het eerste album uit een serie die uitgroeide tot 7 albums, met als goed doel de "Special Olympics", een organisatie die zich kort gezegd bezig houdt met het bieden van kansen en ontwikkelen van sportieve vaardigheden voor mensen met een mentale handicap o.a. mensen met het Down syndroom.

de albums zijn in de regel gevuld met merendeels traditionele oude kerstliedjes en een enkel nieuw kerstliedje. in 2003 verscheen "A Very Special Acoustic Christmas" met bijdragen van diverse country artiesten.

dit is een heerlijk, gevarieerd album met een soulvolle, opzwepende bijdrage van The Pointer Sisters "Santa Claus Is Coming to Town" met wijlen Clarence Clemons op saxofoon en Roy Bittan op piano en een intense live opname van "Merry Christmas Baby" van Bruce Springsteen en wat meer ingetogen liedjes zoals het plechtig door Sting gezongen "Gabriel's Message" en "The Coventry Carol" van Alison Moyet.

mid-tempo nummers als het aanstekelijke "I Saw Mommy Kissing Santa Claus" met een fraaie accordeon en de geweldige zang van Bob Seger op "The Little Drummer Boy" met Nils Lofgren en Rick Vito (Fleetwood Mac) op gitaar tillen deze nummers boven de middelmaat uit.

op de fraaie bijdrage van Whitney Houston spelen o.a. Steve Lukather (gitaar), wijlen Ritchie Hayward (Little Feat) en sessiemuzikant Jay Winding (piano) mee.

het ietwat mechanisch 80's klinkende "Winter Wonderland" met die typische Eurythmics sound en de sfeervolle, stemmige bijdrage van The Pretenders (Chrissie Hynde) zijn eveneens het beluisteren waard.

mindere tracks zijn het "over the top" door Madonna gezongen "Santa Baby", het zwaar overstuurd klinkende "Back Door Santa" van Bon Jovi en de hip-hop van Run-D.M.C., dat buiten de "flow" van dit album valt.

dit 1e album uit de reeks is naar mijn mening samen met deel 2 (groene hoes) veruit de beste, daarna werd het per album steeds minder. dat muzikale beleving heel persoonlijk is blijkt wel uit de berichten hierboven. hoe dan ook dit album beland al ruim 35 jaar in de aanloop naar kerst bij mij in de speler, waarbij nostalgie zeker een rol zal spelen.

een fraai, afwisselend kerst album dit 2e deel uit de serie "A Very Special Christmas" met veel traditionals maar ook een enkel eigen nummer, zoals "Christmas All Over Again" van Tom Petty & The Heartbreakers.

de up-tempo rockers van Tom Petty, Bon Jovi en Extreme, worden afgewisseld met de country klanken van Randy Travis, blues van Bonnie Raitt & Charles Brown, gospel/soul van Aretha Franklin en Tevin Campbell (wat een stem!) en het prachtige, ingetogen "I Believe in You" een Bob Dylan cover van Sinead O'Connor.

het luchtige, vrolijke "Sleigh Ride" van Debbie Gibson en de aanstekelijk swingende fifties rock van "Rockin' Around the Christmas Tree" van Ronnie Spector & Darlene Love bieden een een fijn tegenwicht.

deze verzamelaar met liedjes vertolkt door 5 Ierse zangeressen en 2 instrumentale nummers van de accordeonvirtuoos Sharon Shannon, groeide destijds in Ierland uit tot 1 van de best verkochte albums ooit.

dit album bevat slechts 2 nieuwe nummers van Eleanor McEvoy, waaronder de prachtige melodie van "Only a Woman's Heart" het absolute prijsnummer dat zij samen met Mary Black zingt en het matige "I Hear You Breathing In".

alle overige nummers verschenen eerder op de reguliere albums van de dames, uitgezonderd "Sonny" (Ron Hynes) in een solo versie van Mary Black dat niet eerder op een album was uitgebracht. het tweede prijsnummer van dit album. "Sonny" zou later in een nog mooiere versie verschijnen op het album "The Best of Mary Black 1991-2001" met zang van Mary Black, Emmylou Harris en Dolores Keane.

sterkhouders zijn verder de folk ballad "Wall of Tears" van Mary Black's zus Frances afkomstig van het album "Frances Black & Kieran Goss", de bijdragen van de onvolprezen Dolores Keane en het traditionele folk nummer "After the Ball" met zang van Frances Black afkomstig van het album "After the Ball" van de Ierse folkband Arcady waarvan zij enige tijd de lead zangeres was.

"Vanities" (Noel Brazil) van Mary Black en de folk/pop bijdragen van Maura O'Connell beklijven een stuk minder. de instrumentale nummers van Sharon Shannon zullen niet ieder's "cup of tea" zijn. "Blackbird" is overigens een traditional en heeft niets met het Paul McCartney nummer van doen.

van deze verzamelaar verschenen nog 2 opvolgers "A Woman's Heart 2" (1994) en "A Woman's Heart (A Decade On) dat in 2003 werd uitgebracht.

de afbeelding op de hoes is een schilderij genaamd "The Potato Gatherers" van de Ierse dichter, schrijver, schilder, nationalist George William Russell (Collection - The Armagh County Museum)

waar de voorgangers "A Woman's Heart" en "A Woman's Heart 2" uitsluitend muziek bevatten van Ierse zangeressen en instrumentalisten (Sharon Shannon) staan er op dit album ook nummers van Amerikaanse zangeressen (Cathie Ryan, Dolly Parton en Alison Krauss) met Angelsaksische roots.

wat minder authentieke folk op deze compilatie dan op de voorgaande albums met de Keltische pop-rock van The Corrs, de folk-pop liedjes van o.a. Cara Dillon, Juliet Turner en Eleanor McEvoy, de folk-rock wals van Mary Coughlan en de overigens prachtige, tedere opener "This Is to Mother You" van Sinead O'Connor, dat gecoverd werd door Emmylou Harris en Linda Ronstadt op hun duo album "Western Wall: The Tucson Sessions".

mijn voorkeur gaat naar de meer puur "folky" nummers, zoals de traditional "Spanish Lady" van Maighread & Triona Ni Dhomhnaill, "Carrick-a-rede" van Cathie Ryan of het anti-oorlogslied "Where Have All the Flowers Gone" (Pete Seeger/Joe Hickerson) met geweldige zang van Dolores Keane.

andere hoogtepunten zijn de bijdragen van Eva Cassidy "Fields of Gold" (Sting), Alison Krauss met haar versie van de gospel traditional "Down to the River to Pray" bekend van de soundtrack "O Brother Where Art Thou", de traditional "In the Sweet By and By" ontroerend mooi gezongen door Dolly Parton en de wonderschone "hidden track" A Woman's Heart" (Eleanor McEvoy) met zang van Emmylou Harris en Mary Black.

daar staan wel wat skip momenten tegenover, zoals de Bob Dylan cover "To Ramona" van Sinead Lohan, de mierzoete ballad "The Lark in the Clear Air" van Cara Dillon en een instrumentaal nummer van Sharon Shannon. ook het door synthesizers gedragen "Mystic Lipstick" (Jimmy McCarthy) bekend in de versie van Christy Moore en dat ook werd opgenomen door Mary Black, met weliswaar prachtige zang van Maura O'Connel, wil niet bekoren.

ondanks de aanwezige pareltjes een licht tegenvallend deel 3 van deze trilogie.

een verzamelaar met uitsluitend Ierse artiesten/zangeressen. de opvolger van "A Woman's Heart" uit 1992 dat in Ierland uitgroeide tot 1 van de best verkochte albums ooit. de muziek biedt veel van hetzelfde. niet verwonderlijk aangezien 5 van de uitvoerende artiesten (Mary Black, haar zus Frances Black, Dolores Keane, Maura O'Connell en Sharon Shannon) ook bijdragen leverden aan dat album.

hoogtepunten zijn wat mij betreft de nummers van Mary Black, het mid-tempo "Saw You Running" (Thom Moore) met op accordeon Pat Crowley en de onvolprezen gitarist Declan Sinnott, bekend van zijn werk met Christy Moore en de pracht ballad "If I Gave My Heart to You" (Jimmi Chi) een duet met Shane Howard met een fraaie bijdrage van wederom Declan Sinnott op slide gitaar. ook het in het Iers Gaelic door Maighread Ni Dhomhnaill gezongen authentiek klinkende "A Maithrin Dhileas" met Donal Lunny (bouzouki & gitaar) hoort daarbij.

verder 2 verdienstelijke covers van Nanci Griffith nummers, "Talk to Me While I'm Listening" en "Trouble in the Fields" en een fraaie versie van "Western Highway" (Gerry O'Beirne) van Maura O'Connell.

helaas ook wel wat mindere nummers, zoals de pop/folk van Sinead Lohan, de 2 instrumentale nummers van de virtuoze accordeoniste Sharon Shannon en een matige jazzy folk vertolking van de ballad "I Can't Make You Love Me"(M. Reid/A. Shamblin) door Mary Coughlan, een versie die in de schaduw staat van Bonnie Raitt's prachtversie van dat nummer.

het intense door haar zelf geschreven en prachtig gezongen "Three Babies" van Sinead O'Connor is een wat vreemde eend in de bijt en past niet echt bij de "flow".

de 3 Mary Black nummers zijn afkomstig van haar EP "Saw You Running" (1994), een EP met 4 nummers waarvan "Another Day" op dit album ontbreekt.

het is op deel 2 tevergeefs zoeken naar een echt prijsnummer in de vorm van het gelijknamige "A Woman's Heart" dat op de voorganger staat met zang van Eleanor McEvoy en Mary Black.

op de hoes staat een schilderij "Women On The Hillside" van de Ierse schilder/schrijver/nationalist George Russell uit de collectie van het Armagh County Museum.

"A Woman's Heart" supports the Arthritis Foundation of Ireland in improving the quality of life of the one in seven men, women and children who have this painful disease"

feitelijk het vierde album van de uit de Appalachen regio van de Amerikaanse staat Virginia afkomstige Amerikaanse singer/songwriter A.J. Roach. dit album financierde hij door crowd funding onder zijn fans.
zijn derde album "The Popular Tree" was alleen op zijn website te downloaden.
A.J. Roach is al vele jaren woonachtig in Ierland en is getrouwd met de Ierse "Celtic" fluitiste en zangeres Nuala Kennedy. de man maakte in 2006 een korte tournee langs de kleine zalen in het Nederlandse clubcircuit samen met zijn muzikale vriend Nels Andrews, die 4 prima albums op zijn naam heeft staan.

de muziek op dit "Pleistocene" is americana met voornamelijk folk invloeden. er staan zowel ballads op als "waltzes". muzikale miniatuurtjes die met diverse instrumenten fraai en veelal sober worden ingekleurd.
het is even wennen aan de wat geknepen, schelle stem van A.J. Roach, maar als je die voor lief neemt, is er voor de liefhebber van dit genre voldoende moois op dit album te vinden, want de man is een goede songwriter en de meeste songs met nogal eigenzinnige teksten, zijn voorzien van sterke melodieën.

er komt een heel gevarieerd palet aan instrumenten op dit album voorbij. zo horen we op "Firing Squad" accenten van klarinet en saxofoon, zijn er "bells" (buisklokken) te horen op een aantal tracks "The Poet" en "Once a Builder", dat een heerlijke melodie heeft met subtiele begeleiding van "bells" en accordeon. een nummer dat direct blijft hangen.

"Barrio Moon" 1 van de walsen met begeleiding van saxofoon en uitwaaierende gitaarklanken is een ander hoogtepunt, evenals de ballad "Breathless '99". op "Bandolier" worden de accenten door dobro en altviool gelegd. "A Sketch" wederom een fraaie ballad gedragen door akoestische gitaar en banjo.
de wat vollere nummers "Sacharine" en de titeltrack "Pleistocene" met bijdragen van blaasinstrumenten als klarinet, trombone, trompet en flugelhorn, zorgen voor een fijne afwisseling. de extra vocalen van zangeres Noe Venable op 9 van de 10 tracks voegen absoluut iets toe aan de uitvoering van de songs van A.J. Roach.

niet echt een "makkelijk" album en het vraagt wat van de luisteraar, maar al met al is "Pleistocene" het beluisteren meer dan waard.

"This album was made possible by the generosity of the following people: .............."
Thank you all from the bottom of my clockwork heart"

Album werd geproduceerd door Matt Bauer
All songs written by A.J. Roach

de muzikanten op dit album:
A.J. Roach: vocal, acoustic guitar
Noe Venable: vocals
Alex Foote: electric guitar
Todd Sickafoose: bass
Jeff Hudgins: saxophones, clarinets
Matt Bauer: accordion, banjo, drums, flutes, bells, toy piano, Wurlitzer, Casio
Jay Foote: bass
Abbie Gardner: dobro
Eric Elterman: violas
Elizabeth Dotson-Westphalen: trombones
Jesse Selengut: trumpets, flugelhorns

kwam de naam van de inmiddels 48-jarige A.J. Roach tegen op het album "Off-Track Betting" van Nels Andrews en zocht zijn naam op MuMe op. zodoende kwam ik bij dit album uit en werd ik enthousiast door de post van o.a Savant. de man groeide op in Scott County, in het zuid-westen van de staat Virginia, een streek in de Appalachen regio, waar ooit ook muzieklegendes als de Carter Family en de Stanley Brothers ontstonden.

dit "Revelation" zijn tweede album na zijn debuutalbum "Dogwood Winter" uit 2003, stond destijds in december 2006 nummer 1 op de Europese Americana Chart. A.J. Roach maakte in 2008 een kleine tournee in Nederland ter promotie van dit album met als hoogtepunt een optreden met zijn band "His Strange Pilgrims" op het Blue Highways Festival in Utrecht. de man leeft voor zijn muziek en blijkt jaarlijks zeer veel optredens te verzorgen, o.a. met zijn goede vriend en collega singer/songwriter Nels Andrews.

het is even wennen aan zijn ietwat markante stem, maar de man schrijft goede songs met sterke melodieën en goede teksten. de eigenzinnige A.J. Roach zit aan de folky kant van americana, maar de invloeden van blues, country en bluegrass zijn nooit ver weg. op dit album staan 10 zelfgeschreven liedjes, uitgezonderd de co-written track "Freezing Car".

de muziek is vrij kaal en sober geïnstrumenteerd, soms wat uitbundiger zoals in de "footstompin" opener "Clinch River Blues" en het titelnummer "Revelation" ingekleurd met accordeon, mandoline, trompet en mooie backing vocals van Anna Coogan. de overige liedjes zijn veelal akoestische, melancholische ballads een enkele keer voorzien van harmonieuze samenzang van Anna Coogan.

het melodieuze "Sears & Roebuck Suit" met o.a. mandoline, viool en glockenspiel doet wel aan country-rock denken en zo worden er meer nummers fraai ingekleurd, de heerlijke ballads "Fashionistas" met A.J. Roach alleen op gitaar, ondersteund door een orgel, "Chemicals" met een hoofdrol voor de mandoline en een bescheiden viool op de achtergrond, "Weathervane" met nadrukkelijk aanwezige fiddles of "Freezing Car" met op de voorgrond een Hammond organ. "Hazel Blue" wederom een pareltje met prachtige accenten van glockenspiel en viool evenals de hoorbare weemoed in de klein gehouden ballad "Streets of Omaha". het album wordt fraai afgesloten met het korte, instrumentale "Devil Reprise".

een verrassend goed album van de voor mij tot nu toe onbekende A.J. Roach, die tot op heden slechts 4 albums heeft gemaakt. de man zou nu woonachtig zijn in Ennis, County Clare, Ierland.

waar de voorganger "An Ka Belebele" (2010) veel traditionele muziek bevatte, bevat dit 2e album van de Malinees Abou Diarra wat meer weliswaar bescheiden westerse invloeden (folk, blues) waardoor de muziek net iets toegankelijker is. het album werd dan ook geproduceerd door de Fransman Eric Bono, bekend van zijn producties met o.a. Salif Keita en Youssou N'Dour.

Abou Diarra schrijft goede liedjes, is een geweldige zanger met een prettig in het gehoor liggende stem en een virtuoos in het bespelen van het Afrikaanse snaarinstrument N'goni. 2 nummers "Aboubono" en "Djarabi" zijn instrumentaal uitgevoerd.

merendeels "slow tempo" akoestische muziek waarbij prachtige accenten worden gelegd door instrumenten als balafon en fluit, maar ook d.m.v. accordeon (Jerome Soulas) en viool (Marius Pibarot) beide Franse musici. de zangeressen Kandy Guira en Doussou Bagayoko vullen de muziek met hun zang prachtig aan. slechts een enkele keer gaat het tempo omhoog, zoals in het percussieve "Deli".

hoewel er ook een live album "Au New Morning" (2015) verscheen, dateert zijn laatste album "Koya" (2016) alweer van 9 jaar geleden waarna het stil werd rond de man.

de muziek op "Sabou" zal ook liefhebbers van de vroege albums (Ma Ya en Baro) van zijn Malinese collega's Habib Koite en het meer ingetogen werk van Salif Keita aanspreken.

een aangename verrassing dit derde, reguliere solo album van de uit Tyler, Texas afkomstige Adam Carroll die zich later met zijn vrouw Chris vestigde in Wimberley, Texas. de inmiddels 49-jarige singer/songwriter die zich schatplichtig verklaarde aan de muziek van o.a. Guy Clark, John Prine en Townes Van Zandt geniet een zekere status in Austin getuige het tribute album "Higway Prayer" (2016) met uitvoeringen van zijn songs door o.a. James McMurtry, Hayes Carll en Slaid Cleaves. ook andere collega muzikanten als Jon Dee Graham en Robert Earl Keen zijn fan van de man.

Adam Carroll maakt folky americana met blue grass en country invloeden en is een prima songwriter, echter
niet alle songs op dit album overtuigen. nummers als "Picture Show" (overigens geen cover van John Prine), "Love Song for My Family" en de wat oubollige afsluiter "Peace on Earth" een anti-war song, beklijven minder.

daar staan echter een groot aantal "catchy" songs met sterke melodieën tegenover die heerlijk weg luisteren. zijn prettige, wat zoete stem doet denken aan die van Josh Ritter en de muziek klinkt uitermate verzorgd, fraai ingekleurd met o.a. harmonica, cello, fiddle, dobro en steel guitar.

"Alright" had zomaar op een John Prine album kunnen staan en wordt op het eerste deel van dit album gevolgd door een een 5-tal bovengemiddeld goede songs tot aan 7) "Love Song for My Family". het niveau zakt daarna wat in, hoewel "All the Way" en "Last Day of Grace" een nummer van Ray Wylie Hubbard wel het eerdere, hoge kwaliteitsniveau halen.

de productie was in de vertrouwde handen van de uit Lubbock, Texas afkomstige nog in leven zijnde legende, multi-instrumentalist/producer Lloyd Maines, een man met een enorme staat van dienst in de Austin, Texas scene.

Het laatste solo album van Adam Carroll "I Walked in Them Shoes" verscheen in 2019, evenals het duo album "Good Farmer" dat hij samen met zijn vrouw Chris maakte.

Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

All songs written by Adam Carroll, except "Teardrops" written by Mark Jungers & Adam Carroll, "Last Days of Grace" written by Ray Wylie Hubbard

Adam Carroll: acoustic guitar, harmonica, vocals
Glenn Fukunaga: bass
Richard Bowden: cello, fiddle & trumpet
Riley Osborn, Adam Odor: Hammond B3 organ
Ray Davidson: alto saxophone
Lloyd Maines: steel guitar, electric & acoustic baritone guitar, acoustic lead guitar, acoustic slide guitar, high-string guitar, mandolin, dobro, percussion
Terri Hendrix, Ray Wylie Hubbard: guest vocals

was onder de indruk van de voorganger "Far Away Blues" (2004) van de uit Texas afkomstige singer/songwriter Adam Carroll dus aarzelde ik geen seconde toen ik onlangs op een beurs de opvolger van dat album voor een habbekrats kon aanschaffen. de "americana/roots" muziek geworteld in folk/country op "Old Town Rock 'n Roll" ligt in het verlengde van "Far Away Blues" en doet er niet voor onder.

de inmiddels 49/50 jarige Adam Carroll maakt vrij brave americana die nergens uit de bocht vliegt. hij heeft de reputatie een prima songsmid te zijn. zo verscheen er reeds een eerbetoon aan hem "Highway Prayer: A Tribute to Adam Carroll" en coverde Slaid Cleaves zijn "Race Car Joe" op het album "Unsung".

alle prettig in het gehoor liggende liedjes werden door hemzelf geschreven waarvan een 4-tal co-written. zijn aangename, wat zoetgevooisde stem doet aan die van Josh Ritter denken. het aanstekelijke "Black Flag Blues" met fraaie meerstemmige zang heeft een John Prine vibe over zich. het melancholische "Hi Fi Love" met zijn "Spanish guitar" klanken en ballads zoals "Sacred Love", "Rain" en "Highway Prayer" zijn het beluisteren meer dan waard. zo ook "Old Town Rock 'n Roll" dat overigens verre van rockt.

het enige nummer dat enigszins rockt is de herhaling van "Black Flag Blues" dat dit fraaie album afsluit.

Album werd geproduceerd door Scott Nolan
Recorded at Rivertone Studios, Martindale, Texas

Adam Carroll: lead vocals, acoustic & electric guitar, organ, backing vocals
Scott Nolan: acoustic & electric guitar, bass, piano, percussion, mandolin, harmonica, lead & backing vocals
Joanna Miller: drums, percussion, harmony & backing vocals
Adrian Schoolar: dobro
Mark & Joy Jungers: background vocals

het debuut album van de zoon van Leonard Cohen, die veel van de muziek schreef voor het postume album "Thanks for the Dance" en dat album net als de voorganger "You Want It Darker" produceerde.

12 eigen nummers waarvan de meeste co-written met anderen. opvallend is de gelijkenis met de stem van Leonard, maar dan wel een stem die een stuk beter en zuiverder klinkt dan die uit de nadagen van zijn vader.

daar waar de instrumentatie klein wordt gehouden levert dat een aantal sterke liedjes op, zoals de fraaie melodie van "Cry Ophelia", de ballads "This Pain", "Beautiful As You" en de piano ballad "Opposites Attract" voorzien van prachtige accenten van de cello en viool. dit zijn een 4-tal stemmige, ingetogen nummers die blijven hangen. wat mij betreft de sterkhouders op dit wisselvallige debuut.

de productie met drums programming, strijkers en synthesizers staat mij tegen, waardoor liedjes zoals "Don't Mean Anything" en "Amazing" niet raken. die lelijk klinkende drums zijn eveneens te horen op "How the Mighty Have Fallen". ook het funky "Sister" wil niet beklijven. in combinatie met de matige kwaliteit van de liedjes 3 sterren.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Dean Parks (guitars), Larry Klein (bass) en Jim Cox/Steve Lindsey (keyboards, piano, synthesizers).

dat Adam Cohen wel bovengemiddeld goede liedjes kon schrijven en mooi kon uitvoeren bewees hij op de sterke opvolgers met name "Like a Man" (2011) en in iets mindere mate "We Go Home" (2014).

Album werd geproduceerd door Steve Lindsey
Recorded in Los Angeles, California

hierbij een mooie quote uit de liner notes
"Gratitude is a crossroad that leads quickly to love"

een verbluffend goed album van de inmiddels 52-jarige Adam Cohen. een merendeels akoestisch album met prachtige, romantisch zoete melodieen, "love songs" die diepgaande, emotievolle, poëtische teksten bevatten, geweldig gezongen met zijn warme, aangename stem, waarvan zelfs de frasering sterk aan de jonge Leonard doet denken.

Adam Cohen blijkt een prima songwriter te zijn met 10 zelf geschreven bovengemiddeld goede songs, waarvan 3 co-written, "Matchbox" (Vicci Martinez) en "Overrated" en "Stranger" (Tonio K).

de voornamelijk intieme, melancholische liedjes worden muzikaal prachtig omlijst met stemmige orgel klanken, double-bass, koortjes/samenzang van/met zangeres Jennifer Warnes, subtiel aangevuld met strijkers die nergens prominent aanwezig zijn.

persoonlijke favorieten het sacraal klinkende "Sweet Dominique", "What Other Guy" met prachtige harmoniezang en de minimale klein gehouden songs "Lie Alone", "Overrated" en "Stranger", maar zo zal ieder zijn eigen favorieten hebben.

dit album maakt benieuwd naar zijn overige 3 albums. gezien het feit dat zijn laatste album "We Go Home" uit 2014 dateert, is Adam Cohen vermoedelijk gestopt met het professioneel maken van muziek.

Jennifer Warnes maakte in 1986 het fraaie "Famous Blue Raincoat" (The Songs of Leonard Cohen), maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Patrick Leonard
Recorded at Henson Studios, Los Angeles, California

Adam Cohen: nylon string guitar, vocals
Pat Leonard: piano, Hammond B3, harmonium, synths, string arrangements
Bruce Geitch: steel string acoustic guitar
Don Was, Sean Hurley: stand up bass
Jesse String: steel string acoustic guitar (track 7)
Randy Cooke: hand percussion (track 6)
Sonus Quartet: strings (tracks 1,3,6 &
Jennifer Warnes: harmony vocals

was zeer onder de indruk van de voorganger "Like a Man" (2011) dus onlangs dit vierde album van Adam Cohen aangeschaft.

op "We Go Home" staan 11 zelf geschreven songs, waarvan 2 (tracks 6 en 9) co-written.
een singer/songwriter album met sterke liedjes, gezongen met zijn aangename, warme stem die veel gelijkenis vertoont met die van vader Leonard maar dan zuiverder, waarop de accenten worden gelegd door akoestische gitaar, piano en een strijkkwartet (violen en cello) ondersteund door een ingehouden ritme sectie.

op dit album staan rustige sfeervolle nummers als "Too Real", "Fall Apart" over het overlijden van zijn vader, het ingetogen "So Much to Learn" met prachtige harmoniezang, de piano ballad "What Kind of Man" en het akoestische miniatuurtje, de fraaie afsluiter "Boats".

deze worden afgewisseld met iets meer up-tempo nummers, waarvan "We Go Home" dat qua melodie en refrein met meerstemmige zang en "hand claps" sterk doet denken aan de hit "Ho Hey" van de folkrock groep The Lumineers, de heerlijke melodie van "Love Is" met een prachtig vrouwenkoor en "Swear I Was There" dat als een rustige piano ballad begint en langzaam naar een climax toewerkt zonder dat het bombastisch wordt.

jammer dat het bij dit vierde album is gebleven, want Adam Cohen bewees op dit album wederom een bovengemiddeld goede songwriter te zijn (ook tekstueel valt er veel te genieten), hoewel een song van het kaliber "Sweet Dominique" van zijn voorgaande album "Like a Man" ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Don Miguel

zoals ik elders bij zijn 5e album "Hope Park" uit 2022 lees in een bericht van Culture VBJ, omschrijft Adam Holmes zijn muziek als americana/folk/soul with a bit of Scotland. dat lijkt mij een goede omschrijving van 's mans muziek. laid-back klinkt het ook wel. dit debuutalbum "Heirs and Graces" (2013) kocht ik ooit tijdens 1 van mijn rondtochten door het prachtige Schotland. we maakten een stop in Edinburgh en op advies van de verkoper kocht ik dit album van de man afkomstig uit Edinburgh. een fijne, warme stem (die mij aan Bobby Charles doet denken), met teksten die er toe doen, maar vooral goede songs die beklijven. de man schrijft goede liedjes. de opener Monday Morning doet wel aan de onvolprezen John Martyn denken. 2) en 9) vind ik iets "mindere"nummers maar daartussen staat een hele trits aan prachtnummers. 3) Oh My God is evenals 4) I Can't Be Right een prachtige ballad. 5) Aviemore een soort van eerbetoon aan die stad met een heerlijke fiddle partij. 6) Shadows een prima melodie a la Nick Drake en 7) Common Ground is eveneens een pareltje opgesierd met pedal steel guitar. 10) Mother Oak wederom een prachtballad sluit het album schitterend af.
de backing vocals van Hannah Beaton verhogen het luistergenot nog verder. het album werd opgenomen in Glasgow (Gorbals Sound) en geproduceerd door John Wood.
in de liner notes laat Adam Holmes het volgende weten:

This record is dedicated to everyone
who has supported, believed, fed
nurtured and taught me.
You give me the drive and purpose to continue.
I keep you all in my heart, with each step

dit is alweer het 6e album van de sympathieke Schotse singer/songwriter Adam Holmes. ken alleen zijn debuutalbum "Heirs and Graces" uit 2013 en dat vond ik een geweldig authentiek, integer folk album gevuld met veelal sterke eigen composities. dat album werd geproduceerd door John Wood, bekend van zijn producties met Nick Drake en John Martyn. plaatste op 16/07/23 een post bij dat album.

wellicht onterecht ben ik de man daarna uit het oog verloren. begrijp dat Adam Holmes in de afgelopen 10 jaar het podium heeft gedeeld met niet de minste artiesten, o.a. Martin Simpson, wijlen John Prine, Van Morrison, Laura Marling, Karine Polwart, Eddi Reader, Becky Unthank, etc. en talloze keren genomineerd is voor diverse Britse en Schotse music awards.

gezien de titels "Go Lassie Go", "Peggy Gordon" en het klassieke anthem "Auld Lang Syne" op dit album vermoed ik dat zijn muziek in de loop van de tijd meer mainstream is geworden, maar ik kan me vergissen.
"Black is the Colour" zal wel een cover zijn van Luka Bloom. toch wel benieuwd naar deze nieuwe worp van Adam Holmes. meen dat zijn albums alleen te downloaden of fysiek te bestellen zijn op zijn site.

het alweer 19 jaar oude op het befaamde, onafhankelijke Rounder label uitgebrachte debuutalbum van de inmiddels 44-jarige in Kelwood, provincie Manitoba geboren Canadese singer/songwriter werd met name in haar thuisland Canada zeer goed ontvangen.

de muziek van een groot aantal singer/songwriters lijkt gedoemd om aan de aandacht van het grote publiek te ontsnappen. zo ook de muziek van Alana Levandoski. zij beschikt over een voor dit genre prima stem, schrijft goede songs veelal over haar ervaringen met de ups en downs in de liefde, voorzien van melodieën die beklijven en die op dit album prachtig muzikaal worden ingevuld met o.a. banjo, pedal steel en viool. haar muziek en stem op dit fraaie folk/country/gospel album doen mij regelmatig aan het werk van wijlen Nanci Griffith en Michelle Shocked denken.

de rustige, ingetogen nummers overheersen op dit album en daar zit menig pareltje tussen, o.a. "Moonshine", "I Ain't No Saint" met een fraaie pedal steel, die ook prominent te horen valt op "Bring Me On Home" en "Misty Sea", songs die worden afgewisseld met wat meer up-tempo nummers als "Prairie Sun" en "Jezebel's Ringin". het prijsnummer is wat mij betreft het door orgel en pedal steel spel gedragen "Sold Your Wings".

belangrijke bijdragen op dit album komen van 2 leden van de Canadese folk fusion band The Duhks, t.w. Leonard Podolak (banjo) en Tania Elizabeth (viool).

wellicht niet opzienbarend, maar gewoon een prima, degelijk "roots/americana" album.

Album werd geproduceerd door Norm Dugas & Alana Levandoski
Recorded at Norman Dugas Productions, Winnipeg, Manitoba
All songs written by Alana Levandoski

"In memory of Eleanor Rose McRae-- a farm girl who led a simple life that had inner bigness--this album is dedicated to you"

de muzikanten op dit album:
Alana Levandoski: lead vocal, acoustic guitar, background vocals
Murray Pulver: electric guitar, acoustic guitars
Spider Sinneave: bass
Sean Garrity: bass
Christian Dugas: drums & percussion, background vocals
Richard Moody: viola
Randy Hiebert: electric slide, acoustic guitar
Leonard Podolak: banjo
Tania Elizabeth: violin
Ron Halldorson: pedal steel
Norm Dugas: organ, piano, Leslie organ, Wurlitzer
Sarah Dugas & Andrina Turenne: background vocals
Corey Ticknor: mandolin

het debuutalbum op de westerse markt van de Malinese grootmeester werd vanwege de rode hoes simpelweg "Red" genoemd. er bleken al 6 of 7 cassettes met muziek van de man in Mali in omloop te zijn. een selectie daarvan werd in de jaren 80 uitgebracht op de LP's "Red" (1984) en "Green" (1988) vanwege de groene hoes.

het verhaal erachter is dat de BBC radio 3 d.j. Andy Kershaw in 1986 een platenwinkel in Parijs bezocht en in de uitverkoopbakken nietsvermoedend de LP "Red" kocht, uitgegeven op het Disques Esperance label dat gedistribueerd werd door het Franse Sono Disc. thuis in Engeland begon hij deze muziek te draaien en bleek deze Afrikaanse akoestische blues bij de luisteraars aan te slaan. even later bezocht hij een "African music gig" in Londen (Town and Country Club) waar hij Anne Hunt ontmoette, 1 van de oprichters van het World Circuit label en sprak hij haar aan "We've got to find this guy called Ali Farka Toure" en "We've got to bring him to the U.K.". Anne Hunt ging naar Mali en vond de man. niet veel later maakte hij zijn UK debuut in dezelfde club voor een zaal met enthousiaste fans en werd dit album in Engeland uitgebracht.

op dit "Red" horen we Ali Farka Toure op zijn puurst met de man op zang en gitaar en een 2e stem van Hammar Sankare die tevens bescheiden percussie speelt, waardoor de muziek als een spontane sessie aanvoelt. hoewel zijn latere albums, zoals "Savane" en "Talking Timbuktu" met Ry Cooder eveneens geweldige muziek bevatten, heeft zijn muziek zelden zo authentiek geklonken.

de re-issue in 2004 van deze "digitally remastered" albums op cd in een 2-cd set (World Circuit) klinkt als een klok. de oorspronkelijke opnames vonden plaats in "the early eighties at Radio Mali Studios, Bamako, recorded by Boubacar Traore, Jean Claude & Ali Farka Toure".

All songs by Ali Farka Toure

voor wie iets wil weten over de teksten die nogal "basic" zijn:

1. La Drogue - A song to educate the young not to take drugs
2. Ali Aoudy - In praise of the late Ali Aoudy, a great Malian hero who worked with Modibo Keita to gain Mali's independence
3. Cherie - A love song
4. Timbindy - A love song telling of the attempts to seduce a reluctant girl
5. Laleiche - Love song about the problem of a poor boy in love with the daughter of rich parents
6. Ketine - An ancient theme encouraging us to seek justice where there is injustice
7. Laisse les Fases - Do not do wrong as you will lose your true self
8. Baliky Lalo - Tells of an old man who seeks out young girls

de muziek is van hetzelfde laken een pak als op het eerder in 1984 verschenen album "Red", hoewel de instrumentatie net iets uitgebreider is. verscheen samen met "Green" als 2-cd set "Red & Green".

authentieke, pure in spontane sessies gespeelde Afrikaanse akoestische blues, zoals Ali Farka Toure die op zijn eigen, unieke manier voortbracht.

tijdens een interview werd hem ooit gevraagd wat de ontbrekende schakel was tussen zijn muziek en de Amerikaanse blues:

"Was this style of blues, isolated in remote rural Africa for centuries, the very same music slaves had carried with them to the plantations of the American southern states? No, was the short answer to that. Ali turned out to be a big fan of American blues and had accumulated since his youth a collection of cassettes. However on first hearing this music in the 60's he had been struck by the similarities it bore to his own. "This is music that has been taken from here" he once said.

de originele opnames van dit album vonden "in the early eighties" plaats in de Radio Mali Studios, Bamako, recorded by Boubacar Traore, Jean Claude & Ali Farka Toure en werd als re-issue geproduceerd door Nick Gold. de geluidskwaliteit is prima.

All songs by Ali Farka Toure

tracks 1 t/m 4
Ali Farka Toure - vocals & guitar
Hammar Sankare - vocals & calabash

tracks 5 t/m 8
Ali Farka Toure - vocals & guitar
Boubacar Hamadoun Farana - griot
Ousmana Gadjaka - n'goni traditional guitar

uit de liner notes (World Circuit, 2004)

"Two cd set of classic recordings available for the first time in over a decade. The "Red" album is the pivotal set that launched Ali's career in the west, and the "Green" album reconfirmed his status as one of Africa's most important artists. Both albums are included complete and digitally remastered from the original tapes"

een verzamelaar van de uit Niafunke afkomstige Malinese grootmeester met zijn vroegste werk opgenomen voor Radio Mali, waarvan meerdere nummers eerder verschenen op LP's die tussen 1976 en 1978 (staan hier niet op MuMe) werden uitgebracht op het Sonafric label, een sub label van het Franse Sonodisc label.

de sound is authentiek, puur en rudimentair. laat je niet afschrikken door de album opener, het instrumentale met viool gespeelde "Njarka", want daarna volgen prachtige, sober uitgevoerde liedjes van Ali Farka Toure met zijn geweldige gitaarspel door hem gezongen in de dialecten Sonrai, Peul en Tamascheq.

de begeleiding is minimaal met ngoni (een West-Afrikaans luitinstrument) te horen op 5 nummers waarop hij samenwerkt met Nassourou Sare, njarka viool en een enkele keer een koortje, zoals op "Samarya". veel authentieker dan op Radio Mali zul je de man niet te horen krijgen.

"Njarka", "Seygalara" en de afsluiter "Njarka" (excerpt) zijn instrumentaal.

hulde aan muziekproducente Lucy Duran voor de liner notes in het uitgebreide boekwerkje en het World Circuit label die deze verzamelaar samenstelde waardoor deze muziek ons mag bereiken.

alle teksten van de liedjes werden in de Engelse taal bijgevoegd en uitgelegd, zoals bij voorbeeld "Amadinin" (a song based on a typical Tamaschecq rhythm and melody but which may remind the listener of the blues).

Album werd geproduceerd door Nick Gold
All songs by Ali Farka Toure
Original recordings produced by Radio Mali, recorded by Boubacar Traore & Jean Claude (1970-1978)

wederom een album met unieke Afrikaanse (akoestische) blues zoals die n.m.m. alleen door Ali Farka Toure werd gemaakt. authentieker en wellicht iets minder toegankelijk voor de oren van de westerse luisteraar dan zijn samenwerking "Talking Timbuktu" (1994) met Ry Cooder.

2 originals van Ali (1 en 2) en voor de rest "traditionals" waaronder de instrumentale afsluiter.
de muziek wordt net ietsje meer ingekleurd dan op zijn voorgaande albums met bijdragen op harmonica van de Engelse singer/songwriter Rory McLeod op het magistrale "Heygana", het spel van de Engelse jazz saxofonist Steve Williamson op "Ai Bine" en de bijdragen op bodhran en fiddle van de Ierse muzikanten Sean Keane en Kevin Conneff, bekend van de Chieftains op het nummer "Kenouna".

hoogtepunten o.a. zijn eigen "Heygana" en de traditional "Jungou".

Ali Farka Toure (R.I.P. 06-03-2006) laat zich in zijn meest pure vorm het best beluisteren op zijn albums "Red" (1984) en "Green" (1988), waarvan in 2004 een re-issue (2-cd) verscheen op het label World Circuit. ook de postume release "Voyageur" (2023) met outtakes en "on the road" opgenomen songs is een pareltje.

Album werd geproduceerd door Philippe Bertrand & Nick Gold
Recorded at Cold Storage Studios, Brixton, England & Studio Bolibana, Paris, France

Ali Farka Toure: guitar, vocals, njarka (fiddle)
Amadou Cisse: calabash, percussion, vocals
Mamaye Kouyate: ngoni

inderdaad een geschenk uit de Malinese hemel. Ali Farka Toure 1 van de grootmeesters van de Malinese muziek. een prachtige, postume release met outtakes en "on the road" opgenomen liedjes. het ene pareltje na het andere pareltje volgen elkaar van het begin tot het eind op. de man is alweer 17 jaar niet meer onder ons. ik citeer uit de liner notes van Nick Gold die dit album samen met zijn zoon Vieux produceerde: "The songs collected here were not recorded with any particular release or project in mind, but more as a memo of an idea or an artistic meeting. Over time they became a precious private archive shared amongst a small group of family, musicians and friends. I worked with his son Vieux to complete the recordings ready for release. The pieces encompass a wide variety of styles and are sung in five languages. we recorded them at various times and places over a period of 15 years". hulde aan degenen die deze release mogelijk hebben gemaakt. het kan zich meten met zijn beste werk zoals Savane, Talking Timbuktu (samenwerking met Ry Cooder), en de 2 wonderschone duo albums met Toumani Diabate. de meerstemmige zang, de ritmes en de van hem bekende gitaarriffs. alles is hier aanwezig. een plaat voor alle seizoenen maar zeker ook een ideale zomerplaat. een "must have" voor de liefhebbers.

de muziek op dit album sluit volledig aan op die van het 5 jaar eerder verschenen album "In The Heart Of The Moon". de basis bezetting is: Ali Farka Toure guitar and vocals (2 en 7), Toumani Diabate kora aangevuld met bass (nummers 1,2, 5, 6 en 11). zoon Vieux Farka Toure speelt op een aantal nummers conga en verzorgt de backing vocals op de 2e track. dit album werd eveneens geproduceerd door Nick Gold, die de muziek van deze virtuoze muzikanten alle ruimte geeft en kraakhelder laat klinken. er staan 6 nummers op van de hand van Ali Farka Toure, 2 van Toumani Diabate en 3 traditionals. zoals op het hoesje staat vermeld "Their final recording together. The follow-up to the Grammy Award winning "In The Heart Of The Moon". An album of spellbinding beauty".

als men dit World Music noemt, dan is dit voor mij althans inderdaad een wereldplaat. een adembenemend mooi, welhaast meditatief album. de basis bezetting is Ali Farka Toure (gitaar, zang op 1 en 7), Toumani Diabate (kora). daar omheen slechts bass guitar, percussie en Ry Cooder op kawai piano en gitaar (nr. 12). opgenomen in Hotel Mande, Bamako, Mali. schitterende, sierlijke muziek zoals Stijn hierboven opmerkt. met blues heeft het mijns inziens weinig te maken. ik ben een liefhebber en mag deze graag in alle jaargetijden opzetten. je kunt het saai of getokkel vinden. ook prima natuurlijk maar je houdt ervan of niet.
het album "Ali and Toumani" uit 2009 vind ik net iets minder, maar je kunt je afvragen wat in dit geval "minder" is. ook dat album is het beluisteren meer dan waard.

alweer 30 jaar geleden verscheen deze samenwerking van de Malinese grootmeester wijlen Ali Farka Toure met de inmiddels 78-jarige Ry Cooder.

9 eigen nummers van Ali Farka Toure plus de traditional "Diaraby" op dit meesterlijke album dat uitgroeide tot een klassieker in dit genre. niet voor niets kreeg het album in 1994 een Grammy Award voor "Best World Music album".

mijn persoonlijke favoriet is niet de slow blues van "Ai Du", maar het ritmisch pulserende, bijna hypnotiserende "Lasidan" dat met uitwaaierende gitaarklanken naar een climax toewerkt. een fantastisch nummer, waar de overige nummers zoals "Bonde", "Soukora" of "Keito" nauwelijks voor onder doen.

overigens verschenen een aantal nummers o.a. "Amandrai" en "Lasidan" al eerder op oudere albums van Ali in versies die ook het beluisteren waard zijn.

enigszins verrassend zijn de bijdragen van jazz bassist John Patitucci (bekend van zijn werk met o.a. Chick Corea) en bluesman wijlen Clarence "Gatemouth" Brown, waar de keuze voor oudgediende Jim Keltner als drummer niet verrast.

het zijn de 2 volledige instrumentale nummers "Sega" en "Banga" die mij ervan weerhouden om de magistrale muziek op dit album 5 sterren te geven.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Recording Studio, Los Angeles, California

citaat uit de liner notes (Nick Gold, 1994)

"Having long treasured each others recordings Ali Farka Toure and Ry Cooder first met in London in the summer of '92. Their connection was immediate and the bond was secured when Toure presented Cooder with his prized possession - , his first instrument, a little one string lute called a n'jurkel. They agreed to try something together one day.

In September '93 Toure left his farm in the Timbuktu region of Mali, West Africa and travelled to the States for a rare tour and to record his new album. A few hour's rehearsal at Cooder's Santa Monica home hinted at inspiring possibilities and Ali's next three dates all featured Ry as an impromptu special guest. Recording was set for the following week and Clarence "Gatemouth" Brown, John Patitucci and Jim Keltner were invited to join Toure's regular musicians Hamma Sankare and Oumar Toure in the studio.

With Ry Cooder producing, language was merely a difference, not a barrier. That indefinable spark which ignites a special session was lit and recording was completed in three days"

een verzamelaar met oude en nieuwe liedjes met inderdaad 5 "previously unreleased tracks" (1 t/m 4 en 16), gezongen met de engelenstem van Alison Krauss.

liedjes van hedendaagse songwriters zoals Sarah Siskind en Julie Lee, Elvis Costello en T-Bone Burnett (10), Sting (12) met een harmony vocal van Sting, 2 covers (1 en 16) van country legende Don Williams in combinatie met een aantal soundtrack/tribute nummers en traditionals zoals de prachtige gospel "Down the River to Pray" van de soundtrack "O Brother, Where Art Thou" en het Ierse folkliedje "Molly Ban" van het Chieftains album "Down the Old Plank Road".

het erg zoete "Baby Mine" is afkomstig van de Disney klassieker Dumbo, een nummer dat eerder verscheen op het album "The Best of Country Sings the Best of Disney". prefereer de meer pittige versie van Bonnie Raitt op het Disney album "Stay Awake" (1988). 1 van de vele ballads op deze verzamelaar, waarvan de onversneden bluegrass van "Sawing on the Strings" 1 van de weinige up-tempo liedjes is.

verder een aantal prachtige duetten met James Taylor en de mij onbekende country artiest Brad Paisley.
het up-tempo country pop duet met John Waite (van de Engelse rockband The Babys) valt enigszins uit de toon bij de rest van deze voorbeeldige verzamelaar.

hierbij een deelcitaat (Jim Bessman 2007)

"The typically long wait between her own albums now yields "A Hundred Miles or More" which, with 16 tracks and close to 70 minutes of breathtaking music, could almost qualify as a double-album. Starting with key tracks recorded for side projects - films, tributes, guest spots - that might have been missed by her fans. Alison recorded five additional songs to round out the release.

The end result is both a new album and, like her 1995 double-platinum "Now That I've Found You", a pairing with previously released material. Unlike the 1995 collection, however, all of the material comes from outside her preceding solo and Union Station recordings"

een fraaie verzamelaar van de inmiddels 54-jarige Alison Krauss met toegankelijke, radiovriendelijke liedjes.
niet verwonderlijk dat dit album in de States goed was voor 2x platina. onder haar fans mag zij collega's als Emmylou Harris, Linda Ronstadt en Dolly Parton rekenen.

herken hetgeen Theoden King hierboven schrijft, dat haar lieflijke, zoete stem op den duur niet zo kan bekoren. mis ook de expressie en kracht in haar stem van zangeressen als Harris en Ronstadt.

veel prachtig gezongen ballads op dit album waarbij allerlei hartenleed passeert en verrassende covers van de rock ballad "Oh, Atlanta" van wijlen Mick Ralphs (ex Mott the Hoople, Bad Company) en "I Will" (Lennon/McCartney) beide nummers die minder beklijven. ook "Sleep On" (Nelson Mandrell) en "In the Palm of Your Hand" (Ron Block) ervaar ik als mindere nummers.

hoogtepunten zijn naast het titelnummer, "Teardrops Will Kiss the Morning Dew" (Paul Craft), de gospel "When God Dips His Pen of Love in My Heart" met de Cox Family, "I Don't Believe You've Met My Baby" met het geweldige spel van Jerry Douglas op Weissenborn gitaar en met name de mid-tempo ballad "When You Say Nothing at All" (co-written Don Schlitz) die o.a. de hit "The Gambler" van Kenny Rogers schreef.

los van de leden van haar uitstekende Union Station band speelden op dit album o.a. mee, Sam Bush (mandolin), wijlen Roy Huskey Jr. (acoustic bass), wijlen Kenny Malone (drums), Stuart Duncan (harp, fiddle) en de vermaarde Jerry Douglas (guitars, dobro) die vanaf 1998 lid werd van haar band. de prachtige harmoniezang op vele nummers mag niet onvermeld blijven.

vanwege de rijkere instrumentatie en de meer authentieke bluegrass klanken gaat mijn voorkeur uit naar haar live album "Alison Krauss & The Union Station" (2002).

het vierde solo album van Alison Krauss. de cover geeft al te denken. heb meer met natuurlijke schoonheid inclusief de imperfecties. op dit album met veel covers van country liedjes van bekende en minder bekende country songwriters slaat de tot de in perfectie gefabriceerde, bijna klinisch klinkende muziek een beetje door, hoewel ik het liever geen muzak wil noemen.

veel ballads gezongen met haar zoete engelenstem die in mijn beleving iets teveel "over the top" klinken met weldadige strijkers op nummers als "River in the Rain" en "All Alone Am I" die het geheel mierzoet maken. ook "Windy City" en "You Don't Know Me" klinken eveneens als aalgladde Nashville country, niet direct "my cup of tea".

sterkhouders zijn de aanstekelijke up-tempo nummers "It's Goodbye etc" met bescheiden big band klanken, "Dream of Me" (ondanks de tenenkrommende tekst) en het veel gecoverde "Poison Love" (Elmer Laird) waarvan de ultieme versie op het Doug Sahm album "Doug Sahm and Band" (1973) verscheen. ook de cover van T-Bone Burnett prefereer ik boven haar versie. de Willie Nelson cover "I Never Cared For You" met lichte jazzy accenten wil eveneens beklijven, waarvan de live versie evenals de live versie van "Windy City" meer sprankelend klinkt dan de studio versie.

15 en 16 zijn extra bonus tracks. haar obligaat klinkende cover van de Rodney Crowell klassieker "Till I Gain Control Again" mist de emotie en zeggingskracht van de versie van Emmylou Harris. op het eveneens glad gestreken tweede Willie Nelson nummer "Angel Flying Too Close to the Ground" zijn de backing vocals van het gospel trio The McCrary Sisters te horen. op deze 2 nummers spelen o.a. Greg Leisz (pedal steel) en Mickey Raphael (harmonica) mee.

een teleurstellend album met nogal wisselend songmateriaal waar de authentieke bluegrass of "roots" muziek helaas ver te zoeken is.

het tot nu toe enige live album van Alison Krauss & Union Station is veruit mijn favoriet.
authentieker, minder gepolijst en energieker dan de reguliere studio albums met band en haar solo albums.

een 5-tal traditionals (5,8,15,17,24), 2 nummers (1 en 3) van songwriter Robert Lee Castleman, plus covers van o.a. "Tiny Broken Heart" (The Louvin Brothers), "New Favorite" (Gillian Welch/David Rawlings), "Broadway" (The Cox Family), "Oh, Atlanta" (Mick Ralphs) een 2-tal nummers (13 en 25) van bandlid Ron Block en een 3-tal nummers (2,14 en 19) van Jerry Douglas.

de ballads gezongen met de zoete engelenstem van Alison Krauss worden afgewisseld met de meer up-tempo bluegrass nummers als "Bright Sunny South" en "Tiny Broken Heart" beide met sterke leadzang van Dan Tyminski, die ook de lead vocal op de klassieker "A Man of Constant Sorrow" voor zijn rekening neemt. op het eveneens up-tempo "Faraway Land" verzorgt Ron Block de leadzang.

nummers die in combinatie met de 4 instrumentale nummers, het aanstekelijke "Choctaw Hayride" (Jerry Douglas), de onvervalste bluegrass van "Tiny Broken Heart", het door Jerry Douglas solo op dobro gespeelde " A Tribute to Peador O'Donnell/Monkey Let the Hogs Out" (co-written Donal Lunny) dat een lust voor het oor is en het uitbundige "We Hide & Seek" voor de nodige afwisseling zorgen.

ook het duet "The Boy Who Wouldn't Hoe Corn" en "Take Me for Longing" laten fraaie "feel good" bluegrass horen. de prachtige gospel "Down to the River to Pray" (een live opname van "Austin City Limits") wordt a-capella gezongen met een aantal bandleden en wijkt iets af van de versie van het album/sountrack "O Brother, Where Art Thou".

een (h)eerlijk live album met bezielde, gedreven gespeelde muziek gespeeld door ras muzikanten. gitarist/zanger Dan Tyminski verliet in 2025 na een 30-jarig dienstverband de band en begon een solo carrière. hij droeg nog wel bij aan het vorig jaar verschenen album "Arcadia".

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded live on April 29 and 30, 2002 at The Louisville Palace, Louisville, Kentucky

Alison Krauss: lead vocal, fiddle
Dan Tyminski: guitar, mandolin, vocals
Jerry Douglas: dobro
Ron Block: banjo, guitar, vocals
Barry Bales: acoustic bass, electric upright bass, vocals
Larry Atamanuik: drums, percussion

na een lange stilte van 18 jaar na zijn vorige studio album "Motion" (1978) verscheen "Connected". een sterk come-back album waar de New Orleans legende Allen Toussaint meerdere jaren aan had gewerkt. de alleskunner (pianist, songwriter, arrangeur, producer) nam dit album op in zijn eigen thuis studio met hulp van zijn zoon Reginald. zijn liedjes werden o.a. gecoverd door Robert Palmer, Bonnie Raitt en Boz Scaggs. de bekendste daarvan is "What Do You Want the Girl To Do" van Boz Scaggs.

verwacht geen rauwe r&b maar eerder een mix van funky r&b vermengd met jazz, soul en pop invloeden. het album opent met het funky pareltje "Pure Uncut Love" gevolgd door het fraaie up-tempo "Do the Do".

de prachtig gezongen ballads zoals "If I Leave", "Sweet Dreams" een duet met zangeres Tricia Boutte en "In Your Love" worden afgewisseld met een 3-tal funky instrumentale nummers "Funky Bars", "All of It" en "Rolling with the Punches". op de overige nummers horen we een prima bij stem zijnde Allen Toussaint op meerdere nummers aangevuld met een koortje. uitschieters daarvan zijn het funky, melodieuze "Ahya", het uitbundige "Aign Nyee" doorspekt met Caribische invloeden en het eveneens funky "Oh My".

de wellicht iets te gepolijste productie van dit album heeft een kristalhelder geluid, maar op de kwaliteit van de muziek valt weinig af te dingen. naast oudgedienden als Dave Bartholomew (trompet) en Leo Nocentelli (gitaar) van The Meters spelen er allerlei jonge opkomende New Orleans muzikanten mee op het toegankelijke "Connected", dat Allen Toussaint wederom weinig commercieel succes opleverde.

geen klassieker zoals zijn magnum opus "Southern Nights" of "Life, Love and Faith" maar een alleszins genietbaar album van deze grootmeester. de tekst van "We're All Connected" is relevanter dan ooit, maar dat terzijde.

Produced by Allen Toussaint & Clarence "Reginald" Toussaint
Recorded at Sea-Saint Recording Studios, New Orleans
All songs composed by Allen Toussaint

december 2023 was ik met vrouwlief een 2-tal weken in het warme New Orleans om daar met familie kerst en O&N te vieren. we reden o.a. via de Allen Toussaint boulevard richting centrum (Bourbon Sreet, French Quarter) en deden ons op een terrasje tegoed aan Cajun "gumbo" food. daarna langs de oevers van de Mississippi gewandeld en de bekende "steamboat" voor anker zien liggen. New Orleans is een smeltkroes met "good vibes" die muziek ademt met veel straatmuzikanten en "brass bands" die op straat hun ding doen en veel clubs met "live music". concert bezocht in de befaamde club Tipitina's waar o.a. posters van Dr. John en Allen Toussaint aan de muur hingen. oudgediende Cyril Neville, samen met Aaron nog 1 van de in leven zijnde Neville Brothers, verzorgde daar begeleid door een aantal jonge muzikanten een vlammend "funky" optreden. wat verder opviel was de ontspannen, positieve sfeer in de stad en de vriendelijkheid van de merendeels (Afro) Amerikanen.

dit ter inleiding van "Southern Nights" een album van de New Orleans legende Allen Toussaint, dat ik reeds bij uitkomen in 1975 tijdens zwoele zomeravonden vele keren afspeelde op mijn zolderkamer in de ouderlijke woning, uiteraard niet wetende dat ik een kleine 50 jaar later in New Orleans zou belanden.

in die zin ervaar ik bij het beluisteren van dit meesterlijke album dezelfde warme nostalgie die Allen Toussaint moet hebben gevoeld toen hij het nummer "Southern Nights" schreef "the lyrics were inspired by childhood memories Allen Toussaint had of visiting relatives in the Lousiana backwoods, which often entailed storytelling under star-filled nighttime skies".

een album dat al een heel leven meegaat en waarop zoals hierboven vermeld, alles klopt. veel musici die hierop meespeelden o.a. Art Neville, Leo Nocentelli en Joseph "Ziggy" Modeliste waren afkomstig uit de entourage rond de Meters en Neville Brothers. eens met willemmusic dat deze tijdloze klassieker zijn meest coherente album is, waarvan de Japanse re-issue (1998) op cd klinkt als een klok.

Album werd geproduceerd door Allen Toussaint & Marshall Sehorn
Recorded at Sea Saint Studios, New Orleans, Louisiana
All songs written by Allen Toussaint