apart album van de eigenzinnige uit Iowa afkomstige singer/songwriter Dan Bern. de muziek laat zich moeilijk omschrijven een soort van folk vermengd met alt.rock en lichte blues invloeden.
zijn expliciete, hilarische teksten en ook de muziek doen wel denken aan die van Loudon Wainwright.

het humoristische "Tiger Woods" over de "great balls" van de Amerikaanse golfer Tiger Woods zet meteen de toon en wordt gevolgd door het rockende met schurende harmonica gespeelde "One Thing Real".

het grappige "No Missing Link" gaat over Darwin's evolutie theorie met de tekstregels "darwin tried explaining it, darwin did the best he could, evolution, pretty theory, but how could darwin know, that aliens came and fucked the monkey". zijn "Cure for AIDS" is wat kort door de bocht met "the day they found a cure for aids, everybody took one little pill and was ok".

het folky "Oh Sister" is een liefdevol eerbetoon aan zijn oudere zus die in zijn jeugd altijd voor hem klaar stond. op het stevig rockende "Chick Singers" uit hij zijn bewondering voor de vrouwelijke singer/songwriters "I hear their voices like a ghost, maybe next thursday I'll throw a party and invite every woman that ever sang a song, oh, this would be the party that I think I would like to be the host".

"Different Worlds" over de verschillen tussen blanke Amerikanen en Afro-Amerikanen heeft eveneens een humoristische ondertoon. "Everybody's Baby" is een fraaie folk/blues ballad met accenten van de accordeon en harmonica.

het rammelende, rommelige "One Dance" en de punky rock van "Jesus Freak" beklijven een stuk minder. het mid-tempo folky "Rolling Away" met backing vocals van Ani DiFranco sluit dit enigszins wisselvallige album met een aantal bovengemiddeld goede liedjes fraai af.

prijsnummer is het folky, ingetogen, ontroerende "Monica" dat verwijst naar het incident in 1993 toen de destijds 19-jarige tennis ster Monica Seles tijdens een toernooi in haar rug werd gestoken door een psychisch verwarde toeschouwer en een aantal jaren later een succesvolle come-back maakte "and now you're back Monica, trying not to think about that thing, then and I hope that you win every medal you can win, but it may never be much fun again".

Album werd geproduceerd door Ani DiFranco
Recorded at Congress House Studio, Austin., Texas

het zoveelste album van de productieve bluesman/singer/songwriter Eric Bibb. dit album ingespeeld met flink wat sessiemuzikanten is meer een mix van blues, folk, gospel en soul dan bij voorbeeld een album als "Good Stuff" met prachtige, authentiek klinkende folk/country blues waarbij hij veel dichter bij zijn "roots" bleef.

14 eigen nummers van Eric Bibb alle co-written waarvan een groot deel samen met muzikant/producer Glen Scott. het hierboven vermelde steviger werk ontbreekt overigens op dit in een gepolijste productie gegoten album met merendeels "easy listening" blues/pop mid-tempo liedjes en ballads, waarvan de opener "A Ship Called Love" met zijn sterke melodie en harmoniezang van de gospelgroep The Dixie Hummingbrids 1 van de betere is. daarentegen zijn "That's What I Do", "Faded Jeans" en "When I Hear the Waves" mierzoete ballads die een soort van lounge blues laten horen. niet zoals ik de man graag hoor.

ook de gladde reggae klanken van van "Turning World" met intro/outro zang van zijn dochter Matilda
wil niet beklijven, zoals ook de gospel van de afsluiter "Praise 'N" Thanksgiving" helaas ten prooi valt aan de gepolijste productie. de christelijk geïnspireerde teksten van een aantal nummers horen bij de diep religieuze Eric Bibb.

sterkhouders zijn de mid-tempo liedjes "Like Aretha Loves to Sing" en "The Way You Are" en het up-tempo "Troubadour" c/w met Ruthie Foster dat hij in duet met haar zingt met een fraaie pedal steel partij van B.J. Cole.

mis authenticiteit, bezieling en vuur op "A Ship Called Love". jammer, waarschijnlijk is het de bedoeling geweest om met dit album een breder, groter publiek te bereiken. het doet mij denken aan de latere blues/soul/pop albums van een vergelijkbaar artiest als Keb Mo die in het begin van zijn carrière een aantal prima country/folk blues albums maakte.

Eric Bibb droeg dit door hemzelf en 4 verschillende producers geproduceerde album op aan Curtis Mayfield. blijft de vraag of Eric Bibb zelf qua productie dit resultaat voor ogen had.

Well, there's a ship called love gettin' ready to sail,
People, I know you know it's time to get on board....

de titel "Booker's Guitar" refereert aan het feit dat Riley B. King aka B.B. King ooit op jonge leeftijd zijn eerste gitaar ontving van zijn oudere neef Booker T. Washington White aka Bukka White, die als een belangrijke mentor wordt beschouwd voor het min of meer opstarten van diens carrière. een thema dat hier op dit album terugkeert in de vorm van Eric Bibb's eerbetoon "Tell Riley".

dit album klinkt alsof het live in de studio opgenomen is met 13 merendeels sterke, eigen liedjes van Eric Bibb plus 2 traditionals het overbekende, folky "Wayfaring Stranger" en de bluesklassieker "Nobody's Fault But Mine".

een (h)eerlijk, ingetogen "less is more" akoestisch folk blues album waarop Eric Bibb's "fingerpicking" gitaarspel en zijn aangename, warme zang uitsluitend wordt aangevuld met de harmonica klanken van de uit Seattle (Washington State) afkomstige singer/songwriter Grant Dermody.

pure, oprechte folk (Delta) blues die wellicht voor sommige liefhebbers iets te "laid back" zal zijn, dat klinkt als een moderne variant op de folk blues van een grootheid uit het verleden zoals Mississippi John Hurt. dat Eric Bibb gelovig is blijkt wel uit liedjes als "With My Maker I Am One" en "One Soul to Save".

favoriete nummers "Walkin' Blues Again", "New Home" en "Tell Riley".

Album werd geproduceerd door Michael Bishop
Recorded in The Bainbridge Store, Burton, Geauga County, Ohio

Eric Bibb: acoustic guitar, 12-string guitar, baritone guitar, slide guitar, banjo
Grant Dermody: harmonica

een heerlijk, ontspannen live album van de singer/songwriter/bluesman Eric Bibb. zijn akoestische gitaarspel wordt hier aangevuld met het elektrische gitaarspel van de Zweedse (jazz) gitarist Staffan Astner

alle eigen liedjes van Eric Bibb uitgezonderd "The Cape" een cover van Guy en Susanna Clark 1 van de prijsnummers in een fraaie folk blues versie en "Troubadour" dat hij samen schreef met Ruthie Foster. het prachtige "New Home" is eveneens een folk blues pareltje. "Tell Riley" is een fraai eerbetoon aan B.B. King.

een 4 tal nummers bieden gospel blues die hij ten gehore brengt met het gospel trio Psalm 4 met o.a. de geweldige zang van zangeres Paris Renita. uitbundig op "New World Comin' Through" en "Thanks for the Joy" en ingetogen op "Connected" en "For You".

nummers 12 en 13 ontbreken op de cd (label Harmonia Mundi) en zijn vervangen door de bezielde, gedreven live bonus track "People Get Ready" (Curtis Mayfield) dat gekoppeld is aan zijn eigen "Get Onboard" live opgenomen met een band in Parc Floral, Parijs. een medley van ruim 11 minuten.

een fraai live album dat het goed doet in de late uurtjes en dat voelt als een intiem huiskamerconcert. minder dan een studio album als "Good Stuff" maar alleszins genietbaar. de actieve positivo Eric Bibb maakte een jaar later een duo-album "Brothers in Bamako" met de Malinese muzikant Habib Koite.

Album werd geproduceerd door Eric Bibb, Staffan Astner, Glen Scott

Eric Bibb: voice, baritone, 6 & 12 string guitars
Staffan Astner: electric guitar

(deel) citaat uit de liner notes van Eric Bibb:

"Troubadour Live was recorded on December 9, 2010, at a venue called Katalin and All That Jazz, near the train station in Uppsala - a university town an hour from Stockholm, Sweden. I lived in Stockholm for many years and my friendship with Katalin, the venue's owner, goes way back. I could write a book about the many unforgettable evenings of exciting music and delicious meals I've enjoyed at her club. So, it's my great pleasure to dedicate this album to Katalin and her colleagues. A thousand thanks, for your friendship and support of troubadours like me!

"My Baby Don't Tolerate" verscheen 5 jaar na het meesterwerkje "Step Inside This House".

13 eigen nummers van Lyle Lovett, waarvan 1 het matige "You Were Always There" c/w met Viktor Krauss (broer van Alison) en een eveneens matige cover "Election Day" een nummer van de obscure singer/songriter Blaze Foley. jammer dat hij niet koos voor een nummer als "Clay Pigeons", dat prachtig door John Prine werd gecoverd op diens album "Fair & Square".

geen big band sound, jazz of folk op dit album, maar een wat merkwaardige pop/rock? opener "Cute as a Bug" dat wordt gevolgd door het stuwende bluesy licht rockende titelnummer "My Baby Don't Tolerate" 1 van de sterkhouders. verder een 2-tal nummers gespeeld in western swing stijl "The Truck Song" en "San Antonio Girl" voor mij geen favoriet genre en merendeels nummers die een beetje het midden houden tussen alt.country en gepolijste, klassieke Nashville country.

andere favorieten zijn de country ballad "In My Own Mind" met fraaie accenten van de fiddle en pedal steel, het mid-tempo "Working Too Hard" en de 2 prachtige gospel liedjes met koor "I'm Going to Wait" en "I'm Going to the Place" die het album afsluiten.

ondanks de van hem bekende diversiteit aan stijlen laat "My Baby Don't Tolerate" zich vooral als een country album beluisteren. ervaar deze als een wat "minder" album van Lyle Lovett. een middenmoter binnen zijn oeuvre. te goed voor 3,5 sterren maar goed genoeg voor een krappe 4 sterren.
de man heeft n.m.m. heel wat betere albums gemaakt.

bij de vele "thanks" in de liner notes bedankt hij Guy Clark, Joe Ely, John Hiatt en Rodney Crowell.

Album werd geproduceerd door Billy Williams & Lyle Lovett
Recorded at O'Henry Sound Studios, Burbank, California

Viktor Krauss (bass), Russ Kunkel (drums), Matt Rollings (piano), Dean Parks (electric guitar), Paul Franklin (steel guitar), Stuart Duncan (fiddle), Sam Bush (mandolin) en Lyle Lovett (acoustic guitar, vocal).
Jon Randall en Sam Bush verzorgen op een 5-tal nummers de harmoniezang.

de Fabulous Thunderbirds werd in 1974 in Austin, Texas geformeerd. de band met destijds o.a. gitarist JImmy Vaughan (broer van Stevie Ray) in de gelederen speelde in de beginjaren de zalen van Austin en omgeving plat. later zouden zij o.a. concerten openen voor grote acts als de Rolling Stones en Eric Clapton. hun album "Tuff Enuf" met daarop de gelijknamige single werd hun best verkochte album.
de band heeft in de loop van de jaren verschillende line-ups gehad. ook gitarist Duke Robillard die JImmy Vaughan verving was een aantal jaren bandlid.

de enige constante factor in de band is de lead zanger/harmonica speler Kim Wilson. "High Water" is feitelijk een samenwerking van hem met de sessie muzikanten Steve Jordan en Danny "Kootch" Kortchmar.
alle 12 songs werden door dit 3-tal geschreven en geven zij vorm met veelal ontspannen (Texas) blues rock en r&b een enkele keer met een gospel sausje zoals op "High Water", soul op het soulvolle "Do Right by Me" of zelfs lichte reggae invloeden op "Save It for Someone Who Cares".

geen album met heftige roots rock met "over the top" gierende gitaren en dat bevalt goed. bij een enkel nummer doet de sound denken aan de "swamp blues" van Tony Joe White mede door de harmonica van Kim Wilson, die over een voor dit genre prima bluesy, rauwe stem beschikt.

"High Water" is niet echt verrassend maar een toegankelijk "laid back" blues rock album voor de liefhebber van het genre.

Album werd geproduceerd door Steve Jordan & Danny Kortchmar
Recorded at Knotek & Acme Recording Studios, N.Y.C.

Kim Wilson: lead vocals, harp, guitar, background vocals
Steve Jordan: drums, bass, guitars, organ, percussion, b.v.
Daniel Kortchmar: guitars, organ, piano, b.v.

het solo debuut album van John Doe, de frontman en mede oprichter van de vermaarde Californische punk rock band X met wie hij een hele reeks albums maakte en waarbij hij de lead zang deelde met zangeres Exene Cervanka.

9 eigen liedjes van John Doe waarvan een aantal co-written plus een 3 tal covers "It's Only Love" van Nashville country singer/songwriter Hank Cochran, "The Real One" (John Hiatt) dat niet kan tippen aan het origineel en "Knockin' Around" (Butch Hornsby).

de punk rock invloeden zijn terug te horen op nummers als "A Matter of Degrees" co-written met de Texaanse rootsrocker wijlen Jon Dee Graham (R.I.P. 27-02-2026) , "Dyin' to Get Home", "Worldwide Brotherhood" (een bandnummer), "By the Light" en "Touch Me Baby". wellicht fijne nummers voor de liefhebbers van stevige roots rock. op de eveneens stevige opener "Let's Be Mad" speelde als gast meestergitarist Greg Leisz mee op slide gitaar.

de mid-tempo rock ballads "Take #52" (c/w Exene Cervanka), "With Someone Like You", "By the Light" en de klein gehouden, breekbare afsluiter "My Offering" zijn wat mij betreft de sterkhouders.

onder de gastmuzikanten bevinden zich zangeres Vicki Peterson (van The Bangles), Pat McLaughlin (vocals), Phil Shenale (piano, vibes) en Billy Payne (Little Feat) op toetsen.

"Meet John Doe" werd destijds bij uitkomen bejubeld door de Nederlandse muziekpers maar er staan n.m.m. te weinig memorabele liedjes op. ook de ietwat eentonige, doorrookte, schelle stem van John Doe gaat op den duur wat tegen staan. kan me vergissen, maar dit debuut nodigt niet uit om meer albums van de man te beluisteren, wiens teksten op dit album nogal zwaar op de hand zijn.

Album werd geproduceerd door Davitt Sigerson
Recorded at Track Record, North Hollywood & Studio Masters, Los Angeles, CA

The Band:
John Doe: vocals, acoustic guitar
Jon Dee Graham: guitars
Richard Lloyd (Television): electric & slide guitars, harmonica
Toni Marsico: bass
Jeff Donavan: drums

de zwanenzang van de legendarische Cubaanse zanger Ibrahim Ferrer. na het succes van de Buena Vista Social Club kreeg de man de kans om zijn droom "Mi Sueno" (My Dream) waar te maken. een album gewijd aan het meest romantische Cubaanse muziekgenre de "bolero", de muziek waar hij in zijn jeugd mee opgroeide.

"Mi Sueno" is een postuum album waarbij de demo's van zijn zang voor zijn overlijden in 2005 werden opgenomen en in een aantal gevallen later van muziek werd voorzien waarmee het project kon worden afgesloten.

heerlijke relaxte, rustgevende, sfeervolle, "warme" muziek die nauwelijks onder doet voor de BVSC albums. merkwaardig lage waardering voor "Mi Sueno", want de muziek is qua sfeer niet zoveel anders dan die van zijn vorige albums.

voor wie zijn Spaans wil ophalen hierbij de vertaling van de songtitels:

1. Dos Almas (Two Souls)
2. Si Te Contara (If I Told You)
3. Melodia del Rio (River Melody)
4. Cada Noche un Amor (Every Night Another Love)
5. Deuda (Debt)
6. Uno (One)
7. Convergencia (Convergence)
8. Quiereme Mucho (Love Me Truly)
9. Perfidia (Treachery)
10. Copla Guajira (Guajira Folksong)
11. Quizas, Quizas (Perhaps)
12. Alma Libre (Free Spirit)

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Manuel Galban (electric & acoustic guitars), Roberto Fonseca/Ruben Gonzalez (piano), Orlando Lopez (bass), Ramses Rodriguez (drums) en Omara Portuondo (vocals).

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Roberto Fonseca
Recorded at Egrem Studios, Havana, Cuba

citaat uit de liner notes van zijn vrouw Vivin:

"I would like to give my sincerest thanks to those who through one way or another helped bring together my darling husband's album, converting his dream into a reality. To his sons and daughters who are also my children, here is your father's beautiful work"

singer/songwriter Greg Trooper bracht dit album in eigen beheer uit. het bevat opnames uit 1995 met zijn toenmalige band plus gastmuzikanten die al die tijd op de plank bleven liggen. de titel is vernoemd naar de locatie waar de opnames destijds plaats vonden.

11 eigen liedjes waarvan 2 co-written "You Will Be Missed" (c/w Pat McLaughin) en "Quite Like You" (c/w Eric "Roscoe" Ambel) beide stevige rootsrock nummers plus 1 fraaie cover van "Wrecking Ball" (Neil Young).

3 nummers (3,6 en 9) verschenen later in andere versies op het album "Popular Demons" (1998) en 2 "Let's Pretend" en de Neil Young cover verschenen eveneens als bonus tracks op het album "Everywhere".

de ballad "Paradise" krijgt hier een stevig rockende bandversie die minder beklijft, de folk van het prachtige "These Sunday Nights" blijft overeind met de fraaie pedal steel partij van Larry Campbell evenals "21st Century Boy" in een klein gehouden eveneens folky versie met alleen akoestische gitaar/zang en fiddle.

"Angel" en "Stronger All the Time" zijn beide goed in het gehoor liggende country/soul nummers.
ook "Catherine Don't Slip" en "Let's Pretend" bieden stevige doorsnee rootsrock, hier op dit album ruim vertegenwoordigd en die zullen niet ieders "cup of tea" zijn.

Greg Trooper stelde zelden teleur maar i.t.t. veel van zijn andere albums is "The Williamsburg Affair" geen "must hear", hoewel er voor de liefhebber van zijn werk nog voldoende te genieten valt.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Kenneth Blevins (drums), Eric Ambel (guitars), Greg Shirley (bass), Jim Duffy (Hammond organ), Abel Domingues (guitar, 12-string guitar), Joe Flood (fiddle) en Dan Zanes (electric guitar).

de sterke opvolger van dit album "Upside-Down Town" (2010) kwam tot stand via crowd funding.

Album werd geproduceerd door Eric Ambel die zelf ook een 2-tal rootsrock albums uitbracht
Recorded at Coyote Studios, Williamsburg, Brooklyn, New York

een album uit de nadagen van zijn carrière. het achtste album van singer/songwriter Greg Trooper, die in 1986 debuteerde met "We Won't Dance" onder de naam Greg Trooper Band met daarop zijn door Steve Earle gecoverde nummer "Little Sister". niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Doc Pomus en Mort Shuman dat o.a. door Ry Cooder werd gecoverd.

wederom een sterk album met 12 door hemzelf gepende memorabele, toegankelijke liedjes van deze begenadigde songwriter. de stevige rock van een album als "Straight Down Rain" blijft hier achterwege.
de sound ligt meer in het verlengde van het sterke door Dan Penn geproduceerde "Make It Through This World" met door hem prachtig gezongen liedjes die nergens uit de bocht vliegen.

mid-tempo nummers als de opener "Nobody in the Whole Wide World" en "Could Have Been You" mede door Hammond B-3 orgel gedragen klinken als Memphis soul in de geest van southern soul legende Dan Penn.

"Dreams Like This", "Bullet Proof Heart" en "Time For Love" zijn een 3-tal bescheiden licht rockende nummers alle voorzien van sterke melodieën en "Might Be a Train" heeft iets weg van rock-a-billy, maar de man schittert toch vooral in een 6-tal folky ballads met als hoogtepunten "Call Me Hank", "First True Love" met prachtige harmoniezang van Claire Mullally en de afsluiter "Everything Will Be Just Fine". ook "We've Still Got Time", "Just One Hand" en "Second Wind" vallen in die categorie.

Greg Trooper was een gerespecteerd muzikant, o.a. Buddy Miller en Steve Earle die hem liefkozend "Troop" noemde waren fan. in die zin kreeg hij wel artistieke erkenning van zijn collega's in het vak, maar de man had tijdens zijn leven wel meer commerciële erkenning mogen krijgen voor zijn prachtige liedjes.

hij trad regelmatig solo op in het kleine Nederlandse clubcircuit. kennelijk omdat het geld ontbrak om met een band de oversteek over de grote plas te maken. een bescheiden, sympathieke man die ik na 1 van zijn optredens hier ter lande kort mocht spreken, waarbij ik dit door hem gesigneerde album aanschafte met daarop de woorden "Bas, Thanks!". bij deze postuum"Thanks, Greg!".

"Upside-Down Town" is wellicht net ietsje minder dan de voorganger maar aangezien een waardering van 4,25 niet mogelijk is toch maar een 4,5 voor dit album.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman, Kevin McKendree & Greg Trooper
Recorded at The Shine Box, Hoboken, New Jersey & The Rock House, Franklin, Tennessee & Upstairs, Rockaway Park, New York

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar, mandolin, harmonica, pump organ, piano, percussion
Kevin McKendree: Wurlitzer electric piano, acoustic piano, Hammond B-3 organ, bass, electric guitar
Kenneth Blevins/Brian Griffin: drums
Jack Trooper: drums, dembe, percussion
Stewart Lerman: bass guitar, pump organ, percussion
Michael McAdam: acoustic guitar, banjo, electric guitars, slide guitar
Dave Jacques: bass guitar, upright bass
Chip Dolan: accordion, organ

een licht teleurstellend album met 12 liedjes van Greg Trooper waarvan 4 co-written. de opvolger van het door Buddy Miller geproduceerde "Popular Demons". hoewel de vertrouwde mix van country, folk en rock wel aanwezig is, ligt de nadruk meer op rock georiënteerde liedjes met een veel prominenter bandgeluid.

"Nothin' But You" en "Real Like That" met harmoniezang van Julie Miller laten melodieuze country rock horen. van de meer up-tempo nummers steken "Trampoline" en "Lovin' Never Came That Easy" met een r&b sound in de geest van Delbert McClinton er boven uit.

slechts 3 ballads op dit album "Damaged Eyes" met de fraaie fiddle klanken van Fats Kaplin (o.a. bekend van zijn werk met de onvolprezen Tom Russell), "Over the Moon" met pedal steel accenten, beide nummers met harmoniezang van Claire Mullally. de derde ballad "I'm Dreaming" doet aan Ierse folk denken met prachtige accenten van accordeon en pennywhistle aangevuld met de schitterende harmoniezang van Maura O'Connell.

het voor zijn doen erg stevig rockende "Staring Down the Night" met overstuurde gitaren en de misplaatste rammelende rap van "Doghouse" zijn 2 dissonanten.

hoor de troubadour Greg Trooper het liefst in een meer klein gehouden folky setting dan in een rock setting. vandaar 3,5 sterren voor dit enigszins wisselvallige album. minder coherent dan de meer folky voorganger "Popular Demons". hierna volgden de albums "Floating" en het door Dan Penn geproduceerde "Make It Through This World, beide hoogtepunten binnen het oeuvre van (wijlen) Greg Trooper.

Album werd geproduceerd door Phil Madeira
Recorded at The White House & The Mission, Nashville, Tennessee

Greg Trooper: acoustic guitar, vocal
Kenneth Blevins: drums, percussion
Steve Hindalong: percussion, tambourine
Dave Jacques/Mark Robertson: bass
Jordan Richter/Bill Lloyd/Mike McAdam/Dave Perkins: electric guitars
Phil Madeira: accordion, electric guitars, baritone guitar, chamberlin cello, Hammond B-3, lap steel, mando guitar, melodica, pennywhistle, backing vocals
Steve Fishell: pedal steel
Fats Kaplin: fiddle

hoewel Greg Trooper afkomstig was uit New Jersey had hij makkelijk door kunnen gaan voor een Texaan. op dit album klinkt hij meestal als een Texas troubadour in de geest van Guy Clark of Townes Van Zandt met overwegend folky liedjes met lichte country, bluegrass en soul invloeden.

wederom 13 sterke eigen nummers waarvan een 6-tal co-written gezongen met de fijne, warme stem van Greg Trooper. een begenadigd zanger en songwriter met liedjes met teksten die er toe doen.

het uitbundige folky "Halfway" met een gitaar solo van Buddy Miller is een sterke opener een nummer dat met de fraaie fiddle klanken iets van bluegrass weg heeft, zoals ook de ballads "Paradise" met prachtig dobro spel van oudgediende/specialist Al Perkins en "21st Century Boy" in die stijl gespeeld worden.

hoogtepunten zijn de ballads "Bluebell" met gedeelde zang van Emmylou Harris, "Two Drops of Rain" waarop hij de zang deelt met Julie Miller (de vrouw van Buddy) en "Every Heart Won't Let You Down" met zang van Claire Mullally. drie song pareltjes waaronder ook het weemoedige "These Sunday Nights" en "Rusty Rain" met het gitaar getokkel van Al Perkins op "Julie's toy guitar" mag worden gerekend.

daarnaast een aantal wat mindere up-tempo nummers als "Long Gone Dream", de rock-a-billy van "Lightning Bug" en het licht rockende "Cumberland Square". persoonlijk hoor ik de man het liefst in zijn rol van folky troubadour dan als een rocker.

de ballad "When I Close My Eyes" sluit dit sterke album af met o.a. de pedal steel klanken van Al Perkins.
de bonus track is een heerlijke relaxt stuwende Dylan cover "I'll Keep It with Mine" met een tweede stem van Steve Earle en een fraaie slide gitaar partij van Michael McAdam.

Album werd geproduceerd door Buddy Miller
Recorded at Dogtown (zijn thuisstudio), Nashville, Tennessee

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar
Duane Jarvis: guitar, mandolin
Greg Shirley: bass, vocals
Byron House: bass, stand up bass
Rick Schell: drums, percussion, vocals
Tammy Rogers: fiddle
Buddy Miller: guitar, banjo, 12-string guitar, acoustic guitar, vocals
Phil Madeira: Hammond B-3, harmonium, accordion
Michael McAdam: mandolin, slide guitar
Al Perkins: dobro, pedal steel

min of meer het solo debuut van de destijds 38-jarige singer/songwriter Greg Trooper. eerder in 1986 verscheen het album "We Won't Dance" van de Greg Trooper Band.

hoewel zijn beste werk later zou volgen is dit album reeds een proeve van bekwaamheid van zijn songwriter's kwaliteit. alle 12 liedjes zijn van eigen hand met een 4-tal co-written nummers, o.a. het rockende "I Thought I Was Dreaming" (c/w Steve Earle) dat een sterke Steve Earle vibe heeft en het melodieuze "Everywhere" dat hij samen met Sid Griffin schreef van de alt.country rock band The Long Ryders.

het laatste is 1 van de prijsnummers samen met de ballads "Every Single Day" met harmoniezang van Claire Mullaly, "Biologically Blue" met een fraaie pedal steel partij, het door orgel gedragen "I Can't Search for You Anymore" en met name het prachtige, folky "Wouldn't That Be Love" o.a. door bouzouki ingekleurd.
ook het folky rockende "Ireland" met lichte bluegrass invloeden van het fiddle spel hoort daarbij.

de eerste 3 meer up-tempo country rock nummers overtuigen minder met Roseanne Cash als "guest singer" op "Blind Spot". ook het met bluesy accenten voorziene "Try Not to Cry" met fel solerende gitaren beklijft minder.

een belangrijke gastrol is weggelegd voor multi-instrumentalist Larry Campbell die de nummers van prachtige accenten voorziet (bouzouki, fiddle, pedal steel en gitaar).

de cd bevat 2 bonus tracks, de aanstekelijke folk/blues van "Too Bad For You" (c/w Larry Campbell) en het melig rockende "A Train Runs By My Door" (c/w Will Kimbrough).

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman die tevens meespeelde op guitars & keyboards
Recorded at New Breed Studios, N.Y.C.
(nummers 4 en 12 werden mede geproduceerd door Garry Tallent)

Greg Trooper: vocals, guitar
met de band The Flatirons:
Abel Domingues: guitar, keyboards, vocals
Kenneth Blevins: drums, percussion
Greg Shirley: bass, vocals

het zesde album van Greg Trooper verscheen op het vermaarde Sugar Hill label gespecialiseerd in "americana/roots" muziek.

goede muziek moet (of mag) ontroeren zoals Neil Young ooit zei en dat doet Greg Trooper wederom op "Floating" met een 12-tal sterke eigen liedjes. vrijwel zonder uitzondering memorabele liedjes met fraaie melodieën met teksten die wat te zeggen hebben.

op dit album schittert hij vooral in de ballads, waarvan met name het trio op het eind "Inisheer" een folky juweeltje waarbij hij een duet zingt met de Iers/Amerikaanse zangeres Maura O'Connell, het prachtig verhalende "Muhammad Ali (The Meaning of Christmas)" en "The Lasting Kind" de sterkhouders zijn.

de andere mid-tempo ballads als "When My Tears Break Through" met Buddy Miller op akoestische gitaar en harmoniezang, "Floating" met prachtige fiddle klanken, "Lucky That Way", "From Only You" en "Rose, With You" doen er nauwelijks voor onder. nummers met lichte country rock invloeden die prachtig worden ingekleurd met de accenten van o.a. accordeon, mandoline en fiddle.

de opener "The Road So Long", "Hummingbird" en "December Skies" zijn meer up-beat wat steviger rockende liedjes. de merendeels folk/country getinte muziek wordt op die nummers vermengd met een soort van rock 'n roll. het volle bandgeluid daarvan maakt iets minder indruk dan de ballads.

verwacht geen gladde Nashville country op dit album, maar pure, oprechte muziek recht uit het hart gezongen met de doorleefde, warme stem van Greg Trooper.

Album werd geproduceerd door Phil Madeira
o.a. opgenomen in Planet of the Tapes, Nashville, Tennessee en Buddy Miller's Dogtown thuis studio

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar
Kenneth Blevins/Dennis Holt: drums
Dave Jacques: bass, upright bass
Mike McAdam: electric guitar
Phil Madeira: accordion, Wurlitzer piano, organ, electric guitar, lap steel, melodica
Steve Hindalong: bass drum, percussion, tambourine
Jake Amerding: mandolin, fiddle, backing vocal
Will Kimbrough/Claire Mullaly/Jill Paquette: harmony vocals

deelcitaat uit de liner notes van Steve Earle (Feb 2003)

"Last year I taped a TV show with Troop and some other songwriters sitting around in a circle singing songs and Troop played "Muhammad Ali" and I immediately went home and learned it"

het zoveelste klasse roots (blues, country, folk) album van wijlen Greg Trooper. heb de man vele jaren gevolgd en mocht ook een keer in 2015 een kleinschalig live concert op een Nederlands luisterpodium van hem meemaken.

hij wisselt op dit album prachtige ballads als "This I'd Do", "Green Eyed Girl", "I Love It When She Lies" en het pareltje "Sad, Sad Girl" af met iets meer up-tempo liedjes zoals "Dream Away the Blues", het titelnummer, "No Higher Ground" en "When I Think of You My Friends".

stuk voor stuk fraaie liedjes met sterke melodieen die onmiddellijk beklijven. wijlen muziekrecensent/radiomaker Jan Donkers (R.I.P. 19-04-2026) deels verantwoordelijk voor mijn muzikale opvoeding, was een groot fan van de man en zette mij ooit op het spoor van 's mans muziek. het album sluit af met de soulvolle piano ballad "Lonesome for You Now".

aan dit door de legendarische songwriter Dan Penn geproduceerde album werkten niet de minste muzikanten mee, o.a. drummer Kenneth Blevins bekend van zijn werk met John Hiatt, bassist Dave Jacques die 25 jaar lang met John Prine samenwerkte, toetsenist Kevin McKendree die op diverse albums van Delbert McClinton meespeelde en gitarist Bill Kirchen bekend van zijn werk met de 70's country rock band Commander Cody & His Lost Planet Airmen. singer/songwriter Pat McLaughlin die samen met John Prine diens laatste liedje "I Remember Everything" schreef, verzorgde de fraaie harmoniezang.

Greg Trooper (R.I.P. 15-01-2017) was een begenadigde zanger/songwriter met liedjes die "raken" en liet ons een zwaar onderschat omvangrijk oeuvre achter. dit album is slechts een onderdeel van een hele serie sterke albums die de man maakte.

jammer overigens dat kistenkuif die hier eerder iets bij dit album postte niet meer actief is op de site.

All songs written by Greg Trooper

het uit Noord-Engeland (Newcastle upon Tyne) afkomstige folk gezelschap Lindisfarne werd in 1967 geformeerd door gitarist/zanger (wijlen) Alan Hull en multi-instrumentalist Rod Clements. Alan Hull was de drijvende kracht en beste songwriter van de groep en schreef o.a. de nummers "Lady Eleanor" en "We Can Swing Together". zijn "Meet Me on the Corner" afkomstig van hun tweede album "Fog on the Tyne" werd een Top 5 hit in het VK, waarna dit album destijds op de 1e plaats eindigde van de album lijstjes. de band werd toen plotseling een "major act".

los van de bekende hits met een hoog meezinggehalte staan er nog een aantal memorabele liedjes op deze verzamelaar, het folky swingende "Road to Kingdom Come", het ingetogen "Winter Song" en "Clear White Light" met fraaie harmoniezang en het eveneens ingetogen "January Song".

helaas zijn de laatste 6 nummers weinig memorabel met zeer middelmatige songs zoals "Down", "Go Back" en "Don't Ask Me".

hun luchtige, ietwat vrijblijvende folk rock met sing-a-long pub liedjes kan inderdaad zoals hierboven gememoreerd door Gert P niet wedijveren met die van bands als Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span of Trees. neemt niet weg dat ik fijne herinneringen bewaar aan hun hits uit de 70's. het waren wezenlijk andere tijden, zoals de liner notes (John Howard, 1989) het vermelden:

"their 'good time' music fitted nicely into the feel of the period when material values came very low on young people's lists of priorities. their music gave teenagers a nice, carefree "band of gypsies" to follow through the summers of love and revolution".

bij gebrek aan succes van hun derde album "Dingly Dell" (1972) werd de groep ondanks het bescheiden hitje "All Fall Down" opgeheven. in 1978 had Lindsfarne dat tijdens hun hoogtijdagen ooit (zwaar overdreven) als "the 1970's Beatles" werd aangeduid, een korte heropleving maar de glorie dagen waren definitief voorbij.

vanwege de kwaliteit van de eerste 10 nummers en met name die van Alan Hull 3,5 ster voor deze compilatie.

een behoorlijk mainstream, glad en gepolijst klinkend album dat lijkt op Don Henley Goes Nashville, niet verwonderlijk want veel songs van dit album werden in 4 Nashville studios opgenomen plus studio's in Dallas, Texas en Orlando, Florida.

ben een ballad liefhebber maar de meeste daarvan op dit album willen niet beklijven, uitgezonderd de opener "Bramble Rose" (een cover van Tift Merritt), "A Younger Man" en "A Train in the Distance" met een harmony vocal van Lucinda Williams. de laatste 2 met fraaie, bespiegelende teksten over zijn jeugd en het ouder worden. bij het mierzoete duet met Dolly Parton "When I Stop Dreaming" (Louvin Brothers) en nummers als "Take a Picture of This" en "Words Can Break Your Heart" wil het (muzikale) kwartje niet vallen.

de mid-tempo ballad "Praying for Rain", het up-tempo "That Old Flame" met een gedeelde lead vocal met Martina McBride en het beschaafd rockende "Where I Am Now" met Trisha Yearwood (harmony vocal) steken er enigszins boven uit.

verder weinig memorabele liedjes, waarop uitschieters uit zijn eerdere solo oeuvre als "The Heart of the Matter" of "The Boys of Summer" helaas ontbreken. gezien de status van Don Henley een (althans voor mij) teleurstellend album. ben niet bekend met de 4 bonus tracks, waaronder een cover "The Brand New Tennessee Waltz" van de onvolprezen singer/songwriter (wijlen) Jesse Winchester.

Album werd geproduceerd door Don Henley & Stan Lynch

het eerste live album van John Hiatt met opnames uit 1994 van verschillende concerten in de States.
de titel is een parodie op alle destijds in Japan opgenomen "Live at Budokan" albums.

voor wie het weten wil de studio versies van de 15 nummers verschenen eerder op de volgende albums:

5 nummers (3,7,8,10,14) van "Bring The Family" (1987)
6 nummers (4,5,9,12,13,15) van "Slow Turning" (1988)
2 nummers (1 en 2) van "Stolen Moments" (1990)
nummer 11 van het gelijknamige "Perfectly Good Guitar" (1993)
de slow blues van "Angel Eyes" (6) verscheen eerder in een versie van de Jeff Healey Band. een studio versie hiervan zou later verschijnen op "The Best of John Hiatt" (1998).

de destijds 42 jarige John Hiatt is uitstekend bij stem en de begeleidende band klinkt bezield en gedreven als een stel jonge honden.

een uitstekende selectie met veel nummers uit zijn hoogtijdagen. het album opent rustig met het akoestische, folky "Through Your Hands" dat gevolgd wordt door het stuwende, stevig rockende "Real Fine Love". in die stijl worden ook nummers als "Your Dad Did", "Drive South" en "Thing Called Love" ten gehore gebracht met als hoogtepunten uitzinnige, zinderende versies van "Paper Thin" en "Tennessee Plates".

de rustpuntjes worden gevormd door een aantal ballads, zoals het prachtige, folky "Icy Blue Heart", het bekende "Have a Little Faith in Me" met ook nog eens de pareltjes "Feels Like Rain" en "Lipstick Sunset".

een must hear en "play it loud" voor de John Hiatt liefhebber met nummers/muziek uit wellicht zijn beste periode.

Album werd geproduceerd door Matt Wallace
All songs written by John Hiatt (except "Tennessee Plates" (co-written Mike Porter) & "Angel Eyes" (c/w Fred Koller)

John Hiatt: vocals, rhythm guitar, piano
Michael Ward: lead guitar, background vocals
Davey Faragher: bass guitar, background vocals
Michael Urbano: drums

het is alweer 50 jaar geleden dat ik het Little Feat concert op Pinkpop 1976 mocht bijwonen. veel nummers van de setlist destijds staan op WFC. los van de geweldige muzikanten met de line-up van "Dixie Chicken" inclusief Paul Barrere (gitaar) en Richie Hayward (drums) was de band toch vooral het visitekaartje van zanger/gitarist Lowell George verantwoordelijk voor een groot deel van de composities.

oorspronkelijk verschenen als dubbel LP staan er helaas op de originele cd van deze live registratie slechts 15 nummers. zoals de liner notes vermelden "the tracks "Don't Bogart that Joint" en "A Apolitical Blues" which appear on the double album have been omitted so as to facilitate a single specially-priced compact disc".

de vertrouwde mix van blues, r&b, funk, dixieland en rock is hier in volle glorie te horen met Lowell George klassiekers als "Fat Man In the Bathtub", "Dixie Chicken", "Rocket in My Pocket" en sterke Bill Payne nummers als "Oh Atlanta" en "Tripe Face Boogie" en "Old Folks Boogie" van Paul Barrere.

maakt benieuwd naar de in 2002 verschenen 2-cd uitgave "Deluxe Edition". ben niet bekend met het hier op MuMe veel geprezen, moeilijk verkrijgbare live album "Electrif Lycanthrope" dat eerder alleen als bootleg verscheen en later in 2021 alsnog een officiële release kreeg.

Little Feat zal dit jaar (2026) nog optredens in de States geven in het kader van hun "Last Farewell Tour" met de originele bandleden Bill Payne, Sam Clayton en Kenny Gradney aangevuld met gitaristen Fred Tackett en Scott Sharrard en drummer Tony Leone. het lijkt er niet op dat zij Europa zullen aandoen.

het zesde solo album van de inmiddels 83-jarige "living legend" Roger McGuinn verscheen 14 jaar na de voorganger "Thunderbyrd". samen met zijn gelijknamige debuut uit 1973 mijn favoriete album. tussendoor verschenen er nog 4 albums van wisselvallige kwaliteit.

een aantal liedjes schreef hij samen met zijn vrouw Camilla, "Car Phone" (co-written Mike Campbell) dat net als "You Bowed Down" (Elvis Costello) sterk aan de Tom Petty sound doet denken, het sterke "King of the Hill" (c/w Tom Petty) waarop hij de leadzang deelt met TP plus het matige "Your Love is a Gold Mine" (c/w Dave Stewart van de Eurythmics) en de afsluiter "If We Never Meet Again" van songwriter Jules Shear, net als "The Trees Are All Gone" een wat steviger rockend nummer.

een fraai album met melodieuze nummers die inderdaad meermalen als vintage Byrds klinken met het hem kenmerkende 12-string gitaarspel, zoals de opener "Someone to Love", "Suddenly Blue" en "The Time Has Come" samen met de klein gehouden ballad "Without Your Love" met backing vocals van zijn oude maatjes David Crosby en Chris Hillman behorend tot de prijsnummers.

eens met ouwekock dat dit solo album een stuk genietbaarder is dan het duo album met Chris Hillman en de 2 McGuinn/Clark/Hillman albums.

van de folkliefhebber Roger McGuinn verscheen in 2001 "Treasures from the Folk Den" een soort "Best of" van folk liedjes die eerder alleen via MP3 waren te beluisteren. van dit folk project verscheen in 2005 alsnog een fysieke uitgave met de 4-cd "The Folk Den Project 1995-2005" (staat niet op MuMe) met daarop 100 veelal oude, klassieke folk nummers. zijn laatstverschenen album "CCD" (2011) biedt meer van hetzelfde.

Album werd geproduceerd door David Cole & Roger McGuinn
Recorded at Capitol Recording Studios, Los Angeles, CA

een nogal prijzige, officiële Record Store Day uitgave van de onvolprezen John Prine (R.I.P. 07-04-2020) die ik tot de songwriters van de buitencategorie reken met o.a. Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon, Townes Van Zandt etc.

slechts 9 nummers met geen enkel nieuw nummer, waarvan er 8 al eerder verschenen op de "unofficial release" van het album "The BBC Sessions (The Lost Broadcasts 1971-1973) met live t.v. en radio opnames, dat in 2019 verscheen. slechts 1 nummer "Your Flag Decal" staat niet op die eerdere uitgave en zou je als "nieuw" kunnen bestempelen.

John Prine is alleen met zijn zang en gitaar te horen, zoals dat merendeels ook het geval was op zijn album "John Prine Live". 1 van zijn eerdere live albums uit 1988.

dit album lijkt mij typisch een uitgave voor de verstokte liefhebber die zich wellicht niet zal afvragen of het iets aan zijn imposante oeuvre toevoegt.

de cover keuze ofwel kwaliteit van het songmateriaal, de muzikale omlijsting en met name de productie spelen een grote rol op de 80's en 90's albums van de sympathieke Joe Cocker, die alweer ruim 12 jaar geleden ging hemelen.

de 2 stevige rockers die het album openen zijn wat minder bekende covers, "Love is Alive" (Gary Wright) die ooit lid was de Britse bluesrock band Spooky Tooth en "Little Bit of Love" een cover van de vermaarde eveneens bluesrock band Free. beide wat plichtmatig klinkende nummers waarvan ik liever de originelen beluister.

persoonlijke favorieten zijn de ballad "Please No More", het mid-tempo "There's a Storm Coming", de slow-blues van "Five Women" (Prince) en de Tony Joe White cover "Out of the Rain".

van de bekendere covers bekoren de Beatles cover met gospelkoor en de Elton John cover in een "over the top" productie een stuk minder. had die versies veel liever gehoord in een klein gehouden productie. "Can't Find My Way Home" (Steve Winwood) doet dat in zekere mate wel.

de overgeproduceerde nummers als "I Can Hear the River" (Don Dixon), "Night Calls" (ben geen liefhebber van de ELO/Jeff Lynne sound) met een dreinend koortje en de rocker "Not Too Young to Die of a Broken Heart" zijn (althans voor mij) te skippen.

heb bij veel Joe Cocker albums het onbevredigende gevoel dat er meer in had gezeten. zijn zang staat niet ter discussie maar had de man graag betere hem meer passende producties gewenst, zoals op het voortreffelijke "Sheffield Steel", 1 van zijn weinige albums die regelmatig in de speler belanden.

"Dandelion Soul" is het vierde album van Larry John McNally. de opvolger van "Vibrolux" waarop hij alleen met gitaar en zang aangevuld met bas en drums te horen was, is rijker geïnstrumenteerd en biedt daardoor meer variatie. op een 2-tal nummers is zelfs een bescheiden blazerssectie te horen, zoals op de sterke opener "I Love to Wake Up in New Orleans" een licht funky nummer dat een New Orleans vibe heeft en de afsluiter "Love Is Everything" met een gospel koortje van The Blind Boys of Alabama.

"Dandelion Soul" met de mandoline en viool accenten van multi-instrumentalist Larry Campbell en "Over Fences" zijn fraaie mid-tempo meer op folk gebaseerde nummers. "Richie" wordt met lichte jazzy accenten
ingekleurd.

prijsnummers zijn de ballads, het door orgel gedragen "Black Guitar", het klein gehouden, gevoelige "For My Wedding" met een fraaie tweede stem van Maura McCabe en "I Love to Watch a Woman Dance" met de weemoedige accordeon klanken. een nummer dat door de Eagles werd gecoverd op hun album "Long Road Out of Eden".

hoewel er geen uitschieter op staat zoals "Nobody's Girl" van het album "Vibrolux" levert de man hier wederom vakwerk af met 10 bovengemiddeld goede liedjes. slechts "Goodbye to Chinatown" ervaar ik als minder memorabel.

ondanks de iets vollere instrumentatie is "Dandelion" een ingetogen, rustig album dat zich in de late uurtjes prima laat genieten, waarop de hierboven genoemde term "rock" overigens n.v.t. is.

met dank aan Sir Spamalot voor het spontaan toevoegen van meer albums van deze hier op MuMe wat ondergewaardeerde singer/songwriter.

Album werd geproduceerd door Lincoln Schleifer
Recorded at Lincoln's Log Cabin, The Bronx, New York
All songs Larry John McNally

LJM: guitar, voice
Lincoln Schleifer: bass
Denny McDermott: drums, percussion
Danny Louis: Hammond organ, keyboards

plus special guests
John Leventhal: electric guitar (track 4)
Larry Campbell: baritone guitar (track 9), mandolin, hi-strung guitar, violin (track 2), mandolin (track 10)
Bob Telson: accordion (track 10)
The Uptown Horns (tracks 1 & 11)
Warren Haynes: guest vocal (track 3)

de uit de Amerikaanse staat Maine afkomstige Larry John McNally debuteerde in 1981 met zijn gelijknamige album. 5 jaar later verscheen zijn tweede album "Fade To Black" waarna het 9 jaar wachten werd op dit derde album "Vibrolux".

de man wordt ook wel een "songwriter's songwriter" genoemd. zo coverde Rod Stewart zijn "The Motown Song" en coverde Bonnie Raitt zijn "Slow Ride" en de ballad Nobody's Girl" dat hier in zijn eigen versie op dit album staat.

de 10 liedjes zijn spaarzaam geïnstrumenteerd en worden gespeeld door een trio muzikanten, behalve hijzelf (guitar, voice), Don Heffington (drums) en Jerry Scheff (bass), hoewel op een 4-tal nummers 2 andere bassisten (David Vaught en John Leftwich) meespeelden.

het genre is blues/folk/jazz met het accent op folk maar geen "rock" zoals hierboven genoemd. die is ver te zoeken op dit ingetogen "laid back" album. de man beschikt over een ietwat hese, onopvallende maar aangename stem. de jazzy invloeden zijn goed te horen op nummers als "Chain Link Fence", "Chinatown Revisited" en "Mixed Blood".

Favoriete nummers de opener "Can Joe Cocker (Hit the High Notes Tonight", het folky "Nobody's Girl" en de fraaie melodie van "Love Is a Ruthless Thing".

zoals hierboven al eerder genoemd had een iets rijkere instrumentatie (bij voorbeeld banjo, mandoline, pedal steel of toetsen) de wat eenvormig klinkende muziek goed gedaan. zijn teksten met een veelal melancholische ondertoon zijn de moeite waard.

Larry John McNally maakte inmiddels meer dan 10 albums, waarvan de laatste "Black Swan" in 2023 verscheen. de man blijkt een cult status te hebben in Japan, 1 van de landen waar hij nog regelmatig schijnt op te treden.

Album werd geproduceerd door Marvin Etzioni (bassist/bandlid van de band Lone Justice, die o.a. het Peter Case album "Sings Like Hell" produceerde)
Recorded at Big Mono, Atwater, California
All songs Larry John McNally

wederom een sterk album van singer/songwriter Elliott Murphy. de man wordt vanwege zijn songwriter's kwaliteiten en sound ook wel in het rijtje van (wijlen) Lou Reed en Bruce Springsteen genoemd, maar bereikte nooit het commerciële succes van die artiesten. in een ideale wereld....

11 sterke songs die hij op dit album in een fraaie mix van folk met blues en rock muzikaal omlijst.

"Love to America" is een heerlijke mid-tempo opener ingeleid door harmonica gevolgd door het fel rockende "Take Your Love Away" met een scheurende slide gitaar partij van de man zelf. ook het hilarische road movie verhaal van "Buddy and Peggy Sue" en "Then I'm Gonna Make Love to You" met geweldig slide gitaarspel van meestergitarist Sonny Landreth laten onvervalste rock 'n roll horen.

hoogtepunten zijn er te over met o.a. de ballads "Everything I Do" met een tweede stem van Bruce Springsteen, het titelnummer "Selling the Gold" een pareltje dat een country feel heeft met de pedal steel klanken van Gerry Mulligan, de slow blues/soul van "A Whole New World" met een fraai invallende Belgische blazerssectie en de speelse, wiegende wals van "Is Fellini Really Dead?" zijn eerbetoon aan de Italiaanse cineast Federico Fellini.

de rammelende afsluiter "King of the Serpentine" met begeleiding van folk/punk band Violent Femmes is het enige minpuntje op dit gevarieerde album van deze eigenzinnige rocker/troubadour.

's mans teksten zijn een verhaal apart. het zijn scherpe soms cynische observaties voorzien van de nodige relativerende humor, zoals in "Real Time":

"They're gonna load us down with software and virtual reality
They think our systems are compatible but real time don't agree

They call it home entertainment - it's the same old shit
Why don't we try to get quiet and try to read a book
It don't matter if it's the bible or learning how to cook"

Elliott Murphy verbleef ten tijde van dit album in Brussel. onder de muzikanten bevinden de vermaarde drummer Andy Newmark, de Fransman Bertrand Bonello (piano, organ), de Colombiaan Chucho Merchan (acoustic & electric bass) en Kevin Mulligan (electric & pedal steel guitar). de fraaie koortjes werden verzorgd door de Belgen B.J. Scott, Mieke Delanghe en Patrick Riguelle.

de inmiddels 77-jarige E.M. verdient meer aandacht. zie ook de positieve berichten van c-moon bij een aantal van zijn albums.

Album werd geproduceerd door de Belgische producer Christian "Djoum" Ramon & Elliott Murphy
Recorded at I.C.P. Studios, Brussel
All songs written by Elliott Murphy

E.M.: vocals, acoustic, electric, lead, slide & 12-string guitar, harmonica, piano

hoewel Elliott Murphy zichzelf als "a rocker at heart" kwalificeert is daar op "Rainy Season" geen sprake van. de rock is hier ver te zoeken. op dit semi-akoestische album grossiert hij wederom in sterke composities in een soort van americana (folk/country) stijl met her en der een licht blues/cajun sausje.

van de 11 nummers schreef hij er een 2-tal (2 en 11) samen met anderen en coverde hij het aloude "Little Red Rooster" van Willie Dixon (o.a. bekend van de Stones), dat in zijn versie met de fraaie accordeon klanken overigens weinig weg heeft van blues.

merendeels ingetogen mid-tempo liedjes en ballads die alle overtuigen gloedvol gezongen door Elliott Murphy, wiens stemgeluid iets weg heeft van die van David Bowie. er zijn glansrollen weggelegd voor het fraaie accordeonspel van Kenny Margolis (ex Mink DeVille), het gitaarspel van de Fransman Olivier Durand met wie hij 2 duo albums maakte en de drums van Jonathan Kane, bekend van de Amerikaanse rockband Swans.

een coherent album zonder een enkel "zwak" nummer met als hoogtepunten de ballads "The Day After Valentine's Day", "Fool For Love" en het lange "Put It Down" dat geen seconde verveelt. album sluit af met de aanstekelijke klanken van "Danjo 306" dat door de accordeon klanken iets van cajun muziek in zich heeft.

dat de inmiddels 77-jarige Elliott Murphy nooit de cult status is ontgroeid is eigenlijk een raadsel. de lange live concerten van de man schijnen een sensatie te zijn. helaas heb ik hem live nooit gehoord/gezien.

Album werd geproduceerd door Elliott Murphy
Recorded at Livewire Studios, N.Y.C. & Frederick Studio, Long Island City

E.M.: vocals, acoustic guitar, harmonica, synth, piano, bass
Olivier Durand: acoustic & electric guitars, mandolin, backing vocals
Ernie Brooks: acoustic bass
Kenny Margolis: Hammond B3 organ, Wurlitzer piano, accordion
Jonathan Kane: drums, percussion

Joe Egan en Gerry Rafferty groeiden beiden op in Ferguslie Park in het Schotse Paisley district en vormden de basis van de band Stealers Wheel. Gerry Rafferty's muzikale wortels leiden terug naar het folk trio The Humblebums (met comedian Billy Connolly en Tam Harvey). na het opheffen van dat trio debuteerde Gerry Rafferty met het album "Can I Have My Money Back" (1971). kort daarna werd de band Stealers Wheel geformeerd behalve het duo Egan/Rafferty bestaande uit Rab Noakes (guitar, vocals), Ian Campbell (bass) en Roger Brown (drums). de laatste 3 werden ten tijde van het gelijknamige debuut album vervangen door andere muzikanten.

deze verzamelaar bestaat uit de 3 reguliere albums die de groep maakte en is als volgt samengesteld:

7 nummers (1,4,6,11,14,15,16) van "Stealers Wheel" (1972)
6 nummers (2,3,5,12,13,18) van "Ferguslie Park" (1973)
5 nummers (7,8,9,10,17) van "Right or Wrong" (1975)

liefst 7 van de 10 nummers van hun debuutalbum dat ik als hun "magnum opus" beschouw en die met nummers als "Late Again", "Stuck in the Middle of You" en het prachtig, klein gehouden "Gets So Lonely" boven de rest uitsteken.

i.t.t. anderen ervaar ik het songmateriaal van de 2 opvolgende albums als een stuk minder met "Right or Wrong" (Egan/Rafferty) als positieve uitschieter. heb weinig met de meer gepolijste, mainstream "pop" muziek van Gerry Rafferty die een enorm succes boekte met het "City to City" album met daarop de wereldhit "Baker Street". in de 80's continueerde hij dat succes met de albums "Night Owl", "Snakes & Ladders" en "Sleepwalking". voor de inmiddels eveneens overleden Joe Egan die 2 solo albums maakte, is het nooit tot een commerciële doorbraak gekomen.

merkwaardig dat er 10 verzamelaars verschenen van deze band die tijdens hun korte bestaan slechts 3 albums maakten. dat noemen ze ook wel "uitmelken". de songs van hun 2e en derde album brengen (althans voor mij) het gemiddelde van deze verzamelaar wat omlaag.

een sterk album van de inmiddels 77-jarige uit Long Island, New York afkomstige singer/songwriter Elliott Murphy. de man was 28 jaar oud toen dit album werd uitgebracht en heeft meer dan 30 albums op zijn naam staan. zijn laatste "Infinity" verscheen in 2025. heb altijd een zwak gehad voor dit soort in de marge ploeterende artiesten. volg hem al vele jaren. net als de eveneens uit New York afkomstige Garland Jeffreys is Elliott Murphy bekend onder liefhebbers maar nooit verder gekomen dan een cult-status.

dit album trapt af met het fraai rockende "Drive All Night" niet te verwarren met het nummer van Bruce Springsteen. een liedje dat niet had misstaan op 1 van diens albums, zoals ook "Darlin" wat meer stevige rock 'n roll biedt. op de slow blues "Rock Ballad" is er een gastrol weggelegd voor het fraaie gitaarspel van Mick Taylor (Stones).

het aanstekelijke "Just a Story from America" met o.a. marimba klanken, "Think Too Hard" en "Let Go" beide goed in het gehoor liggende mid-tempo liedjes, waar hij nog een 3-tal fraaie ballads aan toevoegt "Summer House", het bloedmooie, melancholische "Anastasia" met koorzang van het "Boys Choir of St. Pauls Cathedral London" dat kippenvel veroorzaakt en het eveneens sterke "Caught Short in the Long Run".

een album met merendeels bovengemiddeld goede liedjes die ook tekstueel sterk zijn van deze ondergewaardeerde prima muzikant/songsmid.

Album werd geproduceerd door Robin Geoffrey Cable
Recorded at Air Studios & Marquee Studios, London
All songs written by Elliott Murphy

Phil Collins: drums
Dave Markee: bass
Peter Oxendale: piano & organ
E.M.: guitars, vocals, organ, marimba, harmonica, tambourine, harmonium, Portuguese guitar
+
Morris Pert: percussions
Chris Mercer/Steve Gregory: saxes (Drive All Night)
Barry DeSouza drums & Mike Maran piano, organ (Caught Short in the Long Run)

gezien de jubelende recensie bij hun eerste album "Overcome By Happiness" toch eens deze muziek uitgeprobeerd. in dit geval met het tweede album van de uit Boston, Massachusetts afkomstige Pernice Brothers. de band is geformeerd rond zanger/gitarist/songwriter Joe Pernice.

inmiddels meermalen beluisterd maar het kwartje wil maar niet vallen. kan helaas weinig memorabele liedjes ontdekken op dit album met een mix van o.a. garage rock, power pop, sixties pop en psychedelica.
het gebrek aan goede "catchy" liedjes met een kop en een staart en melodieën die blijven hangen breekt dit album op. bovendien ervaar ik Joe Pernice als een matig zanger die zijn overwegend depressieve teksten nogal klaaglijk over het voetlicht brengt. de veelal stuurloos overkomende liedjes worden behalve door de band ingekleurd met te pas en onpas ingezette strijkers die de muziek niet ten goede komen.

het feit dat Joe Pernice wel degelijk een goed liedje kan schrijven blijkt uit de klein gehouden afsluiter "Cronulla Breakdown", samen met het up-tempo "Framing Wreck" 1 van de weinige nummers die enigszins willen beklijven. voor de rest ontbreekt de klik volledig met deze muziek. gezien/gehoord de overige nummers van dit album is het mij een raadsel dat Joe Pernice als een groot songwriter wordt beschouwd, maar wellicht mis ik iets in zijn liedjes dat anderen wel horen.

1 van de gastmuzikanten is multi-instrumentalist Mike Daly (guitars, mandocello, pedal steel) bekend van zijn werk met Whiskeytown, de voormalige band van Ryan Adams.

Album werd geproduceerd door Thom Monahan (with Joe Pernice)
Recorded at Rockland Heights, Northampton, Massachusetts
All songs written by Joe Pernice

was in 1972 15 jaar oud toen ik dit debuut album van Stealers Wheel leerde kennen. mede door nostalgie gedreven ervaar ik dit album als een klassieker of op z'n minst een semi-klassieker uit de 70's.

4 nummers (3,4,8,9) van Joe Egan, 2 nummers (5 en 6) van Gerry Rafferty plus 4 door hen samen geschreven nummers (1,2,7,10), waaronder de mega hit "Stuck in the Middle with You".

het prachtige intro van het melancholische "Late Again" dat begint met zang waarna de ritme sectie invalt en daarna de saxofoon is voor mij het absolute prijsnummer. kreeg in die periode te maken met mijn eerste kalverliefde verdriet en vond destijds troost bij dat prachtige nummer.

andere hoogtepunten zijn het folky "Another Meaning", het mid-tempo, melodieuze "Outside Looking In", het dromerige "Next to Me" en de breekbare, intieme ballads "Gets So Lonely" en "You Put Something Better Inside of Me".

"I Get By" laat iets steviger (blues/folk) rock horen. ook "Johnny's Song" en "Jose" (wat mij betreft het enige mindere nummer) vallen in die categorie.

behalve de hoofdrollen voor Joe Egan en Gerry Rafferty speelden als bandleden o.a. mee bassist Tony Williams die later nog een blauwe maandag bij Jethro Tull zou spelen en drummer Rod Coombes die op vele albums van de folkgroep The Strawbs zou meespelen. gitarist Luther Grosvenor bekend van Spooky Tooth speelde als gastmuzikant op een 3-tal nummers mee.

dit debuut album is inmiddels 54 jaar oud en heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Album werd geproduceerd door Jerry Leiber & Mike Stoller
Recorded at Apple Studio (inderdaad die van The Beatles), London

wellicht het meest toegankelijke album van voormalig punk diva Patti Smith. de rauwe randjes van de albums uit haar begintijd ontbreken inderdaad en maken plaats voor een meer commerciële sound of wat daar ook voor door mag gaan en dat bevalt mij persoonlijk prima.

zij schreef alle 8 songs samen met haar man Fred "Sonic" Smith (R.I.P. 4-11-1994) voormalig gitarist van de legendarische rockband MC5, met wie zij 2 kinderen heeft Jackson Frederick en Jesse Paris.
ben niet bekend met de 2 bonus tracks van dit album.

de album opener is het strijdbare, opzwepend rockende "People Have the Power". "Up There Down There", "Dream of Life" met een prominente drumpartij van Jay Dee Daugherty en "Where Duty Calls" met de helaas zeer actuele tekst over de gekte van religie en oorlogen "Voice of the Swarm, we follow we fall, some kneel for priests, some wail at walls, flag on a match head, God or the law, and they'll all go together, where duty calls".

een nummer dat net als het stevig rockende up-tempo "Looking For You" nog het meest als de oude Patti Smith klinkt maar dan wat minder rauw uitgevoerd.

hier staan een 3-tal meer ingetogen nummers tegenover met o.a. de fraaie ballad "Going Under". eens met Roxy6 dat de 5 sterren nummers bestaan uit de schitterende melodie van "Paths That Cross" intens, meeslepend door haar gezongen met fraaie backing vocals van Andi Ostrowe en het breekbare, lieflijke "The Jackson Song" o.a. met cello en harp uitgevoerd dat zij schreef voor haar zoontje. een ontroerend miniatuurtje van verstilde pracht dat je als luisteraar niet onberoerd laat.

onvergetelijk is Patti Smith's cover van Bob Dylan's "A Hard Rain's A-Gonna Fall" tijdens de uitreiking van de 2016 Nobel prijzen in Stockholm. zij moest toen halverwege het nummer overmand door emoties stoppen met zingen. voor de liefhebber is dit te vinden op YT.

Album werd geproduceerd door Fred Smith & Jimmy Iovine
Recorded at The Hit Factory, N.Y.C. and at A&M Studios, Los Angeles (track 1)

Fred "Sonic" Smith: guitars
Richard Sohl: keyboards
Jay Dee Daugherty: drums
Gary Rasmussen, Kasim Sultan, Bob Glaub: bass
Hearn Gadbois, Sammy Figueroa, Crusher Bennett: percussion

"Above the clouds rests the future, May you dream, filled with life"

bezocht een tijdje geleden een concert op een klein luisterpodium van de mij tot dan toe onbekende uit Gent afkomstige singer/songwriter Herman Temmerman aka H.T. Roberts en was zeer onder de indruk. kort daarna schafte ik dit derde solo album van hem aan.

prima americana (folk/country) uit België met vleugjes blues en zelfs bluegrass, zoals op de instrumentale afsluiter "In Order of Appearance". liedjes met een kop en een staart voorzien van fraaie melodieën, prachtig ingekleurd met o.a. (slide) gitaar, banjo, mandoline en viool. H.T. Roberts beschikt over aan aangename, doorleefde stem bij uitstek geschikt voor dit soort melancholische, warme muziek.

mid-tempo nummers als "Wise Man" en "Powerlines" hebben een bluesy feeling, maar het gros van de nummers zijn veelal folky ingetogen uitgevoerd met pareltjes als "Short for Jericho", "Nowhere's Ville", "Love", "Comfort", Dark from Light" en "Don Quixote's Lament" klein gehouden merendeels akoestisch gespeelde nummers die onmiddellijk beklijven.

het eveneens folky, stemmige "Turboliner Blues" heeft overigens weinig met blues van doen. een nummer met prachtige harmoniezang van multi-instrumentalist Bruno Deneckere. ook de geweldige bijdrage van Nils De Caster op viool is het vermelden waard.

H.T. Roberts heeft sinds zijn debuutalbum "Following the Buffalo" (1997) een 13-tal solo albums gemaakt en bracht eveneens 2 duo albums uit met Bruno Deneckere. trof op MuMe slechts 1 zeer positief bericht van Lura aan bij het album "Stalemate Days" die H.T. Roberts een muzikant van de buitencategorie noemde. volkomen terecht.

opvallend genoeg verder ook van onze Belgische muziekvrienden geen berichten en weinig stemmen bij zijn overige albums. merkwaardig gezien de kwaliteit van zijn muziek die het beluisteren meer dan waard is.

Album werd door hemzelf geproduceerd en alle songs werden door H.T. Roberts geschreven

H.T. Roberts: vocals, acoustic & 12 string guitars, banjo (12), mandolin (12), organ (7), percussion (8)
met
Lazy Horse (zal een "practical joke" zijn): resonator & slide guitars, mandolin (1), harmonica, voice (2), resolectric (8), saz (10), bouzouki (3)
Bruno Deneckere: harmony vocals, organ (3), banjo (2), acoustic guitar (12), harmonica (5)
Niels Delvaux: drums & percussion
Nils De Caster: violins
Mario Vermandel: double bass (5&12)
Eva Craenhals: vocals (7)

het tweede album van dit uit East L.A. afkomstige roots rock gezelschap biedt wederom een heerlijke mix van blues, r&b, rock 'n roll en in mindere mate norteno (Mexicaans muziekgenre) en country. genres waarmee de oprichters/gitaristen/lead vocalisten van de band Manuel Gonzales en Ruben Guaderrama in hun jeugd opgroeiden. hun sound wordt om die reden ook wel Ameri-Mex genoemd en is enigszins vergelijkbaar met die van Los Lobos, hoewel de Blazers meer van de rock 'n roll zijn. een band met een sterke ritmesectie waar de gitaren heerlijk overheen soleren.

dat is goed terug te horen op de stevige rock 'n roll nummers als "Fun & Laughter" met de Chuck Berry gitaar riffs en "All Day Long", maar de groep biedt meer dan dat. zoals de in het Spaans gezongen nummers "Cumbia Del Sol" en "Cero" beïnvloed door het opzwepende Colombiaanse cumbia muziekgenre of de punky rockabilly van "Before I Get Too Old" en "What's Wrong With You".

"Brother" is dan weer een slow-blues ballad en op "Let Me Go" en "Stuck In My Head" valt stevige blues rock te horen. het prijsnummer is hun onweerstaanbare cover van de blues boogie "Going Up the Country" (Al Wilson), dat het origineel van Canned Heat overtreft.

het aanstekelijke "Ooh-Poo-Pah-Doo" een cover van de New Orleans r&b muzikant Jessie Hill sluit dit gevarieerde album af, waarbij opgemerkt mag worden dat niet alle nummers van het songwriters duo Gonzales/Guaderrama even sterk zijn. de doorsnee rockers "I'll Stay Right Here", "Dance the Night Away" en "Stuck in My Head" zijn weinig memorabel maar mogen de luisterpret niet drukken.

de band blijkt nog steeds op te treden met Ruben Guaderrama als enig lid van de originele line-up. Manuel Gonzales verliet de band in 2008.

Album werd geproduceerd door Cesar Rosas (Los Lobos) die eveneens hun debuutalbum produceerde
Recorded at C.R.G. Studios, Rowland Heights, California

Manuel Gonzales: vocals, electric & acoustic guitars, bass, drums & percussion
Ruben Guaderrama: vocals, electric & acoustic guitars, tres, piano
Lee Stuart: vocals, electric bass
Mando Goss: drums

met gastmuzikanten Victor Bisetti (drums, percussion), Cesar Rosas (percussion), Eddie Baytos (piano, organ) & Gene Aguilera (backing vocals)

het vierde album van de inmiddels 52-jarige Malinese muzikante Rokia Traore is wederom een juweeltje. op haar debuut "Mouneissa" bleef zij het dichtst bij haar Afrikaanse roots.

op de sterke voorganger "Bowmboi" is haar muziek al iets meer op westerse oren gericht. die lijn zet zij voort op "Tchamantche", waarop zij iets meer het experiment aangaat, zoals op de funky ritmische nummers "Zen", "Tounka" en "Koronoko" en de lichte jazzy accenten op de zwoele afsluiter "A Ou Ni Sou". de "human beat box" geluiden van Sly Johnson zijn gelukkig bescheiden gehouden en storen niet.

de meer ingetogen nummers als "Dounia", "Dianfa" en "Kounandi" met de klanken van het snaarinstrument n'goni zijn stuk voor stuk voorzien van memorabele melodieen. ook het schitterende titelnummer "Tchamantche" met prachtig repeterende gitaar klanken behoort tot die categorie.

alle teksten worden door Rokia Traore loepzuiver in Malinees dialect gezongen. de Engelse vertaling hiervan is toegevoegd, maar het is toch vooral de muziek die indruk maakt. hulde voor de geweldige productie van Calum McColl en Thomas Weill.

op de opvolger "Beautiful Africa" ontwikkelde zij haar muziek verder en is wat meer fusie muziek te horen. haar laatste album "Ne So" verscheen alweer 10 jaar geleden in 2016. blijft de vraag of dit enorme talent ons nog eens zal verblijden met een nieuw album.

All songs written, composed & arranged by Rokia Traore (except "Zen" & "A Ou Ni Sou" co-written)
Recorded at Studio du Manoir, Leon, France

haar doorbraakalbum. een juweeltje. de muziek op dit album en natuurlijk de prachtstem van Rokia is door een ringetje te halen. toch klinkt deze al iets meer gekunsteld dan haar debuut Mouneissa. ideale muziek voor de zondagochtend. heb zelf een voorkeur voor de "klein" gehouden nummers, zoals het openingsnummer M'bifo. wederom en prachtig album.

het derde album van de in Edinburgh geformeerde Schotse folkgroep Malinky is het 1e album met de nieuwe leadzangeres Fiona Hunter. zij verving singer/songwriter Karine Polwart die de groep had verlaten.

op dit album staan door de groep bewerkte Ierse en Schotse traditionals plus een bewerking van een Kroatisch volksverhaal "The Sun's Cousin" op muziek gezet door Ewan MacPherson en door hem samen met Steve Byrne voorzien van Engelse tekst en "Flowers of Saskatchewan" een nummer van de in Schotland geboren en naar Canada geëmigreerde folkie/singer/songwriter David Francey. een aangrijpend nauwelijks bekend relaas over de slag tijdens de Tweede Wereldoorlog bij het Franse Dieppe waarbij rond de 1000 Canadese soldaten het leven lieten.

verwacht geen folk rock in de traditie van Fairport Convention of Steeleye Span. de muziek op dit album is in een modern jasje gestoken traditionele folk met een 3-tal instrumentale nummers (4,7 en 10) "jigs/reels". op de overige nummers wordt de leadzang merendeels voor rekening genomen door Fiona Hunter, die over een betere, meer expressieve stem beschikt dan Karine Polwart. op de border ballad "Hughie the Graham" en "Flowers of Saskatchewan" zijn de lead vocals van Steve Byrne. track 5 is met leadzang van Mark Dunlop.

"King Orfeo" is gebaseerd op de Griekse mythe Orpheus en Eurydice en wordt door Fiona Hunter prachtig gezongen in de oud Schotse taal. 1 van de hoogtepunten samen met de ballads "Clerk Saunders" en "My Ain Countrie". ook de murder ballad "The Bonnie Banks O Fordie" behoort daartoe.

in 2019 verscheen t.g.v. het 20-jarig bestaan van de groep het zesde album "Handsel". een 2-cd (1 met nieuwe nummers en 1 met archief opnamen).

"The Unseen Hours" werd geproduceerd door John Morran
Recorded at Watercolour Studio, Ardgour, Lochaber, Scotland

de band ten tijde van dit album:

Mark Dunlop: bodhran, whistles, flute, uileann pipes, lead & backing vocals
Steve Byrne: bouzouki, cittern, guitar, lead & backing vocals
Fiona Hunter: lead & backing vocals, cello
Ewan MacPherson: mandolin, guitar, octave mandolin, tenor banjo, jew's harp, darabuka, backing vocals
Jon Bews: fiddle, backing vocals

Karine Polwart was t/m 2005 de lead zangeres van de uit Edinburgh afkomstige Schotse folkgroep Malinky. zij speelde mee op de eerste 2 albums van die band en begon daarna een solocarrière.

dit is haar 2e solo album met alle 12 door haarzelf geschreven liedjes. de maatschappelijk en politiek geëngageerde Karine Polwart schuwt het niet om in haar teksten allerlei misstanden aan de kaak te stellen en dat siert haar. "truth is a story scribbled in chalk just an hour before the flood....".

er valt weinig op haar prachtige zang aan te merken maar helaas laat de kwaliteit van haar liedjes te wensen over. teveel nummers op dit album met moderne folk/pop willen de middelmaat niet ontstijgen. de muziek wordt spaarzaam ingekleurd met behalve een ritmesectie o.a. accordeon en een enkele keer een strijkkwartet zoals op "Terminal Star", 1 van de betere nummers.

andere uitschieters zijn "Don't Know Why", "Take It's Own Time" dat zij voor haar vader Stuart Polwart schreef en "Balerie Balloo" een eerbetoon aan de Schotse Jane Haining die in de jaren 30 als missionaris in een Hongaars weeshuis in Boedapest met o.a. Joodse kinderen werkte en tijdens de nazi bezetting werd getransporteerd naar Auschwitz waar zij in 1944 op 47-jarige leeftijd werd omgebracht.

de afsluiter "Follow the Heron" is een nieuwe versie van een nummer dat eerder verscheen op het Malinky album "Three Ravens".

zoals gezegd teveel anonieme liedjes die lang niet allemaal beklijven. mis de meer traditionele folk en de vollere sound van Malinky op dit solo album van de in het VK gerespecteerde inmiddels 55-jarige Karine Polwart. ken niet al haar werk en sluit niet uit dat zij later betere albums heeft gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Mattie Foulds
Recorded at Castlesound Studios, Pencaitland, East Lothian, Scotland

behalve een aantal gastmuzikanten en het strijkkwartet bestond de Karine Polwart Band ten tijde van dit album uit:

Mattie Foulds: drums & percussion
Kevin McGuire: double bass & vocals
Karine Polwart: acoustic guitar & lead vocal
Steven Polwart: acoustic & electric guitars, vocals
Inge Thomson: piano accordion, melodica, triangle & vocals

"Verse by Verse" is een album uit 2018 van de uit Mississippi afkomstige singer/songwriter Caroline Herring die al eerder een aantal prima albums maakte in het country/folk genre. van dit album verscheen in 2019 "Verses" met 12 nummers van dit album aangevuld met 1 nieuw nummer "What Sweeter Music" van de Engelse dichter en geestelijke Robert Herrick (1591-1674), feitelijk een kerstliedje. "Verses" is de Europese uitgave en verscheen op het label Continental Song City van het in Andelst gevestigde Continental Record Services

met de psalmen en christelijke verzen wilde zij de luisteraar troost en verlichting bieden in moeilijke, verwarrende tijden. de liedjes worden door haar prachtig gezongen en de "folk" muziek is spaarzaam geïnstrumenteerd (gitaar, piano en viool). haar zang wordt op meerdere nummers aangevuld met fraaie harmoniezang.

minder intens dan vergelijkbare albums als "My Mother's Hymn Book" van Johnny Cash of het veel rijker geinstrumenteerde "Angel Band" van Emmylou Harris, maar voor de liefhebber van christelijke, spirituele liedjes een aanrader.

vanwege het album "Verses" bedankt zij in de liner notes o.a. "Bart Pijpers at CRS for his continued support"

Album werd geproduceerd door Caroline Herring
Recorded in Nashville, Tennessee (in de oude thuisstudio van Alison Krauss)

Caroline Herring: guitar, vocals
Steven Sheehan: guitar
Will Buthod: piano
Kristin Weber: violin
Carrie Crespino, Sam Crespino: vocals

Stand at the crossroads and look for the ancient paths
Ask where the good way is and walk in it
And you will find rest for your souls
(Jeremiah 6:16)

een fraai album van de in folk kringen gelauwerde Susan McKeown oorspronkelijk afkomstig uit Dublin maar al vele jaren woonachtig in de States. behalve singer/songwriter staat zij bekend als musicoloog en was zij actief bij vele folk projecten. zij sleepte met al haar werk al vele prijzen in de wacht.

op dit album een project van traditionele folk vermengd met "wereldmuziek" staan veel door haar bewerkte Angelsaksische traditionals (Engeland, Ierland, Schotland) met zoals gezegd meerdere nummers waar exotische invloeden (o.a. Afrika, India en Azië) in zijn verwerkt, zoals te horen valt op de Schotse traditional "The Dark Haired Girl" (ook bekend in de versie van Clannad) en "Lord Baker" met de Malinese kora speler Mamadou Diabate. het laatste nummer is eveneens bekend van Christy Moore op het Planxty album "Words and Music".

verder zijn op het up-tempo "Goodbye and Farewell" de tablas van de Indiase muzikant Samir Chatterjee en op het veel gecoverde "The Lowlands of Holland" de erhu (een 2-snarige Chinese viool) bespeeld door Wang Guowei prominent aanwezig. een mooie, klein gehouden versie maar prefereer de cover van (wijlen) Norma Waterson. een nummer waarvan de tekst niks van doen schijnt te hebben met onze Lage Landen, maar dat terzijde.

heb een voorkeur voor de meer traditioneel gehouden ballads, zoals het Schotse "Bonny Greenwoodside", dat de band Planxty onder een andere titel "The Well Below the Valley" opnam, het door haar solo a-capella gezongen "Dark Horse on the Wind" van de Ierse songwriter (wijlen) Liam Weldon maar met name de 2 slotnummers, de authentieke folk van "To Fair London Town" gespeeld met de Ierse traditionele folkgroep Lunasa en het ingetogen "The Moorlough Shore" fraai ingekleurd met cello en uilleann pipes. de Ierse zangeres Dolores Keane maakte hier eerder ook een prachtversie van.

wederom een indrukwekkend album met 2 door haar in het Iers Gaelic gezongen nummers "The Dark Haired Girl" en "Young Nancy Oberlin".

Album werd geproduceerd door Susan McKeown
Recorded at Mission Sound, Brooklyn, New York

een verzamelaar van Leo Kottke die alleen op de Europese markt werd uitgebracht. er valt altijd wel iets af te dingen op de samenstelling/songkeuze van dit soort verzamelaars.

de 14 nummers zijn afkomstig van:

1,3,4,9,11 en 13 van "Mudlark" (1971)
2,5 en 8 van "Ice Water" (1974)
6 en 14 van "Dreams and All That Stuff" (1974)
7,10 en 12 van "Chewing Pine" (1975)

8 virtuoos gespeelde instrumentale nummers met als hoogtepunten "Cripple Creek", "Mona Ray", de traditional "All Through the Night" en "Poor Boy" een nummer van 1 van zijn leermeesters John Fahey.

van de 6 nummers met zang steken "Eight Miles High" (McGuinn/Crosby/G.Clark) ooit gecoverd door onze eigen Golden Earring, het folky "Pamela Brown" een cover van country zanger Tom T. Hall, "You Tell Me Why" (R. Elliott) hoewel die niet kan tippen aan het origineel van The Beau Brummels en de folkblues van zijn eigen "Standing in My Shoes" er boven uit.

op nummers als "Hear the Wind Howl" en het met band gespeelde "Don't You Think" (Marty Robbins) komt zijn onopvallende, donkerbruine stem iets tekort maar dat mag de pret niet drukken.

deze verzamelaar sluit af met de Bob Wills klassieker "San Antonio Rose" dat hij op onnavolgbare wijze koppelt aan de hymne "America the Beautiful". ook Neil Young coverde deze hymne maar in het huidige tijdbestek valt het te betwijfelen of hij dit ooit nog zal zingen tijdens zijn concerten.

"Hear the Wind Howl" is weliswaar een beknopt maar fraai overzicht van de rasmuzikant Leo Kottke.

dit album bevat americana (country, folk) van de Zwitserse singer/songwriter Rene "Coal" Burrell. zijn broer Reto Burrell die eveneens "rootsy" albums maakt produceerde dit album en speelde mee op diverse instrumenten.

Coal's stem is prima geschikt voor dit genre en gezien zijn zang en uitspraak zou denken je dat hij een Amerikaan is. "Billy Brown" is een fraaie mid-tempo rocker met Steve Earle vibes en meteen het prijsnummer, waarna het eveneens melodieuze, mild rockende "Workin' Man" volgt. wederom een prima nummer net als het sterke "Scarred Boy" en de country ballad "Bell Rings Wrong" met fraaie accenten van het accordeonspel van Andrea Ulrich.

daarna zakt het album behoorlijk in met de honky-tonk nummers "She's a Beauty Queen" en "Honky Tonk Tale" en het rammelende, rommelige "Gentle".

"My Angel's Whining" en de afsluiter "Heart of Stone" met backing vocals van Anita Maric zijn beide goed in het gehoor liggende "folky" ingetogen liedjes ingekleurd met o.a. banjo, fiddle, harmonica en pedal steel.

"Workin' Man" is het sympathieke debuut van "Coal" waarna nog 4 albums zouden volgen.

Recorded at Foolpark Recording Studio, Luzern, Zwitserland
All songs composed and written by Coal (except 5 c/w Reto Burrell)

Coal: vocals, acoustic guitar, harp
Reto Burrell: acoustic & electric guitar, mandolin, backing vocals
Charlie Zimmerman: electric lead guitar
Daniel Alexander: bass
Angelo Bossi: drums
Marcel Zimmermann: fiddle
Jurg Oswald: pedal steel
Dani Wach: organ, piano
Handsome Hank: banjo

het tweede live album van Traffic werd opgenomen tijdens een tournee in 1973 door Duitsland met de line-up van sessiemuzikanten bekend van de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section (Barry Beckett (keyboards), Hood (bass) en Roger Hawkins (drums) die meespeelden op het studio album "Shoot Out at the Fantasy Factory".

de nummers zijn afkomstig van de volgende albums:

"Glad" en "Freedom Rider" van "John Barleycorn Must Die" (1970)
2,3 en 4 van "Shoot Out at the Fantasy Factory" (1973)
5 en 6 van "The Low Spark of High Heeled Boys" (1971)

oorspronkelijk verschenen als 2-LP en later als re-issue op 1 cd uitgebracht. de lang uitgesponnen live versies klinken nogal geïmproviseerd als een spontane jam sessie met o.a. de toetsen solo's van Barry Beckett en de gitaarsolo's van Steve Winwood en zijn niet perse beter dan de studio versies van die nummers.

hoogtepunten zijn "Freedom Rider", de door Steve Winwood gezongen pracht ballad "(Sometimes I Feel So) Uninspired" en "Shoot Out at the Fantasy Factory"

het instrumentale "Tragic Magic" van Chris Wood en "Light Up of Leave Me Alone" een nummer van Jim Capaldi door hem gezongen ervaar ik als de zwakke songs. beiden zijn duidelijk mindere songwriters dan Steve Winwood.

de muziek bevat de vertrouwde Traffic sound, Britse 70's rock met wat folk en jazz invloeden en zou ik persoonlijk niet classificeren als het hierboven genoemde genre jazz-rock.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Chris Backwell

het tweede en laatste album van deze Ierse traditionele folkgroep. van de groep verscheen eerder het album "After the Ball" (1991) met als lead zangeres Frances Black. de zus van de gevierde Mary Black, die 1 Mei a.s. in het kader van haar "farewell tour" een eenmalig in concert in Nederland in zaal Tivoli/Vredenburg zal geven.

de band Arcady werd begin jaren 90 opgericht door bodhran speler Johnny McDonagh, mede oprichter van het vermaarde Ierse folkgezelschap De Dannan die in 2000 ophielden te bestaan.

op dit album staan vrijwel uitsluitend door de groep bewerkte Ierse traditionals, uitgezonderd "John O'Dreams" een lied van de Engelse folkie Bill Caddick dat o.a. door Christy Moore werd gecoverd op diens album "The Iron Behind the Velvet". Bill Caddick was mede oprichter van de obscure Engelse folk/rock groep Home Service (met o.a. John Tams). "Fahy's Reel" is een nummer van de Ierse fiddler Paddy Fahey.

de 9 instrumentale nummers ( reels, jigs, slow reel en hornpipes) worden razendknap uitgevoerd en zullen de liefhebber van dit soort traditionele folk vermoedelijk wel aanspreken.

mijn voorkeur gaat naar de 7 "songs" met de prachtige, loepzuivere zang van de Ierse folkzangeres Niamh Parsons, t.w. "The Boys of Barr Na Sraide", "John O'Dreams", The Banks of Sullane", "The Rocks of Bawn" en "Once I Loved". op 2 nummers "The Rambling Irishman" en "The Banks of the Lee" wordt haar zang aangevuld met de a-capella zang van The Voice Squad (Phil Callery, Fran McPhail, Gerry Cullen). beide kippenvel nummers die de muziek van de Engelse folkgroep The Watersons in herinnering brengen.

de instrumentale nummers klinken wat frisser en moderner dan de meer puristische uitvoeringen van De Dannan, waardoor deze (althans voor mij) beter genietbaar zijn.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Liam O'Maonlai (Hammond organ, piano, harmonium, didgeridoo) bekend van de Ierse band Hothouse Flowers, Michael McColdrick (flute), Neil Martin (cello) en Brendan Power (harmonica).

Album werd geproduceerd door Johnny McDonagh
Recorded at Sulan Studios, Ballyvourney, Co. Cork, Ireland

Niamh Parsons: vocals
Nicholas Quemener: guitars, flute, whistle, vocal
Patsy Broderick: piano, keyboards
Conor Keane: accordion
Brendan Lorrissey: fiddles
Johnny McDonagh: bones, bodhrans, triangle

het tot nu toe enige live album van Alison Krauss & Union Station is veruit mijn favoriet.
authentieker, minder gepolijst en energieker dan de reguliere studio albums met band en haar solo albums.

een 5-tal traditionals (5,8,15,17,24), 2 nummers (1 en 3) van songwriter Robert Lee Castleman, plus covers van o.a. "Tiny Broken Heart" (The Louvin Brothers), "New Favorite" (Gillian Welch/David Rawlings), "Broadway" (The Cox Family), "Oh, Atlanta" (Mick Ralphs) een 2-tal nummers (13 en 25) van bandlid Ron Block en een 3-tal nummers (2,14 en 19) van Jerry Douglas.

de ballads gezongen met de zoete engelenstem van Alison Krauss worden afgewisseld met de meer up-tempo bluegrass nummers als "Bright Sunny South" en "Tiny Broken Heart" beide met sterke leadzang van Dan Tyminski, die ook de lead vocal op de klassieker "A Man of Constant Sorrow" voor zijn rekening neemt. op het eveneens up-tempo "Faraway Land" verzorgt Ron Block de leadzang.

nummers die in combinatie met de 4 instrumentale nummers, het aanstekelijke "Choctaw Hayride" (Jerry Douglas), de onvervalste bluegrass van "Tiny Broken Heart", het door Jerry Douglas solo op dobro gespeelde " A Tribute to Peador O'Donnell/Monkey Let the Hogs Out" (co-written Donal Lunny) dat een lust voor het oor is en het uitbundige "We Hide & Seek" voor de nodige afwisseling zorgen.

ook het duet "The Boy Who Wouldn't Hoe Corn" en "Take Me for Longing" laten fraaie "feel good" bluegrass horen. de prachtige gospel "Down to the River to Pray" (een live opname van "Austin City Limits") wordt a-capella gezongen met een aantal bandleden en wijkt iets af van de versie van het album/sountrack "O Brother, Where Art Thou".

een (h)eerlijk live album met bezielde, gedreven gespeelde muziek gespeeld door ras muzikanten. gitarist/zanger Dan Tyminski verliet in 2025 na een 30-jarig dienstverband de band en begon een solo carrière. hij droeg nog wel bij aan het vorig jaar verschenen album "Arcadia".

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded live on April 29 and 30, 2002 at The Louisville Palace, Louisville, Kentucky

Alison Krauss: lead vocal, fiddle
Dan Tyminski: guitar, mandolin, vocals
Jerry Douglas: dobro
Ron Block: banjo, guitar, vocals
Barry Bales: acoustic bass, electric upright bass, vocals
Larry Atamanuik: drums, percussion

Eric Clapton selecteerde alle nummers voor deze samenwerking met de vermaarde Amerikaanse jazz trompettist Wynton Marsalis uitgezonderd "Layla" dat op verzoek van de bassist Carlos Henriquez aan de set list werd toegevoegd.

een album dat zowel blues als jazzliefhebbers zal aanspreken. ben zelf geen uitgesproken jazzliefhebber dus mijn voorkeur gaat naar het stevig blues rockende "Forty Four" een nummer van Chester Burnett aka Howlin' Wolf (ooit ook gecoverd door Little Feat) met een heerlijk solerende Clapton, de up tempo boogie-woogie van "Kidman Blues", de "traveling blues" van "Joliet Bound" met lead zang van trombonist Chris Crenshaw en de aanstekelijke, vrolijke klanken van het aloude "Corrine, Corrina" met Taj Mahal op zang en banjo.

op de meer jazz georiënteerde nummers als "The Last Time" en "Careless Love" wordt uit een ander vaatje getapt en horen we een croonende Eric Clapton zingen. ben ook minder gecharmeerd van deze "Layla" versie, hoewel de jazz liefhebber er wellicht een andere beleving bij zal hebben.

"Stagger Lee" is een dvd bonus track en staat niet op de cd. een veel gecoverde Amerikaanse folk klassieker uit 1923 dat vooral bekend werd in de versie van r&b zanger Lloyd Price.

de band bestond uit Victor Goines (clarinet), Marcus Printup (trumpet), Chris Crenshaw (trombone), Don Vappie (banjo), Chris Stainton (keyboards), Dan Nimmer (piano), Carlos Henriquez (bass) en Ali Jackson (drums). "living legend" bluesman Taj Mahal trad op als "special guest".

er wordt geweldig gemusiceerd op dit album, dat de die hard Clapton blues liefhebber wellicht minder zal aanspreken.

Album werd geproduceerd door Eric Clapton, Wynton Marsalis & Ashley Schiff Ramos
Recorded Live on April, 7, 8 arnd 9 at Jazz at Lincoln Center, N.Y.C.

(deel) citaat uit de liner notes (Wynton Marsalis, June 2, 2011)

"We wanted those concerts to sound like people playing music they know and love, not like a project. We agreed to let the music show how the blues continues to speak with clarity and immediacy across all lines of segregation. We combined the sound of an early blues jump-band with the sound of New Orleans jazz to accommodate the integration of guitar/trumpet lead and to give us the latitude to play different grooves from the Delta to the Caribbean and beyond. New Orleans is a mythic birthplace of jazz, the blues, gospel, rhythm & blues, and rock 'n roll. It is the perfect place to find our common heritage. We decided to use the instrumentation of King Oliver's Creole Jazz Band plus two (electric guitar and piano), because they transformed the world of music with a set of 1923 recordings and, with performances like "Dipper Mouth Blues", forever established the blues as a centerpiece of jazz"

het vierde solo album van Alison Krauss. de cover geeft al te denken. heb meer met natuurlijke schoonheid inclusief de imperfecties. op dit album met veel covers van country liedjes van bekende en minder bekende country songwriters slaat de tot de in perfectie gefabriceerde, bijna klinisch klinkende muziek een beetje door, hoewel ik het liever geen muzak wil noemen.

veel ballads gezongen met haar zoete engelenstem die in mijn beleving iets teveel "over the top" klinken met weldadige strijkers op nummers als "River in the Rain" en "All Alone Am I" die het geheel mierzoet maken. ook "Windy City" en "You Don't Know Me" klinken eveneens als aalgladde Nashville country, niet direct "my cup of tea".

sterkhouders zijn de aanstekelijke up-tempo nummers "It's Goodbye etc" met bescheiden big band klanken, "Dream of Me" (ondanks de tenenkrommende tekst) en het veel gecoverde "Poison Love" (Elmer Laird) waarvan de ultieme versie op het Doug Sahm album "Doug Sahm and Band" (1973) verscheen. ook de cover van T-Bone Burnett prefereer ik boven haar versie. de Willie Nelson cover "I Never Cared For You" met lichte jazzy accenten wil eveneens beklijven, waarvan de live versie evenals de live versie van "Windy City" meer sprankelend klinkt dan de studio versie.

15 en 16 zijn extra bonus tracks. haar obligaat klinkende cover van de Rodney Crowell klassieker "Till I Gain Control Again" mist de emotie en zeggingskracht van de versie van Emmylou Harris. op het eveneens glad gestreken tweede Willie Nelson nummer "Angel Flying Too Close to the Ground" zijn de backing vocals van het gospel trio The McCrary Sisters te horen. op deze 2 nummers spelen o.a. Greg Leisz (pedal steel) en Mickey Raphael (harmonica) mee.

een teleurstellend album met nogal wisselend songmateriaal waar de authentieke bluegrass of "roots" muziek helaas ver te zoeken is.

de inmiddels 74-jarige Nils Lofgren was in 1968 nog maar 17 jaar oud toen hij in Washington D.C. de groep Grin oprichtte. een trio dat destijds bestond uit hemzelf, George Daly (bas) en Bob Berberich (drums). bassist George Daly werd vanaf de plaatopnames vervangen door Bob Gordon. de eerste 2 albums werden als trio opgenomen. vanaf het derde album "All Out" werd zijn broer Tom (gitaar, toetsen) toegevoegd en werd de band een kwartet.

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

1,2,3,4 van "Grin" (1971)
5 en 6 niet eerder uitgebrachte outtakes van de "Grin" sessies
7 t/m 12 van "Grin 1+1" (1972)
13 non-LP b-side van de single "White Lies"
14 t/m 18 van"All Out" (1972)
19 van "Gone Crazy" (1974)

de muziek van Grin is een mix van pop en rock met lichte blues, country en zelfs gospel invloeden, zoals op "Sing for Happiness". de milde (country) rock van "Everybody's Missin' the Sun", "We All Sung Together" beide met fraaie koortjes, "Lost a Number" en "Hi, Hello Home" met backing vocals van Graham Nash luisteren lekker weg. melodisch sterke nummers.

dat gaat ook op voor het bluesy "See What a Love Can Do" met harmoniezang van Danny Whitten, Neil Young en Ralph Molina en een aantal van de meer stevig rockende nummers als "White Lies", "Moontears" "Slippery Fingers" en "You're the Weight".

daar staan wel wat misperen tegenover in de vorm van het zwaar georkestreerde "Soft Fun", het melige, zwakke "Just to Have You" , "Ain't Love Nice" en "All Out" waarvan de laatste 2 worden ontsierd door de overschreeuwde zang van Kathi McDonald.

dat Nils Lofgren wel een goede song kan schrijven bewijst hij dan weer met het mooie, ingetogen "Sad Letter".

Albums werden geproduceerd door David Briggs
All songs written by Nils Lofgren
Dedicated to the memory of Bob Gordon & David Briggs

Nils Lofgren is een geweldige gitarist, een redelijk tot goede zanger maar geen songwriter van de buitencategorie (uitzonderingen daargelaten). Grin werd in 1974 opgeheven waarna hij aan zijn solo carrière ging werken. zijn gelijknamige debuut album "Nils Lofgren" (1975) met de klassieker "Keith Don't Go" een eerbetoon aan de nog steeds in leven zijnde Keith Richards en met name "Cry Tough" (1976) draaide ik in mijn jeugd grijs en zijn n.m.m. 70's klassiekers. de man is sinds 1984 als side-man 1 van de drijvende krachten van Bruce Springsteen's E Street Band en is daar kennelijk goed op zijn plek.
hij bleef al die jaren met een enkele uitschieter solo albums van wisselvallige kwaliteit uitbrengen.

(deel) citaat uit de liner notes (Steve Smolen, 1999)

΅GRIN's big break came in 1968 when Neil Young was playing the famed D.C. night club, The Cellar Door. Lofgren was able to sneak backstage and talk up his band to Neil, who finally handed his Martin guitar saying "Play me some of your songs". He liked what he heard and told Lofgren that he would help GRIN when they got to L.A. Nils would join the sessions for Neil's classic "After The Gold Rush" album. Among many contributions, he played piano on Young's classic rocker "Southern Man".

Nils and band members Berberich and Daly were all soon in L.A. and with Young's assistance, started playing as the house band at the Corral in Topanga Canyon. GRIN was now ready to record their first album at Wally Heider Studios in San Francisco"

een fraaie verzamelaar van de inmiddels 54-jarige Alison Krauss met toegankelijke, radiovriendelijke liedjes.
niet verwonderlijk dat dit album in de States goed was voor 2x platina. onder haar fans mag zij collega's als Emmylou Harris, Linda Ronstadt en Dolly Parton rekenen.

herken hetgeen Theoden King hierboven schrijft, dat haar lieflijke, zoete stem op den duur niet zo kan bekoren. mis ook de expressie en kracht in haar stem van zangeressen als Harris en Ronstadt.

veel prachtig gezongen ballads op dit album waarbij allerlei hartenleed passeert en verrassende covers van de rock ballad "Oh, Atlanta" van wijlen Mick Ralphs (ex Mott the Hoople, Bad Company) en "I Will" (Lennon/McCartney) beide nummers die minder beklijven. ook "Sleep On" (Nelson Mandrell) en "In the Palm of Your Hand" (Ron Block) ervaar ik als mindere nummers.

hoogtepunten zijn naast het titelnummer, "Teardrops Will Kiss the Morning Dew" (Paul Craft), de gospel "When God Dips His Pen of Love in My Heart" met de Cox Family, "I Don't Believe You've Met My Baby" met het geweldige spel van Jerry Douglas op Weissenborn gitaar en met name de mid-tempo ballad "When You Say Nothing at All" (co-written Don Schlitz) die o.a. de hit "The Gambler" van Kenny Rogers schreef.

los van de leden van haar uitstekende Union Station band speelden op dit album o.a. mee, Sam Bush (mandolin), wijlen Roy Huskey Jr. (acoustic bass), wijlen Kenny Malone (drums), Stuart Duncan (harp, fiddle) en de vermaarde Jerry Douglas (guitars, dobro) die vanaf 1998 lid werd van haar band. de prachtige harmoniezang op vele nummers mag niet onvermeld blijven.

vanwege de rijkere instrumentatie en de meer authentieke bluegrass klanken gaat mijn voorkeur uit naar haar live album "Alison Krauss & The Union Station" (2002).

een dubbelaar van Richard Thompson. cd 1 (nummers 1 t/m 10) genaamd "Voltage Enhanced" is een elektrisch band album en cd 2 (nummers 11 t/m 19) "Nude" bevat akoestische muziek aangevuld met o.a. cello en viool.

op cd 1 zijn de hakketakkende, ritmische opener "Razor Dance" gevolgd door de boogie van "She Steers By Lightning" een wat tegenvallend begin. prijsnummers zijn het mid-tempo "Hide It Away" en de stemmige, sfeervolle folky ballads "Put It There Pal" en "The Ghost of You Walks". van de vuig "punky" rockende nummers (7 t/m 9) steekt "Bank Vault in Heaven" er boven uit.

cd 2 bevat een flink aantal pareltjes waaronder "Baby Don't Know etc", "Cold Kisses", het macabere relaas van slager "Sam Jones" en met name "Woods of Darney" het aangrijpende, intense verhaal over een vrouw die haar geliefde (een soldaat in WO1) op het slagveld heeft verloren en een andere soldaat die een op zijn lichaam gevonden trouwfoto aan haar geeft en verliefd op haar wordt (And it's many a soldier, who goes into battle, your corporal and I, we just hear and obey, perhaps we'll lie in the darkness together, with your love to bind us, in the Woods of Darney). de viool klanken van Sid Page versterken de melancholie van dit prachtnummer.

zijn trouwe muzikale kompaan (wijlen) Danny Thompson ook bekend van zijn werk met John Martyn is op cd 2 te horen met zijn fameuze spel op akoestische bas, evenals zijn zoon Teddy Thompson en zangeres Christine Collister met hun backing vocals.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom & Tchad Blake
Recorded at Sunset Sound Factory, Hollywood, California
All songs composed by Richard Thompson

de band op cd 1:
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, hurdy gurdy
Simon Nicol: guitar
Jerry Scheff: electric bass
Jim Keltner/Pete Thomas: drums
Michell Froom: keyboards

een fraaie verzamelaar samengesteld uit de 2 albums die Tim Hardin voor het label Verve maakte met 8 nummers van het album "Tim Hardin 1" en 7 nummers van "Tim Hardin 2".

los van de veel gecoverde meer bekende liedjes als "Reason to Believe", "Misty Roses" en "If I Were a Carpenter" en de klassieker "How Can We Hang on to a Dream" staan er meer song pareltjes op.

Tim Hardin was een songwriter van de buitencategorie getuige prachtige, klein gehouden folky liedjes als "Red Balloon" en "Black Sheep Boy" en breekbare, intieme ballads als, "It'll Never Happen Again", "Speak Like a Child" en "Lady Came from Baltimore".

liedjes die worden afgewisseld met het bluesy "Green Rocky Road" met een fraaie harmonica partij, de slow blues van "How Long" en de rock-a-billy van "Smugglin' Man".

het ingetogen "Tribute to Hank Williams" is een ontroerend eerbetoon met o.a. de tekstregels "goodbye Hank Williams, I didn't know you, but I've been in places you've been, he sang from his heart, took the pain for his sins".

jammer dat om label redenen 1 van zijn mooiste liedjes "Simple Song of Freedom" ontbreekt, dat op andere verzamelaars wel te vinden is.

Alle liedjes werden geschreven door Tim Hardin, die reeds op de jonge leeftijd van 39 jaar aan een overdosis heroïne kwam te overlijden. een dramatisch gegeven.

tja er is hier al veel gepost bij het tweede Dylan album maar ik doe toch nog een duit in het zakje. de destijds 21 jarige Bob Dylan moet haast wel een oude ziel in een jong lichaam hebben gehad, gezien de teksten van liedjes als "Masters of War" een nummer dat later prachtig zou worden gecoverd door Pearl Jam's Eddie Vedder.

een akoestisch folk album met merendeels eigen songs door hem solo uitgevoerd, hoewel hij op tracks 7 en 11 begeleiding krijgt van een band bestaan uit een ritmesectie, gitaar en piano.

veel songs groeiden uit tot klassiekers en zitten in mijn muzikale geheugen gegrift. o.a. zijn eigen indringende versie van "A Hard Rain's A-Gonna Fall" tijdens het door George Harrison georganiseerde "The concert for Bangladesh".

vandaar dat de aandacht meer naar de minder bekende songs uitgaat, zoals "Bob Dylan's Dream" waarvan hij de melodie schreef nadat hij de Engelse folkie Martin Carthy het Brits/Amerikaanse folknummer "Lord Franklin" live had zien uitvoeren, de folk blues "Down the Highway" geïnspireerd door Big Joe Williams, de traditional "Corrina, Corrina", het profetische "Talking World War 3 Blues", "Honey, Just Allow Me One More Chance" gebaseerd op een nummer van de Texas country blues muzikant Henry Thomas en de afsluiter "I Shall Be Free" afgeleid van Leadbelly's (Huddie Ledbetter) "We Shall Be Free".

het schrijnende "Oxford Blues" gaat over de legerveteraan en burgerrechten activist James Meredith die uiteindelijk na protesten in 1962 als eerste Afro-Amerikaanse student werd toegelaten tot de tot dan toe raciaal gescheiden Universiteit van Mississippi. ongelooflijk trouwens dat dit zich nog geen 65 jaar geleden afspeelde.

het valt te vrezen dat nummers als "Masters of War" in het huidige Amerika weinig weerklank zullen vinden in het Witte Huis. de mensheid is hardleers.

veel prachtige outtakes, o.a. "Let Me Die In My Footsteps" van dit album zouden later verschijnen op volume 1 van "The Bootleg Series Vol 1-3" (1991).

(deel) citaat uit de liner notes van Nat Hentoff:

"Among the musicians and singers who influenced him were Hank Williams, Muddy Waters, Jelly Roll Morton, Leadbelly, Mance Lipscombe and Big Joe Williams. And, above all others, Woody Guthrie.
At ten, he was playing guitar, and by the age of fifteen, Dylan had taught himself piano, harmonica and autoharp"

fraaie verzamelaar met muziek uit de beginperiode (the classic years 1967-1975) van deze legendarische band. deze is als volgt samengesteld:

cd 1
1. van het gelijknamige album "Fairport Convention" (1968) een Joni Mitchell cover met zang van Judy Dyble en Ian Matthews
2 t/m 7 van "What We Did On Our Holidays" (1969)
8 t/m 11 van "Unhalfbricking" (1969)
12 t/m 16 van "Liege & Lief" (1969)

cd 2
17. Now Be Thankful (Thompson/Swarbrick) een folk ballad met meerstemmige zang, verscheen eerder alleen als a-side van een single op het Island label
18. Bonny Bunch of Roses (Trad) een outtake van de "Full House" sessies dat ruim 25 jaar in de archieven is blijven liggen; prima nummer met zang van Dave Swarbrick met geweldig gitaarspel van Richard Thompson
19 t/m 20 van "Full House" (1970) inclusief het lange, merendeels instrumentale "Sloth" met wederom heerlijk gitaarspel van RT
21 Poor Will and the Jolly Hangman (Richard Thompson/Dave Swarbrick) is een outtake van "Full House"
22 Journeyman's Grace van "Angel Delight" (1971)
23 John Lee van "Babbacomba Lee" (1971)
24 en 25 van "Rosie" (1973)
26 t/m 28 van "Nine" (1973)
29 t/m 32 van "Rising For the Moon" (1975)

cd 1 bevat het beste werk van de band met o.a. 5 stuks 5 sterren nummers van de klassieker "Liege & Lief". voor de rest prachtig bewerkte traditionals, sterk songmateriaal van Sandy Denny en Richard Thompson en een bijzonder fraaie cover "Percy's Song" (Bob Dylan). "Meet on the Ledge" en "Genesis Hall" zijn de vroege bewijzen van Richard Thompson's enorme songwriters kwaliteiten en groeiden uit tot klassiekers.

het songmateriaal op 2 is een stuk minder met o.a. composities van Dave Swarbrick en Trevor Lucas.
"The Plainsman" (Trevor Lucas/Peter Roche) en 2 sterke Sandy Denny nummers, het akoestisch folky "Stranger to Himself" en de prachtige ballad "One More Chance" steken boven de rest uit.

5 sterren voor cd 1 en 3,5 voor cd 2.

een kort citaat uit de uitgebreide liner notes van Patrick Humphries (London, April, 1998)

"It was 28th May 1967 - just three days before The Beatles released the landmark Sgt. Pepper album, when a group of nervous teenagers shuffled onto the stage of a church hall in north London and played together for the first time as Fairport Convention

The less than capacity crowd (estimated at 15) watched as the group ran through a selection of cover versions of current American underground favourites, songs by the likes of Bob Dylan, Jefferson Airplane and Phil Ochs. Fairport then disappeared to the restaurant opposite, where they blew the whole of the evening's 5 pound profit on a Chinese meal"

de rest is geschiedenis.....

een degelijk maar nogal wisselvallig album met weinig echt memorabele nummers. de productie neigt wederom sterk naar overproductie waarbij de gebruikelijke smaakmakers als koortjes en een blazerssectie niet ontbreken.

sterkhouders (geen hoogtepunten) zijn de met fraai akoestisch gitaarspel ingeleide mid-tempo opener "Tonight", de ballad "N'oubliez Jamais" met de weemoedige accordeon klanken, de groovy swingende Tony Joe White cover "Across from Midnite" en het 2-tal nummers op het eind, de sobere piano ballad "That's the Way Her Love Is" en de eveneens klein gehouden blues ballad klassieker "Need Your Love So Bad" met een fraaie lead gitaar partij van Tim Renwick.

goede tweeden zijn het licht funky "Wayward Soul" en het lekker rockende "Loving You Tonight" van Squeeze songwriters Difford/Tolbrook.

de zwaar opgepimpte Bob Marley cover "Could You Be Loved", de "over the top" ballads "That's All I Need to Know" en "What Do You Say" en het licht rockende "The Last One to Know" ervaar ik als draakjes.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. oudgediende Chris Stainton (piano, organ), Kenny Aronoff (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass) en de gitaristen Michael Landau, Dean Parks en Tim Renwick (bekend van zijn samenwerking met singer/songwriter Al Stewart).

dit album opent sterk met de up-tempo rockende Leonard Cohen cover "First We Take Manhattan", gevolgd door de lekkere melodie van "Different Roads" en de ballad "My Father's Son" mede geschreven door Graham Lyle van het Schotse folkpop duo Gallagher & Lyle. een 3-tal sterke nummers.

het verval begint daarna al met de door strijkers en "programming" ontsierde Steve Winwood cover "While You See a Chance". de ballads o.a. "She Believes in Me" (Bryan Adams/Eliot Kennedy) en "Where Would I Be Now" (Michael McDonald/Tony Joe White) zijn niet slecht maar vanwege de gladde productie "raken" die niet echt. de man heeft veel betere ballads dan deze gecoverd.

het songmateriaal lijkt naarmate het album vordert alleen maar slechter te worden met als dieptepunten "Ain't Gonna Cry Again" en "Soul Rising" 2 nummers mede geschreven door Peter John Vettese, die in de 80's de toetsenist was van de band Jethro Tull. samen met de ballads "Love to Lean On" en "On My Way Home", een nummer van de Franse 80's rock pop ster Jean-Jacques Goldman" een 4-tal holle, zielloze 13 in een dozijn composities. een ander dieptepunt is de ballad "Naked With You" (Roachford) dat verdrinkt in een bombastisch strijkers arrangement.

kan de euforie van een aantal users hierboven niet delen. wellicht werd Joe Cocker op albums als deze overruled door arrangeurs en producers ( 4 op dit album). "No Ordinary World" is helaas mijn eerste onvoldoende voor een Joe Cocker album. wat blijft is de prima zang van de man.

opvallend feitje is dat onder de gitaristen zich Adam Seymour en Robbie McIntosh bevinden, beide ex Pretenders.

bij dit soort albums vraag je jezelf af waar het vuur en de bezieling is gebleven van een album als "Sheffield Steel" geweldig geproduceerd door het duo Chris Blackwell/Alex Sadkin met ook nog eens veel beter songmateriaal.

deze tweede EP van de groep maakt deel uit van de re-issue uit 2003 (1-cd) met hun tweede album "Gas Food Lodging" wat mij betreft hun magnum opus met gitarist/songwriter Chuck Prophet als toegevoegde waarde, iets wat terug te horen valt op deze wat stuurloze EP.

dat de band uit de postpunk scene voortkwam is goed te horen op de garage rock van "Aspirin", het rammelende, wazige "Death and Angels" en het chaotische "Apartment 6".
van de 7 liedjes steekt "Black Night" er boven uit, 1 van de weinige nummers met een kop en staart.

de destijds uit Los Angeles afkomstige neo-psychedelische garage scene werd later door muziekcritici ook wel "the Paisley Underground" genoemd.

citaat uit de liner notes (Fred Mills)

"Green On Red's professional career, in 1982, moved forward a notch. A year earlier they'd self released a 12" EP (untitled, athough it's sometimes referred to as "2 Bibles") and were now preparing to shop a new demo tape they'd recently recorded when the Dream Syndicate's Steve Wynn stepped in. Wynn's own Down There label had been established in order to release his group's material, already a fan of Green On Red, he now offered his services to the band. Recalls Stuart "We all owe a lot to Steve. He did a great job with his label; then he helped us out in the studio later doing some songs; and then he helped us get our first real deal, too"

een veelzijdig album van de uit Oregon afkomstige singer/songwriter Carrie Clark. zij put uit een breed pallet aan americana muziek (o.a. bluegrass, country, folk, jazz, rock) waardoor de muziek regelmatig alle kanten opvliegt.

veel van die nummers in al die diverse stijlen, zoals de vaudeville opener "Bum Bah Dum", het stevig rockende "What Have We Done", het jazzy "The Night Before" of de slow blues van "It Burns" willen niet echt beklijven, waarbij het dreinende, lang gerekte "Down at my Knees" een mispeer is.

prijsnummers zijn de folk/country ballad "Where Are You", de piano ballad "Fade Away", het folky "I'm a Lark" en het afsluitende kinderliedje "Sing Me", nummers waarop de muziek klein wordt gehouden en wordt ingekleurd met instrumenten als de accordeon, glockenspiel en mandoline.

al met al te weinig memorabele liedjes gezongen met de ietwat schelle stem van Carrie Clark op dit veelzijdige of juist daardoor wisselvallige album met een beperkt aantal uitschieters.

behalve haar band waren er gastrollen voor een strijkkwartet en een blazerssectie.

Album werd geproduceerd door Martin Feveyear
Recorded at Jupiter Studios, Seattle, Washington
All songs written by Carrie Clark (except tracks 3,8,11 & 12 co-written Greg Fulton)

Carrie Clark: vocals, acoustic guitar, piano, glockenspiel

The Lonesome Lovers...
Greg Fulton: acoustic. electric & lap steel guitars, mandolin, ukulele, B3 organ, tremolo piano, backing vocals
Kohen Burrill/Kevin Emerson: drums
Rob Witmer: accordion
Dave Pascal: electric bass & upright bass

een live album dat in 2013 verscheen van een concert dat de Young Tradition ooit 45 jaar geleden gaf op de universiteit Oberlin College, Ohio, VS.

een illuster folk gezelschap uit de 60's dat bestond uit de Engelsen Peter Bellamy afkomstig uit Bournemouth, Heather Wood uit Sheffield en de Amerikaan Royston Wood (geen familie) die dit trio in 1965 in Londen formeerden. de groep hief zichzelf op in 1969.

een a-capella groep die destijds de aandacht trok door zich tijdens optredens als rocksterren te verkleden. de liedjes die zij vertolken zijn voornamelijk traditionals die hen via overlevering van anderen bereikten zoals via het uit Sussex afkomstige folkgezelschap The Copper Family, de uit Norfolk afkomstige folk singer Harry Cox, uit de collecties van Cecil Sharp of Ralph Vaughan Williams of een enkele keer "The Two Magicians" getipt werden door iemand als folk icoon Martin Carthy. alle overige liedjes zijn merendeels "sea shanty" songs, waaronder "Heave Away, Me Johnny" een nummer dat Roger McGuinn zou coveren op zijn gelijknamige debuut album (1973). ook het veel gecoverde "John Barleycorn" (o.a. Traffic) ontbreekt niet.

i.p.v. de muziek gedateerd te noemen kun je die beter in de tijdgeest van de 60's plaatsen. de groep oogstte destijds veel succes met hun optredens in het VK en ook daarbuiten (Canada, USA). een vergelijking met de a-capella zang van het folk familiegezelschap The Watersons ligt voor de hand, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de rijkere, vollere zang van de onvolprezen Watersons.

deelcitaat van Heather Wood (R.I.P. 15-07-2024) die de laatst overlevende van de groep was en vanaf 1977 in New York woonde:

"The Young Tradition really started on 18 April 1965, when I walked into the Scots Hoose, a pub in London, and heard Pete and Royston for the first time. It ended on 29 September 1969 with a farewell concert at Cecil Sharp House, headquarters of the English Folk Dance & Song Society, in London.

We sang all over England and Scotland, and made one foray to Belfast. We played venues ranging from local folk clubs to the Royal Festival Hall, the Royal Albert Hall, and Liverpool Cathedral. Fun was had.

Because we had this pad in Kilburn, London, where many visiting American musicians stayed, it seemed natural that we should tour in America. We somehow persuaded our record company, Transatlantic, to advance us the money for the airfares. In 1967, we landed on the Fourth of July. We played Gerde's Folk City in NYC, the Newport Festival in Rhode Island, and a club called the Mousehole in Toronto, where we appeared for four nights. Gordon Lightfoot came down every night - which we much appreciated.

Our third tour began on Tuesday 12 November 1968. We did concerts in Philadelphia and Boston (Club 47), then headed to Oberlin College in Ohio, where this recording was made. As I recall, many of the students and some of the faculty were on hunger strike, protesting the army being allowed to recruit on campus"

My memories of those days are hazy, to say the least. It was, after all, the Sixties.

de rest is geschiedenis.......

tot mijn blijdschap eindelijk de re-issue van dit album (2003, music on cd) kunnen aanschaffen. een klassieker van het uit Tucson, Arizona afkomstige gezelschap Green On Red, die ooit in 1979 begonnen als een punkband genaamd The Serfers. een kwartet destijds bestaande uit Dan Stuart (vocals, guitar), Chris Cavacas (keyboards, vocals), Alex MacNicol (drums) en Jack Waterson (bass). op "Gas Food Lodging" het tweede album is de groep uitgebreid met gitarist/songwriter Chuck Prophet, die samen met de bandleden een groot deel van de nummers schreef.

de groep produceert op dit album een soort van americana garage roots rock met alt.country (rock), folk en psychedelische invloeden. hoorbaar zijn de invloeden van The Dream Syndicate, Television, Velvet Underground en Neil Young. vanwege het toetsenspel van Chris Cavacas herinnert de muziek ook wel aan die van het album "Jonathan Richman & The Modern Lovers" (1976).

10 ijzersterke songs met de geweldige opener "That's What Dreams Are For" en "Sixteen Ways" die sterk aan de Zuma sound van Neil Young doen denken, die worden afgewisseld met de onvervalste country rock van "Black River" gedreven door harmonica klanken, de heerlijke roots rock van "This I Know" en de meezinger "Fading Away" en de nog iets vuiger gespeelde, spetterende nummers als "Hair of the Dog" en "Sea of Cortez" met eveneens aanwezige Neil Young vibes.

de traditional "We Shall Overcome" is een fraaie, rustige alt.country/folk afsluiter van dit zinderende album, waar de energie vanaf spat. iets wat ik ooit mocht ervaren tijdens een gedenkwaardig optreden van de band ergens in 1985 op het poppodium van zaal Lantaren/Venster in Rotterdam. de band met de charismatische zanger/gitarist Dan Stuart en gitarist Chuck Prophet speelde toen de zaal plat.

van de 2 bonus tracks is het onbegrijpelijk dat het sterke titelnummer "Gas Food Lodging" niet op het originele album met 10 nummers verscheen. het nummer verscheen wel in 1985 als "Dutch 45 single". de tweede bonus track "Sixteen Ways" is een snellere meer punky versie dan de versie die op het album verscheen.

"Gas Food Lodging" het tweede album van de band kan met recht als een klassieker in dit genre worden beschouwd

Album werd geproduceerd door Paul B. Cutler (van The Dream Syndicate)
Recorded at Eldorado Recording Studios, Hollywood, California

na 2 albums met de band The Loose Connection is dit het eerste solo album van de inmiddels 68-jarige uit Dublin afkomstige Ierse zangeres Niamh Parsons.

op dit album staan uitsluitend oude, voornamelijk Ierse traditionals en een enkele Schotse traditional, het aloude, veel gecoverde "The Water Is Wide". alle nummers worden prachtig uitgevoerd met de geweldige zang van Niamh Parsons, die wellicht gezegend is met 1 van de mooiste Ierse vrouwenstemmen.

het bekende "The Banks of the Nile" dat ook door Sandy Denny en Dolores Keane werd gecoverd en "The Maid on the Shore" worden door haar solo a-capella gezongen en een 2-tal nummers zingt zij a-capella met anderen "Sally Sits Weeping" met haar zus Anne en "Droimeann Donn Dilis" met zanger Ciaran O' Gealbhain. samen met het prachtige "Fear a Bhata" 1 van de 2 nummers die in Iers Gaelic worden gezongen.

de muziek op dit album met merendeels ballads is uiterst spaarzaam geïnstrumenteerd. zo wordt zij op "Kilnamartyra Exile" alleen begeleid door een akoestische gitaar, op "The Water Is Wide" door de piano en op "The Wounded Huzzar" door een knoppen accordeon.

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog, zoals op het aanstekelijke "Alexander" ingekleurd met gitaar en mandoline of de afsluiter "The Flower of Magherally O" met de klanken van fiddle, low whistle en Uileann pipes.

onder de muzikanten bevinden zich (wijlen) Gavin Ralston (guitars), John McSherry (low whistle, pipes), Dee Moore (bass), Paul Kelly (fiddle, viola) en Steve Dunford (bodhran). de laatste speelde in een grijs verleden in de Ierse folkband General Humbert, waar de Ierse zangeres Mary Black ooit deel van uitmaakte voordat zij aan haar solo carrière begon te werken.

een aanrader voor de liefhebbers van prachtig gezongen traditionele in dit geval Ierse folk.

Album werd geproduceerd door Niamh Parsons, Gavin Ralston & Alan Whelan
Recorded at Marguerite Studios, Dublin

"My Father's Face" werd na "Time Step" (1983) het tweede door T-Bone Burnett geproduceerde album van gitaarvirtuoos Leo Kottke.

hij zingt niet onverdienstelijk op nummers als het melodieuze "Everybody Lies" met een harmony vocal van David Hidalgo (Los Lobos), het humorvolle "Why Can't You Fix My Car" met fraaie accordeon klanken, het wat merkwaardige "Back in Buffalo" gelardeerd met geluidseffecten en het eveneens grappige "Jack Gets Up".

onder de instrumentale nummers bevinden zich een aantal prachtige miniatuurtjes, zoals "B.J" dat doet denken aan de sfeer van de Ry Cooder soundtrack "Paris, Texas", "My Aunt Francis" en "Mona Ray".

het eveneens instrumentale "Doorbell" is een sfeervolle afsluiter met de klanken van o.a. glockenspiel, marimba en tubular bells. hulde voor de mooie productie in de meesterhanden van T-Bone Burnett.

Recorded at Ocean Way Recording, Hollywood, California
All songs written by Leo Kottke

na 2 zwakke gladde, gepolijste albums "Taj" en "Never Like Before" is dit album een soort van verademing. na een 4-tal albums uit de 70's dat begon met "Mo' Roots" en eindigde met "Music Fuh Ya" met Caribische invloeden (calypso, West-Indische steel band muziek en reggae) keert hij op dit album terug naar een veelzijdig blues album dat diverse blues genres combineert met invloeden van r&b, soul en rock.

2 eigen nummers (1 en 3) van Taj Mahal waarvan met name de elektrische Chicago blues van het in de Muddy Waters stijl gespeelde "Blues Ain't Nothin" met een scheurende harmonica partij indruk maakt. "Strut" is een zogenaamde "scat and stutter blues".

voor het overige covers van o.a "Hard Way" (T-Bone Walker), de blues ballad "Stranger In My Own Home Town" (Percy Mayfield), 2 nummers mede geschreven door Fats Domino "Going to the River" en het uitbundig swingende "I'm Ready" met onvervalste New Orleans r&b, "Mockingbird" met vraag en antwoord zang een duet met (wijlen) soul zangeres Etta James, het rockende "The Hoochi Coochi Co" met de bekende piano riedels is een nummer van 1 van de eerste Afro-Amerikaanse rock 'n rollers Hank Ballard (John Henry), die het nummer "The Twist" schreef, dat o.a. in Nederland een grote hit werd voor Chubby Checker.

de soul blues van de Otis Redding klassieker "That's How Strong My Love Is" en de Motown klassieker "I Can't Help Myself" bekend in de versie van The Four Tops worden fraai soulvol gecoverd door de nog prima bij stem zijnde Taj Mahal.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Bill Payne (piano), (wijlen) Richie Hayward (drums) beide van de band Little Feat, Bob Glaub (bass), (wijlen) Ian McLagan (organ), Tony Braunagel (drums) en Johnny Lee Schell (guitar).

de opvolgers "Phantom Blues" en "Senor Blues" liggen qua sound en songmateriaal in het verlengde van dit album. de inmiddels 83-jarige Taj Mahal heeft dit jaar nog steeds een vol tourschema met optredens in de VS en Canada. zijn nieuwe album "Time" met zijn Phantom Blues Band staat gepland voor release 1 mei 2026.

als liefhebber van het eerste uur blijf ik een zwak houden voor de meer authentieke folk blues albums uit zijn beginperiode met o.a. meestergitarist Jesse Ed Davis.

Album werd geproduceerd door John Porter

de hoes laat een schilderij van een "jitterbug" zien, een snelle swingdans uit de jaren '30 en '40 en wordt als volgt toegelicht:

"Capturing the artistic, political and cultural accomplishments of African-Americans, William H. Johnson (1901-1970) depicted everyday life, social issues and world concerns in a direct style that has been described as folk inspired. "Jitterbugs" is one of the 1600 diverse and dynamic works by African-American artists in the permanent collection of the National Museum of American Art, Smithsonian institution"

verwacht geen authentieke Ierse folk op dit album. het is een fusie album van Balkan muziek afkomstig uit Bulgarije en Macedonië vermengd met Ierse folk invloeden. de complexe veelal sterk ritmische muziek is vol en rijk geïnstrumenteerd.

het initiatief voor dit album kwam van het Ierse folkicoon Andy Irvine (bouzouki, hurdy-gurdy) die op dit album een duo vormde met Davy Spillane (uileann pipes, low whistle), die eerder o.a. deel uitmaakte van de Ierse folkband Moving Hearts met Donal Lunny en Christy Moore.

van de 7 instrumentale nummers, veelal "dance tunes", heeft de Macedonische traditional "Dance of Suleiman" nog wel iets weg van Ierse folk, maar op de overige nummers overheersen de ritmische invloeden uit de Balkan.

de 2 nummers met zang bekoren het meeste en vormen fraaie rustpunten, de ballads "The Bear's Rock" en "Kadana" met prachtige zang van de Hongaarse zangeres Marta Sebestyen bekend van haar solo albums en haar werk met de Hongaarse folkband Muzsikas.

de afsluiter "Hard on the Heels" is een nieuwe versie van "Smeceno Horo" dat eerder verscheen op het Planxty album "After the Break".

er is een belangrijke gastrol weggelegd voor de Bulgaarse muzikant Nikola Parov (bouzouki, gadulka, kaval & gaida). onder de Ierse muzikanten bevinden zich verder Bill Whelan (toetsen), John Sheahan (fiddle ex Dubliners), Mairtin O'Connor (accordion ex De Danann) en Anthony Drennan (guitar).

hoewel het muzikale vakmanschap van dit album afspat zal dit niet ieders "cup of tea" zijn.

Album werd geproduceerd door Bill Whelan
Recorded at Westland Studios, Dublin, Ireland

deelcitaat uit de liner notes van Andy Irvine

"The idea of making an album of Bulgarian and Macedonian music has been around for a while now - since Planxty days to be exact. Long animated discussions have been held in Public Houses during this time but in spite of some great ideas and some hilarious evenings nothing has come of it - till now.

Back in 1968, I hit the road for the Balkans and spent a year and a half travelling around, sleeping in orchards, taking in the sights and the sounds and falling in love with the music and the people. I hauled a bunch of records back to Ireland, locked myself away and tried to get the hang of the rhythms. Not only have I been trying to play this music ever since but I've been trying to get half the musicians of Ireland to play it as well.

We started out to make a Bulgarian/Jazz fusion album but somewhere along the line that idea got dropped and we made this instead. I don't really know what you'd call it, no doubt somebody will think of a pigeon hole to put it in, meanwhile, in the words of the old song - "the music goes round and round and it comes out here......"

prachtig, ingetogen gospel album met veel bekende klassieke gospel liedjes, zoals "I Shall Not Be Moved" en "I Am a Pilgrim" en minder bekende alle solo uitgevoerd door Johnny Cash volgens het principe "less is more".

alle 15 liedjes worden in de liner notes door Johnny Cash toegelicht met o.a. zijn aangrijpende anekdote rond het overlijden van zijn vader bij het nummer "Let the Lower Lights Be Burning":

"This is a very special song for me, and I'll tell you what it means to me now. When my father was dying, he was in a coma, and all my brothers and sisters and I were gathered around the bed, and we felt we were telling him goodbye. But my oldest sister Louise said "Let's sing to him". So we started singing "Let The Lower Lights Be Burning". At some point I looked at him, and though he had been sound asleep in a coma for days, his lips started moving and he started singing that song along with us. The more we would sing it, the more he sang. And he opened his eyes and he looked around at us as we were singing. And of course everybody had a good cry as we watched him and listened to him as he sang with us. So when I was picking out songs for this album, that had to be in it"

een album met religieuze, troostrijke liedjes dat wel bij de periode rond Pasen past, waarbij de eenvormigheid van de muziek wel wat op de loer ligt. in die zin gaat mijn voorkeur naar een vergelijkbaar gospel album als "Angel Band" van Emmylou Harris dat muzikaal meer variatie biedt

Album werd geproduceerd door Rick Rubin
Recorded at Cash Cabin Studio, Hendersonville, Tennessee

hierbij de liner notes van Johnny Cash bij dit album:

"My mother had an old book called Heavenly Highway Hymns. She used to sit and play those songs in it - old church songs, country gospel songs, dozens of them - all the way through, over and over in her lifetime. My mother loved that book. It's mine now, and it's kind of dog-eared and ragged, a little bit like I am, and I love that book too. So when I started picking out songs for an album of my favorite church and gospel songs, I went to my mother's hymn book, and I found the ones I wanted to record.

The songs in that old book mean more to me than I can tell you, so I'll just 'em, me and my guitar, simple, no adornment, knowing that God loves music and that music brings hope for a better tomorrow. You asked me to pick up my favorite album I've ever made and this is it, My Mother's Hymn Book. On that album I nailed it. That was me. Me and the guitar, and that's all there was and all there was to it. I'm so glad that I got that done"

verder uit de sleeve notes van Sylvie Simmons die hem n.a.v. dit album interviewde:

Carrie Cash (zijn moeder) never got to hear her son's favorite record; his mother passed on in 1991. In May 2003, less than two months before this interview, June (zijn vrouw) passed on also. In September 2003, less than two months later, Johnny Cash joined them. If the circle had ever been broken, it was unbroken now"

na het teleurstellende solo debuut "One Clear Moment" (1985) verscheen na een stilte van 17 jaar haar verrassend sterke come back album "Fashionably Late". na deze voorganger verscheen 5 jaar later haar derde solo album "Versatile Heart" en dat is wederom een prima album met prachtige zang van Linda Thompson.

de folk rock sound van/met haar ex man Richard is hier ver te zoeken. dit album bevat een aantal eigen liedjes en liedjes die zij samen met haar zoon Teddy schreef plus de traditional "Katy Cruel" met heerlijke authentieke folk en een aantal liedjes van anderen, waaronder een versie van het anti-oorlog lied "Day After Tomorrow" (Tom Waits/Kathleen Brennan) sober uitgevoerd met alleen haar zang en harmonie zang van dochter Kamila begeleid door John Doyle op akoestische gitaar. 1 van de prijsnummers, samen met het door een brass band ingeluide titelnummer "Versatile Heart".

andere sterkhouders zijn de ballads "Blue & Gold" met het fraaie accordeon spel van oudgediende John Kirkpatrick en de sterke melodie van het mid-tempo "Give Me a Sad Song" (co-written met de uit Kentucky afkomstige songwriter/zangeres Betsy Cook) dat eerder in een andere versie verscheen op de gelijknamige verzamelaar uit 2001, het verstilde "Go Home" en "Whisky, Bob Copper and Me" een ontroerend eerbetoon aan de Engelse folk legende Bob Copper van het illustere uit Sussex afkomstige a-capella folkgezelschap The Copper Family. op de laatste 2 eigen nummers bewijst zij haar kwaliteit als songwriter.

ben minder gecharmeerd van de cabaret klanken van "Beauty" (Rufus Wainwright), de folk pop van "Nice Cars" (Kamila Thompson) en de country klanken van "Do Your Best for Rock 'N Roll". ook de instrumentale opener "Stay Bright" en het strijk kwartet dat het album met hetzelfde nummer afsluit bekoren minder.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. de Iers/Amerikaanse zangeres Susan McKeown (harmony vocals), David Mansfield (acoustic & electric guitar, mandolin), John Kirkpatrick (button accordion, concertina), Larry Campbell (acoustic guitar, fiddle), Teddy Thompson (acoustic guitar, vocals) en Kamila Thompson (harmony vocals). folk legende Martin Carthy en zijn dochter Eliza spelen mee op "Whisky, Bob Potter and Me".

6 jaar later verscheen het eveneens sterke "It Won't Be Long Now" dat niet onder doet voor dit album.
ben (nog) niet bekend met haar laatste album "Proxy Music" (2024).

net als Koos Brinckmann was ik er op 15 december 1973 bij toen Rory Gallagher een concert gaf in zaal De Doelen in Rotterdam. als 16-jarig Rotterdams straatschoffie nam ik met een aantal vrienden de bus vanuit de wijk naar het centrum van Rotterdam en liep je via het Doelenplein richting de ingang van de zaal. het was ook mijn eerste "grote" concert waar je verwachtingsvol naar uitkeek. of er destijds leeftijdscontrole plaatsvond kan ik mij niet herinneren, maar ik kwam in ieder geval binnen en was zeer onder de indruk van de imposante zaal.

na een aankondiging door de speaker betrad Rory Gallagher met zijn houthakkershemd het podium, waarna het direct los ging. niks geen opwarmertjes. de beuk ging er direct in met de Ierse "no nonsense" mentaliteit. het was "what you see is what you get" of beter gezegd "what you hear is what you get". wat ik mij ervan herinner bestond de band uit een trio en werd hij begeleid door een zeer strak spelende ritmesectie vermoedelijk Gerry McAvoy (bas) en Rod De'Ath (drums). zijn virtuoze gitaarspel en de energie van zijn band knalden de zaal in. tussen de nummers door maakte de man wars van sterallures kort contact met het publiek en speelde onverdroten verder. zoals hierboven al opgemerkt speelde hij de zaal plat.

een gedenkwaardig optreden van deze sympathieke Ier. vele jaren later tijdens een weekendje Dublin bezocht ik daar als veertiger een Hard Rock cafe waar zijn muziek uit de speakers schalde, waarmee de cirkel rond was. de ras performer Rory Gallagher was met name in Ierland zelf een op handen gedragen grootheid.

een frappant detail van het optreden was dat er her en der in de zaal stiekem menig jointje werd weg gerookt. iets dat nu totaal ondenkbaar is, maar dat terzijde.

Rory Gallagher heeft meerdere geweldige live albums op zijn naam staan, maar wellicht door nostalgie ingegeven ervaar ik het "Live in Europe" album als zijn ultieme live album, mede door nummers als "Going to My Hometown" waarop meer akoestische folk met virtuoos mandolinespel te horen valt.

uit de setlist van het concert uit 1973 blijkt overigens dat van de nummers van "Live in Europe" alleen het nummer "Bullfrog Blues" er deel van uitmaakte.

eeuwig zonde dat de uit Ballyshannon (graafschap Donegal) afkomstige Rory slechts 47 jaar oud mocht worden en al weer ruim dertig jaar geleden ging hemelen. de man werd begraven op kerkhof Saint Oliver's in Carrigrophane (nabij het Ierse Cork) dat uitgroeide tot een bedevaartsoord voor zijn fans.

wederom een sterk album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde Bruce Cockburn. de man maakte een hele reeks prima albums in de 70's waarna in de 80's een aantal mindere, maar nog steeds goede albums volgden. in 1991 verscheen het sterke eveneens door T-Bone Burnett geproduceerde"Nothing But a Burning Light" gevolgd door het fraaie "Christmas" 1 van de betere kerstalbums.

op "Dart to the Heart" zet hij de folk/roots koers voort van "Nothing But a Burning Light" zonder toevoeging van elektronische poespas, bliepjes, e.d. en dat komt de muziek op dit album ten goede.

veel verhalende rustige, ingetogen pareltjes, zoals "All the Ways I Want You", "Bone in My Ear",
"Burden of the Angel", het intieme liefdesliedje "Love Loves You Too" met backing vocals van zangeres Sam Phillips, de ex vrouw van T-Bone Burnett of het ontroerende aan de Amerikaanse singer/songwriter/producer Mark Heard (R.I.P. 16/08/1992) opgedragen "Closer to the Light" met het pracht refrein "Gone from mystery into mystery, Gone from daylight into night, Another step deeper into darkness, Closer to the Light" en het eveneens ontroerende "Someone I Used to Love".

de sterke melodielijnen van zijn liedjes worden prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, mandoline en het geweldige pedal steel gitaarspel van Greg Leisz, zoals op de schitterende mede door orgel gedragen ballad "Southland of the Heart".

het album bevat met "Train in the Rain" en "Sunrise on the Mississippi" 2 fraaie instrumentale nummers
met het akoestische fingerpicking gitaarspel van Bruce Cockburn.

een 3-tal licht tot stevige rockende nummers, de opener "Listen for the Laugh" en "Scanning the Crowds" beide met een bescheiden blazerssectie en het aanstekelijke "Tie Me at the Crossroads" dat eindigt met een fraai koortje zorgen voor een fijne balans.

"Dart to the Heart" behoort tot zijn betere albums. dat een productie veel met een album kan doen, bewijst T-Bone Burnett opnieuw op dit heerlijk door hem geproduceerde "rootsy" klinkende album in een setting waarin de liedjes van Bruce Cockburn prima gedijen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jerry Scheff (bass), Richard Bell (accordion, organ), Benmont Tench (organ), Colin Linden (acoustic & electric guitar, slide guitar, mandolin, vocal), Greg Leisz (pedal steel) en T-Bone Burnett (organ, vocal).

met alle respect voor de massa van jonge debuterende singer/songwriters is dit album van Bruce Cockburn opnieuw een masterclass in songwriting.

Recorded at Bearsville Studios, Bearsville, N.Y.
All songs written by Bruce Cockburn

het debuutalbum van Fay Hield verscheen op het onvolprezen Engelse folk label Topic. eerder was zij lid van het Engelse vrouwelijke a-capella folk zangkwartet The Witches of Elswick die 2 albums uitbrachten en in 2007 werd opgeheven.

9 van de 11 liedjes zijn traditionals en bestaan voornamelijk uit ballads. "Mad Family" werd voorzien van een melodie door haar ex man Jon Boden en "The Looking Glass" is een nummer met een tekst van de Engelse dichter Rudyard Kipling met een melodie van folkzanger (wijlen) Peter Bellamy, mede oprichter van de sixties folkgroep The Young Tradition.

de liedjes worden prachtig vertolkt door Fay Hield. de muzikale begeleiding is sober en spaarzaam geïnstrumenteerd met alle ruimte voor haar aangename, kristalheldere stem.

veel van de traditionals zijn vrij obscuur. de meer bekende daarvan zijn o.a. "The Banks of the Nile" eveneens prachtig gecoverd door Sandy Denny en de Ierse zangeres Dolores Keane en "Two Brothers" dat met de Schotse titel "Twa Brothers" ook werd gecoverd door de Schotse folkband Silly Wizard.

aanstekelijke nummers zoals "Mad Family" en "King Henry" waarop zij zang duetten aangaat met Jess Arrowsmith zorgen voor een fraai evenwicht met de sober uitgevoerde ballads. "The Shepherd's Daughter is een a-capella gezongen nummer.

onder de muzikanten bevinden zich Jon Boden en Sam Sweeney, beiden lid van de experimentele folk big band Bellowhead. een groep die nog steeds actief is.

heb een lichte voorkeur voor de opvolger "Orfeo" dat iets meer up-tempo liedjes bevat en daardoor iets gevarieerder is dan dit debuut. Fay Hield maakte nog een prima album als onderdeel van de gelegenheidsformatie The Full English met o.a. folk iconen Martin Simpson en Andy Cutting. haar laatste album "Wrackline" verscheen in 2020 en daarna werd het stil.

Album werd geproduceerd door Fay Hield & Jon Boden
Recorded at Wavelength Studios, Doncaster, UK

Fay Hield: vocals
Jon Boden: concertina, fiddle, guitar, percussion
Sam Sweeney: fiddle, nyckelharpa, viola
Keith Angel: percussion
Hannah James: clogs
Jess Arrowsmith: vocals (tracks 1,2,9,11)

na de gladde, gepolijste producties van voorgangers als "Taj" en "Like Never Before" is dit album een soort van "return to form" van Taj Mahal.

slechts 1 eigen liedje, de sterke country blues opener "Lovin' in My Baby's Eyes" met een heerlijke harmonica partij en voor het overige allemaal covers van r&b grootheden uit het verleden en o.a. een 2-tal liedjes van de uit New Orleans afkomstige toetsenist/componist Jon Cleary, bekend van zijn samenwerking met Bonnie Raitt. veel songs van dit album gaan terug naar de r&b sound van New Orleans (Louisiana) en die invloed is op een flink aantal nummers prominent aanwezig.

"Here in the Dark" (Bernard Anders) is een nummer dat voor het eerst in 1953 werd opgenomen door T-Bone Walker met een geweldige lead gitaar partij van Eric Clapton. een kunstje dat hij herhaalt op de blues klassieker "Love Her with a Feeling" (Sonny Thompson/Freddie King).

Bonnie Raitt is met haar backing vocals te horen op het stevig swingende "I Need Your Loving". het veel gecoverde "Ooh Poo Pah Doo" (Jessie Hill) is een onvervalste r&b boogie.

andere veel gecoverde r&b/soul klassiekers zijn "Lonely Avenue" van de vermaarde songwriter Doc Pomus (o.a. gecoverd door The Animals, Ray Charles, Everly Brothers, Van Morrison) en "What Am I Living For" (o.a. Ray Charles, Chuck Willis, Percy Sledge en Everly Brothers) dat een lekkere, lome uitvoering krijgt. een rustpuntje samen met de ballad "Don't Tell Me" een nummer van de Nashville songwriter Pat McLaughlin, die samen met John Prine meerdere nummers schreef voor zijn laatste studio album "The Tree of Forgiveness".

het swingend, wiegende "Let the Four Winds Blow" (Dave Bartholomew/Antoine "Fats" Domino) is (h)eerlijke New Orleans r&b met lichte cajun invloeden met accordeon spel van David Hidalgo (Los Lobos). het album sluit af met de stevige bluesrock van "The Car of Your Dreams".

de liefhebber van zijn meer ingetogen albums uit de eind 60's/begin 70's met akoestische/elektrische country/folk blues zal deze muziek verrijkt met een blazerssectie en koortjes wellicht minder aanspreken.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Sound City Studios, Van Nuys, California