na de teleurstellende voorganger "Cabaret of Souls" maakte Richard Thompson met "Electric" wederom een prima album. merendeels sterke songs met de van hem bekende wat cryptische, spitsvondige teksten in een fraaie productie van Buddy Miller opgenomen in diens huisstudio, die zelf in het genre americana een aantal prima solo albums en duo albums met zijn vrouw Julie maakte.

het kenmerkende gitaarspel en zijn doorleefde, expressieve zang krijgen meteen alle ruimte op het up-tempo rockende "Stony Ground". "Stuck On The Treadmill", "Good Things Happen To Bad People" en "Straight and Narrow" met de ene na de andere fraaie gitaar riff, liggen qua stijl in het verlengde van die sterke opener.

op "Sally B" en "Where's Home?" wordt wat gas terug genomen. hoor de man het liefst met songs met een meer uitgesproken folky karakter en dat zijn meestal de ballads die met een 5-tal nummers sterk vertegenwoordigd zijn "Salford Sunday", "My Enemy", "Another Small Thing In Her Favour", "The Snow Goose" met harmoniezang van Alison Krauss en de prachtmelodie van de afsluiter "Saving The Good Stuff For You". stuk voor stuk nummers waarin zijn Keltische roots doorklinken.

de 7 bonus tracks bevatten 4 outtakes van "Electric" plus 3 eerder verschenen nummers "Auldie Riggs" met overdadige strijkers en het instrumentale "Auldie Riggs Dance" van het album "Cabaret of Souls" en het prettig weg luisterende "So Ben Mi Ch'a Bon Tempo" een compositie uit 1590 van de Italiaan Orazio Vecchi van het album "1000 Years of Popular Music".

het uitbundig swingende "Will You Dance, Charlie Boy" blijft wat minder hangen. de akoestische folky ballads "I Found a Stray" en "The Tic-Tac Man" (met mandoline) doen dat wel. "The Rival" is een fraai mid-tempo liedje met fiddle accenten van de vermaarde blue grass/sessiemuzikant Stuart Duncan, die op meerdere nummers een glansrol vervult.

wellicht geen Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre, maar "Electric" hoort zeker in het linker rijtje thuis.

Richard Thompson: guitar, vocals, accordion, keyboard, mandolin, hurdy-gurdy
Taras Prodaniuk: bass, mandocello, harmony vocals
Michael Jerome: drums, percussion, h.v.
Dennis Crouch: bass
Stuart Duncan: fiddle
Buddy Miller: guitar
Siobhan Maher Kennedy: harmony vocals (tracks 2,5,7,9,11 & 14)

een fraaie verzamelaar van de onvolprezen June Tabor met nummers van 5 solo albums ("Airs & Graces", "Ashes & Diamonds", "Abyssinians", "Aqaba" en "Angel Tiger") plus 3 nummers (1,7 en 12) van haar samenwerking met de Oyster Band op het album "Freedom & Rain" en 2 nummers (3 en 13) van het duo album "A Cut Above" met Martin Simpson, 2 traditionele folk songs met geweldig "fingerpicking" gitaarspel van Martin Simpson.

veel traditionals aangevuld met 2 Richard Thompson covers, de ballad "Strange Affair" en een energieke folk rock cover van zijn "Night Comes In". verder een verrassende cover "Verdi Cries" (Natalie Merchant), "The King of Rome" (Dave Sudbury) dat eveneens werd gecoverd door het Noord-Engelse folk gezelschap The Unthanks en het prachtige "Hard Love" van de Amerikaanse songwriter Bob Franke.

de covers van de befaamde Schots/Australische songwriter Eric Bogle, waaronder het door haar a-capella gezongen kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" ook bekend in de versie van The Pogues en "No Man's Land" behoren tot de vele hoogtepunten. ook op het bezwerende "Lay This Body Down" zingt June Tabor indrukwekkend a-capella.

de up-tempo folk rockende traditional "Dark Eyed Sailor" doet niet onder voor de meer bekende versie van Steeleye Span. "Sudden Waves" (Jamieson/Barker) is dan weer een intens gezongen verstilde piano ballad met fraaie accenten van de saxofoon. een instrument dat samen met de piano en viool en een enkele keer accordeon op vele nummers voor de muzikale omlijsting zorgt.

voornamelijk traditionele folk op deze verzamelaar. een genre waar June Tabor zich overigens niet toe beperkt, gezien haar jazz album "Some Other Time" en op "A Quiet Eye" valt zelfs een big band te horen.

aangezien haar albums niet zo makkelijk verkrijgbaar zijn is "Anthology" een ideaal instapalbum.
hierna verschenen nog 4 verzamelaars, waaronder de 4-cd box set "Always" met veel niet eerder uitgebrachte live opnames.

deelcitaat uit de liner notes (John Crosby)

"Born in 1947, June was exposed to singing from an early age - she remembers her mother and father singing the popular songs of the day. By the age of five she herself could sing in tune. As a teenager she was fond of France and spent time trying to sing like the then-popular singer Francoise Hardy. At sixteen, she was greatly influenced by seeing Martin Carthy perform "To The Queen Of Hearts" on the TV show Hallelujah and she began attending a newly-opened folk club in Leamington Spa, where she performed her first hesitant guest appearances. A visit to London and the purchase of Anne Briggs first EP was a formative experience".

wederom een prachtalbum uit de nadagen van haar carrière van de inmiddels 78-jarige June Tabor. een traditioneel folk album met 7 traditionele liederen en een 5 tal nummers van hedendaagse songwriters.

June Tabor beleefde als folk zangeres haar doorbraak met het duo album "Silly Sisters" met Steeleye Span zangeres Maddy Prior, waarna haar eerste solo album "Airs & Graces" (1976) verscheen.

de merendeels spaarzaam geinstrumenteerde ballads zoals de Schotse love ballad "The Rigs of Rye", de Amerikaanse traditional "I Love My Love", "Standing in Line" een nummer van de Engelse zanger/songwriter Lester Simpson en "My Love Came to Dublin" van de Ier Patrick Calvin worden afgewisseld met de Engelse traditionals "The Auld Beggarman"en "Soldiers Three", het Engels/Normandische "Au Logis de Mon Pere" en het Bretonse "Ce Fu en Mai" beide Franstalig gezongen nummers. dit zijn een 4-tal uitbundige, vrolijke wat rijker geinstrumenteerde nummers die voor een fijne balans zorgen.

"Speak Easy" is een verstilde piano ballad met tekst van de Schotse dichter Robert Burns en muziek van Hector MacMillan.

"Apples" is een aanrader voor de traditionele folk liefhebber met prachtige zang van June Tabor en fraai muzikaal omlijst door o.a. het accordeon spel van Andy Cutting, bekend van zijn werk met een ander Engels folk icoon Martin Simpson.

Album werd opgenomen in Red Kite Studio, Cwmargenau, Llanwrda, Carmarthenshire, Wales (UK)

June Tabor: voice
Andy Cutting: diatonic accordion
Mark Emerson: piano, violin, viola
Tim Harries: double bass

over de liedjes vermelden de liner notes:

"Love and war, longing and remembrance. Like the apples, like the kindly dead of Breton folklore "as thick around us as the grass in the field and the drops of rain in a shower" so the songs of tradition surround us. They are ours to cherish or to squander.

C'est l'oubli des vivants qui fait mourir les morts
It's when the living forget them, that's when the dead really die"

zoals de titel aangeeft een album van de Thompson family, vader Richard en moeder Linda, zoon Teddy en dochter Kami uitgebreid met halfbroer Jack en hun neef Zak Hobbs.

zoals te verwachten valt zijn de hoogtepunten de songs van Richard Thompson "One Life at a Time" en de sterke melodie van met name "That's Enough" met een fraai dameskoortje. de enige nummers waarop zijn leadzang te horen valt. andere hoogtepunten zijn het akoestisch , intieme folky "Bonny Boys" (Linda Thompson/Zak Hobbs) met een backing vocal van Teddy en de piano ballad "Perhaps We Can Sleep" (Linda & Teddy Thompson), 2 nummers met leadzang van Linda Thompson.

goede tweeden zijn de akoestische country/folk van de zoete opener "Family" en de stemmige country/folk afsluiter "I Long For Lonely" met James Walbourne, de echtgenoot van Kami, tegenwoordig lead gitarist van The Pretenders en vroeger lid van de band van Peter Bruntnell en The Pernice Brothers. samen vormen zij het folk-rock duo The Rails die 3 albums uitbrachten.

helaas zijn de overige liedjes weinig memorabel, de pop folk van "Careful", het middelmatige "Root So Bitter", het instrumentale niemendalletje "At the Feet of the Emperor" en het op een honky tonk ritme doorsnee rockende nummer "Right".

dit wisselvallige album zal niet vaak in de speler belanden. kan niet tippen aan een vergelijkbaar "family" album als "The McGarrigle Hour" van Kate & Anna McGarrigle. een leuk weetje is dat Teddy Thompson en Rufus Wainwright (zoon van wijlen Kate McGarrigle) meermalen op elkaars albums hebben samengewerkt.

Album werd geproduceerd door Teddy Thompson

Teddy Thompson: acoustic guitar, bass, piano, pump organ, vocals
Zak Hobbs: acoustic guitar, electric gutar, slide guitar, mandolin, vocals
Linda Thompson: vocals
Richard Thompson: acoustic guitar, lead electric guitar, hurdy gurdy, vocals, doumbek
Rob Walbourne: drums, percussion, organ, vocals
James Walbourne: bass, acoustic guitar, electric guitars
Kami Thompson: acoustic guitar, vocals
Jack Thompson: bass


citaat uit de liner notes van Teddy Thompson:

"What we have for you here is an album of new songs by Thompsons written specifically for this project. It started with the idea of each us recording two tracks and then we added my nephew Zak and my brother Jack each doing one. That got us to ten, which sounded about right.

One of the rules was that every instrument must be played by a family member, so all that you hear is us. Luckily, Kami married into a very musical family, so we got some amazing contributions from them and lots of other extendeds"

"Pieces" is een prima verzamelaar voornamelijk bestaande uit outtakes van de eerste 2 Manassas albums.
volgens de liner notes een in eerste instantie 5-koppige band met Stephen Stills, Dallas Taylor, Calvin Samuels, Paul Harris en Joe Lala die niet veel later werd uitgebreid met de komst van de Flying Burrito Brothers muzikanten Chris Hillman en Al Perkins.

ervaar de muziek niet zo verschillend als die van de eerste 2 albums. de verschillende stijlen van die albums is op meerdere nummers te horen.

"Witching Hour" is een heerlijk met band gespeeld vintage Stills nummer zoals dat ook geldt voor "Sugar Babe" een versie die niet onder doet voor de versie op het "Stephen Stills 2" album en "Word Game".

nummers die worden afgewisseld met 2 fraaie solo akoestisch gespeelde nummers, het folky "My Love Is a Gentle Thing" en de countryblues van de afsluiter "I Am My Brother" en 2 heerlijk stuwend blues rockende bandnummers "Lies" (Chris Hillman) met stevig gitaarwerk van Joe Walsh en het uitbundige"Fit To Be Tied" met wah-wah gitaar, dat later zou verschijnen op het "Stills" album (1975).

de jammende slow blues "HIgh and Dry" is gebaseerd op de riff van de versie van Ray Charles van het Doc Pomus nummer "Lonely Avenue". ook bekend in de versie van Van Morrison.

11 t/m 13 zijn blue grass nummers met de Burritos, waaronder het instrumentale "Panhandle Rag" (Leon McAuliffe), "Uncle Pen" van blue grass legende Bill Monroe met zang van fiddler Byron Berline en zijn eigen "Do You Remember the Americans" met zang van Stephen Stills zelf. de honky-tonk klassieker "Dim Lights, Thick Smoke" (Joe Maphis) met fraaie harmoniezang sluit hier naadloos bij aan.

een 3-tal nummers zijn wat minder "Like a Fox" met backing vocals van Bonnie Raitt, de instrumentale latin van "Tan Sola Y Triste" en het tweede Chris Hillman nummer "Love and Satisfy".

niet zomaar een "restjes" album en geen klassieker zoals het gelijknamige dubbel album, maar op "Pieces" horen we nog een prima bij stem zijnde Stephen Stills met merendeels bovengemiddeld goede nummers.

de nummers werden geproduceerd door Howard Albert, Ron Albert & Stephen Stills

deelcitaat uit de liner notes (Bill DeYoung)

"The souffle, as it turned out, could not be reheated. As Hillman (along with Perkins and Harris) decamped for greener pastures in The Souther-Hillman-Furay Band, Stills joined Crosby, Nash and Young in Hawaii for an (ill-fated) reunion. And so Manassas passed into legend. "I look back at that as one of the highlighs of my life " Hillman says, He's (Stills) an incredibly gifted singer, songwriter, and musician, and there was so much that I learned from him".

Stills, has, for the most part, nothing but fond memories of Manassas. "What we were doing, this whole mixture of Latin, country, rock and R&B - that was friggin' genius," he says. "Most of Nashville started sounding exactly like Manassas about ten years later. "And they made much more money than we did"

als 16-jarige puber was ik rond 1973 meer liefhebber van de muziek van bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. dit country album van Dylan of zouden we het nu "americana" noemen, vond ik destijds muziek voor oude mensen zeker ook gezien het duet met die "oude man", hoewel toen pas 37-jarige Johnny Cash. pas op latere leeftijd ben ik "Nashville Skyline" gaan waarderen en ruim 50 jaar later weet dit album nog steeds te bekoren.

of het nu het duet met "guest artist" Johnny Cash de ballad "Girl from the North Country" betreft, het instrumentale "Nashville Skyline Rag" of prachtig uitgevoerde liefdesliedjes als het bitterzoete "I Threw It All Away" of het lieflijk zoete "Tonight I'll Be Staying Here with You".

"Nashville Skyline" is wellicht een beetje vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre, maar dan wel een hele fijne. achteraf is dit een klassieker gebleken, zoals Dylan er vele heeft gemaakt. de 2 sterren van sommige users hierboven kan ik dan ook niet plaatsen, hoewel je jezelf kunt afvragen hoe een 16-jarige van nu deze muziek zal beleven. ben overigens benieuwd naar de later verschenen "outtakes" en alternatieve versies van dit album, hierboven aangehaald door Wandelaar

1 van de muzikanten op dit album is multi-instrumentalist Norman Blake, die later o.a. glansrollen zou vervullen op albums zoals "Train a Comin" van Steve Earle en de soundtrack "O Brother, Where Art Thou".

Album werd geproduceerd door Bob Johnston
Recorded at Studio Columbia A, Nashville, Tennessee
All songs written by Bob Dylan

Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Kenny Buttrey: drums
Charles McCoy: guitar, harmonica
Pete Drake: pedal steel guitar
Norman Blake: dobro, guitar
Charlie Daniels: bass guitar, guitar
Bob Wilson: organ, piano

stem geplaatst

als liefhebber van o.a. folk toch maar eens een album van Blackmore's Night uitgeprobeerd. het zij project van Ritchie Blackmore dat begon met dit debuut en inmiddels 11 studio albums opleverde.

het is geen authentieke folk a la Bert Jansch hoewel er raakvlakken zijn met diens "fingerpicking" akoestische gitaarspel, folk rock (Fairport Convention, Steeleye Span) of folk punk (The Pogues), maar een vrij unieke mix van middeleeuwse barok/renaissance muziek met moderne elementen.

bij een eerste luisterbeurt voelde de moeilijk te plaatsen muziek een beetje als vlees nog vis maar na meerdere luisterbeurten viel het kwartje. jammer dat de leadzang van zijn vrouw Candice Night nogal vlak en weinig expressief is. stel dat hij een stemkanon als Maddy Prior of Linda Thompson voor de zang had ingehuurd dan had dit n.m.m. zeker van meerwaarde kunnen zijn.

qua muziekbeleving ervaar ik geen ontroering bij het aanhoren van deze muziek. kan verder geen echte uitschieters op dit aangenaam weg luisterende album ontdekken.

wederom een fraai album van Josh Ritter, iets minder folky dan de voorgaande albums en met een meer prominente rol voor de synthesizers en "effects", wat meerdere nummers zoals o.a. "Good Man" niet ten goede komt.

sterkhouders zijn de mid-tempo opener "Girl In the War", het licht rockende "Wolves" en de ingetogen, sfeervolle klein gehouden nummers zoals "Monster Ballads", "Idaho" en "Best For the Best".

i.t.t. anderen hierboven ervaar ik "Thin Blue Flame" dat langzaam naar een climax toewerkt als 1 van de mindere nummers. het nummer duurt met ruim 9 minuten te lang en weet de aandacht niet vast te houden. ook het rockende "Lillian, Egypt" met het la dida da da refrein wil niet beklijven, zoals ook "One More Mouth" en de afsluitende piano ballad "Here at the Right Time" voor zijn doen ondermaatse liedjes zijn.

een wat wisselvallig album waarbij de kwaliteit van het songmateriaal iets te wensen over laat vergeleken met de sterke voorgangers "Golden Age of Radio" en "Hello Starling". beide betere albums dan deze. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Brian Deck
All songs written by Josh Ritter

het vierde album van het Ierse folkgezelschap Patrick Street. de groep werd in 1986 opgericht door de Ieren Kevin Burke (Bothy Band), Jackie Daly (De Danann), Andy Irvine (Planxty, Sweeney's Men) en de Noord-Ierse gitarist wijlen Arty McGlynn bekend van zijn bijdragen aan o.a. Christy Moore en Van Morrison albums.

op dit album staan merendeels traditionals aangevuld met 2 nummers van Andy Irvine "A Prince Among Men" en "Lawrence Common", een nummer "Goodbye Monday Blues" van de Amerikaanse singer/songwriter Si Kahn en een instrumentaal nummer "Light and Airy" van Kevin Burke.

mijn voorkeur gaat naar de 5 nummers (songs) met zang van Andy Irvine, waarbij hij schittert op zijn eigen nummers, "Goodbye Monday Blues" en de 2 traditionals "The Girls Along the Road" en "Carrowclare".

de overige virtuoos gespeelde instrumentale nummers (jigs, polka's, reels) zijn meer voor de liefhebber en minder "my cup of tea". Bill Whelan verzorgde de keyboards en backing vocals.

op de opvolger "Corner Boys" deed Arty McGlynn niet meer mee en werd hij vervangen door Ged Foley (Battlefield Band). van dit illustere Patrick Street gezelschap werden 8 studio albums en 1 live album uitgebracht. de groep stopte in 2010.

de onvolprezen Andy Irvine maakte samen met Paul Brady de klassieker "Andy Irvine & Paul Brady" (1976).

Album werd geproduceerd door Bill Whelan
Recorded at Windmill Studios, Dublin

Kevin Burke: fiddle
Jackie Daly: accordion
Andy Irvine: vocals, bouzouki, mandolin, harmonica
Arty McGlynn: guitar

dit album van de Oysterband bevat 6 in de studio opgenomen nummers en 4 live opnames (6 t/m 9).

de regelmatig in samenstelling gewijzigde groep werd in 1976 in Canterbury opgericht. een aantal van de oer leden spelen mee op "Little Rock to Leipzig", o.a. John Jones (vocals, melodeon), Alan Prosser (vocals, guitar, violin) en Ian Telfer (concertina, saxophone, violin) aangevuld met een aantal gastmuzikanten. zangeres Cathy Lesurf verliet de band na hun 1e album "Jack's Knife" gemaakt onder de naam Oyster Ceilidh Band en werd lid van Ashley Hutching's Albion Band.

hun muziek wordt wel folk rock of folk punk genoemd. een 3-tal traditionals waarvan 2 instrumentale "Galopede" en "Johnny Mickey Barry's" en 1 met zang "New York Girls" dat eveneens werd gecoverd door Steeleye Span. het uitzinnig gespeelde "Red Barn Stomp" (Oyster Band) is het derde instrumentale nummer. daarnaast 4 eigen nummers van de band (1,2,4 en 6) en 3 covers.

hoogtepunten zijn hun eigen, melodieuze "The Oxford Girl" dat traditionele folk laat horen en de energieke, spetterende versies van "I Fought the Law" (Sonny Curtis) ook bekend van de cover door punkband The Clash en "New York Girls". beide nummers die qua uitvoering sterk doen denken aan de muziek van The Pogues.

"Coal Not Dole" (werk i.p.v. een uitkering) is een nummer van Kay Sutcliffe, de vrouw van een mijnwerker dat zij schreef tijdens het dispuut van de mid 80's tussen de conservatieve Thatcher regering en de mijnwerkers vakbonden over de sluiting van de mijnen. dit nummer werd eveneens gecoverd door Norma Waterson. "Gonna Do What I Have To Do" is een cover van de Amerikaanse folkie Phil Ochs.

de Oyster band maakte 2 prima albums met de Engelse folk zangeres June Tabor, die met haar zang op die albums een absolute meerwaarde heeft. de band stopte in 2024 met optredens.

de inmiddels 83-jarige John (Paul) Hammond debuteerde in 1963 op 21-jarige leeftijd met zijn gelijknamige "John Hammond" album. de man is gespecialiseerd in het maken van authentiek klinkende country/delta Blues en heeft meer dan 35 albums op zijn naam staan.

zijn album "So Many Roads" (1965) had ik vroeger op vinyl en speelde ik in de 70's regelmatig af. op dat album werd hij begeleid door o.a. Levon Helm, Garth Hudson en Robbie Robertson van de band Levon Helm & The Hawks (later The Band).

dit album uit de nadagen van zijn carrière bevat zoals gebruikelijk veel covers van zijn oude blueshelden, waaronder 2 nummers van Ray Charles "I Got a Woman" en "Fool for You", 2 nummers van Chester Burnett aka Howlin' Wolf "I'm Leavin' You" en "Moanin' for My Baby", "Evil" (Willie Dixon), "You Got Me Crying" (Jimmy Reed), "Serve Me Right To Suffer" (John Lee Hooker) en "My Baby's Gone" (Percy Mayfield).

de traditional "JItterbug Swing", zijn eigen fraaie akoestisch gespeelde "Come to Find Out" en de Bob Dylan cover "I'll Be Your Baby Tonight" sluiten hier naadloos bij aan.

wederom een prima blues album met de ietwat hese, rauwe stem van John Hammond die vooral bekendheid en status geniet bij zijn collega muzikanten maar nooit een groot publiek bereikte. een leuke anekdote is dat in de 60's ooit zowel Eric Clapton en Jimi Hendrix in zijn band meespeelden tijdens optredens in The Gaslight Cafe, Greenwich Village, al was dat maar voor 5 dagen.

Album werd geproduceerd door John Hammond en zijn vrouw Marla Hammond
Recorded at Blue Heaven Studios, Salina, Kansas

John Hammond: vocals, guitars, harp
Stephen Hodges: drums, percussion
Marty Ballou: bass

de liner notes van Bonnie Raitt:

"John Hammond has always been an incredible inspiration to me. He's one of the most soulful, authentic and powerful bluesmen ever. With "In Your Arms Again" he continues to stretch and dig deep, giving some of the most passionate and funky performances of his career"

deze uit Dublin afkomstige Ierse zangeres was halverwege de jaren 70 1 van de oprichters van de traditionele Ierse folkgroep Oisin met welk gezelschap zij meerdere albums maakte. "Reconciliation" is haar solo debuut.

Geraldine MacGowan beschikt over een prachtige, loepzuivere stem en schittert op de ballads van "hedendaagse" Ierse singer/songwriters, waaronder "Angel of Paradise" (Kieran Halpin), het titelnummer "Reconciliation" (Ron Kavana) en met name het bekende "West Coast of Clare" (Andy Irvine), hoewel haar fraaie versie die van de Ierse folkgroep Planxty met zang van Andy Irvine zelf niet overtreft.

ook de uitvoeringen van het door bandlid Chris Jones geschreven "Whatever Goes Around Comes Around" en de bekende traditional "The Lowlands of Holland" overtuigen.

op dit album staan verder een 3-tal instrumentale traditionals (4,7,9) waarop de "flute/tin whistle" klanken iets te dominant aanwezig zijn en die wat mij betreft achterwege hadden mogen blijven.

Geraldine MacGowan heeft in de loop van de jaren d.m.v. vele optredens met name in Duitsland een flinke "fanbase" in dat land opgebouwd. Zij is daar een graag geziene gast en wellicht is zij daardoor qua populariteit in Duitsland groter dan in haar eigen Ierland.

Album werd geproduceerd door Michael Witzel
Recorded at Anderland-Studios, Giessen, Germany

Geraldine MacGowan: vocals
Chris Jones: 6-string guitar, slide guitar, vocals
Brian O'Connor: flute, tin whistle
Shay MacGowan: vocals
Johannes Eichenauer: keyboards
Friedrer Gottwald: bass
Michael Witzel: percusssion, drums, cymbals
Frank Mulcahy: accordion

ben geen kenner zoals koho van het immense oeuvre van het Engelse folkicoon, de inmiddels 81-jarige Ashley Hutchings.

deze fraaie verzamelaar is samengesteld uit de 3 akoestische folk albums "Acousticity" (1993), "Albion Heart" (1995) en "Demi-Paradise" (1996) die de Albion Band maakte voor het HTD label.

heb weinig met de instrumentale reels/polka's van 2 en 7. voor het overige is het genieten van de prachtige leadzang van de zangeressen Chris While en Julie Matthews en hun fraaie harmoniezang die op een aantal nummers wordt aangevuld met de eveneens fraaie stemmen van Chris Leslie, Simon Nicol en Ashley Reed.

de 2 niet eerder verschenen nummers voegen niet veel toe, het instrumentale "Bedtime at Bryn Rhodyn" een live opgenomen nummer van fiddler Joe Broughton en "36 Miles Away from the Sea" (While/Matthews) dat zij schreven en opnamen voor het BBC radio programma "Tales from the Towpath". het enige en 2e nummer waarop Joe Broughton te horen is.

aangezien de 3 eerder genoemde albums bij mijn weten niet zo makkelijk verkrijgbaar zijn, biedt deze verzamelaar uitkomst. een aanrader voor de liefhebbers van traditionele, mooi gezongen, veelal ingetogen folk liedjes zonder enige poespas.

Ashley Hutchings: acoustic bass guitar (electric on "The Willow"), vocals
Chris While: vocals, acoustic guitar, percussion
Julie Matthews: vocals, acoustic guitar, keyboards
Simon Nicol: acoustic guitar, dulcimer, vocals
Ashley Reed: fiddle, vocals
Chris Leslie: fiddle, vocals

eerste kennismaking met de muziek van de uit Kentucky afkomstige Tyler Childers, onderdeel van een stroming nieuwe "alt.country" muzikanten zoals Brent Cobb, Cody Jinks, Chris Stapleton, Colter Wall, Wiliam Prince, Sturgill Simpson, Daniel Young etc.

naar mijn mening geen traditionele country maar eerder een mix van alt.country, folk en vleugjes blue grass en (lichte) rock 'n roll. slechts 7 songs op dit album, waarvan hij er 5 zelf schreef plus een fraaie cover de ballad "Help Me Make It Through the Night" (Kris Kristofferson) met een fraai uitwaaierende lead gitaar partij van Jesse Wells en fijne pedal steel klanken en een nummer "Space and Time" van de eveneens uit Kentucky afkomstige singer/songwriter Shaina (S.G.) Goodman, dat mij nieuwsgierig maakt naar haar solo albums.

een 3-tal up-tempo nummers (1,3 en 5), waarvan het aanstekelijke "Percheron Mules" met een koortje met o.a. Ronnie McCoury (zoon van de vermaarde bluegrass muzikant Del McCoury) die op dit nummer tevens mandoline speelt het meest bekoort. de bluegrass invloeden zijn hier niet ver weg.

van de 4 ballads steekt "In Your Love" er boven uit. "Space and Time" met een riedelend orgeltje heeft een soort van aangename 70's vibe.

Tyler Childs klinkt bezield op deze 7 hoorbaar met passie gespeelde nummers en zijn ietwat gruizige, rauwe stem past goed bij het songmateriaal. benieuwd naar zijn overige albums. zijn eveneens uit Kentucky afkomstige singer/songwriter collega Aaron Boyd maakte met "Coming Undone" (2023) eveneens een prima album in dit genre.

Album werd geproduceerd door Tyler Childers & The Food Stamps
Recorded at Dragline Studios, Huntington, West Virginia & Fat Baby Studios, Whitesburg, Kentucky & The Tractor Shed, Madison, Tennessee

een album uit de begintijd van de eigenzinnige (wijlen) Brendan Croker, o.a. bekend van zijn bijdrage aan de gelegenheidsformatie The Notting Hillibiliies met Mark Knopfler, die een fan was van de man.

een 3-tal traditionals (8,11 en 12) en verder veel covers, waaronder "Chains" van het vermaarde songwriter's duo Goffin/King en opvallend veel covers van een aantal bluesmannen, "Love Crazy" (Tampa Red), "Brown Skin Girl" (Jesse Fuller), "Hard Times" (Skip James) en "Sober" (Richard Penniman aka Little Richard) die uitgezonderd het aanstekelijke "Brown Skin Girl" niet allemaal even geslaagd zijn.

de folky ingetogen versie van "Hobo's Lullaby" een nummer van de Amerikaanse folkie Goebel Reeves, het uitbundige instrumentale "Hawaiian Two Step" (Sam McGee) met de vrolijke calypso/reggae klanken, "Lonesome Whistle Blues" (Hank Williams) en "Every Day Be Like a Holiday" een nummer van Stax soulzanger William Bell met een saxofoon solo van Snake Davis bevallen een stuk beter.

de 2 eigen nummers (13 en 14) van Brendan Croker die het album afsluiten horen dankzij de bijdragen van de accordeon virtuoos Flaco Jimenez bij de sterkhouders van dit wisselvallige album.

niet zijn sterkste worp vergeleken met zijn semi-klassiekers, het gelijknamige "Brendan Croker & The 5 O' Clock Shadows" (1989) en ("The Great Indoors" (1991). zijn mix van blues, folk en rock met hier en daar een calypso/reggae sausje kwam op die albums een stuk beter tot zijn recht.

Album werd geproduceerd door The 5 O'Clock Shadows
Recorded at Offbeat Studios, Leeds, UK

The Band:
Brendan Croker: guitar, lead vocals
Mark Creswell: lead guitar, occasional vocals
Nigel Brooke: bass guitars, vocals
Graeme Pollard: drums, percussion, occasional vocals

een fraaie verzamelaar van de ietwat obscure (wijlen) Fred Neil. de man ook wel een "songwriter's songwriter" genoemd nam een aparte, unieke plek in de Greenwich Village Scene van de 60's in en werd door velen als een soort mentor gezien, getuige ook de liner notes van o.a. John Sebastian en David Crosby en de anekdote "By the early sixties Neil was gaining respect as a Greenwich Village folk music performer, particularly at the Cafe Wha?, where a young Bob Dylan would sometimes back Fred on harmonica".

deze verzamelaar (2-cd op het label EMI) is als volgt samengesteld:

disc one
1 t/m 10 van het album "Fred Neil" (1966)
11 t/m 17 van "Sessions" (1967)

disc two
18 t/m 28 van "Other Side of This Life" (1971) met 6 live opnames en 5 outtakes van eerdere sessies
29 en 30 2 nummers van een single met The Nashville Street Singers
31 t/m 36 zijn 6 niet eerder uitgebrachte opnames

Fred Neil's liedjes werden door vele artiesten gecoverd. de bekendste daarvan is de Harry Nilsson cover van "Everybody's Talkin".

een merkwaardige mix van blues, folk, rock en zelfs gospel, zoals op "Please Send Me Someone to Love" een jazzy blues ballad van Percy Mayfield of Indiase invloeden op track 10 een instrumentaal nummer met een soort van experimentele raga-rock.

helaas zijn lang niet al zijn liedjes even memorabel. heb een voorkeur voor de meer traditionele folky nummers "Everybody's Talkin", "Sweet Cocaine" met een harmonicapartij van John Sebastian en "Green Rocky Road", ballads zoals "Merry Go Round" en "Look Over Yonder" of de fraaie folk/blues van "Fools Are a Long Time Comin" en "Roll On Rosie", nummers die worden afgewisseld met de stuurloze rammelende rock van "Looks Like Rain" en de misplaatste raga (10).

op cd-2 luisteren de 6 akoestische live opnames prettig weg met Monte Dunn (sessiemuzikant op albums van Ian & Sylvia en Tim Hardin) op "second guitar". "Ya Don't Miss Your Water" is een fraai folk/country duet met Gram Parsons.

de aanstekelijke mix van country, folk en gospel op "Long Black Veil" en "Bottom of the Glass" met The Nashville Street Singers werkt verfrissend na al die nummers met de wat monotone, lage stem door Fred Neil gezongen nummers.

van de 6 niet bijzondere "unreleased" tracks verschenen "Sweet Mama" en "The Other Side of this Life" eerder op het debuut album "Bleecker & MacDougal". het folky, ingetogen "December's Dream" en het opzwepende folky "Ride Stormy Weather" steken er bovenuit.

Fred Neil heeft zeker een aantal bovengemiddeld goede liedjes op zijn naam staan, maar ik ervaar hem niet als een songwriter van de buitencategorie (Cohen, Dylan, Prine, Simon, Mitchell etc).

deelcitaat uit de uitgebreide liner notes (Richie Unterberger)

"It hasn't helped that Neil's work has usually languished out-of-print, its unavailability on CD ensuring that he would not undergo the sort of reassesment and renewed appreciation enjoyed by cult icons like Tim Buckley or Nick Drake. "The Many Sides of Fred Neil" brings the bulk of his work back in the marketplace for the first time in ages, and is ample proof of Neil's peculiar genius, which at its best produced some of the most timeless classics in all of folk-rock"

"Truth Serum" is een album van de inmiddels 82-jarige Garland Jeffreys uit de nadagen van zijn rijke carrière die ooit begon met een album met de band Grinder's Switch (1970) gevolgd door het sterke gelijknamige solo debuut, dat een echt singer/songwriter's album was. zijn albums "Ghostwriter" en "Don't Call Me Buckwheat" beschouw ik als meesterwerkjes en dan met name zijn magnum opus "Ghostwriter" met daarop de klassieker "Wild In the Streets".

dit via "crowdfunding" tot stand gekomen album met zijn vertrouwde mix van r&b, blues, rock, soul en reggae werd uitgebracht op zijn eigen Luna Park Records label en opent met de rauwe r&b/blues van "Truth Serum" met een heerlijk schurende harmonica. "It's What I Am" is een ingetogen folky/bluesy ballad met een bloed eerlijke, ontwapenende tekst. "Ship of Fools" is eveneens een ballad met fraaie klanken van de accordeon, een nummer dat hij al eerder opnam op zijn album "American Boy & Girl".

"Dragons to Slay" en "Revolution of the Mind" zijn doorspekt met reggae invloeden, waar "Any Rain" en "Colorblind Love" (I want a colorblind love, so much better than hate) eerder lichte blues rock laten horen. op het onstuimig rockende "Collide the Generations" gaat het los, een nummer dat naar een prachtige climax toewerkt.

9 sterke eigen songs wellicht met als enige minpuntje het wat matige "Is This the Real World".

Garland Jeffreys 70 jaar ten tijde van dit album beschikt over een doorleefde, soulvolle stem en deinst er niet voor terug om in zijn songs raciale, sociale en politieke misstanden aan de kaak te stellen. Respect voor deze man wiens muziek ik al ruim 50 jaar volg en ooit live als charismatische frontman van zijn band mocht zien optreden.

de man die ooit eer werd betoond met een gastoptreden tijdens een Bruce Springsteen concert, droeg dit album op aan zijn vrouw Claire en hun dochter Savannah.

opvallend is dat bij de dankbetuigingen o.a. Jan Maarten de Winter (jarenlang hoofdredacteur van muziekblad OOR) wordt genoemd

Album werd geproduceerd door Garland Jeffreys & James Maddock
Recorded at Brooklyn Recording, New York

de in 1926 in Sierra Leone geboren Sooliman Ernest Rogers verhuisde in 1973 naar de States en wijzigde zijn artiesten naam in S.E. Rogie, omdat dit meer Afrikaans klonk. in 1988 verhuisde hij naar Engeland (de wijk Finchley in Londen) waar hij in 1994 op 68-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van hartproblemen.

de op het hoesje vermelde tekst "International Palm Wine Specialist" refereert aan "palm wine music", een genre dat rond 1920 ontstond in West-Afrikaanse landen, zoals Liberia en Sierra Leone. de muziek ontwikkelde zich in havenkroegen met o.a. het gebruik van Portugese gitaren die door zeelieden waren meegebracht. vermengd met Afrikaanse ritmes en melodieën en calypso ontstond het genre maringa (palm wine music).

op dit album staan 10 aanstekelijke, relaxt klinkende Engelstalige liedjes van S.E. Rogie die lekker weg luisteren maar op den duur wat eenvormig klinken. zijn rustgevende zang en akoestische gitaarspel wordt aangevuld met af en toe een koortje en bescheiden blazers (sax, trompet).

de opvolger, zijn laatste album "Dead Men Don't Smoke Marijuana" verscheen op het Real World label van Peter Gabriel. dat album is een stuk gevarieerder, bevat betere liedjes en is vooral beter geproduceerd, waardoor zijn muziek beter tot zijn recht komt. een aanrader voor de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door S.E. Rogie
Recorded at World Fair Studios, London, UK

S.E. Rogie: vocal, rhythm guitar
Zozo: bass, percussion
Len Jones: lead guitar
Dennis Otto: alto sax
Kevin Robinson: trumpet

het album is een eerbetoon aan Ebeneza Calenda (Ebenezer Calendar) die dit genre in de jaren 50 en 60 populair maakte:

"He was born in Freetown (Sierra Leone) in 1912 and died in 1985.
Ebeneza was an exponent of "Kiro" folk music and was very popular in Freetown.
He was a self-taught guitarist & singer. He wrote many hit songs and "Fire Fire" was his biggest hit"

het vierde album van Steeleye Span bevat 9 door de groep bewerkte soms eeuwenoude Engelse en Schotse traditionals. zoals te verwachten valt Is "Jigs" gezien de titel het enige instrumentale nummer.

dit album bevat een 4-tal prachtige ballads "Sheep-Crook and Black Dog", "King Henry" en het veel gecoverde "John Barleycorn" met lead zang van Tim Hart, een lied daterend uit 1725, waarvan ik de versie van Traffic op hun gelijknamige album "John Barleycorn Must Die" prefereer boven de versie van Steeleye Span en de afsluiter "Saucy Sailor".

daarnaast 2 wat meer mid-tempo folk rockende songs "Spotted Cow" en "Royal Forester" en 2 schitterend a-capella gezongen nummers "Rosebud in June" en het bekende kerstlied "Gaudete".

heb zelf een voorkeur voor hun eerste 3 albums en met name het debuut "Hark! The Village Wait" (met Gay en Terry Woods) die eveneens op de verzamelaar "The Lark in the Morning" werden uitgebracht, maar ook "Below the Salt", waarvan de re-issue op cd (1988, Shanachie) geweldig klinkt, is wederom een prima album van dit legendarische folkgezelschap.

Album werd geproduceerd door Steeleye Span & Jerry Boys
Recorded at Sound Techniques, Chelsea, London

de band ten tijde van dit album:

Maddy Prior: vocals, morrisette, tambourine
Tim Hart: electric & acoustic guitar, dulcimer, tabor, vocals
Peter Knight: fiddle, mandolin, piano, tenor banjo, viola, violin, vocals
Bob Johnson: electric & acoustic guitar, vocals
Rick Kemp: bass, drums (track 4), vocals

de Schotse folkgroep Silly Wizard werd begin 70's in Edinburgh opgericht en begon als een trio, dat later werd uitgebreid tot een groter gezelschap. de groep had in de 80's ook een trouwe aanhang in Nederland en scoorde hier ooit in 1980 een bescheiden hitje.

de belangrijkste leden waren frontman/singer-songwriter Andy M. Stewart niet te verwarren met de Schotse volkszanger Andy Stewart en de broers Johnny en Phil Cunningham beide multi-instrumentalisten. de laatste produceerde en speelde mee op albums van o.a. de Ierse zangeres Dolores Keane en Mark Knopfler ( "Get Lucky").

op dit 2e album van de groep staan merendeels door hun bewerkte soms eeuwenoude Schotse traditionals veelal weemoedige ballads over verloren liefde, moord en verlies aangevuld met een 2-tal eigen nummers (2 en 9) die er naadloos op aansluiten. de muziek wordt prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, bouzouki, fiddle en mandoline.

3 virtuoos uitgevoerde instrumentale nummers (1,4 en 9) die je als luisteraar moeten liggen, maar het zijn met name de ballads prachtig gezongen met het heerlijke Schotse accent van Andy M. Stewart die indruk maken, zoals "The Isla Waters", "The Twa Brithers" (a ballad still sung in Perthshire about internal family conflict which leads to the "accidental" death of the elder son at the hands of his younger step-brother. With his dying breath he curses his step-mother who, he realizes, is responsible for plotting his death"), of "Glasgow Peggy" (tells the story of of a highly successful abduction of a young lady by Lord Donald MacDonald of Skye) alsof ontvoering van je geliefde in die tijd volkomen legitiem was.

absolute prijsnummer is de ballad "Broom O' the Cowdenknowes" met fraaie meerstemmige zang. een kippenvel nummer dat niet nalaat te ontroeren. "A song from the Borders of Scotland telling the story of a young man because of his love for a girl of higher social standing than himself. It is thought that the melody was written by Rizzio, the lover of Mary Queen of Scots, and the words by a lass from Mellerstane".

de groep hief zichzelf in 1988 op. Johnny Cunningham overleed in 2003 aan de gevolgen van een hartaanval en Andy M. Stewart kwam in 2015 als gevolg van een beroerte te overlijden. de inmiddels 66-jarige Phil Cunningham die op 16-jarige leeftijd toetrad tot Silly Wizard bleef actief in de muziek als componist en producer.

Album werd geproduceerd door Silly Wizard en John Zollman
Recorded at Zella Recording Studios, Birmingham, UK

Phil Cunningham: accordian, harmonium, whistle, synthesizer
Andy Stewart: vocals, tenor banjo, mandolin, mandola
Bob Thomas: guitar, mandola
Johnny Cunningham: bouzouki, fiddle, mandolin, viola, vocals
Gordon Jones: guitar, bodhran, bouzouki, mandola, vocals
Martin Hadden: bass, harmonium, vocals

dit album is bij mijn weten niet "out of print" BB King. er verscheen in 2000 een re-issue op het label Hollywood Records van dit eerste Los Lobos album, hoewel er een album "Si Se Puede" (1976) onder de naam Los Lobos & Friends aan voorafging.

er staan allemaal traditionele Mexicaanse liedjes op bestaande uit allerlei regionale stijlen, inclusief het overbekende "Guantanamera" (guajira).

liedjes uit hun jeugd waarmee zij opgroeiden die zij hier als jonge vriendengroep liefdevol en virtuoos uitvoeren. de lead vocalen zijn voornamelijk van Cesar Rosas en een enkele keer David Hidalgo en Conrad R. Lozano.

de oorspronkelijke tapes werden terug gevonden in de garage van producer Luis Torres. het album begint met de woorden "okay then, we're rolling" waarna het sprankelende "El Canelo" uit de speakers knalt. een nummer dat zij later opnieuw zouden opnemen op het het geweldige "La Pistola Y El Corazon" eveneens een album met uitsluitend Spaanstalige Mexicaanse liedjes.

"Sabor a Mi", "El Cuchipe" en "La Ferla de las Flores" verschenen later ook op de verzamelaar "Just Another Band from East L.A. " (1993). een 3-tal pareltjes waar de overige liedjes weinig voor onder doen.

(h)eerlijke, pure muziek waarop hun muzikale vakmanschap al duidelijk hoorbaar is en die zij later verder zouden ontwikkelen/vermengen met andere genres (blues, chicano/roots rock, americana).

de groep werd hierna uitgebreid met saxofonist Steve Berlin die eerder lid was van de roots rock band The Blasters (met Dave & Phil Alvin), werd groot en groeide uit tot een internationaal succesvolle band.

Album werd geproduceerd door Luis Torres en David Sandoval

David Hidalgo: guitar, requinto romantico, requinto jarocho, mandolin, tres, cuatro, violin & percussion
Conrad R. Lozano: bass, guitarron
Cesar Rosas: guitar, mandolin, jarana & requinto romantico
Louie F. Perez: guitar, jarana, charango, vihuela & percussion

deelcitaat uit de liner notes (Luis Torres)

"In the very, very early days the guys from East L.A. who eventually came to be known as Los Lobos would be willing to play a gig for a case of beer. Or accept just enough money to keep the van going. At least it seemed that way, as I look back on it now. Barbecues, backyard parties, weddings or those peculiar virtual teenage dress rehearsals for weddings called quinceaneras.

The guys were having fun and honing their skills, perfecting their chops, although they probably didn't think much about that at the time. With or without knowing it, they were getting themselves ready for the next stop. And the next one, and the next one"

uiteindelijk na een lange zoektocht dit eerste solo album van de uit Durham, North Carolina afkomstige (wijlen) John Starling fysiek (op cd) kunnen aanschaffen. hij was 1 van de mentoren van Emmylou Harris en maakte een hele reeks albums met het progressieve blue grass gezelschap The Seldom Scene.

op dit album staan een 3-tal prachtig uitgevoerde traditionals "Jordan", "Drifting Too Far from the Shore" dat later eveneens gecoverd werd door Emmylou Harris op haar gospel album "Angel Band" (1987) en "Dark Hollow". voor de rest covers van country songwriters, maar ook een nummer, de sterke opener "Long Time Gone" van Allman Brothers gitarist Dickey Betts, "Half a Man" (Bill Payne/Tom Jans) en een geweldige cover van "Sin City" (C. Hillman/G. Parsons) van de Flying Burrito Brothers klassieker "The Gilded Palace of Sin" (1969). zijn enige eigen liedje, de ballad "He Rode All the Way to Texas" valt overigens niet uit de toon.

Emmylou Harris verzorgt de hemels mooie harmoniezang op een 5-tal nummers (1,5,12,14 en 15) en geeft die nummers een meerwaarde, maar feitelijk staat dit hele album vol met het ene na het andere pareltje.
Little Feat man (wijlen) Lowell George is op 6 nummers prominent aanwezig met zijn slide gitaar spel.

veel ballads en mid-tempo nummers gezongen met de prettig in het gehoor liggende, aangename stem van John Starling in een kristalheldere productie, waarbij de 4 sterke bonus tracks naadloos aansluiten.

meer country maar niet van het gladde Nashville soort dan blue grass met een enkele keer wat folk invloeden op een album dat gerust een klassieker mag worden genoemd in dit genre. het beste "americana/roots" album van 2025 ware het niet dat deze in 1980 werd uitgebracht.

het zijn niet de minste sessiemuzikanten die aan dit album meewerkten, o.a. Ricky Scaggs (fiddle, mandolin, vocals), Tony Rice (guitar, vocals), Bill Payne (piano), Sam Bush (mandolin), Buddy Emmons/Danny Pendleton (steel guitar), Herb Pedersen (guitar, vocals), Ben Eldridge (banjo) en zijn ex vrouw Fayssoux Starling (vocals).

met dank aan Willem B voor de tip. "Long Time Gone" is samen met zijn 2e solo album "Waitin' on a Southern Train" inderdaad een album om te koesteren, zoals hierboven eerder opgemerkt door blaauwtje.

Album werd geproduceerd door Audie Ashworth & Lowell George
Recorded at Blue Seas, Baltimore, Maryland

het derde album van de destijds 29-jarige Slaid Cleaves nam hij op na zijn verhuizing naar Austin, Texas en werd voorafgegaan door het alleen op cassette uitgebrachte "The Promise/Looks Good From the Road" en de opvolger "Life's Other Side".

de folky opener "Ramblers" met een halverwege invallende fiddle lijkt in het begin als 2 druppels water op het John Prine nummer "Paradise" en is 1 van de sterkhouders. "Brother's Keeper" is een lekker mid-tempo nummer, gevolgd door het eveneens folky, ingetogen "For the Brave".

"Careful" laat traditionele country horen, "Something to Lose" met z'n honky tonk ritme ligt daarvan in het verlengde en "The Ballad of NIck & Betty" had op een willekeurig John Prine album kunnen staan.

na een 2-tal mindere nummers, het bluesy "The Dad Song" en het melige "Yippie-I-O" sluit het oorspronkelijke, destijds in eigen beheer uitgebrachte cassette/album met alle eigen songs van Slaid Cleaves af met de fraaie folk ballad "Desert Dreams".

van de 6 "unreleased demos 1993-1995" (nummers 12 t/m 17) vermoedelijk door hem solo ingespeelde akoestische nummers steken "Troubled Times", "Racetracks and Rodeos" (co-written Nathan Hamilton) en "Double Crossed Heart" (co-written Rod Picott) er boven uit. de overige 3 songs beklijven niet.

de re-issue op cd (2002) op het Nederlandse in Wageningen gevestigde CRS label klinkt prima. met 3,5 zou ik "For the Brave and Free" te laag waarderen. hou het bij een magere 4 sterren. zijn beste werk zou nog volgen. Slaid Cleaves maakt al jaren op rij prima roots/americana albums. onbegrijpelijk eigenlijk hoe weinig er hier op MuMe op zijn albums wordt gestemd.

Album werd geproduceerd door Slaid Cleaves
Recorded at Folk Roots, Austin, Texas (spring 1993)

een fijne verzamelaar van de inmiddels 78-jarige Arlo Guthrie, zoon van de legendarische folk zanger Woody Guthrie. vanwege een aantal eerdere beroertes stopte hij vanaf 2020 met optredens. de man schijnt al jaren een rolstoelgebonden bestaan te leiden.

de nummers zijn afkomstig van de volgende albums:

1 en 4 van "Alice's Restaurant" (1967)
2 van "Washington County" (1970)
3 en 6 van "Last of the Brooklyn Cowboys" (1973)
5 van "Running Down the Road" (1969)
7 van "Hobo's Lullaby" (1972)
8 van "Amigo" (1976)
9 van "Arlo Guthrie" (1974)

het alom bekende, lang verhalende "Alice's Restaurant Massacree" met de grappige anekdotes is inderdaad leuk om weer eens terug te horen. "Gabriel Mother's Highway" is net zoals "Last to Leave" een fraaie, ingetogen folk ballad. het van het Woodstock festival bekende "Coming Into Los Angeles" en "Darkest Hour" zijn meer up-tempo en eveneens het beluisteren waard.

de folk gospel liedjes "Cooper's Lament" en "Last Train" zitten daar wat tussen in. het absolute prijsnummer is de prachtige melodie van "City of New Orleans" een nummer van de Amerikaanse folkie Steve Goodman, dat in Nederland een megahit werd voor Gerard Cox met de aangepaste tekst van "T'is weer voorbij die mooie zomer".

jammer dat de reguliere albums van Arlo Guthrie zo moeilijk verkrijgbaar zijn. de LP's die ik ooit van hem had zijn op cd lastig te vinden. met zijn meesterwerkje "Hobo's Lullaby" lukte mij dat gelukkig wel.

waar Keb' Mo' (Kevin Moore) op het gelijknamige album (1994) en "Just Like You" (1996) nog redelijk "authentieke" blues maakte, maakt dat op "Keep It Simple" plaats voor meer mainstream blues met pop en soul invloeden aangevuld met soulvolle koortjes.

12 eigen liedjes waarvan een 3-tal co-written het up-tempo "Shave Yo' Legs" (Jeff Paris) 1 van de betere nummers, "Riley B. King" (Robben Ford) een eerbetoon aan B.B. King met gitaarsolo's van Robert Cray en Robben Ford waarbij het vuurwerk uitblijft en de matige blues ballad "Proving You Wrong" (Darrell Scott).

op de opener "France" blijft hij net als op "Shave Yo' Legs" en "Keep It Simple" nog redelijk dicht bij zijn blues roots, maar de laid-back lounge blues van "Prosperity Blues", het mierzoete "Closer" en de blues pop van "House in California" en "I'm Amazing" zijn "not my cup of tea".

"Keep It Simple" biedt toegankelijke blues in een gepolijste, vlakke productie waarbij het gemis aan echte bezieling en vuur zich enigszins wreekt.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Greg Phillinganes (piano), Nathan East/Willie Weeks (bass), Paul Franklin (dobro) en Steve Ferrone lange tijd drummer van Tommy Petty & The Heartbreakers.

Album werd geproduceerd door Keb' Mo'
opgenomen in 3 Los Angeles studio's en Blackbird Studio, Nashville, Tennessee

stem geplaatst

6 rustige, ingetogen "folky" nummers op deze EP van Josh Ritter. de omschrijving folk/rock dekt de lading niet, want rocken doen deze zeker niet. de kwaliteit van zijn songs laat te wensen over. "Why" steekt met kop en schouders boven de rest uit.

het is geen straf om de 5 overige weinig memorabele nummers aan te horen maar je verwacht van iemand als Josh Ritter iets beter songmateriaal.

"Make Me Down" gebruikt een tekstregel van de traditional "Make Me a Pallet on Your Floor".

Album werd geproduceerd door Josh Kaufman
Recorded at Homeward Sound, Brooklyn, New York
All songs written by Josh Ritter

Josh Kaufman plays most of the instruments and sings a bit.
Josh Ritter plays a bit of guitar and sings a lot

"Sonny & Brownie" is een over het hoofd gezien pareltje van het blues duo Sonny Terry en Brownie McGhee.

het album begint met de fraaie country blues cover van de Curtis Mayfield klassieker "People Get Ready" met lead zang van Brownie McGhee aangevuld met een fraai koortje, dat gevolgd wordt door een andere klassieker "Bring It on Home to Me" (Sam Cooke) in dezelfde stijl gespeeld met dobro spel van sessiemuzikant Jerry McGee.

op "Sail Away" (Randy Newman) delen zij de zang met Arlo Guthrie. dit nummer wordt omgetoverd in een prachtige blues ballad met wederom een koortje. hun eigen instrumentale "Sonny's Thing" laat daarna pure foot-stomping delta blues horen.

singer/songwriter Michael Franks leverde liefst 3 nummers aan (3,6 en 10) voor dit album. op 1 daarvan het lekker rauwe "White Boy Lost In the Blues" delen zij de lead vocalen met John Mayall, die op meerdere nummers op gitaar, piano en harmonica aan dit album bijdroeg. de uit Indiana afkomstige blues muzikant Maurice Rogers aka Mighty Mo Rodgers schreef eveneens 3 nummers (7,9 en 11) waarvan een 2-tal co-written.

hun eigen heerlijk stuwende "Walkin' My Blues Away" met een fraaie slide gitaar van John Hammond, dat later in een iets andere versie verscheen op de Ry Cooder soundtrack "Crossroads" is 1 van de vele hoogtepunten. daarna volgen 2 up-tempo gospel blues nummers "Big Wind" en "Jesus Gonna Make It Alright" en de gospel piano ballad "God and Man" met vraag en antwoord zang met o.a. Arlo Guthrie (piano) en wederom het geweldige dobro spel van Jerry McGee. 3 nummers voorzien van een heerlijk koortje.

de afsluiter "On the Road Again" met deels "spoken words" is een blues boogie in de beste John Lee Hooker traditie.

wellicht valt de muziek op dit album bij de "die hard" liefhebber van authentieke country/delta blues minder in de smaak, maar "Sonny & Brownie" is een heerlijk toegankelijk blues album.

de re-issue op cd (1988) "digitally mastered at Van Gelder Recording Studios" door de Amerikaan Rudy Van Gelder klinkt geweldig.

Album werd geproduceerd door Hal Winn & Maurice Rogers

een beetje merkwaardige verzamelaar van dit legendarische blues duo. de uit Greensboro, North Carolina afkomstige Sonny Terry (harmonica, vocals) en de uit Knoxville, Tennessee afkomstige Walter Brown McGhee (guitar, vocals) werkten vanaf 1941 langdurig samen en bouwden een indrukwekkend oeuvre op.

de eerste 6 nummers werden in 1962 opgenomen tijdens een live concert in The Troubadour in Los Angeles, "Po' Boy" en "Blowin' the Fuses" zijn studio opnames uit hetzelfde jaar en de 4 bonus nummers zijn archief opnames die dateren uit 1944 met de folkies Woody Guthrie/Cisco Houston en piedmont blues muzikant Alec Seward.

de geluidskwaliteit van de eerste 8 nummers is prima met fraaie uitvoeringen van een 6-tal eigen nummers en 2 covers, de traditional "Ain't Gonna Study No More" beter bekend als "Down By the Riverside" en een Lightnin' Hopkins cover "Trouble in Mind" met de regels "Gonna lay my head down on the railway steel, let that 219 train pacify my mind".

(h)eerlijk gespeelde authentieke country blues/Delta blues, waarbij de leadzang meestal van Brownie McGhee komt, maar op het door Sonny Terry gezongen "Po' Boy" blijkt ook deze over een geweldige stem te beschikken. de laatste speelde ook mee op het nummer "Walkin' Away Blues" van de Ry Cooder soundtrack "Crossroads".

de 4 archief opnames (9 t/m 12) zijn wellicht historisch gezien interessant voor de liefhebber, maar helaas laat de rommelige geluidskwaliteit daarvan te wensen over.

4 sterren voor 1 t/m 8 en 3 voor de bonus tracks.

citaat uit de liner notes:

"Many years were spent travelling around and playing guitar. I'd just go along the highway with my guitar over my shoulder, thumbing my way. Sometimes I'd cross the state line three, maybe four times a day. Up and down the roads, Virginia, Tennessee, North Carolina ... that was my education. Finally, he ended up in Durham, North Carolina where he met with Blind Boy Fuller and talent scout L.B. Long. Long set up Brownie's first recording session in Chicago in 1940. When he teamed up with Sonny Terry they created one of the most enduring blues partnerships in history"

een iets mindere worp dit 'break up" album van de inmiddels 49-jarige Josh Ritter. veel folky ingetogen liedjes die niet allemaal overtuigen, zoals "Nightmares" en "The Appleblossom Rag".

van die folky liedjes ontstijgen "A Certain Light", "Heart's Ease" en "In Your Arms Again" de middelmaat.
ervaar de laatste 4 liedjes als de beste, het mid-tempo "Bonfire", het sprankelende, uitbundige "In Your Arms Awhile" en de fraaie melodielijnen van het aanstekelijke "Joy to You Baby". de afsluiter "Lights" is 1 van de betere ballads op dit sober geproduceerde album.

eens dat de muziek wat voort kabbelt en de kwaliteit van zijn songs is wat minder dan we van Josh Ritter gewend zijn. "The Beast in Its Tracks" is geen topper binnen zijn oeuvre. eerder een middenmoter. hij haalt op dit album niet het niveau van albums als "Golden Age of Radio" or "Hello Starling".

Album werd geproduceerd door Sam Kassirer
Recorded at The Great North Sound Society, Parsonsfield, Maine
All songs by Josh Ritter

citaat uit de liner notes:

"Huge thanks to all those of you who came to the shows, smiled and sang along during a very rough time in my life. Seeing your faces made more difference to me than I'll ever be able to put into words. Someday we'll all have a beer together and I'll try"

een prima roots (blue grass, country, folk) album deze samenwerking tussen de uit Californië afkomstige gitarist Rick Shea en de uit North Carolina afkomstige fiddler Brantley Kearns. beiden speelden in het verleden in diverse bands waaronder die van Dave Alvin.

dit album begint en eindigt met 2 fraaie in blue grass stijl gespeelde eigen instrumentale nummers van de mannen.

tussendoor fraai uitgevoerde traditionals zoals "Cane On the Brazos", de heerlijk meerstemmig gezongen bluegrass van "Sail Away Ladies" die zij afwisselen met covers van het folk duo Jim Ringer en Mary McCaslin, het prachtige "Rachel" en "San Bernardo Waltz" of de Appalachian folk van "Loafer's Glory" (Maybelle Carter) en een country liedje als "Trouble and Me". de titel van dit album werd vernoemd naar dit nummer van de vermaarde country songwriter Harlan Howard dat in 1965 een hit werd voor Buck Owens.

het "old timey" "Ain't It Almost Like the Old Times", de aanstekelijke country blues van "Black Snake Moan" (Blind Lemon Jefferson) met Dave Alvin (national steel bodied guitar) en de country ballad "Let My Horses Run Free" (Rick Shea/Dave Alvin) luisteren eveneens lekker weg.

een aanrader voor de liefhebbers van o.a. Del McCoury, John Starling en Rice, Rice, Hillman & Pedersen.
Ramblin' Jack Elliott, Jody Stecher en Billie Joe & Eddy Shaver worden bedankt voor hun inspiratie.

Album werd geproduceerd door Dave Alvin & Rick Shea

Rick Shea: guitar, vocal & mandolin
Brantley Kearns: fiddle, vocal & mandolin
David Jackson: bass
James Cruce: drums & percussion
Chris Gaffney: accordion, background vocals
Don Heffington: jaw harp, triangle & tambourine
Greg Leisz: dobro, weissenborn, national guitar

de uit de staat Idaho afkomstige singer/songwriter Josh Ritter haalt zijn inspiratie o.a. uit artiesten als Leonard Cohen en Bob Dylan.

dat valt goed te horen op zijn derde album "Hello Starling", waarop hij de ene na de andere pracht ballad aaneen rijgt, te beginnen met de verstilde pracht van de opener "Bright Smile", het door Hammond B3 orgel gedragen "Kathleen", het Dylan-esque "You Don't Make It Easy Babe", het gevoelige, ingetogen "Wings" met als prijsnummer "Bone of Song". stuk voor stuk sober uitgevoerde akoestische folkliedjes voorzien van zijn fraaie "fingerpicking" gitaarspel gezongen met zijn prettig in het gehoor liggende ietwat zoetgevooisde stem.

de up-tempo met een band gespeelde rockende nummers "Man Burning" en "Snow Is Gone" zorgen voor de nodige variatie. zeker geen dissonanten, wat niet geldt voor de wat merkwaardige afsluiter "The Bad Actress" dat rustig begint en eindigt met het geluid van heftige "distorted" gitaren. met "Rainsticker" en "California" 1 van de 3 mindere liedjes (subjectief uiteraard).

samen met "The Animal Years" en "So Runs the World Away" mijn favoriete album van de inmiddels 49 jarige Josh Ritter. heb in 2013 een optreden van hem bijgewoond toen hij een tournee deed ter promotie van zijn destijds nieuwe album "The Beast in Its Tracks". een licht teleurstellend optreden. de man is kennelijk in de vergetelheid geraakt. zijn laatste album "I Believe in You, My Honeydew (2025) kreeg op MuMe slechts 12 stemmen.

Album werd geproduceerd door Dave Odlum (oud gitarist/lid van de Ierse rockband The Frames)
Recorded at Black Box, La Dionnaie, France
All songs by Josh Ritter

was het 2e album van de uit Idaho afkomstige singer/songwriter Josh Ritter een beetje uit het oog/oor verloren. eens met Germ dat "Golden Age of Radio" tot zijn beste albums mag worden gerekend.

prima roots/americana album geworteld in folk en country met 12 sterke, melodieuze, toegankelijke liedjes gezongen met de prachtstem van Josh Ritter.

veel fraaie ballads zoals "Come and Find Me" over de zoektocht naar liefde, een fraaie opener met akoestisch "fingerpicking" gitaarspel, het trieste "Anne" over eenzaamheid (She's as easy to know, As a broken mystery), "Leaving", het ontroerende "Drive Away" over onze sterfelijkheid (Don't drive away, Please stay awake, Stay here) en de afsluiter "Song for the Fireflies". "You've Got the Moon" is eveneens een klein gehouden liefdesliedje.

prijsnummers zijn het melancholische mid-tempo "Lawrence, Kansas" met de weemoedige accordeon klanken, het door orgel gedragen "Roll On" en het folky "Harrisburg" met fraaie meerstemmige zang.

het aanstekelijke "Me & Jiggs" met de tekstregels "Sitting on the porch singing Townes Van Zandt, we play guitar to burn off the hours, And I'm not sure I can make you stay, Sun's going down and its the end of the day" en het titelnummer beklijven eveneens, zoals alle liedjes op dit album dat doen.

dit oudere album van Josh Ritter doet feitelijk niet onder voor zijn latere semi-klassiekers "Hello Starling" en "The Animal Years". in 2009 verscheen een 2-cd re-issue met als bonus "Josh playing the entire album solo acoustic".

bij de credits worden vreemd genoeg alleen de namen van de muzikanten genoemd (Josh Ritter, Zack Hickman, Jason Humphrey en Darius Zelkha) en geen instrumenten.

Album werd geproduceerd door Darius Zelkha

lees hier op MuMe regelmatig berichten dat ze bij bepaalde artiesten geen ontwikkeling horen in de muziek.
Ron Sexsmith doet dat op dit album wel met het toevoegen van electronic grooves, noises, synthesizers en een strijk kwartet. helaas pakt dat niet zo goed uit op "Cobblestone Runway" dat 12 eigen songs van hem bevat.

de beste nummers zijn die waar de productie klein wordt gehouden, zoals op het folky "Up the Road" en de meer ingetogen liedjes als "Former Glory", "For a Moment" en "Best Friends". ook de piano ballad "Gold in Them Hills" wil beklijven. 5 sterkhouders op dit wisselvallige album.

"These Days" en "Least That I Can Do" met soulvolle koortjes klinken een beetje als blue-eyed soul pogingen a la Boz Scaggs een genre dat hem niet past.

het zijn met name de up-tempo nummers "Disappearing Act" en het trio (8 t/m 10) die door "grooves" en synthesizers worden ontsierd.

hoewel ik Ron Sexsmith geen songwriter van de buitencategorie vind, schrijft hij in de regel bovengemiddeld goede liedjes maar de meeste daarvan komen op "Cobblestone Runway" slecht uit de verf. in die zin luister ik liever naar goede muziek zonder ontwikkeling dan naar slechte muziek met ontwikkeling.

haakte op een zeker moment af bij de albums van deze eigenzinnige Canadees. zijn laatste album "Hangover Terrace" (2025) kreeg hier op MuMe slechts 27 stemmen. een album dat in vrijwel geen enkel jaarlijstje voorkwam, maar dat zegt niks. wellicht tijd om mij alsnog te verdiepen in zijn latere albums in de hoop dat daarop "Former Glory" valt te beluisteren.

Album werd geproduceerd door Martin Terefe
Recorded at Electric Earth East, London, UK

(h)eerlijk americana/alt.country album met folk invloeden en een vleugje blue grass van de inmiddels 70-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Robert Earl Keen.

9 "originals" van REK en een 3-tal sterke covers. het absolute prijsnummer, de prachtmelodie van de ballad "Sonora's Death Row" (Kevin Farrell) met de weemoedige Tex-Mex accordeon klanken, het up-tempo "Don't Turn Out the Light" (Bob McDill) en de ballad "Jennifer Johnson & Me" (Fred Koller/Shel Silverstein).

zijn eigen songs doen er nauwelijks voor onder met een flink aantal melodieuze ballads "Maria", "Mariano" en "Leavin' Tennessee" die net als de overige songs prachtig worden ingekleurd met o.a. dobro, fiddle en mandoline. zijn "The Road Goes on Forever" groeide uit tot een klassieker en werd later gecoverd door The Highwaymen (Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson en Willie Nelson) op hun gelijknamige album uit 1995. "The Five Pound Bass" is een aanstekelijk blue grass nummer.

een over de hele linie consistent sterk album, wellicht uitgezonderd het iets mindere "It's the Little Things". veel beter dan dit zou het op zijn latere albums niet worden.

Album werd geproduceerd door Jim Rooney
Recorded at the Sound Shop, Nashville, Tennessee

Robert Earl Keen: vocals, rhythm guitar
Jonathan Yudkin: harmony vocals, fiddle, mandolin
Lisa Silver: harmony vocals
Jerry Douglas: dobro
Joey Misculin: accordion
Roy Huskey Jr.: upright bass
Pat McInerney: drums, percussion

het tweede album van Ron Sexsmith. de man zelf beschouwt het album "Grand Opera Lane" als zijn debuut. merendeels goede liedjes met sterke melodieën in een bescheiden productie zonder poespas, waarbij de instrumentatie sober en simpel wordt gehouden, hetgeen de kracht van zijn liedjes ten goede komt.

behalve de rustige mid-tempo nummers als "Secret Heart" en "Words We Never Use staan er op dit album een flink aantal ballads zoals "Lebanon, Tennessee", het prachtige "Speaking with the Angel" dat gecoverd werd door de Ierse zangeres Mary Black op haar gelijknamige album, een intieme folky cover van Leonard Cohen's "Heart with No Companion" en "Several Miles" met subtiele percussie en "From a Few Streets Over".

met "Wastin' Time" en "Galbraith Street" volgen er op het eind wederom 2 wonderschone ballads. de tweede versie van "There's a Rhythm" met de atmosferische gitaarklanken van Daniel Lanois bevalt mij net iets beter dan de 1e versie.

slechts een enkele keer wordt er van het ingetogen geluidsbeeld afgeweken met de rammelende rock van "Summer Blowin Town" en de dreinende rock n' roll van "First Chance I Get" maar die mogen het luisterplezier niet drukken. ook de zwakke melodie van "In Place of You" overtuigt iets minder.

zoals gezegd Ron Sexsmith houdt het simpel op dit album en maakte wellicht hiermee zijn beste. ongepolijst en puur zoals muziekobsessie het hierboven ooit eerder verwoordde. het genre zou ik eerder folk met wat pop invloeden noemen dan pop rock, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
All songs by Ronald Eldon Smith (except 8 by Leonard Cohen)

deze verzamelaar bestaat uit nummers van beide gelijknamige Peter C. Johnson albums uit 1978 en 1980. van het album uit 1978 ontbreken helaas 3 nummers (2, 4 en , en van het album uit 1980 ontbreken eveneens 3 nummers (4, 5 en . was erg blij dat ik deze verzamelaar ooit op cd op de kop kon tikken, want de originele albums zijn bij mijn weten nooit op cd uitgekomen, maar goed het ontbreekt hier dan aan 6 nummers wat ik als een gemis ervaar. deze verscheen op Hi-N-Dry en de opbrengsten waren bestemd voor het Mark Sandman Music Project. hoewel deze albums bij verschijnen in 1978/80 niet veel airplay hadden en bij veel popliefhebbers de aandacht voorbijging, vind ik de muziek persoonlijk geweldig. nummers zoals Try A Little Kindness en Snowblind vind ik van ongekende schoonheid, maar vrijwel alle nummers zijn het beluisteren waard. Nils Lofgren speelt gitaar op tracks 3 en 5, accordion op 1) Bonnie Raitt gitaar op track 4, piano & synths Andy Pratt (10, 11), Freebo bas 3,5,10 en 15). bij zijn latere albums ben ik afgehaakt, voor mij te avant gardistisch en te "weird". de muziek raakte mij niet meer, maar de muziek van zijn 1e 2 albums en dan met name zijn 1e uit 1978 mag ik nog graag in de cd-lade stoppen.

aangespoord door de post hierboven van johan schoenmakers die recensies schrijft voor het online magazine altcountryforum dit duo album meermalen beluisterd.

Eric Brace en Thomm Jutz 2 mannen met akoestische gitaren die de lead vocalen delen ofwel samen zingen aangevuld met bescheiden instrumentatie van een ritmesectie en een enkele keer o.a. banjo, dobro, fiddle en mandoline.

een roots album met overwegend folk en af en toe een licht blues of country sausje. veel van de liedjes schreven zij samen ofwel met anderen en 1 nummer "Can't Change the Weather" is co-written met de eind 2022 overleden Peter Cooper, met wie zij als trio meerdere albums opnamen. een nummer dat samen met de opener "Frost On the South Side", het folky "Adam & Eve" met fraaie accordeon en "tin whistle" klanken, "Nashville in the Morning" en de afsluiter "Sea Fever" tot de betere nummers mag worden gerekend.

gebruik de woorden voort kabbelen niet graag maar dat zijn wel de woorden die mij bij meerdere nummers te binnen schieten bij dit prettig weg luisterende album dat verder weinig uitschieters telt. te weinig liedjes die de middelmaat ontstijgen en in combinatie met de weinig expressieve stemmen leidt dit tot een licht teleurstellend album.

jammer overigens dat users als johans en Lura niet meer actief zijn op MuMe. mocht hun berichten/recensies graag lezen en mis hun bijdragen op dit fijne forum.

Album werd geproduceerd door Thomm Jutz & Eric Brace
Recorded at TJ Tunes, Nashville, Tennessee (thuis studio Thomm Jutz)

"In memory of Peter Cooper"

het vierde album van Ron Sexsmith. zijn eerste album "Grand Opera Lane" (1991) met The Uncool staat hier niet op MuMe vermeld. heb een beetje moeilijke relatie met de muziek van deze sympathieke inmiddels 62-jarige Canadees, die vanwege zijn songwriter's kwaliteiten ook wel een "songwriter's writer" wordt genoemd.

er staan een aantal pareltjes op dit album, zoals de onder geproduceerde ballads "Still Time", "In a Flash" en met name "Riverbed" en de afsluiter "Seem to Recall" met de gedempte trompet klanken. van de mid-tempo liedjes steken "Feel for You" een soort van R.E.M. light, "The Idiot Boy" dat iets weg heeft van The Kinks sound en "Every Passing Day" er boven uit.

daar waar de nummers naar overproductie neigen, zoals het door strijkers ontsierde "Beautiful View", het geforceerd aandoende met een hoempapa brass band gespeelde "One Grey Morning" haak ik af.

dat de man goede liedjes kan schrijven staat buiten kijf maar in doorsnee mis ik qua muziekbeleving iets in zijn liedjes, wat moeilijk uit te leggen is. wellicht ligt de reden ook bij zijn wat vlakke, lijzige stem die bij tijd en wijle aan die van Ray Davies doet denken.

vanwege een 4-tal bovengemiddeld goede liedjes (de klein gehouden ballads) 3,5 sterren voor dit wisselvallige album.

behalve Ron Sexsmith zelf (vocals, guitars, mandolin) speelden mee de vermaarde muzikant/producer Mitchell Froom (toetsenist van Crowded House), Pete Thomas (drums, percussion) bekend van zijn samenwerking met Elvis Costello en Brad Jones (bass, slide guitar). onder de "special guests" bevinden zich o.a. Dan Zanes (banjo on "Riverbed"), Tracy Bonham (violin) een strijkers ensemble en een blazerssectie.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom en Tchad Blake
Recorded at The Magic Shop, New York, NY
All songs written by Ron Sexsmith

wederom een fraai album van dit Schotse folk trio destijds bestaande uit 3 prima multi-instrumentalisten en zangers Ian McCalman, Hamish Bayne en Derek Moffat.

veel Schotse traditionals, een 2-tal eigen nummers van Ian McCalman plus een aantal covers, waaronder een verrassende cover van "Veronica", een nummer van de Nederlands/Zweedse zanger/songwriter Cornelis Vreeswijk.

de groep had een zwak voor de muziek van de Amerikaanse Mills Brothers en coverden meermalen nummers van dit gezelschap. op dit album is dat het a-capella gezongen "She Had to Go and Lose It Again".
"The Phantom Whistler/Random Jig" is het enige instrumentale nummer.

voor het overige een mix van melancholische ballads, zoals "Aye Waukin O" van de Schotse dichter Robert Burns, de traditional "Jock Stewart" dat later prachtig werd gecoverd door The Pogues op hun album "Rum, Sodomy & the Lash" (1985) met de titel "I'm a Man You Don't Meet Every Day" aangevuld met veelal aanstekelijke up-tempo nummers, zoals de opener "Fare Ye Well Ye Mormond Braes" voorzien van hun prachtige harmoniezang.

de titelsong "Burn the Witch" quote "recalled the ancient practice of witch burning and recalled a darker part of Scottish history".

de groep had met name in de 70' en 80's een trouwe schare aan fans en trad op voor volle zalen in het VK, Australië, Canada en de States en verder o.a. Scandinavië en Duitsland en bleef tot 2010 optredens verzorgen in een gewijzigde samenstelling, nadat Hamish Bayne in 1980 de groep verliet en Derek Moffat in 2001 kwam te overlijden. Nick Keir en Stephen Quigg werden hun vervangers. oprichter Ian McCalman het enige, oorspronkelijke overgebleven lid besloot in 2010 de groep op te heffen.

Album werd geproduceerd door Pete Kerr
Recorded at Castle Sound, Edinburgh, Scotland (May/June 1978)

helaas kan ik de euforie rond dit album van de Canadese singer/songwriter Ron Sexsmith niet delen. ben niet echt onder de indruk van de kwaliteit van zijn liedjes. de melodielijnen ervaar ik als niet erg sterk en meerdere nummers klinken nogal eenvormig en inwisselbaar. ben verder niet zo gecharmeerd van het wat overdadige gebruik van de strijkers.

het absolute prijsnummer is de mid-tempo opener "Hard Bargain" dat later door Emmylou Harris werd gecoverd op haar gelijknamige album. de sober akoestisch uitgevoerde ballad "For the Driver" is eveneens een hoogtepunt, zoals ook de fraaie melodieen van "Imaginary Friends" en "How on Earth" beklijven.

heb weinig met de Beatles-que up tempo nummers als "Not About to Lose", "Wishing Well" en "Happiness", de op zich mooie piano ballad "Tomorrow In Her Eyes" dat ten onder gaat in het strijkers arrangement of het soulvolle "Whatever It Takes" met wederom strijkers. een nummer dat door Michael Buble werd gecoverd op zijn album "Crazy Love".

fijn dat anderen waaronder oud users Ad Brouwers en kuifenco dit album zo hoog waarderen, maar meerdere nummers op "Retriever" zijn "not my cup of tea".

Album werd geproduceerd door Martin Terefe
Recorded at Electric Eart East, London, UK

"This record is dedicated to the memory and music of Johnny Cash, June Carter Cash and Elliott Smith"

sterk solo album van Angus Stone met een mix van blues, country, folk en rock. het folky "River Love" met het vioolspel van Eleanor Whitmore is een heerlijke opener en wat mij betreft het enige 5 sterren nummer. dat nummer vormt een sterk kwartet met het lome, slepende ritme van "Broken Brights", het up-tempo "Bird on the Buffalo" met een fraai solerende gitaar en "Wooden Chair" dat met zijn handgeklap en gefluit doet denken aan de muziek van The Lumineers.

"The Blue Door" en "Apprentice of the Rocket Man" ervaar ik als mindere nummers, maar "Only a Woman" met de Neil Young vibes schudt je daarna wakker, waarna er met "The Wolf and the Butler" en "Monsters" een 2-tal ietwat eenvormige, inwisselbare nummers volgen.

het stuwende, rockende "It Was Blue" schudt je daarna opnieuw wakker, gevolgd door de aanstekelijke melodie van "Be What You Be" en het ingetogen folky "Clouds Above" met prachtige gedempte trompet klanken. de psychedelische folk rock met o.a. didgeridoo van de afsluiter "End of the World" sluit dit prima fraai gevarieerde album af. zoals hierboven al vermeld maakte Angus Stone nog een hele reeks albums onder de naam Dope Lemon.

alle nummers op "Broken Brights" werden geschreven door Angus Stone en door hemzelf geproduceerd

Recorded at Sing Sing Studios, Melbourne, Australia, zijn thuis studio Desert Harvest, Byron Bay, Australia
& Plug and Play Studios, Nyon, Switzerland

de kwaliteit van de muziek van dit illustere Schotse folkgezelschap doet niet of nauwelijks onder voor die van de veel bekendere Ierse Dubliners of Clancy Brothers.

op dit album staan 4 traditionals (8,9,10 en 13) plus liedjes van destijds "hedendaagse" Amerikaanse (Stephen Sondheim, Harry Woods), Engelse (Sydney Carter, John Connolly, Bill Meek) en Schotse songwriters (Hamish Henderson).

prachtige meerstemmige zang van dit trio waarbij de lead vocalen voor rekening komen van Ian McCalman en Derek Moffat, ondersteund door authentieke folk instrumenten. een 2-tal liedjes worden a-capella gezongen.

de ballads zoals "Farewell to Sicily", de heerlijke meezinger "Bound to Go" en de traditional "Loving Hanne" worden wonderschoon uitgevoerd. het laatste nummer (Loving Hannah) werd door de Ierse zangeres Mary Black eveneens gecoverd op haar gelijknamige album.

bij de aanstekelijke up-tempo liedjes, zoals "Romeo and Juliet", "Dancing Days", "Bellman's Song" en "German Lairdie" waan je jezelf in een pub in Edinburgh (of waar dan ook), de stad waar deze groep ooit werd opgericht. "Standing in the Rain" is een prachtig kerstliedje van de Engelse dichter/folk muzikant/songwriter Sydney Carter. de afsluiter van het album is het bekende a-capella gezongen "Side by Side" een populair nummer van de Amerikaanse songwriter Harry Woods.

2 vreemde eenden in de bijt zijn "The Chair at the Table" (credits unknown) een cover van de Amerikaanse Mills Brothers en in mindere mate het instrumentale "Hornpipe".

de remaster uit 2022 van dit album op BGO klinkt als een klok. onderdeel van een 3-cd compilatie inclusief 3 andere albums "Smuggler", het live album "House Full" en "Burn the Witch". een geweldige release voor de liefhebber van dit soort folk muziek.

Album werd geproduceerd door Nathan Joseph
Recorded at Olympic Studios, Chelsea, London

Ian McCalman: banjo, guitar, 12-string lute, vocals
Hamish Bayne: mandolin, whistle, celeste, concertina, vocals
Derek Moffat: guitar, bodhran, fiddle, vocals

verwacht geen authentieke, rauwe Delta blues a la Son House, Skip James of Robert Johnson op dit tweede album van Keb' Mo', maar blues die door hem in een modern jasje is gestoken. van Robert Johnson staan 2 covers "Come On In My Kitchen" waarvan ik de meer bezielde live cover van Steve Miller op zijn album "The Joker" prefereer boven die van Keb' Mo' en "Kindhearted Woman Blues" met fraai fingerpicking gitaarspel dat enigszins in de buurt blijft van het origineel.

de overige 11 nummers waarvan 4 co-written luisteren merendeels aangenaam weg met als uitschieters "Every Morning", "Tell Everybody I Know", "Love Blues" en "Angelina". het foot-stompin "Am I Wrong" is 1 van de meer "authentiek" klinkende nummers.

de blues pop van "She Just Wants to Dance" en de gepolijste piano ballad "City Boy" beklijven een stuk minder, maar "Keb'Mo' is een album waarbij Kevin Moore het dichtst bij de roots van de blues blijft.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Red Zone Studios, Burbank, California

Keb' Mo': vocals, guitars, harmonica, banjo
Tommy Eyre: keyboards
James "Hutch" Hutchinson: bass
Laval Belle: drums

het derde album van de inmiddels 74-jarige uit Los Angeles afkomstige bluesman Kevin Moore aka Keb' Mo' heeft iets meer een bandgeluid dan de gelijknamige voorganger "Keb' Mo'.

allemaal eigen nummers waarvan een aantal co-written plus een Robert Johnson cover "Last Fair Deal Gone Down" 1 van de prijsnummers voorzien van een bescheiden blazerssectie en een heerlijke dobro partij van de Engelsman John Porter die dit album produceerde.

heb een voorkeur voor de "less is more" akoestische country/folk blues van "Perpetual Blues Machine", "You Can Love Yourself", "Hand It Over" met een soulvol koortje en de intieme, sfeervolle afsluiter "Lullaby Baby Blues". gezongen met zijn gloedvolle, warme stem begeleid door geweldig "fingerpicking" gitaarspel.

neemt niet weg dat de meer up-tempo nummers zoals "The Action", het iets steviger "Standin' at the Station", de lekkere slow blues van "Dangerous Mood" en de sterke melodie van "Just Like You" met harmoniezang van Jackson Browne en Bonnie Raitt eveneens prettig in het gehoor liggen.

opvallend zijn de bijdragen van de ritmesectie van de Bonnie Raitt band, te weten James "Hutch" Hutchinson (bass) en Ricky Fataar (drums).

een aangenaam weg luisterend toegankelijk album zonder scherpe randjes, dat qua authenticiteit nog aan de goede kant van de streep zit. op zijn latere albums werd zijn blues meer mainstream en vermengd met pop invloeden. een stijl die mij op een zeker moment deed afhaken.

ben geen liefhebber van de punky garage (blues) rock van The Black Keys. dat is aan anderen gegeven.
op dit eerste solo album van Dan Auerbach blijft hij in veel nummers trouw aan die sound, maar verrassend genoeg staan er een 3-tal prachtige "klein gehouden" akoestische nummers op, zoals de opener "Trouble Weights a Ton", "When the Night Comes" met fraaie harmoniezang van Jessica Lea Mayfield en wellicht de mooiste van de 3, de schitterende folk/blues ballad "Goin' Home". toegankelijke nummers waarvan er meer op "Keep It Hid" hadden mogen staan.

van de aan de Black Keys sound gerelateerde songs bevallen "Whispered Words" en de stuwende bluesrocker "Street Walkin" het beste. de in mijn oren verder ietwat overstuurd, rammelend klinkende nummers als "I Want Some More" en "The Prowl" zijn niet aan mij besteed.

Dan Auerbach schreef de meeste nummers zelf waarvan een aantal co-written. "I Want Some More" is de enige cover. een nummer van country muzikant Wayne Carson Thompson, die o.a. het bekende "The Letter" schreef dat een internationale hit werd in de versie van de Box Tops met leadzanger Alex Chilton, maar dat terzijde.

"Keep It Hid" werd door hemzelf geproduceerd en werd merendeels opgenomen in zijn thuis studio in Akron, Ohio.

Nick Lowe schreef 9 van de nummers van "At My Age" zelf dat sterk begint met de ballad "A Better Man" gevolgd door het melodieuze "Long Limbed Girl", een andere ballad "I Trained Her to Love Me" en de rock-a-billy van "The Club".

na "Hope for Us All" en het matige "People Change" volgen wederom 2 fraaie nummers, het mid-tempo, lekker weg luisterende "The Man In Love" (1 van de 3 covers) en de ballads "Love's Got a Lot to Answer For" en "Rome Wasn't Built in a Day".

in mijn beleving zakt het album op het eind behoorlijk in met een 2-tal covers van Amerikaanse country songwriters, "Not Too Long" (Joe Stampley/Merle Kilgore) en "Feel Again" een nummer van de vermaarde country ster uit de 50' en 60's Faron Young. ook zijn eigen jazzy piano ballad "The Other Side of the Coin" beklijft een stuk minder.

vanwege minder sterk songmateriaal, een nogal vlakke productie en de iets meer "laid-back" gezapige sound haalt "At My Age" niet het niveau van zijn voorgangers. zeg maar eindstand 1) The Impossible Bird 2) Dig My Mood 3) The Convincer 4) At My Age. ben niet bekend met de opvolger "The Old Magic" (2011) waarna nog een kerstalbum volgde.

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
Recorded at Goldtop Studio, Chalk Farm, London & RAK Studio, St. Johns Wood, London

een heerlijk folky album van de eigenzinnige LW3 met alle eigen nummers plus een cover "Treasures Unfold" van country legende Jimmie Rodgers.

zijn teksten zijn een verhaal apart. de man is niet gespeend van de nodige zelfspot. wellicht i.t.t. andere liefhebbers ervaar ik "Grown Man" als 1 van zijn beste albums. zijn hilarische soms wat provocerende teksten zijn even zo goed ontroerend, zoals op de ballad "A Year" over het een jaar lang niet zien van zijn pasgeboren kind, het goudeerlijke, hartverscheurende duet met zijn dochter Martha op "Father/Daughter Dialogue" over de moeilijke ouder/kind relatie en de ontwapenende zelfreflectie van "Just a John", "I Suppose" en "Dreaming".

de muziek op dit album is spaarzaam geïnstrumenteerd. een enkele keer ingekleurd met banjo en steel gitaar zoals op "Homework", dan weer fraai slide gitaar spel op "Dreaming", heerlijke accordeon klanken op "Human Cannonball" of banjo en fiddle op "Treasures Unfold". op het licht swingende "1994" zijn zelfs aanstekelijke trompet klanken te horen en op het folky "The End Has Begun" verzorgt zijn dochter Martha de backing vocals.

slechts 2 nummers die wat minder beklijven, de spoken words van "Iwiwal" dat daarna uitbundig los gaat en het stevig rockende "Just a John". heb een voorkeur voor de meer ingetogen folky ballads en die zijn in de meerderheid op dit album.

behalve de man zelf op zang en gitaar zijn er belangrijke gastrollen weggelegd voor Chaim Tannenbaum (vocals, harmonica, banjo), Steve Gaboury (organ, accordion, trumpet, percussion) en de snarenvirtuoos David Mansfield (acoustic, electric, pedal steel and slide guitars, mandolin, bouzouki, fiddle).

Album werd geproduceerd door Jeffrey Lesser & LW3
Recorded at RPM Sound Studios, N.Y.C., New York

de naam van de Noorse singer/songwriter Kari Bremnes kwam ik tegen door haar bijdragen aan het Tom Russell album "The Man from God Knows Where", waarbij haar prachtige stem mij opviel.

dit album is mijn eerste kennismaking met haar muziek en is een bijzonder aangename verrassing. het genre is pop met folk/jazz invloeden of folk/jazz met pop invloeden of iets wat er tussen inzit.

een aantal nummers schreef zij zelf waaronder de prachtige piano ballad opener "A Lover in Berlin", het sfeervolle "Birds" en het iets meer up-tempo met een prachtige melodie voorziene "Riddle Beside Another Riddle". de overige nummers werden van muziek voorzien door haar broers Ola en Lars Bremnes en Petter Henriksen. de Noorse teksten van de nummers werden alle naar het Engels vertaald door haarzelf, Declan Sinnott en Tom Russell.

een album met fraaie, stemmige piano ballads als "Coastal Ship", "Day" en "To Give You a Song" afgewisseld met een enkel mid-tempo nummer, zoals "Montreal" met de weemoedige klanken van de accordeon, "Wave on Rock" met subtiele accenten van de akoestische gitaar of het jazzy "The Copenhagen Cavern".

"Norwegian Mood" biedt heerlijke rustgevende, ontspannen muziek waarbij het alleen even ontspoort op "My Heart Is Pounding Like a Hammer". een aanrader voor liefhebbers van o.a. Norah Jones en Madeleine Peyroux.

Album werd geproduceerd door Erik Hillestad (vocal producer: Declan Sinnott)
Recorded at Rainbow Studio, Oslo, Norway

Bengt Egil Hanssen: keyboards, accordion, organ, grand piano, backing vocals
Gjermund Silseth: electric bass, double bass
Bjorn Jenssen: drums
Finn Sletten: percussion
Borge Petersen-Overleir: guitar

"The Impossible Bird" markeert het begin van 5 fraaie singer/songwriter albums van de inmiddels 76-jarige Nick Lowe dat vooralsnog eindigde met het album "This Old Magic" (2011). albums waarop hij de pub-rock of rock 'n roll van zijn eerdere albums grotendeels achter zich liet.

op dit album staat een groot aantal prachtige ballads, de 1 nog mooier dan de ander met als favorieten "The Beast In Me", de cover "True Love Travels on a Gravel Road" (A.L. Owens/Dallas Frazier), het intense "Shelley My Love", "Lover Don't Go" met een fraai koortje en het eveneens klein gehouden "Withered on the Vine". nummers die stuk voor stuk raken. een quote uit dat laatste nummer "But the hardest pill, To swallow is still, Not the reason for my leaving, But the way I let it happen".

de pracht melodieën van de iets meer up-tempo nummers "Soulful Wind", "Trail of Tears" (Roger Cook/Allen Reynolds), het schitterende "Where's My Everything" en het speelse honky-tonk ritme van "12-Step Program" hebben hetzelfde effect.

het album met een glansrol voor het orgelspel van Geraint Watkins, sluit fraai af met 1 van de 3 covers, het aloude, up-tempo gespeelde "I'll Be There" (Rusty Gabbard/Ray Price).

zag Nick Lowe begin 70's ooit als frontman optreden van de pub-rock band Brinsley Schwarz in zaal Eksit in Rotterdam. herinner het mij als een heerlijk muziek avondje. hij was 1 van de belangrijkste songwriters van die band met wie hij de semi-klassieker "Silver Pistol" (1976) maakte, waar eveneens prachtige songs van hem opstaan.

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank

Robert Trehern: drums
Bill Kirchen (mede oprichter van de Commander Cody band): electric guitar, trombone
Paul Riley: bass
Geraint Watkins: organ, electric guitar
Nick Lowe: rhythm guitar, bass

de opvolger van het sterke "Music Fuh Ya" en iets mindere "Evolution (The Most Recent)" verscheen 10 jaar na die albums waarop hij een fraaie mix van calypso, reggae, Latin en Caribische (West-Indische) muziek ten gehore bracht. het geweldige "Mo Roots" deed dat al eerder.

op "Taj" zet hij die lijn voort maar helaas verzand het in een veel te gladde productie met veel minder aansprekende songs. een soort van easy listening/mainstream muziek met dominante synthesizers en steel drums.

van de 5 eigen nummers (2,3,5, 8 en 9) ontstijgen "Do I Love Her" en het jazzy/funky "Deed I Do" nog enigszins de middelmaat. ook de opener "Everybody is Somebody" is het beluisteren waard, hetgeen helaas niet geldt voor de overige nummers met als dieptepunten "Light of the Pacific" en "French Letter" geschreven door ene Tony Lofoti.

de credits bij dit album vermelden o.a. zijn oude muzikale maatje Jesse Ed Davis (lead gitaar) maar diens spel is niet hoorbaar aanwezig.

ben een groot bewonderaar van 's mans werk, die ooit op jonge leeftijd in de band "Rising Sons" samen speelde met Ry Cooder. met name zijn folk/blues albums uit de eind 60's en 70's belanden nog regelmatig in de speler, maar "Taj" is helaas een serieuze mispeer binnen zijn indrukwekkende oeuvre.

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
(basic tracks recorded at Mantra Sound Studios, Kauai, Hawaii Oct-Nov 1985), additional tracks recorded at Metro Sound Ltd., Los Angeles, California)

dit derde live album van Delbert McClinton verscheen 17 jaar na zijn eerste live album "Live from Austin" (1989). de opnames dateren van 18 december, 1982. liefst 5 nummers (5,11,12,13 en 14) verschenen eerder in iets andere versies op dat album.

opvallend is dat de opnames van deze 2006 release een volledig andere line-up aan muzikanten bevat. zijn mix van blues, R&B en soul klinkt daardoor net iets anders. deze voelt iets meer routineus en op de automatische piloot gespeeld dan het meer spontaan klinkende en wat meer sprankelende album uit 1989.

veel swingende/rockende up-tempo nummers gespeeld door een zeer strak spelende band voorzien van een fraaie blazerssectie waaronder zijn (enige) hit "Givin' It Up for Your Love" en live favorieten als "Going Back to Louisiana" en "Shaky Ground". tel hierbij op zijn doorleefde, soulvolle vocalen en schurende harmonicaspel.

de ballads "Sneakin' Around" (Jessie Mae Robinson), "Take Me to the River" (Al Green/Mabon Hodges), "The Jealous Kind" (Robert Guidry aka Bobby Charles) en zijn versie van de Otis Redding soul klassieker ""I've Got Dreams to Remember" fungeren als fraaie rustpunten.

zijn beste live album blijft zijn eerdere "Live from Austin", maar ook deze verdient 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Cameron Strang, Jay Woods & Gary Briggs

citaat uit de liner notes van Terry Lickona (producer Austin City Limits)

"You can call Delbert's music "Texas roadhouse blues" if you want to, but you might as well give up trying to pin a label on this guy. He was born in Lubbock, but you'd never know it from the sound of that growling, gravelly, funky voice. Maybe growing up in Forth Worth explains the difference, since he developed his R&B chops early on playing in the house band at Jack's Place, a notorious rough-and-rowdy late-night joint. That's where they shared the stage with the likes of legends Bobby Blue Bland and the infamous Jimmy Reed, Delbert's main man.

Delbert finally hit the spotlight thanks to big-time fan John Belushi, who brought him to Saturday Night Live and millions of new fans. HIs single "Givin' It Up For Your Love" hit the Top 10 and gave him his first real taste of commercial success"

vandaag de opvolger van het sterke "Your Favorite Music" van het uit Boston, Massachusetts afkomstige alt.country gezelschap Clem Snide meermalen beluisterd, maar het kwartje wil moeilijk vallen. "The Ghost of Fashion" vraagt wat van de luisteraar. wellicht ligt het aan de kwaliteit van de liedjes van voorman Eef Barzelay waardoor dit album minder bevalt.

de alt.country van de sterke up-tempo opener "Let's Explode" doet aan de muziek van Green On Red (Dan Stuart/Chuck Prophet) denken. dat Eef Barzelay in staat is goede liedjes te schrijven bewijst hij o.a. met de fraaie melodieën van "Long Lost Twin", "Chinese Baby", "Don't Be Afraid of Your Anger" ,"The Curse of Great Beauty" en het prijsnummer "Joan Jett of Arc" dat overgaat in de zwakke melodie van "Junky Jews" met gierende, ontsporende gitaren.

een nummer dat niet wil bekoren, zoals ook het dreinende "Ice Cube", het merendeels instrumentale wat stuurloze "Evil vs. Good", het stevig rockende "Moment in the Sun" en de "spoken words" van "The Ballad of Unzer Charlie" waar geen melodie in valt te ontdekken, dat helaas niet doen.

het ingetogen "Ancient Chinese Secret Blues" met accenten van de cello is 1 van de betere nummers van dit wisselvallige album. de met een cynische, ietwat melige tekst voorziene afsluiter "No One's More Happy Than You" maakt ook weinig indruk. verder had de blazerssectie minder prominent aanwezig mogen zijn.

wellicht toch eens luisteren naar hun laatste album "Oh Smokey" (2024) dat hier op MuMe lovende commentaren kreeg van Tonio en erwinz.

Album werd geproduceerd door Jason Glasser
Recorded at Sound of Music, Richmond, Virginia

de band ten tijde van dit album:

Eef Barzelay: guitars & singing
Jason Glasser: cellos, violin & keyboards
Jeff Marshall: double bass
Eric Paull: drums, percussion
Pete "Sweet P" Fitzpatrick: lead guitar, banjo & euphonium
plus een blazerssectie en Margaret McCartney (backup vocals)

het zesde studio album van de uit Uvalde, Texas afkomstige singer/songwriter Jeff Talmadge is wederom een sterk folk/roots album met stemmige, rustige, ingehouden liedjes fraai uitgevoerd met als basis een ritmesectie die wordt aangevuld met instrumenten als accordeon, dobro, fiddle en steel gitaar. zijn timide zang zou ik niet rauw noemen, maar eerder aangenaam en warm op deze prettig weg luisterende nummers, die hij allemaal zelf componeerde waarvan 1 "White Cross" co-written met Claudia Russell en een mooie, ingetogen Dylan cover "Girl of the North Country".

1 van de hoogtepunten op dit merendeels "folky" album, waar de andere ballads "Let Her Go", "Wrong Train", "Train from Amsterdam" en "So the Blues Would Stay" de laatste 2 ingekleurd met weemoedige accordeon klanken niet voor onder doen. ook het prachtige "White Cross" met een heerlijke harmonica partij hoort tot die categorie.

"Austin When It Rains" en "Because of You" zijn iets meer up-tempo en de opener "Never Saw It Go" en de bonus track "Chet Baker Street" bevatten lichte blues en jazz invloeden.

een sfeervol, rustgevend album dat in het verlengde ligt van de sterke voorganger "Blissville" (2004).
"At Least That Much Was True" is het derde en laatste album dat op het Nederlandse Corazong label werd uitgebracht. na een stilte van 13 jaar verscheen in 2024 zijn laatste album "Sparrow".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. zijn muzikale maatje Bradley Kopp (acoustic & electric guitars, bass, percussion, backing vocals), dobro en steel gitaar virtuoos Lloyd Maines, Richard Bowden (fiddle), Rich Brock (harmonica), Chip Dolan (accordion) en David Webb (keyboards).

zoals Jasper het hier ruim 18 jaar geleden eerder verwoordde is Jeff Talmadge ook voor mij een songwriter naar m'n hart. de man is regelmatig in Nederland geweest voor optredens in het kleinere clubcircuit. benieuwd of hij weer eens de oversteek zal maken.

Album werd geproduceerd door Bradley Kopp
Recorded at Red Boot Ranch, Buda, Texas

de befaamde singer/songwriter/gitarist/producer T-Bone Burnett maakte met "The Other Side" naar mijn mening 1 van de beste americana albums van 2024. de rootsy muziek lag in het verlengde van zijn gelijknamige klassieker "T-Bone Burnett" (1986) met voornamelijk prachtige, akoestisch gespeelde country/folk nummers.

op dit album tapt hij op meerdere nummers uit een ander muzikaal vaatje, zoals de eigenzinnige, rammelende roots rock van "Tear This Building Down", "Humans from Earth", Criminals" met o.a. Marc Ribot op gitaar en het vervelend dreinende "I Can Explain Everything" (10) een re-make van het matige, bluesy (8) dat deels met "spoken words" is voorzien en deels gezongen.

onder de overige nummers waarvan hij een 3-tal nummers (3,7 en 11) samen schreef met Bob Neuwirth bevinden zich heel wat pareltjes, zoals de opener "Over You", "Primitives" en "Every Little Thing" beide met schitterend dobro spel van Jerry Douglas, die op het eveneens klein gehouden "Any Time at All" schittert op slide gitaar. ook de afsluiter "Kill Switch" met dobro en mandoline accenten behoort bij de sterkhouders. nummers die aansluiten op de akoestische folk/country van de eerder 2 voornoemde albums.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich vele klasbakken o.a. Jerry Douglas (dobro, slide), Marc Ribot (guitar), Van Dyke Parks (accordion), Mark O'Connor (mandolin, violin), Dean Parks (slide guitar), Jim Keltner (drums) en de bassisten Roy Huskey Jr. en Jerry Scheff.

waar anderen de roots rock getinte nummers wellicht als een welkome variatie zullen ervaren, komen die mijn luisterplezier niet ten goede op dit wat wisselvallige album. toch wel goed voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Bob Neuwirth & T-Bone Burnett
Recorded at Kiva West, Los Angeles, CA & Ocean Way, Hollywood, CA & Sunset Sound Factory, Hollywood, CA & Sound Emporium, Nashville, Tennessee

het zoveelste prachtalbum van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven (R.I.P. 14-11-2011).

8 originals van Jackie Leven plus een geweldige folky cover van de Righteous Brothers klassieker "You've Lost That Loving Feeling" (Spector/Mann/Weil) in een versie met "brass band" en in duet gezongen met David Thomas plus een nummer "Morbid Sky" van de destijds met hem bevriende David Thomas (Pere Ubu) dat verscheen op het album "Mirrorman" van David Thomas with the Pale Orchestra. een experimenteel, structuurloos nummer dat alle kanten opvliegt. een skip moment dat in mindere mate ook geldt voor het titelnummer dat opent met een iets te lang "industrial collage".

2 nummers die wat afbreuk doen aan dit album, want voor het overige is het genieten van rustige, folky mid-tempo ballads zoals "Single Father", "I Saw My Love Walk into Clouds", het met blazers intro ingeleide "Hand is Pale with Holy Kisses" en "The Keys to the Forest". stuk voor stuk voorzien van fraaie melodieën gezongen met de prachtstem van Jackie Leven, waarbij de soms wat cryptische, poëtische teksten niet altijd makkelijk te doorgronden zijn. andere hoogtepunten zijn de folk ballad "Paris Blues" een schitterend duet met David Thomas en het melancholische "Your Winter Days".

de muziek op dit album werd o.a. ingespeeld door David Thomas (accordian), Graham Preskett (violin, mandolin), Andy Diagram (trumpet), Michael Cosgrave (keyboards, melodian, accordian, hurdy gurdy), Henry Priestman (organ) en Deborah Greenwood (vocals).

vanwege de 2 eerder genoemde nummers 4 sterren voor "Defending Ancient Springs".

Album werd geproduceerd door Jackie Leven

Recorded at Bryn Derwen, Bethesda, Wales
(except track 10 recorded at Queen Elizabeth Hall, London, U.K. (produced by DT) & track 9 recorded at St. Columba's Cathedral, Oban, Argyll, Scotland)

een fraai americana/roots album van de sympathieke singer/songwriter Tim Grimm geworteld in folk en country. 11 sterke songs waarvan hij er 3 samen schreef met zijn ex-vrouw Jan Lucas, een nummer "Family History" van Beth Lodge-Rigal waarop zij meezingt en de prachtig gespeelde "less is more" traditional "Rovin' Gambler" met Tim Grimm op zang en gitaar en Jan Lucas op harmonium.

veelal rustige, ingetogen mid-tempo songs en ballads met teksten die diepgang hebben, zoals het prachtige "Anne in Amsterdam" dat verhaalt over zijn bezoek aan het Anne Frank Huis. een hoogtepunt op dit album samen met "I Don't Mind" met harmonica spel en backing vocals van Jan Lucas.

de sterke melodieën worden fraai ingekleurd met wederom harmonium op het titelnummer "The Turning Point" dat doet denken aan het Steve Earle nummer "Christmas In Washington" of de prachtige concertina klanken van Grey Larsen op "The Canyon".

"King of the Folksingers" is een eerbetoon aan zijn vriend Ramblin' Jack Elliott en de mensen die dit folkicoon tijdens zijn leven beïnvloedde respectievelijk ontmoette, waarbij de namen van o.a. Johnny Cash, Arlo Guthrie, Bob Dylan, Mick Jagger, Pete Seeger en Jerry Jeff Walker voorbij komen.

TIm Grimm gezegend met een warme, aangename stem maakt zeer genietbare veelal melancholische "americana" die een enkele keer wat eenvormig klinkt, uitgezonderd de uitbundige blue grass van het up-tempo "Blame It on the Dog".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. gitarist Jason Wilber die lange tijd met (wijlen) John Prine samenwerkte, Chris Burgess (drums), Jordana Greenburg (violin, harmony vocals), Rebecca Reed-Lunn (banjo) en de Nederlandse violist Diederik van Wassenaer.

Tim Grimm doet regelmatig het kleine clubcircuit van Nederland aan en heeft hier een kleine, trouwe schare aan fans opgebouwd. desondanks is er op zijn laatste album "Bones of Trees" (2025) hier op MuMe nog geen enkele stem uitgebracht. vermoed dat hij regionaal in Indiana wel bekendheid geniet, maar dat hij met zijn muziek in thuisland U.S.A. geen breed publiek bereikt.

Album werd geproduceerd door Tim Grimm
Recorded at Farm Fresh Studios, Bloomington, Indiana

de link naar Nederland komt duidelijk naar voren in zijn dankwoord

"Thanks to Joe, Cara Jean and Jason for the extra listens. Jan Hoekman for telling me the story and Willem for steering the ship at t' Keerpunt. Scott Sanders for a bit more inspiration. Bert & Anneke for hospitality, warmth and friendship. Fellow Indiana songwriters group and all the generous musicians herein"

het tiende reguliere solo album van story teller/troubadour Slaid Cleaves biedt niks nieuws onder de zon maar wederom prima "americana" geworteld in folk en country met lichte pop en rock invloeden.

de sterke up-tempo opener "Already Gone" doet aan de sound van Tom Petty en Bruce Springsteen denken, waarbij de pop rock stijl van nummers als "So Good to Me" en "Still Be Mine" de muziek van The Beatles in herinnering brengt. een 2-tal mindere songs. "Little Guys" en "The Old Guard" komen het dichtst in de buurt van authentieke country liedjes maar blijven niet echt hangen.

prijsnummers zijn het rustige, ingetogen "Primer Gray" en de ballads "If I Had a Boat", "Hickory" (co-written met Nathan Hamilton) wat mij betreft het hoogtepunt, "To Be Held" en de klein gehouden afsluiter "Junkyard". pluspunt is verder de fraaie harmoniezang van bassiste Harmoni Kelley op een aantal nummers.

merendeels sterk songmateriaal op dit album dat mij qua beleving minder doet dan zijn albums "Broke Down" of "Everything You Love Will Be Taken Away". wellicht ligt het aan de wat vlakke productie of de uitvoering/genre van de liedjes. vandaar een magere 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Scrappy Jud Newcomb
Recorded at Church House, East Austin, Texas

John Chipman: drums, percussion
Harmoni Kelley: electric bass guitar, background vocals
Scrappy Jud Newcomb: electric & acoustic guitars,
Kevin Smith: upright bass
Chojo Jacques: mandolin, fiddle
David Boyle keyboards

het "roots" (folk/country) debuutalbum van deze inmiddels 74-jarige uit Dallas, Texas afkomstige singer/songwriter verscheen 12 jaar later dan gepland. de oorspronkelijke sessies voor zijn debuut vonden plaats in december 1982 met o.a. sessiemuzikant Stevie Ray Vaughan. na de opnames op weg naar huis werden hij en zijn vrouw in hun auto aangereden door een dronken chauffeur. beiden raakten zwaar gewond. het herstel kostte hem 6 jaar.

Vince Bell was afkomstig uit de begin 70's Houston scene waartoe ook Townes Van Zandt en Guy Clark behoorden. de man beschikt over een ietwat gruizige, hese, expressieve stem en schreef alle 11 liedjes van "Phoenix" zelf die hij op een doorleefde, intense manier voordraagt. deze miniatuurtjes die wel aan de muziek van Sam Baker doen denken, met wie hij ook qua levensgeschiedenis parallellen deelt, worden prachtig muzikaal omlijst. merendeels akoestisch, sober uitgevoerd met o.a. het fraaie vioolspel van David Mansfield, de prachtige harmonica klanken van Mickey Raphael (bekend van Willie Nelson) en op meerdere nummers "guest vocals" van zangeres Victoria Williams en 1 nummer "I've Had Enough" met backing vocals van Lyle Lovett, die dit nummer later zou coveren op het album "Step Inside This House".

de teksten van de ijzingwekkende openers "Frankenstein" en "The Beast" zijn een reflectie van het auto ongeluk. het schitterende "Woman of the Phoenix" werd door Nanci Griffith gecoverd op haar album "Other Voices, Other Rooms".

"Phoenix" is een vergeten pareltje met 11 bovengemiddeld goede liedjes. een prachtig, sfeervol album met diepgaande teksten. een aanrader voor liefhebbers van Sam Baker, Guy Clark, Bob Neuwirth, Townes Van Zandt etc.

Album werd geproduceerd door Bob Neuwirth
Recorded at Low Down Studio, San Francisco, CA & Conway Studios, Los Angeles, CA & Lovenotes Studio, New York, NY & The Hit Shack, Austin, TX

Vince Bell: vocal, guitar
Geoff Muldaur: mandolin, banjo, guitars
Fritz Richmond, Bill Rich, Paul Logan: bass
David Mansfield, Jim Justice: violin
Mickey Raphael: harmonica
Stephen Bruton: guitars, mandolin
John Cale: piano

(deel) citaat uit de liner notes van T Bone Burnett

"It is other worldly music. Heart breaking music. In a world of entertrainment and musick - a world that celebrates the sameness of all things - this is music that celebrates the differences. Magical unreal - ism. Poetry from the solitary world of rank strangers - savaged into a state of grace"

"Unsung" is een soort van hommage van Slaid Cleaves met covers van liedjes van een 11-tal minder bekende collega singer/songwriters of zoals de liner notes vermelden "these songs are written by fellow artists Slaid himself has met in the trenches, scraping by from gig to gig across the country on the way to some level of independent success on the small-club, house-concert and folk festival circuit that exists far below the mainstream radar".

een "roots" (voornamelijk folk met vleugjes blues en country) album met merendeels prima composities gezongen met de prachtige ietwat zoetgevooisde van Slaid Cleaves.

uitschieters zijn de 2 songs van Michael O'Connor, een Texas guitar sideman die hem regelmatig tijdens tournees begeleidde, de mid-tempo opener "Devil's Lullaby" (het prijsnummer) en "Getaway Car" met de fraaie accenten van de pedal steel en "Millionaire" van wijlen David Olney.

van de ballads ontstijgen "Another Kind of Blue" (Peter Keane) en "Oh Roberta" (Graham Weber) de middelmaat. de sterkhouders daarvan zijn "Fairest of Them All" (Ana Egge) met cello en viool accenten en backing vocals van Mary Gauthier, "Flowered Dresses" (Karen Poston) en met name de aangrijpende afsluiter "Song for June" (J.J. Baron) waarover Slaid opmerkt "JJ sent this to me via mp3 the day after June Carter died. He's the youngest writer of this bunch, just 22. Yet how could anyone but an old soul write a song like this?"

een 3-tal mindere liedjes "Everette" (Steve Brooks), "Working Stiff" (Melvern Taylor) en zijn eigen niemendalletje, de piano gospel van "Gospel Moment" zijn de zwakke broeders op dit cover album dat niet onder doet voor een album als "Wishbones". "Unsung" bevat liedjes die gehoord mogen worden.

zijn muzikale maatje Rod Picott (an old friend from "back East" with whom Slaid shared a garage band in high school) met wie hij vele songs samen schreef, speelde op een aantal nummers mee op acoustic & electric guitar en Wurlitzer.

Album werd geproduceerd door David Henry & Rod Picott
Recorded at Truetone Recording, Nashville, Tennessee

citaat uit de liner notes van Slaid Cleaves

"Since I was a kid, one of the most powerful experiences in my life was to be just knocked out by a song. It's why I do what I do. Back then it was Johnny Cash and The Beatles and Hank Williams. These days, the songs that knock me out are the ones I come across face to face, in my travels and in my home. They are written by friends and colleagues, my brothers and sisters in arms. Unsung gathers together some of my favorites"

op "Underneath the Stars" staat prachtige, ingetogen authentiek klinkende Engelse folk zonder elektronische poespas. een album met merendeels Engelse traditionele ballads aangevuld met een aantal eigen liedjes van Kate Rusby die er naadloos op aansluiten.

de teksten van de traditionals voorziet zij van haar eigen muziek of werd door anderen geschreven, zoals "The Blind Harper" met muziek van de Engelse folkie Nic Jones of "Bring Me a Boat" van de Schotse folkie Phil Cunningham bekend van de Schotse folkband Silly Wizard.

de melancholie overheerst op dit sober geinstrumenteerde album. de muzikale omlijsting is zeer fraai met o.a. een brass band, accordeon virtuoos Andy Cutting bekend van zijn werk met Engels folk icoon Martin Simpson, haar ex man John McCusker (banjo, cittern, fiddle, mandolin) en 2 leden James Mackintosh (percussion) en Ewen Vernal (double bass) van de Schotse folkband Capercaillie. de "guest vocals" van Simon Fowler zanger van de Engelse rockband Ocean Colour Scene op "Cruel" en de Schotse zangeres Eddi Reader op "Young James" zijn een fraaie aanvulling op de prachtige zang van Kate Rusby.

een aanrader voor liefhebbers van Linda Thompson, Jackie Oates, Rachel en Becky Unthanks etc.

Album werd geproduceerd door John McCusker
Recorded at Pure Records Studio, South Yorkshire, UK

na 13 albums die op het A&M label werden uitgebracht, werd dit veertiende album van Joan Armatrading uitgebracht op het label RCA en het bleef bij dit ene album.

een nogal wisselvallig album met liefst 13 door haarzelf geschreven songs. soft (pop) rock met wat blues, jazz en soul invloeden. zoals oud user bertus99 hierboven al aangaf steken de piano ballads "Merchant of Love" en "Trouble" boven de rest uit. beide 5 sterren nummers.

een andere ballad, de ietwat jazzy opener "In Your Eyes" is een goede tweede samen met de blues getinte nummers "Back on the Road" en met name het sterke "Lost the Love" met stevig elektrisch solo gitaarspel van haarzelf. de mid-tempo nummers "Would You Like to Dance" met de blazerssectie van The Memphis Horns, het soulvolle "Recommend My Love" met het koortje van Terry Evans en Willie Greene Jr. en "Beyond the Blue" met een fraaie slide gitaar partij van B.J. Cole overtuigen eveneens.

de overige 5 nummers willen niet beklijven met "Can't Stop Loving You" en "Shape of a Pony" als skip momenten. zonder deze 2 nummers 4 sterren. vandaar dat 3,5 sterren mij een juiste waardering lijkt.

onder de befaamde sessiemuzikanten bevinden zich de bassisten Tony Levin (o.a. bekend van zijn werk met King Crimson) en Darryl Jones (Rolling Stones), toetsenisten Greg Phillinganes en Benmont Tench (Tom Petty) en drummer Manu Katche. de backing vocals werden verzorgd door o.a. Terry Evans en Willie Greene Jr. bekend van hun koortjes op meerdere Ry Cooder albums en de "strings" zijn afkomstig van The London Metropolitan Orchestra (uitgezonderd track 4 Kronos Quartet).

Album werd geproduceerd door David Tickle & Joan Armatrading
Recorded at A&M Recording Studios, Hollywood, California

een iets mindere worp van Joan Armatrading die met name in Engeland altijd een flinke fan base heeft gehad. op "Square the Circle" staan wederom 10 eigen liedjes waarvan 1 het vrolijke, uitbundige "Wrapped Around Her" co-written met de Schotse singer/songwriter Graham Lyle, bekend van het Schotse folk/pop duo Gallagher & Lyle, dat als single werd uitgebracht samen met de melodieuze mid-tempo opener "True Love".

2 van de betere nummers van dit album, samen met het funky "Crazy", het lekker stuwende "If Women Ruled the World" en de ballads "Can't Get Over" met een fraai, soulvol dameskoortje en de afsluiter "Cradled in Your Love".

het titelnummer "Square the Circle" is een wat mindere ballad en de pop rock met blues invloeden van "Weak Woman", "Can I Get Next to You" en "Sometimes I Don't Wanna Go Home" zijn voor haar doen middelmatige songs.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Richie Stevens (drums), Simon Clark/Richard Cottle (toetsen), Mick Karn (bass) van de new wave band Japan en zangeressen Linda Lewis en Sylvia Mason-James.

"Square the Circle" staat wat in de schaduw van haar klassiekers uit de 70's. een middenmoter binnen haar indrukwekkende oeuvre, waarop de folk en jazz invloeden van die albums ver te zoeken zijn.

Album werd geproduceerd door Joan Armatrading (in haar "Bumpkin" thuis studio)
(except "Wrapped Around Her" co-produced Graham Lyle)

na een aantal mindere "pop rock" albums maakte Joan Armatrading met "The Shouting Stage" een verrassend sterk album. minder rockend en minder vol geproduceerd dan een aantal voorgangers werd dit 1 van haar betere albums uit de 80's. meer ingetogen en "laid back" waarbij haar songs wat meer ademen en beter tot hun recht komen.

de fraaie opener "The Devil I Know" met zijn blues/jazz accenten zet meteen de toon, gevolgd door het in dezelfde stijl gespeelde "Living For You" met de fraaie trompet klanken van Guy Barker. "Did I Make You Up" met het herkenbare gitaarspel van Mark Knopfler, "Words" dat enigszins wordt ontsierd door de lelijke "keys" en "Straight Talk" met lichte reggae/calypso invloeden en een heerlijke sax overtuigen eveneens.

van de 4 ballads steken het intens gezongen, klein gehouden "Stronger Love" prachtig ingekleurd met piano en sax accenten en "The Shouting Stage" met de geweldige baslijnen van Pino Palladino en wederom Mark Knopfler op gitaar er boven uit. de overige 2 "All a Woman Needs" en de afsluiter "Dark Truths" bekoren helaas iets minder.

met 10 merendeels bovengemiddeld goede songs is "The Shouting Stage" het beluisteren meer dan waard. de hierboven genoemde bonus track "Innocent Request" ontbreekt op mijn cd uitgave van dit album.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Phil Palmer/Mark Knopfler (guitars), Pino Palladino (bass) bekend van zijn werk met o.a. John Mayer, Dire Straits toetsenist Alan Clark en drummers Mark Brzezicki (Big Country), Dave Mattacks (Fairport Convention) en Manu Katche (o.a. een verleden met Peter Gabriel en Sting).

Album werd geproduceerd door Joan Armatrading en opgenomen in haar thuis studio Bumpkin

All songs written and arranged by Joan Armatrading

een flinke koerswijziging t.o.v. haar voorgaande albums. de blues, folk en jazz invloeden zijn zo goed als verdwenen en hebben plaats gemaakt voor een meer commerciële insteek met een meer populaire rock sound. daarnaast een 2-tal nummers met een reggae pop sausje "Feeling In My Heart" en "Simon" met een scheurende sax solo van Clarence Clemons die weliswaar lekker weg luisteren maar weinig indruk maken.

ben niet zo gecharmeerd van de wat doorsnee klinkende pop rock nummers "Me Myself I" en "Ma-Me-O-Beach" dat inderdaad aan de vroege Talking Heads sound doet denken, zoals ook "Is It Tomorrow Yet" dat doet. helaas wil ook het funky up-tempo "When You Kisses Me" niet beklijven.

uitschieters zijn het fraaie intro van het met akoestische gitaar ingeleide, bluesy "Friends", de ballads "Turn Out the Light" en het spaarzaam geinstrumenteerde "I Need You". ook de prachtige melodielijn van het mid-tempo "All the Way from America" behoort tot de sterkhouders.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich de Engelse meestergitarist Chris Spedding, de befaamde jazz-rock bassist Marcus Miller en 2 leden van de toenmalige E-Street Band, toetsenist en mede oprichter van die band Danny Federici en saxofonist Clarence Clemons

Album werd geproduceerd door Richard Gottehrer
Recorded at The Record Plant, New York City

All songs written by Joan Armatrading