Maybe you're cheatin'
Maybe you're lyin'
Maybe you have finally lost your mind
Maybe you're only thinking 'bout yourself

Too late to run. Too late to cry now
The time has come for us to say good-bye now
Mr. President have pity on the working man

blijf dit een "lastig" album vinden. over de sterke, spitsvondige teksten is hierboven al genoeg gezegd, dus beperk ik me tot de muziek en de kwaliteit van de composities die mij wat tegenvallen, met name die van "A Piece of the Pie" dat iets weg heeft van een musical liedje, het vervelende, dreinende "Korean Parents" en "Potholes" waarop een goede melodie ontbreekt.

"Laugh and Be Happy" dat eerder in een demo versie op de box-set "Guilty" (1998) verscheen, het titelnummer "Harps & Angels" en "Easy Street" ervaar ik niet als bovengemiddeld goede liedjes, iets wat ik wel ervaar bij de ballads "Losing You", de ragtime klanken van "Only a Girl" en "Feels Like Home" waarmee hij een klassieker aan zijn oeuvre toevoegt. dit nummer verscheen eerder op zijn album "Faust" (1995) met zang van Bonnie Raitt. persoonlijk prefereer ik de cover van Linda Ronstadt op haar gelijknamige album "Feels Like Home" (1995).

ook "A Few Words in Defense of Our Country" is een hoogtepunt, een ouderwets sterke song met Randy Newman op zijn best. de tekst daarvan is actueler dan ooit met regels als "now the leaders we have, while they're the worst that we've had, are hardly the worst, this poor world has seen", waar je vandaag de dag zo je wil vraagtekens bij kunt plaatsen.

was bij uitkomen van dit album een stuk enthousiaster, maar deze "Harps and Angels" beland vele jaren later zelden in de speler. waar de man ooit op zijn 70's albums grossierde in de ene na de andere prachtmelodie, is dat op dit album helaas niet het geval.

Album werd geproduceerd door MItchell Froom
All songs written and arranged by Randy Newman
Orchestra arranged and conducted by Randy Newman

deel de gemengde gevoelens hierboven. los van de zware overproductie van een aantal nummers ben ik geen fan van Jeff Lynne en Toto (no offense aan de fans) die technisch perfecte "klinische" muziek maken, waar naar mijn mening weinig tot geen ziel in zit. krijg hierdoor bij de meeste nummers waar zij bij betrokken zijn geen "Randy Newman" beleving, maar dat geldt even zo goed voor de bijdragen van Mark Knopfler.

op dit achtste studio album staan een aantal nummers die ik in de regel skip, zoals het drammerige, dreinende "Four Eyes", de weliswaar grappig bedoelde rap van "Masterman and Baby J" en het door synthesizers overstuurd klinkende "Red Bandana". ook de radiovriendelijke hitsingle "It's Money That Matters" wil niet beklijven. 4 te skippen nummers ben je niet gewend bij een songwriter van het kaliber Randy Newman. de pop/rock van "Falling in Love" (productie Jeff Lynne) met wijlen Tom Petty op gitaar en backing vocals is niet onaardig, maar zou je feitelijk graag in een kleinere productie willen horen.

daar staan wellicht 3 van de mooiste ballads die de man ooit schreef tegenover, de prachtige melodieen van "Bad News from Home", "Follow the Flag" en "I Want You to Hurt Like I Do", waarop de muziek klein wordt gehouden. "Roll with the Punches" valt ook in die categorie.

ook de iets meer up-tempo nummers "Dixie Flyer", "New Orleans Wins the War" en "Something Special" zorgen nog voor een enigszins goede balans op dit onevenwichtige album.

geen idee waarom er voor 4 verschillende producers werd gekozen (Mark Knopfler, James Newton Howard & Tommy Lipuma en Jeff Lynne), maar het komt de muziek van RN op "Land of Dreams" niet ten goede en een album met zoveel ondermaatse liedjes zijn we niet gewend van deze geweldige songsmid.

een topper uit het rijke oeuvre van de inmiddels 81-jarige Randy Newman, songwriter van de buitencategorie. samen met "Sail Away" en "Good Old Boys" mijn favoriet van de man.

prachtige, intieme, gevoelige liedjes als "Texas Girl at the Funeral of Her Father", "In Germany Before the War" en "Old Man On the Farm" komen bijna 50 jaar later nog steeds binnen. nummers die je als luisteraar raken. dat is wat deze muziek met je doet.

deel de mening hierboven niet, want "Short People", "Baltimore" en "Rider In the Rain" waarvan de eerste 2 grote hits werden, ervaar ik als uitermate radiovriendelijke nummers.

"Baltimore΅ werd talloze malen gecoverd en wijlen Marianne Faithfull coverde het indringende "In Germany Before the War" op haar album "Easy Come, Easy Go".

ook een ander pareltje "I'll Be Home" dat al eerder verscheen op zijn "Randy Newman Live" album (1971) werd o.a. gecoverd door Nilsson en Tim Hardin.

aparte vermelding voor "Sigmund Freud's Impersonation" een sublieme melodie in een prachtig gearrangeerde orkestrale uitvoering.

over de veelal humoristische en spitsvondige teksten is hierboven al voldoende gezegd, zo ook over de prachtige koortjes met o.a. Don Henley, wijlen Glenn Frey en wijlen J.D. Souther. verder speelde Joe Walsh een slide solo op het titelnummer en Ry Cooder mandola op "Kathleen".

als zoveel van zijn albums is dit "Little Criminals" een tijdloze klassieker.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood & The Burbank Studios

een soort van huiskamerconcert met alleen Randy Newman op piano en zang. niet verwonderlijk, want dit album werd in 1970 in een intieme setting opgenomen in The Bitter End, een nachtclub annex coffeehouse in Greenwich Village, New York City, waar tevens gelegenheid werd geboden voor optredens.

14 Randy Newman "originals", waarvan:

5 nummers van zijn gelijknamige debuut uit 1968, So Long Dad, Living Without You, I Think It's Going to Rain Today, Cowboy en Davy the Fat Boy
4 nummers van "12 Songs" (1970) Mama Told Me Not to Come, Lover's Prayer, Yellow Man en Old Kentucky Home
2 nummers van "Sail Away" het in 1972 verschenen album, Last Night I Had a Dream en Lonely at the Top

veel doublures dus met kale versies van zijn eerder verschenen nummers.

het sentimentele met een prachtige melodie voorziene "I'll Be Home" dat eerder door Harry Nilsson werd opgenomen, verscheen later in een studio versie op het album "Little Criminals" (1977). de overige 2 nummers werden niet eerder uitgebracht, het grappige "Tickle Me" en "Maybe I'm Doing It Wrong".

inderdaad groots in zijn eenvoud, maar toch mis je af en toe iemand als Ry Cooder op slide gitaar die op de studio versie van bij voorbeeld Old Kentucky Home zo'n nummer wat extra glans gaf. bijzonder dat pas 30 jaar later een tweede live album "Live in London" (2011) zou verschijnen, opgenomen in een Londense kerk met merendeels nummers met orkest maar ook solo uitvoeringen. een album dat ik vanwege de iets grotere variatie hoger aansla dan deze, maar dat is persoonlijk.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman

na zijn eerste live album uit 1971 met een speelduur van nog geen half uur, verscheen 40 jaar later dit tweede live album, waarop we verwend worden met een speelduur van ruim een uur. waar "Randy Newman Live" met de man alleen op zang en piano slechts nummers bevatte van zijn tot dan toe verschenen 2 eerste albums, bevat "Live in London" een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre en wordt hij op een groot aantal nummers begeleid door de BBC Concert Orchestra.

voor wie het weten wil de 22 nummers verschenen eerder op de volgende studio albums:

2 Love Story, I Think It's Going to Rain Today van "Randy Newman" (1968)
1 Mama Told Me Not to Come van "12 Songs" (1970)
5 Sail Away, Simon Smith etc, Political Science, You Can Leave Your Hat on, God's song van Sail Away (1972)
3 Marie, Louisiana 1927, Rollin' van "Good Old Boys" (1974)
1 Short People van "Little Criminals" (1977)
1 It's Money That I Love van "Born Again" (1979)
1 Real Emotional Girl van "Trouble in Paradise" (1983)
4 Great Nations of Europe, The World Isn't Fair, I'm Dead, I Miss You van "Bad Love" (1999)
4 Losing You, Laugh and Be Happy, A Few Words etc, Feels Like Home van "Harps and Angels" (2008)

geen idee hoeveel repetities hieraan vooraf zijn gegaan, maar de nummers worden stuk voor stuk prachtig uitgevoerd. de uitvoeringen met orkest van o.a. "Louisiana 1927", "Rollin", "I Miss You" en "Sail Away" zijn wonderschoon en klinken nergens "over the top".

de ingetogen versies van "It's Money That I Love" en "Mama Told Me Not to Come" komen beter tot hun recht dan de meer rockende studio versies. grappige details zijn ook dat het publiek meezingt op "I'm Dead (But I Don't Know It) en dat een nummer als "God's Song" (That's Why I Love Mankind) dat hij aankondigt als "this is a song by which God will speak through me" in een kerk ten gehore wordt gebracht.

het is op dit album van begin tot eind genieten, waarbij de 3 intro's eenvoudig te skippen zijn en de applausjes kort worden gehouden. een "must hear" voor de liefhebber van zijn werk. het laat zich raden dat de dvd veel van hetzelfde is, met prachtige beelden van de kerk, het orkest en de man zelf.

A BBC/Nonesuch Records coproduction
Recorded live at LSO St. Luke's London, June 22, 2008

"The first, and perhaps the best, of modern pop's great storytellers. He may well be the greatest contemporary American songwriter" (The Observer (UK)

"An invigorating celebration of the joys of great songwriting" (The Daily Telegraph)

om maar een open deur in te trappen een tijdloze klassieker deze "Sail Away". 12 briljante liedjes zowel tekstueel als qua muziek. als je niks met de teksten hebt kun je nog steeds van de muziek genieten.

veel dubbele bodems inderdaad, of het nu om het grappige "Lonely at the Top", de theologische thema's van "He Gives Us All His Love" of "God's Song", het politieke "Political Science" of het droog komische "Simon Smith and the Amazing Dancing Bear" gaat, een nummer waarmee Alan Price in de UK een hit scoorde.

toch is het niet 1 en al ironie zoals op "Sail Away", want er staan ook een aantal "klein" gehouden prachtige emotievolle, nostalgische liedjes op als "Old Man" en "Dayton, Ohio - 1903".

ben normaal niet zo van de strijkers, maar deze vind ik op "Burn On", "Sail Away" en "Old Man" prachtig klinken.

een album dat ruim 50 jaar later nog steeds van begin tot eind weet te boeien. alhoewel de man het niet zo bedoelt zal hebben, hoort hij naar mijn mening als componist/songwriter thuis in de categorie "Lonely at the Top".

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded in Los Angeles at Amigo, Western & Poppi Studios

Randy Newman: piano
Ry Cooder, Russ Titelman: guitars
Jim Keltner, Gene Parsons, Earl Palmer: drums
Chris Ethridge, Wilton Felder, Jimmy Bond: bass
Milt Holland: percussion
Abe Most: alto sax (track 2)

de tekst van "Political Science" is overigens in het huidige tijdsbestek wel "food for thought" ofwel met een korreltje zout te nemen:

"No one likes us - I don't know why
We may not be perfect but heaven knows we try
But all around even our old friends put us down
Let's drop the big one and see what happens

We give them money - But are they grateful?
No, they're spiteful and they're hateful
They don't respect us, so let's surprise them
We'll drop the big one and pulverize them

Asia's crowded and Europe's too old
Africa is far too hot
And Canada's too cold
And South America stole our name
Let's drop the big one
There'll be no one left to blame us

We'll save Australia
Don't wanna hurt no kangaroo
We'll build an All American amusement park there
They got surfin' too

Boom goes London and boom goes Paree
More room for you and more room for me
And every city the whole world round
Will just be another American town
Oh, how peaceful it will be
We'll set everybody free
You'll wear a Japanese kimono
And there'll be Italian shoes for me

They all hate us anyhow
So let's drop the big one now
Let's drop the big one now

er staan hier op MuMe 9 albums van de inmiddels 75 jarige Canadese singer/songriter Ray Bonneville met opvallend weinig stemmen en commentaren. de man is al een kleine 30 jaar actief in de muziek. hij won in 2000 de Juno Award (Canadese Grammy) voor zijn album "Gust of Wind". aangemoedigd door de vlammende recensie van erwinz bij zijn album "Easy Gone" (2014) schafte ik onlangs in de betere platenzaak dit album "Goin' By Feel" aan. dacht eerst even een miskoop te hebben, want ik vond het album weinig "eigens" hebben, maar na meerdere luisterbeurten is dit album mij steeds beter gaan bevallen. er staat sterk songmateriaal op, gezongen met de wat rasperige, doorleefde stem van Ray Bonneville.

bluesy americana zou ik zijn "groovy" muziek willen noemen, ritmisch, trage veelal "laid back" muziek met "twangy" en "fingerpicking" gitaar spel van Ray Bonneville, die ook goed raad weet met de harmonica. de man speelde o.a. mee op albums van Mary Gauthier, Gurf Morlix, Eliza Gilkyson en Ray Wylie Hubbard. Slaid Cleaves coverde van dit album het nummer "Run Jolee Run".

tracks als 2) What Katy Did en 4) Cemetery Road doen sterk aan het werk van J.J. Cale denken. het ingetogen 10) Shy Star met de man alleen op zang, gitaar en harmonica begeleid door het drumspel van Geoff Arsenault en met fraaie harmony vocals van Eliza Gilkyson deed me aan collega singer/songwriter Rod Picott denken. "I Am The Big Easy", "So Long Blues" en met name de afsluiter "Cool, Cool Rain" zijn fraaie bluesy nummers die de "swampy" sfeer van New Orleans, Louisiana oproepen, een omgeving waar de man lang verbleef en inspiratie opdeed. op de website van Ray Bonneville staat zijn nieuwe album "On The Blind Side" te koop. heb geen idee of de man ter promotie wel eens tournees in Europa of NL maakt.

album werd geproduceerd door Rob Heaney, Gurf Morlix (multi-intrumentalist en producer die o.a. albums van Lucinda Williams, Mary Gauthier en Slaid Cleaves produceerde) & Ray Bonneville
Recorded at Fast Forward Studios, Montreal, Canada
All songs written by Ray Bonneville (except track 2 co-written with Gurf Morlix)

de muzikanten op dit album:
Ray Bonneville: guitar, acoustic guitar, harmonica, vocals
Gurf Morlix: bass guitar, baritone guitar, electric banjo, percussion, harmony vocals
Rick Richards/Geoff Arsenault: drums
Brad Hayes: guitar
Nick Connolly: keys
Eliza Gilkyson: harmony vocals (tracks 5,8 & 10)

wellicht het meest toegankelijke album van Ray Wylie Hubbard met 10 bovengemiddeld goede songs, alle van eigen hand uitgezonderd "Resurrection" van de Canadese folkie/songwriter Al Grierson, een heerlijk up-tempo nummer met een lekker schurende harmonica.

op dit album staat merendeels relatief rustige country/folk, een enkele keer rockend zoals op het titelnummer "Dangerous Spirits" of de slow blues van "The Last Younger Son". op "The Sun Also Rises" met harmoniezang van Tish Hinojosa en de dobro accenten van Lloyd Maines raakt zijn muziek het dichtst aan traditionele country, maar de meeste nummers laten een country/folk geluid horen, zoals de fraaie folky love ballad "Without Love" en de sterke mid-tempo afsluiter "The Ballad of the Crimson Kings" met backing vocals van Lucinda Williams. ook op het fraaie "Last Train to Amsterdam" gaat het tempo iets omhoog.

wijlen Jimmy Lafave en Sara Hickman zijn te horen met hun backing vocals op "If Heaven is Not a Place to Go" en "Hey That's All Right" en wijlen Tony Joe White laat zijn typische gitaarsound horen op "The Last Younger Son".

de muziek is wat gepolijster en minder rauw dan op een album als "The Grifter's Hymnal", waarbij het excellente gitaarspel van Terry Ware en het dobro en slide gitaar spel van Lloyd Maines prachtige accenten leggen.

"Dangerous Spirits" is zo'n album dat je rustig 3 keer achter elkaar kunt beluisteren zonder dat het gaat vervelen. een aanrader voor liefhebbers van het werk van o.a. Guy Clark, Steve Earle en wijlen John Prine. mocht de man ooit nog eens voor optredens naar Nederland komen dan zal ik er graag bij zijn.

Album werd geproduceerd door Brian Hardin & Lloyd Maines
Recorded at Cedar Creek, Austin, Texas & Omnisound & Recording Arts, Nashville, Tennessee

Ray Wylie Hubbard: acoustic 12-string guitar, mandolin, vocal
Terry Ware: electric guitar, acoustic (lead) guitar, acoustic bottleneck guitar
Lloyd Maines: acoustic guitar, acoustic slide guitar, dobro, mandolin, electric slide guitar
Dave Heath: bass
Paul Pearcy: drums, percussion
Mike Henderson: electric guitar

de opvolger van "Eternal & Lowdown" (2001) werd eveneens geproduceerd door Gurf Morlix, bekend van zijn producties met o.a. Lucinda Williams, Tom Russell en Slaid Cleaves.

Amerikaanse roots muziek die op dit album stevig geworteld is in (Delta) blues en "swamp" rock en minder country of folk invloeden bevat, zoals dat op een aantal andere albums bij voorbeeld "Dangerous Spirits" (1997) het geval is.

alle songs werden geschreven door RWH waar bij de muzikale omlijsting een belangrijke rol is weggelegd voor multi-instrumentalist Gurf Morlix. hoogtepunten zijn de delta blues nummers als "Purgatory Road", het akoestisch uitgevoerde "Preacher", het met een fraaie slide gitaar omlijste "Rooster" en de sterke melodie van "Little Mama".

als eerbetoon aan deze Texas singer/songwriter speelden op "Name Droppin" een aantal gastmuzikanten mee, o.a. Jon Dee Graham (vocal, lap steel), Darcie Deaville (vocal, fiddle) en Mary Gauthier (vocal).

de weliswaar humoristische up-tempo rootsrock nummers "Rock-N-Roll Is a Vicious Game" en de afsluiter "Screw You, We're from Texas" beklijven een stuk minder, zoals ook de zwakke melodie van "Bones" dat niet doet.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball Studio, Austin, Texas

Ray Wylie Hubbard: acoustic guitar, electric guitar, resonator slide, vocals
Gurf Morlix: acoustic & electric rhythm guitar, bass, slide guitar, electric lead guitar, mandocello, tambourine
Buddy Miller: electric lead guitar (track 1)
Rick Richards: drums, snare drum

een fraai americana (blues, country, folk, rock) album van de inmiddels 78-jarige uit Oklahoma afkomstige singer/songwriter Ray Wylie Hubbard, wiens ietwat gruizige stem uitermate geschikt is voor dit genre.

11 eigen nummers van de man zelf waarvan 3 co-written (5,7 en 10) en een aanstekelijke cover van het Richard Starkey nummer "Coochy Coochy" waarop Ringo Starr de tweede stem zingt.

het album trapt af met de stevige rootsrock van "Coricidin Bottle" en "South of the River". ook het gejaagde, rammelende "New Year's Eve at the Gates of Hell" en "Henhouse" vallen in die categorie.

"Lazarus" en "Moss and Flowers" zijn mid-tempo nummers met fraaie accenten van o.a. harmonica en slide gitaar. "Train Yard" is een lekkere blues boogie en "Red Badge of Courage" een slow blues met wederom een fraaie slide gitaar partij.

hoogtepunten zijn "Mother Blues" een hommage aan Tony Joe White, dat een sterke vibe heeft van diens muziek en waarin ook zijn "Polk Salad Annie" bij naam wordt genoemd en de meer ingetogen liedjes als "Count My Blessings" en de afsluiter "Ask God" met delta blues invloeden.

een album voor liefhebbers van rauwe, ongepolijste americana, waarbij namen als John Hiatt, The North Mississippi Allstars en Tony Joe White mij te binnen schieten. jammer dat een tekst vel ontbreekt, want ook 's mans teksten zijn de moeite waard.

Album werd geproduceerd door Ray Wylie Hubbard en George Reiff
Recorded at The Edythe Bates Old Chapel, Round Top, Texas & The Finishing School, Austin, Texas

Ray Wylie Hubbard: vocals, acoustic guitar, electric slide guitar, harmonica
Lucas Hubbard: electric guitar, lead guitar
Rick Richards: kick drum, drums, tambourine
George Reiff: bass, percussion, piano, vocals
Brad Rice: electric guitar, bass
Ian McLagan: piano ( 2 & 10)
Billy Cassis: acoustic slide guitar, acoustic guitar, electric guitar
Audley Freed: electric guitar, acoustic 12-string, mandolin

heb weinig toe te voegen aan dit bericht van user Teacher. het 2e in dit geval live album van deze gelegenheids formatie die middels spontane sessies 2 albums maakten. wederom een zeer fraai "folk/roots" album. zoals een mede user al opmerkte bij het gelijknamige album Redbird uit 2005, staat ook dit album vol met mooie melodieën, prima songmateriaal en prachtige samenzang. een heel fraai luisteralbum. het is mij een raadsel, waarom men opent met het Duke Ellington nummer "I'm beginning to See the Light", dat hier behoorlijk uit de toon valt. voor de rest is het van begin van eind genieten van dit akoestische "huiskamerconcert". een prettige bijkomstigheid van dit album is, dat alleen het nummer "Ships" van Greg Brown doubleert met het "Redbird" album. het is bij deze 2 albums gebleven. het trio Kris Delmhorst, Peter Mulvey en Jeffrey Foucault zijn met regelmaat solo albums blijven uitbrengen, die zeker niet onverdienstelijk zijn, maar mijns inziens minder beklijven dan de 2 "Redbird" albums.

er zijn van die prachtalbums die af en toe volledig aan de aandacht van de liefhebber ontsnappen. zo ook bij mij. dit is er 1 van. een album dat ik met regelmaat blijf afspelen. de verkoper van de "record store" maakte mij destijds attent op dit album. de naam Redbird zei mij helemaal niets, totdat ik de namen zag opduiken van Kris Delmhorst, Jeffrey Foucault en Peter Mulvey en het belletje bij mij ging rinkelen. geen band, maar een gelegenheidscollectief. een prachtig, intiem in een akoestische setting opgenomen album gevuld met een klein aantal eigen nummers van het 3 tal en voor de rest een aantal traditionals (o.a. het prachtige van de dichter Yeats bekende "Down by the Sally Garden") alsmede covers van o.a. Greg Brown (Ships), Bob Dylan (Buckets of Rain), Wilie Nelson (I Gotta Get Drunk) en Tom Waits (Hold On), waarvan vooral de laatste schitterend is. een feestje voor de oren dit album en niet alleen voor de roots/americana liefhebber. zoals hierboven al vermeld, geweldig gezongen en mooie melodieën.

het album werd door de 3 genoemde leden en David Goodrich geproduceerd.
(Recorded August 13, 14 & 15, 2003 in Mark's living room in Fort Atkinson, Wisconsin, USA)

Redbird is:
Jeffrey Foucault: vocals, guitar, papoose
Kris Delmhorst: vocals, guitar, fiddle, papoose
Peter Mulvey: vocals, guitar, papoose, lap slide guitar
with
David Goodrich: guitar, mandolin, slide guitar, papoose

p.s. heb overigens geen idee wat een "papoose" is

de opvolger van "Songs for the Poor Man" (1989) werd het tweede album van Remmy Ongala op het onvolprezen Real World label van Peter Gabriel en doet niet onder voor de voorganger.

de in het voormalig Belgisch Congo geboren gitarist/zanger vestigde zich op 31-jarige leeftijd in het Oost-Afrikaanse land Tanzania, waar hij een grote schare loyale fans opbouwde met zijn mix van Congolese rumba/soukous en invloeden van de muziek die hij in Tanzania leerde kennen.

op dit album staat dansbare, toegankelijke up-beat muziek gezongen met zijn expressieve, krachtige stem. de geëngageerde Remmy Ongala die bekend stond als "the voice of the poor man" gebruikte zijn muziek om zijn sociaal/politiek activisme uit te dragen, zoals in nummers als "One World" een oproep voor gelijkheid en gerechtigheid, "No Money, No Life" over de armoede en het voor zichzelf sprekende "Living Together".

Remmy Ongala werd slechts 63 jaar en kwam in 2010 in Dar es Salaam te overlijden. "equality and justice" waren regelmatig terugkerende thema's in zijn sociaal bewogen songs.

Album werd geproduceerd door Rupert Hine
Recorded at Real World Studios, Wiltshire, England

tja 9 jaar later dan toch een 2e reactie bij dit album. er is inderdaad een schat aan prachtige Afrikaanse muziek, helaas zwaar onderbelicht hier op MuMe. ik heb dit album op cd en onderschrijf volledig wat gebruiker devel-hunt hierboven over dit album zegt. Remmy Ongala, geboren 1947 in Kindu, Zaire (nu bekend als Democratic Republic of Congo), gestorven 13 december 2010 als gevolg van nierfalen. Hij zei ooit over zichhzelf: "I am successful In Tanzania, because I write songs about serious topics. My music is known as "Ubongo beat" , because in Swahili "ubongo" means brain and my music is heavy thinking music". hij was een grootheid in Tanzania en nam geen blad voor de mond als het om misstanden ging en deinsde er niet voor terug om de autoriteiten uit te dagen. een geëngageerd artiest. een man met een boodschap geliefd bij het gewone volk. volgens zijn discografie zijn er 8 albums van de man uigebracht. naast Songs for the Poor Man heb ik ook zijn cd Mambo uit 1992 in mijn (gelukkige) bezit. dit album is eveneens uitgebracht op het onvolprezen Real World label en doet niet onder voor SFTPM.

een fraai tribute album gewijd aan de in 1973 op 26-jarige leeftijd aan een overdosis overleden Gram Parsons. het verhaal rond de man is bekend.

het initiatief voor dit album, dat 26 jaar later na zijn overlijden uitkwam, kwam van de A&R afdeling van het label Almo Sounds van eigenaren Herp Albert en Jerry Moss, die Emmylou Harris benaderden om dit project uit te werken. het album is in die zin een "labour of love" van Emmylou Harris en uiteraard ook van alle artiesten afkomstig uit diverse genres die aan dit album meewerkten.

het album is als volgt samengesteld:

tracks 3, 5 en 7 van "The Gilded Palace of Sin" van The Flying Burrito Brothers
track 6 van "Burrito Deluxe" van FBB
tracks 10 en 12 van "Sweetheart of the Rodeo" van The Byrds
tracks 1 en 11 van "GP" van Gram Parsons
tracks 2, 4, 9 en 13 van "Grievous Angel" van Gram Parsons
track 8 van "Sleepless Nights" van Gram Parsons & The Flying Burrito Brothers

12 songs van Gram Parsons waarvan een aantal co-written met o.a. Chris Etheridge, Rick Grech en Chris Hillman en 1 "Sleepless Nights" van het befaamde songwriter's duo Boudeaux & Felice Bryant.

in plaats van alle songs afzonderlijk te bespreken zou ik de nummers persoonlijk als volgt waarderen, maar iedereen zal zo zijn eigen favorieten hebben:

9) Lucinda Williams & David Crosby, 12) Gillian Welch en 13) The Rolling Creekdippers 5 sterren
3) Beck & Emmylou Harris, 7) Sheryl Crow & EH, Elvis Costello 4,5 sterren
1) Pretenders & EH, 4) Evan Dando & Julianna Hatfield, 11) Whiskeytown 4 sterren
2) Cowboy Junkies 5) The Mavericks, 6) Chris Hillman & Steve Earle, 10) Wilco 3,5 sterren

The Rolling Creekdippers was een gelegenheidsformatie bestaande uit Buddy en Julie Miller, Mark Olson (mede oprichter van The Jayhawks), zijn toenmalige vrouw Victoria Williams en singer/songwriter Jim Lauderdale.

de songs werden op verschillende locaties en in diverse studio's opgenomen en dit album werd co-produced door Emmylou Harris en Paul Kremen.

een bijzonder fraai, volwaardig eerbetoon waar veel muzikanten van de eerste garnituur hun medewerking aan verleenden, die zich schatplichtig voelen aan de muziek en de songs van Gram Parsons.

deelcitaat uit de liner notes van Bud Scoppa (April 1999):

"If you're reading this, chances are that I don't have to tell you that Gram Parsons was the subversive Harvard-educated hillbilly who invented country-rock in the mid-Sixties with the prototypical International Submarine Band before perfecting it with the Byrds, the Flying Burrito Brothers, and on a pair of extraordinary solo albums before fatally overdosing in 1973 at a mere 26. While the Eagles polished Parsons' country-rock to a multiplatinum sheen, his original vision was hell-bent, haunted and heartwrenching. He called it Cosmic American Music, and the fact that the term fits this batch of interpretations as well as it fit the original recordings is a testament to the enduring quality of the songs themselves"

vermoedelijk het 3e en laatste album van dit samenwerkingsverband van Larry Rice, Tony Rice, Chris Hillman en Herb Pedersen. een smaakvol, akoestisch gearrangeerd country/folk/bluegrass album met goede songs, muziek uitgevoerd op o.a. mandoline, dobro, fiddle en steel guitar, uitgevoerd door klasbakken van muzikanten. wellicht voor sommigen een tikkeltje laid back of te "braaf", maar de muzikaliteit en het spelplezier spatten van dit album af. de lead vocals worden afwisselend door Chris Hillman, Larry Rice en Herb Pedersen verzorgd, alle 3 uitstekende zangers. de zonnige "harmony vocals" zijn van grote klasse. 3 "originals" van Chris Hillman (co-written met Steve Hill), waaronder de sterke opener San Antone, 2 iets mindere nummers (7 en 12) van Larry Rice en de rest voornamelijk sterke covers. You're Running Wild is pure bluegrass (van The Louvin Brothers). Things We Said Today is een Lennon/McCartney cover die gehoord mag worden, evenals de fijne cover van het Stephen Stills nummer 4 + 20 met een mooie lead vocal van Chris Hillman. Take Me Back Again van Buck Owens heeft een zoals te verwachten valt honky tonk ritme. een heel coherent album zonder zwakke plekken, verwacht echter geen "Fantastic Expedition" van Dillard & Clark (die lat ligt wel erg hoog), maar liefhebbers van albums zoals het gelijknamige The Flying Burrito Brothers (1971) of een Chris Hillman solo album (bijv. The Other Side) zullen deze muziek kunnen waarderen.

uit de liner notes een stukje muziekgeschiedenis quote
These four musicians first crossed paths on September 5, 1963, at a buegrass and folk festival at the Ice House in Pasadena. The Rice brothers had formed a band called the Haphazards, Chris was then a member of the Scottsville Squirrel Barkers, and Herb was part of the Pine Valley Boys. Also at the festival were the Mad Mountain Ramblers (featuring David Lindley) and the Country Boys (featuring Clarence and Roland White)

het legendarische Engelse folk duo Richard & Linda Thompson brachten 6 reguliere albums uit, waarvan dit de vierde is. had dit album een beetje uit het oog verloren en dat blijkt niet terecht te zijn, want er mankeert weinig tot niets aan de kwaliteit van de songs en de muzikale omlijsting klinkt vertrouwd.
de lead vocalen worden gelijkelijk verdeeld en ondersteund door hun harmonievocalen.

een fraaie mix van ballads "Sweet Surrender", het dreigende, donkere "Pavanne" prachtig gezongen door Linda en de geweldige afsluiter "First Light" met zang van Richard. op het radiovriendelijke up-tempo "Don't Let a Thief Steal into Your Heart" excelleert RT op gitaar.

nummers als "Sweet Surrender" en "First Light" worden weliswaar verpakt als ballads uitgevoerd, maar staan qua tekst in het teken van hun toenmalige geloof in het soefisme.

hoogtepunten zijn de instrumentale traditional "The Choice Wife" dat overgaat in het hartverscheurend door Linda gezongen "Died for Love", de stemmige, ingetogen ballad "Strange Affair" eveneens met lead vocalen van LT en de traditionele folk klanken van het uitbundige "House of Cards" met fraai accordeonspel en background vocals van o.a. Julie Covington, Maddy Prior, Trevor Lucas en Ian Matthews.

op dit album werkten zij voor het eerst samen met Amerikaanse sessiemuzikanten, t.w. Andy Newmark (drums), Willie Weeks (bass) en Neil Larsen (keyboards). daarnaast speelden oudgedienden als Simon Nicol (guitar, dulcimer), Dave Mattacks (percussion) en John Kirkpatrick (button accordion) mee.

minder dan hun klassiekers "I Want to See the Bright Lights Tonight" en het break-up album "Shoot Out the Lights", maar desondanks een coherent album met sterk songmateriaal.

Album werd geproduceerd door John Wood & Richard Thompson
Recorded at Britania Row, Olympic Chelsea & Basing Street Studios, London
All songs written by Richard Thompson (except 4) traditional & co-written Linda Thompson