een album vol met fraaie, authentieke, akoestische muziek uit Senegal, door kenners van het genre beschouwd als een klassieker. de klanken zijn welhaast meditatief te noemen. de titel "Djam Leelii" staat voor "The Adventurers". qua genre valt er te denken aan Amerikaanse country blues, maar een aantal nummers doen zijdelings ook wel denken aan de muziek van de Malinese grootmeester Toumani Diabate.
de inmiddels 69 jarige Baaba Maal een voormalig student rechten, begon zijn rijke carrière ooit met een groep traditionele muzikanten genaamd "the Lasli Fouta", maar al snel vormde hij een elektrische, moderne band genaamd "Dande Lenol". dit album stamt van voor die tijd. de opnames met de blinde gitarist Mansour Seck werden op cassette opgenomen en destijds alleen in Senegal verspreid. alle songs werden geschreven door Baaba Maal. de oorspronkelijke opnames vonden plaats in 1984 en geproduceerd door Baaba Maal en Mansour Seck. het is een klein wonder dat deze geweldige muziek bewaard is gebleven.

over de totstandkoming van de release van dit album citeer ik uit de liner notes van Ian Anderson:
quote
"The tale of how this record finally got released here in too involved to repeat in full. One copy of the original cassette found its way to Britain and acquired legendary status among devotees of West African music. Dreams of tracking down the tapes continued unfulfilled for several years until Baaba's English debut in 1988. By then, the original mixes were long lost, but the multi-track tapes of most of the songs were unearthed in Dakar. Hunting for the remainder met a dead end but, to our joy, produced the tapes of another whole session recorded some months earlier. What you have here is a nearly-lost classic of Senegalese music.
In November 1988, Baaba and Mansour got together again for a triumphant London concert, proving beyond doubt that this acoustic setting for his music remains equally powerful alongside the complex might of the current electric band"
unquote

de muzikanten op dit album:

Baaba Maal: vocal, acoustic guitar
Mansour Seck: vocal, acustic guitar
Aziz Dieng: electric guitar
Papa Dieye: percussion
Jombo Kuyateh: balafon

de initiatiefnemer van dit Schotse project is Roddy Woomble van de band Idlewild. het idee er achter was om de literaire teksten van bekende zoals Alasdair Gray en Edwin Morgan en minder bekende, veelal hedendaagse Schotse dichters en schrijvers te koppelen aan muziek, waarvoor diverse, voornamelijk Schotse muzikanten gevraagd werd deze in de vorm van een liedje te gieten en van muziek te voorzien.

het project werd gefinancierd door de "Scottish Arts Council" en de organisatie van dit album kwam terecht bij het label Chemikal Underground met "Ballads of the Book" als resultaat.

de sterkhouders zijn de punky "sea shanty" folk van "Dreamcatcher" (Foxface), de folk ballad "The Good Years" (Karine Polwart), het melodieuze "The Leaving" (Alasdair Roberts), waarbij het mooiste nummer op het eind van dit album staat, het folky "The Weight of Years" (Idlewild) met Roddy Woomble (lead vocals), Kris Drever en Kate Rusby (vocals), John McCusker (viool) en Andy Cutting (accordeon).

ook de meer ingetogen bijdragen van James Yorkston, de Trashcan Sinatras, Vashti Bunyan en King Creosote zijn memorabel te noemen, maar helaas willen de overige nummers niet of nauwelijks beklijven.

dit album is allesbehalve een eenheidsworst, waarbij een breed scala aan stijlen voorbij trekt met pop/rock, folk en zelfs elektronica (Malcolm Middleton) die elkaar afwisselen, maar als geheel toch wat onsamenhangend overkomt.

hoe dan ook een sympathiek project en zoals de liner notes opmerken:
"These songs are all rooted in their own kind of Scottishness and they sing out in their own way".

een gelegenheidsformatie deze "Band of Hope" die slechts 1 album uitbrachten. dit album werd in 2 dagen opgenomen. de groep werd samengebracht door de Engelse socialistische folk singer wijlen Roy Bailey. hij overleed op 20 november 2018 als gevolg van hartfalen in een ziekenhuis in Sheffield. een integere muzikant die het hart op de goede plaats had zitten. de man bracht vele albums uit, waaronder ook albums met "children's songs". een man die opstond voor de "working class". de liederen die op dit album worden vertolkt zijn "songs of dissent" ofwel stemmen van andersdenkenden. alle liedjes zijn protest songs en handelen over armoede, onrecht, etc. Roy Bailey was ooit lid van de folkgroep Three City Four met songwriter Leon Rosselson, die Martin Carthy van de originele line-up verving. hij was de schoonvader van het Engelse folkicoon Martin Simpson, die getrouwd is met zijn dochter Kit Bailey.

een fraai, traditioneel Engels folk album dat de moeite van het beluisteren waard is. de politiek gemotiveerde teksten staan in het begeleidende boekwerkje. tracks 1) excl. "Boxing Day" van Robb Johnson en 11) "Hard Times of Old England" zijn traditionals. de 1e 3 delen van track 1 en track 7 van Dave Swarbrick zijn instrumentale nummers. de overige nummers worden gedragen door de doorleefde, krachtige vocalen van Roy Bailey. de overige nummers zijn van 2) Jack Warshaw, 3) John Pole, 4) Robb Johnson, 5) Tom Robinson, 6) Si Kahn, Leon Rossellson, 9) Bill Prince en 10) John Conolly.

dit album is feitelijk een soort van politiek manifest waar ik bij tijd en wijle graag naar mag luisteren.

Album werd geprodcueerd door John Eeles
Recorded at Panda Studios, North Dalton, East Yorkshire, U.K.

de muzikanten op dit album:
Roy Bailey: vocal
Martin Carthy: guitar, vocal, backing vocal
Steafan Hannigan: percussion, uileann pipes, whistle, bodhran, cittern, backing vocal
John Kirkpatrick: button accordion, melodion, vocal, backing vocal
Dave Swarbrick: fiddle, mandolin, backing vocal

uit de liner notes van Roy Bailey (Sheffield, February 1994)
quote
"Folk songs have always been songs made by and for ordinary people. Songs that tell stories and spread news. Long before the printed word and a general literacy to benefit from it, there were singers with their songs. Some travelled the country and entertained and informed communities of events elsewhere. Many of the songs were of romance and intrigue, of battles and feuds, of marriages and politics. There were dances, songs ,stories and music, their roots often to be found within traditional customs and beliefs and pre-christian religions. In amongst such music resided songs of dissent, songs that expressed anger and hope for a better life, songs that called upon communities to resist the powerful and overthrow the tyrants. Perhaps the most often quoted song in this respect is "The Cutty Wren" said to date from the Peasants' Revolt of 1381. In fourthcenth century England the peasants sang of killing the wren (i.e. the Feudal Lord) and distributing his wealth amongst the poor. In the twentieth century folk singers sing of unemployment or a desire for peace, for security and freedom from fear"
unquote

meesterlijk debuutalbum van deze uit Seattle afkomstige band. dit eerste album was meteen ook hun beste album, hoewel hun 2e album "Cease to Begin" kwalitatief nog in de buurt komt van deze. ben deze band altijd blijven volgen, maar de consistente kwaliteit van dit 1e album hebben ze nooit meer kunnen overtreffen. het werd daarna allemaal iets minder, alhoewel er op ieder album altijd wel goede tracks te vinden zijn. Band of Horses bracht tot op heden slechts 6 reguliere albums uit.

dit inmiddels alweer 17 jaar oude album van de band springt er m.i. uit vanwege stuk voor stuk sterke "catchy" songs en de heldere sound/productie met een puur "band" geluid.
een nog steeds dynamisch, fris, energiek klinkend album met perfecte popliedjes, waarop heerlijke gitaarrock staat o.a. "Wicked Gil", "Our Swords" of het vuige up-beat "Weed Party". de ballads waaronder "Part One", het met banjo spel voorziene "Monsters" en "St. Augustine" gezongen met die prachtstem van frontman Ben Bridwell vormen een aangenaam rustpunt. andere sterke tracks die hier op de site vaak als prijsnummers worden genoemd, zoals "The Funeral" en "The Great Salt Lake" werden destijds ook op single uitgebracht.

snap wel dat andere MuMe gebruikers hier referenties maken naar diverse andere bands en je mag het indie-rock, Southern rock of Neil Young achtige rock noemen, maar ik hoor op dit album vooral een goed ingespeelde band met een prima, unieke "Band of Horses" sound.
album werd geproduceerd en opgenomen door Phil Ek "at Avast Studios, Seattle, U.S.A."

de muzikanten op dit album waren:
Benjamin Bridwell: electric guitar, pedal steel, bass, piano, vocals
Mat Brooke: electric & acoustic guitar, banjo, ebow, vocals
Tim Meinig: drums
Chris Early: bass
Sera Cahoone: drums

de "drive" en energie maar vooral de kwaliteit van het songmateriaal op de 1e twee albums zouden ze daarna niet meer evenaren, hoewel er op latere albums altijd wel een aantal goede tracks te vinden zijn, maar nee beter of gelijkwaardig aan de 1e 2 albums zou het het niet worden. met name het debuut "Everything All The Time" blijf ik een meesterlijk album vinden.

een kleine 10 jaar later dankzij Music Meter dit album ontdekt. beter te laat dan nooit, want dit roots (folk/country) album past precies in mijn straatje.

10 prachtige verhalende liedjes van de uit Missouri afkomstige Barna Howard. een oude ziel in een jonge geest. veel van zijn songs op dit tweede album blikken nostalgisch terug op zijn opgroeien in het stadje Eureka.

de muzikale omlijsting en zijn zang roepen herinneringen op aan o.a. Bob Dylan, John Prine, Paul Siebel en Townes Van Zandt. niet de minste artiesten en die referenties storen allesbehalve, want de kwaliteit van zijn composities en zijn zang doen er niet of nauwelijks voor onder.

"Indana Rose" is een ijzersterke opener, maar feitelijk zijn alle liedjes sterk te noemen en worden deze ook nog eens fraai ingekleurd, met o.a. dobro op "Notches on a Frame", mandoline op "Then and There" of met een heerlijke pedal steel "Rooster Still Crows". album sluit waardig af met de melancholische, verstilde pracht van "Lend Me a Moment".

de 2 (voor mij) iets "mindere" nummers "Whistle Show" en "Pull Us Back or Wind Us Up" weerhouden mij ervan om dit album, toch wel een semi-klassieker in het genre, een "fiver" te geven.

of Barna Howard nog actief is de muziek is mij niet duidelijk markvdsteen. zijn platenmaatschappij Mama Bird Recording maakt melding van "there are no upcoming tour dates" en op zijn officiële website krijg je de melding "website expired".

Album werd geproduceerd door Adam Selzer
Recorded at Type Foundry Studio, Portland, Oregon
All songs written by Barna Howard

Barna Howard: guitar & vocal
Lewi Longmire: electric guitar & electric bass, organ piano
Tyler Maxwell Bussey: banjo, vocal harmony
Ben Nugent, Ryan Spellman: drums
Jason Montgomery: dobro, pedal steel
Birger Olsen: electric guitar, mandolin
Samantha Stidham: bass
Mike Elias, Tom Bevitori, Birger Olsen: vocal harmony (track 9)

de uit Yorkshire afkomstige enigszins obscure folk muzikant Barry Dransfield had eerder (1971 en 1972) 2 folk albums gemaakt met zijn broer Robin Dransfield, toen dit solo album van hem in 1972 verscheen. in datzelfde jaar speelde hij eveneens mee op het album "Morris On" met o.a. Ashley Hutchings en Richard Thompson.

na een Europese tournee met zijn broer haalde Martin Carthy hem over naar Londen te komen, waar hij in contact kwam met Hans Fried, staflid van Collett's boeken en platenwinkel, die hem aanbood een album op te nemen, met als resultaat het gelijknamige "Barry Dransfield" dat in een week tijd werd opgenomen.

dit album is een fraaie mix van nummers van "hedendaagse" songwriters:
1. The Werewolf van de Amerikaanse folkie Michael Hurley
2. Be My Friend van de Amerikaanse singer/songwriter David Ackles
5. Broken Barricades, muziek Gary Brooker, tekst Keith Reid (cover van het gelijknamige Procol Harum album)
7. Lots of Little Soldiers een anti-war song van de Schotse folkie, singer/songwriter Matt McGinn
8. Lily's Ballade een gedicht van Patrick Carroll op muziek gezet door de Ierse gitarist Humphrey Weightman
11. General Worthington van de Engelse "music hall" componist Ted Waite

plus 4 traditionals:
3) Hyde Park Mansions/Irish Jig: ( "learned from Packie Byrne who can never remember titles")
4) She's Like a Swallow
9) Reels: instrumentaal
10) Robin Hood & The Peddlar

plus 1 eigen nummer 6) "Girl of Dances" van Barry Dransfield, samen met "Be My Friend" en de traditional "She's Like a Swallow" 1 van de hoogtepunten.

de instrumentale jigs en reels (tracks 3 en 9) liggen mij persoonlijk minder en ook de Procol Harum cover wil niet beklijven. voor het overige fraaie, veelal akoestische, ingetogen nummers. vandaar 4 sterren met dank aan jorro voor het onder de aandacht brengen van dit mooie album.

de geluidskwaliteit van de Engelse cd-reissue (2002) op het label Spinney is prima.

Album werd geproduceerd door Bill Leader
Recorded at Leader Sound, Halifax, West Yorkshire

Barry Dransfield: vocals, guitar, fiddle, clogs

citaat uit de liner notes:

"This album was originally released in 1972 on the Folk Mill label via Polydor and sank without trace despite being one of the finest collections of songs issued at that time"

"By the time the album was finished Polydor had decided folk had had its day and couldn't be bothered to promote or market the album"

een eerbetoon aan de "songs by Richard Thompson" uitgevoerd door allemaal muzikanten van de eerste garnituur in hun genre.

zijn harde, elektrische (roots) rock kant wordt op dit album afgewisseld met de meer akoestische, folky kant van zijn werk en songs, alsmede met versies in verschillende stijlen van een aantal top nummers uit zijn rijke oeuvre.

wat betreft het elektrische gedeelte staan hier geweldige versies op van o.a. "Shoot Out the Lights" van de Amerikaanse (punk) rock band X en "Turning of the Tide" met geweldige zang van Bob Mould die deze nummers volledig recht doen.

Bonnie Raitt zet een fraaie bluesversie van "When the Spell is Broken" neer, het melodieuze "Wall of Death" wordt door R.E.M mooi, ingetogen uitgevoerd en had niet misstaan op een album als "Out of Time" en Los Lobos excelleert met hun versie van "Down Where the Drunkards Roll".

"Valerie" krijgt een aanstekelijke cajun/zydeco versie van de groep Beausoleil en zijn klassieker "Dimming of the Day" een fraaie gospel uitvoering van The Five Blind Boys Of Alabama.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar de kippenvel versies van June Tabor van "Beat the Retreat" met een fraaie slide gitaar partij van wijlen David Lindley en het door haar a capella gezongen "Genesis Hall", alsmede de kale, sobere versie van "Just the Motion" door David Byrne en de 2 afsluitende folk nummers "Farewell, Farewell" met o.a. David Hidalgo op elektrische gitaar en "The Great Valerio" met alleen zang van Maddy Prior en Martin Carthy op akoestische gitaar, steken er (althans voor mij) bovenuit.

samen met "Poet" van Townes Van Zandt en "Rock and Roll Doctor" van Lowell George, mijn favoriete "tribute" album, dat het beluisteren meer dan waard is.

Album werd grotendeels geproduceerd door John Chelew die de initiator van dit project was en de muzikanten voor dit eerbetoon uitzocht

de Noord-Ier Ben Glover is een singer/songwriter/producer die zowel in Glenarm, Ierland als Nashville, Tennessee woonachtig is. de man heeft meer dan 400 songs geschreven, waarvan vele in de christelijke pop muziek scene hits werden en een aantal ook hits werden voor minder bekende country acts als Lee Brice en Steve Holy.

aangezien ik zijn naam eerder tegen kwam bij co-written nummers op albums van de onvolprezen Mary Gauthier, viste ik onlangs dit zesde album van de man ergens uit de ramsjbakken, een samenwerking met zowel Ierse als Amerikaanse muzikanten met 10 co-written nummers en 2 eigen nummers (6 en 9).

Ben Glover blijkt een prima songwriter te zijn en nagenoeg alle 12 liedjes zijn memorabel te noemen. bovendien beschikt de man beschikt over een aangename, warme ietwat hese stem.

de ballads zijn indrukwekkend nummers zoals "A Wound That Seeks the Arrow" (met Angel Snow) en "Catbird Seat" (met Mary Gauthier), waarbij zijn eigen wonderschone, klein gehouden liedjes "KIndness" en "Shorebound" er bovenuit steken, de enige 2 nummers die niet als duet worden gezongen.

ook de mid-tempo nummers, zoals"Dancing with the Beast" (met Gretchen Peters) dat eveneens verscheen op haar gelijknamige album, "Ride the River" (met Kim Richey), "Song for the Fighting (met Neilson Hubbard) zijn stuk voor stuk fraaie songs.

de pop/rock van "Wildfire" met Ricky Ross bekend van de band Deacon Blue, past niet zo binnen de flow van dit album en beklijft een stuk minder, waarna nog 2 prachtige americana/ roots liedjes volgen, "My Shipwrecked Friend" (met Anthony Toner) en "Keeper of My Heart" (met Robert Vincent).

een bijzonder aangename verrassing, dit fraaie roots/folk album met een vleugje country en rock, waarbij het geweldige (o.a. slide) gitaarspel van gitaristen Kris Donegan en Juan Solorzano aparte vermelding verdient.

Album werd geproduceerd door Neilson Hubbard en Ben Glover
Recorded at Skinny Elephant Studios, Nashville, Tennessee

Ben Glover: vocals, acoustic guitar
Kris Donegan: electric & acoustic guitars, bass
Juan Solorzano: electric & acoustic guitars, bass, organ, wurlitzer
Neilson Hubbard: drums, percussion, bass, organ, glockenspiel, piano
Barry Walsh: piano
Chelsea McGough: cello

Ben Glover bedankt in de liner notes "the wonderful artists and friends who co-wrote the songs and sang with him: Robert Vincent, Kim Richey, Mary Gauthier, Amy Speace, Angel Snow, Gretchen Peters, Neilson Hubbard, Ricky Ross, Gregor Philp, Matt McGinn, Stephen Scullion and Anthony Toner"

de cross over (pop folk/pop rock) muziek van Ben Taylor op dit album levert mij weinig plezier en muziekbeleving op. echt slecht wordt het nergens net zo min als dat het echt goed wordt.

11 liedjes van Ben Taylor, waarvan hij er 6 met anderen schreef. de muziek schiet een beetje alle kanten op, funky op "Oh Brother", "Giulia" dat aan de muziek van J.J. Cale doet denken, reggae op "You Could Be Mine" dan weer iets steviger rockend op "Shade or Shine" dat op het promo album staat i.p.v. het nummer "Dirty". moeder Carly Simon en zus Sally Taylor zingen mee op het erg zoete "Worlds Are Made of Paper".

4 liedjes steken boven het maaiveld uit, de sterke melodie van het folky "Not Alone", het bluesy door orgel gedragen "Vespa's Song", "Burning Bridges" en de sfeervolle afsluitende ballad "Next Time Around" met fraaie meerstemmige zang.

aan de laid back muziek op dit album zal niemand zich een buil vallen, maar persoonlijk mis ik bezieling, diepgang en zeggingskracht die voor enige muziekbeleving zorgen. deze muziek brengt (althans bij mij) op geen enkele manier ontroering of kippenvel teweeg. zoals Teacher hierboven opmerkte wellicht een aanrader voor de liefhebbers van Jack Johnson, Jason Mraz en dergelijke artiesten.

Album werd geproduceerd door Ben Taylor, Ben Thomas, Larry Ciancia & David Saw

het derde album van de totaal 8 albums die de in Oregon geboren maar in St. Paul, Minnesota opgegroeide singer/songwriter inmiddels 45-jarige Ben Weaver tot op heden onder zijn eigen naam uitbracht.

dit blijkt een americana (country/folk) pareltje te zijn. 14 sterke liedjes met emotionele diepgang en intelligente teksten. met een tekstregel als "everybody wants to go to heaven but nobody is willing to die" ben ik snel om. muziek met zeggingskracht die raakt of zeg maar "the real thing".

Ben Weaver's ietwat gruizige stem is een soort van Tom Waits light versie maar heeft ook iets weg van de stem van wijlen John Prine, met wiens muziek er ook raakvlakken zijn met diens vroege albums.

de basis wordt gelegd door zijn krachtige stem en akoestisch gitaarspel, aangevuld met prachtige accenten van accordeon, banjo, mandoline, mondharmonica en fiddle.

het zijn allemaal rustige, ingetogen liedjes zonder toeters en bellen merendeels akoestisch gespeeld die stuk voor stuk indruk maken, waarbij het nergens gaat rocken. met dank aan Tonio via wie ik de naam Ben Weaver opving bij 1 van zijn berichten hier op MuMe. zijn naam was bij mij blijven hangen toen ik dit album onlangs ergens uit de ramsjbakken "americana" griste. een gouden greep. dit album is een aanrader voor liefhebbers van mensen als Sam Baker, Steve Earle (denk aan zijn album "Train a Comin") en John Prine.

Favoriete tracks zijn er vele o.a. "Blood", "The Night Is a Coal Pit" waarbij de ballad "More Than I Missed You" 1 van de mooiste liedjes is die ik dit jaar in dit genre hoorde.

van de activistische Ben Weaver die zijn tijd graag doorbrengt in de bossen en een fanatiek fietser is, verschenen eveneens gedichten en boeken. zijn latere albums zouden meer elektronica bevatten, iets dat mij een stuk minder aanspreekt.

Album werd geproduceerd door Ben Weaver
Recorded at Petting Zoo Studio, Iowa City, Iowa
All songs written by Ben Weaver

Ben Weaver: guitar and banjo
Jed Germond: fiddle, mandolin, banjo, tenor guitar
Paul Leibnow: upright bass
Dave Moore: harp, accordion
Jack Norton: guitar, percussion

het 2e album van de uit Oregon afkomstige singer/songwriter Ben Weaver is niet zijn makkelijkste en meest toegankelijke album. hij overschreeuwt zichzelf regelmatig op dit album met authentiek, rauw klinkende Delta blues/roots rock gezongen met een wat te sterk aangezette gruizige stem a la Tom Waits.

9 eigen liedjes plus de traditional "This Train" en een cover "2 Girls" van Townes Van Zandt, een rustpunt op dit album met alleen Ben Weaver op akoestische gitaar en zang. 1 van de hoogtepunten op dit rammelende album, tezamen met "International Flatbed" en het titelnummer "Living in the Ground".

"Rose Marie" bevat meer "spoken words" dan zang. op "Dusty Mill" en "Jon Henry" is onvervalste juke-joint blues te horen net als het foot-stomping "This Train". nummers die sterk aan het werk van Tom Waits doen denken en de liefhebber van diens werk waarschijnlijk zal aanspreken.

de opvolger "Hollerin' at a Woodpecker" (2002) is een flinke stijlbreuk met dit album en bevalt mij stukken beter. een prachtig, ingetogen merendeels folky album met betere liedjes en met zijn zang zonder de Tom Waits fratsen. Ben Weaver's laatste album "Sees like a River" dateert alweer van 2017. daarna werd het stil rond de man.

Album werd geproduceerd door Ben Weaver
Recorded at "The Petting Zoo", Iowa City, Iowa

Ben Weaver: vocals, guitar
Bo Ramsey: guitar
Dave Moore: harp, electric, harp, accordion
Steve Hayes: drums, percussion

de opvolger van zijn meesterwerk "Hollerin' at a Woodpecker" (2002) is een behoorlijke stijlbreuk met de meer ingetogen, akoestische folky klanken van dat album.

op "Stories Under Nails" staat meer donkere alt.country americana gezongen met de gruizige stem van Ben Weaver met diepgaande somber mans, soms onheilspellende teksten waar een mens niet vrolijk van wordt.
de liedjes alle van Ben Weaver worden spaarzaam muzikaal omlijst met banjo, gitaar, piano en pedal steel.

op meerdere nummers zijn de referenties aan de muziek van iemand als Tom Waits niet ver weg, zoals op de "spoken words" nummers "John Martin" en "Old Mule".

favoriete tracks het sfeervolle "Cold House", de ontroerende piano ballad "Like a Wound" en het mid-tempo "Handed Down" met zijn prachtige pedal steel klanken.

een lichte tegenvaller waar n.m.m. te weinig memorabele liedjes op staan. dit album haalt helaas niet het niveau van "Hollerin' at a Woodpecker".

Recorded at Albatross Studios, Minneapolis, Minnesota

Ben Weaver: guitar, vocal, banjo
Jimmy Peterson: national steel guitar, bouzouki, harp, piano
Jimmy Johnson: pedal steel
Pete Sands: piano, organ
Mick Wirtz: drums, percussion
Andy Olson: upright bass
Mike Whisti: electric bass, piano, bouzouki, glock

een verrassend goed album uit de nadagen van 's mans carrière van de destijds 57-jarige (wijlen) Bert Jansch. een Schots folkicoon en meesterlijk gitarist bekend om zijn fraaie "fingerpicking" gitaar stijl en mede oprichter van de vermaarde folk band Pentangle.

op dit album dat 35 jaar na zijn gelijknamige debuut "Bert Jansch" (1965) verscheen, speelden gitaristen Johnny Marr (The Smiths) en Bernard Butler (Suede) mee. hun bijdragen zijn bescheiden en staan in dienst van de liedjes. de nadruk ligt op het akoestische en elektrische gitaarspel van Bert Jansch en zijn zang.

een fraai, gevarieerd album met 8 Bert Jansch originals, 1 traditional het prachtig uitgevoerde "Omie Wise" en 3 covers, waaronder de prachtballad "October Song" van Robin Williamson van The Incredible String Band, "My Donald" van de Schotse folk- en blueszanger Owen Hand geweldig gezongen door zijn vrouw (wijlen) Loren Jansch en het ietwat uit de toon vallende "Singing the Blues" een nummer van de in de fifties populaire Amerikaanse zanger Guy Mitchel.

"Dowunder" is het enige instrumentale nummer, "Crimson Moon" bevat jazzy accenten en "Looking for Love" is een fraai folk/blues nummer.

veel hoogtepunten op dit mooie, intiem gehouden album, waarbij op de folky songs "Caledonia", "Fool's Mate en "The River Bank" Bert Jansch als vanouds op zijn best te horen valt.

de 2-cd limited edition bevat een extra cd "The Best of Bert Jansch" met de volgende nummers:

Strolling Down the Highway & Needle of Death van het album Bert Jansch
It Don't Bother Me & Lucky Thirteen van It Don't Bother Me
Blackwaterside & The First Time Ever van Jack Orion
Rabbit Run & Woe Is Love My Dear van Nicola
Nobody's Bar & Rosemary Lane van Rosemary Lane

Album werd geproduceerd door BJ
Recorded at Bert Jansch's home studio

Bert Jansch: acoustic guitar, electric guitar, classical guitar, vocals
Makoto Sakamoto: drums, percussion
Adam Jansch: bass guitar
Johnny Hodge: acoustic guitar, harmonica
Bernard Butler: electric guitar, slide guitar
Johnny Marr: acoustic guitar, electric guitar, harmonica, backing vocals
Loren Jansch: vocals (track 10)

het 2e solo album van de uit Glasgow afkomstige Schot Herbert "Bert" Jansch, die uitgroeide tot een folkicoon van het VK. de dame op de hoes is toevalligerwijs 1 van zijn vriendinnen uit die tijd Beverley Martyn die later zou trouwen met singer/songwriter John Martyn.

op dit album staan 11 eigen songs van de akoestische gitarist/songwriter Bert Jansch plus "Lucky Thirteen" co-written John Renbourn, "So Long" van de Schotse folkzanger Alex Campbell en de traditional "900 Miles", het enige nummer waarop hij voor het eerst banjo speelde. alle songs worden sober uitgevoerd met zijn veelal fingerpicking gitaarspel en zijn zang.

3 instrumentale nummers waarvan 2 solo "Tinker's Blues" en "The Wheel" en "Lucky Thirteen" een gitaar duet met gitarist John Renbourn. zij maakten een jaar later samen het album "Bert and John", waarna zij hun samenwerking zouden voortzetten met de oprichting van de legendarische folkrock band Pentangle.

het album werd na het succes van zijn debuut in korte tijd opgenomen en bestaat grotendeels uit snel geschreven nieuwe songs, waaronder 1 politiek liedje "Anti Apartheid".

favoriete tracks: "Ring-a-Ding Bird, "A Man I'd Rather Be", "It Don't Bother Me" en "As the Day Grows Longer Now", waar de overige liedjes nauwelijks voor onderdoen.

"Want My Daddy Now" schreef Bert Jansch volgens eigen zeggen n.a.v. "Until I was about eight years old I'd always believed my father was in the army (zoals hem door zijn moeder was verteld), then, one day, my brother took me aside and told me that he'd gone with another woman and no-one had seen him"

dit album, een aanrader voor de liefhebber van authentieke Engelse/Schotse folk kende 2 outtakes, t.w. "Joint Control", dat later als basis diende voor de Pentangle song "Reflection" en het obscure "Just Like You".

van Bert Jansch, die op 5 oktober 2011 overleed, verscheen in de nadagen van zijn carrière het album "Crimson Moon" (2000) met medewerking van o.a. Johnny Marr (The Smiths) en Bernard Butler (Suede). de man ontving in 2001 en 2007 twee "Lifetime Achievement Awards".

Album werd geproduceerd door Nathan Joseph
Recorded at Pye Studios, London

Bert Jansch: vocals, acoustic guitar, banjo (track 14)
John Renbourn: acoustic guitar (tracks 7 & 10)
Roy Harper: additional acoustic guitar (track 7)

de inmiddels 65 jarige Beth NIelsen Chapman moet haast wel een musician's musician zijn, getuige de oneindige hoeveelheid nummers die zij voor anderen schreef en veel van haar songs werden niet door de minsten gecoverd, o.a. Elton John, Neil Diamond en Emmylou Harris. kwam haar naam ooit tegen op een album van Bonnie Raitt en zodoende kwam ik bij dit album uit. zij is een uitstekende singer/songwriter oorspronkelijk afkomstig uit Texas, die haar sporen ruimschoots heeft verdiend. daarnaast beschikt zij over een prettig in het gehoor liggende prima stem. "country" is overigens geen passend label voor haar muziek, maar met "mainstream" of "middle of the road" doen we haar muziek tekort.

de up-tempo opener "World of Hurt" met o.a. John Hiatt op gitaar en backing vocal schreef zij voor Ilse de Lange, maar had niet misstaan op een willekeurig album van Bonnie Raitt. dit geldt ook voor het ritmisch opzwepende "Shake My Soul" met backing vocals van haarzelf, Annie Roboff en Bonnie Raitt.

haar grootste kracht ligt m.i. bij de door haar met pianospel of met gitaarspel gedragen ballads, zoals "Every December Sky" met backing vocal van John Prine, "Wait for the Way", het titelnummer "Deeper Still" dat ingekleurd met alto flute & pennywhistle een "Gaelic" folk tintje krijgt met een backing vocal van Vince Gill.
het ingetogen "Sleep" is een ander hoogtepunt voorzien van "native american flutes", alto flute en conch shell, evenals het klein gehouden, intieme "Feathers, Bones & Shells" dat alleen met akoestische gitaar en cello wordt omlijst. "There's a Light" wederom een ballad voorzien van strijkers sluit het album prachtig af met backing vocals van Emmylou Harris en Kimmie Rhodes.

de missers op dit album zijn het met overschreeuwde stem gezongen 6) "All Comes Down to Love" en 10) "All for the Love" een misplaatst uit de context van dit album vallende compositie met op drums Dr. Sample & Dre.

de bonustracks mogen er zijn, hoewel 12) "I Will Know Your Love" met een "U2" voorziene beat volledig uit de toon valt. 13) "Emily" is een live opgenomen fraaie piano ballad en 14) "Sand and Water" afkomstig van het gelijknamige album uit 1997, is eveneens een prachtige live track met Beth op acoustic guitar en Will Kimbrow op electric guitar. dit nummer schreef zij n.a.v. het verlies van haar in 1993 aan kanker overleden echtgenoot.

saillant detail is dat tijdens de opnames van "Deeper Still" bij haarzelf borstkanker werd ontdekt, waarvoor zij met succes werd behandeld. in 1999 werd Beth in Nasville uitgeroepen tot "songwriter of the year".
"a grand lady indeed"

als voorbeeld van haar geweldige teksten, plaats ik hierbij de tekst van "Sand and Water":

All alone I don't like the feeling
All alone I sat and cried
All alone I had to find some meaning
In the center of the pain I felt inside

All alone I came into this world
All alone I will someday die
Solid stone is just sand and water, baby
Sand and water, and a million years gone by

I will see you in the light of a thousand suns
I will hear you in the sound of the waves
I will know you when I come, as we all will come
through the doors beyond the grave

All alone I heal this heart of sorrow
All alone I raise this child
Flesh and bone, He's just
Bursting towards tomorrow
And his laughter fills my world and wears your smile

minder authentiek klinkend dan hun voorgaande albums, was "True Jit" met alle eigen composities van de bandleden meer gericht op de westerse en Amerikaanse markt en werd het een commerciële mislukking. de band was achteraf zelf niet te spreken over de "cross over" productie.

wijlen de Engelse radio d.j. John Peel was een groot fan van deze Zimbabwaanse band, die een mix maakten van chimurenga, een muziekgenre uit Zimbabwe dat populair werd gemaakt door Thomas Mapfumo en "jit" dansmuziek uit Zimbabwe met snelle ritmes, gitaren en meerstemmige zang hier vermengd met pop invloeden inclusief een blazerssectie.

uitermate dansbare, uitbundige en vrolijk makende klanken zijn te horen op onweerstaanbare prijsnummers als "My Foolish Heart", "Chemedzevana", "Vana" en "Ndoitasei". op een aantal nummers als "Susan", "African Woman" en "Happy Birthday" lonkt de aanstekelijke muziek iets te nadrukkelijk naar westerse oren, dat wellicht door sommigen als storend zal worden ervaren.

Album werd geproduceerd door Robin Millar
Recorded at Power Plant Studios, London, UK

Biggie Tembo: guitar, vocals
Shakie Kangwena: keyboards, vocals
Rise Kagona: guitar, vocals
David Mankaba: bass, vocals
Kenny Chitsvatsva: drums, vocals

onbekend maakt onbemind. de uit Texas afkomstige singer/songwriter Bianca De Leon is een "musician's musician" niet bekend bij het grote publiek, maar zij wordt zeer gewaardeerd door haar collega muzikanten.

op dit alweer 24 jaar oude debuut album staan merendeels eigen liedjes waarvan een aantal co-written plus een aantal fraaie covers, o.a. "Whiskey" (Fred Koller), "Waitin' Round to Die" (Townes Van Zandt) met fraaie pedal steel klanken van Marty Muse en "Ballad of Dylan Thompson" (Harlan Weiss).

Bianca De Leon maakt "americana" met overwegend country (rock), folk, bluegrass en Tex Mex invloeden. de muziek vliegt nergens uit de bocht, maar mede door haar doorleefde stem heeft de muziek een licht rafelig, rauw randje.

veel "Spanish ballads" waaronder "Carlos" waarop zij de lead vocalen deelt met Joe Ely en het door haar Spaanstalig gezongen "Si Me Recuerdos" (If You Remember Me). op het hilarische "Date Gets Shot" is een kinderkoor te horen met de tekstregels "So if you got a nice man, keep him home if you can, you better hold onto what you got, 'cause all the good guys are dropping like flies, don't you hate it when your date gets shot").

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Teye (flamenco guitar) ofwel Teije Wijnterp een Amerikaan van Friese afkomst en bandlid van de Joe Ely band, Telecaster gitarist Redd Volkaert die o.a. lange tijd lid was van de band van Merle Haggard, Joel Guzman (accordeon) bekend van zijn werk met Tom Russell, Erik Hokkanen (fiddle) en Marvin Dykhuis (acoustic, slide & high-string guitar).

"Outlaws & Lovers" is een prettig weg luisterend "americana" album zonder opsmuk of poespas. een aanrader voor de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door Steve Carter
Recorded at Flashpoint Studios, Austin, Texas

(deel) citaat uit de liner notes van Robert Earl Hardy (biographer "No Deeper Blue: The Life of Townes Van Zandt)

"What Springsteen does for the streets and swamp-lands of New Jersey, what Lucinda does for the bayous and backroads of the Delta country, Bianca does for the south Texas borderland. She takes the unique atmosphere and experience of the time and place and imbues it with her own personal experience, her own point of view, detail, and spirit, and she makes it universal....Spanish guitars and accordions sketch the scene over a strong, vital rhythmic foundation"

het debuutalbum van het Schotse Big Country is wat mij betreft hun magnum opus. een meesterwerkje dat zij niet meer zouden evenaren. ik was 26 jaar oud toen dit album uitkwam en heb het destijds grijs gedraaid. tijdens een rondreis met een busje door de Schotse Hooglanden ging deze regelmatig in de cd-speler.
in de valleien rond Glencoe waar menige slag plaats vond tussen legers van de Engelse en Schotse koningen met vele slachtoffers als gevolg waande ik mezelf een strijder aan de Schotse kant. werd vooraf gewaarschuwd door Schotse mensen dat daar een "spooky" (griezelige) sfeer hing en daar de geesten zouden rond dwalen van al degenen die daar waren gesneuveld en dat leek op die plek zowaar voelbaar.

iets van die sfeer is terug te horen op dit magistrale album, dat met zijn energie en passie en stoere klanken iets heldhaftig in zich heeft. de geweldige ritmesectie van Tony Butler (bass) en Mark Brzezicki (drums, percussion) staat daar garant voor met daaroverheen de geweldige gitaarpartijen van Stuart Adamson en Bruce Watson en niet te vergeten de expressieve, krachtige zang van Stuart Adamson.

alle 10 goed maar nu zijn de merendeels akoestische folk met koortje van "The Storm", de sterke melodie van "Harvest Home" en het vuig rockende"Porrohman" favoriet.

opvolger "Steel Town" vond ik al een stukje minder en bij hun vierde album "Peace in Our Time" haakte ik destijds af. gezien de post van o.a. Running On Empty moet hun latere album "The Buffalo Skinners" het beluisteren waard zijn.

een reggae klassieker uit de seventies, de hoogtijdagen van dit genre voordat het zich meer en meer tot commerciële, populaire muziek begon te ontwikkelen.

samen met andere albums uit die tijd belandde ook deze "Dreadlocks Dread" afgelopen zomer weer regelmatig in mijn speler. jeugdsentiment zal een rol spelen, want bij verschijnen van dit album in 1975 was ik 18 jaar oud en d.j. in een jongerensoos. met dit album met snoeiharde beats en riddims was het altijd een feestje, waarbij de volumeknoppen wijd open stonden en wij als jeugd los gingen op deze muziek.

11 nummers geschreven door dee jay Big Youth en producer "Prince" Tony Robinson, waarvan 6 met vocalen en 5 instrumentale nummers, waarbij los van de grommende, krachtige "toasting" (spreekgezang op dub tonen) een verrassende rol is weggelegd voor de harmonica.

bijna 50 jaar later nog steeds van begin tot eind een feestje, waarbij het devies is "play it loud".
dit album wordt als zijn beste beschouwd (voor wat het waard is).

Big Youth trad in 2019 nog op tijdens het jaarlijkse reggae festival "Reggae Geel".

Album werd geproduceerd door Tony Robinson
Recorded at Randy's Studio & Harry J's Recording Studio, Kingston, Jamaica

de liner notes van Trevor Herman (1990)

"Big Youth (Manley Augustus Buchanan), irrepressible and popular, was the best and most successful reggae DJ to break through in the 70's, following on from U Roy. With his own style of hypnotic chanting and toasting set off against the intoxicating heavy rhythms of tne Skin, Flesh & Bones Band (with Sly on drums and Lloyd Parks on bass), he dominated the reggae charts especially from 1975-78. "Dreadlocks Dread", recorded with producer Prince Tony in 1975, was one of Big Youth's creative peaks and still remains one of reggae music's greatest classics"

dat gaat lukken Jasper. heb 4 juni dit jaar een account aangemaakt op deze site en het werpt zijn vruchten af. zoals Joshua68 hierboven al aangaf is dat het mooie van MuMe. inmiddels op het spoor gekomen van mensen als Bill Wilson, Larry Jon Wilson en Willis Alan Ramsey die sterk matchen met mijn muzikale voorkeur. hoop nog meer vergeten juweeltjes tegen te komen.

onlangs op aanraden van de platenwinkel dit album van de mij onbekende Zweedse singer/songwriter Bjorn Peter Thisell beluisterd en aangeschaft. dit blijkt zijn derde album te zijn. de opvolger van "Thisell 2" (2016).

hoewel ik van mening ben dat de beste americana uit Amerika zelf komt, ben ik aangenaam verrast door deze Zweedse roots/americana met voornamelijk folk en country invloeden. op dit album staan 9 liedjes ofwel miniatuurtjes waar de melancholie van afdruipt. mooie, rustige nummers met een enkel mid-tempo nummer zoals "A Long, Long Way from Home".

om maar weer eens een open deur in te trappen een fraai "herfstalbum" met stemmige, ingetogen liedjes ingekleurd met accenten van o.a. pedal steel gitaar en viool. rocken doet dit album niet.

favoriete nummers benoemen is lastig, want dit is typisch een album dat je qua sfeer het best in zijn geheel kan ondergaan. de tijd zal leren wat de houdbaarheid van dit album is. vooralsnog volsta ik met 4 sterren.

overigens staan er 9 nummers op inclusief het laatste nummer "Rainbow Plan". zal correctie indienen.
Oeps! ik zie nu pas dat wie anders dan erwinz en Tonio zijn muziek eerder onder de aandacht hebben gebracht.

Album werd geproduceerd door BPT en Per-Ola Eriksson
Recorded at Stora Roda, Bjarnum & my living room in Hassleholm
Music and lyrics by BPT

Peter Thisell: vocals, guitars, bass, synths, percussion
Beatrice Rosdahl: vocals, guitar, lap steel
Malin Naslund: bass, vocals
Bjorn Kleinhenz: acoustic guitars
Wilmer Persson: drums
Joseph Jeppsson: pedal steel
Per-Ola Eriksson: vocals, synths, Nashville guitars
Karin Wiberg: violins

fantastisch, tijdloos a capella album van de gelegenheidsgroep Blue Murder, leden Norma Waterson, Mike Waterson, Martin Carthy, Eliza Carthy en het zangtrio Barry Coope, Jim Boyes en Lester Simpson. van The Watersons, een befaamde Engelse zanggroep afkomstig uit Kingston upon Hull, Yorkshire verscheen in 1981 hun laatste album "Green Fields". in 2005 verscheen nog een kerstalbum "A Yorkshire Christmas" van hen met opnames uit 1980. de 3 voornaamste leden van The Watersons (Mike en zijn zussen Lal en Norma) zijn allen overleden. Lal Waterson overleed in 1998, Mike Waterson in 2011en Norma Waterson in 2022. Martin Carthy is inmiddels 82 jaar oud. de kans dat dit album ooit een vervolg zal krijgen onder de naam Blue Murder met andere, nieuwe leden acht ik niet groot. No One Stands Alone werd opgenomen in de Woodman Recording Studio, Halifax, UK.

wat info over de nummers:
track 1 van Jimmy Davis
tracks 2,5,6,7,9, 10 en 12 (alle traditionals gearrangeerd door de groepsleden)
tracks 3,8 en 11 van Mike Waterson
track 4 van Gilkyson, Dehr & Miller
track 13 van Jim Boyes

dank voor het toevoegen door brajoapau, want dit is een prima album van de 72 jarige Amerikaanse singer/songwriter, gitarist en producer Bo Ramsey, afkomstig uit Burlington, Iowa. de man is/was een veelgevraagd sessiemuzikant en speelde o.a. mee op de albums "Car Wheels on a Gravel Road" en "Essence" van Lucinda Williams en produceerde albums van o.a. Joan Baez, Greg Brown, Pieta Brown, Iris Dement en Jeffrey Foucault. voor dit album, niet zozeer als "blues" te kwalificeren maar eerder "roots/americana", schreef de man 5 songs zelf en 6 songs samen met co-producer Pieta Brown, de dochter van singer/songwriter Greg Brown, eveneens afkomstig uit Iowa.

was meteen verkocht bij de heerlijke sound van het openingsnummer "Can't Sleep". zijn doorleefde stem heeft wel iets weg van de stem van Mark Knopfler. "Tell Me Now" met gitaarriffs a la Tony Joe White, de up-tempo nummers "Fragile", "Burn It Down" en "And I Wonder" die aan de muziek uit de begintijd van Dire Straits doen denken, "Same for You" met een sterke J.J. Cale groove, waarna het lome, bluesy "From Buffalo to Jericho" volgt. "I Don't Know" is eveneens een fraaie, bluesy ballad. het ingetogen met fraaie gitaarklanken gelardeerde "Dreamland" laat je op 1 van de uitgestrekte Amerikaanse woestijnvlaktes belanden. op de 2 instrumentale nummers "Away" dat bij mij het desolate "Paris, Texas" sfeertje van Ry Cooder oproept en "In The Woods" bewijst Bo Ramsey wat een meesterlijk gitarist hij is. vermoed dat dit album ook in de smaak zal vallen bij user Broem die eerder een post plaatste bij het instrumentale album "Wildwood Calling", dat dit album opvolgde.

"Fragile" werd geproduceerd door Bo Ramsey en Pieta Brown, die 8 solo albums op haar naam heeft staan
en opgenomen "at Minstrel Studio, Iowa City, Iowa"

de muzikanten op dit album:
Bo Ramsey: acoustic guitar, electric guitars, lap steel guitar, Weissenborn, vocals
Steve Hayes: drums, percussion
Jon Penner: bass
Ricky Peterson: B3, keyboards
Marty Christensen: bass (tracks 6,9,11)
Pieta Brown: Wurlitzer piano (tracks 1,6,11); acoustic piano (track 7)
Benson Ramsey: keyboards (track 5)

tijdloze klassieker en na al die jaren nog steeds 1 van mijn favoriete albums van "his Bobness".
12 song pareltjes, sober maar perfect uitgevoerd, geweldig gezongen door Dylan met prachtige, diepgaande teksten.

weet niet of de term "americana" voor muziekgenres in 1967 reeds bestond, maar tegenwoordig zou men de muziek op dit album waarschijnlijk roots/americana (folk/country) noemen. met "rock" heeft de muziek op "John Wesley Harding" weinig van doen.

zoals gezegd niet rijk geïnstrumenteerd, maar wat heeft dit album een heerlijke, relaxte flow.

net als de op dit album bezongen heilige Sint-Augustinus, is ook Dylan zelf in de loop van de jaren tot een soort van heilige uitgegroeid.

mede muzikanten op dit album waren multi-instrumentalist/sessiemuzikant Charlie McCoy (bass) ooit lid van de progressieve country rock bands Area Code 615 en Barefoot Jerry, die later vooral bekend werd als specialist van de mondharmonica, en wijlen Kenny Buttrey (drums) die 1 van de meest vermaarde Nashville sessiemuzikanten was, eveneens lid was van Area Code 615 en Barefoot Jerry en net als Charlie McCoy op een oneindig aantal albums meespeelde van o.a. Joan Baez, J.J. Cale, Elvis Presley en Neil Young. van de laatste speelde hij begin jaren 70 mee in zijn band The Stray Gators.

daarnaast speelde behalve Bob Dylan zelf (vocal, guitar, harmonica, piano) verder alleen Pete Drake mee op steel guitar ("I'll Be Your Baby Tonight" en "Down Along the Cove").

Album werd geproduceerd door wijlen Bob Johnston, die o.a. albums van Johnny Cash, Leonard Cohen en Simon & Garfunkel produceerde en werd opgenomen in Nashville, Tennessee

de opvolger van het 2 jaar eerder verschenen geweldige "Back To The Front" album (1988), waarvan ik dacht dat de man deze niet zou kunnen overtreffen, echter dit album "99 Monkeys" is minimaal gelijkwaardig aan de kwaliteit van dat album. wederom een folk/country pareltje. geen idee overigens waarom dit hier op de site de kwalificatie "rock" heeft gekregen. Bob Neuwirth was een geweldige songschrijver, goed voor een masterclass songwriting. 1) Great Spirit klinkt als een soort hymne en zet direct de toon van het album 2) Biggest Bordertown (co-written) met Tom Russell is een fijn, melodieus nummer 5) Biding Her Time is een huiveringwekkend mooie ballad, dat doet denken aan "Tecumseh Valley" van Townes Van Zandt, 6) Life Is For The Living een opwekkende ode aan het leven, voorzien van een prachtige saxofoon solo en een mooie backing vocal van Katy Moffatt, 7) Dazzled By Diamonds is een uptempo nummer voorzien van fijne percussie Ancient Questions een protest song (anti oorlog) spaarzaam begeleid door prachtig spel op "oud" (een snaarinstrument dat voornamelijk werd gebruikt in de Middeleeuwen en in Arabische muziek). het album sluit af met het vrolijke, bluesy? 9) Winter In Berlin met een fijne harmonica partij van de man zelf. ook dit album werd geproduceerd door Steven Soles (een bekende Amerikaanse singer/songwriter, producer en gitarist). een zeer fraai luisteralbum voor de liefhebber van roots/americana muziek.

zoals Paalhaas hierboven 13 jaar geleden al aangaf, is dit "Back To The Front" een pareltje, dat stilistisch zijn wortels vind in folk en country. de instrumentatie is spaarzaam, maar zeer effectief en smaakvol. Bob Neuwirth geboren in Akron, Ohio overleed in 2022 op 82-jarige leeftijd als gevolg van hartfalen. de man blijkt in de eerste helft van de jaren zestig, de tourmanager van Bob Dylan te zijn geweest, maar dat terzijde. er staan feitelijk alleen maar geweldige songs op dit album. een luister trip van begin tot eind. er staan meerdere "goosebump" nummers op, o.a. Annabelle Lee, Beauty, Pretend, Venice Beach, Lucky. muziek die je raakt en "binnen" komt. onder de studiomuzikanten die aan dit album meewerkten bevinden zich T. Bone Burnett (mandocello, harmony vocal), Bernie Leadon (banjo, dobro), David Mansfield (guitar, fiddle, violin), Stephen Bruton (lead guitar), MIckey Raphael (echo harp, harmonica). het album werd geproduceerd door Steven Soles. ik vermoed dat liefhebbers van Chip Taylor, Guy Clark, Steve Earle, Townes Van Zandt etc. dit album zeker zullen waarderen.
quote uit de liner notes van T. Bone Burnett

I never thought Neuwirth would make a record
I thought he was too dangerous......to himself and to everyone else
I've sat around the table many a late night passing guitars around, and when a guitar got to Neuwirth,
he would start playing the best song any of us had ever heard.
Someone would ask who wrote that one, and after a while, it would become clear that he had been making
it up as he went along, and that he couldn't remember a note he had sung, not that he had really sung any
notes.
I just wanted to say that I think in many ways, he's the best pure songwriter of any of us.

het vierde album van de totaal 5 solo albums die de in 2022 overleden Bob Neuwirth op zijn naam heeft staan, uitgezonderd het duo album "Last Day On Earth" (1994) dat hij met John Cale maakte.

Bob Neuwirth was een singer/songwriter, producer, schilder, filmmaker en o.a. een vriend/road manager van Bob Dylan. hij schreef samen met Janis Joplin en dichter Michael McClure haar hit "Mercedes Benz". een flamboyante man met het imago van een "underground cult hero".

op dit album met "home recordings" staan 6 originals van de man zelf (1,2,4,9,12,14) en 6 co-written nummers, te weten:

3) "What's Our Love Comin' To" (Billy Swan), 5) "Beyond the Blues" (Peter Case/Tom Russell), 6) "Nashville" (Sandy Bull), "Everybody's Got a Job to Do" (Peter Case), 10) "Traveling Light" (Peter Case) en 13) "Just Like You" (Patti Smith)

plus 3 covers 7) "Gonna Lay Down My Old Guitar" (Delmore Brothers), 11) "Sweet and Shiny Eyes" (Nan O'Byrne) bekend van Bonnie Raitt's versie op haar album "Home Plate" en 15) "Save Me Jesus" (Bobby Charles).

authentieke, pure, ongepolijste songs met geweldige verhalende teksten, gezongen met de doorleefde stem van Bob Neuwirth, prachtig muzikaal omlijst met o.a. fiddle, slide gitaar en viool (David Mansfield) mandolin (Bernie Leadon), harmonica (Mickey Raphael), pedal steel (Sandy Bull) in een sober gehouden productie.
hij deelde de vocalen met o.a. Charlie Sexton, Rosie Flores, Butch Hancock, Peter Case, Elliott Murphy, Patti Smith en Mark Olsen.

een roots/americana album in optima forma voornamelijk in country en folk geworteld met vrijwel uitsluitend song juweeltjes, waar met alle respect menig hedendaagse M/V singer/songwriter in dit genre zijn of haar vingers bij zou aflikken.

Album werd geproduceerd door Bob Neuwirth
Recorded at location in California, Michigan, New York, Tennessee, Texas, Paris

over de ontstaansgeschiedenis van dit album, hierbij de tekst van de liner notes van Bob Neuwirth:

"A modern day field trip to visit friends wherever they happened to be - Europe, Texas, NYC or Tennessee - to make music and take its picture. All songs were recorded live direct to DAT either on 2-track portable or 8-track home studio with minimal overdubbing in the Fall of 1995"

Bob Neuwirth: vocal, guitar, mandolin

Musicians:

Ned Albright, Sandy Bull, Cindy Bullens, Matt Cartsonis, Peter Case, John Cooke, Rosie Flores, Debbie Green, Butch Hancock, Don Heffington, Bruce Langhorne, Bernie Leadon, Gary Lucas, David Mansfield, Gurf Morlix, Elliott Murphy, Mark Olsen, Chuck Prophet, Mickey Raphael, Charlie Sexton, Gilbert Shelton, Patti Smith, Steven Soles, Billy Swan, Andy Williams, David Williams, Victoria Williams

valt onder de categorie "vergeten meesterwerkjes". Bobby Charles was een Amerikaanse songwriter van de buitencategorie. de omschrijving hier van dit album als rock/folk lijkt mij niet kloppend dus snap de reactie van jorro hierboven. in de liner notes van dit album lees ik termen als New Orleans shuffle R & B en Swamp-Rock. wellicht zou men dit in 2023 gewoon een roots/americana album noemen. hoe dan ook is dit "Bobby Charles" mijns inziens toch wel een klassieker. vroeger de LP grijs gedraaid. deed het vooral goed in de kleine uurtjes met af en toe een benevelend, dorstlessend drankje erbij. oorspronkelijk uitgebracht op het befaamde Bearsville label. later op cd kunnen kopen (1988 Miles Records, Made in France). dit album klinkt lekker "Southern". doet qua sfeer wel denken aan het album "Southern Nights" van de onvolprezen Allen Toussaint. er staan stuk voor stuk sterke songs op. een goede melodie schrijven was deze man wel toevertrouwd, o.a. verantwoordelijk voor de hit "Walking To New Orleans" van Fats Domino. prijsnummers zijn o.a. de geweldige opener "Street People", "Small Own Talk" met Mac Rebbenack alias Dr. John the Night Tripper op "pedal organ" en het ingetogen, melancholieke "Tennessee Blues". zoals hierboven al verwoord, is de sfeer laid-back en hangt er een lome, warme sfeer over dit album. dat alles gezongen met die doorleefde stem van Bobby Charles.
verder vermeld ik hier nog als leuk weetje uit de liner notes: "He did put in a surprise appearance at the Band's farewell gig "The Last Waltz" in 1976, but again suffered some characteristic hard luck. Although he appears on the album, singing "Down South In New Orleans" (backed by Dr. John & The Band), and appears in the photo's, he somewhow contrived to be edited out of the movie!

een album uit de nadagen van de legendarische singer/songwriter Bobby Charles (R.I.P. 14-01-2010), verantwoordelijk voor hits als "See You Later Alligator" en het co-written "Walking To New Orleans". vanwege zijn verdiensten voor de muziek van Louisiana werd hij opgenomen in de "Louisiana Music Hall of Fame".

op dit album staan 15 "originals" waarvan een aantal co-written "Cowboys and Indians" (Ben Keith), het sterke up-tempo "The Truth Will Set You Free" (Willie Nelson) met de rake tekst "the road to the White House is paved with lies, the truth will set you free" en het wat mindere "Always Been a Gambler" (Paul Butterfield). aangevuld met een aantal niet eerder uitgebrachte nummers en zijn eigen versie van "(I Don't Know Why) But I Do" dat ooit een grote hit werd in de versie van Clarence "Frogman" Henry en een nieuwe versie van het schitterende, niet stuk te krijgen "Tennessee Blues", dat eerder verscheen op zijn gelijknamige klassieker "Bobby Charles" (1972) met leden van o.a. The Band en Dr. John.

uitschieters zijn "But I Do", het laid-back "Homemade Songs", het naar een country ballad neigende "Rose" maar over de hele linie is het songmateriaal wederom sterk, wellicht uitgezonderd nummers als "Cowboys and Indians", het enigszins obligate "The Mardi Gras Song" en de ballad"Too Blue".

wat blijft is de heerlijke, wat gruizige, "luie" Southern soul stem van Bobby Charles, wiens zang op dit album o.a. wordt ondersteund door het geweldige gitaarspel van Sonny Landreth en Fred Carter Jr., Ben Keith (steel guitar), Spooner Oldham (organ) en Mickey Raphael (harmonica).

niet zijn beste album maar met 3,5 sterren zou ik dit album tekort doen. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Bobby Charles, Jim Bateman & Ben Keith
Recorded at Dockside Studio, Maurice, Louisiana & Magic Tracks Studio, Hermitage, Tennessee & LSI Studios, Nashville, Tennessee

uit de liner notes van Bob Dylan:

"My old buddy Robert Charles Guidry, was better known as Bobby Charles, and he was more successful as a songwriter than a singer, and it's a sin cause he's a hell of a singer. He's got one of the most melodious voices ever transferred to a piece of vinyl. The boy could sing like a bird"