"Reckoning" (afrekening) is het zoveelste prachtalbum binnen het indrukwekkende oeuvre van de inmiddels 54 jarige uit New Orleans, Louisiana afkomstige maar al lange tijd vanuit Nashville opererende Mary Gauthier. een door haar ouders verlaten weeskind die op jonge leeftijd werd geadopteerd. een thema dat zij behandelde op het intense "Foundling" album. zij heeft een turbulent leven achter de rug en kampte met drugs en alcohol verslaving.

op "Reckoning" staan 9 stuk voor stuk memorabele liedjes met prachtige melodieën. Mary Gauthier heeft een scherp observatie vermogen en haar teksten gaan echt ergens over. trefwoorden doorleefd, emotievol, intiem, kwetsbaar maar ook empathisch, hoopvol en optimistisch.

haar "americana" geworteld in folk wordt op "Reckoning" spaarzaam muzikaal omlijst, waarbij zij het tekstueel niet schuwt om in deze moeilijke, verwarrende tijden stelling te nemen en zich duidelijk durft uit te spreken, zoals in het aangrijpende "Soldier of Fortune" over gesanctioneerd staatsgeweld door de eeuwen heen waarbij o.a. de Romeinen, de Gestapo en de Ku Klux Klan worden genoemd. het lied verwijst ook naar de moord door ICE op de Amerikaanse staatsburgers Renee Good en Alex Pretti ( You're nothing but a gun for hire, hiding behind a mask, You don't care she was somebody's mother, When you shot her in the face through the window glass).

het titelnummer "Reckoning" is eveneens een indringend protestlied waar "Some Times" verhaald over een trotse Afro-Amerikaanse restauratiewagon bediende en o.a. refereert aan de moorden op JFK, Bobby Kennedy en Martin Luther King met tekstregels als "I saw my first black president, made me so proud I cried, I am an old man now, my life is almost done, In my heart I do believe we shall overcome, I pray for this world of sorrow for a better tomorrow, That we might get there without a loaded gun).

de liedjes op dit album schreef Mary Gauthier samen met o.a. Lori McKenna, Aaron Lee Tasjan, Eliza Gilkyson, Vince Gill en Beth Nielsen Chapman.

"Reckoning" is jaarlijstjes materiaal en kruipt met zijn muziek en teksten onder je huid. muziek draait om emotie en die is volop aanwezig op dit indringende album.

Album werd geproduceerd door Neilson Hubbard & Dylan Alldredge
Recorded at Skinny Elephant Recording, Nashville, Tennessee
(producer's note "Dylan and I followed Mary's lead, drawing inspiration from Springsteen's Nebraska")

Mary Gauthier: voice, guitar, harmonica, background vocals
Michele Gazich: viola on Some Times
Cole Hubbard: harmonica on Judgement Day

zoals Mary Gauthier in een interview opmerkte "My sense is that we're going to get through this, The snake is going to eat its tail, We make decisions and 25-30 years later, they come to their conclusion and there's that moment of reckoning"

de opvolger van "The Edge of Venice" verscheen 3 jaar na dat album. "Two Moons" is zijn zevende solo album. de inmiddels 58-jarige Thomas Hagstrom Freund (Zweedse moeder) was ooit bassist van de alt.rock band The Silos en maakte in een grijs verleden een duo album "Pleasure and Pain" met zijn oude studievriend Ben Harper. verder droeg hij bij aan het Graham Parker album "Your Country".

dit album biedt laid back americana met country, folk en pop invloeden veelal sober geïnstrumenteerd. de teksten zijn spitsvondig en niet gespeend van humor zoals in "Lemme Be Who I Wanna Be" met de tekstregel "some labels drop you". een verwijzing naar het feit dat dit album d.m.v. crowd funding tot stand kwam.

de opener is een fraaie piano ballad "Angel Eyes" met harmoniezang van Ben Harper gevolgd door het melodieuze mid-tempo "Heavy Balloon". Tom Freund is op zijn best in de ballads als "Mind of Your Own", "Same Old Shit Different Day" ingekleurd met o.a. mandoline en trompet en de met akoestische gitaar gespeelde afsluiter "Sugar Pie". 5 sterkhouders van dit album.

de vaudeville klanken van "Happy Days Lunch Box" een mijmering over de zorgeloze kinderjaren en up-tempo nummers als "Grooves Out of My Heart", "Weekend Guy" dat hij samen schreef met singer/songwriter Brett Dennen en de ballad "Me and Bernice" overtuigen een stuk minder. "

ondanks de prachtige accenten die o.a. door lap steel en pedal steel worden aangebracht staan er op "Two Moons" helaas minder memorabele liedjes dan op het sterke "Collapsible Plans" met bijdragen van Jackson Browne. naar mijn mening zijn beste album. zijn laatste album "The Year I Spent In Space" verscheen in 2022.

de multi-instrumentalist Tom Freund produceerde dit album zelf en droeg het op aan zijn moeder Barbro en zijn grootmoeder Marcella Freund. er zijn belangrijke gastrollen weggelegd voor David Immergluck (electric guitar, mandolin, pedal steel) en Ben Peeler (lap steel, Weissenborn guitar, mandocello)

All songs by TF (except 7 c/w Brett Dennen)

het derde en laatste album van The Humblebums dat bestond uit (wijlen) Gerry Rafferty en de nog in leven zijnde inmiddels 83-jarige stand-up comedian Billy Connolly beide van Schotse afkomst.

beiden leverden 7 liedjes aan voor dit album, waarbij de Gerry Rafferty nummers mijn voorkeur hebben. zijn "I Can't Stop Now", "Steamboat Row" en de piano ballad "My Singing Bird" horen bij de sterkhouders. fraaie ingetogen folk/pop nummers. het bekende up-tempo "Shoeshine Boy" werd een bescheiden hitje.

van de Billy Connolly nummers bieden "Open Up the Door", "Mary of the Mountains" en "Oh No" aanstekelijke folk. liedjes die prettig weg luisteren. op de zwakke opener "My Apartment", "Cruisin" en "Harry" wordt de folk vermengd met blues. de later invallende folk rock op het rustig beginnende "Mother" valt wat uit de toon.

behalve Gerry Rafferty/Billy Connolly (guitars, vocals) speelden mee Bernie Holland (guitar), Jimmy Tagford/Terry Cox (drums) en Barry Dransfield (viool). de laatste is een obscure Engelse folk muzikant die met zijn gelijknamige debuut uit 1972 een prima album afleverde.

heb minder met de later meer gepolijste, melodieuze folk/pop/rock solo albums van Gerry Rafferty. hoor hem liever in deze meer authentiek klinkende folk liedjes met pop invloeden. het hierboven vermelde genre rock dekt de lading van de muziek overigens niet.

Album werd geproduceerd door Bill Leader
Recorded at Sound Techniques, London

vanwege een bericht van Tonio bij het album "Seven and Six" met wie ik meestal muzikale voorkeuren deel, onlangs dit album uit de ramsjbakken americana gevist. Bellwether is een uit Minneapolis afkomstige band en maakt rustige alt.country met lichte bluegrass en folk invloeden.

de leadzanger Eric Luoma beschikt over een aangename, warme stem uitermate geschikt voor de veelal melancholische liedjes op dit album. deels akoestisch gespeelde nummers, spaarzaam geïnstrumenteerd. hun muziek wordt van fraaie accenten voorzien met instrumenten als o.a. harmonica, fiddle en pedal steel aangevuld met mooie harmoniezang van de bandleden en die van gast zangeres Alecia Corbet.

soms wat erg laid-back op dromerige nummers als "Betweenville" en "Shallowing" of verstild op "Crooked Heart" en "The Lake". het enige up-tempo nummer is de met pedal steel ingekleurde country rocker "Baltimore". de opener "Dim Light" en "Home Late" zijn iets meer mid-tempo met prachtige fiddle klanken.

onder de gastmuzikanten bevinden zich Eric Heywood (pedal steel) van de band Son Volt, Pete Sands (accordion), Jimmy Johnson (pedal steel) en Mike "Razz" Russell (fiddle) die meespeelde op albums van Joe Henry en Mark Olson (The Creekdippers). hun muziek heeft wel iets weg van die van Mark Olson en het rustiger werk van Ryan Adams of Okkervil River.

"Home Late" is een verrassend goed americana album zonder zwakke broeders dat uitnodigt tot verdieping van hun oeuvre dat slechts 5 albums telt. de band blijkt inmiddels opgeheven te zijn.

Album werd geproduceerd door Bellwether & Mike Wisti
Recorded at Albatross Studios, Minneapolis, Minnesota
All songs by Bellwether

Eric Luoma: banjo, guitar, harmonica, vocals
Jimmy Peterson: guitar, lap steel, vocals
Phil Tippin: bass, vocals
Mick Wirtz: drums

een album uit de nadagen van rock n' roll/rock-a-billy legende Link Wray (R.I.P. 5-11-2005). de man was een beest van een gitarist wiens zangstem wel doet denken aan die van Elvis Presley. hij vestigde zich in 1980 in Denemarken en trouwde met zijn vierde vrouw Olive Poulsen die zijn manager werd.

de stevig rockende nummers "Indian Child" en "It Was Elvis" laten nog enigszins iets van zijn oude magie horen, waar nummers als "Trying to Find Your Love", "God's Little Baby" en "Saving All My Love" wat obligate bluesrock laten horen. de te lang uitgesponnen blues ballad "I Apologize" en "Diamonds and Pearls" eveneens een ballad luisteren lekker weg maar overtuigen een stuk minder.

de 2 laatste nummers het matige "Guitar Man From New Orleans" en de piano ballad "Bring on the Night" vallen ronduit tegen op dit wisselvallige album. "Indian Child" kan niet tippen aan zijn vroege werk of albums als "The Link Wray Rumble" en"Bullshot".

Album werd geproduceerd door Kim Hyttel
Recorded at Sony Music Mobile Home, Copenhagen
Music & lyrics Link & Olive Wray

Link Wray (lead vocal, lead guitar), Kim Hyttel (keyboards) met de backing group Shaky Ground bestaande uit Jan Mols (rhythm guitar, backing vocals), Carsten Egholm (bass) en Erik Lodberg (drums)

"It Was Elvis" is een liefdevol eerbetoon aan de rock n' roll waarbij o.a. Elvis Presley en Bruce Springsteen worden genoemd in de tekst

"Well, it was those yesterdays, a long time ago, the songs were playing on the radio,
It was Elvis, putting name into rock 'n' roll, he put rock 'n' roll music way down in your soul"

"He gave you "Heartbreak Hotel", and "Don't Be Cruel", "Trying to Get to You" and "Teddybear" too"

het derde album van de Texas Tornados biedt wederom lekker ongecompliceerde muziek uit Texas.

"Hangin' On by a Thread" is een stevige r&b opener. die sound is eveneens te horen op het door Freddy Fender gezongen "Trying" samen met het rockende "One and Only" (Shawn Sahm) een nummer dat geschreven werd door de zoon van Doug Sahm en de vreemde een in de bijt "La Grande Vida" waarop Tex-Mex wordt vermengd met reggae een viertal nummers die minder overtuigen.

nummers die dat wel doen zijn de onvervalste Tex-Mex klanken van "Tus Mentiras", "A Mover el Bote" en "Ando Muy Borracho" met het geweldige accordeon spel van Flaco Jimenez, "To Ramona" (Bob Dylan) dat tot een wals wordt omgetoverd en de ingetogen, weemoedige ballad "Adios Mi Corazon" (Goodbye My Heart). het up-tempo "Guacamole" heeft een hoog meezinggehalte.

minder dan het gelijknamige debuut album uit 1990 maar alleszins genietbaar. valt wel op dat de albums van Texas Tornados hier op Mume chronologisch steeds lager worden gewaardeerd.

Album werd geproduceerd door Bill Halverson & Texas Tornados
Recorded at The Fire Station, San Marcos, Texas & The Music Mill, Nashville, Tennessee

na 3 albums en intensieve tournees verscheen 4 jaar later dit vierde album van deze Texaanse legendes die alle 4 reeds eerder hun sporen ruimschoots in de muziek business verdienden.

wederom een fraai album met gevarieerde muziek waarbij hun Tex Mex wordt vermengd met invloeden uit de blues, country, r&b en rock. 4 "originals" van Doug Sahm waaronder de sterke opener "Little Bit Is Better Than Nada" dat als single verscheen en 3 prima up-tempo nummers "4 Aces", "Ta Bueno Compadre" en "Clinging to You" met Tex-Mex en r&b invloeden met leadzang van Doug Sahm.

heb wat minder met de in country stijl door Freddy Fender gezongen ballads "In My Mind" en "The One I Love the Most" uitgezonderd het prachtige "The Gardens" met een slide gitaar partij van Ry Cooder, een nummer van (wijlen) Chris Gaffney van de vermaarde Hacienda Brothers.

op het r&b nummer "Tell Me" delen Doug Sahm en Freddy Fender de vocalen, "Rosalita" is een fraaie polka, waar nummers als "Amor de Mi Vida" en het Spaanstalig gezongen "Mi Morenita" onvervalste Tex-Mex laten horen.

dit album doet nauwelijks onder voor de 3 voorgaande albums. er verscheen in 2010 nog een vijfde album "Esta Bueno" (hier op MuMe met slechts 1 stem) zonder de overleden Doug Sahm en Freddy Fender, van de laatste verschenen op dat album nog een aantal oude opnames met zijn zang. Shawn Sahm (de zoon van) speelde daarop mee. een album met een cover van het drinklied "In Heaven There Is No Beer" (that's why we drink it here). het valt te hopen dat de 4 mannen die inmiddels allemaal gingen hemelen daarboven samen nog een biertje mogen drinken.

"4 Aces" werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Arlyn Recording Studio, Austin, Texas

Doug Sahm: vocals, lead guitar, rhythm guitar, 12-string guitar, maracas
Freddy Fender: vocals
Flaco Jimenez: accordion, vocals
Augie Meyers: piano, organ, accordion, vocals

aangevuld met o.a Max Baca (bajo sexto guitar), Jack Barber (bass guitar), Jim Dickinson (piano) en Louie Ortega (lead guitar, rhythm guitar, acoustic guitar, background vocals) plus een blazerssectie (tracks 5 & 6)

de naam Doug Sahm is voor mij altijd verbonden aan de wereldwijde hit "Mendocino" uit 1969 van het Sir Douglas Quintet, waar ik ooit op 12-jarige leeftijd kennis mee maakte. een nummer dat destijds veel op de radio werd gedraaid en ook bij ons op de jeugdsoos regelmatig voorbij kwam. een aanstekelijk nummer met een sound die je toen onder popliefhebbers niet veel hoorde en waarbij je niet aan de term Tex Mex dacht. Doug Sahm richtte de band in 1966 op met zijn jeugdvriend Augie Meyers.

beiden werkten vele jaren samen en met de band Texas Tornados werden zij aangevuld met accordeon virtuoos Flaco Jimenez bekend van zijn bijdragen aan de albums van Ry Cooder en country artiest Freddy Fender (Baldemar Huerta) bekend van hits als "Before the Next Teardrop Falls".

de uitbundige opener "Who Were You Thinkin' Of" van dit eerste Texas Tornados album met de vertrouwde orgel riedeltjes van Augie Meyers voert je terug naar die tijd toen je overigens ook lange, hete zomers kon hebben en onderweg op de fiets naar school "Mendocino" meezong.

terug naar dit album met de onvervalste up-tempo Tex-Mex klanken van "(Hey Baby) Que Paso" en het deels Spaanstalig gezongen "Soy de San Luis" een nummer van Santiago Jimenez Sr. dat aan de vader van Flaco Jimenez werd opgedragen en het heerlijke "Adios Mexico" (Doug Sahm) afgewisseld met de wals "Laredo Rose". samen met de opener en de door Doug Sahm gezongen ballad "She Never Spoke Spanish To Me" (Butch Hancock) 6 hoogtepunten. het laatste nummer werd eerder ook prachtig gecoverd door Joe Ely op diens gelijknamige debuut album uit 1977.

heb iets minder met de zoetgevooisde stem van Freddy Fender en de door hem gezongen ballads "A Man Can Cry", "If That's What You're Thinking" en de r&b afsluiter "Baby! Heaven Sent Me You" met blazerssectie waarop hij de lead vocalen deelt met Doug Sahm.

naar mijn mening is dit debuut het beste album van dit illustere gezelschap waarvan inmiddels ook Flaco Jimenez (R.I.P. 31-07-2025) en Augie Meyers (R.I.P. 07-03-2026) gingen hemelen. Doug Sahm maakte ooit de klassieker "Doug Sahm & Band" met o.a. medewerking van Bob Dylan, waarop de Tex Mex vermengd werd met o.a. blues, r&b en soul, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Bill Halverson & Texas Tornados
Recorded at the Fire Station, San Marcos, Texas & Sound Emporium, Nashville, Tennessee

grappig is de "gringo lingo" vermeld in de liner notes. voor wie zijn Spaans wil ophalen:

1. ajijic (pron. Ah-Kee-Kee) small town in Mexico 2. besos - kisses 3. bonita - pretty 4. cerveza - beer 5. chavala - good looking Mexican girl 6. corazon - heart 7. de ese modo - that way/like that 8. dinero - money 9. gringo - white anglo male 10. lake chapala - lake outside of Guadalajara 11. mesa - plateau 12. Nuevo Leone - province in Mexico 13. pantalones - pants 14. pesos - Mexican currency 15. que paso - what's happenin? 16. sombrero - hat 17. texanita - little girl from Texas 18. uno - one 19. vato - main man

gezien de hoge waardering en het grote aantal stemmen onlangs dit album van het uit Austin, Texas opererende Okkervil River aangeschaft. hun muziek wordt geschaard onder indie.rock met alt.country en folk invloeden. het thema "Black Sheep Boy" wordt in de diepgaande teksten van Will Sheff knap uitgewerkt.

de akoestische, folky opener "Black Sheep Boy" is een prachtige, korte Tim Hardin cover. een nummer dat gevolgd wordt door het heftig rockende "For Real" dat ritmisch aan de Pixies doet denken. niet mijn ding, maar dan volgt het ingetogen "In a Radio Song" en de sterke melodie van het licht rockende "Black". de folk invloeden keren terug op "Get Big" met fraaie harmoniezang van Amy Annelle en pareltjes als "A King and a Queen" en "A Stone" beide ballads voorzien van prachtige trompet accenten. 2 hoogtepunten op dit album samen met het fraaie mid-tempo nummer "Song of Our So-Called Friend" waarop wederom de melancholische trompet klanken te horen zijn.

het langzaam opgebouwde naar een climax toewerkende "So Come Back, I Am Waiting" begint sterk maar met de bombastische erupties op het eind eindigt dit nogal "over the top". de ballad "A Glow" sluit dit album sterk af waarop ik het dreinende, licht ontsporende "The Latest Toughs" als een mispeer ervaar.

behalve Will Sheff (vocals, acoustic & electric guitar, Wurlitzer) speelden mee Howard Draper (lap steel, mandolin, pump organ), Travis Nelsen (vocals, drums, tambourine), Zachary Thomas (vocals, bass, mandolin), Jonathan Meiburg van de band Shearwater (vocals, piano, Wurlitzer, pump organ, electric guitar), Seth Warren (electronics, drums, vibraphone) en Michael Kapinus (trumpet) aangevuld met een strijkers sectie.

Album werd geproduceerd door Brian Beattie en Okkervil River
Recorded at Brian Beattie's Studio, Austin, Texas
All songs by Will Sheff (except track 1 by Tim Hardin)

stem geplaatst

de oorspronkelijk uit Glasgow afkomstige inmiddels 78-jarige Dick Gaughan heeft een hele reeks albums waarvan ook samenwerkingen met o.a. de band The Boys of the Lough op zijn naam staan. de maatschappelijk en politiek geëngageerde man steekt zijn uitgesproken mening niet onder stoelen of banken.

op dit album staan 2 sterke eigen liedjes, het intense "Why Old Men Cry" en "All the King's Horses" het enige licht rockende up-tempo nummer. voor het overige allemaal fraaie covers waaronder "Reconciliation" van de Ierse songwriter Ron Kavana ( a love song with a difference - the lovers in the song represent the two communities in Ireland), "October Song" (Robin Williamson van de Incredible String Band), het veel gecoverde "Let It Be Me" (Becaud, Delanoe & Curtis), "Pancho and Lefty" (a small personal homage to Townes Van Zandt), "Turn, Turn, Turn" (Pete Seeger) vooral bekend van The Byrds versie en "Fine Horseman" (Lal Waterson).

Dick Gaughan (vocal, acoustic & electric guitars) beschikt over een fijne stem met een fraai Schots accent en voert de muziek spaarzaam uit met hulp van Rab Handleigh (piano, keyboard), Davie Paton (bass) en Steve Green (drums). de muziek is enigszins vergelijkbaar met die van zijn Schotse collega Dougie MacLean, maar de teksten die alle worden toegelicht in zijn liner notes, zijn wellicht wat diepgaander en zoals gezegd meer maatschappelijk betrokken.

Album werd geproduceerd door Dick Gaughan
Recorded at Hart St. Studios, Edinburgh

zijn citaat bij het nummer "Fine Horseman" (Lal Waterson)

"As a young singer, I was adopted by the most wonderful bunch of people I have ever known, Martin Carthy and the Waterson family of Hull, who gave me hospitality and encouragement and made a greater difference in my life than they will ever know. As well as being superb interpreters of traditional songs, their own songs have a unique quality which I think of whenever anyone starts talking about what "English" means and what English culture is. This one is by Lal and has haunted me for 25 years or so"

It was with deep regret and sadness that news of Lal Waterson's death arrived during the production of this CD

dan toch maar een tweede bericht bij deze geweldige verzamelaar van de rock legende wijlen Link Wray.
vermoedelijk geboren in 1930 van deels Indiaanse (Shawnee) afkomst groeide hij in erbarmelijke omstandigheden op in North Carolina dat destijds o.a. geplaagd werd door de terreur van de Ku Klux Klan.
hij leerde op 7 jarige leeftijd gitaar spelen op de gitaar van zijn broer Vernon en op zijn veertiende speelde hij al in een band met zijn broers Doug, Ray en Vernon.

Link Wray was een bijzonder invloedrijk gitarist. zijn "Rumble" werd een hit in 1958 gevolgd door de hits "Raw-Hide" en "Jack the Ripper". o.a. Jimmy Page en Pete Townshend zijn grote fans.

zoals hierboven al vermeld is deze verzamelaar samengesteld uit 3 albums "Link Wray" (1 t/m 11), "Mordecai Jones" (12 t/m 21) en "Beans and Fatback" (22 t/m 33).

het betreft voornamelijk "down home recordings" opgenomen in "shacks" (schuren) met een mix van blues, country, folk en gospel. met name de albums met Link Wray op zang en gitaar zijn authentiek, gruizig en rauw te noemen. het beter geproduceerde "Mordecai Jones" is met leadzang van toetsenist Bobby Howard aka Mordecai Jones en bevalt mij het minste van de 3. mis toch de Link Wray magie op dat album.

de rammelende boogie van nummers als "La De Da", "Juke Box Mama", "Fire and Brimstone", "Hobo Man" en "In the Pines" wordt afgewisseld met de gospel blues van "Take Me Home Jesus", de akoestische met slide gitaar gespeelde country/folk blues van "Crowbar", de blues ballad "Fallin' Rain", de slow blues "Rise and Fall of Jimmy Stokes", het ingetogen "Ice People", het swingende "God Out West", het vuig rockende "I'm So Glad", het als een "Indian chant" klinkende "Water Boy" of de swamp rock van "Tail Dagger" en "Take My Hand" met daarin geïntegreerd "Backwoods Preacher Man" waarbij een link wordt gelegd naar Tony Joe White.

de instrumentale nummers overtuigen eveneens, zoals de aanstekelijke met mandoline gespeelde folk van "Beans and Fatback", het neuriënde "Shawnee Tribe" met aan het begin het geluid van een blaffende hond, "Alabama Electric Circus" en "Right or Wrong".

Link Wray maakte in de 70's nog een soort van come back en maakte in 1977 samen met rockzanger Robert Gordon het album "Robert Gordon with Link Wray". heb hen toen samen live zien optreden in zaal Eksit/Rotterdam waarbij de man de zaal plat speelde.

de legendarische Link Wray werd vermoedelijk niet rijk van zijn muziek en overleed in 2005 op 76 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. hij werd begraven in Kopenhagen waar hij al vele jaren samen met zijn Deense vrouw en tevens zijn manager verbleef.

hou voor deze verzamelaar 4,5 sterren aan vanwege de albums "Link Wray" en "Beans and Fatback".

over s'mans geweldige kwaliteiten als gitarist is al voldoende gezegd maar behalve dat was Rory Gallagher ook een prima songwriter wat hij wederom bewees op "Tattoo" met 9 eigen sterke songs.

"Tattoo'd Lady" en "Cradle Rock" met slide gitaarspel zijn 2 stevige bluesrock openers, gevolgd door het akoestische folky "20:20 Vision" dat is ingegeven door zijn bewondering voor de Engelse folkmuzikant Davy Graham en het met jazzy invloeden gespeelde "They Don't Make Them Like You Anymore".

"Livin' Like a Trucker" is dan weer stevig rockend waarna het nog een versnelling hoger gaat op het vuig dampende "Sleep on a Clothes-Line".

"Who's That Coming" met een prachtig op akoestische dobro gespeeld intro waarop de Delta country blues wordt vermengd met elektrische stadsblues en de slow blues "A Million Miles Away" met eveneens sax spel van de veelzijdige Rory Gallagher zijn bij mij favoriet. het eveneens stevige "Admit It" met een keyboards solo van Lou Martin sluit dit album sterk af.

de 2 bonus tracks zijn beide fraaie covers en voegen in dit geval wel iets toe. het laid-back "Tucson, Arizona" een met lap steel uitgevoerd nummer met country invloeden van rock legende Link Wray en het als een jam sessie klinkende "Just a Little Bit" een nummer van r&b muzikant Rosco Gordon. een heerlijke blues boogie dat doet denken aan het werk van John Lee Hooker.

samen met o.a. zijn gelijknamige debuut uit 1971 is "Tattoo" mede vanwege de variatie een persoonlijke favoriet. heb minder met zijn meer "hard" rockende albums als "Top Prioriry".

de band op "Tattoo" is heel basic met Rory Gallagher (vocals, guitars, harmonica, saxes, mandolin), Gerry McAvoy (bass), Lou Martin (keyboards, accordion) en Rod de'Ath (drums, percussion).

Album werd geproduceerd door Rory Gallagher
Recorded at Polydor Studios, London

"Still" is het enige solo album van wijlen Peter Sinfield (R.I.P. 14-11-2024) en verscheen in 1973. dichter/schrijver en destijds in lang vervlogen tijden een belangrijk tekstschrijver voor o.a. de band King Crimson. ben nooit zo'n fan geweest van de wat bombastische, experimentele prog-rock van die band uitgezonderd het meer ingetogen "Islands" album.

ken het album "Still" vanuit de tijdgeest van 1973 en het kon mij toen al bekoren mede omdat het weinig met de King Crimson sound van doen had. onlangs schafte ik de re-release "Stillusion" (1993, label Voiceprint) aan met de nummers in een andere volgorde plus 2 bonus tracks, het prachtige, melodieuze "Can You Forgive a Fool" waarvan het merkwaardig is dat die niet op het originele album verscheen en het matige "Hanging Fire" dat een goede melodie ontbeert.

op dit album staan een aantal prima zelf door Peter Sinfield geschreven of co-written songs zoals het akoestische, folky "Will It Be You", het dromerige eveneens folky "The Piper" met fluitspel van Mel Collins, het ingetogen door basspel gedragen "Under the Sky" en het atmosferische titelnummer "Still" met spoken words van Peter Sinfield en mooie lead vocalen van Greg Lake. andere prijsnummers zijn de door synthesizer gedragen opener "The Song of the Sea Goat" mede gebaseerd op een melodie van Vivaldi en het prettig in het gehoor liggende "A House of Hopes and Dreams".

de wilde, stuurloze boogie "Wholefood Boogie", het vreemde alle kanten opvliegende met toeters en blazers voorziene "The Night People" en het op het eind in kakofonie ontsporende "Envelopes of Yesterday" weerhouden mij ervan om dit intrigerende album met 4 sterren te waarderen. vandaar 3,5.

voor meer info over dit album zie de prima post uit 2024 van de niet meer op de site actieve Lura. de zang van Peter Sinfield bevalt mij wel die tevens 12-string guitar en synthesizer speelde op "Still".

Album werd geproduceerd door Peter Sinfield
Recorded at Command Studios, London between October 1972 & January 1973

ben een groot lief liefhebber van de uit Texas afkomstige singer/songwriter veel te jong overleden Nanci Griffith (R.I.P. 13-08-2021). met name in de 80's en 90's grossierde zij in vele prachtalbums in het americana (folk/country) genre. dat genre is op "Ruby's Torch" niet aanwezig.

de titel "Ruby's Torch" is afgeleid van "torch songs" ofwel fakkel ballades waarbij Ruby refereert aan het Tom Waits nummer "Ruby's Arms" samen met "Grapefruit Moon" en "Please Call Me, Baby" 1 van de 3 Tom Waits covers. op alle nummers staat de liefde in al zijn uitingen centraal prachtig gezongen door Nanci Griffith uitgevoerd met o.a. piano, strijkers orkest en een blazerssectie.

er staan 2 eigen nummers op beide re-makes "Brave Companion of the Road" van het album "Storms" (1989) en "Late Night Grande Hotel" van het gelijknamige album (1991).

hoogtepunten zijn "Never Be the Sun" een Ierse ballad van Donal MacDonagh Long mede ingekleurd met verrassende accordeon accenten, een nummer dat eerder prachtig werd gecoverd werd door de Ierse folk zangeres Dolores Keane, de Tom Waits cover "Grapefruit Moon" en de fraaie melodie van haar eigen "Late Night Grande Hotel".

een enkele keer wordt het wel erg zoet zoals op "Bluer Than Blue" of het door Frank Sinatra groot geworden "In the Wee Small Hours of the Morning" en de afsluiter "Drops from the Faucet" voorzien van een fraaie, jazzy trompet solo.

de "rhythm section" op dit album bestond uit Pat McInerney (drums, percussion), James Hooker (piano, organ), Michael Johnson (acoustic guitar), Larry Paxton (acoustic bass, electric guitar) en Rick Lonow (drums).

"Ruby's Torch" werd door Nanci Griffith opgedragen aan Ann Richards de in 2006 overleden democratische gouverneur (1991 t/m 1995) van de staat Texas.

Album werd geproduceerd door Peter Collins
Recorded at Sound Kitchen, Franklin, Tennessee & East Iris Studios, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Nanci Griffith, September, 2006)

"Recording an entire record of torch songs has been a dream come true for me, and something my listeners have been asking me to do for many years. I did not play one note on guitar, and did not sing any background harmonies, such a joy to record!"

de opvolger van "Plain' from the Heart" (1981) liet 9 jaar op zich wachten. wederom een sterk album van Delbert McClinton met de van hem vertrouwde mix van blues, r&b, rock en soul. dat de man vooral live een sensatie was doet wat mij betreft niet af aan de kwaliteit van dit album dat live in de studio werd opgenomen.

5 eigen nummers (2,5,7,8 en 10) van de man waarvan het funky "Who's Foolin' Who" er boven uitsteekt plus een vijftal covers waarvan "Got You on My Mind" (Joe Thomas/Howard Biggs) met harmoniezang van Jimmy Hall van de southern rock band Wet Willie en de Mickey Jupp cover "I'm with You" de sterkhouders zijn. ook up-tempo nummers als "Go On" en "The Real Thing" swingen de pan uit op dit album dat slechts 1 ballad telt in de vorm van zijn eigen "I Want to Love You".

een goede middenmoter binnen 's mans rijke oeuvre met prima bijdragen van Anson Funderburgh (lead & rhythm guitar) die zelf ook een flink aantal blues albums maakte met zijn band The Rockets, heerlijk toetsenwerk van Matt Rollings en Barry Beckett en een fraaie blazerssectie o.l.v. Jim Horn.

Album werd geproduceerd door Barry Beckett & Delbert McClinton
Recorded at OmniSound Studio & Nightingale Studio, Nashville, Tennessee

dit album uit 1971 was zo'n beetje mijn eerste kennismaking met de blues in dit geval van John Lee Hooker. oorspronkelijk verschenen als dubbel LP. zijn akoestische country/folk blues albums gingen destijds aan mij voorbij, maar vanwege de bijdragen van gekende namen als Steve Miller en Jesse Davis sprak dit album met elektrisch gespeelde blues met band mij direct aan en dat doet die 55 jaar later nog steeds.

onder de gitaristen die meespelen zijn prominente rollen weggelegd voor Steve Miller (7 nummers) en meestergitarist Jesse Davis.

authentiek, dampend, hypnotiserend, meeslepend, rauw en losjes improviserend? zijn woorden die mij te binnen schieten. de heerlijke up-tempo boogie opener "(I Got) a Good 'Un" knalt meteen uit de speakers, zoals het gas er ook op gaat op het korte, puntige "Doin' the Shout" en de afsluiter "Endless Boogie".

afgewisseld met de heerlijk rammelende boogie "Pots On, Gas On High" met meermalen John Lee's uitroep "do you dig It" dat met 11 minuten geen seconde te lang duurt gevolgd door de slow blues "We Might As Well Call It Through" beide nummers met Jesse Davis. die slow blues mede gedragen door het piano spel van Cliff Coulter is eveneens te horen op "House Rent Boogie", het intense "Kick Hit 4 Hit Kix U" (Blues for Jimi and Janis) en "A Sheep Out on the Foam".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder vele grote namen uit die tijd als Mark Naftalin (piano, guitar) van de Paul Butterfield Blues Band, Mel Brown (guitar) bekend van de backing band van Bobby Bland, Carl Radle (bass) en Jim Gordon (drums) beide o.a. bekend van Eric Clapton's band Derek & the Dominos.

de band nummers van "Endless Boogie" doen qua sound wel denken aan het eveneens in 1971 verschenen "Hooker 'N Heat" met Canned Heat. van John Lee Hooker werden in de 80's en 90's prima wat meer gepolijste albums uitgebracht als "The Healer", "Mr. Lucky" en "Boom Boom" die hem het verdiende commerciele succes brachten, maar albums als "Endless Boogie" klinken toch meer als "the real thing".

Album werd geproduceerd door Bill Szymczyk & Ed Michel
Recorded at Wally Heider Recording, San Francisco
All songs written by John Lee Hooker

het solo debuut album van Dan Baird ex frontman/lead zanger/gitarist van de rock band Georgia Satellites, die ooit een hit hadden met het heerlijke "Keep Your Hands To Yourself" dat destijds veel op MTV voorbij kwam.

zoals Dibbel het hier 14 jaar geleden treffend verwoordde is dit een "southern hard rockende boogie party album" waar de energie en het spelplezier vanaf spat. kan mij voorstellen dat deze muziek tijdens live optredens in het Amerikaanse roadhouse circuit het best tot zijn recht kwam.

9 eigen nummers van Dan Baird waarvan 4 co-written met Terry Anderson die tevens het bescheiden hitje "I Love You Period" schreef. het vliegt een beetje alle kanten op met "Seriously Gone" dat als een Chuck Berry pastiche klinkt, de boogie woogie van "Knocked Up" en de pure hard rock van "Lost Highway". de afsluiter "Dixie Beauxderaunt" klinkt dan weer als doorsnee southern rock. feit is dat op alle "feel good" nummers er fel van leer wordt getrokken met fraaie gitaar riffs en sterk slide gitaar spel van Dan Baird.

een album met aanstekelijke, ongekunsteld rockende muziek met humoristische teksten zonder rustpuntjes, die o.a. doet denken aan de muziek van CCR ("Baby Talk"), Dave Edmunds, The Black Crowes en die van Georgia Satellites.

de inmiddels 72-jarige Dan Baird (vocals, guitar, slide guitar) maakte ook een drietal albums met de band The Bluefields en doet geen tournees meer. hij werkte op dit album samen met ex Georgia Satellites leden Mauro Magellan (drums) en Keith Christopher (bass) aangevuld met de vermaarde Brendan O'Brien (guitar, piano, organ, backing vocals) die het album produceerde (executive producer Rick Rubin). Benmont Tench (ex Tom Petty) speelde als gastmuzikant mee op piano.

"Hooker 'N' Heat is een ware "trip down memory lane' . vroeger op de met mijn broers gedeelde muziekkamer op de bovenverdieping van de ouderlijke woning werd deze dubbel LP grijs gedraaid als het werk en huiswerk er opzat. crepe papier over de lampen, kaarsen aan en dan tijdens lange zomeravonden naar dit album luisteren en lekker mee stampen met de "foot stomping" blues van John Lee Hooker en de blues boogie van Canned Heat. alle nummers op dit album zijn van John Lee Hooker uitgezonderd "Meet Me in the Bottom" een nummer van Otis Spann.

heb net als MarkS73 een voorkeur voor de bandversies waarop het los gaat vanaf "Whiskey and Wimmen" t/m "Boogie Chillen No. 2" waaraan ik ook het dampende "Just You and Me" als 1 van de hoogtepunten zou willen toevoegen. eerder valt na de solo gespeelde nummers Al Wilson John Lee Hooker bij op piano op "Bottle Up and Go" en "The World Today" en rhythm guitar op "I Got My Eyes on You".

ruim 50 jaar later is het nog steeds lekker mee stampen op deze klassieker. de compilatie op cd (See For Miles Records, 1989) bevat 15 nummers. jammer dat "Sittin' Here Thinkin" en "Alimonia Blues" ontbreken.

Album werd geproduceerd door Bob Hite en Skip Taylor (manager Canned Heat)
Recorded at Liberty Studios, Los Angeles, California

de tekst van "The World Today" is van alle tijden en helaas nog immer actueel met o.a. de tekstregels:

"I wonder why this world is the way it is, I wonder why this world is in an uproar,
Every time I pick up a paper I always read bad news, I wonder when this nightmare is gonna end"

de Peter Green Splinter Group werd in 1996 geformeerd rond Peter Green (R.I.P. 25-07-2020) eerder de charismatische frontman van de Britse bluesband Fleetwood Mac. de man was 10 jaar niet actief geweest in de muziek en werd destijds overgehaald om een nieuwe band te beginnen. hun gelijknamige debuutalbum uit 1997 was feitelijk een live album aangevuld met 2 studio nummers. in de eerste line-up van de band speelden o.a. de vermaarde bassist Neil Murray en meester drummer (wijlen) Cozy Powell mee.

de band maakte 6 studio albums en 2 live albums, het debuut en "Soho Session". "Blues Don't Change" is het vijfde studio album waarna in 2003 nog "Reaching the Cold 100" zou volgen en de band in 2004 ophield te bestaan.

"Blues Don't Change" is een eerbetoon aan de Amerikaanse blues grootheden uit het verleden met o.a. covers van Robert Johnson, Muddy Waters, Willie Dixon, Sonny Boy Williamson, Jimmy Reed en John Lee Hooker.

zoals spinout hierboven vermelde voornamelijk lekkere laid-back blues, hoewel de opener "I Believe My Time Ain't Long" en "Don't Start Me Talking" wat meer gedreven up-tempo rauwe blues laten horen met fraaie gitaar riffs van Peter Green. 2 sterkhouders van dit album waarvan er in die stijl meer op hadden mogen staan. ook de akoestisch gespeelde Delta country blues cover "Crawlin' King Snake" (Hooker) en de slow blues van "Help Me Through the Day" (Leon Russell) steken boven de rest uit.

de 2 door bandlid Nigel Watson gezongen klassiekers "Little Red Rooster" en "Nobody Knows You When You're Down and Out" en het slappe "Honest I Do" vallen wat uit de toon bij de rest van dit album.

opvallend weinig aandacht en stemmen hier op MuMe voor de albums van de Peter Green Splinter Group. de line up op dit album bestond uit Peter Green (guitar, harmonica, vocals), (wijlen) Nigel Watson (guitar, vocals), Larry Tolfree (drums) bekend van zijn werk met Joe Jackson, (wijlen) Roger Cotton (keyboards) en Pete Stroud (bass).

Album werd geproduceerd door de Peter Green Splinter Group
Recorded at Roundel Studios, Kent, England

citaat uit de liner notes van de PGSG (2001)

"Sharing Peter's journey is a great and enjoyable experience for all of us and although Peter is reluctant to keep going back to the past, we felt the time was right to step back and pay homage to those artists and songs that made us play this music in the first place.

The album was recorded with minimal rehearsal or production that is sometimes expected on studio albums today. We put the Splinter Group "sound" to them and as each track came alive we realised that we were on the way to recording a very enjoyable collection of songs from the masters of the blues realm"

de opvolger van het prachtige "Sky Dancers" (2024) is eveneens een 2-cd. de titel "Some Kind of Jubilee" spreekt voor zich. Martin Simpson debuteerde 50 jaar geleden op 23-jarige leeftijd met zijn eerste solo album "Golden Vanity" (1976).

op dit album staan een drietal eigen liedjes (6,9 en 12), een aantal traditionals plus nummers van "hedendaagse" artiesten, zoals "The Grey Funnel Line" van wijlen Cyril Tawney, "Down Where the Drunkards Roll" (Richard Thompson), "The Grey Funnel Line" (Leon Rosselson), "Hide" (Emily Portman) en "Don't Think Twice It's Alright" (Bob Dylan). de traditional "The Recruited Collier" leerde Martin Simpson kennen via een eerdere opname van Anne Briggs een nummer dat ooit werd verzameld door de Engelse folk kenner A.L. Lloyd. het indringende "Victor Jara" (Adrian Mitchell) verhaalt over de moord van de Chileense dichter Victor Jara door het Chileense generaalsregime. beide versies van de klassieker "Sometimes I Feel Like a Motherless Child" zijn instrumentaal, waarvan de Santa Monica versie een pedal steel partij van Greg Leisz bevat.

"Some Kind of Jubilee" bevat 4 re-makes van nummers die Martin Simpson reeds eerder opnam, t.w.:

Handsome Molly van "Grinning In Your Face" (1983)
Icarus van "Sad or High Kicking" (1999)
Love Never Dies van "Righteousness & Humidity" (2003)
Toy Soldiers van "Murmurs" (2015) met Andy Cutting en Nancy Kerr

wederom een prachtig album van dit Engelse folk icoon met geweldig "fingerpicking" gitaar en banjospel van Martin Simpson gezongen met zijn doorleefde stem. onder de muzikanten bevinden zich o.a. Ben Nicholls (double bass), Louis Campbell (acoustic & electric guitar), Greg Leisz (pedal steel), Liz Hanks (cello) en Zak Hobbs (baritone & electric guitar) de zoon van Muna Hobbs (de oudste dochter van Richard en Linda Thompson). de fraaie backing vocals worden verzorgd door Amy Newhouse Smith, Emily Portman en zijn dochter Molly Simpson.

het met zoveel vakmanschap gemaakte "Some Kind of Jubilee" is naar mijn mening eindejaarsmateriaal maar zal vermoedelijk net als "Sky Dancers" in 2024 niet of nauwelijks in de lijstjes van 2026 voorkomen.

"

dit mini album betreft een eenmalig project met een gelegenheidsformatie en is een soort van eerbetoon of gunst van Robert Plant aan Ahmet Ertegun de voormalige president van het label Atlantic Records waarop veel van de Led Zeppelin albums verschenen.

feitelijk geen rock 'n roll album. de opzet was om een hommage aan de Amerikaanse rhythm & blues muziek te brengen, hoewel de aanstekelijke opener "I Get a Thrill" doo-wop laat horen. een nummer van de doo-wop songwriter Rudy Toombs.

op de ballad "Sea of Love" (Khoury/Phillips) valt een croonende Robert Plant te horen. de overige up-tempo nummers zijn gebaseerd op r&b met een Ray Charles klassieker "I Got a Woman", het wat mindere "Young Boy Blues" (muziek Phil Spector, tekst Doc Pomus) en de uitbundige afsluiter "Rockin' at Midnight" een nummer van r&b singer/songwriter Roy Brown.

vanwege het overlijden van Ahmet Ertegun (R.I.P. 14-12-2006) is het niet aannemelijk dat er ooit nog een volume 2 zal worden uitgebracht.

Album werd geproduceerd door Ahmet Ertegun, Phil Carson & Robert Plant
Recorded at Atlantic Studios, New York & Marcus Studios, London

"For the Morning" is het vierde solo album van de vanuit Asheville, North Carolina opererende singer/songwriter Tyler Ramsey. de man was als gitarist/zanger/songwriter vanaf 2007 lid van de Band of Horses die hij 2017 verliet.

fraaie americana (folk/country) met lichte rock invloeden met 10 sterke, eigen liedjes van Tyler Ramsey die worden uitgevoerd met o.a. bijdragen van pedal steel (Russ Pahl) en viool (Scott Moore) op meerdere nummers voorzien van harmoniezang van Joan Shelley, Molly Parden en Thad Cockrell.

de opener "Your Whole Life" is een sfeervolle piano ballad en wordt gevolgd door 2 meer up-tempo nummers "A Dream of Home" en "White Coat". het intense "Breaking a Heart" voorzien van een sterke melodie is 1 van de prijsnummers. "Darkest Clouds" is een pastoraal klinkend instrumentaal nummer.
op het alt.country nummer "Evening Country" gaat het tempo eveneens iets omhoog.

"Firewood", "Cheap Summer Dress" beide met prachtige backing vocals van Joan Shelley en "For the Morning" zijn stuk voor stuk klein gehouden ballads met fraaie zang en "fingerpicking" gitaarspel van Tyler Ramsey wiens stem iets weg heeft van die van Neil Young.

dit solo album is een aangename verrassing dat mij beter bevalt dan de latere albums van de Band of Horses, waarvan de sound wel iets doorklinkt in de up-tempo nummers.

de basis bezetting bestaat uit Tyler Ramsey (vocals, guitars, keyboards), Seth Kaufmann (bass, drums, guitars) en Kevin Ratterman (drums, guitars).

Album werd geproduceerd door Tyler Ramsey
Recorded at La La Land, Louisville, Kentucky

dit uit Oakland, Californië afkomstige bluegrass gezelschap werd in 1968 geformeerd door Butch Waller. tussen 1971 en 2009 verschenen er 8 reguliere albums van de groep.

de nummers op dit zevende album "respectfully dedicated to the memory of Bill Monroe" werden merendeels geschreven door de bandleden zelf plus een aantal covers waaronder de bekende traditional "Poor Wayfaring Stranger". prima uitgevoerde enigszins brave bluegrass met de kenmerkende fraaie harmoniezang, waarbij de traditionele bluegrass stijl van Bill Monroe die ook wel de "Father of Buegrass" wordt genoemd in ere wordt gehouden.

liefhebbers van o.a. The Seldom Scene (John Starling) en de solo albums van Del McCoury of albums met zijn Del McCoury Band zal deze muziek aanspreken. de laatste werd destijds bij een groter publiek bekend dankzij het geweldige album "The Mountain" dat zij samen met singer/songwriter Steve Earle maakten.

High Country dat in de loop van de jaren uit wisselende formaties bestond blijkt anno 2026 nog steeds actief te zijn met als vaste kern Butch Waller en Larry Cohea. "The Eartquake" werd uitgebracht op het Nederlandse label Strictly Country Records.

Album werd geproduceerd door Jim Nunally
Recorded at Bay Records, Berkeley, California

Tom Bekeny: fiddle, mandolin, vocals
Larry Cohea: banjo, bass, vocals
Jim Mintum: dobro, guitar, vocals
Steve Pottier: bass, guitar
Butch Waller: mandolin, vocals

geen klassieke country maar eerder fraaie, melancholische americana met overwegend country klanken op dit duet album van singer/songwriter Thad Cockrell en Caitlin Cary bekend van haar bijdragen aan de albums van Whiskeytown (Ryan Adams). beiden maakten ook een aantal solo albums waarvan met name die van Thad Cockrell de moeite waard zijn.

9 eigen nummers van dit duo waarvan 1 co-written plus 2 covers "Warm & Tender Love" (Robinson/Irral) dat bekend werd in de versie van Percy Sledge en hier uitgevoerd als een door orgel gedragen country soul ballad 1 van de hoogtepunten is en "Waiting on June" een nummer van de indie-rock band Roman Candle.

hun stemmen vullen elkaar prachtig aan op ballads als "Something Less Than Something More", "Please Break My Heart" en de afsluiter "Big House". een enkele keer gaat het tempo wat omhoog op het stevig rockende "Second Option" met een gastbijdrage van gitarist Audley Freed (ex Black Crowes) en de country rock van mid-tempo nummers "Don't Make It Better" en "Party Time". een ander hoogtepunt is de ballad "Conversations About a Friend" met fraaie accenten van de pedal steel.

liefhebbers van de duetten van Gram Parsons en Emmylou Harris of Gillian Welch en David Rawlings, hoewel het laatstgenoemde duo meer op folk gericht is zou dit album kunnen aanspreken. hoewel dit duo ooit plannen had voor een tweede album bleef het bij dit ene album.

behalve Caitlin Cary (violin, vocals) en Thad Cockrell (acoustic guitar, vocals) speelden als gastmuzikanten o.a. mee haar man Skillet Gilmore (drums) eveneens ex Whiskeytown, de bekende multi-instrumentalist/producer Will Kimbrough (guitars), Aaron Oliva (bass), Brad Jones (harmonium, organ, guitars) en (wijlen) Pete Finney (pedal steel, electric guitar).

Album werd geproduceerd door Brad Jones, Thad Cockrell & Caitlin Cary
Recorded at Alex the Great Recording, Nashville, Tennessee

een eerbetoon van de inmiddels 76-jarige Paul Rodgers (ex Free, Bad Company, The Firm, Queen) aan een aantal oude blueshelden met 7 nummers (2,3,4,7,8,10 en 13) van Muddy Waters, 2 nummers (5,14) van Sonny Boy Williamson, 3 nummers (6,11,12) van Willie Dixon, 1 "The Hunter" (9) van de Booker T. Jones band en 1 nummer (13) "Born Under a Bad Sign" (Booker T.Jones/William Bell) aangevuld met 1 eigen nummer "Muddy Water Blues" een sterke akoestische country/blues opener waarna het meteen stevig los gaat op "Louisiana Blues".

die stevige bluesrock is eveneens te horen op "I'm Your Hoochie Coochie Man", "She's Alright", het gejaagde "The Hunter", "She Moves Me" met een excellerende (wijlen) Gary Moore en "Good Morning Little School Girl Part 11" waarvan Part 1 een meer ingetogen country/blues versie is met de jankende gitaarsound van (wijlen) Jeff Beck. 1 van de prijsnummers.

heb een voorkeur voor de slow blues ballads als "Standing Around Crying" met David Gilmour, "I Just Want to Make Love to You" met eveneens Jeff Beck dat ooit ook door de Rolling Stones werd gecoverd op hun gelijknamige debuut album (1964) en "Born Under a Bad Sign" met Neal Schon (Journey).

een sterk tribute album waarbij de mix van country blues, stevige stadsblues, ballads en zijn fraaie eigen "Muddy Water Blues" voor een gevarieerd geluidsbeeld zorgt gedragen door de geweldige zang van Paul Rodgers. de man is samen met o.a. zangers als Chris Farlowe en Eric Burdon wellicht 1 van de beste Engelse rockzangers ooit, maar dat terzijde.

behalve de gastrollen van de diverse gitaristen bevinden zich onder de gastmuzikanten o.a. de geweldige ritmesectie Pino Palladino (bass) en Jason Bonham (drums) en Ronnie Foster/David Paich (toetsen).

Album werd geproduceerd door Billy Sherwood bekend van zijn bijdragen aan de prog-rock band Yes

de opvolger van het moeilijk verkrijgbare album "Adventures of The Felice Brothers" (2007) bevat 5 nummers (3,10,12,13 en 14) van dat album.

"The Felice Brothers" bevat merendeels ingetogen americana (alt.country/folk). de instrumentatie bestaat behalve een rtimesectie uit accordeon, akoestische gitaar, fiddle, ragtime piano en orgel op een aantal nummers aangevuld met een blazerssectie. op dit album staan enkele wat meer up-tempo nummers als "Frankie's Gun", het soulvolle "Take This Bread" met blazers, "Radio Song" en de old timey muziek van de meezinger "Whiskey in My Whiskey". daarvan is "Frankie's Gun" met de prachtige accordeon klanken en fraaie harmoniezang 1 van de prijsnummers.

verder veel folk ballads gezongen met de fraaie Dylanesque stem van Ian Felice waarbij de ragtime piano ballad "Greatest Show on Earth" met blazers, "Wonderful Life", het prachtig verstilde "Saint Stephen's End" en het weemoedige "Ruby Mae" er bovenuit steken.

de melodisch zwakke nummers als "Goddamn You, Jim", "Love Me Tenderly", "Murder by Mistletoe" en "Tip Your Way" overtuigen een stuk minder. in die zin staan er met 15 nummers wellicht iets teveel nummers op dit album.

net als Tonio ben ik na al die jaren ook wat minder enthousiast. van leadzanger Ian Felice verscheen in 2017 het hier op MuMe goed ontvangen solo album "In the Kingdom of Dreams". het solo album "The Little Ones" (2025) van zijn jongere broer James kreeg tot nu toe geen stemmen. zag dat zijn tweede album "Homeworld Blue" 13/11 op punt van verschijnen staat en door musicfriek werd toegevoegd waarvoor dank.

The Felice Brothers bleven als band nogal wisselvallige albums maken. dit gelijknamige album mag samen met "Tonight at the Arizona" tot hun beste werk worden gerekend.

de uit New York afkomstige Felice Brothers ooit begonnen als "buskers" (straatmuzikanten) maakten eerder een 2 tal sterke "americana" (alt.country met folk en rock invloeden) albums "Tonight At the Arizona" (2007) en het gelijknamige "The Felice Brothers" (2008).

die sound is merendeels terug te horen op "Favorite Waitress" waarop helaas veel minder memorabele liedjes staan. een album dat veelbelovend begint met de fraaie, melodieuze opener "Bird on Broken Wing" dat zij opdroegen aan de in 2014 overleden legendarische folk zanger Pete Seeger, een lekker up-tempo nummer "Cherry Licorice", de ballad "Meadow of a Dream", het aanstekelijke met viool spel ingeleide folky "Lion" en het door orgel gedragen "Saturday Night". een vijftal nummers die er kwalitatief boven uit steken samen met een andere ballad "No Trouble".

de overige 7 liedjes willen niet beklijven met het overstuurd rockende "Katie Cruel" en het punky "Woman Next Door" als negatieve uitschieters.

een wisselvallig album dat een stuk helderder werd geproduceerd dan het rammelende "Yonder Is the Clock" met betere zang van leadzanger Ian Felice. eens met Mctijn dat dit een minder album is en niet alleen op het eerste gehoor. wel beter dan "Celebration, Florida" waarbij hun americana om zeep werd geholpen door het gebruik van elektronica en synthesizers. de band bestond ten tijde van dit album uit Ian Felice, James Felice, Greg Farley, Josh Rawson en David Estabrook.

Album werd geproduceerd door Jeremy Backofen
Recorded at Arc Studios, Omaha, Nebraska
All songs written by The Felice Brothers

het vijfde album van de oorspronkelijk uit Seattle, Washington afkomstige Band of Horses. een lichte koerswijziging t.o.v. de voorganger "Mirage Rock" o.a. vanwege de productie door Jason Lytle van de indie rock band Grandaddy die her en der wat elektronica toevoegt maar ook een drum machine op het up-tempo "In a Drawer" dat net als de 2 andere singles van dit album "Solemn Oath" en "Casual Party" tot de betere nummers behoort. met name het up-tempo rockende "Casual Party" doet denken aan de magische sound van hun eerste 2 albums. die sound is overigens op de meeste nummers ver te zoeken.

het genre zou ik americana/indie rock met country invloeden noemen. dat laatste genre valt goed te horen op prettig in het gehoor liggende nummers als "Throw My Mess" en "Country Teen" (Tyler Ramsey).

de dromerige, rustige opener "Dull Times" loopt over in het 2e deel "The Moon" dat eindigt met "distorted" gitaren. "Hold on Gimme a Sec" is een instrumentaal niemendalletje van Jason Lytle. de ballads "Whatever, Whatever", "Barrel House" en afsluiter "Even Still" neigen licht naar MOR. de voornaamste songwriter van de band/lead zanger Ben Bridwell heeft in het verleden veel betere ballads zoals "Marry Song" en "St. Augustine" geschreven.

wellicht voor anderen een afwisselend album maar ervaar het zelf eerder als wisselvallig. samen met "Mirage Rock" 1 van hun mindere albums. ben toch wel benieuwd naar nieuw werk van de band. hun zesde en laatste album "Things Are Great" dateert alweer van 2022.

Band of Horses bestond ten tijde van dit album uit Ben Bridwell, Creighton Barrett, Ryan Monroe, Bill Reynolds en Tyler Ramsey. de laatste 3 zijn inmiddels geen lid meer van de band die in het kader van het 20 jarig jubileum van het debuut album "Everything All the Time" op 17 oktober a.s. in de Oosterpoort/Groningen nog een derde en laatste concert zal geven in Nederland.

het solo debuut album van Simone Felice ex drummer/zanger van The Felice Brothers. waar een album als "Yonder Is the Clock" van de broers onder een rammelende productie leed klinken de liedjes op dit album kraakhelder in een meer gepolijste maar zeker niet volle productie.

Simone Felice beschikt over een prachtige stem waarbij hij zijn verhalende liedjes met diepgaande teksten van een sterke emotionele lading voorziet, zoals in "New York Times, dat o.a. verhaalt over een desastreus verlopen schietpartij op een Amerikaanse ballet school "a pervert from Jersey, with a 33, found them girls rehearsing in a ballet school, and when he bust in, and point his musket, he turned their lily-white muslin into bring red blooms" en een koppeling legt naar de terroristische aanslagen van 9/11.

veelal spaarzaam geïnstrumenteerd op nummers als "Hey Bobby Ray" en "Stormy-Eyed Sarah" beide met een fraai koortje, het op een gospel lijkende "You & I Belong" en een aantal fraaie ballads als "Courtney Love" met een wegstervende harmonica, het door akoestische gitaar gedragen "Charade" met een halverwege invallende harmonica, het schitterende "Dawn Brady's Son" en het indringende "Ballad of Sharon Tate" over de moord op Sharon Tate door de moorddadige clan van de sekteleider Charles Manson met de tekstregel "Go get those movie stars".

prachtig, ingetogen emotioneel geladen album met muziek en teksten die weten te ontroeren. met rock heeft dit album niets van doen.

Simone Felice produceerde dit album dat op 5 verschillende locaties werd opgenomen zelf met hulp van meerdere co-producers waaronder zijn broer James Felice

het zesde album van dit illustere uit New York afkomstige gezelschap werd hun 2e album voor het major label Team Love dat in 2003 mede werd opgericht door muzikant Conor Oberst aka Bright Eyes. de vaste kern van de band bestaat uit de broers Ian en James Felice. hun broer Simone verliet de band na dit album en begon een solo carrière.

de band bracht met "Tonight at the Arizona" in 2007 1 van de beste americana albums uit. de opvolger daarvan het gelijknamige The Felice Brothers was maar een fractie minder. na die 2 albums stelt "Yonder Is the Clock" behoorlijk teleur wat vooral te wijten is aan de kwaliteit van het songmateriaal met weinig memorabele liedjes. 4 nummers ontstijgen de middelmaat, de opener "Big Surprise" en de ballads "Katie Dear", "Boy from Lawrence County" en "Cooperstown" het absolute prijsnummer.

de rammelend rockende nummers als "Penn Station", "Chicken Wire", "Run Chicken Run" en de traditional "Memphis Flu" beklijven een stuk minder, zoals ook de ballads "Ambulance Man" en "Rise and Shine" niet willen overtuigen.

waar de 2 voorgangers consistente kwaliteit boden ervaar ik "Yonder Is the Clock" als een erg wisselvallig album. haakte destijds af bij het door elektronica gedomineerde "Celebration, Florida" (2011). bij uitkomen van dat album woonde ik een concert van hun bij in Doornroosje, Nijmegen dat ontsierd werd door een overstuurd synthesizer geluid, waarbij een deel van het publiek teleurgesteld afdroop. op 1 van hun latere albums "Favorite Waitress" (2014) klonk de band weer vertrouwd, waarna ik The Felice Brothers uit het oog verloor.

Album werd geproduceerd door Jeremy Backofen
Recorded at Masterdisk, Peekskill, New York
All songs written by The Felice Brothers (except 11)

de "Kershaw Sessions" is een postuum verschenen album van de uit Biloxi, Mississippi afkomstige wijlen singer/songwriter Ted Hawkins met live opnames die voor de BBC werden gemaakt. de man met een turbulent leven achter de rug had voor het eerst succes in Europa en met name in Engeland bij het verschijnen van zijn debuut album "Watch Your Step" (1982) en groeide daar uit tot iemand met een cult status. voor die tijd verdiende hij de kost als straatmuzikant op Venice Beach in Los Angeles.

op dit album staan 12 eigen liedjes van Ted Hawkins plus 7 covers. de meeste nummers verschenen al eerder in andere versies op zijn studio en verzamel albums "On the Boardwalk" en "Songs from Venice Beach", uitgezonderd "Daytime Friend" (Ben Peters) en "Just One Look" (Doris Payne/Gregory Carroll) waarmee Doris Payne aka de r&b zangeres Doris Troy ooit een hitje scoorde. een aantal andere covers zijn "All I Have to Offer You Is Me" (Dallas Frazier/A.L. Owens) een country lied dat in 1969 een hit was voor Charley Pride, "I Got What I Wanted" een nummer van r&b zanger Brook Benton en het bekende "I Started Loving You Again" eveneens een country lied van Bonnie Owens en Merle Haggard.

dit album met weliswaar veel doublures is desondanks de moeite van het beluisteren waard. heb een zwak voor de man die ik ooit live mocht bewonderen tijdens een concert midden 80's op een klein Nederlands podium. zijn intense, soulvolle zang in de traditie van Sam Cooke weet ook in deze uitgeklede versies te ontroeren met sterke eigen nummers als "Cold & Bitter Tears", "Watch Your Step" en "Sorry You're Sick. aan het hierboven genoemde blues genre kun je de genres country, folk en soul toevoegen.

de nummers werden tijdens meerdere sessies voor de BBC in 1986, 1987 en 1989 opgenomen.

Ted Hawkins (R.I.P. 01-01-1995)

een fraai americana (alt.country/folk) album van de ook wel onder indie.rock/alt.rock gerangschikte Band of Horses. ook in deze "unplugged" versies blijven de sterke melodieën van deze songs overeind, die eerder op hun studio albums verschenen, te weten 2 nummers (8,9) van "Everything All the Time" (2006), 3 nummers (1,3,5) van "Cease to Begin" (2007), 3 nummers (6,7,10) van "Infinite Arms" (2010) en 2 nummers (2,4) van "Mirage Rock" (2012).

akoestisch gespeelde versies van hun meer bekende songs zonder versterkte drums of elektrische gitaren die klinken als een intiem huiskamerconcert. veel van deze nummers worden gedragen en gekenmerkt door akoestische gitaren en het piano spel van Ryan Monroe, de loepzuivere leadzang van Ben Bridwell en de fraaie harmoniezang die bij tijd en wijle doet denken aan die van CSN, Fleet Foxes of Great Lake Swimmers.
"Everything's Gonna Be Undone" is 1 van de weinige up-tempo songs.

de liefhebber van de meer rock georiënteerde sound van hun studio albums zal deze muziek vermoedelijk minder aanspreken. de gitaar erupties van die albums blijven op dit akoestische album achterwege. wellicht om die reden is "Acoustic at the Ryman" meer een album voor de "americana" liefhebber. vanwege de kwaliteit van de songs en deze uitvoeringen bevalt deze beter dan een aantal van hun latere studio albums.

favoriete tracks "Marry Song", "Detlef Schrempf", "No One's Gonna Love You", "Wicked Gil" en "The Funeral".

Album werd geproduceerd door Band of Horses
Recorded at the Ryman, Nashville, Tennessee (April 27th and 28th, 2013)

de band bestond ten tijde van dit album uit Benjamin Bridwell: vocals, guitars, pump organ, Creighton Barrett: drums, Ryan Monroe: vocals, piano, guitars, Tyler Ramsey: guitars, vocals, pump organ en Bill Reynolds: bass

"Against the Grain" is bij mijn weten het vijfde studio album van de destijds 27 jarige Ierse gitaarvirtuoos Rory Gallagher. de opvolger van "Tattoo" (1973).

een heerlijk gevarieerd album met 7 eigen nummers plus 3 covers het vuig rockende "I Take What I Want" (Porter/Hodges/Hayes) oorspronkelijk een soulklassieker o.a. gecoverd door Sam & Dave, Aretha Franklin en Ann Peebles, de slow blues "All Around Man" een nummer van Bo Carter van de obscure Amerikaanse bluesband The Mississippi Sheiks actief in de 30's van de vorige eeuw en een fraaie akoestische folk/blues cover "Out on the Western Plain" van Huddie Ledbetter aka Lead Belly.

het gaat meteen los op de opener "Let Me In" gevolgd door het licht jazzy "Cross Me Off Your List" 2 stevige up-tempo bluesrock nummers. "Souped-Up Ford" met een fraaie slidegitaar partij en de mid-tempo "foot stompin" blues van "Bought and Sold" liggen enigszins in het verlengde van die nummers.

het rustigere, sfeervolle "Ain't Too Good", het eerder genoemde Lead Belly nummer en de mid-tempo afsluiter "At the Bottom" zijn aangename rustpuntjes. de 2 bonus tracks, het instrumentale "Cluney Blues" en de rock-a-billy blues van "My Baby, Sure" beide afkomstig van de oorspronkelijke sessies voor dit album stellen teleur en voegen weinig toe.

de teksten van de nummers "Bought and Sold" en "At the Bottom" (It had been nearly 5 years since the split but it is clear in the lyrics that Rory was only just coming to terms with that time in his life) refereren aan het opheffen van de band Taste waar Rory Gallagher eerder lid van was. kennelijk was dat jarenlang een frustrerende gebeurtenis geweest voor de man.

de bezetting op dit album bestond uit Rory Gallagher (vocals, guitars, harmonica), Gerry McAvoy (bass), Lou Martin (keyboards) en Rod de'Ath (drums, percussion).

groot respect voor Rory Gallagher die slechts 47 jaar oud mocht worden. de man met een "no nonsense" mentaliteit was wars van sterallures en commerciële knievallen. hij bleef altijd trouw aan zijn eigen principes en zijn eigen ding doen. zijn begraafplaats in Ballincollig, County Cork groeide uit tot een bedevaartsoord.

Album werd geproduceerd door Rory Gallagher
Recorded at Wessex Studios, London

hierbij een anekdote over het nummer "Souped-Up Ford" uit de liner notes van zijn broer Donal Gallagher (London 1999) bij de re-issue van dit album

"For a number of years Rory toured in a Ford Executive (Zodiac V6) which was used by Muddy Waters when he was in the UK recording the 1973 London Sessions album. The guitar legend took a shine to the car and told Rory so. To Rory that was the ultimate seal of approval and is the inspiration behind this excellent high-speed slide track. Suffice to say Rory and the car were never to be parted!"

weer eens beluisterd dit vierde album van de al lange tijd vanuit Asheville, North Carolina opererende Band of Horses. een wisselend gezelschap rond de oprichter van de band Ben Bridwell die al die jaren de constante factor is gebleven. alle liedjes op dit album schreef hij zelf ofwel samen met andere bandleden, uitgezonderd "Everything's Gonna Be Undone" een fraai americana liedje van Tyler Ramsey die ook een zestal solo albums op zijn naam heeft staan en de band in 2017 verliet.

Band of Horses maakte met "Everything All the Time" en "Cease to Begin" een 2-tal semi klassiekers waarmee de lat hoog werd gelegd. dat niveau wordt op dit album niet gehaald maar zo beroerd als de meeste, bovenstaande berichten ervaar ik "Mirage Rock" niet.

"Knock Knock", "How to Live", "Electric Music" en "Feud" zijn up-tempo stevig rockende nummers waarop iets van de oude sound met uitwaaierende gitaren te horen valt. de mid-tempo ballads "Slow Cruel Hands of Time" en "Shut-In Tourist" luisteren lekker weg.

een viertal nummers bekoren wat minder, het doorsnee popliedje "A Little Biblical", het licht jazzy "Dumpster World" met een fel rockend middenstuk, de matige country rock ballad "Long Vows" en het met cello en strijkers omlijste "Heartbreak on the 101" dat een goede melodie ontbreekt.

de band geeft deze maand 3 concerten in NL ter viering van het 20 jarig jubileum van het album "Everything All the Time" waarbij zij veel nummers van dat album zullen spelen. deze 3 concerten blijken inmiddels uitverkocht te zijn, wat wel aangeeft dat de band hier te lande een trouwe schare aan fans heeft opgebouwd.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Sunset Sound Studios, Hollywood, California

ervaar dit derde album van de Band of Horses kwalitatief toch wel als een flinke aderlating ten opzichte van de 2 voorgaande albums. gladder en gepolijster geproduceerd met minder memorabele songs. het feit dat de belangrijkste songwriter Ben Bridwell op dit album meer ruimte geeft aan nummers van andere bandleden zal hierbij een rol spelen.

heb weinig met de meer pop georiënteerde songs als "Factory", "Compliments" en "Older". sterkhouders zijn de up-tempo rockers "Laredo" en "NW Apt." , de sterke melodie van het folky ingetogen "On My Way Back Home" en de ballads "Dilly" en "For Annabelle" beide met fraaie harmoniezang.

het degelijke "Infinite Arms" is zeker geen slecht album maar de magie van de eerste 2 albums is hier merendeels afwezig.

de band bestond ten tijde van dit album uit Benjamin Bridwell, Creighton Barrett, Ryan Monroe, Bill Reynolds en Tyler Ramsey.

Album werd geproduceerd door Band of Horses
(with additional production by Phil Ek)
Recorded at Echo Mountain Recording, Asheville, North Carolina, Perfect Sound Studios & East West Studios, Hollywood, California

de opvolger van het ijzersterke debuut album "Everything All the Time" doet niet veel onder voor dat album. de muziek van Band of Horses laat zich moeilijk in een hoekje stoppen. wellicht dat alt.rock/indie rock met country en folk invloeden enigszins in de buurt komt soms stevig rockend met flinke gitaaruitbarstingen en dan weer prachtig verstild op het pastorale af.

belangrijkste man is frontman Ben Bridwell een prima songwriter gezegend met een loepzuivere, schitterende stem voorzien van een melancholische snik, zoals hier te horen valt op de prachtige ballads "No One's Gonna Love You", "Detlef Schrempf" en "Marry Song" een 3-tal fraaie ingetogen nummers. ook het rustige "Window Blues" valt in die categorie.

de met gitaarmuren omlijste nummers als "Is There a Ghost", "Ode to LRC" en "Islands on the Coast" vormen een scherp contrast met die rustige songs. "The General Specific" en "Cigarettes, Wedding Bands" zitten daar wat tussen in.

bezield en gedreven gespeeld met vrijwel uitsluitend "catchy" songs is het met "Cease to Begin" van begin tot eind genieten geblazen.

de band met Ben Bridwell als enige constante factor zal deze maand 3 concerten in Nederland geven inclusief 2 komend weekend t.g.v. het 20 jarig bestaan van hun debuut album "Everything All the Time".

Album werd geproduceerd door Phil Ek
Recorded at Echo Mountain Studios, Asheville, North Carolina
All songs by Band of Horses

een duet album van Willie Nelson met 18 verschillende zangeressen afkomstig uit de klassieke country scene, het alt.country/americana genre maar ook uit andere genres (Norah Jones, Mavis Staples).
de albumtitel werd ontleend aan de hit "To All the Girls I've Loved Before" een duet met Julio Iglesias.

5 originals van Willie Nelson zelf (3,6,10,12 en 14) in nieuwe versies. nummers die eerder verschenen:

"Bloody Mary Morning" van het album "Both Sides Now" (1970)
"Back to Earth" van "Songbird" (2006)
"Walkin" van "Phases and Stages" (1974)
"Will You Remember Mine" van "The Words Don't Fit the Picture" (1971)
"It Won't Be Very Long" is het enige nieuwe nummer dat hij samen schreef met Buddy Cannon.

voor het overige allemaal covers met een aantal klassiekers uit het American Songbook als "Far Away Places", het oneindig veel gecoverde "Always On My Mind" en covers van "hedendaagse" artiesten.

veel slow ballads waarbij de duetten met (wijlen) Dolly Parton, Sheryl Crow, Carrie Underwood, Norah Jones en Lily Meola mede door het gebruik van strijkers arrangementen wel erg laid-back en zoetsappig uitpakken. daar waar die niet worden ingezet zoals op "She Was No Good for Me" (Waylon Jennings), "Please Don't Tell Me How the Story Ends" (Kris Kristofferson) en "Making Believe" (Jimmy Work) winnen die nummers aan kracht. laatstgenoemd nummer werd eveneens gecoverd door Emmylou Harris op haar album "Luxury Liner".

prefereer de up-tempo nummers "It Won't Be Very Long" met The Secret Sisters, "Bloody Mary Morning" met Wynona Judd dat iets weg heeft van honky-tonk country, de Western swing van "Till the End of the World" met Shelby Lynne en de country rock van "After the Fire is Gone" met Tina Rose, een nummer van country songwriter Luther Elmer White. wat mij betreft de sterkhouders van dit album samen met de prachtige uitvoeringen van "No Mas Amor" met Alison Krauss een Mexicaans getint nummer met o.a. trompet accenten, het licht bluesy "Grandma's Hands" (Bill Withers) met Mavis Staples, "Dry Lightning" (Bruce Springsteen) dat met de zang van Emmylou Harris niet mis kan gaan en de bloedmooie country/folk cover van "Have You Ever Seen the Rain" (John Fogerty) een duet met zijn dochter Paula. een 5 sterren nummer.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Dennis Crouch/Kevin Grantt (upright bass), Chad Cromwell/Lonnie Wilson (drums), Mickey Raphael (harmonica), Mike Johnson (steel guitar), Dan Tyminski (acoustic guitar, mandolin), John Hobbs (piano) en Steve Gibson/Bobby Terry (acoustic & electric guitars).

maakte ooit op 18-jarige leeftijd in 1975 kennis met de muziek van Willie Nelson via het prachtige concept album "Red Headed Stranger". de inmiddels 93-jarige man mag met recht een levende legende worden genoemd.

Album werd geproduceerd door Buddy Cannon
Recorded at Ben's Studio, Ronnie's Place Studio & Sound Emporium, Nashville, Tennessee

het derde en laatste Whiskeytown album is een lichte tegenvaller vergeleken met de meesterlijke voorganger "Strangers Almanac". Ryan Adams schreef 6 nummers zelf en 8 met anderen merendeels met bandlid/multi-instrumentalist Mike Daly.

album opent sterk met de mid-tempo country rock van nummers als "The Ballad of Carol Lynn", "Don't Wanna Know Why" en "Jacksonville Skyline". "Reasons to Lie" ingekleurd met o.a. fiddle en pedal steel, "My Hometown" en met name "Easy Hearts" met fiddlespel en harmoniezang van Caitlin Cary zijn een drietal fraaie, ingetogen ballads, waarbij de kwaliteit van een andere ballad "Under Your Breath" wat achterblijft. "Crazy About You" biedt heerlijke up-tempo country rock. "Sit & Listen to the Rain" en de afsluiter "Bar Lights" zijn eveneens fraai en meer uptempo nummers.

het middenstuk van dit album bekoort een stuk minder met de Beatles pastiche "Mirror, Mirror", het met een orkest arrangement voorziene "Paper Moon" en het stuurloze "What the Devil Wanted". het radiovriendelijke "Don't Be Sad" werd als single uitgebracht.

de kernleden van Whiskeytown zijn op dit album Ryan Adams (guitars, vocals, piano, harmonica), Caitlin Cary (fiddle, backing vocals) en Mike Daly (guitars, pedal steel, lap steel, dulcimer, mandocello, keyboards, backing vocals) aangevuld met o.a. James Iha (guitars, b.v.) van de Smashing Pumpkins, Tommy Stinson (guitar, dobro) van de band The Replacements en producer Ethan Johns (drums, bass, mandolin, mandocello, keyboards, percussion, guitars).

"Pneumonia" ervaar ik als een een stuk wisselvalliger dan "Strangers Almanac" dat nauwelijks zwakke nummers bevatte maar is goed genoeg voor 4 sterren.

Recorded at Dreamland Studios, Hurley, New York & House of Blues Studios, Nashville, Tennessee

het tweede album van Whiskeytown de band die Ryan Adams in 1994 formeerde. het hier op MuMe eveneens geplaatste "Rural Free Delivery" (1997) is een EP met demo's uit dezelfde tijd.

1 van zijn inspiratiebronnen was de country rock van Gram Parsons wat op een aantal nummers wel doorklinkt met name op de 2 ijzersterke alt.country openers "Inn Town" met prachtig vioolspel en tweede stem van Caitlin Cary en "Excuse Me While etc". ook "Losering" valt in die categorie. 3 prijsnummers samen met de meer ingetogen nummers als de soulvolle ballad "Everything I Do" met een blazerssectie en een fraai solerende lead gitaar, "Houses on the Hill", het klein gehouden "Avenues" en de langzaam uitwaaierende, sfeervolle afsluiter "Not Home Anymore". de mid tempo ballad "Dancing with the Women at the Bar" wordt prachtig ingekleurd met het pedal steelspel van Greg Leisz.

deze nummers worden aangevuld met licht rockende nummers als "16 Days" en "Turn Around" of wat steviger zoals op "Yesterday's News" en het punky licht ontsporende "Waiting to Derail". 2 wat "mindere" tracks.

hoewel Ryan Adams 6 nummers van dit album met bandleden schreef is het duidelijk dat hij de belangrijkste songwriter is. dat de man een bovengemiddeld goede songwriter is bewees hij al snel op zijn solo debuut album "Heartbreaker" (2000) en de opvolger "Gold" (2001). opvallend dat die 2 albums na al die jaren waarna nog een hele reeks albums van de zeer productieve Ryan Adams zouden volgen, nog steeds de hoogste waardering hebben hier op MuMe. ben de inmiddels 51 jarige man na "Prisoner" (2017) al lange tijd uit het oog verloren. het album "Ashes and Fire" (2011) was na een aantal mindere albums een aangename verrassing. ben toch wel benieuwd naar het dit jaar verschenen "The Suicide Handbook" met opnames uit zijn begintijd.

op "Strangers Almanac" naar mijn mening de beste van de 3 Whiskeytown albums en een stuk beter dan menig van zijn latere solo albums, zijn belangrijke rollen weggelegd voor Cary Caitlin die later o.a. een fraai duo album "Begonias" met country/folk muzikant Thad Cockrell zou opnemen en sessiemuzikant Greg Leisz ( pedal steel guitar, lap steel guitar, mandolin).

Album werd geproduceerd door Jim Scott
Recorded at Woodland Studios, Nashville, Tennessee & Ocean Way Studios, Hollywood, California

de band ten tijde van dit album:

David Ryan Adams: acoustic & electric guitars, singing, banjo, piano, percussion
Phil Wandscher: electric guitar, singing, organ, percussion
Caitlin Cary: violin, singing
Steven Terry: drums, singing, percussion
Jeff Rice: bass guitar

het lijkt een traditie te worden om hier om de 8 jaar een bericht bij dit album te plaatsen. het eerste officiële live album van The Waterboys bevat de volgende nummers die eerder op de volgende studio albums verschenen:

2 nummers (1,10 ) van het Mike Scott solo album "Bring Em' All In" (1995)
2 nummers (6,8) van het Mike Scott solo album "Still Burning" (1997)
3 nummers (4,5,11) van "This Is the Sea" (1985)
2 nummers (3,7) van "Dream Harder" (1993)
1 nummer (2) van "Universal Hall" (2003)
1 nummer (9) van "Room to Roam" (1990)
1 nummer (12) van "Fisherman's Blues" (1988)
1 nummer (13) verscheen later op de "Fisherman's Box" (2013)

zoals hierboven al eerder opgemerkt varieert de muziek op dit album behoorlijk. de openers "Long Way to the Light", "Peace of Iona" en "Fisherman's Blues" bieden Keltische folk, de piano ballad "Open", "A Song for the Life" een verrassende cover van een Rodney Crowell nummer, "Bring Em' All In" en de afsluiter "Come Live with Me" een nummer van het Amerikaanse songwriters duo Felice en Boudleaux Bryant bekend van de vele hits die zij schreven voor de Everly Brothers zijn een 4 tal klein gehouden, intieme nummers en rustpunten op dit album, die worden afgewisseld met de stevige folkrock van "Glastonbury Song", "The Pan Within", "My Dark Side" en het bekende "The Whole of the Moon". enige minpuntje is het wat rammelende "The Return of Jimi Hendrix".

heb een lichte voorkeur voor "The Live Adventures of the Waterboys" (1998) dat door Mike Scott niet als een officiële release werd erkend. een onbevangen live album uit de hoogtijdagen van de band met een fraaie combinatie van de "Big Music" en de overgang naar hun folkperiode plus een aantal sterke covers (o.a. van Bob Dylan, Prince, Van Morrison). ben overigens benieuwd naar de beoordeling van dit album van Waterboys fan Rainmachine

Album werd geproduceerd door Chris Madden
Compiled from live performances in Britain and Ireland October 2003 - November 2004

Mike Scott: vocal, lead & rhythm guitar, piano (track 11)
Steve Wickham: fiddle, electric mandolin, clusterbells
Richard Naiff: piano, Hammond organ, keyboards
Steve Walters: bass
Carlos Hercules: drums, cymbals
Sharon Shannon: accordion (track 9)

niet gehinderd door nostalgie dit John Mayall album uit 1968 weer eens beluisterd. in mijn jeugd was ik geen liefhebber van 's mans muziek en is dit album aan mij voorbij gegaan.

wellicht omdat ik er vanuit mijn verleden geen associaties mee heb valt "Blues from Laurel Canyon" mij wat tegen. een album dat meerdere kanten opvliegt met de stevige bluesrock van "Walking on Sunset" en "Ready to Ride" als schaarse hoogtepunten. de piano ballad "Laurel Canyon Home", het ingetogen "Medicine Man" dat klinkt als een soort van "Indian chant", de slow blues "Long Gone Midnight", de ballad "First Time Alone" en "Miss James" met jazz invloeden beklijven een stuk minder.

ook het met overschreeuwde stem gezongen "2401", "Somebody's Acting Like a Child" en "The Bear" ervaar ik als mindere nummers. het door percussie en orgel gedragen experimentele slotnummer "Fly Tomorrow" duurt mij ondanks het geweldige gitaarwerk van Mick Taylor te lang.

pas vanaf de 90's ging ik mij meer verdiepen in het omvangrijke oeuvre van (wijlen) John Mayall. albums als "A Sense of Place" en "Spinning Coin" met betere zang van de man en betere composities bevallen een stuk beter en klinken veel coherenter dan "Blues from Laurel Canyon", echter besef dat je dit bijna 60 jaar oude album in de tijdgeest dien te plaatsen en als je daarmee ben opgegroeid je er als luisteraar een andere beleving bij zult hebben. was wel bekend met de begin 70's veel op de radio gedraaide hitsingle "Room to Move" waar destijds niet aan te ontkomen viel.

meerdere nummers van dit album uit 1992 verschenen al eerder op de in 1986 uitgebrachte cassette "JT/JED". John Trudell was een politiek activist, dichter en muzikant. hij groeide als native American op in een Santee Sioux reservaat en ervoer al op jonge leeftijd de harde realiteit van armoede, discriminatie en uitsluiting. de "American Dream" was niet voor zijn mensen weggelegd. de man kwam op voor de rechten van de inheemse bevolking en werd in de 70's voorzitter van de American Indian Movement. zijn tragische levensloop werd hierboven al eerder omschreven.

in 1979 ontmoette hij de eveneens activistische Jackson Browne en besloot John Trudell om zijn gedichten en teksten met muziek te voorzien. op "AKA Grafitti Man" werd de muziek van de nummers verzorgd door gitaristen Jesse Ed Davis en Mark Shark.

de stijlen van die nummers zijn gevarieerd met de Indian chants gedomineerd door percussie zoals "Rich Man's War" en "Beauty in a Fade", funky op "Graffiti Man", de juke joint blues van "Never Never Blues", de onvervalste bluesrock van "Bombs over Baghdad" en een enkele keer folk/blues op "Somebody's Kid" met gedeelde zang van Kris Kristofferson of "What He'd Done". alle sterke nummers waarbij de zwakke melodieën van "Restless Situations" en "Tina Smiled" wat achter blijven.

onder de muzikanten bevinden zich vermaarde sessiemuzikanten als o.a. Bob Glaub (bass), Chad Cromwell (drums) en Scott Thurston (toetsen) aangevuld met het geweldige gitaarspel van Jesse Ed Davis, bekend van zijn werk met bluesmuzikant Taj Mahal.

de thema's die veelal met de "spoken words" van John Trudell worden aangesneden zijn ruim 30 jaar later zeker niet gedateerd te noemen en helaas nog immer actueel.

Album werd merendeels geproduceerd door Jesse Ed Davis en Rick Eckstein
Jackson Browne produceerde de tracks "Wildfires" en "Bombs over Baghdad"
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

John Trudell (R.I.P. 08-12-2015) bedankte in de liner notes o.a.

Jesse Ed Davis for his continued inspirations
Jackson Browne for helping to carry the load
Kris & Linda Kristofferson for giving without question
Bob Dylan for shining a light

de oorspronkelijk uit Bournemouth, Engeland afkomstige Mark Lucas vestigde zich in 1981 in Australië en opereert sindsdien vanuit Sydney. de man is fan van het werk van artiesten als Bob Dylan, Guy Clark en Townes Van Zandt. hij wordt wel de Sydney troubadour genoemd en het Australische antwoord genoemd op Robert Earl Keen en Townes Van Zandt. met name die laatste vergelijking lijkt mij teveel eer, maar feit is dat Mark Lucas goede liedjes schrijft en bovendien over een prima voor dit genre geschikte stem beschikt. de man is reeds een kleine 30 jaar actief in de muziek en bracht een 4 tal albums onder zijn eigen naam uit en 7 albums met zijn Australische band The Dead Setters en geniet in Australië een zekere cult status.

dit is een "roots" (alt.country/folk) album met lichte blues en pop/rock invloeden, waarvan hij alle songs zelf schreef met sterke "storytelling" teksten. zijn liedjes luisteren stuk voor stuk lekker weg en de muziek wordt behalve door een ritmesectie ingekleurd met instrumenten als dobro, fiddle, mandoline en steel gitaar. het album opent met 3 melodieuze up-tempo nummers, waarna een drietal fraaie ballads volgen "Lean On Me", "Walk in Beauty" en "Hurt No More".

een verrassend sterk, gevarieerd album dat de aandacht vast weet te houden waarbij nummers als "Between the Ditches" en "Bring Me Whiskey" met bluegrass invloeden en het bluesy "Run for Cover" voor de nodige afwisseling zorgen. op de 2e helft van dit album staan wederom 2 sterke folk getinte ballads "Torchsong Lament" en de afsluiter "The Place We Call Forever".

Album werd geproduceerd door Glenn Skarratt & Mark Lucas
Recorded at Ramrod Studio, Sydney, Australia

Mark Lucas: acoustic & electric guitars, main vocals, harmonies

de uit Fort Worth, Texas inmiddels 75 jarige singer/songwriter Katy Moffatt is een artieste die rond de 17 solo albums op haar naam heeft staan. zij was in de 80's een veelgevraagde "backing singer" en was openingsact voor o.a. The Allman Brothers, Charlie Daniels en Warren Zevon en werkte ook met artiesten als Willlie Nelson en John Prine.

Katy Moffatt is de jongere zus van country singer/songwriter Hugh Moffatt en goed bevriend met Tom Russell met wie zij in de loop van de jaren samen meer dan 40 songs schreef waarvan er veel op haar albums terecht kwamen. op haar negende album "Hearts Gone Wild" zijn dat er 5 (tracks 1,2,5,6 en 9). ook haar broer Hugh leverde regelmatige songs voor haar albums. op dit album is dat de fraaie ballad "Slow Movin' Freight Train". de overige nummers schreef zij zelf ofwel samen met Rosie Flores en Wendy Waldman.

"Hearts Gone Wild" valt in het roots (folk/country) genre met wat blue grass invloeden, zoals op de traditional "Wild Girl" dat met fraaie fiddle accenten wordt ingekleurd. voor het overige veel "love ballads" en up-tempo nummers als "Ruin This Romance" en "Hellbound Heart" met country/honky tonk invloeden. "Crazy Dangerous and Blue" laat dan weer bluesy klanken horen.

haar eigen ballad "Waitin' for the Real Thing" met fraai slide gitaarspel van Larry Campbell sluit dit album sterk af. deze multi-instrumentalist draagt in belangrijke mate mee aan dit album, zoals met zijn fraaie steel gitaarspel op "Thinkin' with My Heart" 1 van de prijsnummers dat zij samen met Tom Russell schreef.

Katy Moffatt maakte in 1976 naar debuut album "Katy". zij heeft een nogal wisselvallig oeuvre, bij gebrek aan commercieel succes switchte zij vaak van label, maakte een aantal pure country albums die niet aansloegen en raakte in de vergetelheid. in het verleden ondernam zij tournees in o.a. Engeland en Nederland. haar laatste album "Where the Heart Is" dateert van 2017 waarna het stil werd rond deze geweldige zangeres. "Hearts Gone Wild" "a collection of love songs" mag tot haar betere albums worden gerekend.

Album werd geproduceerd door Katy Moffatt & Tom Russell
Recorded at Bones Tones Studio, Brooklyn, New York

Katy Moffatt: vocals, acoustic guitar
Andrew Hardin: lead acoustic & electric guitar, vocals, percussion
Hank Bones: string & electric bass guitar, lead acoustic guitar, vocals
Larry Campbell: steel guitar, slide guitar, vocals
Gene Hicks: keyboards, fiddle
Steve Holley: drums, percussion

iemand genaamd Thorp Minister leerde Ted Hawkins kennen via zijn optredens op Venice Beach, L.A. en was zo onder de indruk dat hij een banklening van $ 5000,-- afsloot om Ted Hawkins mee te nemen voor opnames in een Nashville studio. in 1985 werden daar in 3 dagen tijd 27 liedjes opgenomen. 14 daarvan verschenen op het album "Songs From Venice Beach" (1995). de overige 13 liedjes alle covers staan op dit album "Love You Most of All" ofwel "More Songs from Venice Beach" aangevuld met 5 bonus nummers (14 t/m 18) die Ted Hawkins zelf schreef en in 1990 werden opgenomen. 3 hiervan (14,15 en 17) werden niet eerder uitgebracht.

Ted Hawkins laat zich moeilijk in een hokje stoppen maar de muziek op dit volledig akoestische album zou je folk/blues met country en soul invloeden kunnen noemen. een authentiek klinkend "less is more" album met alleen de machtige stem van Ted Hawkins en zijn "strumming" akoestisch gitaarspel.

de covers zijn veelal Amerikaanse populaire liedjes die hij als straatmuzikant speelde op Venice Beach en waarmee hij succes had bij de luisteraars/toeschouwers en van de opbrengst in zijn levensonderhoud voorzag.

onder de covers bevinden zich o.a. 3 Sam Cooke nummers "Bring it On Home to Me", "Love You Most of All" en "Chain Gang", "Green Green Grass of Home" (Claude Putnam) vooral bekend van Tom Jones, "Take Me Home, Country Roads" (John Denver), "Dock of the Bay" (Otis Redding), "Your Cheatin' Heart" (Hank Williams), het bekende "summer of love" lied "San Francisco" (John Phillips) dat in 1967 een wereldwijde hit was van Scott McKenzie, "Blowin' in the Wind" (Bob Dylan) en "59th Street Bridge Song" (Paul Simon).
alle prachtig gezongen met de doorleefde, soulvolle stem van Ted Hawkins.

van de 5 bonus tracks steken "You're Beautiful" een loflied op Amerika en de fraaie folk ballad "Return" met een backing vocal van zijn vrouw Elizabeth er boven uit. de 3 andere liedjes "Sweet Jesus", "You and Me" en "Happy Days" beklijven een stuk minder.

de reissue opnames zijn kristalhelder in een setting zoals de liefhebber (wijlen) Ted Hawkins graag zal horen.

tracks 1 - 13 recorded at Audio Media Recorders, Nashville, Tennessee
Produced by H. Thorp Minister

tracks 14 - 18 "The Mattel Sessions" recorded at Mattel Studios, Hawthorne, California
engineered by Eddie Freeman

over die laatste sessie vermelden de liner notes

"In addition to the recordings made by Thorp Minister in 1985, this album offers as a bonus five Ted Hawkins tracks taped in 1990 after his return from England. These songs were recorded at a studio owned by toy manufacturer Mattel. The session came about as the result of a company executive hearing Ted sing on the boardwalk. He was so taken with Hawkins' voice (Ted said in a letter "I captured his heart") that he arranged for free use of the studio with only the stipulation that Hawkins record his own music and not any covers. His wife, Elizabeth Hawkins, provides the backing vocals on two of these songs"

aangemoedigd door de Engelse radio d.j. Andy Kershaw en het relatieve succes in Europa (Engeland, Nederland) van de voorganger "Happy Hour" besloot (wijlen) Ted Hawkins in 1986 te verhuizen naar Engeland, waarna hij na het verlopen van zijn visa in 1990 terugkeerde naar de States. daarvoor leidde de man een marginaal bestaan als straatmuzikant op Venice Beach in Los Angeles. dit derde album werd met Engelse muzikanten in Engeland opgenomen.

Ted Hawkins begon ooit te zingen nadat hij Sam Cooke had horen zingen en schreef in 1966 zijn eerste eigen liedje "Baby" dat op dit album in 2 versies te horen is. een r&b nummer dat sterk aan Sam Cooke doet denken. alle overige liedjes zijn van eigen hand, uitgezonderd "Nursery Rhymes" een traditioneel gedicht dat hij van muziek voorzag.

hoogtepunten zijn de mid/up-tempo nummers "Who Do You Love", "I Ain't Got Nothing Yet" en "Nowhere to Run" met melodieën die direct blijven hangen en die alle een lichte reggae vibe hebben. de ballads "You've Changed" en "No Love" blijven daar wat bij achter. de versie van het sterke "Ladder of Success" is wat kaler dan de iets vollere versie op zijn laatste album "The Next Hundred Years". "Ding Dong Ding" schreef hij voor kinderen maar klinkt niet als een kinderliedje. een r&b nummer dat met een fraai improviserende band naar een climax toewerkt.

"I Love You Too" bevat iets minder sterke songs dan de 2 voorgangers. wat mij betreft goed voor 3,5 sterren. alle nummers van dit album verschenen later op de verzamelaar "Ladder of Success" (2003).

de Engelse Michael Messer band speelde mee op dit album bestaande uit Jeffro Robertson (drums, percussion), Andy Crowdy (bass), David Mitchell (piano, organ, keyboards), Eddie Genis (lead & rhythm guitar) en Michael Messer (slide lead & rhythm guitar) aangevuld met gastmuzikanten Tim Hill (saxophone) en Mary Genis (vocals track 10).

Album werd geproduceerd door Ted Hawkins (co-produced by Michael Messer)
Recorded at RAK Studios, London, UK

een citaat uit een interview met Ted Hawkins:

"The words in "Ladder of Success" has proved true all my life. I'll go to my grave sayin' that it's who you know. When I was on the beach people tell me "Man you should be makin' records" and then they walk away 'cos they didn't know nobody. And I didn't. That's why it took me so long"

"The Next Hundred Years" werd uitgebracht op het major label Geffen en laat zijn vertrouwde mix van folk/blues met lichte country en soul invloeden horen. dit album heeft iets meer een bandgeluid en is wat voller geproduceerd dan de voorgangers. zijn uit het leven gegrepen teksten zijn simpel en direct, gezongen met de machtige, soulvolle stem van Ted Hawkins.

7 "originals" van de man zelf plus een 3-tal covers, een oud country lied uit 1952 "There Stands the Glass" plus fraaie covers van "Biloxi" een nummer van het gelijknamige debuut album van Jesse Winchester en het intens gezongen "Long as I Can See the Light" (John Fogerty) van het CCR album "Cosmo's Factory". 3 van de sterkhouders. aangezien Ted Hawkins geboren werd in Biloxi, Mississippi zal de keuze voor die cover geen toeval zijn.

van zijn eigen nummers steken de ballads "Strange Conversation", "The Good and the Bad" en "Green-Eyed Girl" alle over verbroken relaties en verloren liefde en "Ladder of Success" over succes of het gebrek daaraan er bovenuit.

de tekst van "Big Things" met de profetische regels "I've got a story to tell, Gotta hurry, Just ain't no time left, But the sun will shine bright someday, I've got bridges to cross, I'm searching fot time that I've lost, Yes I've got big things to do" is achteraf wat wrang te noemen. kort na het verschijnen van dit album kwam Ted Hawkins te overlijden. de man had een turbulent leven achter de rug en had vele jaren als straatmuzikant een ploeterend bestaan geleid. "The Next Hundred Years" bezorgde hem in de States min of meer zijn commerciële doorbraak.

op dit album speelden o.a. Jim Keltner (drums, percussion), Bill Payne (keyboards) en Guy Pratt (bass) mee. een belangrijke rol is weggelegd voor sessiemuzikant Greg Leisz (lap steel, Hawaian & pedal steel guitars) die op meerdere nummers de muziek van prachtige accenten voorziet.

Album werd geproduceerd door Tony Berg
Recorded at Zeitgeist, Los Angeles, California

deelcitaat uit de liner notes (Dave Adelson)

"My throat can't take this sand" Ted used to tell the Venice Beach crowd before launching into one of those vocal journeys only Ted can make. The gusting winds that blew sand from the beach behind Ted really got to him over the eight years he spent earning a living in Venice. Ted was always distinguishable from the countless street performers who have claimed the often-brutal Ocean Front walk as their home turf, there was always crowd around him. No more sand"

de opvolger van zijn sterke debuut "Watch Your Step" liet 4 jaar op zich wachten. hoewel hierboven het genre blues wordt vermeld is dit eerder een folk album met blues en soul invloeden.

10 eigen nummers van (wijlen) Ted Hawkins plus 2 covers het matige "Happy Hour" en een fraaie cover van "Gypsy Woman" (Curtis Mayfield). op 3 nummers (2,5 en wordt hij begeleid door "The Angry Old Men" band bestaande uit Dale Wilson (lead guitar), Augie Brown (guitar), Dennis Walker (bass) en Johnny Greer (drums) een 3-tal mindere nummers. "Gypsy Woman" en "You Pushed My Head Away" zijn wel op blues gebaseerd met geweldig elektrisch gitaarspel van Robert Cray aka Night Train Clemons. 2 hoogtepunten.

daarnaast excelleert Ted Hawkins (vocal, guitar) op de akoestische folk ballads als "Don't Make Me Explain It", het a-capella gezongen "The Constitution", "Revenge of Scorpio", "Ain't That Pretty" en de prachtige afsluiter "One Hundred Miles". doorleefd, intens gezongen met zijn gruizige, rauwe, soulvolle stem. zijn vrouw Elizabeth Hawkins zong op een 3 tal nummers mee.

"Happy Hour" met liedjes over de "ups en downs" van het leven is iets minder dan zijn debuut maar goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Bruce Bromberg die meerdere albums van Robert Cray produceerde en Dennis Walker, recorded at Music Lab, Los Angeles, California

was destijds bij uitkomen van dit album in 1982 net als vele anderen verrast door de kwaliteit van dit debuut album van Ted Hawkins. een mix van blues, country, folk en gospel gezongen met de doorleefde, krachtige, rauwe stem van de man. dat hij een bewogen leven achter de rug had bleek wel uit de schrijnende teksten van liedjes als "The Lost Ones" en "Stop Your Crying" over zijn harde jeugd in Biloxi, Mississippi, "Sorry You're Sick" over alcoholverslaving, maar ook bitterzoete ballads als "If You Love Me" en "Stay Close to Me".

op een aantal liedjes zong zijn vrouw Elizabeth Hawkins mee, o.a. op het gospelachtige "Don't Lose Your Cool" en de ballad "I Gave Up All I Had". 2 van de vele hoogtepunten samen met het a-capella gezongen "Put in a Cross". de invloed van Sam Cooke is met name te horen op de up-tempo nummers als "Bring It Home Daddy", "Sweet Baby" en de swingende bandversie van "Watch Your Step".

Ted Hawkins bouwde met zijn optredens een cult status op in o.a. Australië, Europa (Engeland, Nederland). ten tijde van dit album toerde hij door Europa en woonde ik een solo concert van hem bij in zaal Lantaren/'t Venster, Rotterdam. herinner me dat de man oprecht verbaasd en vereerd was, dat hij voor een goed gevulde zaal met rond de 150 man mocht optreden. op het moment dat hij commercieel leek door te breken met het album "The Next Hundred Years" (1994) overleed hij kort daarna op 58 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartinfarct.

"Watch Your Step" met recht uit het hart gezongen liedjes die raken is een album dat nog steeds weet te ontroeren. veruit zijn beste album. beter dan dit debuut zou het niet worden.

Album werd geproduceerd door Bruce Bromberg & Dennis Walker
All songs written by Theodore Hawkins Jnr.

Ted Hawkins R.I.P. 01-01-1995

het 2e album van de uit Cincinnattti afkomstige singer/songwriter Phil Cody die al vele jaren Los Angeles als basis heeft. de man deelde in het verleden o.a. het podium met Steve Earle, Jimmie Dale Gilmore en (wijlen) Warren Zevon. 12 eigen liedjes waarvan 2 co-written plus een fraaie cover van het Townes Van Zandt nummer "If I Needed You" een duet met Emmylou Harris, hoewel het origineel van TVZ zich niet laat overtreffen.

het album trapt sterk af met de uitbundige folk rock van "City of Destruction" met een lekker schurende harmonica gevolgd door het mid-tempo melodieuze "Big Slow Mover". 2 van de betere songs samen met de ballads "40 Winks of Sleep" met backing vocals van Joe Henry, "Spencer's Song" en "Wicked Cold Waltz". het mid-tempo "Run Out of Town" met fraaie pedal steel en een andere ballad "We Could've Had It All" luisteren eveneens lekker weg.

daar staan helaas wel wat draken van nummers tegenover, zoals de rap van "Standing Invitation", het vuig rockende "Joyride" en de vervelend dreinende afsluiter "Option Anxiety". i.p.v. een gevarieerd album is het hierdoor meer een wisselvallig allesbehalve coherent album. ook de wat benepen, nasale stem van Phil Cody moet je liggen.

er verschenen 4 albums van Phil Cody waarvan de laatste een cover album is met Warren Zevon songs "Cody Sings Zevon" (2014). daarna verscheen er nog een EP "Featherbed" (2015) waarna het stil werd rond de man. ben niet bekend met zijn debuut album uit 1996 dat hier op MuMe een hoge waardering kreeg. vanwege de muziek die iets teveel alle kanten op vliegt een krappe 3,5 sterren voor "Big Slow Mover".

Album werd geproduceerd door Rami Jaffee & Ethan Johns

na zijn vertrek uit de band Taste verscheen dit gelijknamige debuut solo album van de toen pas 23 jarige Rory Gallagher. zoals hier al vaker aangehaald een gitaarvirtuoos maar ook op jonge leeftijd al een zeer begenadigde songwriter. dat bewees hij meteen op dit album met 10 alle zelf gepende songs.

een heerlijk gevarieerd album met een fijne balans tussen de elektrisch en akoestisch gespeelde nummers. stevige bluesrock op "Laundromat" en "Hands Up" waarbij het met name los gaat op "Sinner Boy" en "For the Last Time" met de ene na de andere fraaie gitaar riff. "Fall Apart" begint als een slow blues en werkt naar een climax toe met alle ruimte voor zijn weergaloze gitaarspel.

afgewisseld met de prachtige akoestische folk van "Just the Smile", het door pianospel van Vincent Crane (o.a. ooit bandlid van Atomic Rooster) gedragen "Wave Myself Goodbye", de country blues van "It's You" en "I'm Not Surprised" en de folk/jazz afsluiter "Can't Believe It's True".

de re-issue op cd (BMG, 1999) bevat 2 prima, stevige bonus tracks (covers) opgenomen tijdens de oorspronkelijke sessies van dit album, t.w. "Gypsy Woman" (Muddy Waters) en "It Takes Time" (Otis Rush) die aangeven waar zijn inspiratiebronnen lagen. ben niet bekend met de hierboven door Sir Spamalot genoemde "50th Anniversary Edition".

heb de aimabele, bescheiden Rory Gallagher in de 70's 1 keer live gehoord/gezien. de man gaf zich helemaal en speelde met zijn tomeloze energie de zaal plat. het concert was een soort van voortdenderende trein. was ooit in een hard rock cafe in Dublin. liet daar zijn naam vallen en dan maak je snel vrienden. de man die slechts 47 jaar oud werd, heeft met name in zijn thuisland maar ook daarbuiten een legendarische status.

waar RonaldjK onlangs refereerde aan de folk link van Fairport Convention naar Thin Lizzy blijkt dat ook op dit album het geval te zijn. de liner notes van zijn jongere broer (destijds manager) Donal Gallagher vermelden hierover "Just the Smile" shows Rory's folk roots with an acoustic and percussion sound influenced heavily by Pentangle, the late 60's early 70's British folk band that included Bert Jansch and John Renbourn".

sluit me volledig aan bij alle lovende berichten hierboven. dit debuut behoort tot 1 van zijn beste reguliere studio albums. de live albums zijn een verhaal apart.

Album werd geproduceerd door Rory Gallagher
Recorded at Advision Studios, London

Rory Gallagher: vocals, guitars, alto sax, mandolin, harmonica
Gerry McAvoy: bass
Wilgar Campbell: drums, percussion
Vincent Crane: piano

het 1e van de zes albums die dit gezelschap zou maken werd gemaakt als trio met wijlen Norma Waterson (R.I.P. 30-01-2022), haar echtgenoot de inmiddels 84 jarige Martin Carthy en hun inmiddels 51 jarige dochter Eliza.

op dit album staan alle traditionals inclusief een lied "The Slave's Lament" van de Schotse dichter Robert Burns. Eliza Carthy schreef het aansluitende "Farewell to a Dark Haired Friend". wijlen de Ierse zanger/songwriter Ron Kavana krijgt de credits van de prachtige afsluiter de wals "Midnight on the Water".

dit album van Waterson: Carthy biedt authentieke Engelse folk met voornamelijk ballads en een enkele keer iets meer up-tempo liedjes zoals het aanstekelijke "John Hamilton" en "Sleep On Beloved". beide nummers met prachtige meerstemmige zang die sterk doen denken aan het werk van het legendarische uit Yorkshire afkomstige folkgezelschap The Watersons die in 1981 stopten. Norma Waterson, haar broer Mike en zus Lal en Martin Carthy (vanaf 1972) waren prominente leden van die band.

heb een lichte voorkeur voor de nummers met leadzang van Norma Waterson, o.a. "Bold Doherty", "With KItty I'll Go", "When First I Came to Caledonia" en "Midnight on the Water". Eliza Carthy verzorgde de leadzang op "The Light Dragoon" en "The Grey Cock", waar Martin Carthy dit deed op "Ye Mariners All" en "John Hamilton".

"Rags and Tatters" en "Orange in Bloom" zijn instrumentale nummers. als gastmuzikanten speelden de fiddlers Nancy Kerr en Jock Tyldesley mee. van Martin Carthy verscheen in 2025 nog een solo album "Transform Me Then Into a Fish".

Album werd geproduceerd door Tony Engle
Recorded at Panda Studios, North Dalton, Yorkshire

Norma Waterson: vocal
Martin Carthy: vocal, guitar, mandolin
Eliza Carthy: vocal, fiddle

het tweede solo album van Greg Graffin de zanger van de uit L.A. afkomstige punkband Bad Religion is een fraai americana (alt.country/folk) album waarop hij zich schatplichtig toont aan de invloeden van "old time music" uit zijn jeugd.

het album bevat 5 eigen nummers (1,3,5,6 en 10). de overige nummers zijn traditionals plus een cover "California Cotton Fields" van country muzikanten Dallas Frazier en Earl Montgomery.

het met harmonicaspel ingeleide "Don't Be Afraid to Run" zet meteen de toon. samen met "Cold as the Clay", "Rebel's Goodbye" en het matige "The Watchmaker's Dial" een 4 tal iets meer up-tempo nummers met lichte country rock invloeden.

heb een voorkeur voor de meer ingetogen gespeelde "Appalachian folk" traditionals als "Omie Wise", "Little Sadie", de bluegrass van "Willie Moore" met fraai fiddle spel en de prachtig meerstemmig gezongen afsluiter "One More Hill" waar zijn eigen folky nummer "Highway" naadloos bij aansluit.

op dit album wordt Greg Graffin (vocals, acoustic guitar, harmonica, piano) begeleid door 3 leden van de Canadese indie-rock band The Weakerthans, Stephen Carroll (gitaar), Greg Smith (bas), John Tait (drums) aangevuld met o.a. multi-instrumentalist David Bragger (banjo, fiddle, mandolin) en de fraaie harmoniezang van Jolie Holland. dit album zal de Bad Religion liefhebber vermoedelijk niet aanspreken maar de "americana" liefhebber des te meer.

Album werd geproduceerd door zijn muzikale kompaan Brett Gurewitz (gitarist/songwriter van Bad Religion)

deelcitaat uit de liner notes van Greg Graffin:

"Even though I am known as a punk rock singer and songwriter, a world apart from old-time music, the roots of my singing go back to my Wisconsin childhood and family gatherings in Indiana. For most of my life, the old-time music of rural America has served as one of the soundtracks to my life and daily routines.

The musicians are playing some new songs I've written as well as a number of traditional songs that helped form the 18th and 19th century American cultural landscape. The modern songs are inspired by my love of country rock in the vein of Gram Parsons, The Band and Neil Young, all of which have, at one time or another, influenced BR songs. The traditional arrangements are faithful reproductions of the styles and instrumentation found on early recordings"

een fraaie verzamelaar van de uit New York afkomstige 10.000 Maniacs uit de periode dat zangeres Natalie Merchant nog lid was van de band. niet alleen een geweldige zangeres maar ook een prima songwriter.
de band maakte met haar in de gelederen met "In My Tribe", "Blind Man's Zoo" en "Our Time in Eden" een ijzersterk trio albums. een status die zij bevestigden met het sterke "MTV Unplugged" album dat een "million seller" werd.

cd 1 (nummers 1 t/m 17) bevat de "most popular recordings" en is als volgt samengesteld:

1 t/m 3 van de verzamelaar "Hope Chest: The Fredonia Recordings" (1990)
4 van "The Wishing Chair" (1985)
5 t/m 9 van "In My Tribe" (1987)
10 t/m 13 van "Blind Man's Zoo" (1989)
14 t/m 16 van "Our Time in Eden" (1992)
17 van "MTV Unplugged" (1993) een fraaie cover van "Because the Night" (Bruce Springsteen/Patti Smith)
voor de 10.000 Maniacs liefhebber merendeels bekend songmateriaal dat weinig toevoegt

cd 2 (nummers 18 t/m 31) bevat de "obscure & unknown recordings" en daar zitten flink wat pareltjes tussen met o.a. 4 niet eerder uitgebrachte demo's (19,29,30,31) waaronder 3 nummers die eerder in definitieve versies verschenen op "Our Time in Eden" en het matige "Poppy Selling Man" een outtake van het album "Secrets of the I Ching" die weinig toevoegen.

de meerwaarde zit vooral in de onbekende covers van "Wildwood Flower" (A.P. Carter) met bluegrass invloeden, een up-tempo versie van de John Prine klassieker "Hello in There", "To Sir with Love" een outtake van de MTV Unplugged sessie waarop Natalie Merchant de zang deelt met Michael Stipe (R.E.M.), het verrassende "Everyday Is Like Sunday" (Morrissey), de ingetogen versies van "These Days" (Jackson Browne) en "I Hope That I Don't Fall in Love with You" (Tom Waits) en de folky cover van "Let the Mystery Be" (Iris Dement) een duet met David Byrne (Talking Heads) opgesierd met prachtige viool klanken. van die covers is de reggae versie van "Starman" (David Bowie) de enige mispeer.

ben de band na het vertrek in 1993 van Natalie Merchant die aan een succesvolle solo carrière begon uit het oog verloren.

dit album is een ware "trip down memory lane". was 15 jaar oud toen ik in 1972 een concert van C.C.C. Inc. bijwoonde in zaal het Trefcentrum/Rotterdam (voormalige Jamin fabriek). een bont gezelschap van de destijds in een hippie commune levende leden. als Hendrix/Led Zep fan had ik er geen hoge verwachtingen van maar al snel was ik onder de indruk van de muziek en het spelplezier wat de groep uitstraalde. het werd een gezellig feestje waarbij de jointjes van hand tot hand gingen. de tijd van idealistische jongeren, het peace teken, de vrije moraal, discussies over van alles en nog wat, etc.

niet veel later besloot ik samen met een oudere broer de LP "To Our Grandchildren" aan te schaffen. in retrospectie misschien wel het eerste Nederlandse "americana" album met als basis country/folk en vleugjes bluegrass en blues. het gebruik van instrumenten als o.a. banjo, dulcimer, concertina, harmonica, viool en wasbord onderstrepen dit. ergens is toen een zaadje geplant voor mijn latere liefde voor folk muziek.

op dit album 8 staan eigen nummers van de band plus 5 Amerikaanse traditionals (1,3,5,8 en 11). de muziek dien je in de tijdgeest van die jaren te plaatsen. zo trad de band in 1970 op tijdens het inmiddels legendarische Holland Pop Festival in het Kralingse Bos, Rotterdam. tja, helaas was ik daar met 13 jaar te jong voor.

de traditionals en eigen nummers als "On a Junction" hebben wat mij betreft de tand des tijds redelijk doorstaan. C.C.C. Inc. werd in 1966 opgericht door Joost Belinfante en viert dit jaar hun 60-jarig bestaan met een tournee door Nederland die eind augustus begon maar vanwege ziekte van oer lid Huib Schreurs in september vooralsnog werd afgelast.

de bandleden voor deze tournee waren/zijn Joost Belinfante, Jaap van Beusekom, Ernst Jansz en Huib Schreurs die hopelijk snel mag herstellen, bijgestaan door gitarist Jan Hendriks en bassist Richard Wallenburg.

"To Our Grandchildren" werd geproduceerd door de destijds bekende VPRO radiomaker Wim Noordhoek met als co-producer Rik Zaal (radiomaker/schrijver). op dit album speelden behalve de hierboven genoemde 4 bandleden ook bassist Appie Rammers (ex Outsiders) en gitarist Jan Kloos mee.

bluegrass ook wel stringband muziek genoemd, ontstond in de jaren 50 van de vorige eeuw. de grondleggers van deze muziekstijl dat tot het country genre wordt gerekend waren mensen als Bill Monroe, Lester Flatt en Earl Scruggs. de muziek vond zijn oorsprong bij Ierse en Schotse immigranten uit de Amerikaanse streek de Appalachen. de muzikanten zijn veelal afkomstig uit de staten Kentucky, North Carolina, Oklahoma, Tennessee en Virginia. de basis bezetting bestond uit akoestische instrumenten als banjo, contrabas, mandoline en viool aangevuld met leadzang en vaak meerstemmige zang.

mijn eerste kennismaking met country/bluegrass was het 1e deel van de "Will the Circle Be Unbroken" (1972) trilogie van de Nitty Gritty Dirt Band met bijdragen van o.a. Roy Acuff, Vassar Clements, Earl Scruggs en Doc Watson. rond die tijd woonde ik een concert bij van The Flying Burrito Brothers (zonder Gram Parsons) in zaal De Doelen/Rotterdam waarbij de band met o.a. Roger Bush en Byron Berline (beiden ook lid van de band Country Gazette) een aantal bluegrass nummers speelde. werd destijds aangestoken door de aanstekelijke muziek, hoewel de teksten o.a. over het destijds harde bestaan van immigranten gingen.

op deze verzamelaar met liefst 32 (korte) nummers staat traditionele bluegrass, waarvan er 8 instrumentaal worden uitgevoerd met bekende acts als The Osborne Brothers, Lester Flatt, The Jones Brothers, Carl Story en Mac Wiseman van wie een duo album "Standard Songs for Average People" met John Prine verscheen en ook veel relatief minder bekende acts.

los van het bekende "Orange Blossom Special" staan er meer klassiekers op als "Wabash Cannonball", "Bury Me Beneath the Willow" en "Jesse James" gecoverd door o.a. Ry Cooder en de folk/punk groep The Pogues.

hoogtepunten zijn o.a. "Billy Boy", "Long Gone", "I'm Rollin'On", "Shout and Shine" en "Jesse James" maar feitelijk luisteren alle nummers lekker weg. het nummer "Little Maggie" werd ooit gecoverd door de Nederlandse 70's hippie folk band C.C.C. Inc. op hun album "To Our Grandchildren" (1970).

deze verzamelaar met een prima geluidskwaliteit is een aanrader voor de liefhebber van traditionele bluegrass. ook degenen die het Steve Earle bluegrass album "The Mountain" met The Del McCoury Band of de albums van The Seldom Scene (John Starling) waarderen zullen er raad mee weten.

"Sean-Nos Nua" is Iers Gaelic voor "new old style". geen pop album maar een eigentijds folk album met prachtige vertolkingen van merendeels Ierse traditionele liederen en een enkele "Peggy Gordon" van Canadese oorsprong en het Schotse "The Parting Glass".

veel love ballads maar ook een enkel zeemanslied "Lord Franklin", een rebels lied "Oro Se Do Bheatha 'Bhaile" en een anti-oorlog lied "Paddy's Lament" alle op schitterende wijze gezongen door de controversiele Sinead O' Connor die na een turbulent leven slechts 56 jaar oud mocht worden. zowel bejubeld als verguisd tijdens haar leven. herinner mij dat zij tijdens een Bob Dylan tribute concert werd uitgejouwd door een deel van het Amerikaanse publiek toen zij het Bob Marley nummer "War" zong, waarna zij liefdevol in bescherming werd genomen door (wijlen) Kris Kristofferson. heb een zwak voor dit soort artiesten die geen blad voor de mond nemen en duidelijke statements durven te maken, maar dat terzijde.

ondanks het feit dat veel van deze liedjes zoals "Peggy Gordon", "Lord Franklin", "The Parting Glass" en "My Lagan Love" al eerder vaak gecoverd werden door o.a. Mary Black, The Clancy Brothers, The Dubliners, Dolores Keane, John Martyn, Van Morrison & The Chieftains, The Pogues, etc. zijn ook deze covers het beluisteren meer dan waard.

heb zelf een voorkeur voor de minder bekende traditionals, zoals de mid-tempo ballads "Her Mantle So Green" en "Baidin Fhelimi" en de klein gehouden uitvoeringen van "The Moorlough Shore" en de wonderschone ballad "The Singing Bird" waarbij je jezelf met de weemoedige viool klanken in Ierland waan, wat mij doet denken aan mijn bezoek aan Dublin waarbij ik het standbeeld van Molly Malone zag. een lied over de straat/vis verkoopster Molly uit vervlogen tijden. het hier schitterend uitgevoerde "Molly Malone" groeide uit tot het volkslied van Dublin.

het duet met Christy Moore op de slow ballad "Lord Baker" is wellicht iets te lang uitgesponnen. aanstekelijke up-tempo nummers als " Oro Se Do" en "I'll Tell Me Ma" houden dit album in evenwicht.
goede muziek dient de luisteraar te ontroeren zei Neil Young ooit. je hoeft naar mijn mening niet perse een folk liefhebber te zijn om dit album te waarderen. "Sean-Nos Nua" is een album met veelal prachtig verstilde melancholische muziek dat weet te ontroeren.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Donal Lunny (acoustic guitar, bouzouki, keyboard, bodhran, bodhran bass), zijn dochter Cora Venus Lunny (viola, violin), Skip MacDonald (electric guitar), Kieran Kiely (whistle, accordion) en accordion virtuoos Sharon Shannon.

Album werd geproduceerd door Sinead O'Connor, Donal Lunny, Alan Branch & Adrian Sherwood
Recorded at Ashton, County Wicklow, Ireland & On-U-Sound Studio, London

deelcitaat uit de liner notes van Sinead O'Connor (R.I.P. 26-07-2023)

"I've been dying to make this record all my life as I've always loved these songs, many of which I learned as a child growing up in Ireland. I learned some from my father, some at school and some I learned as I was wandering around the universe, on my own. Many of the songs on this record are stories of enduring and unconditional love, love that can't be quenched by fires or floods. They are the beautifully borne pain of real people, who really existed. They teach that pain can be made into something positive and beautiful when one sings it, and so pain can be healed by singing, since songs are magic"
.

(h)eerlijk "feel good" album van Ben Harper met het gospel gezelschap The Blind Boys of Alabama.
op dit album staan 8 eigen nummers van Ben Harper plus 3 covers "Well, Well, Well" (Bob Dylan/Danny O'Keefe) een nummer dat Dylan zelf nooit opnam maar wel eerder verscheen op het Danny O'Keefe album "Runnin' from the Devil", het veel gecoverde "Satisfied Mind" (Red Hayes/Jack Rhodes) oorspronkelijk een country nummer dat hier een blues versie krijgt en o.a. door John Martyn en Lucinda Williams werd gecoverd en het a-capella gezongen "Mother Pray" (Rowe/Vaughan) een oud gospel lied uit 1922. de soulvolle ballad "Where Could I Go" schreef hij samen met gitarist Marc Ford, bekend van zijn werk met The Black Crowes en The Magpie Salute.

"Take My Hand" en "Wicked Man" laten fraaie mid-tempo gospel horen, maar het zijn met name de up-tempo gospel songs "Church House Steps" en de afsluiter "Church on Time" die de pan uit swingen. 2 hoogtepunten samen met meeslepende nummers als "Well, Well, Well", "Pictures of Jesus" en het titelnummer "There Will Be a Light". "11th Commandment" is een kort instrumentaal nummer met prachtig slide gitaarspel van Ben Harper.

Ronald5150 heeft het hierboven 12 jaar geleden al eerder goed verwoord. "There Will Be a Light" behoort tot de betere albums van de inmiddels 56-jarige Ben Harper. een album waar het spelplezier van de muzikanten vanaf spat.

Album werd geproduceerd door Ben Harper
Recorded at Capitol Studio B, Hollywood, California

(wijlen) muziek producent Hal Willner is de belangrijkste man achter dit bijzondere project. hij verzamelde in 1e instantie 400 liedjes (chanteys, pirate ballads en sea songs) waarvan hij dacht dat er circa 75 geschikt waren voor opname. genoeg voor 4 cd's. in 2013 volgde "Son of Rogue's Gallery" met nog eens 36 liedjes.

op deze 2-cd staan 43 liedjes. dat zijn er veel maar het is veel van het goede. alle nummers zijn soms eeuwenoude traditionals merendeels afkomstig uit Amerika, Engeland, Ierland en Schotland uitgezonderd nummers 37) (Baby Gramps) en 40) (Cyril Tawney) uitgevoerd door een keur van folk en pop muzikanten en een enkele keer een acteur John C. Reilly die de ballad "My Son John" en het drinklied "Fathom the Bowl" vertolkt.

cd 1 (nummers 1 t/m 23) bevalt het best met de sterke up-tempo opener "Cape Cod Girls" en veel prachtige folk ballads uitgevoerd door o.a. Richard Thompson, Loudon Wainwright, Bryan Ferry, Sting, Teddy Thompson, Rufus Wainwright en wijlen Kate McGarrigle, Lucinda Williams en Mary Margaret O'Hara. Martin Carthy zet een schitterende a-capella versie neer van "The Mermaid" met zang van o.a. (wijlen) Norma Waterson. de meer uitbundige nummers van Mark Anthony Thompson, Eliza Carthy en Bob Neuwirth met vraag- en antwoord zang zorgen voor een fijne afwisseling. het dreigende, venijnige door Nick Cave gezongen "Fire Down Below" klinkt als een typisch Cave nummer. de deels neuriënde door Bono gezongen klaagzang van "A Dying Sailor to His Shipmates" is eveneens een sterkhouder. 4,5 sterren voor dit deel.

cd 2 (nummers 24 t/m 43) is kwalitatief iets minder met als uitschieters de ballads van Nick Cave, Bryan Ferry en Antony, de Akron Family, Sting (met koor), Jolie Holland en Lou Reed, waar nummers als het punky rockende "Boney (nickname Napoleon Bonaparte) Was a Warrior" van Jack Shit, een dampende versie van Jarvis Cocker "A Drop of Nelson's Blood", de authentieke folk van "Hog-Eye Man" van Martin Carthy en het uitbundige "Greenland Whale Fisheries" (Van Dyke Parks) ook bekend van de versie van The Pogues tegenover staan. 3,5 sterren voor disc 2.

het is niet alleen goud dat blinkt. de nummers van de eigenzinnige David Thomas (Pere Ubu) zijn wat "weird" en ook de bijdragen van Joseph Arthur, Andrea Corr en Ed Harcourt beklijven een stuk minder.
"Spanish Ladies" en "Shenandoah" zijn de enige instrumentale nummers. de versie van laatstgenoemd nummer met zang van Van Morrison met The Chieftains is een stuk beter dan deze versie.

in de keurig verzorgde liner notes wordt de oorsprong van alle liedjes uitvoerig toegelicht met vaak op bijgeloof gebaseerde en soms obscene of gruwelijke teksten maar ook uitgesproken "love ballads".
dit unieke "Rogue's Gallery" is met name voor de folkliefhebber een aanrader.

Album werd geproduceerd door Hal Willner en opgenomen op diverse locaties in o.a. Los Angeles, New York, Seattle, Dublin en Londen

verwacht geen pittige alt.country rock zoals zij die samen met band op de Jayhawks albums maakten. dit album biedt fraaie americana (country, folk) spaarzaam geïnstrumenteerd met fraaie harmoniezang van Gary Louris en Mark Olson. meer akoestisch, ingetogen met minder rock en minder elektrisch gitaarwerk. slechts het up-tempo "Chamberlain, SD" rockt enigszins en doet qua sound denken aan de albums die zij met de Jayhawks maakten.

het met akoestische gitaren ingeleide "The Rose Society" waarna hun fraai samensmeltende stemmen invallen zet meteen de toon. wellicht is het vloeken in de kerk maar folky nummers als "Black Eyes", "Bloody Hands", Life's Warm Sheets" en met name "Saturday Morning on Sunday Street" brengen zoals hier al eerder aangehaald inderdaad de muziek van Simon & Garfunkel in herinnering, zoals ook de prachtig afsluitende door orgel gedragen ballad "The Trap's Been Set" dat doet.

gezapig zou ik dit album zeker niet noemen maar wellicht dat een 2-tal extra up-tempo nummers voor net iets meer afwisseling hadden kunnen zorgen, zoals dat ook geldt voor de 7 albums die Mark Olson met The Creekdippers maakte. ben niet bekend met de solo albums van Gary Louris. zijn debuut "Vagabonds" kreeg hier op MuMe een waardering van 4 sterren.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich George Reiff (bass guitar), Jimi Hey (drums), Chris Robinson (harmonica, backing vocals), Jason Yates (Hammond B-3 organ) en Ben Peeler (banjo, dobro).

Album werd geproduceerd door Chris Robinson (The Black Crowes)
Recorded at Sage & Sound Studios, Hollywood, California
All songs written by Mark Olson & Gary Louris

Mark Olson: vocals, acoustic guitar, Fender Rhodes, melodeon
Gary Louris: vocals, acoustic & electric guitar, harmonica

na 3 in eigen beheer uitgebrachte albums werd dit vierde album van Mark Olson en The Creekdippers uitgebracht op een "major label". hij vernoemde dit album naar zijn een jaar daarvoor overleden grootmoeder Jo Ellen. dat de inmiddels 64-jarige Mark Olson in staat is om goede liedjes te schrijven wisten we al van zijn prominente bijdragen aan de albums van The Jayhawks.

rijker en voller geïnstrumenteerd dan de 3 voorgangers met alle 10 "originals" van Mark Olson.
de eerste 2 roots rock nummers "Someone to Talk With" en "Linda Lee" hadden niet misstaan op een Jayhawks album.

fraaie alt.country/folk nummers als "Meeting in Lone Pine" met de weemoedige viool klanken van Mike Russell en "Diamond Davey" met dobro spel van Greg Leisz worden afgewisseld met het licht rockende "Rainbow of your Heart", de uitbundige folk van "Ben Johnson's Creek" met een blue grass sausje, de slow blues van "Letter from Africa", de country rock van "My Own Jo Ellen" en de afsluitende folky ballad "Rosalee".

zoals hierboven al opgemerkt heeft dit album meerdere luisterbeurten nodig. van de 7 albums die Mark Olson met The Creekdippers maakte behoort "My Own Jo Ellen" tot 1 van de beste. er staan geen zwakke broeders op en de muzikale omlijsting is een stuk beter verzorgd dan op de 3 voorgaande albums met o.a. Greg Leisz ( acoustic & electric guitar, bass, dobro, mandolin), Danny Frankel/Don Heffington (drums) en Brian Kane ( acoustic guitar, accordian, clarinet, saxophone)

Recorded at Chapparal Bottoms, Joshua Tree, California

de basis bezetting van The Creekdippers:
Mark Olson: vocals, acoustic guitar, dulcimer, piano
Victoria Williams: backing vocals, electric banjo, acoustic & electric guitar
Mike Russell: bass, mandolin, violin, backing vocals

na zijn vertrek uit The Jayhawks werd dit het debuut album van Mark Olson met The Creekdippers, dat begon als een trio en in eigen beheer werd uitgebracht. hij schreef alle nummers waarvan 3 (2,8 en 10) co-written met zijn toenmalige vrouw Victoria Williams.

rustige, ingetogen alt.country met lichte blue grass en folk invloeden. uitschieters zijn de veelbelovende opener "Flowering Trees" en "Valentine King" die qua sound met de prominente harmonica wel doen denken aan een Neil Young album als "Silver and Gold", het aanstekelijke "Humming Bird" en de afsluitende ballad "Jericho". voor het overige weinig memorabele liedjes met weliswaar prettig voortkabbelende muziek die helaas weinig beklijft. dit album klinkt uiterst relaxt en schiet daar soms wat in door zoals op "When School Begins" en "Eyes Are the Window" met la,la,la gezang.

de opvolgers van dit album "Pacific Coast Rambler" en "Zola and the Tulip Tree" bieden veel van hetzelfde en werden gemaakt met hetzelfde trio plus een aantal extra muzikanten. multi-instrumentalist Mike Russell speelde op diverse albums van Joe Henry mee, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Chaparral Bottoms, Joshua Tree, California

Mark Olson: vocals, guitar, harmonica
Victoria Williams: backing vocals
Mike Russell: fiddle, guitar, mandolin

de inmiddels 64-jarige uit Minneapolis afkomstige Mark Olson was mede oprichter van The Jayhawks, de band die hij na het tweede album "Tomorrow the Green Grass" verliet, mede om voor zijn toenmalige vrouw singer/songwriter Victoria Williams te zorgen die de diagnose multiple sclerose had gekregen.

"Mystic Theatre" is het zesde van de zeven albums die hij zou maken met The Creekdippers, de band die hij samen met Victoria Williams en een aantal andere muzikanten formeerde.

dit album behoort tot de betere van die 7 albums. verwacht geen pittige country rock a la The Jayhawks maar americana (alt.country/folk), die op folky nummers als "Bath Song" en "Naughty Marrieta" een enkele keer aan de muziek van Gillian Welch en David Rawlings doet denken.

Mark Olson schreef 10 nummers zelf. de overige 3 (tracks 3,6 en 9) werden geschreven door Victoria Williams die op die nummers de lead vocalen voor haar rekening neemt. haar aparte stem zal niet iedereen liggen. op de overige nummers is de aangename lead zang van Mark Olson te horen veelal gecombineerd met harmoniezang.

de country rock van het met akoestische gitaar ingeleide "No Water No Wood" waarna de pedal steel van Joshua Grange invalt is een sterke opener en zet meteen de toon. op "Betsy Dupree" is er een gastrol op pedal steel van Greg Leisz. het fiddle en viool spel van multi-instrumentalist Mike Russell voorziet diverse nummers van een blue grass sausje, zoals op het aanstekelijke "Mockingbird Chase the Crow" en de afsluiter "Bells of St. Mary". nummers die klinken alsof ze tijdens een spontane sessie werden opgenomen, maar eigenlijk geldt dat voor alle nummers op dit album, waarop de ongedwongen, ontspannen sfeer overheerst waarbij de lekker naturel gehouden productie van zijn thuisstudio wellicht ook een rol zal spelen. een beetje vreemde eend in de bijt is de Western swing van het door VIctoria Williams gezongen "It Don't Bother Me". samen met "Salome" 1 van de wat "mindere" nummers.

heb een zwak voor muzikanten als Mark Olson die wars van conventies of pretenties altijd zijn eigen ding is blijven doen. zo ook op dit album waar het spelplezier vanaf spat. de man die al weer vele jaren in Californië woonachtig is trad weer korte tijd toe tot The Jayhawks en maakte later o.a. nog 3 albums met zijn huidige vrouw de Noorse muzikante Ingunn Ringvold waarmee hij nieuwe muzikale wegen zou inslaan. ben niet bekend met zijn solo albums "Salvation Blues" (2007) en "Many Colored Kite" (2010).

met dank aan All Day Watcher voor het toevoegen van dit album.

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Creekdipper Recording, Joshua Tree, California (Summer 2003)

"December's Child is het vijfde album dat Mark Olson (ex Jayhawks) maakte met zijn band The Creekdippers met o.a. zijn toenmalige vrouw singer/songwriter Victoria Williams als prominent lid van dit gezelschap. het album bevat 11 eigen nummers, waarvan 2 co-written, het melodieuze "Say You'll Be Mine" met Gary Louris en het enige up-tempo rockende nummer "One Eyed Black Dog Moses" dat hij samen met Victoria Williams schreef.

rustige americana (alt.country,folk, rock) met een enkele keer lichte bluegrass invloeden, zoals op "December's Child" en "How Can This Be". nummers die prettig weg luisteren. zoals ook het met vioolspel weemoedig klinkende "Cactus Wren" en de country rock van "Still We Have a Friend in You" en "Climb These Steps We Will" beide met fraaie harmoniezang dat effect hebben. de opener "How Can I Send Tonight" behoort ook tot de sterkhouders.

de muziek werd uitgevoerd met hulp van o.a. Joshua Grange (electric & acoustic guitars, bass, pedal steel, vocals) en Michael Russell (violin, viola, bass, mandolin, vocals). Gary Louris speelde akoestische gitaar en zong mee op "Say You'll Be Mine".

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Route One Recording, Monticello, Mississippi

Mark Olson: vocals, acoustic guitar, piano, bass, dulcimer, banjo
Victoria Williams: electric guitar, wah wah banjo, harmonica, vocals

Charles Edward Weiss a.k.a. Chuck E. Weiss (R.I.P. 20-07-2021) van Joodse afkomst was een cult figuur, een singer/songwriter en tevens acteur uit de Los Angeles scene en o.a. bevriend met Johnny Depp en Tom Waits. "Extremely Cool" is zijn tweede solo album en verscheen 18 jaar later na zijn debuut "The Other Side of Town" waarop o.a. Rickie Lee Jones en Mac Rebennack (Dr. John) meespeelden.

op dit album staan 13 eigen nummers waarvan 6 co-written, waaronder 2 met Tom Waits de ballad "It Rains On Me" en het uitzinnige, ritmische "potten en panner" nummer "Do You What Know I Idi Amin" die duidelijk zijn signatuur dragen. de muziek is geen licht verteerbare kost met een variëteit aan stijlen juke-joint/Delta blues, New Orleans r&b, boogie woogie, jazz en rock 'n roll, gezongen met de gruizige brombeer stem van Chuck E. Weiss die sterke gelijkenis heeft met die van Tom Waits.

nummers als "Devil with Blues Suede Shoes" en "Just Don't Care" doen ook wel aan het werk van Captain Beefheart denken. op "Oh Marcy en "Pygmy Fund" beide met accordeon accenten klinken Cajun invloeden door. 2 nummers die redelijk conventioneel klinken.

"Sonny Could Lick All Them Cats" biedt jazz met "scat" zang, waar "Jimmy Would" met een blazerssectie en de hilarische afsluiter "Rocking in the Kibbitz Room" met een scheurende sax solo onvervalste rock 'n roll laten horen. "Extremely Cool" is een lekkere slow blues/jazz met "spoken words" met een fraaie sax bijdrage, waarna het tempo weer iets omhoog gaat met de foot stomping Delta blues van "Just Don't Care" en "Horseface".

"Extremely Cool" waarvan de teksten doorspekt zijn met veelal donkere humor is ondanks of juist door de diversiteit aan muziekstijlen na al die jaren nog steeds een uiterst genietbaar album. enige minpuntje is wellicht de kakofonie aan geluiden op het lo-fi opgenomen "Roll On Jordan".

op dit album speelden behalve Tom Waits (guitar, vocals) ook vermaarde sessiemuzikanten mee als o.a. Rick Vito (bass), Jim Christie en Mick Vincent (drums, percussion) en gitarist Tony Gilkyson, ooit lid van de bands Lone Justice (met zangeres Maria McKee) en X, een broer van singer/songwriter Eliza Gilkyson.

Album werd geproduceerd door Tony Gilkyson, Tom Waits, George Howard, Mike Hutchinson & Chuck E. Weiss

net als vele anderen ervoer ik haar gelijknamige debuut album uit 1979 destijds als een regelrechte sensatie. een meesterwerkje met uitsluitend sterke nummers met goede, verhalende teksten dat de tand des tijds heeft doorstaan. iedereen kent wel "Chuck E's in Love" dat tot een klassieker uitgroeide.

"Naked Songs" zijn inderdaad uitgeklede "unplugged" versies met nummers die eerder verschenen op haar tot dan toe 5 reguliere solo albums:

5 nummers 2,5,6,11,14 van het album "Rickie Lee Jones" (1979)
3 nummers 7,9,10 van "Pirates" (1981)
2 nummers 4,8 van "The Magazine" (1984)
2 nummers 1,12 van "Flying Cowboys" (1989)
2 nummers 3,13 van "Traffic from Paradise" (1993)
plus het nummer de jazz standard "Autumn Leaves" van het Rob Wasserman album "Duets" (1988)

(wijlen) meester bassist Rob Wasserman speelde bas op de 2 laatste nummers. op alle overige nummers horen we alleen Rickie Lee Jones (vocals, acoustic guitar, piano).

dat laatste wreekt zich op dit album dat met een tijdsduur van 70 minuten voelde als uitzitten. halverwege het album slaat de verveling toe en gaat ook haar stem wat tegen staan. waar anderen die kale versies als prachtig ervaren, ervaar ik die kale muziek op dit live album als iets teveel van het goede. mis de energie en rijkere arrangementen van de versies van haar studio albums.

afgezien van "Autumn Leaves" (Johnny Mercer/Joseph Kosma) werden alle liedjes geschreven door RLJ waarvan 3 co-written (1,2 en 12) waaronder "The Horses" met (wijlen) Walter Becker (Steely Dan).

Album werd geproduceerd door Russ Titelman & Rickie Lee Jones
Recorded at The Fillmore, San Francisco, California

Pop Pop is het eerste van de 4 cover albums die Rickie Lee Jones zou maken. zij voert op dit album merendeels oude jazz standards uit van dichters, pianisten, songwriters uit de jaren 30/40 van de vorige eeuw, zoals "The Second Time Around" (Jimmy Van Heusen) die o.a. de beroemde jazz standard "Swinging on a Star" schreef dat vooral bekend werd in de versie van Bing Crosby. haar aparte, hoge ietwat lijzige stem leent zich uitstekend voor dit repertoire.

verrassend is haar keuze om ook 2 songs van "eigentijdse" artiesten te coveren. de vrijwel onherkenbare covers van "Up from the Skies" (Jimi Hendrix) en "Comin' Back to Me" (Marty Balin/Jefferson Airplane), beide liedjes van albums uit 1967 hier voorzien van jazzy arrangementen.

de pop of rock op dit album is ver weg. de jazz is prominent aanwezig waarbij de muziek prachtig wordt ingekleurd met blaasinstrumenten als klarinet, saxofoon en een enkele keer viool op "Second Time Around" of bandoneon, dat nummers als "My One and Only Love", "Hi-Lili Hi-Lo" en "The Ballad of the Sad Young Men" van prachtige, weemoedige klanken voorziet.

zelf geen groot liefhebber zijnde van (vocale) jazz ervaar ik pure jazz liedjes als "Dat Dere" en "Bye Bye Blackbird" als iets teveel van het goede. daar waar zij de jazz laat versmelten met folk/pop invloeden zijn dat wat beter in het gehoor liggende nummers. die 3 nummers bevinden zich op het eind "I Won't Grow" en "Love Junkyard" beide met fraaie harmoniezang en het klein gehouden "Comin' Back to Me".

onder de muzikanten bevinden zich klasbakken als Charlie Haden (bass), Robben Ford (acoustic nylon string guitar) en Joe Henderson (saxofoon).

Album werd geproduceerd door Rickie Lee Jones & David Was
Recorded at Topanga Skyline Recording Studio, California

zoals de titel aangeeft is dit album een live registratie van een volledig solo gespeeld concert van Graham Parker (vocals, acoustic & electric guitar).

een 3-tal nieuwe liedjes "Soul Corruption" waarin hij een deel van de tekst van Bob Marley 's "Crazy Baldhead" verwerkt, "The 3 Martini Lunch" met een venijnige tekst over de muziekindustrie, het geëngageerde "Durban Poison" dat voor zich spreekt plus een fraaie, indringende cover van de Sam Cooke klassieker "A Change is Gonna Come" dat dit album afsluit.

de overige liedjes verschenen eerder op zijn albums met zijn band The Rumour

- White Honey, Gypsy Blood en Back to Schooldays van het album "Howlin' Wind"
- Hotel Chamberlain en Black Honey van "Heat Treatment"
- Watch the Moon Come Down van "Stick To Me"
- You Can't Be Too Strong en "Protection van "Squeezing Out Sparks"

aangevuld met 2 nummers "Back in Time" en "Don't Let It Break You Down" van het solo album "The Mona Lisa's Sister".

ondanks dat Graham Parker prima bij stem is en de songs goed zijn wordt de muziek op dit album op een zeker moment eentonig. wellicht had dit voorkomen kunnen worden als hij door een side man, bij voorbeeld zijn trouwe muzikale kompaan van The Rumour gitarist Brinsley Schwarz was begeleid, zoals het Ierse folkicoon Christy Moore zich vaak tijdens zijn concerten laat begeleiden door gitarist Declan Sinnott, maar dat terzijde. gezien de waardering hier fijn dat anderen"Live! Alone in America" anders ervaren.

Recorded live at The Theatre of Living Arts, Philadelphia
All songs written by GP (except 14)

een album met weinig uitschieters waarbij de muzikale omlijsting of beter gezegd de 80's productie met de klinisch klinkende Linn drumcomputer "drum programming" en de weinig naturel klinkende keyboards de kwaliteit van de liedjes in de weg zitten.

"You Can't Take Love for Granted" is een veelbelovende opener. een soulvolle ballad en meteen het absolute prijsnummer. "Glass Jaw" en het up-tempo rockende "Just Like a Man" doen er weinig voor onder.

een aantal nummers zoals "Passive Resistance" en "A Miracle a Minute" die sterk aan het werk van Elvis Costello doen denken overtuigen een stuk minder, zoals ook de reggae van "Sounds Like Chains" met lelijke keyboards, "Beyond a Joke" en "Last Couple on the Dance Floor" met weinig aansprekende melodieën dat niet doen met als dieptepunt de soort van disco rock van de afsluiter "The Smart Bomb".

het vrolijke up-tempo rockende "Life Gets Better" en de piano ballad "Anniversary" met een saxofoon partij van Mel Collins zijn wat mij betreft samen met de 3 eerste songs de sterkhouders.

de combinatie van de "poppy" sound, de mindere composities en de 80's productie leiden tot een wisselvallig album.

5 jaar later zou Graham Parker het pareltje "The Mona Lisa's Sister" maken gevolgd door prima albums als "Human Soul" en "Struck By Lightning". tussendoor verscheen in 1985 het album "Steady Nerves" dat werd uitgebracht onder de naam Graham Parker & The Shot. 3 leden van die band Brinsley Schwarz (guitars), George Small (keyboards) en Kevin Jenkins spelen mee op "The Real Macaw". Gilson Lavis bekend van de band Squeeze beroerde de drums. er zijn gastrollen voor Sarah Larson (violin), Mel Collins (saxophones), Morris Pert (percussion) en Andy Ebsworth (Linn drum programming).

Album werd geproduceerd door David Kershenbaum
Recorded at Ramport Studios, London
All songs written by Graham Parker

de opvolger van "Human Soul" (1989) is wederom een sterk album van de destijds 41-jarige voormalige "angry young man" Graham Parker, waarbij het venijn op dit album meer in de maatschappelijk betrokken teksten zit dan in de muziek, zoals in "They Murdered the Clown" dat over de harde muziek business gaat. de man zelf werd meermalen wegens gebrek aan commercieel succes door platenlabels gedropt.

de blues, rock en soul invloeden zijn zeker aanwezig maar opvallend zijn de folk/roots invloeden die worden ingebracht door de Amerikaanse gastmuzikanten als (wijlen) Garth Hudson (accordeon, Hammond organ), John Sebastian (harmonica), de Amerikaanse folkmuzikant Jay Ungar (viool) en Cyndi Cashdollar (dobro, lap steel).

een aantal hoogtepunten zijn het mid-tempo "She Wants So Many Things" met de accordeon klanken van Garth Hudson, de met harmonica ingeleide ballad "Strong Winds", het folky "The Kid with the Butterfly Net" met prachtig vioolspel van Jay Ungar, het ingetogen "Wrapping Paper" met een fraaie dobro partij en prachtige klanken van het blaasinstrument cornet, de heerlijke rootsrock van nummers als "And It Shook Me"en "Over the Border", het bescheiden rockende "Ten Girls Ago" en de afsluitende soulvolle ballad "The Sun Is Gonna Shine Again".

wellicht dat er met 15 nummers net iets teveel nummers opstaan. vanwege een aantal wat mindere songs als "A Brand New Book", het met een reggae sausje overgoten "When I Was King" en "Children and Dogs" volstaan 4 sterren.

Graham Parker die in de 70's zijn hoogtijdagen beleefde met de band The Rumour en in de vergetelheid raakte zou later nog 2 reünie albums maken met die band "Three Chords Good" (2012) en "Mystery Glue" (2015). de inmiddels 75-jarige man blijkt nog steeds solo en met zijn nieuwe band The Goldtops met o.a. oudgedienden Martin Belmont en Geraint Watkins optredens te verzorgen. het echt grote succes was niet voor hem weggelegd.

Album werd geproduceerd door Graham Parker
Recorded at Dreamland Studios, Hurley (in de buurt van Woodstock), New York
All songs written by GP

de basis bezetting van dit album:

Graham Parker: vocals, acoustic & electric guitars, harmonica
(wijlen) Andrew Bodnar: bass
Pete Thomas (bekend van zijn langdurige samenwerking met Elvis Costello): drums, percussion

de opvolger van het sterke "The Mona Lisa's Sister" biedt meer van hetzelfde met dezelfde vertrouwde mix van blues, rock, soul en een vleugje reggae. wat meer rockend en iets voller geproduceerd met iets minder memorabele songs.

merendeels puntige pop/rock songs met een kop en een staart die nogal inwisselbaar klinken. nummers als "Little Miss Understanding, "Dancing for Money", "Sugar Gives You Energy", "Daddy's a Postman" en "I Was Wrong" luisteren lekker weg maar beklijven niet echt.

hoor Graham Parker het liefst in de door hem soulvol gezongen ballads als "My Love's Strong" en "Big Man on Paper". samen met de uitbundige reggae van "Soultime" met blazerssectie, het melodieuze "Everything Goes" en het felle, venijnig rockende "Slash and Burn" een aantal uitschieters.

de dreinende synth pop van "You Got the World" gooit wat roet in het eten op dit verder consistente album. goed genoeg voor 4 sterren maar zoals gezegd minder dan de voorganger "The Mona Lisa's Sister" dat iets betere songs bevat.

behalve Graham Parker (lead & backing vocals, guitars) speelden mee Brinsley Schwarz (guitars, backing vocals), Andrew Bodnar R.I.P. 05-01-2026 (bass) beiden van zijn vroegere band The Rumour, James Hallawell (Hammond organ), Steve Nieve (synthesizers), Pete Thomas (drums) en Beizel Sicks (percussion) plus een blazerssectie (sax, trombone, trompet). de fraaie koortjes werden verzorgd door Sonia Jones Morgan en Carmen Daye.

Album werd geproduceerd door Graham Parker, Brinsley Schwarz & Jon Jacobs
Recorded at Livingston Studios, London
All songs written by Graham Parker

de opvolger van het teleurstellende "Ghostyhead" (1997) liet 6 jaar op zich wachten en bevat 12 nieuwe songs van de inmiddels 71-jarige eigenzinnige singer/songwriter Rickie Lee Jones, wiens aparte stem je moet liggen. tussendoor verscheen het cover album "It's Like This" (2000).

het hierboven vermelde pop genre dekt de lading niet. iets dat meteen duidelijk wordt met de jazzy opener "Ugly Man" met een halverwege invallende blazerssectie en sax solo dat gevolgd wordt door "Second Chance" met een fluit solo en een sterke Steely Dan vibe heeft, de jazz bossa nova van "Bitchenostrophy" met Bill Frisell op gitaar en het sterk op basspel leunende, licht funky "Little Mysteries". "Lap Dog" en "Mink Coat at the Bus Stop" laten meer slow blues met jazz accenten horen.

hoogtepunten zijn het up-tempo gospelachtige "Tell Somebody", de folky ballad "Sailor Song" met een bijdrage van David Hidalgo (Los Lobos) op akoestische gitaar, het stuwende, melodieuze "It Takes You There" met een bijdrage op elektrische en slide gitaar van Nels Cline (Wilco) en de minimaal gehouden piano ballad "The Evening of My Best Day" met cello accenten. de afsluiter "A Face in the Crowd" met "distorted" gitaren ervaar ik als een dissonant.

een gevarieerd (blues, folk, jazz, gospel) album dat tot 1 van haar betere, latere albums mag worden gerekend. kan mij wel voorstellen dat de liefhebber van het eerste uur de catchy songs van haar klassieke debuut album/magnum opus uit 1979 zou kunnen missen.

onder de muzikanten bevinden zich (wijlen) meester drummer James Gadson, bassist Mike Elizondo, de vermaarde toetsenist Greg Phillinganes en jazz pianist Neil Larsen. de backing vocals werden mede verzorgd door Ben Harper, Grant Lee Phillips en zangeres Syd Straw.

Album werd geproduceerd door Rickie Lee Jones & David Kalish
All songs written by RLJ (except "Sailor Song" c/w DK)

Rickie Lee Jones: vocals, acoustic guitar, rhythm guitar, electric guitar, Wah Wah guitar, slide guitar, sitar, keyboards, piano, bowed dulcimer, percussion, tambourine