het tweede album van dit uit East L.A. afkomstige roots rock gezelschap biedt wederom een heerlijke mix van blues, r&b, rock 'n roll en in mindere mate norteno (Mexicaans muziekgenre) en country. genres waarmee de oprichters/gitaristen/lead vocalisten van de band Manuel Gonzales en Ruben Guaderrama in hun jeugd opgroeiden. hun sound wordt om die reden ook wel Ameri-Mex genoemd en is enigszins vergelijkbaar met die van Los Lobos, hoewel de Blazers meer van de rock 'n roll zijn. een band met een sterke ritmesectie waar de gitaren heerlijk overheen soleren.

dat is goed terug te horen op de stevige rock 'n roll nummers als "Fun & Laughter" met de Chuck Berry gitaar riffs en "All Day Long", maar de groep biedt meer dan dat. zoals de in het Spaans gezongen nummers "Cumbia Del Sol" en "Cero" beïnvloed door het opzwepende Colombiaanse cumbia muziekgenre of de punky rockabilly van "Before I Get Too Old" en "What's Wrong With You".

"Brother" is dan weer een slow-blues ballad en op "Let Me Go" en "Stuck In My Head" valt stevige blues rock te horen. het prijsnummer is hun onweerstaanbare cover van de blues boogie "Going Up the Country" (Al Wilson), dat het origineel van Canned Heat overtreft.

het aanstekelijke "Ooh-Poo-Pah-Doo" een cover van de New Orleans r&b muzikant Jessie Hill sluit dit gevarieerde album af, waarbij opgemerkt mag worden dat niet alle nummers van het songwriters duo Gonzales/Guaderrama even sterk zijn. de doorsnee rockers "I'll Stay Right Here", "Dance the Night Away" en "Stuck in My Head" zijn weinig memorabel maar mogen de luisterpret niet drukken.

de band blijkt nog steeds op te treden met Ruben Guaderrama als enig lid van de originele line-up. Manuel Gonzales verliet de band in 2008.

Album werd geproduceerd door Cesar Rosas (Los Lobos) die eveneens hun debuutalbum produceerde
Recorded at C.R.G. Studios, Rowland Heights, California

Manuel Gonzales: vocals, electric & acoustic guitars, bass, drums & percussion
Ruben Guaderrama: vocals, electric & acoustic guitars, tres, piano
Lee Stuart: vocals, electric bass
Mando Goss: drums

met gastmuzikanten Victor Bisetti (drums, percussion), Cesar Rosas (percussion), Eddie Baytos (piano, organ) & Gene Aguilera (backing vocals)

het vierde album van de inmiddels 52-jarige Malinese muzikante Rokia Traore is wederom een juweeltje. op haar debuut "Mouneissa" bleef zij het dichtst bij haar Afrikaanse roots.

op de sterke voorganger "Bowmboi" is haar muziek al iets meer op westerse oren gericht. die lijn zet zij voort op "Tchamantche", waarop zij iets meer het experiment aangaat, zoals op de funky ritmische nummers "Zen", "Tounka" en "Koronoko" en de lichte jazzy accenten op de zwoele afsluiter "A Ou Ni Sou". de "human beat box" geluiden van Sly Johnson zijn gelukkig bescheiden gehouden en storen niet.

de meer ingetogen nummers als "Dounia", "Dianfa" en "Kounandi" met de klanken van het snaarinstrument n'goni zijn stuk voor stuk voorzien van memorabele melodieen. ook het schitterende titelnummer "Tchamantche" met prachtig repeterende gitaar klanken behoort tot die categorie.

alle teksten worden door Rokia Traore loepzuiver in Malinees dialect gezongen. de Engelse vertaling hiervan is toegevoegd, maar het is toch vooral de muziek die indruk maakt. hulde voor de geweldige productie van Calum McColl en Thomas Weill.

op de opvolger "Beautiful Africa" ontwikkelde zij haar muziek verder en is wat meer fusie muziek te horen. haar laatste album "Ne So" verscheen alweer 10 jaar geleden in 2016. blijft de vraag of dit enorme talent ons nog eens zal verblijden met een nieuw album.

All songs written, composed & arranged by Rokia Traore (except "Zen" & "A Ou Ni Sou" co-written)
Recorded at Studio du Manoir, Leon, France

haar doorbraakalbum. een juweeltje. de muziek op dit album en natuurlijk de prachtstem van Rokia is door een ringetje te halen. toch klinkt deze al iets meer gekunsteld dan haar debuut Mouneissa. ideale muziek voor de zondagochtend. heb zelf een voorkeur voor de "klein" gehouden nummers, zoals het openingsnummer M'bifo. wederom en prachtig album.

het derde album van de in Edinburgh geformeerde Schotse folkgroep Malinky is het 1e album met de nieuwe leadzangeres Fiona Hunter. zij verving singer/songwriter Karine Polwart die de groep had verlaten.

op dit album staan door de groep bewerkte Ierse en Schotse traditionals plus een bewerking van een Kroatisch volksverhaal "The Sun's Cousin" op muziek gezet door Ewan MacPherson en door hem samen met Steve Byrne voorzien van Engelse tekst en "Flowers of Saskatchewan" een nummer van de in Schotland geboren en naar Canada geëmigreerde folkie/singer/songwriter David Francey. een aangrijpend nauwelijks bekend relaas over de slag tijdens de Tweede Wereldoorlog bij het Franse Dieppe waarbij rond de 1000 Canadese soldaten het leven lieten.

verwacht geen folk rock in de traditie van Fairport Convention of Steeleye Span. de muziek op dit album is in een modern jasje gestoken traditionele folk met een 3-tal instrumentale nummers (4,7 en 10) "jigs/reels". op de overige nummers wordt de leadzang merendeels voor rekening genomen door Fiona Hunter, die over een betere, meer expressieve stem beschikt dan Karine Polwart. op de border ballad "Hughie the Graham" en "Flowers of Saskatchewan" zijn de lead vocals van Steve Byrne. track 5 is met leadzang van Mark Dunlop.

"King Orfeo" is gebaseerd op de Griekse mythe Orpheus en Eurydice en wordt door Fiona Hunter prachtig gezongen in de oud Schotse taal. 1 van de hoogtepunten samen met de ballads "Clerk Saunders" en "My Ain Countrie". ook de murder ballad "The Bonnie Banks O Fordie" behoort daartoe.

in 2019 verscheen t.g.v. het 20-jarig bestaan van de groep het zesde album "Handsel". een 2-cd (1 met nieuwe nummers en 1 met archief opnamen).

"The Unseen Hours" werd geproduceerd door John Morran
Recorded at Watercolour Studio, Ardgour, Lochaber, Scotland

de band ten tijde van dit album:

Mark Dunlop: bodhran, whistles, flute, uileann pipes, lead & backing vocals
Steve Byrne: bouzouki, cittern, guitar, lead & backing vocals
Fiona Hunter: lead & backing vocals, cello
Ewan MacPherson: mandolin, guitar, octave mandolin, tenor banjo, jew's harp, darabuka, backing vocals
Jon Bews: fiddle, backing vocals

Karine Polwart was t/m 2005 de lead zangeres van de uit Edinburgh afkomstige Schotse folkgroep Malinky. zij speelde mee op de eerste 2 albums van die band en begon daarna een solocarrière.

dit is haar 2e solo album met alle 12 door haarzelf geschreven liedjes. de maatschappelijk en politiek geëngageerde Karine Polwart schuwt het niet om in haar teksten allerlei misstanden aan de kaak te stellen en dat siert haar. "truth is a story scribbled in chalk just an hour before the flood....".

er valt weinig op haar prachtige zang aan te merken maar helaas laat de kwaliteit van haar liedjes te wensen over. teveel nummers op dit album met moderne folk/pop willen de middelmaat niet ontstijgen. de muziek wordt spaarzaam ingekleurd met behalve een ritmesectie o.a. accordeon en een enkele keer een strijkkwartet zoals op "Terminal Star", 1 van de betere nummers.

andere uitschieters zijn "Don't Know Why", "Take It's Own Time" dat zij voor haar vader Stuart Polwart schreef en "Balerie Balloo" een eerbetoon aan de Schotse Jane Haining die in de jaren 30 als missionaris in een Hongaars weeshuis in Boedapest met o.a. Joodse kinderen werkte en tijdens de nazi bezetting werd getransporteerd naar Auschwitz waar zij in 1944 op 47-jarige leeftijd werd omgebracht.

de afsluiter "Follow the Heron" is een nieuwe versie van een nummer dat eerder verscheen op het Malinky album "Three Ravens".

zoals gezegd teveel anonieme liedjes die lang niet allemaal beklijven. mis de meer traditionele folk en de vollere sound van Malinky op dit solo album van de in het VK gerespecteerde inmiddels 55-jarige Karine Polwart. ken niet al haar werk en sluit niet uit dat zij later betere albums heeft gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Mattie Foulds
Recorded at Castlesound Studios, Pencaitland, East Lothian, Scotland

behalve een aantal gastmuzikanten en het strijkkwartet bestond de Karine Polwart Band ten tijde van dit album uit:

Mattie Foulds: drums & percussion
Kevin McGuire: double bass & vocals
Karine Polwart: acoustic guitar & lead vocal
Steven Polwart: acoustic & electric guitars, vocals
Inge Thomson: piano accordion, melodica, triangle & vocals

"Verse by Verse" is een album uit 2018 van de uit Mississippi afkomstige singer/songwriter Caroline Herring die al eerder een aantal prima albums maakte in het country/folk genre. van dit album verscheen in 2019 "Verses" met 12 nummers van dit album aangevuld met 1 nieuw nummer "What Sweeter Music" van de Engelse dichter en geestelijke Robert Herrick (1591-1674), feitelijk een kerstliedje. "Verses" is de Europese uitgave en verscheen op het label Continental Song City van het in Andelst gevestigde Continental Record Services

met de psalmen en christelijke verzen wilde zij de luisteraar troost en verlichting bieden in moeilijke, verwarrende tijden. de liedjes worden door haar prachtig gezongen en de "folk" muziek is spaarzaam geïnstrumenteerd (gitaar, piano en viool). haar zang wordt op meerdere nummers aangevuld met fraaie harmoniezang.

minder intens dan vergelijkbare albums als "My Mother's Hymn Book" van Johnny Cash of het veel rijker geinstrumenteerde "Angel Band" van Emmylou Harris, maar voor de liefhebber van christelijke, spirituele liedjes een aanrader.

vanwege het album "Verses" bedankt zij in de liner notes o.a. "Bart Pijpers at CRS for his continued support"

Album werd geproduceerd door Caroline Herring
Recorded in Nashville, Tennessee (in de oude thuisstudio van Alison Krauss)

Caroline Herring: guitar, vocals
Steven Sheehan: guitar
Will Buthod: piano
Kristin Weber: violin
Carrie Crespino, Sam Crespino: vocals

Stand at the crossroads and look for the ancient paths
Ask where the good way is and walk in it
And you will find rest for your souls
(Jeremiah 6:16)

een fraai album van de in folk kringen gelauwerde Susan McKeown oorspronkelijk afkomstig uit Dublin maar al vele jaren woonachtig in de States. behalve singer/songwriter staat zij bekend als musicoloog en was zij actief bij vele folk projecten. zij sleepte met al haar werk al vele prijzen in de wacht.

op dit album een project van traditionele folk vermengd met "wereldmuziek" staan veel door haar bewerkte Angelsaksische traditionals (Engeland, Ierland, Schotland) met zoals gezegd meerdere nummers waar exotische invloeden (o.a. Afrika, India en Azië) in zijn verwerkt, zoals te horen valt op de Schotse traditional "The Dark Haired Girl" (ook bekend in de versie van Clannad) en "Lord Baker" met de Malinese kora speler Mamadou Diabate. het laatste nummer is eveneens bekend van Christy Moore op het Planxty album "Words and Music".

verder zijn op het up-tempo "Goodbye and Farewell" de tablas van de Indiase muzikant Samir Chatterjee en op het veel gecoverde "The Lowlands of Holland" de erhu (een 2-snarige Chinese viool) bespeeld door Wang Guowei prominent aanwezig. een mooie, klein gehouden versie maar prefereer de cover van (wijlen) Norma Waterson. een nummer waarvan de tekst niks van doen schijnt te hebben met onze Lage Landen, maar dat terzijde.

heb een voorkeur voor de meer traditioneel gehouden ballads, zoals het Schotse "Bonny Greenwoodside", dat de band Planxty onder een andere titel "The Well Below the Valley" opnam, het door haar solo a-capella gezongen "Dark Horse on the Wind" van de Ierse songwriter (wijlen) Liam Weldon maar met name de 2 slotnummers, de authentieke folk van "To Fair London Town" gespeeld met de Ierse traditionele folkgroep Lunasa en het ingetogen "The Moorlough Shore" fraai ingekleurd met cello en uilleann pipes. de Ierse zangeres Dolores Keane maakte hier eerder ook een prachtversie van.

wederom een indrukwekkend album met 2 door haar in het Iers Gaelic gezongen nummers "The Dark Haired Girl" en "Young Nancy Oberlin".

Album werd geproduceerd door Susan McKeown
Recorded at Mission Sound, Brooklyn, New York

een verzamelaar van Leo Kottke die alleen op de Europese markt werd uitgebracht. er valt altijd wel iets af te dingen op de samenstelling/songkeuze van dit soort verzamelaars.

de 14 nummers zijn afkomstig van:

1,3,4,9,11 en 13 van "Mudlark" (1971)
2,5 en 8 van "Ice Water" (1974)
6 en 14 van "Dreams and All That Stuff" (1974)
7,10 en 12 van "Chewing Pine" (1975)

8 virtuoos gespeelde instrumentale nummers met als hoogtepunten "Cripple Creek", "Mona Ray", de traditional "All Through the Night" en "Poor Boy" een nummer van 1 van zijn leermeesters John Fahey.

van de 6 nummers met zang steken "Eight Miles High" (McGuinn/Crosby/G.Clark) ooit gecoverd door onze eigen Golden Earring, het folky "Pamela Brown" een cover van country zanger Tom T. Hall, "You Tell Me Why" (R. Elliott) hoewel die niet kan tippen aan het origineel van The Beau Brummels en de folkblues van zijn eigen "Standing in My Shoes" er boven uit.

op nummers als "Hear the Wind Howl" en het met band gespeelde "Don't You Think" (Marty Robbins) komt zijn onopvallende, donkerbruine stem iets tekort maar dat mag de pret niet drukken.

deze verzamelaar sluit af met de Bob Wills klassieker "San Antonio Rose" dat hij op onnavolgbare wijze koppelt aan de hymne "America the Beautiful". ook Neil Young coverde deze hymne maar in het huidige tijdbestek valt het te betwijfelen of hij dit ooit nog zal zingen tijdens zijn concerten.

"Hear the Wind Howl" is weliswaar een beknopt maar fraai overzicht van de rasmuzikant Leo Kottke.

dit album bevat americana (country, folk) van de Zwitserse singer/songwriter Rene "Coal" Burrell. zijn broer Reto Burrell die eveneens "rootsy" albums maakt produceerde dit album en speelde mee op diverse instrumenten.

Coal's stem is prima geschikt voor dit genre en gezien zijn zang en uitspraak zou denken je dat hij een Amerikaan is. "Billy Brown" is een fraaie mid-tempo rocker met Steve Earle vibes en meteen het prijsnummer, waarna het eveneens melodieuze, mild rockende "Workin' Man" volgt. wederom een prima nummer net als het sterke "Scarred Boy" en de country ballad "Bell Rings Wrong" met fraaie accenten van het accordeonspel van Andrea Ulrich.

daarna zakt het album behoorlijk in met de honky-tonk nummers "She's a Beauty Queen" en "Honky Tonk Tale" en het rammelende, rommelige "Gentle".

"My Angel's Whining" en de afsluiter "Heart of Stone" met backing vocals van Anita Maric zijn beide goed in het gehoor liggende "folky" ingetogen liedjes ingekleurd met o.a. banjo, fiddle, harmonica en pedal steel.

"Workin' Man" is het sympathieke debuut van "Coal" waarna nog 4 albums zouden volgen.

Recorded at Foolpark Recording Studio, Luzern, Zwitserland
All songs composed and written by Coal (except 5 c/w Reto Burrell)

Coal: vocals, acoustic guitar, harp
Reto Burrell: acoustic & electric guitar, mandolin, backing vocals
Charlie Zimmerman: electric lead guitar
Daniel Alexander: bass
Angelo Bossi: drums
Marcel Zimmermann: fiddle
Jurg Oswald: pedal steel
Dani Wach: organ, piano
Handsome Hank: banjo

het tweede live album van Traffic werd opgenomen tijdens een tournee in 1973 door Duitsland met de line-up van sessiemuzikanten bekend van de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section (Barry Beckett (keyboards), Hood (bass) en Roger Hawkins (drums) die meespeelden op het studio album "Shoot Out at the Fantasy Factory".

de nummers zijn afkomstig van de volgende albums:

"Glad" en "Freedom Rider" van "John Barleycorn Must Die" (1970)
2,3 en 4 van "Shoot Out at the Fantasy Factory" (1973)
5 en 6 van "The Low Spark of High Heeled Boys" (1971)

oorspronkelijk verschenen als 2-LP en later als re-issue op 1 cd uitgebracht. de lang uitgesponnen live versies klinken nogal geïmproviseerd als een spontane jam sessie met o.a. de toetsen solo's van Barry Beckett en de gitaarsolo's van Steve Winwood en zijn niet perse beter dan de studio versies van die nummers.

hoogtepunten zijn "Freedom Rider", de door Steve Winwood gezongen pracht ballad "(Sometimes I Feel So) Uninspired" en "Shoot Out at the Fantasy Factory"

het instrumentale "Tragic Magic" van Chris Wood en "Light Up of Leave Me Alone" een nummer van Jim Capaldi door hem gezongen ervaar ik als de zwakke songs. beiden zijn duidelijk mindere songwriters dan Steve Winwood.

de muziek bevat de vertrouwde Traffic sound, Britse 70's rock met wat folk en jazz invloeden en zou ik persoonlijk niet classificeren als het hierboven genoemde genre jazz-rock.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Chris Backwell

het tweede en laatste album van deze Ierse traditionele folkgroep. van de groep verscheen eerder het album "After the Ball" (1991) met als lead zangeres Frances Black. de zus van de gevierde Mary Black, die 1 Mei a.s. in het kader van haar "farewell tour" een eenmalig in concert in Nederland in zaal Tivoli/Vredenburg zal geven.

de band Arcady werd begin jaren 90 opgericht door bodhran speler Johnny McDonagh, mede oprichter van het vermaarde Ierse folkgezelschap De Dannan die in 2000 ophielden te bestaan.

op dit album staan vrijwel uitsluitend door de groep bewerkte Ierse traditionals, uitgezonderd "John O'Dreams" een lied van de Engelse folkie Bill Caddick dat o.a. door Christy Moore werd gecoverd op diens album "The Iron Behind the Velvet". Bill Caddick was mede oprichter van de obscure Engelse folk/rock groep Home Service (met o.a. John Tams). "Fahy's Reel" is een nummer van de Ierse fiddler Paddy Fahey.

de 9 instrumentale nummers ( reels, jigs, slow reel en hornpipes) worden razendknap uitgevoerd en zullen de liefhebber van dit soort traditionele folk vermoedelijk wel aanspreken.

mijn voorkeur gaat naar de 7 "songs" met de prachtige, loepzuivere zang van de Ierse folkzangeres Niamh Parsons, t.w. "The Boys of Barr Na Sraide", "John O'Dreams", The Banks of Sullane", "The Rocks of Bawn" en "Once I Loved". op 2 nummers "The Rambling Irishman" en "The Banks of the Lee" wordt haar zang aangevuld met de a-capella zang van The Voice Squad (Phil Callery, Fran McPhail, Gerry Cullen). beide kippenvel nummers die de muziek van de Engelse folkgroep The Watersons in herinnering brengen.

de instrumentale nummers klinken wat frisser en moderner dan de meer puristische uitvoeringen van De Dannan, waardoor deze (althans voor mij) beter genietbaar zijn.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Liam O'Maonlai (Hammond organ, piano, harmonium, didgeridoo) bekend van de Ierse band Hothouse Flowers, Michael McColdrick (flute), Neil Martin (cello) en Brendan Power (harmonica).

Album werd geproduceerd door Johnny McDonagh
Recorded at Sulan Studios, Ballyvourney, Co. Cork, Ireland

Niamh Parsons: vocals
Nicholas Quemener: guitars, flute, whistle, vocal
Patsy Broderick: piano, keyboards
Conor Keane: accordion
Brendan Lorrissey: fiddles
Johnny McDonagh: bones, bodhrans, triangle

het tot nu toe enige live album van Alison Krauss & Union Station is veruit mijn favoriet.
authentieker, minder gepolijst en energieker dan de reguliere studio albums met band en haar solo albums.

een 5-tal traditionals (5,8,15,17,24), 2 nummers (1 en 3) van songwriter Robert Lee Castleman, plus covers van o.a. "Tiny Broken Heart" (The Louvin Brothers), "New Favorite" (Gillian Welch/David Rawlings), "Broadway" (The Cox Family), "Oh, Atlanta" (Mick Ralphs) een 2-tal nummers (13 en 25) van bandlid Ron Block en een 3-tal nummers (2,14 en 19) van Jerry Douglas.

de ballads gezongen met de zoete engelenstem van Alison Krauss worden afgewisseld met de meer up-tempo bluegrass nummers als "Bright Sunny South" en "Tiny Broken Heart" beide met sterke leadzang van Dan Tyminski, die ook de lead vocal op de klassieker "A Man of Constant Sorrow" voor zijn rekening neemt. op het eveneens up-tempo "Faraway Land" verzorgt Ron Block de leadzang.

nummers die in combinatie met de 4 instrumentale nummers, het aanstekelijke "Choctaw Hayride" (Jerry Douglas), de onvervalste bluegrass van "Tiny Broken Heart", het door Jerry Douglas solo op dobro gespeelde " A Tribute to Peador O'Donnell/Monkey Let the Hogs Out" (co-written Donal Lunny) dat een lust voor het oor is en het uitbundige "We Hide & Seek" voor de nodige afwisseling zorgen.

ook het duet "The Boy Who Wouldn't Hoe Corn" en "Take Me for Longing" laten fraaie "feel good" bluegrass horen. de prachtige gospel "Down to the River to Pray" (een live opname van "Austin City Limits") wordt a-capella gezongen met een aantal bandleden en wijkt iets af van de versie van het album/sountrack "O Brother, Where Art Thou".

een (h)eerlijk live album met bezielde, gedreven gespeelde muziek gespeeld door ras muzikanten. gitarist/zanger Dan Tyminski verliet in 2025 na een 30-jarig dienstverband de band en begon een solo carrière. hij droeg nog wel bij aan het vorig jaar verschenen album "Arcadia".

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded live on April 29 and 30, 2002 at The Louisville Palace, Louisville, Kentucky

Alison Krauss: lead vocal, fiddle
Dan Tyminski: guitar, mandolin, vocals
Jerry Douglas: dobro
Ron Block: banjo, guitar, vocals
Barry Bales: acoustic bass, electric upright bass, vocals
Larry Atamanuik: drums, percussion

Eric Clapton selecteerde alle nummers voor deze samenwerking met de vermaarde Amerikaanse jazz trompettist Wynton Marsalis uitgezonderd "Layla" dat op verzoek van de bassist Carlos Henriquez aan de set list werd toegevoegd.

een album dat zowel blues als jazzliefhebbers zal aanspreken. ben zelf geen uitgesproken jazzliefhebber dus mijn voorkeur gaat naar het stevig blues rockende "Forty Four" een nummer van Chester Burnett aka Howlin' Wolf (ooit ook gecoverd door Little Feat) met een heerlijk solerende Clapton, de up tempo boogie-woogie van "Kidman Blues", de "traveling blues" van "Joliet Bound" met lead zang van trombonist Chris Crenshaw en de aanstekelijke, vrolijke klanken van het aloude "Corrine, Corrina" met Taj Mahal op zang en banjo.

op de meer jazz georiënteerde nummers als "The Last Time" en "Careless Love" wordt uit een ander vaatje getapt en horen we een croonende Eric Clapton zingen. ben ook minder gecharmeerd van deze "Layla" versie, hoewel de jazz liefhebber er wellicht een andere beleving bij zal hebben.

"Stagger Lee" is een dvd bonus track en staat niet op de cd. een veel gecoverde Amerikaanse folk klassieker uit 1923 dat vooral bekend werd in de versie van r&b zanger Lloyd Price.

de band bestond uit Victor Goines (clarinet), Marcus Printup (trumpet), Chris Crenshaw (trombone), Don Vappie (banjo), Chris Stainton (keyboards), Dan Nimmer (piano), Carlos Henriquez (bass) en Ali Jackson (drums). "living legend" bluesman Taj Mahal trad op als "special guest".

er wordt geweldig gemusiceerd op dit album, dat de die hard Clapton blues liefhebber wellicht minder zal aanspreken.

Album werd geproduceerd door Eric Clapton, Wynton Marsalis & Ashley Schiff Ramos
Recorded Live on April, 7, 8 arnd 9 at Jazz at Lincoln Center, N.Y.C.

(deel) citaat uit de liner notes (Wynton Marsalis, June 2, 2011)

"We wanted those concerts to sound like people playing music they know and love, not like a project. We agreed to let the music show how the blues continues to speak with clarity and immediacy across all lines of segregation. We combined the sound of an early blues jump-band with the sound of New Orleans jazz to accommodate the integration of guitar/trumpet lead and to give us the latitude to play different grooves from the Delta to the Caribbean and beyond. New Orleans is a mythic birthplace of jazz, the blues, gospel, rhythm & blues, and rock 'n roll. It is the perfect place to find our common heritage. We decided to use the instrumentation of King Oliver's Creole Jazz Band plus two (electric guitar and piano), because they transformed the world of music with a set of 1923 recordings and, with performances like "Dipper Mouth Blues", forever established the blues as a centerpiece of jazz"

het vierde solo album van Alison Krauss. de cover geeft al te denken. heb meer met natuurlijke schoonheid inclusief de imperfecties. op dit album met veel covers van country liedjes van bekende en minder bekende country songwriters slaat de tot de in perfectie gefabriceerde, bijna klinisch klinkende muziek een beetje door, hoewel ik het liever geen muzak wil noemen.

veel ballads gezongen met haar zoete engelenstem die in mijn beleving iets teveel "over the top" klinken met weldadige strijkers op nummers als "River in the Rain" en "All Alone Am I" die het geheel mierzoet maken. ook "Windy City" en "You Don't Know Me" klinken eveneens als aalgladde Nashville country, niet direct "my cup of tea".

sterkhouders zijn de aanstekelijke up-tempo nummers "It's Goodbye etc" met bescheiden big band klanken, "Dream of Me" (ondanks de tenenkrommende tekst) en het veel gecoverde "Poison Love" (Elmer Laird) waarvan de ultieme versie op het Doug Sahm album "Doug Sahm and Band" (1973) verscheen. ook de cover van T-Bone Burnett prefereer ik boven haar versie. de Willie Nelson cover "I Never Cared For You" met lichte jazzy accenten wil eveneens beklijven, waarvan de live versie evenals de live versie van "Windy City" meer sprankelend klinkt dan de studio versie.

15 en 16 zijn extra bonus tracks. haar obligaat klinkende cover van de Rodney Crowell klassieker "Till I Gain Control Again" mist de emotie en zeggingskracht van de versie van Emmylou Harris. op het eveneens glad gestreken tweede Willie Nelson nummer "Angel Flying Too Close to the Ground" zijn de backing vocals van het gospel trio The McCrary Sisters te horen. op deze 2 nummers spelen o.a. Greg Leisz (pedal steel) en Mickey Raphael (harmonica) mee.

een teleurstellend album met nogal wisselend songmateriaal waar de authentieke bluegrass of "roots" muziek helaas ver te zoeken is.

de inmiddels 74-jarige Nils Lofgren was in 1968 nog maar 17 jaar oud toen hij in Washington D.C. de groep Grin oprichtte. een trio dat destijds bestond uit hemzelf, George Daly (bas) en Bob Berberich (drums). bassist George Daly werd vanaf de plaatopnames vervangen door Bob Gordon. de eerste 2 albums werden als trio opgenomen. vanaf het derde album "All Out" werd zijn broer Tom (gitaar, toetsen) toegevoegd en werd de band een kwartet.

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

1,2,3,4 van "Grin" (1971)
5 en 6 niet eerder uitgebrachte outtakes van de "Grin" sessies
7 t/m 12 van "Grin 1+1" (1972)
13 non-LP b-side van de single "White Lies"
14 t/m 18 van"All Out" (1972)
19 van "Gone Crazy" (1974)

de muziek van Grin is een mix van pop en rock met lichte blues, country en zelfs gospel invloeden, zoals op "Sing for Happiness". de milde (country) rock van "Everybody's Missin' the Sun", "We All Sung Together" beide met fraaie koortjes, "Lost a Number" en "Hi, Hello Home" met backing vocals van Graham Nash luisteren lekker weg. melodisch sterke nummers.

dat gaat ook op voor het bluesy "See What a Love Can Do" met harmoniezang van Danny Whitten, Neil Young en Ralph Molina en een aantal van de meer stevig rockende nummers als "White Lies", "Moontears" "Slippery Fingers" en "You're the Weight".

daar staan wel wat misperen tegenover in de vorm van het zwaar georkestreerde "Soft Fun", het melige, zwakke "Just to Have You" , "Ain't Love Nice" en "All Out" waarvan de laatste 2 worden ontsierd door de overschreeuwde zang van Kathi McDonald.

dat Nils Lofgren wel een goede song kan schrijven bewijst hij dan weer met het mooie, ingetogen "Sad Letter".

Albums werden geproduceerd door David Briggs
All songs written by Nils Lofgren
Dedicated to the memory of Bob Gordon & David Briggs

Nils Lofgren is een geweldige gitarist, een redelijk tot goede zanger maar geen songwriter van de buitencategorie (uitzonderingen daargelaten). Grin werd in 1974 opgeheven waarna hij aan zijn solo carrière ging werken. zijn gelijknamige debuut album "Nils Lofgren" (1975) met de klassieker "Keith Don't Go" een eerbetoon aan de nog steeds in leven zijnde Keith Richards en met name "Cry Tough" (1976) draaide ik in mijn jeugd grijs en zijn n.m.m. 70's klassiekers. de man is sinds 1984 als side-man 1 van de drijvende krachten van Bruce Springsteen's E Street Band en is daar kennelijk goed op zijn plek.
hij bleef al die jaren met een enkele uitschieter solo albums van wisselvallige kwaliteit uitbrengen.

(deel) citaat uit de liner notes (Steve Smolen, 1999)

΅GRIN's big break came in 1968 when Neil Young was playing the famed D.C. night club, The Cellar Door. Lofgren was able to sneak backstage and talk up his band to Neil, who finally handed his Martin guitar saying "Play me some of your songs". He liked what he heard and told Lofgren that he would help GRIN when they got to L.A. Nils would join the sessions for Neil's classic "After The Gold Rush" album. Among many contributions, he played piano on Young's classic rocker "Southern Man".

Nils and band members Berberich and Daly were all soon in L.A. and with Young's assistance, started playing as the house band at the Corral in Topanga Canyon. GRIN was now ready to record their first album at Wally Heider Studios in San Francisco"

een fraaie verzamelaar van de inmiddels 54-jarige Alison Krauss met toegankelijke, radiovriendelijke liedjes.
niet verwonderlijk dat dit album in de States goed was voor 2x platina. onder haar fans mag zij collega's als Emmylou Harris, Linda Ronstadt en Dolly Parton rekenen.

herken hetgeen Theoden King hierboven schrijft, dat haar lieflijke, zoete stem op den duur niet zo kan bekoren. mis ook de expressie en kracht in haar stem van zangeressen als Harris en Ronstadt.

veel prachtig gezongen ballads op dit album waarbij allerlei hartenleed passeert en verrassende covers van de rock ballad "Oh, Atlanta" van wijlen Mick Ralphs (ex Mott the Hoople, Bad Company) en "I Will" (Lennon/McCartney) beide nummers die minder beklijven. ook "Sleep On" (Nelson Mandrell) en "In the Palm of Your Hand" (Ron Block) ervaar ik als mindere nummers.

hoogtepunten zijn naast het titelnummer, "Teardrops Will Kiss the Morning Dew" (Paul Craft), de gospel "When God Dips His Pen of Love in My Heart" met de Cox Family, "I Don't Believe You've Met My Baby" met het geweldige spel van Jerry Douglas op Weissenborn gitaar en met name de mid-tempo ballad "When You Say Nothing at All" (co-written Don Schlitz) die o.a. de hit "The Gambler" van Kenny Rogers schreef.

los van de leden van haar uitstekende Union Station band speelden op dit album o.a. mee, Sam Bush (mandolin), wijlen Roy Huskey Jr. (acoustic bass), wijlen Kenny Malone (drums), Stuart Duncan (harp, fiddle) en de vermaarde Jerry Douglas (guitars, dobro) die vanaf 1998 lid werd van haar band. de prachtige harmoniezang op vele nummers mag niet onvermeld blijven.

vanwege de rijkere instrumentatie en de meer authentieke bluegrass klanken gaat mijn voorkeur uit naar haar live album "Alison Krauss & The Union Station" (2002).

een dubbelaar van Richard Thompson. cd 1 (nummers 1 t/m 10) genaamd "Voltage Enhanced" is een elektrisch band album en cd 2 (nummers 11 t/m 19) "Nude" bevat akoestische muziek aangevuld met o.a. cello en viool.

op cd 1 zijn de hakketakkende, ritmische opener "Razor Dance" gevolgd door de boogie van "She Steers By Lightning" een wat tegenvallend begin. prijsnummers zijn het mid-tempo "Hide It Away" en de stemmige, sfeervolle folky ballads "Put It There Pal" en "The Ghost of You Walks". van de vuig "punky" rockende nummers (7 t/m 9) steekt "Bank Vault in Heaven" er boven uit.

cd 2 bevat een flink aantal pareltjes waaronder "Baby Don't Know etc", "Cold Kisses", het macabere relaas van slager "Sam Jones" en met name "Woods of Darney" het aangrijpende, intense verhaal over een vrouw die haar geliefde (een soldaat in WO1) op het slagveld heeft verloren en een andere soldaat die een op zijn lichaam gevonden trouwfoto aan haar geeft en verliefd op haar wordt (And it's many a soldier, who goes into battle, your corporal and I, we just hear and obey, perhaps we'll lie in the darkness together, with your love to bind us, in the Woods of Darney). de viool klanken van Sid Page versterken de melancholie van dit prachtnummer.

zijn trouwe muzikale kompaan (wijlen) Danny Thompson ook bekend van zijn werk met John Martyn is op cd 2 te horen met zijn fameuze spel op akoestische bas, evenals zijn zoon Teddy Thompson en zangeres Christine Collister met hun backing vocals.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom & Tchad Blake
Recorded at Sunset Sound Factory, Hollywood, California
All songs composed by Richard Thompson

de band op cd 1:
Richard Thompson: guitar, vocal, mandolin, hurdy gurdy
Simon Nicol: guitar
Jerry Scheff: electric bass
Jim Keltner/Pete Thomas: drums
Michell Froom: keyboards

een fraaie verzamelaar samengesteld uit de 2 albums die Tim Hardin voor het label Verve maakte met 8 nummers van het album "Tim Hardin 1" en 7 nummers van "Tim Hardin 2".

los van de veel gecoverde meer bekende liedjes als "Reason to Believe", "Misty Roses" en "If I Were a Carpenter" en de klassieker "How Can We Hang on to a Dream" staan er meer song pareltjes op.

Tim Hardin was een songwriter van de buitencategorie getuige prachtige, klein gehouden folky liedjes als "Red Balloon" en "Black Sheep Boy" en breekbare, intieme ballads als, "It'll Never Happen Again", "Speak Like a Child" en "Lady Came from Baltimore".

liedjes die worden afgewisseld met het bluesy "Green Rocky Road" met een fraaie harmonica partij, de slow blues van "How Long" en de rock-a-billy van "Smugglin' Man".

het ingetogen "Tribute to Hank Williams" is een ontroerend eerbetoon met o.a. de tekstregels "goodbye Hank Williams, I didn't know you, but I've been in places you've been, he sang from his heart, took the pain for his sins".

jammer dat om label redenen 1 van zijn mooiste liedjes "Simple Song of Freedom" ontbreekt, dat op andere verzamelaars wel te vinden is.

Alle liedjes werden geschreven door Tim Hardin, die reeds op de jonge leeftijd van 39 jaar aan een overdosis heroïne kwam te overlijden. een dramatisch gegeven.

tja er is hier al veel gepost bij het tweede Dylan album maar ik doe toch nog een duit in het zakje. de destijds 21 jarige Bob Dylan moet haast wel een oude ziel in een jong lichaam hebben gehad, gezien de teksten van liedjes als "Masters of War" een nummer dat later prachtig zou worden gecoverd door Pearl Jam's Eddie Vedder.

een akoestisch folk album met merendeels eigen songs door hem solo uitgevoerd, hoewel hij op tracks 7 en 11 begeleiding krijgt van een band bestaan uit een ritmesectie, gitaar en piano.

veel songs groeiden uit tot klassiekers en zitten in mijn muzikale geheugen gegrift. o.a. zijn eigen indringende versie van "A Hard Rain's A-Gonna Fall" tijdens het door George Harrison georganiseerde "The concert for Bangladesh".

vandaar dat de aandacht meer naar de minder bekende songs uitgaat, zoals "Bob Dylan's Dream" waarvan hij de melodie schreef nadat hij de Engelse folkie Martin Carthy het Brits/Amerikaanse folknummer "Lord Franklin" live had zien uitvoeren, de folk blues "Down the Highway" geïnspireerd door Big Joe Williams, de traditional "Corrina, Corrina", het profetische "Talking World War 3 Blues", "Honey, Just Allow Me One More Chance" gebaseerd op een nummer van de Texas country blues muzikant Henry Thomas en de afsluiter "I Shall Be Free" afgeleid van Leadbelly's (Huddie Ledbetter) "We Shall Be Free".

het schrijnende "Oxford Blues" gaat over de legerveteraan en burgerrechten activist James Meredith die uiteindelijk na protesten in 1962 als eerste Afro-Amerikaanse student werd toegelaten tot de tot dan toe raciaal gescheiden Universiteit van Mississippi. ongelooflijk trouwens dat dit zich nog geen 65 jaar geleden afspeelde.

het valt te vrezen dat nummers als "Masters of War" in het huidige Amerika weinig weerklank zullen vinden in het Witte Huis. de mensheid is hardleers.

veel prachtige outtakes, o.a. "Let Me Die In My Footsteps" van dit album zouden later verschijnen op volume 1 van "The Bootleg Series Vol 1-3" (1991).

(deel) citaat uit de liner notes van Nat Hentoff:

"Among the musicians and singers who influenced him were Hank Williams, Muddy Waters, Jelly Roll Morton, Leadbelly, Mance Lipscombe and Big Joe Williams. And, above all others, Woody Guthrie.
At ten, he was playing guitar, and by the age of fifteen, Dylan had taught himself piano, harmonica and autoharp"

fraaie verzamelaar met muziek uit de beginperiode (the classic years 1967-1975) van deze legendarische band. deze is als volgt samengesteld:

cd 1
1. van het gelijknamige album "Fairport Convention" (1968) een Joni Mitchell cover met zang van Judy Dyble en Ian Matthews
2 t/m 7 van "What We Did On Our Holidays" (1969)
8 t/m 11 van "Unhalfbricking" (1969)
12 t/m 16 van "Liege & Lief" (1969)

cd 2
17. Now Be Thankful (Thompson/Swarbrick) een folk ballad met meerstemmige zang, verscheen eerder alleen als a-side van een single op het Island label
18. Bonny Bunch of Roses (Trad) een outtake van de "Full House" sessies dat ruim 25 jaar in de archieven is blijven liggen; prima nummer met zang van Dave Swarbrick met geweldig gitaarspel van Richard Thompson
19 t/m 20 van "Full House" (1970) inclusief het lange, merendeels instrumentale "Sloth" met wederom heerlijk gitaarspel van RT
21 Poor Will and the Jolly Hangman (Richard Thompson/Dave Swarbrick) is een outtake van "Full House"
22 Journeyman's Grace van "Angel Delight" (1971)
23 John Lee van "Babbacomba Lee" (1971)
24 en 25 van "Rosie" (1973)
26 t/m 28 van "Nine" (1973)
29 t/m 32 van "Rising For the Moon" (1975)

cd 1 bevat het beste werk van de band met o.a. 5 stuks 5 sterren nummers van de klassieker "Liege & Lief". voor de rest prachtig bewerkte traditionals, sterk songmateriaal van Sandy Denny en Richard Thompson en een bijzonder fraaie cover "Percy's Song" (Bob Dylan). "Meet on the Ledge" en "Genesis Hall" zijn de vroege bewijzen van Richard Thompson's enorme songwriters kwaliteiten en groeiden uit tot klassiekers.

het songmateriaal op 2 is een stuk minder met o.a. composities van Dave Swarbrick en Trevor Lucas.
"The Plainsman" (Trevor Lucas/Peter Roche) en 2 sterke Sandy Denny nummers, het akoestisch folky "Stranger to Himself" en de prachtige ballad "One More Chance" steken boven de rest uit.

5 sterren voor cd 1 en 3,5 voor cd 2.

een kort citaat uit de uitgebreide liner notes van Patrick Humphries (London, April, 1998)

"It was 28th May 1967 - just three days before The Beatles released the landmark Sgt. Pepper album, when a group of nervous teenagers shuffled onto the stage of a church hall in north London and played together for the first time as Fairport Convention

The less than capacity crowd (estimated at 15) watched as the group ran through a selection of cover versions of current American underground favourites, songs by the likes of Bob Dylan, Jefferson Airplane and Phil Ochs. Fairport then disappeared to the restaurant opposite, where they blew the whole of the evening's 5 pound profit on a Chinese meal"

de rest is geschiedenis.....

een degelijk maar nogal wisselvallig album met weinig echt memorabele nummers. de productie neigt wederom sterk naar overproductie waarbij de gebruikelijke smaakmakers als koortjes en een blazerssectie niet ontbreken.

sterkhouders (geen hoogtepunten) zijn de met fraai akoestisch gitaarspel ingeleide mid-tempo opener "Tonight", de ballad "N'oubliez Jamais" met de weemoedige accordeon klanken, de groovy swingende Tony Joe White cover "Across from Midnite" en het 2-tal nummers op het eind, de sobere piano ballad "That's the Way Her Love Is" en de eveneens klein gehouden blues ballad klassieker "Need Your Love So Bad" met een fraaie lead gitaar partij van Tim Renwick.

goede tweeden zijn het licht funky "Wayward Soul" en het lekker rockende "Loving You Tonight" van Squeeze songwriters Difford/Tolbrook.

de zwaar opgepimpte Bob Marley cover "Could You Be Loved", de "over the top" ballads "That's All I Need to Know" en "What Do You Say" en het licht rockende "The Last One to Know" ervaar ik als draakjes.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. oudgediende Chris Stainton (piano, organ), Kenny Aronoff (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass) en de gitaristen Michael Landau, Dean Parks en Tim Renwick (bekend van zijn samenwerking met singer/songwriter Al Stewart).

dit album opent sterk met de up-tempo rockende Leonard Cohen cover "First We Take Manhattan", gevolgd door de lekkere melodie van "Different Roads" en de ballad "My Father's Son" mede geschreven door Graham Lyle van het Schotse folkpop duo Gallagher & Lyle. een 3-tal sterke nummers.

het verval begint daarna al met de door strijkers en "programming" ontsierde Steve Winwood cover "While You See a Chance". de ballads o.a. "She Believes in Me" (Bryan Adams/Eliot Kennedy) en "Where Would I Be Now" (Michael McDonald/Tony Joe White) zijn niet slecht maar vanwege de gladde productie "raken" die niet echt. de man heeft veel betere ballads dan deze gecoverd.

het songmateriaal lijkt naarmate het album vordert alleen maar slechter te worden met als dieptepunten "Ain't Gonna Cry Again" en "Soul Rising" 2 nummers mede geschreven door Peter John Vettese, die in de 80's de toetsenist was van de band Jethro Tull. samen met de ballads "Love to Lean On" en "On My Way Home", een nummer van de Franse 80's rock pop ster Jean-Jacques Goldman" een 4-tal holle, zielloze 13 in een dozijn composities. een ander dieptepunt is de ballad "Naked With You" (Roachford) dat verdrinkt in een bombastisch strijkers arrangement.

kan de euforie van een aantal users hierboven niet delen. wellicht werd Joe Cocker op albums als deze overruled door arrangeurs en producers ( 4 op dit album). "No Ordinary World" is helaas mijn eerste onvoldoende voor een Joe Cocker album. wat blijft is de prima zang van de man.

opvallend feitje is dat onder de gitaristen zich Adam Seymour en Robbie McIntosh bevinden, beide ex Pretenders.

bij dit soort albums vraag je jezelf af waar het vuur en de bezieling is gebleven van een album als "Sheffield Steel" geweldig geproduceerd door het duo Chris Blackwell/Alex Sadkin met ook nog eens veel beter songmateriaal.

deze tweede EP van de groep maakt deel uit van de re-issue uit 2003 (1-cd) met hun tweede album "Gas Food Lodging" wat mij betreft hun magnum opus met gitarist/songwriter Chuck Prophet als toegevoegde waarde, iets wat terug te horen valt op deze wat stuurloze EP.

dat de band uit de postpunk scene voortkwam is goed te horen op de garage rock van "Aspirin", het rammelende, wazige "Death and Angels" en het chaotische "Apartment 6".
van de 7 liedjes steekt "Black Night" er boven uit, 1 van de weinige nummers met een kop en staart.

de destijds uit Los Angeles afkomstige neo-psychedelische garage scene werd later door muziekcritici ook wel "the Paisley Underground" genoemd.

citaat uit de liner notes (Fred Mills)

"Green On Red's professional career, in 1982, moved forward a notch. A year earlier they'd self released a 12" EP (untitled, athough it's sometimes referred to as "2 Bibles") and were now preparing to shop a new demo tape they'd recently recorded when the Dream Syndicate's Steve Wynn stepped in. Wynn's own Down There label had been established in order to release his group's material, already a fan of Green On Red, he now offered his services to the band. Recalls Stuart "We all owe a lot to Steve. He did a great job with his label; then he helped us out in the studio later doing some songs; and then he helped us get our first real deal, too"

een veelzijdig album van de uit Oregon afkomstige singer/songwriter Carrie Clark. zij put uit een breed pallet aan americana muziek (o.a. bluegrass, country, folk, jazz, rock) waardoor de muziek regelmatig alle kanten opvliegt.

veel van die nummers in al die diverse stijlen, zoals de vaudeville opener "Bum Bah Dum", het stevig rockende "What Have We Done", het jazzy "The Night Before" of de slow blues van "It Burns" willen niet echt beklijven, waarbij het dreinende, lang gerekte "Down at my Knees" een mispeer is.

prijsnummers zijn de folk/country ballad "Where Are You", de piano ballad "Fade Away", het folky "I'm a Lark" en het afsluitende kinderliedje "Sing Me", nummers waarop de muziek klein wordt gehouden en wordt ingekleurd met instrumenten als de accordeon, glockenspiel en mandoline.

al met al te weinig memorabele liedjes gezongen met de ietwat schelle stem van Carrie Clark op dit veelzijdige of juist daardoor wisselvallige album met een beperkt aantal uitschieters.

behalve haar band waren er gastrollen voor een strijkkwartet en een blazerssectie.

Album werd geproduceerd door Martin Feveyear
Recorded at Jupiter Studios, Seattle, Washington
All songs written by Carrie Clark (except tracks 3,8,11 & 12 co-written Greg Fulton)

Carrie Clark: vocals, acoustic guitar, piano, glockenspiel

The Lonesome Lovers...
Greg Fulton: acoustic. electric & lap steel guitars, mandolin, ukulele, B3 organ, tremolo piano, backing vocals
Kohen Burrill/Kevin Emerson: drums
Rob Witmer: accordion
Dave Pascal: electric bass & upright bass

een live album dat in 2013 verscheen van een concert dat de Young Tradition ooit 45 jaar geleden gaf op de universiteit Oberlin College, Ohio, VS.

een illuster folk gezelschap uit de 60's dat bestond uit de Engelsen Peter Bellamy afkomstig uit Bournemouth, Heather Wood uit Sheffield en de Amerikaan Royston Wood (geen familie) die dit trio in 1965 in Londen formeerden. de groep hief zichzelf op in 1969.

een a-capella groep die destijds de aandacht trok door zich tijdens optredens als rocksterren te verkleden. de liedjes die zij vertolken zijn voornamelijk traditionals die hen via overlevering van anderen bereikten zoals via het uit Sussex afkomstige folkgezelschap The Copper Family, de uit Norfolk afkomstige folk singer Harry Cox, uit de collecties van Cecil Sharp of Ralph Vaughan Williams of een enkele keer "The Two Magicians" getipt werden door iemand als folk icoon Martin Carthy. alle overige liedjes zijn merendeels "sea shanty" songs, waaronder "Heave Away, Me Johnny" een nummer dat Roger McGuinn zou coveren op zijn gelijknamige debuut album (1973). ook het veel gecoverde "John Barleycorn" (o.a. Traffic) ontbreekt niet.

i.p.v. de muziek gedateerd te noemen kun je die beter in de tijdgeest van de 60's plaatsen. de groep oogstte destijds veel succes met hun optredens in het VK en ook daarbuiten (Canada, USA). een vergelijking met de a-capella zang van het folk familiegezelschap The Watersons ligt voor de hand, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de rijkere, vollere zang van de onvolprezen Watersons.

deelcitaat van Heather Wood (R.I.P. 15-07-2024) die de laatst overlevende van de groep was en vanaf 1977 in New York woonde:

"The Young Tradition really started on 18 April 1965, when I walked into the Scots Hoose, a pub in London, and heard Pete and Royston for the first time. It ended on 29 September 1969 with a farewell concert at Cecil Sharp House, headquarters of the English Folk Dance & Song Society, in London.

We sang all over England and Scotland, and made one foray to Belfast. We played venues ranging from local folk clubs to the Royal Festival Hall, the Royal Albert Hall, and Liverpool Cathedral. Fun was had.

Because we had this pad in Kilburn, London, where many visiting American musicians stayed, it seemed natural that we should tour in America. We somehow persuaded our record company, Transatlantic, to advance us the money for the airfares. In 1967, we landed on the Fourth of July. We played Gerde's Folk City in NYC, the Newport Festival in Rhode Island, and a club called the Mousehole in Toronto, where we appeared for four nights. Gordon Lightfoot came down every night - which we much appreciated.

Our third tour began on Tuesday 12 November 1968. We did concerts in Philadelphia and Boston (Club 47), then headed to Oberlin College in Ohio, where this recording was made. As I recall, many of the students and some of the faculty were on hunger strike, protesting the army being allowed to recruit on campus"

My memories of those days are hazy, to say the least. It was, after all, the Sixties.

de rest is geschiedenis.......

tot mijn blijdschap eindelijk de re-issue van dit album (2003, music on cd) kunnen aanschaffen. een klassieker van het uit Tucson, Arizona afkomstige gezelschap Green On Red, die ooit in 1979 begonnen als een punkband genaamd The Serfers. een kwartet destijds bestaande uit Dan Stuart (vocals, guitar), Chris Cavacas (keyboards, vocals), Alex MacNicol (drums) en Jack Waterson (bass). op "Gas Food Lodging" het tweede album is de groep uitgebreid met gitarist/songwriter Chuck Prophet, die samen met de bandleden een groot deel van de nummers schreef.

de groep produceert op dit album een soort van americana garage roots rock met alt.country (rock), folk en psychedelische invloeden. hoorbaar zijn de invloeden van The Dream Syndicate, Television, Velvet Underground en Neil Young. vanwege het toetsenspel van Chris Cavacas herinnert de muziek ook wel aan die van het album "Jonathan Richman & The Modern Lovers" (1976).

10 ijzersterke songs met de geweldige opener "That's What Dreams Are For" en "Sixteen Ways" die sterk aan de Zuma sound van Neil Young doen denken, die worden afgewisseld met de onvervalste country rock van "Black River" gedreven door harmonica klanken, de heerlijke roots rock van "This I Know" en de meezinger "Fading Away" en de nog iets vuiger gespeelde, spetterende nummers als "Hair of the Dog" en "Sea of Cortez" met eveneens aanwezige Neil Young vibes.

de traditional "We Shall Overcome" is een fraaie, rustige alt.country/folk afsluiter van dit zinderende album, waar de energie vanaf spat. iets wat ik ooit mocht ervaren tijdens een gedenkwaardig optreden van de band ergens in 1985 op het poppodium van zaal Lantaren/Venster in Rotterdam. de band met de charismatische zanger/gitarist Dan Stuart en gitarist Chuck Prophet speelde toen de zaal plat.

van de 2 bonus tracks is het onbegrijpelijk dat het sterke titelnummer "Gas Food Lodging" niet op het originele album met 10 nummers verscheen. het nummer verscheen wel in 1985 als "Dutch 45 single". de tweede bonus track "Sixteen Ways" is een snellere meer punky versie dan de versie die op het album verscheen.

"Gas Food Lodging" het tweede album van de band kan met recht als een klassieker in dit genre worden beschouwd

Album werd geproduceerd door Paul B. Cutler (van The Dream Syndicate)
Recorded at Eldorado Recording Studios, Hollywood, California

na 2 albums met de band The Loose Connection is dit het eerste solo album van de inmiddels 68-jarige uit Dublin afkomstige Ierse zangeres Niamh Parsons.

op dit album staan uitsluitend oude, voornamelijk Ierse traditionals en een enkele Schotse traditional, het aloude, veel gecoverde "The Water Is Wide". alle nummers worden prachtig uitgevoerd met de geweldige zang van Niamh Parsons, die wellicht gezegend is met 1 van de mooiste Ierse vrouwenstemmen.

het bekende "The Banks of the Nile" dat ook door Sandy Denny en Dolores Keane werd gecoverd en "The Maid on the Shore" worden door haar solo a-capella gezongen en een 2-tal nummers zingt zij a-capella met anderen "Sally Sits Weeping" met haar zus Anne en "Droimeann Donn Dilis" met zanger Ciaran O' Gealbhain. samen met het prachtige "Fear a Bhata" 1 van de 2 nummers die in Iers Gaelic worden gezongen.

de muziek op dit album met merendeels ballads is uiterst spaarzaam geïnstrumenteerd. zo wordt zij op "Kilnamartyra Exile" alleen begeleid door een akoestische gitaar, op "The Water Is Wide" door de piano en op "The Wounded Huzzar" door een knoppen accordeon.

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog, zoals op het aanstekelijke "Alexander" ingekleurd met gitaar en mandoline of de afsluiter "The Flower of Magherally O" met de klanken van fiddle, low whistle en Uileann pipes.

onder de muzikanten bevinden zich (wijlen) Gavin Ralston (guitars), John McSherry (low whistle, pipes), Dee Moore (bass), Paul Kelly (fiddle, viola) en Steve Dunford (bodhran). de laatste speelde in een grijs verleden in de Ierse folkband General Humbert, waar de Ierse zangeres Mary Black ooit deel van uitmaakte voordat zij aan haar solo carrière begon te werken.

een aanrader voor de liefhebbers van prachtig gezongen traditionele in dit geval Ierse folk.

Album werd geproduceerd door Niamh Parsons, Gavin Ralston & Alan Whelan
Recorded at Marguerite Studios, Dublin

"My Father's Face" werd na "Time Step" (1983) het tweede door T-Bone Burnett geproduceerde album van gitaarvirtuoos Leo Kottke.

hij zingt niet onverdienstelijk op nummers als het melodieuze "Everybody Lies" met een harmony vocal van David Hidalgo (Los Lobos), het humorvolle "Why Can't You Fix My Car" met fraaie accordeon klanken, het wat merkwaardige "Back in Buffalo" gelardeerd met geluidseffecten en het eveneens grappige "Jack Gets Up".

onder de instrumentale nummers bevinden zich een aantal prachtige miniatuurtjes, zoals "B.J" dat doet denken aan de sfeer van de Ry Cooder soundtrack "Paris, Texas", "My Aunt Francis" en "Mona Ray".

het eveneens instrumentale "Doorbell" is een sfeervolle afsluiter met de klanken van o.a. glockenspiel, marimba en tubular bells. hulde voor de mooie productie in de meesterhanden van T-Bone Burnett.

Recorded at Ocean Way Recording, Hollywood, California
All songs written by Leo Kottke

na 2 zwakke gladde, gepolijste albums "Taj" en "Never Like Before" is dit album een soort van verademing. na een 4-tal albums uit de 70's dat begon met "Mo' Roots" en eindigde met "Music Fuh Ya" met Caribische invloeden (calypso, West-Indische steel band muziek en reggae) keert hij op dit album terug naar een veelzijdig blues album dat diverse blues genres combineert met invloeden van r&b, soul en rock.

2 eigen nummers (1 en 3) van Taj Mahal waarvan met name de elektrische Chicago blues van het in de Muddy Waters stijl gespeelde "Blues Ain't Nothin" met een scheurende harmonica partij indruk maakt. "Strut" is een zogenaamde "scat and stutter blues".

voor het overige covers van o.a "Hard Way" (T-Bone Walker), de blues ballad "Stranger In My Own Home Town" (Percy Mayfield), 2 nummers mede geschreven door Fats Domino "Going to the River" en het uitbundig swingende "I'm Ready" met onvervalste New Orleans r&b, "Mockingbird" met vraag en antwoord zang een duet met (wijlen) soul zangeres Etta James, het rockende "The Hoochi Coochi Co" met de bekende piano riedels is een nummer van 1 van de eerste Afro-Amerikaanse rock 'n rollers Hank Ballard (John Henry), die het nummer "The Twist" schreef, dat o.a. in Nederland een grote hit werd voor Chubby Checker.

de soul blues van de Otis Redding klassieker "That's How Strong My Love Is" en de Motown klassieker "I Can't Help Myself" bekend in de versie van The Four Tops worden fraai soulvol gecoverd door de nog prima bij stem zijnde Taj Mahal.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Bill Payne (piano), (wijlen) Richie Hayward (drums) beide van de band Little Feat, Bob Glaub (bass), (wijlen) Ian McLagan (organ), Tony Braunagel (drums) en Johnny Lee Schell (guitar).

de opvolgers "Phantom Blues" en "Senor Blues" liggen qua sound en songmateriaal in het verlengde van dit album. de inmiddels 83-jarige Taj Mahal heeft dit jaar nog steeds een vol tourschema met optredens in de VS en Canada. zijn nieuwe album "Time" met zijn Phantom Blues Band staat gepland voor release 1 mei 2026.

als liefhebber van het eerste uur blijf ik een zwak houden voor de meer authentieke folk blues albums uit zijn beginperiode met o.a. meestergitarist Jesse Ed Davis.

Album werd geproduceerd door John Porter

de hoes laat een schilderij van een "jitterbug" zien, een snelle swingdans uit de jaren '30 en '40 en wordt als volgt toegelicht:

"Capturing the artistic, political and cultural accomplishments of African-Americans, William H. Johnson (1901-1970) depicted everyday life, social issues and world concerns in a direct style that has been described as folk inspired. "Jitterbugs" is one of the 1600 diverse and dynamic works by African-American artists in the permanent collection of the National Museum of American Art, Smithsonian institution"

verwacht geen authentieke Ierse folk op dit album. het is een fusie album van Balkan muziek afkomstig uit Bulgarije en Macedonië vermengd met Ierse folk invloeden. de complexe veelal sterk ritmische muziek is vol en rijk geïnstrumenteerd.

het initiatief voor dit album kwam van het Ierse folkicoon Andy Irvine (bouzouki, hurdy-gurdy) die op dit album een duo vormde met Davy Spillane (uileann pipes, low whistle), die eerder o.a. deel uitmaakte van de Ierse folkband Moving Hearts met Donal Lunny en Christy Moore.

van de 7 instrumentale nummers, veelal "dance tunes", heeft de Macedonische traditional "Dance of Suleiman" nog wel iets weg van Ierse folk, maar op de overige nummers overheersen de ritmische invloeden uit de Balkan.

de 2 nummers met zang bekoren het meeste en vormen fraaie rustpunten, de ballads "The Bear's Rock" en "Kadana" met prachtige zang van de Hongaarse zangeres Marta Sebestyen bekend van haar solo albums en haar werk met de Hongaarse folkband Muzsikas.

de afsluiter "Hard on the Heels" is een nieuwe versie van "Smeceno Horo" dat eerder verscheen op het Planxty album "After the Break".

er is een belangrijke gastrol weggelegd voor de Bulgaarse muzikant Nikola Parov (bouzouki, gadulka, kaval & gaida). onder de Ierse muzikanten bevinden zich verder Bill Whelan (toetsen), John Sheahan (fiddle ex Dubliners), Mairtin O'Connor (accordion ex De Danann) en Anthony Drennan (guitar).

hoewel het muzikale vakmanschap van dit album afspat zal dit niet ieders "cup of tea" zijn.

Album werd geproduceerd door Bill Whelan
Recorded at Westland Studios, Dublin, Ireland

deelcitaat uit de liner notes van Andy Irvine

"The idea of making an album of Bulgarian and Macedonian music has been around for a while now - since Planxty days to be exact. Long animated discussions have been held in Public Houses during this time but in spite of some great ideas and some hilarious evenings nothing has come of it - till now.

Back in 1968, I hit the road for the Balkans and spent a year and a half travelling around, sleeping in orchards, taking in the sights and the sounds and falling in love with the music and the people. I hauled a bunch of records back to Ireland, locked myself away and tried to get the hang of the rhythms. Not only have I been trying to play this music ever since but I've been trying to get half the musicians of Ireland to play it as well.

We started out to make a Bulgarian/Jazz fusion album but somewhere along the line that idea got dropped and we made this instead. I don't really know what you'd call it, no doubt somebody will think of a pigeon hole to put it in, meanwhile, in the words of the old song - "the music goes round and round and it comes out here......"

prachtig, ingetogen gospel album met veel bekende klassieke gospel liedjes, zoals "I Shall Not Be Moved" en "I Am a Pilgrim" en minder bekende alle solo uitgevoerd door Johnny Cash volgens het principe "less is more".

alle 15 liedjes worden in de liner notes door Johnny Cash toegelicht met o.a. zijn aangrijpende anekdote rond het overlijden van zijn vader bij het nummer "Let the Lower Lights Be Burning":

"This is a very special song for me, and I'll tell you what it means to me now. When my father was dying, he was in a coma, and all my brothers and sisters and I were gathered around the bed, and we felt we were telling him goodbye. But my oldest sister Louise said "Let's sing to him". So we started singing "Let The Lower Lights Be Burning". At some point I looked at him, and though he had been sound asleep in a coma for days, his lips started moving and he started singing that song along with us. The more we would sing it, the more he sang. And he opened his eyes and he looked around at us as we were singing. And of course everybody had a good cry as we watched him and listened to him as he sang with us. So when I was picking out songs for this album, that had to be in it"

een album met religieuze, troostrijke liedjes dat wel bij de periode rond Pasen past, waarbij de eenvormigheid van de muziek wel wat op de loer ligt. in die zin gaat mijn voorkeur naar een vergelijkbaar gospel album als "Angel Band" van Emmylou Harris dat muzikaal meer variatie biedt

Album werd geproduceerd door Rick Rubin
Recorded at Cash Cabin Studio, Hendersonville, Tennessee

hierbij de liner notes van Johnny Cash bij dit album:

"My mother had an old book called Heavenly Highway Hymns. She used to sit and play those songs in it - old church songs, country gospel songs, dozens of them - all the way through, over and over in her lifetime. My mother loved that book. It's mine now, and it's kind of dog-eared and ragged, a little bit like I am, and I love that book too. So when I started picking out songs for an album of my favorite church and gospel songs, I went to my mother's hymn book, and I found the ones I wanted to record.

The songs in that old book mean more to me than I can tell you, so I'll just 'em, me and my guitar, simple, no adornment, knowing that God loves music and that music brings hope for a better tomorrow. You asked me to pick up my favorite album I've ever made and this is it, My Mother's Hymn Book. On that album I nailed it. That was me. Me and the guitar, and that's all there was and all there was to it. I'm so glad that I got that done"

verder uit de sleeve notes van Sylvie Simmons die hem n.a.v. dit album interviewde:

Carrie Cash (zijn moeder) never got to hear her son's favorite record; his mother passed on in 1991. In May 2003, less than two months before this interview, June (zijn vrouw) passed on also. In September 2003, less than two months later, Johnny Cash joined them. If the circle had ever been broken, it was unbroken now"

na het teleurstellende solo debuut "One Clear Moment" (1985) verscheen na een stilte van 17 jaar haar verrassend sterke come back album "Fashionably Late". na deze voorganger verscheen 5 jaar later haar derde solo album "Versatile Heart" en dat is wederom een prima album met prachtige zang van Linda Thompson.

de folk rock sound van/met haar ex man Richard is hier ver te zoeken. dit album bevat een aantal eigen liedjes en liedjes die zij samen met haar zoon Teddy schreef plus de traditional "Katy Cruel" met heerlijke authentieke folk en een aantal liedjes van anderen, waaronder een versie van het anti-oorlog lied "Day After Tomorrow" (Tom Waits/Kathleen Brennan) sober uitgevoerd met alleen haar zang en harmonie zang van dochter Kamila begeleid door John Doyle op akoestische gitaar. 1 van de prijsnummers, samen met het door een brass band ingeluide titelnummer "Versatile Heart".

andere sterkhouders zijn de ballads "Blue & Gold" met het fraaie accordeon spel van oudgediende John Kirkpatrick en de sterke melodie van het mid-tempo "Give Me a Sad Song" (co-written met de uit Kentucky afkomstige songwriter/zangeres Betsy Cook) dat eerder in een andere versie verscheen op de gelijknamige verzamelaar uit 2001, het verstilde "Go Home" en "Whisky, Bob Copper and Me" een ontroerend eerbetoon aan de Engelse folk legende Bob Copper van het illustere uit Sussex afkomstige a-capella folkgezelschap The Copper Family. op de laatste 2 eigen nummers bewijst zij haar kwaliteit als songwriter.

ben minder gecharmeerd van de cabaret klanken van "Beauty" (Rufus Wainwright), de folk pop van "Nice Cars" (Kamila Thompson) en de country klanken van "Do Your Best for Rock 'N Roll". ook de instrumentale opener "Stay Bright" en het strijk kwartet dat het album met hetzelfde nummer afsluit bekoren minder.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. de Iers/Amerikaanse zangeres Susan McKeown (harmony vocals), David Mansfield (acoustic & electric guitar, mandolin), John Kirkpatrick (button accordion, concertina), Larry Campbell (acoustic guitar, fiddle), Teddy Thompson (acoustic guitar, vocals) en Kamila Thompson (harmony vocals). folk legende Martin Carthy en zijn dochter Eliza spelen mee op "Whisky, Bob Potter and Me".

6 jaar later verscheen het eveneens sterke "It Won't Be Long Now" dat niet onder doet voor dit album.
ben (nog) niet bekend met haar laatste album "Proxy Music" (2024).

net als Koos Brinckmann was ik er op 15 december 1973 bij toen Rory Gallagher een concert gaf in zaal De Doelen in Rotterdam. als 16-jarig Rotterdams straatschoffie nam ik met een aantal vrienden de bus vanuit de wijk naar het centrum van Rotterdam en liep je via het Doelenplein richting de ingang van de zaal. het was ook mijn eerste "grote" concert waar je verwachtingsvol naar uitkeek. of er destijds leeftijdscontrole plaatsvond kan ik mij niet herinneren, maar ik kwam in ieder geval binnen en was zeer onder de indruk van de imposante zaal.

na een aankondiging door de speaker betrad Rory Gallagher met zijn houthakkershemd het podium, waarna het direct los ging. niks geen opwarmertjes. de beuk ging er direct in met de Ierse "no nonsense" mentaliteit. het was "what you see is what you get" of beter gezegd "what you hear is what you get". wat ik mij ervan herinner bestond de band uit een trio en werd hij begeleid door een zeer strak spelende ritmesectie vermoedelijk Gerry McAvoy (bas) en Rod De'Ath (drums). zijn virtuoze gitaarspel en de energie van zijn band knalden de zaal in. tussen de nummers door maakte de man wars van sterallures kort contact met het publiek en speelde onverdroten verder. zoals hierboven al opgemerkt speelde hij de zaal plat.

een gedenkwaardig optreden van deze sympathieke Ier. vele jaren later tijdens een weekendje Dublin bezocht ik daar als veertiger een Hard Rock cafe waar zijn muziek uit de speakers schalde, waarmee de cirkel rond was. de ras performer Rory Gallagher was met name in Ierland zelf een op handen gedragen grootheid.

een frappant detail van het optreden was dat er her en der in de zaal stiekem menig jointje werd weg gerookt. iets dat nu totaal ondenkbaar is, maar dat terzijde.

Rory Gallagher heeft meerdere geweldige live albums op zijn naam staan, maar wellicht door nostalgie ingegeven ervaar ik het "Live in Europe" album als zijn ultieme live album, mede door nummers als "Going to My Hometown" waarop meer akoestische folk met virtuoos mandolinespel te horen valt.

uit de setlist van het concert uit 1973 blijkt overigens dat van de nummers van "Live in Europe" alleen het nummer "Bullfrog Blues" er deel van uitmaakte.

eeuwig zonde dat de uit Ballyshannon (graafschap Donegal) afkomstige Rory slechts 47 jaar oud mocht worden en al weer ruim dertig jaar geleden ging hemelen. de man werd begraven op kerkhof Saint Oliver's in Carrigrophane (nabij het Ierse Cork) dat uitgroeide tot een bedevaartsoord voor zijn fans.

wederom een sterk album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde Bruce Cockburn. de man maakte een hele reeks prima albums in de 70's waarna in de 80's een aantal mindere, maar nog steeds goede albums volgden. in 1991 verscheen het sterke eveneens door T-Bone Burnett geproduceerde"Nothing But a Burning Light" gevolgd door het fraaie "Christmas" 1 van de betere kerstalbums.

op "Dart to the Heart" zet hij de folk/roots koers voort van "Nothing But a Burning Light" zonder toevoeging van elektronische poespas, bliepjes, e.d. en dat komt de muziek op dit album ten goede.

veel verhalende rustige, ingetogen pareltjes, zoals "All the Ways I Want You", "Bone in My Ear",
"Burden of the Angel", het intieme liefdesliedje "Love Loves You Too" met backing vocals van zangeres Sam Phillips, de ex vrouw van T-Bone Burnett of het ontroerende aan de Amerikaanse singer/songwriter/producer Mark Heard (R.I.P. 16/08/1992) opgedragen "Closer to the Light" met het pracht refrein "Gone from mystery into mystery, Gone from daylight into night, Another step deeper into darkness, Closer to the Light" en het eveneens ontroerende "Someone I Used to Love".

de sterke melodielijnen van zijn liedjes worden prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, mandoline en het geweldige pedal steel gitaarspel van Greg Leisz, zoals op de schitterende mede door orgel gedragen ballad "Southland of the Heart".

het album bevat met "Train in the Rain" en "Sunrise on the Mississippi" 2 fraaie instrumentale nummers
met het akoestische fingerpicking gitaarspel van Bruce Cockburn.

een 3-tal licht tot stevige rockende nummers, de opener "Listen for the Laugh" en "Scanning the Crowds" beide met een bescheiden blazerssectie en het aanstekelijke "Tie Me at the Crossroads" dat eindigt met een fraai koortje zorgen voor een fijne balans.

"Dart to the Heart" behoort tot zijn betere albums. dat een productie veel met een album kan doen, bewijst T-Bone Burnett opnieuw op dit heerlijk door hem geproduceerde "rootsy" klinkende album in een setting waarin de liedjes van Bruce Cockburn prima gedijen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jerry Scheff (bass), Richard Bell (accordion, organ), Benmont Tench (organ), Colin Linden (acoustic & electric guitar, slide guitar, mandolin, vocal), Greg Leisz (pedal steel) en T-Bone Burnett (organ, vocal).

met alle respect voor de massa van jonge debuterende singer/songwriters is dit album van Bruce Cockburn opnieuw een masterclass in songwriting.

Recorded at Bearsville Studios, Bearsville, N.Y.
All songs written by Bruce Cockburn

het debuutalbum van Fay Hield verscheen op het onvolprezen Engelse folk label Topic. eerder was zij lid van het Engelse vrouwelijke a-capella folk zangkwartet The Witches of Elswick die 2 albums uitbrachten en in 2007 werd opgeheven.

9 van de 11 liedjes zijn traditionals en bestaan voornamelijk uit ballads. "Mad Family" werd voorzien van een melodie door haar ex man Jon Boden en "The Looking Glass" is een nummer met een tekst van de Engelse dichter Rudyard Kipling met een melodie van folkzanger (wijlen) Peter Bellamy, mede oprichter van de sixties folkgroep The Young Tradition.

de liedjes worden prachtig vertolkt door Fay Hield. de muzikale begeleiding is sober en spaarzaam geïnstrumenteerd met alle ruimte voor haar aangename, kristalheldere stem.

veel van de traditionals zijn vrij obscuur. de meer bekende daarvan zijn o.a. "The Banks of the Nile" eveneens prachtig gecoverd door Sandy Denny en de Ierse zangeres Dolores Keane en "Two Brothers" dat met de Schotse titel "Twa Brothers" ook werd gecoverd door de Schotse folkband Silly Wizard.

aanstekelijke nummers zoals "Mad Family" en "King Henry" waarop zij zang duetten aangaat met Jess Arrowsmith zorgen voor een fraai evenwicht met de sober uitgevoerde ballads. "The Shepherd's Daughter is een a-capella gezongen nummer.

onder de muzikanten bevinden zich Jon Boden en Sam Sweeney, beiden lid van de experimentele folk big band Bellowhead. een groep die nog steeds actief is.

heb een lichte voorkeur voor de opvolger "Orfeo" dat iets meer up-tempo liedjes bevat en daardoor iets gevarieerder is dan dit debuut. Fay Hield maakte nog een prima album als onderdeel van de gelegenheidsformatie The Full English met o.a. folk iconen Martin Simpson en Andy Cutting. haar laatste album "Wrackline" verscheen in 2020 en daarna werd het stil.

Album werd geproduceerd door Fay Hield & Jon Boden
Recorded at Wavelength Studios, Doncaster, UK

Fay Hield: vocals
Jon Boden: concertina, fiddle, guitar, percussion
Sam Sweeney: fiddle, nyckelharpa, viola
Keith Angel: percussion
Hannah James: clogs
Jess Arrowsmith: vocals (tracks 1,2,9,11)

na de gladde, gepolijste producties van voorgangers als "Taj" en "Like Never Before" is dit album een soort van "return to form" van Taj Mahal.

slechts 1 eigen liedje, de sterke country blues opener "Lovin' in My Baby's Eyes" met een heerlijke harmonica partij en voor het overige allemaal covers van r&b grootheden uit het verleden en o.a. een 2-tal liedjes van de uit New Orleans afkomstige toetsenist/componist Jon Cleary, bekend van zijn samenwerking met Bonnie Raitt. veel songs van dit album gaan terug naar de r&b sound van New Orleans (Louisiana) en die invloed is op een flink aantal nummers prominent aanwezig.

"Here in the Dark" (Bernard Anders) is een nummer dat voor het eerst in 1953 werd opgenomen door T-Bone Walker met een geweldige lead gitaar partij van Eric Clapton. een kunstje dat hij herhaalt op de blues klassieker "Love Her with a Feeling" (Sonny Thompson/Freddie King).

Bonnie Raitt is met haar backing vocals te horen op het stevig swingende "I Need Your Loving". het veel gecoverde "Ooh Poo Pah Doo" (Jessie Hill) is een onvervalste r&b boogie.

andere veel gecoverde r&b/soul klassiekers zijn "Lonely Avenue" van de vermaarde songwriter Doc Pomus (o.a. gecoverd door The Animals, Ray Charles, Everly Brothers, Van Morrison) en "What Am I Living For" (o.a. Ray Charles, Chuck Willis, Percy Sledge en Everly Brothers) dat een lekkere, lome uitvoering krijgt. een rustpuntje samen met de ballad "Don't Tell Me" een nummer van de Nashville songwriter Pat McLaughlin, die samen met John Prine meerdere nummers schreef voor zijn laatste studio album "The Tree of Forgiveness".

het swingend, wiegende "Let the Four Winds Blow" (Dave Bartholomew/Antoine "Fats" Domino) is (h)eerlijke New Orleans r&b met lichte cajun invloeden met accordeon spel van David Hidalgo (Los Lobos). het album sluit af met de stevige bluesrock van "The Car of Your Dreams".

de liefhebber van zijn meer ingetogen albums uit de eind 60's/begin 70's met akoestische/elektrische country/folk blues zal deze muziek verrijkt met een blazerssectie en koortjes wellicht minder aanspreken.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Sound City Studios, Van Nuys, California

een verzamelaar met oude en nieuwe liedjes met inderdaad 5 "previously unreleased tracks" (1 t/m 4 en 16), gezongen met de engelenstem van Alison Krauss.

liedjes van hedendaagse songwriters zoals Sarah Siskind en Julie Lee, Elvis Costello en T-Bone Burnett (10), Sting (12) met een harmony vocal van Sting, 2 covers (1 en 16) van country legende Don Williams in combinatie met een aantal soundtrack/tribute nummers en traditionals zoals de prachtige gospel "Down the River to Pray" van de soundtrack "O Brother, Where Art Thou" en het Ierse folkliedje "Molly Ban" van het Chieftains album "Down the Old Plank Road".

het erg zoete "Baby Mine" is afkomstig van de Disney klassieker Dumbo, een nummer dat eerder verscheen op het album "The Best of Country Sings the Best of Disney". prefereer de meer pittige versie van Bonnie Raitt op het Disney album "Stay Awake" (1988). 1 van de vele ballads op deze verzamelaar, waarvan de onversneden bluegrass van "Sawing on the Strings" 1 van de weinige up-tempo liedjes is.

verder een aantal prachtige duetten met James Taylor en de mij onbekende country artiest Brad Paisley.
het up-tempo country pop duet met John Waite (van de Engelse rockband The Babys) valt enigszins uit de toon bij de rest van deze voorbeeldige verzamelaar.

hierbij een deelcitaat (Jim Bessman 2007)

"The typically long wait between her own albums now yields "A Hundred Miles or More" which, with 16 tracks and close to 70 minutes of breathtaking music, could almost qualify as a double-album. Starting with key tracks recorded for side projects - films, tributes, guest spots - that might have been missed by her fans. Alison recorded five additional songs to round out the release.

The end result is both a new album and, like her 1995 double-platinum "Now That I've Found You", a pairing with previously released material. Unlike the 1995 collection, however, all of the material comes from outside her preceding solo and Union Station recordings"

zoals Mike Scott het zelf vermeld op de liner notes "here are unreleased Waterboys studio recordings, radio sessions, live tracks and "lost" b-sides. They are all from the London years, between 1981 and 1985, when we were making what's come to be called "The Big Music".

8 alternatieve, afwijkende versies van:
nummers 5 en 12 van "The Waterboys" (1983)
3,8 en 10 van "A Pagan Place" (1984)
1,2 en 6 van "This Is the Sea" (1985)

plus 7 "nieuwe" nummers:

4) Billy Sparks een folk rock nummer. outtake van de "Pagan Place" sessies
7) The Ways of Men van een BBC radio sessie dat als b-side verscheen van de Duitse "Medicine Bow" 12" single - een in de "Big Music" stijl gespeeld nummer
9) The Earth Only Endures - "an American Indian death chant set to music by Mike". verscheen als b-side van "The Big Music". een prachtig, hartverscheurend, intens gezongen folky akoestisch nummer met Mike Scott solo (vocal, guitar)
11) Going to Paris een oud nummer dat Mike Scott in 1978 schreef en 4 jaar later zou opnemen - een fraai licht bluesy nummer.
13) Bury My Heart een nummer dat hij schreef nadat hij het het boek "Bury My Heart at Wounded Knee" had gelezen. een outtake van het 1e Waterboys album dat verscheen op de 12" single "The Big Music".
een nummer met alleen Mike Scott (vocals, guitar, piano, drums).
14) Out of Control - een nummer van Another Pretty Face, de band die voorafging aan The Waterboys.
het enige minpuntje, een stevig rockend wat stuurloos nummer met ontsporende gitaren
15) Love That Kills - een outtake van de "Pagan Place" sessies. een nummer dat niet had misstaan op dat album.

"That Was the River" is de niet eerder verschenen eerste versie van het nummer "This Is the Sea" met Tom Verlaine (Television) op lead gitaar. verder een zinderende live versie van "Savage Earth Heart" en sterke remixen van zijn andere klassiekers zoals "A Pagan Place" en "Rags". de solo demo van "Somebody Might Wave Back" is prachtig akoestisch uitgevoerd.

zoals titan hier al eerder in 2004 aangaf "een zeer waardevolle aanvulling op de eerste 3 albums van The Waterboys". de liefhebber van die albums weet dan genoeg.

"Senor Blues" van de onvolprezen Taj Mahal vliegt qua stijlen een beetje alle kanten op. slow blues nummers als "I Miss You Baby" en "21st Century etc" worden afgewisseld met de soul blues van 2 soul klassiekers "Think" bekend in de versie van James Brown en "Mr. Pitiful" (Steve Cropper/Otis Redding), de r&b boogie van "Having a Real Bad Day" (Delbert McClinton/John Jarvis) en "You Rascal You", de jazz/blues van "Senor Blues" (Horace Silver) en "Mind Your Own Business" een nummer van country legende Hank Williams en funky, swingende nummers als "Oh Lord etc" en "At Last" (een Marvin Gaye cover).

hoor de man het liefst in de meer klein gehouden country/folk blues getinte nummers, zoals zijn eigen sterke opener "Queen Bee" die helaas in de minderheid zijn op dit ietwat overgeproduceerde album met prominent aanwezige koortjes en de nadrukkelijk aanwezige "Texacali Horns".

de muzikanten op dit album:

Taj Mahal: vocals, harmonica, dobro, kazoo
Tony Braunagel: drums, percussion, tambourine
Larry Fulcher: bass
Jon Cleary: piano, Wurlitzer piano
Johnny Lee Schell: guitar
Mick Weaver: B-3 organ

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Cherokee Studios, Los Angeles, California

het 2e album van het duo Hall & Oates is heel wat beter dan het matige debuut "Whole Oats". 4 nummers van Daryl Hall (1,6,8,9), 3 nummers van John Oates (2,3,5) en 2 door hen samen geschreven songs, de fraaie jazzy soul ballad "She's Gone" en het eveneens melodieuze "Lady Rain".

een album met veel "catchy" songs met sterke melodielijnen die lekker weg luisteren in een bescheiden gehouden productie van Arif Mardin, die heel wat albums in die tijd glad streek, waar dat op dit album gelukkig niet het geval is en bescheiden is gehouden.

Daryl Hall ervaar ik als de betere zanger en songwriter van dit duo, maar de 3 composities van John Oates doen er niet veel voor onder. zijn catchy "Las Vegas Turnaround" met de fraaie samenzang en het ingetogen "I'm Just a Kid" behoren tot de vele hoogtepunten van dit album. de sobere piano ballad "Laughing Boy" met alleen Daryl Hall op zang en piano aangevuld met de flugelhorn klanken van Marvin Stamm hoort daar ook bij.

verrassend is het mandoline spel van Daryl Hall op "When the Morning Comes" en "Lady Rain" die deze nummers van een licht folky accent voorzien. er is feitelijk geen zwak nummer te bekennen op "Abandoned Lucheonette" uitgezonderd het funky met overstuurde gitaren gespeelde "Everytime I Look at You" dat inderdaad te lang duurt en de aandacht niet weet vast te houden.

mijn favoriete album van dit duo, van wie de muziek begin 80's haast niet te vermijden was met destijds in discotheken veel gedraaide hits als "I Can't Go For That" en "Maneater". haakte af bij hun latere, meer overgeproduceerde albums.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich flink wat klasbakken uit die tijd o.a. Hugh McCracken (electric guitar), Bernard Purdie (drums), Richard Tee (piano) en Joe Farrell (alto & tenor sax).

Recorded at Atlantic Recording Studios, New York, N.Y.

pop rock met wat soul invloeden op dit album van het met name in de 70's en 80's populaire zang/songwriters duo Daryl Hall & John Oates.

was 19 jaar oud toen dit album uitkwam en ben er een kleine 50 jaar later nog steeds niet van onder de indruk. nummers zoals het dreinende "Back Together Again", "Crazy Eyes" en de stevig rockende nummers als "Kerry" en "Room to Breathe" zijn weinig memorabel en de meeste nummers worden mede door de destijds in zwang zijnde "strings" en "synths" behoorlijk ontsierd.

sterkhouders zijn de singles "Rich Girl" en de prachtig door Daryl Hall gezongen, klein gehouden ballad "Do What You Want, Be What You Are". ook het luchtige, vrolijke "London, Luck & Love" en de andere ballad van dit album "Falling" zijn het beluisteren waard.

Hall & Oates maakten eerder met het album "Abandoned Lucheonette" (1973) een semi-klassieker waarop zij nog puur en onbevangen klonken. een album met veel beter songmateriaal in een meer bescheiden, naturel gehouden productie.

Album werd geproduceerd door Christopher Bond
Recorded at Cherokee Studios, Hollywood, California

fraai soulvol r&b album van de inmiddels 76-jarige uit Birmingham, Alabama afkomstige zanger Jimmy Hall. hij was de leadzanger van de southern rock band Wet Willie die hun muziek vermengden met een flinke dosis r&b en soul. een band waarvan in de 70's een aantal prima albums werden uitgebracht. het nummer "Keep On Smilin" van het gelijknamige album uit 1974 werd een grote hit in de States.

dit album geïnitieerd door producer Tallan Ware, is een eerbetoon aan de legendarische Muscle Shoals sessiemuzikant, songwriter, gitarist/zanger Eddie Hinton, die door platenproducer Jerry Wexler "the white Otis Redding" werd genoemd. alle songs zijn afkomstig van Eddie Hinton waarvan een aantal co-written met o.a. Donnie Fritts.

met de funky r&b opener "Still Want to Be Your Man" een duet met r&b grootheid Delbert McClinton is het meteen raak. "Poor Old Me", "Build Your Own Fire" en het vuige "Watchdog" liggen in het verlengde daarvan. "Coming After You" is onvervalste juke joint blues met een schurende harmonica partij, zoals die op meerdere nummers te horen valt.

de met een doorleefde, rauwe r&b stem gezegende Jimmy Hall trekt ook de ballads "Salty", "Cover Me", "It's All Wrong" en "What Will I Do Without You" volledig naar zich toe. bezield en gedreven gezongen.
de prachtmelodie van "I Found a True Love" sluit dit album sterk af.

de 2 bonus tracks (Greg Martin mixes) "Coming After You" en "Salty" klinken net iets rauwer dan de album versies. het interview met zijn oud Muscle Shoals collega David Hood over de dramatische levensloop en de enigszins getroebleerde geest van de uiterst getalenteerde Eddie Hinton, die in 1995 op 51-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een hartaanval, is ontroerend. de man werd in het huis van zijn moeder dood in bad aangetroffen.

Jimmy Hall maakte meerdere solo albums, verzorgde een deel van de leadzang op het Jeff Beck album "Flash" en was nog een 3-tal jaren (1982 t/m 1984) lid van de band BHLT (Dickey Betts, Jimmy Hall, Chuck Leavell en Butch Trucks). een band die destijds geen platencontract kon krijgen en waarvan geen studio albums verschenen. van hen verscheen wel een live album "Live at the Coffee Pot" (2016) met opnames van een concert uit 1983. een album dat hier op MuMe slechts 1 stem kreeg en kennelijk aan de aandacht van de liefhebbers van The Allman Brothers Band is ontsnapt.

Album werd geproduceerd door Tallan Ware & Jimmy Hall
Recorded at The Sound Kitchen, Franklin, Tennessee

Jimmy Hall (vocals, harmonica), Greg Martin van de southern rock band The Kentucky Headhunters (lead guitar), Larry Byrom (rhythm guitar), David Hood (bass), Clayton Ivey (keyboards) en Jonathan Dees (drums) zijn de muzikanten van dienst. zangeres Kira Small verzorgde de backing vocals (2,12) en de Nashville studio sessiemuzikant Bruce Dees doet dat op "Here I Am".

deelcitaat (Beth Raebeck Hall)
"As any devoted music lover knows, a singer is nothing without a great song and a song is nothing without a great singer. Jimmy Hall and Eddie Hinton were destined to cross paths. Neither could possibly have known it would be in the 21st century. However, this singer and these songs were made to last forever"

de uit Texas afkomstige Carrie Rodriguez maakte eerder een 3-tal duo albums met wijlen Chip Taylor, die haar muzikaal op de kaart zette. bijzonder fraaie albums in het roots/americana genre geworteld in country, folk en blue grass, waarop hun samenwerking prima tot zijn recht kwam.

op dit tweede solo album wordt uit een vaatje getapt met meer pop en rock invloeden. de country en folk klanken zijn helaas veel minder prominent aanwezig dan op die duo albums. in combinatie met het wat matige songmateriaal leidt dit tot een enigszins teleurstellend album, ondanks de aanwezigheid van een aantal gerenommeerde muzikanten zoals Malcolm Burn en Greg Leisz.

het sterkste trio staat aan het begin van het album met de 2 licht rockende nummers "Infinite Night" en het titelnummer gevolgd door de ballad "Rag Doll". ook "Absence" co-written met Mary Gauthier valt nog mee. helaas volgt er dan vanaf nummers 6 t/m 8 een 3-tal weinig memorabele liedjes. de "programming" doet een nummer als "El Dorado" geen goed.

de sterke afsluiter "Can't Cry Enough" 1 van haar 3 met Gary Louris (The Jayhawks) geschreven nummers en haar eigen klein gehouden ballad "Let Me In" zorgen samen met de 3 eerste nummers voor een redelijk album, waarop een glansrol is weggelegd voor het gitaarwerk van Greg Leisz.

de harmony vocals werden verzorgd door Lucinda Williams (6), Gary Louris (1,5), Aoife O'Donovan (4,8) en Malcolm Burn (2,10). ben verder niet bekend met haar solo albums. het zou goed kunnen dat zij betere albums heeft gemaakt dan dit matige "She Ain't Me.

Album werd geproduceerd door Malcolm Burn
Recorded at Maison Bleue Studio, Kingston, New York

Carrie Rodriguez: vocals, fiddle, electric mandolin, tenor guitar
Hans Holzen: electric guitar, tenor guitar
Greg Leisz: acoustic & electric guitar, electric mando guitar, pedal steel, lap steel
Malcolm Burn: electric guitar, piano, keyboards, Hammond B-3, programming, electric bass
Kyle Kegerreis: electric bass, upright bass
Aaron Comess: drums

net als de voorganger "Taj" (1987) een wat overgeproduceerd album met iets teveel easy listening/mainstream blues vermengd met pop en andere invloeden. de 1e twee nummers geproduceerd door Daryl Hall zijn inderdaad tenenkrommend, maar ook daarna vliegt het een beetje alle kanten op, zoals op de gepolijste reggae sound van "Scattered" en het rammelende "Squat That Rabbit" met "programming" van Joe Nicolo en d.j. Jazzy Jeff. ook het gladde "Take All the Time You Need" (Jerry Williams) is een flinke mispeer.

de verrassende John Martyn cover "Love Up" met zang van The Pointer Sisters en David Lindley (lap steel) en Paul Barrere (guitar) krijgt hier een stevig rockende versie maar doet slechts verlangen naar het origineel.

het melodieuze "Every Wind (In the River)" en de blues klassieker "Blues with a Feeling" (Walter Jacobs aka Little Walter) in een klein gehouden uitvoering met een heerlijke lap steel partij van Sonny Rhodes zijn een 2-tal betere nummers, maar de echte sterkhouders zijn het trio nummers die dit album afsluiten.

het album wordt min of meer gered door deze 3 nieuw opgenomen klassiekers, waarvan 2 van eigen hand, de up-tempo r&b van "Cakewalk Into Town" met blazerssectie inclusief tuba, het als een r&b piano ballad gespeelde "Big Legged Mamas" en het met vrolijke Caribische klanken ingekleurde "Take a Giant Step" een nummer van het legendarische songwriter's duo Gerry Goffin & Carole King.

dit album had in een meer klein gehouden productie, zoals te horen op nummers als "Blues with a Feeling" en "Take a Giant Step" zoveel beter kunnen uitpakken. beetje zonde.

onder het legertje sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Mark Jordan (toetsen), Dr. John (piano), Rudy Costa (soprano sax), Hiram Bullock (guitar) en oudgediende Howard Johnson (baritone sax, cornet, tuba).

aangespoord door het bericht van Teacher bij zijn album "Sarac'h" (2003) viste ik onlangs dit debuut album van de destijds 27-jarige Bretonse singer/songwriter Denez Prigent ergens uit de folk ramsj bakken.

op dit album staan alle traditionele Bretonse liederen plus een 2-tal nummers (2 en 10) van Bernez Tangi respectievelijk Denez Arbenot, beide ex leden van de Bretonse folkband Storlok en 1 eigen nummer "Gwerz an Aksidan" van Denez Prigent. alle nummers worden in het Bretons Gaelic gezongen, een dialect dat nog door een klein deel van de Bretonse bevolking wordt gesproken.

de liedjes worden op dit album a-capella gezongen met de indrukwekkende, machtige stem van Denez Prigent. slechts op 2 nummers (1 en 9) is er minimalistische begeleiding van de harp te horen. deze muziek vraagt wat van de luisteraar en de lange speelduur zit enigszins in de weg. op den duur wordt het iets te eenvormig. een iets rijkere instrumentatie en een aantal gast vocalisten hadden dit album goed gedaan. de teksten zijn veelal zwaar op de hand, zo gaat "Ti Eliz Ila" over "a little girl is crying for her father, killed by the English, and for her mother who died of a broken heart".

er verscheen in 1996 een re-issue van dit album met een aantal niet eerder uitgebrachte nummers. van de inmiddels 60-jarige Denez Prigent werden overigens meer albums uitgebracht dan de paar die hier op MuMe staan.

tijdens een bezoek aan de stad Quimper (Bretagne) werd ik ooit getroffen door de klanken van straatmuzikanten die op doedelzakken speelden en raakte ik onder de indruk van de aparte Bretonse cultuur die veel raakvlakken heeft met de Keltische cultuur, maar dat terzijde.

voor wie iets meer weten wil over dit album hierbij een (deel) citaat uit de liner notes:

"Denez Prigent is a singer of kan ha diskan and gwerz. He has had many encounters throughout the 26 years, and done a great deal of listening. He found the source of his repertoire during festou-noz and traditional evening vigils of the "ancients".

The kan ha diskan is a song to be danced to. The lyrics are, for the most part, satirical. The gwerz are sung poems, interpreted a-capella, recounting tragic events based on war, epidemics, murder, shipwrecks....
Death as a theme, is omnipresent. The gwerz can be traced back as far as the fifth century. These songs have been handed down through the ages in the vocal tradition"

Today, both the kan ha diskan and gwerz are also performed in contemporary styles, creating songs appreciated by a very diverse public, from enthusiasts of rock or jazz through to lovers of traditional and classical music"

festou-noz of fest noz is een traditioneel Bretons festival met dans en live muziek

na de 2 meer op rock georiënteerde albums "Dream Harder" en "A Rock in the Weary Land" is dit album een terugkeer naar de meer folky, akoestische kant van The Waterboys. een spiritueel bijna meditatief te noemen album prachtig ingekleurd met de soms fluisterende zang van Mike Scott en glansrollen voor het spel van Steve Wickham (fiddle) en de klassiek geschoolde pianist Richard Naiff.

prijsnummers de sterke melodieen van de opener "This Light Is for the World", het onheilspellende "Peace of Iona" en het titelnummer "Universal Hall". het intense "Ain't No Words", het demo achtige "I've Lived Here Before" en "e.b.o.l" dat slechts 2 tekstregels heeft ("you are an eternal being of love, you are the light of the world") dat als een mantra klinkt, doen er weinig voor onder.

het met percussie en overstuurde gitaren gespeelde "Seek the Light" is een dissonant. "The dance at the crossroads" is een instrumentaal nummer, vermoedelijk een geste van Mike Scott naar zijn trouwe, muzikale kompaan Steve Wickham, dat weinig toevoegt.

"Universal Hall" is een album met fraaie, rustige, ingetogen muziek. wellicht minder geschikt voor de liefhebbers van zijn "Big Music", zoals die op zijn eerste drie albums werd gespeeld.

The Waterboys werden in 1983 geformeerd door Mike Scott. dit album dat 20 jaar later werd opgenomen kan tot hun betere albums worden gerekend.

dit album (feitelijk een Mike Scott solo album) is ondertiteld "the piano demos for This Is The Sea" 1 van de Waterboys klassiekers. ben een groot fan van hun albums uit de 80's.

we horen Mike Scott met zijn intense, doordringende stem en zijn spel op piano in deze sober uitgevoerde 26 jaar oude demo's uit begin 1985. een aantal hiervan "Don't Bang the Drum", "Be My Enemy", "The Pan Within", "The Whole of the Moon" en "Trumpets" (geen demo) verschenen in bandversies op het definitieve album. hiervan steken nummers 2, 7 en 13 er boven uit.

de overige nummers haalden het originele album niet. dat zijn eerder fragmenten of aanzetten tot liedjes die nog afgemaakt moesten worden. echte pareltjes hieronder ontbreken, wellicht uitgezonderd "Custer's Blues", "Beverly Penn" en het korte "Talk About Wings".

van de 2 "extra" nummers wordt het op het originele album prachtige "Old England" om zeep geholpen door drum machines en "distorted" gitaren en krijgt "Trumpets" een oerlelijke "headstrong" 2011 remix die ik meer als een hoofdpijn remix ervaar.

waar de Deluxe (2-d) Editions van de albums "Fisherman's Blues" en "Room to Roam" een absolute meerwaarde hadden, is dit bij "In a Special Place" veel minder het geval. het album had als gratis bonus disc o.i.d. een aardige toevoeging kunnen zijn van de Expanded Edition van "This Is The Sea" (2004).

heb de band 1 keer live mogen horen/zien, waarbij Mike Scott vermoedelijk een off-day had. een ongeïnspireerd optreden waarbij de man niet of nauwelijks contact maakte met het publiek.

deelcitaat uit de liner notes van Mike Scott:

"There are several songs and fragments that didn't make the final cut of "This Is The Sea". "The Woman In Me" and "Winter In The Blood" are works-in-progress which I never completed as songs, though maybe I should. "All The Bright Horses" is a poem set to music, which I considered inferior to the similarly short "Spirit" (one miniature poem-song on the final album was enough).

"The Day I Ran Out Of People" and "Paris In The Rain" about the poet Rimbaud whose writings I'd discovered a year or so earlier, are complete songs which didn't quite measure up to the standard of the tracks chosen for the finished album. "Custer's Blues", inexplicably left off the record, like all young artists I made decisions that 25 years later mystify me, was revived during the Fisherman's Blues sessions two years later. "Looking For Dickon" is the original lyric for what became "Church Not Made With Hands" on the Pagan Place album, and even during the birth of This Is The Sea I clearly hadn't finished experimenting with it"

het solo debuut album van de inmiddels 59-jarige in Dublin geboren Iers/Amerikaanse zangeres Susan McKeown. zij maakte eerder het veel geprezen album "Bones" met de band The Chanting House en is in folk kringen een "grande dame" en sleepte diverse muziekprijzen binnen voor haar albums, waaronder een aantal samenwerkingen.

op dit album staan vrijwel uitsluitend Angelsaksische/Keltische traditionals uit Engeland, Ierland en Schotland, die worden uitgevoerd met haar prachtige, gracieuze zang als middelpunt. de ontstaansgeschiedenis van de liedjes wordt in de liner notes toegelicht.

de muziek wordt fraai ingekleurd met instrumenten als de accordeon, Uileann pipes, mandoline en een enkele keer zijn er Indiase invloeden te horen zoals op "The Mountain Streams" en "A Mhaire Bhruinneal", 1 van de hoogtepunten door haar in Gaelic gezongen. een Schots liefdesliedje dat ook door Clannad werd opgenomen.

andere hoogtepunten zijn er in de vorm van de lullaby (slaapliedje) "H-O Abha-Inn (Little One), het a-capella gezongen "Bonny Boy" (Anne Briggs), "The Mountain Streams" versterkt met de klanken van tabla en tambura, "Craigie Hill" een emigratie song over de grootscheepse emigratie destijds van de Ieren naar hun nieuwe thuisland Amerika, een lied met een hartverscheurende tekst dat eerder ook verscheen in een versie van de Schotse folkie Dick Gaughan en het traditionele Ierse lied "Donal Og" dat eveneens werd gecoverd door Martin Simpson en June Tabor.

de spaarzaam geinstrumenteerde ballad "After Aughrim" sluit dit album prachtig af. een nummer waarop zij op akoestische gitaar wordt begeleid door de Amerikaanse multi-instrumentalist Larry Campbell.

onder de gerenommeerde muzikanten bevinden zich verder o.a. de Schot Johnny Cunningham (Silly Wizard) fiddle, de Amerikanen Seamus Egan (whistles, bodhran) en Jerry O'Sullivan (uileann pipes) en de Ierse folk grootheid Andy Irvine (mandoline) die geen introductie behoeft.

"Bushes & Briars" is een aanrader voor de liefhebber van traditionele folk. op haar latere albums zou zij de folk vermengen met diverse soorten wereldmuziek, o.a. Afrikaans en Mexicaans.

Album werd geproduceerd door Jamshied Sharifi, Akira Satake & Susan McKeown
Recorded at D.K. USA Studios, New York City

een live album van The Chieftains in 1991 opgenomen in The Grand Opera House, Belfast. veel door wijlen Paddy Moloney gearrangeerde traditionals waaronder instrumentale jigs, polka's en reels, uitgezonderd de liedjes "Little Love Affairs" en "Ford Econoline" van Nanci Griffith en "Behind Blue Eyes" een nummer van Pete Townshend van zijn solo album "Scoop".

nummers 7, 8 en 13 bevatten ook gezongen gedeeltes met zang van Kevin Conneff. hoogtepunten zijn de door hem gezongen traditional "North Americay", "Little Love Affairs" en de prachtig uitgevoerde traditionele liedjes "Red Is the Rose" met zang van Nanci Griffith en het ontroerende, intens door Roger Daltrey gezongen "Raglan Road". beide kippenvel nummers.

"Damsha" is een dance tune dat werd uitgevoerd met dans van de Amerikaanse "Irish dancer" Jean Butler.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney

The Chieftains bestonden ten tijde van dit album uit:

Martin Fay, Sean Keane: fiddle
Kevin Conneff: bodhran, vocals
Matt Molloy: flute
Paddy Moloney: Uileann pipes, tin whistle
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards

citaat uit de liner notes van Paddy Moloney:

"In March 1991, I was asked by UTV to stage two concerts at The Grand Opera House, Belfast, with the idea of capturing The Chieftains at their best - live in concert - for an album and a full-length video programme. To make the shows really special we asked Nanci Griffith and Roger Daltrey to join us on stage and two dancers under the direction of Christopher Bruce.

"Ambitious" was one word used to describe this project, but with a little help from our friends and guests and some hectic rehearsals, we pulled it off with smiles all round"

stem geplaatst

een album uit de nadagen van de rijke carrière van Joe Cocker. zoals hierboven reeds opgemerkt door ouwekock met liefst 6 liedjes van de Amerikaanse gitarist/songwriter/producer John Shanks, die vanaf 2024 ritme gitarist werd bij de rockband Bon Jovi. dit zijn alle vrij holle "dertien in een dozijn" composities waarvan een aantal co-written met Tonio K. die weinig memorabel zijn.

uitschieters zijn de ballads, de cover van "Never Tear Us Apart" (Farriss/Hutchence) waarvan deze versie dicht bij het origineel blijft, "Every Time It Rains" (Randy Newman) en "Midnight Without You" een nummer van trompettist Chris Botti en Paul Buchanan (The Blue Nile). een 3-tal sterke nummers in een klein gehouden productie. ook de funky r&b gospel van "Respect Yourself" ooit een hit van The Staple Singers hoort bij de sterkhouders.

daar staan zoals gezegd iets teveel liedjes tegenover zoals de up-tempo nummers "This Is Your Life" en "Leave a Light On" die niet of nauwelijks beklijven.

"Respect Yourself" is wederom een vrij gladde, gepolijste productie en dat moet je liggen. bedoel het niet aanmatigend, maar ik had Joe Cocker graag betere liedjes in hem beter passende producties gewenst.

los van de blazerssectie, koortjes en "synths strings" speelden o.a. mee Jamie Muhoberac/Patrick Warren (toetsen), Tim Pierce/John Shanks (guitars), Kenny Aronoff (drums) en Lenny Castro (percussion).

Album werd geproduceerd door John Shanks
Recorded at Henson Studios, Los Angeles

citaat van wijlen Joe Cocker (uit de liner notes bij de "Cocker 25th anniversary") over het leven:

"Life's an experience, isn't it....Life has its downs every now and then so just a love of life, I think, keeps me moving on...I don't do a lot of looking back. Life is a learning experience, you know, so when you talk about changing things that's part of the process I guess.

Whenever I go out and I look down and see the faces of 20,000 kids or even 2,000 or a hundred or whatever, it's just something that I look into these eyes and see just beginning in life. I just hope I can give something for their soul to drink in. I don't know what it is, really, but if I can teach them anything, it's just to look and get off on life"

"One Night of Sin" werd het twaalfde studio album van Joe Cocker. wederom een album met covers van bekende en minder bekende songwriters, een aantal "classics" en 1 door hem co-written nummer "Another Mind Gone" 1 van de betere nummers.

er valt op het muzikale vakmanschap van de vele sessiemuzikanten en zijn zang weinig af te dingen, maar de wisselvallige kwaliteit van het songmateriaal en de (te) volle productie spelen dit album parten.

het openingstrio waaronder het Bryan Adams nummer "When the Night Comes" hebben iets weg van goed in het gehoor liggende stadion rockers. de covers van het aloude "Fever" en "I'm Your Man" (Leonard Cohen) zijn niet "my cup of tea". ook de bombastische fakkel ballad "You Know It's Gonna Hurt" is het net niet.

favoriet zijn de ballads "Letting Go" en de bonus track "Unforgiven" een sobere versie van een Tim Hardin liedje in de vorm van een piano ballad. andere sterkhouders zijn "Bad Bad Sign" en de titeltrack "One Night of Sin" een klassieker van New Orleans legende Dave Bartholomew. een nummer dat oorspronkelijk in 1956 werd uitgebracht in een versie van r&b zanger Smiley Lewis en ook door Elvis Presley werd gecoverd. beide nummers waarin zijn liefde voor blues en r&b doorklinkt.

opvallend is de aanwezigheid van sessiemuzikant/gitarist Jeff Pevar die met David Crosby en zijn zoon James Raymond een 2-tal prima albums maakte met het door hem mede opgerichte CPR. verder zijn er glansrollen weggelegd voor oudgediende Chris Stainton (organ, piano, synths) en gitarist Phil Grande die op de meeste nummers de solo's voor zijn rekening neemt.

3,5 sterren voor dit album. heb bij meerdere Joe Cocker albums het gevoel dat er meer in had gezeten.

Album werd geproduceerd door Charlie Midnight
Recorded at Atlantic Recording Studio, NYC & House of Music, West Orange, New Jersey

deelcitaat uit de liner notes "Joe Cocker on the early years"

"I started back when I was 13. I used to sing and it was like, this is what I want to do. I went out, got me dad to buy me a record player.

Rock and roll was flurrying around, Chuck Berry, Jerry Lee Lewis. But a lot of B-sides used to have slow, 12-bar blues. Gradually, when I got to be about 16,17, there was access to the import albums coming in from the States which were very expensive at the time, but that's how I got to know Muddy Waters and John Lee Hooker, Hopkins, you know.

As kids we used to sing in the back yards and people would always come looking over the walls. Whether it was just annoying them, I didn't know, but I did get a feeling that once my ears had woken to rhythm and blues, that was what I wanted to be, a singer.

You know, fame was never really the goal. I remember a lot of musicians around, their fame was like their whole motivation, and with me I just loved performing"

bij "Unchain My Heart" staat hierboven als genre pop en daar wringt een beetje de schoen. Joe Cocker groeide in zijn jeugd op met de muziek van o.a. Chuck Berry, Ray Charles, Jerry Lee Lewis, Muddy Waters en John Lee Hooker en maakte in zijn beginperiode albums met muziek geworteld in blues, r&b, rock en soul. daarvan valt helaas weinig te bespeuren op dit album.

besef dat je deze muziek in de tijdgeest van de 80's dien te plaatsen, maar de 2 nummers (7 en 10) van de confectie disco/pop van de destijds populaire Dan Hartman doen het ergste vrezen en maken dit ook waar. de overige nummers werden eveneens geschreven door "hedendaagse" songwriters, waaronder 3 nummers van de Canadese songwriter Eddie Schwartz. 2 daarvan het pittig rockende "Two Wrongs" en het groovy "I Stand in Wonder" ontstijgen de middelmaat.

de sterkhouders zijn het titelnummer "Unchain My Heart" (Bobby Sharp) het enige oudje op dit album, dat voor het eerst in 1961 verscheen in een versie van Ray Charles en de Lennon ballad cover "Isolation", dat gevolgd wordt door een trio nummers (6,7 en die skipwaardig zijn, met het gladde, gepolijste "A Woman Loves a Man" als dieptepunt.

kan mij helaas wel vinden in de omschrijving hierboven "muziek zonder ziel en op de automatische piloot". die conclusie is wellicht iets overtrokken maar zelfs het obligaat stevig rockende "Satisfied" ontkomt er niet aan, want echt rocken doet het niet. bij meerdere albums van Joe Cocker vraag je jezelf af of de man zelf enige regie had over zijn werk.

Joe Cocker droeg dit album op aan de in 1987 overleden muziekproducent Alex Sadkin die o.a. samen met Chris Backwell zijn klassieker "Sheffield Steel" produceerde. "A man who lived for music and a good friend".

Album werd geproduceerd door Charlie Midnight (executive producer Dan Hartman)
Recorded at The House of Music, West Orange, New Jersey

fijne verzamelaar voor degenen die kennis willen maken met de muziek van het Schotse stemkanon Frankie Miller. de man werd ooit een grote carrière toegedicht in de voetsporen van collega's als Joe Cocker en Rod Stewart maar het bleef in zijn geval bij sporadische successen, zoals het nummer "Caledonia" een nummer van "fellow Scotsman" Dougie MacLean waarmee hij in de nadagen van zijn carrière een bescheiden hit scoorde in het VK. dit pracht nummer verscheen in 1992 als single en groeide uit tot een soort van Schots nationaal volkslied.

de overige 16 nummers zijn afkomstig van de volgende studio albums:

4 en 14 "Once in a Blue Moon" (1973)
5,11,15 "High Life" (1974)
6 en 12 "The Rock" (1975)
3 en 8 "Full House" (1977)
7,10,16 "Double Trouble" (1978)
1 en 2 "Falling in Love" (1979)
13 en 17 "Easy Money" (1980)

zoals altijd bij dit soort verzamelaars is de songkeuze discutabel. zijn beste albums "High Life" en "Full House" zijn met 5 nummers wellicht wat ondervertegenwoordigd.

een prima alternatief voor degenen die de 4 cd box set "The Complete Chrysalis Recordings" (2011) een uitgave met 7 van zijn albums iets teveel van het goede vinden.

citaat uit de liner notes:

"Easy Money" was the last album Miller recorded for Chrysalis and although tracks like "Forget About Me" and "Why Don't You Spend the Night" sound perfectly fresh today, in the New Wave orientated days of the late '70's/early '80's they sat uncomfortably next to songs by The Clash, Boomtown Rats and Generation X on the one hand, and by Abba, The Commodores and Boney M on the other.

Miller was swimming against two tides at a time when they were both about to turn. Frankie Miller has not yet become a superstar, possibly because he has always been out of step with the rest of the musical world. These tracks are a reminder of a sadly neglected talent"

"Civilized Man" is een flinke tegenvaller na het sterke "Sheffield Steel" waarop alles klopte qua songmateriaal, uitvoering en productie.

dit album begint wel sterk met het up-tempo "Civilized Man" gevolgd door het melodieuze "There Goes My Baby", een cover van een nummer uit 1959 van The Drifters (mede geschreven door Ben E. King). het gladde "Come On In" dat sterk aan het werk van Michael McDonald doet denken is daarna 1 van de mindere nummers gevolgd door de bluesy r&b van "Tempted" dat tot de sterkhouders mag worden gerekend samen met de ballads "Long Drag Off a Cigarette" en "Crazy In Love", beide liedjes waarin de productie klein wordt gehouden met alle ruimte voor de zang van Joe Cocker.

de soort van disco funk/rock van overgeproduceerde nummers als "I Love the Night" en "A Girl Like You" ervaar ik als te skippen nummers. ook de afsluitende ballad "Even a Fool Would Let Go" wordt weliswaar vakkundig om zeep geholpen door een overdaad aan strijkers.

een wisselvallig album waarbij Joe Cocker een muzikaal jasje kreeg aangemeten dat hem n.m.m. minder goed past met weinig memorabele nummers dat zelden in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Gary Katz (nummers 1 t/m 5) at The Village Recorders, Los Angeles
& door Stewart Levine (nummers 6 t/m 10) at House of David, Nashville, Tennessee

het vijfde album van Joe Cocker. ben niet zo'n fan van de arrangementen en de op zijn albums soms erg volle productie van Jim Price. gelukkig valt dat op dit album mee, uitgezonderd de opener "Put Out the Light" en het dreinende, volgepropte "I Get Mad". het rustige "Sing Me a Song" geen al te sterk nummer van de Noord-Ierse gitarist Henry McCullough en de ballads "It's a Sin When You Love", een mindere compositie van de vermaarde songwriter Jimmy Webb en "Performance" (Allen Toussaint) vallen enigszins tegen.

de uitschieters zijn de piano ballads "The Moon Is a Harsh Mistress" het tweede Jimmy Webb nummer en de Randy Newman cover "Guilty", met piano begeleiding van Jimmy Webb respectievelijk Randy Newman zelf. nummers waar de productie klein wordt gehouden met alle ruimte voor de machtige stem van Joe Cocker.

de sterke melodie van het mid-tempo "Don't Forget Me" (Harry Nilsson) en de ballad "You Are So Beautiful" (Preston/Fisher) dat uitgroeide tot 1 van zijn grootste hits bekoren eveneens. zag Joe Cocker dit nummer ooit live uitvoeren waarbij de zang uit zijn tenen leek te moeten komen.

onder het legertje sessiemuzikanten bevinden zich Nicky Hopkins/David Paich/Richard Tee (piano), Cornell Dupree/Jay Graydon/Henry McCullough (guitar), Ollie E. Brown/Jeff Porcaro (drums) en een blazerssectie met Jim Horn en Jim Price. de fraaie koortjes werden verzorgd door o.a. Venetta Fields, Clydie King en Shirley Matthews.

Album werd geproduceerd door Jim Price
Recorded at the Village Recorder, West Los Angeles

citaat uit de liner notes (Dennis Turner)

"The release of this album in 1974, his fifth of new material, marked something of a turning point in the erratic career of Joe Cocker. He had spent years of working as a fitter for the East Midlands Gas Board by day and playing the clubs around his native Sheffield by night before bursting on on to the pop scene in 1968 with a sensational cover version of "With A Little Help From My Friends". The albums which followed combined Cocker's remarkable blues voice, which owed much to the influence of Ray Charles, with some of the best session musicians on imaginative reworkings of well-known songs.

The gruelling pace of the next few years , however, took its toll on Joe. In particular, the hugely successful but physically exhausting Mad Dogs and Englishmen Tour in 1970 led to a decline in the quality of his recorded output and an unpredictability in his live appearance. In an attempt to re-establish his career, Cocker left England for Los Angeles in 1974, where he teamed up with session trumpet player Jim Price, the producer of this album"

inderdaad een soort van update van veel van zijn oude klassiekers. waar de voorganger "Uncovered" veel radiovriendelijke, toegankelijke muziek bevatte in een "veilige" productie, bevat "Deep Cuts" meer de vintage TJW sound. funky swampy blues rock, in de meeste gevallen ongepolijst en rauw uitgevoerd waaraan zijn zoon Jody beats, loops en samples toevoegde.

dat pakt verrassend goed uit op nummers zoals "As the Crow Flies" en "Willie and Laura Mae Jones" met een funky ritme sectie gezongen met de ouderwets kreunende, gruizige stem van Tony Joe White.

dit album bevat verder 4 instrumentale nummers (1,5,8 en 9) waarvan met name de opener "Set the Hook" met de vertrouwde wah-wah gitaar en harmonica klanken indruk maakt. ook het funky "Swamp Water" en "Homemade Ice Cream" met een heerlijke harmonica partij doen dat. het meer ingetogen "Run with the Bulls" met Spaanse gitaar is een rustpuntje.

de uitvoeringen van "High Sheriff (of Calhoun Parrish)" en "Aspen, Colorado" ervaar ik als 2 mindere tracks. album eindigt dan weer sterk met de rauwe, funky "remake" van "Roosevelt & Ira Lee".

geen essentiële uitgave maar "Deep Cuts" is een album dat de liefhebber van de vintage Tony Joe White sound niet teleur zal stellen. voor hen zal dit album wellicht wel iets toevoegen. de hoesfoto komt vermoedelijk uit zijn begintijd (1969).

Album werd geproduceerd door Jody White
Recorded at Church St. Studio, Franklin, Tennessee

"Folk Den" is een project van de folkliefhebber Roger McGuinn waarmee hij in 1995 begon. het idee was om iedere maand een door hem solo uitgevoerd traditioneel folkliedje aan te bieden via zijn website die via MP3 bestanden gratis waren te downloaden met als doel het levend houden van en de promotie van die liedjes.

later werd het idee geboren om via de organisatie MP3.com de nummers ook tegen betaling via cd beschikbaar te maken, of zoals hij het in de liner notes zegt "the only drawback was that you needed to have a computer and a credit card to order my cd's on line. You couldn't buy them with cash or check, and they weren't available in stores".

Jim Musselman van het label Appleseed benaderde hem met het idee om een fysieke cd te maken vanwege het feit "that not everybody had a computer or was on-line" en een aantal folk artiesten die hem vroeger hadden geïnspireerd om muziek te maken, te benaderen om samen met hen songs op te nemen. het resultaat is dit album "a labor of love" waarvoor Roger McGuinn samen met zijn vrouw Camilla deze oude folkies thuis bezocht om daar met de door hen meegenomen opname apparatuur in hun eigen omgeving deze "field recordings" op te nemen in de geest van John en Alan Lomax. zoals die dat eerder in de jaren 30 deden.

lang niet alle uitvoeringen van de veelal overbekende traditionals overtuigen en zijn in het verleden vaak al beter uitgevoerd, maar de liefde voor de muziek is voelbaar. hoogtepunten zijn het door hem solo gespeelde "Cane Blues" (ook wel bekend als "Ain't No More Cane on the Brazos"), "Wagoner's Lad" en "Willie Moore" beide nummers met Joan Baez en Eliza Carthy en "Dink's Song" met Pete Seeger en Josh White Jr., zoon van blues folk legende Josh White.

ontroerend zijn de 2 bijdragen van Tommy Makem (Clancy Brothers), "Fair Nottamun Town" met Appalachian folk legende Jean Ritchie en "The Brazos River" met zijn mentor Frank Hamilton die hem ooit tussen 1957 en 1960 les gaf met het spelen op banjo en gitaar. een liedje dat hij in duet met zijn vrouw Mary zingt. ook het duet "John Riley" met Judy Collins wil ontroeren.

dit album is een soort van "Best of" van de folkliedjes die Roger McGuinn tussen 1995 en 2005 opnam.
in 2005 verscheen de 4-cd "The Folk Den Project" met 100 liedjes.

verwacht geen muziek in de stijl van zijn eerdere, reguliere solo albums. deze folk muziek zal niet ieders "cup of tea" zijn.

Album werd geproduceerd door Roger & Camilla McGuinn

Roger McGuinn: vocals, guitar, acoustic 12-string guitar, 5-string banjo, Rickenbacker electric 12-string guitar

"De Ole Folks at Home" is het akoestische deel van het dubbel album uit 1969, waarvan het elektrische deel verscheen onder de titel "Giant Step".

merendeels door Taj Mahal gearrangeerde traditionals in het genre country/folk blues. een aantal covers "Linin Track" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly), "Candy Man" (Reverend Gary Davis), het aloude, bekende "Stagger Lee" (Lloyd Price), "Fishin' Blues" (Henry Thomas) en een enkel eigen nummer, zoals het sterke "Light Rain Blues" waarop hij zichzelf zoals op meerdere nummers o.a. "Cluck Old Hen" op banjo begeleidt.

"Linin' Track" en "A Little Soulful Tune" zijn a-capella gezongen liedjes met "handclaps" die worden afgewisseld met een 4-tal instrumentale nummers "Country Blues #1" dat laat horen wat de titel zegt, "Coloured Aristocracy", "Blind Boy Rag" en "Cajun Tune".

heb een voorkeur voor de nummers met zang, zoals "Wild Ox Moan", "Candy Man", "Stagger Lee", het heerlijke "Fishin' Blues" en "Annie's Lover". stuk voor stuk sterke nummers.

wellicht iets minder dan het bandalbum "Giant Step" dat wat meer variatie biedt, maar goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door David Rubinson

Taj Mahal: vocals, harmonica, guitar, banjo, jive

zoals Droombolus al aangaf verschenen deze 2 albums oorspronkelijk in 1969 als dubbel LP. de re-issue op 1 cd label Columbia verscheen in 1989 en klinkt als een klok.

"Giant Step" is het elektrische gedeelte met band en "De Ole Folks at Home" het akoestische gedeelte door Taj Mahal solo ingespeeld. beide voorzien van de bluesy, ietwat gruizige, soulvolle stem van Taj Mahal.

mijn voorkeur gaat naar het bandalbum met gedreven, stevige blues rock op zijn eigen "Give Your Woman What She Wants", de klassieker "Six Days on the Road" (ooit prima gecoverd door de Flying Burrito Brothers op het live album "The Last of the Red Hot Burritos" (1972) en "You're Gonna Need Somebody" (Blind Willie Johnson).

"Take a Giant Step" (Gerry Goffin/Carole King) en de veel gecoverde blues standard "Good Morning Little School Girl" en het met de band geschreven "Further on Down the Road" worden iets rustiger in een folk blues stijl uitgevoerd.

"Keep Your Hands Off Her" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly) en de slow blues "Bacon Fat" van de R&B muzikant Andre Wiliams met een op gitaar solerende Jesse Ed Davis (door Taj Mahal vooraf aangekondigd met Mr. Davis) zijn 2 sterke afsluiters. "Bacon Fat" zou later ook door Willy DeVille worden gecoverd op zijn album "Horse of a Different Color".

van de korte opener "Ain't Gwine Whistle Dixie" verscheen n.m.m. de ultieme uitvoering in een lange versie op het magistrale live album "The Real Thing" (1971).

Album werd geproduceerd door David Rubinson

Taj Mahal: vocals, harmonica, banjo, National steel-bodied acoustic guitar
Jesse Edwin Davis: electric guitar, acoustic guitar, piano, organ
Gary Gilmore: electric bass
Chuck "Brother" Blackwell: drums

na vele jaren weer eens beluisterd dit vijfde studio album van Joe Cocker. een mix van blues, r&b en soul met hier en daar lichte jazz invloeden, zoals op de prima ballad "Oh Mama" (Jim Price) met een saxofoon solo van Jim Horn, 1 van de betere nummers samen met de lekker stuwende bluesy uitvoering van "Lucinda" (Randy Newman) met fraai gitaarwerk van Henry McCullough (o.a. ex Spooky Tooth en Paul McCartney & Wings).

"Where Am I Now" (Jesse Ed Davis) en "If I Love You" (Daniel Moore) beide nummers met fraaie koortjes die klinken als een soort van blues gospel ballads en de Jackson Browne ballad "Jamaica Say You Will" in een bluesy/jazzy uitvoering bekoren eveneens.

jammer dat meerdere nummers, zoals het bombastisch uitgevoerde "I Think It's Going to Rain Today'" (Randy Newman) en "Forgive Me Now" (Matthew Moore) te lijden hebben onder de strijkers arrangementen van Jim Price. ook het funky up-tempo "It's All Over But the Shounting" (Hinton/Bristol) dreigt in de volle productie te verzuipen.

het prijsnummer is de klein gehouden akoestische, "folky" afsluiter "Jack-A-Diamonds", een nummer van songwriter Daniel Moore, de broer van Matthew, die elk 2 nummers voor dit album aanleverden.

een waslijst aan sessiemuzikanten speelden op dit album mee, o.a. Richard Tee (piano, organ), Cornell Dupree (guitar), Jim Price (trombone, vocals), Jim Horn (saxophone), Bernard Purdie (drums) en Chuck Rainey (bass).

"Jamaica Say You Will" ervaar ik binnen zijn oeuvre als een goede middenmoter. jammer dat Joe Cocker op latere leeftijd geen albums maakte in de "less is more" stijl van de door Rick Rubin geproduceerde "American Recordings" albums van Johnny Cash.

Album werd geproduceerd door Jim Price
Recorded at The Village Recorders, West Los Angeles, California

een bevlogen, onbevangen album van de destijds 25-jarige Rod Stewart, waar het spelplezier vanaf spat.

dat de man een prima songsmid is bewees hij al op dit tweede solo album met het titelnummer "Gasoline Alley΅ (co-written Ronnie Wood) en zijn eigen sterke ballads "Lady Day" en "Jo's Lament". nummers die perfect aansluiten bij de folky Dylan cover "Only a Hobo" en de piano ballad "Country Comfort" (Elton John/Bernie Taupin) . deze nummers hebben een "folky" touch door het gebruik van instrumenten zoals de mandoline, viool en whistle.

deze worden afgewisseld met stevig a la Faces rockende nummers, waaronder het bekende en veel gecoverde "It's All Over Now" (een klassieker van Bobby Womack), "My Way of Giving" (Marriott/Lane) en "Cut Across Shorty" een verrassende cover van de Amerikaanse country songwriter/zangeres Marijohn Wilkin, die o.a. de klassieke country ballad "The Long Black Veil" schreef. het stevig rockende "You're My Girl" sluit dit album spetterend af.

de "jonge honden" die op "Gasoline Alley" meespeelden zijn o.a. Ron Wood (guitar), Ronnie Lane (bass), Kenney Jones (drums) en Ian McLagan (piano, organ) hoewel de credits vermelden "Mac not available due to bus strike".

"Gasoline Alley" is een klassieker binnen zijn oeuvre, waarop de muziek nog lekker authentiek, puur en rauw klinkt. de opvolger "Every Picture Tells a Story" oogstte net als veel van zijn andere albums veel meer commercieel succes maar ik keer altijd weer terug naar "Gasoline Alley". de rest is geschiedenis.

Album werd geproduceerd door Rod Stewart & Lou Reizner
Recorded at Morgan Studios, London

de (grappige) liner notes van Ronnie Wood:

"Well it's like this you see: Now I am definitely not one to complain - no way can I be accused of that. I turned up promptly at each session with my guitars, a shoelace and a small wireless - I couldn't be fairer than that. Everyone had a good time - nobody came without being invited and no one arrived who didn't come. All in all, a finer gathering of vocalists and musicians I've yet to see. I mean we all share a good deal of satisfaction and respect for Rod and the lads on this album and also....

sluit me aan bij vrijwel alle positieve commentaren bij het album "Sheffield Steel". alles valt hier op zijn plek qua keuze songmateriaal, muzikale omlijsting en productie aangevuld met de geweldige zang van de uit de Engelse industriestad Sheffield afkomstige Joe Cocker. geen productionele poespas, overdadige orkestratie of glad gestreken songs maar 10 bezielde, gedreven uitgevoerde songs die de man recht doen. een mix van blues, rock en soul overgoten met het reggae sausje van de ijzersterke ritmesectie van Sly Dunbar en Robbie Shakepeare.

de heerlijke funky opener "Look What You've Done", een nummer van Leo Nocentelli van de New Orleans funk band The Meters zet meteen de toon. het melodieuze "Sweet Lil' Woman" van Andy Fraser (Free) met backing vocals van Jimmy Cliff is een ander prijsnummer samen met de gedreven up-tempo versies van Dylan's "Seven Days", "Ruby Lee" (Bill Withers/Melvin Dunlap) en de Steve Winwood cover "Talking Back to the Night" die het origineel overtreft.

van de 4 ballads steken "Marie" (Randy Newman) en het prachtig, ingetogen "Just Like Always" (Jimmy Webb) er boven uit. het veel gecoverde "Many Rivers to Cross" (Jimmy Cliff) en "So Good, So Right" (Brenda Russell) met backing vocals van Robert Palmer weerhouden mij ervan "Sheffield Steel" 5 sterren te geven.

wellicht zijn meest consistente album en een klassieker binnen zijn omvangrijke oeuvre. de hoge waardering op MuMe is m.i. volkomen terecht. eens met Neal Peart dat dit album op eenzame hoogte staat en eveneens eens met bikkel2 dat het jammer is dat deze lijn niet werd doorgezet. hierna volgden nog vele albums van Joe Cocker die slechts 70 jaar oud mocht worden. albums die vaak nogal wisselvallig uitvielen.

behalve Sly en Robbie zijn er glansrollen weggelegd voor Wally Badarou (keyboards) die ik met zijn partijen niet als dominant of storend ervaar en gitaristen Mikey Chung en Barry Reynolds bekend van zijn samenwerking met Marianne Faithfull. ooit afscheid genomen van het vinyl van zijn enige, sterke solo album "I Scare Myself", waarvan de re-issue op cd moeilijk verkrijgbaar blijkt te zijn.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Alex Sadkin
Recorded at Compass Point Studios, Nassau, Bahamas

"Full House" is het vierde studio album van de destijds 28-jarige Schotse songwriter/zanger Frankie Miller. gezegend met een doorleefde, rauwe, soulvolle stem werd hem destijds een grote toekomst toegedicht en dacht men dat hij in de voetsporen zou treden van beroemde collega's als Joe Cocker en Rod Stewart. los van de artistieke erkenning bereikte hij tijdens zijn carrière nooit hun commerciële succes.

op dit album staan 5 originals (2,7,8,9 en 10) van Frankie Miller waarvan 1 "This Love of Mine" co-written met Robin Trower.

van de 5 covers steekt de stevige bluesrocker "Be Good to Yourself" (Andy Fraser) zijn eerste Top 30 hit in de UK er bovenuit. ook de langzaam ingezette John Lennon cover "Jealous Guy" dat naar een climax toewerkt is 1 van de hoogtepunten. andere sterkhouders zijn de funky ballads "Take Good Care of Yourself" (Jim Doris) dat eerder in 1970 verscheen in een versie van de Engelse zangeres Lulu en zijn eigen "This Love of Mine" en "Let the Candlelight Shine" een bewijs van zijn songwriter's kwaliteiten.

de met strijkers uitgevoerde ballad "Searching" is een beetje een dissonant. een nummer van ex Steeleye Span leden Peter Knight/Bob Johnson dat eveneens verscheen op hun concept album "The King of Elfland's Daughter". ook "Love Letters" een oude Amerikaanse ballad uit 1945, dat een bescheiden hit werd in België en Nederland, beklijft minder. een nummer dat eerder o.a. gecoverd werd door Nat King Cole en Elvis Presley.

het aanstekelijke "The Doodle Song" en de ruig dampende rockers "Down the Honkytonk" en "Live in Vain" compenseren dat ruimschoots.

liefst 7 nummers van "Full House" verschenen als single uitgezonderd tracks 4,6 en 8. samen met het meer op funky r&b geschoeide door Allen Toussaint geproduceerde "High Life" 1 van zijn beste albums.

net als oud user Kalamitsi woonde ik zijn concert ergens in de 70's bij in zaal de Lantaren/Rotterdam in een "full house" met een strak spelende band met Frankie Miller als charismatische frontman. een bruisend, energiek optreden met een behoorlijk opgefokt publiek (het was de tijd van de stoere leren jacks) maar dat terzijde.

de inmiddels 76-jarige Frankie Miller kreeg in 1994 een ernstige hersenbloeding, treedt sindsdien niet meer op en schijnt al vele jaren rolstoelgebonden te zijn. "Dancing in the Rain" (1986) werd zijn laatste studio album. in 2016 verscheen een tribute album "Frankie Miller's Double Take". de man had wel wat meer commercieel succes mogen hebben.

zijn destijds nieuwe band bestond ten tijde van dit album uit Ray Minhinnet (lead guitar), Jim Hall (piano/organ), Chrissie Stewart (bass) en Graham Deakin (drums). als gast muzikanten speelden mee Chris Spedding (guitar), Rabbit Bundrick (keyboards), Gary Brooker (piano/organ) en The Memphis Horns.

Album werd geproduceerd door Chris Thomas
Recorded at Air Studios & Wessex Sound Studios (London, UK)

het tweede album van de destijds 25-jarige uit Glasgow, Schotland afkomstige Frankie Miller, die in zijn jeugd opgroeide met de muziek van artiesten als Sam Cooke, Ray Charles en Otis Redding.

waar hij op zijn debuut album werd begeleid door de Engelse pub rock band Brinsley Schwarz (met o.a. Nick Lowe) toog hij naar New Orleans voor de opname van "High Life". uit de liner notes "as far as Frankie was concerned, Toussaint was an idol, and he had sent him a copy of his debut album by way of an introduction" en "Miller certainly had just the kind of throaty blues voice that would impress folks way down yonder in New Orleans".

New Orleans legende Allen Toussaint drukt met zijn liedjes, arrangementen en productie zwaar zijn stempel op "High Life" dat tevens 4 originals van Frankie Miller bevat "Trouble", "Little Angel", "The Devil Gun" en "I'm Falling in Love Again". nummers die nauwelijks onderdoen voor de 8 composities van Allen Toussaint.

met de rauwe, soulvolle stem van Frankie Miller worden de nummers, waaronder een aantal prachtige ballads zoals "With You In Mind" en "I'll Take a Melody" en de meer funky up-tempo nummers als "Play Something Sweet" en "Shoorah" schitterend bevlogen en bezield uitgevoerd met o.a. een ijzersterke ritmesectie en een fraaie blazerssectie. de laatstgenoemde 2 nummers werden hits in de versies van de band Three Dog Night respectievelijk zangeres Betty Wright ("Shoorah").

"High Life" is een vergeten klassieker en deze samenwerking met Allen Toussaint kun je gerust zijn magnum opus noemen. beter dan dit zou het niet worden. geen uitgesproken rock album zoals Frankie Miller die ook wel maakte, maar "High Life" is veel meer een funky r&b album met soul invloeden.

Album werd geproduceerd door Allen Toussaint
Recorded at Web Recording Studios, Atlanta, Georgia
(Horns recorded at Bogalusa, Louisiana)

(deel) citaat uit de liner notes:

"On his return to the UK, Frankie formed the Frankie Miller Band with Henry McCulloch (guitar) and Mick Weaver (keyboards) from the Grease Band; Chrissy Stewart from Spooky Tooth on bass and Stu Perry on drums. They went to San Francisco to cut a new album "The Rock" (1975) with producer Elliot Mazer"

de opvolger van zijn gelijknamige debuut "Taj Mahal" verscheen een paar maanden later en ligt qua sound in het verlengde van dat debuut. niet verwonderlijk aangezien de bezetting van de band merendeels hetzelfde is als op de voorganger.

4 eigen nummers (1,3,4 en 5) van Taj Mahal die naadloos aansluiten bij de 2 traditionals "Corinna" en "The Cuckoo" plus een met country blues muzikant Yank Rachell co-written nummer "She Caught the Katy", een cover "You Don't Miss Your Water" van Stax soul zanger/componist William Bell, een eerbetoon aan Otis Redding en een cover van "Ain't That a Lot of Love" van Stax songwriter Homer Banks, een nummer waarmee de band Simpy Red in 1999 een hit scoorde.

nummers als "Good Morning Miss Brown" en "Corinna" blijven het dichtst bij akoestische country/folk blues. de overige nummers laten een steviger bandgeluid horen, zoals zijn eigen "Done Changed My Way of Living" en "She Caught the Katy" een nummer dat later verscheen op de soundtrack van/in de versie van The Blues Brothers. de heerlijk stuwende blues rock van "Going Up to the Country" zou hij later nog overtreffen met een versie op het klassieke live album "The Real Thing" (1971). 1 van de hoogtepunten samen met het spetterende, swingende "Ain't That a Lot of Love".

de re-issue op cd (Columbia/Legacy 2000) bevat 3 "previously unissued" nummers, een alternatieve versie van "The Cuckoo", de fraaie slow blues van "New Stranger Blues" (Taj Mahal) en het instrumentale "Things Are Gonna Work Out Fine". zoals op meer albums uit zijn beginperiode vervult gitarist Jesse Ed Davis op meerdere nummers een glansrol.

van de hierboven genoemde "exotische" klanken is op dit album overigens geen sprake. die invloeden (o.a. Caribisch, calypso en reggae) zouden pas later hun intrede in zijn muziek doen.

Album werd geproduceerd door David Rubinson
Recorded May & October 1968

Taj Mahal: harmonica, National steel-bodied guitar, vocals
Jesse Edwin Davis: guitar, piano & brass arrangements
Gary Gilmore: bass
Chuck Blackwell: drums
+
Al Kooper: piano
Earl Palmer: drums

soms loop je onverwacht tegen pareltjes aan in de zogenaamde "wereld" muziek, zoals deze verzamelaar van (wijlen) Cubaanse grootmeester Guillermo Portabales. deze van het platteland afkomstige zanger/gitarist maakte als 17-jarige jongeman in 1928 zijn debuut met een optreden op de Cubaanse radiozender CMHI. de man speelde in het begin een mix van cancion, tango, bolero en son totdat hij zich ging toeleggen op het genre "guajira" een elegante muziekstijl "which tells of the life, suffering, love, fiestas and work of the peasant".

de man verhuisde van Cuba naar Puerto Rico, trouwde daar met Arah Mina Lopez en toerde door Colombia, Venezuela, Ecuador, Panama, Peru, New York en maakte daar furore met zijn muziek. in 1940 keerde hij terug naar Havana en maakte vandaar succesvolle tournees door de VS.

op deze verzamelaar staan eigen nummers en liedjes van zijn Cubaanse collega's uit die tijd zoals Nico Saquito en een enkele traditional.

heerlijke, ontspannen muziek om bij te onthaasten, minder uitbundig en minder ritmisch dan bij voorbeeld de albums van Ibrahim Ferrer of de Buena Vista Social Club. lichtvoetig, akoestisch, zomers en daarom onweerstaanbaar, zoals oud user Kalamitsi het hierboven eerder goed verwoordde. jammer dat hij niet meer actief is op de site.

zijn invloed reikte ver tot aan West-Afrika, zoals de klassieker "El Carretero" dat o.a. werd gecoverd door Africando, Etoile 2000 en Orchestra Baobab.

de man settelde zich uiteindelijk in 1953 in Puerto Rico "where he further developed his artistic career, singing in clubs and theatres, making records and sporadically touring the continent until his untimely death on 25th October 1970. Portabales died after being hit by a car on leaving a gig at "La Palma" restaurant, he was fifty-nine, with a musical career spanning forty-two years".

deelcitaat uit de liner notes: (Enrique Romero, Barcelona, January 1996)

"Guillermo Portabales (1911-1970) was the Cuban creator of "Guajira de Salon", a city version of the traditional country style, which he developed in his early career in Santiago de Cuba. Portabales was a brilliant singer and guitarist and his easy flowing style has earned him recognition as one of latin music's greats. His recordings are still in constant demand througout Latin America and West Africa. This album contains a selection of his greatest recordings and features Guajira, Bolero, Son and Guaracha compositions played with the classic line-up of Spanish guitar, double bass, congas and vocals"

een prima verzamelaar van deze "grande dame" die tevens actrice was met allemaal Spaanstalig gezongen liedjes afkomstig uit Cuba, Mexico, Latijns Amerika en Spanje.

op dit album staan o.a. 7 liedjes van de befaamde Mexicaanse componist Jose Alfredo Jimenez, zogenaamde "rancheras" een traditioneel Mexicaans muziekgenre.

minder aanstekelijk en uitbundig dan bij voorbeeld de mariachi klanken van de 2 Mexicaanse "Canciones" albums van Linda Ronstadt klinkt deze muziek iets meer ingetogen maar niet minder goed.

heerlijke muziek geweldig gezongen door de Madrileense (wijlen) Maria Dolores Pradera die het goed doet met name als de zon zich wat meer laat zien. zij was een zangeres van wereldfaam en stond bekend als "La Gran Senora de la Cancion" (de grote dame van het lied) en deze verzamelaar is daarvan een overtuigend bewijs.

van de vertrouwde rock/blues Steve Miller sound is op "Abracadabra" helaas weinig sprake. zou dit eerder een mix van synthesizer pop en AOR noemen.

slechts 2 nummers van eigen hand, het titelnummer dat 1 van zijn grootste hits werd heb ik altijd al een vervelend nummer gevonden en dat is 40 jaar later niet veranderd. het tweede eigen nummer, het aanstekelijke "Give It Up" steekt met kop en schouders boven de rest uit.

de overige 8 nummers veelal co-written met de overige bandleden, werden geschreven door Gary Mallaber, een geweldige drummer maar helaas een stuk minder goede songwriter dan Steve Miller. veel van die songs ontstijgen de middelmaat niet. nummers zoals "Never Say No", "Goodbye Love" met doo wop koortje en het rustige "While I'm Waiting" luisteren op zich lekker weg maar blijven niet "hangen". zoals hierboven vermeld is dit album gevuld met veel "niets aan de hand" muziek en dat is een beetje het probleem. als liefhebber van het 1e uur verwacht je meer van iemand van het kaliber Steve Miller.

de band ten tijde van dit album: Gary Mallaber (drums, percussion, keyboards), Kenny Lee Lewis (guitar), Gerald Johnson (bass), Steve Miller (guitar, vocals), John Massaro (guitars) en Byron Allred (keyboards, synthesizer).

oer lid/oudgediende bassist Lonnie Turner speelde mee op "Something Special" en "Goodbye Love".

Album werd geproduceerd door Steve Miller & Gary Mallaber
Recorded at Capitol Recording Studios, Hollywood, California

op "Circle of Love" laat Steve Miller nog iets van zijn oude glorie horen. 4 sterke originele nummers van Steve Miller zelf plus de traditional "Get On Home", van origine een oud Amerikaans folk liedje.

de laid-back slow blues van het titelnummer is wat mij betreft het hoogtepunt met een op het eind heerlijk op gitaar solerende Steve Miller. een klasse nummer om bij weg te dromen. de rock-a-billy van de opener "Heart Like a Wheel" en de aanstekelijke melodie van "Baby Wanna Dance" bekoren eveneens.

heb weinig met het hierboven bejubelde "Macho City" dat op vinyl de gehele 2e kant besloeg. een wat dreinerig nummer dat veel te lang duurt met een veel te grote rol voor de synthesizer klanken van Byron Allred. een nummer waarop overigens prima wordt gemusiceerd met de sterke ritmesectie van meester bassist Gerald Johnson en de vermaarde sessiedrummer Gary Mallaber, maar het weet helaas mijn aandacht niet vast te houden.

vanwege kant 1 (nummers 1 t/m 4) is "Circle of Love" goed genoeg voor een krappe 4 sterren.
na de matige "poppy" opvolger "Abracadabra" haakte ik destijds af, hoewel Steve Miller in de nadagen van zijn carrière nog een verrassend goed cover album "Bingo" (2010) maakte met bezielde stevige r&b/blues rock waarop het oude vuur wat oplaaide.

Album werd geproduceerd door Steve Miller
Recorded at Kaye-Smith Studios, Seattle, Washington

"a trip down memory lane" dit pop/rock album van Steve Miller. waar mijn jeugdvrienden uit die tijd niks hadden met zijn voorgaande albums zoals "Sailor" of "Children of the Future" werd dit album dat toch wel een stijlbreuk was vergeleken met zijn eerdere albums, bij uitkomen in 1976 door iedereen omarmd. was zelf d.j. op de plaatselijke vrijdagavond jeugdsoos in de Rotterdamse wijk waar ik destijds woonde en kreeg vaak verzoeken om nummers van dit zeg maar "commerciële" album van Steve Miller af te spelen. ook thuis in de ouderlijke woning op de gezamenlijke muziekkamer werd dit album grijs gedraaid onder het genot van bepaalde genotsmiddelen die toen in zwang waren. de muziek van "Fly Like an Eagle" werd daar op zwoele, zomerse avonden met de ramen wijd open letterlijk bewierookt.

een album dat al een heel leven meegaat en dat zelden meer in de speler beland. niet terecht, want nummers als het dromerige "Wild Mountain Honey", "Mercury Blues" een cover van bluesman K.C. Douglas dat later ook gecoverd zou worden door nog zo'n meestergitarist David Lindley, het bluesy "Sweet Maree" met een fraaie harmonica partij en vooral het prachtige, sfeervolle "The Window" laten zich nog steeds als pareltjes beluisteren.

heb nu iets minder met bepaalde nummers, zoals het titelnummer en "Take the Money and Run", vermoedelijk te vaak gehoord in die periode.

dat Steve Miller ook een goed bluesnummer kon neer zetten, bewees hij o.a. met het schitterende "Evil" van het album "The Joker". favoriete album van de man blijft (althans voor mij) "Recall The Beginning..A Journey From Eden".

zoals hierboven al gememoreerd een uitstekend live album (2-cd) met Bonnie Raitt op de top van haar kunnen en een prima ingespeelde band met bezielde, gedreven uitvoeringen van veel van haar klassieke covers en een aantal eigen songs.

er staan een flink aantal wonderschone ballads op, zoals het akoestische, folky "Louise" (Paul Siebel), een schitterende uitvoering van "Dimming of the Day" (Richard Thompson), "I Can't Make You Love Me", het duet met Jackson Browne op het door hem geschreven "My Opening Farewell" en de John Prine klassieker "Angel From Montgomery" met zang van o.a. Bruce Hornsby en Jackson Browne.

deze worden afgewisseld met de heerlijke (funky) blues rock van o.a. "Thing Called Love" (John Hiatt) met Bruce Hornsby op zang en accordeon, "Three Time Loser" (Don Covay) ook bekend in de versie van Rod Stewart, "Love Letter" (Bonnie Hayes) en dampende, rockende versies van het Talking Heads nummer "Burning Down the House" (David Byrne) en "Rock Steady" een duet met Bryan Adams.

ook de country/folk blues van "Love Me Like a Man" (Chris Smither) en "The Kokomo Medley" en de r&b van het swingende "Never Make Your Move Too Soon" met als gasten oudgedienden r&b zangeres Ruth Brown en de door haar bewonderde blues zanger/pianist Charles Brown behoren tot de talrijke hoogtepunten.

een heerlijk gevarieerd live album met o.a. het van haar kenmerkende slide gitaar spel en geweldige zang.

Album werd geproduceerd door Don Was & Bonnie Raitt
Recorded at The Schnitzer Auditorium, Portland, Oregon & The Paramount Theatre, Oakland, California

The Band:
Bonnie Raitt: vocals, acoustic & slide guitar, keyboards (track 18)
Glen Clark: keyboards, harmonica, vocals
Debra Dobkin: percussion, vocals
Ricky Fataar: drums
James "Hutch" Hutchinson: bass, vocals
Mark T. Jordan: keyboards, vocals, mandolin
George Marinelli: electric & acoustic guitar, vocals, mandolin

een live album van de onvolprezen Bonnie Raitt, waarvan de nummers afkomstig zijn van haar volgende studio albums:

2,3,4,8 en 11 van "Souls Alike" (2005)
5 van "Silver Lining" (2002)
6 en 12 van "Longing In Their Hearts" (1994)
7 van "Nick of Time" (1989)
10 van "Luck of the Draw" (1991)

track 9 "Well, Well, Well" (muziek Danny O'Keefe, tekst Bob Dylan) afkomstig van het Ben Harper album "There Will Be a Light" (2004) dat hij maakte met de gospelgroep The Blind Boys of Alabama, is 1 van de hoogtepunten in een prachtige, akoestische, folky uitvoering. andere sterkhouders zijn de ballads "I Will Not Be Broken", het duet met Alison Krauss op "You" en het duet met Norah Jones op het ingetogen "I Don't Want Anything to Change".

de up-tempo nummers zoals "Love Letter", "Something to Talk About" en de overige nummers willen niet echt vlammen.

ondanks het indrukwekkende lijstje van "guest musicians" een lichte tegenvaller, mede ingegeven door de keuze van het songmateriaal met liefst 5 nummers van het kort daarvoor verschenen "Souls Alike", toch wel 1 van haar mindere albums.

de DVD van dit concert bevat 6 extra nummers t.w. "Papa Come Quick", "No Gettin' Over You", "Crooked Crown", "Trinkets", "Hear Me Lord" en de veel gecoverde klassieker "Tennessee Waltz".

Album werd geproduceerd door Kathy Kane (project producer) i.s.m. Barry Summers, Eric Sherman & Bonnie Raitt

Recorded September 30, 2005 at Trump Taj Mahal, Atlantic City, New Jersey (een casinoproject van Donald Trump dat geopend werd in 1990 en na meerdere faillissementen in 2016 definitief werd gesloten)

The Band:
Bonnie Raitt: vocals, slide & acoustic guitars
James "Hutch" Huitchinson: bass, vocals
Ricky Fataar: drums, vocals
George Marinelli: guitar, vocals
Jon Cleary: keyboards, percussion, vocals

na een lange stilte van 18 jaar na zijn vorige studio album "Motion" (1978) verscheen "Connected". een sterk come-back album waar de New Orleans legende Allen Toussaint meerdere jaren aan had gewerkt. de alleskunner (pianist, songwriter, arrangeur, producer) nam dit album op in zijn eigen thuis studio met hulp van zijn zoon Reginald. zijn liedjes werden o.a. gecoverd door Robert Palmer, Bonnie Raitt en Boz Scaggs. de bekendste daarvan is "What Do You Want the Girl To Do" van Boz Scaggs.

verwacht geen rauwe r&b maar eerder een mix van funky r&b vermengd met jazz, soul en pop invloeden. het album opent met het funky pareltje "Pure Uncut Love" gevolgd door het fraaie up-tempo "Do the Do".

de prachtig gezongen ballads zoals "If I Leave", "Sweet Dreams" een duet met zangeres Tricia Boutte en "In Your Love" worden afgewisseld met een 3-tal funky instrumentale nummers "Funky Bars", "All of It" en "Rolling with the Punches". op de overige nummers horen we een prima bij stem zijnde Allen Toussaint op meerdere nummers aangevuld met een koortje. uitschieters daarvan zijn het funky, melodieuze "Ahya", het uitbundige "Aign Nyee" doorspekt met Caribische invloeden en het eveneens funky "Oh My".

de wellicht iets te gepolijste productie van dit album heeft een kristalhelder geluid, maar op de kwaliteit van de muziek valt weinig af te dingen. naast oudgedienden als Dave Bartholomew (trompet) en Leo Nocentelli (gitaar) van The Meters spelen er allerlei jonge opkomende New Orleans muzikanten mee op het toegankelijke "Connected", dat Allen Toussaint wederom weinig commercieel succes opleverde.

geen klassieker zoals zijn magnum opus "Southern Nights" of "Life, Love and Faith" maar een alleszins genietbaar album van deze grootmeester. de tekst van "We're All Connected" is relevanter dan ooit, maar dat terzijde.

Produced by Allen Toussaint & Clarence "Reginald" Toussaint
Recorded at Sea-Saint Recording Studios, New Orleans
All songs composed by Allen Toussaint

de door velen gerespecteerde blanke bluesman John Hammond (o.a. Bonnie Raitt was een groot fan) overleed 28 februari j.l. op 83-jarige leeftijd aan een hartstilstand. heb de man met de ietwat hese, rauwe stem vele jaren gevolgd en maakte voor het eerst kennis met zijn muziek met het album "Big City Blues" (1964).

dit album uit de nadagen van zijn carrière bevat o.a. 2 Tom Waits covers (4,11) waarvan met name "Low Side of the Road" met het kenmerkende pannen en potten geluid minder bekoort, 2 fraaie covers (7,13) van country grootheid George Jones gespeeld in country blues stijl met fraai fiddle spel van Soozie Tyrell, bekend van haar bijdragen aan meerdere Bruce Springsteen albums en 2 meer op blues rock gebaseerde nummers (2 en 9) van David Hildalgo/Mike Halby.

verder wisselt hij zijn eigen sterke blues boogie "Slick Crown Vic" af met de slow blues van "Easy Loving" (Freddie Hart) met heerlijke accenten van de accordeon en "Same Thing" (Willie Dixon) en de meer op r&b leest geschoeide nummers "Spider and the Fly" (Jagger/Richards) en "Can't Remember to Forget" (Jerry Portnoy) dat sterk doet denken aan de melodie van de klassieker "Walkin' to New Orleans".

het aloude, bekende "Money Honey" (Jesse Stone) werd voor het eerst opgenomen door Clyde McPhatter & The Drifters en ook gecoverd door Ry Cooder op "Into the Purple Valley" en Elvis Presley op zijn debuut album.

John (Paul) Hammond (R.I.P. 28-02-2026) laat een indrukwekkend oeuvre achter.

Album werd geproduceerd door David Hidalgo (Los Lobos)
Recorded at Millbrook Sound Studios, MIllbrook, New York
(dezelfde studio waar Golden Earring hun album "Millbrook, U.S.A." opnamen)

John Hammond: vocals, guitar, harmonica
Frank Carillo: guitar
Augie Meyers: piano, organ, accordion
Marty Ballou: bass
Stephen Hodges: drums, percussion
David Hidalgo: guitar, mandolin, vocals
Soozie Tyrell: fiddle, vocals

John Hammond bedankte in de liner notes o.a. zijn vrouw Maria Hammond

"I would especially like to acknowledge my wife Maria Hammond. My companion, co-worker, and inspiration for the last 13 years. She has once again come through in the studio and on the road facilitating another project that she and I have envisioned. Without her efforts and insights I cannot imagine how this recording could have happened"

het tweede album van de uit Iowa afkomstige singer/songwriter Patrick Bloom bevat alle eigen liedjes in het genre americana (folk/country). vreemd genoeg werd zijn eerste album "Songs From the Pink Sofa" dat verscheen op het failliet gegane Trailer Records label uitgebracht onder de naam Patrick Brickel.

"Moses" verscheen op zijn eigen Mud Dauber label en hij kreeg subsidie van het Iowa Arts Council om dit album te maken.

zijn muziek wordt ingekleurd met o.a. banjo, pedal steel, piano en viool met verder fraai elektrisch gitaarspel van Eric Straumanis. Bo Ramsey bekend van zijn werk met Lucinda Williams draagt op gitaar bij aan het prijsnummer "Million Miles Away". de fraaie harmoniezang op een 6-tal nummers werd verzorgd door Amy Finders en Beth Amsel.

goede verhalende teksten over het "everyday life" in de States gezongen met de aangename, warme stem van Patrick Bloom die wat aan de stem van Slaid Cleaves doet denken.

andere nummers die er boven uit steken zijn het up-tempo "Heaven On the Radio", het akoestische folky "Jerusalem" dat herinnert aan Steve Earle en "Dixie Royal Lanes".

een fraai album waarop helaas niet alle nummers overtuigen en dat met de laatste 2 nummers "Green Lantern" en het wel erg zoete "Mississippi River Lullaby" het kwaliteitsniveau niet weet vast te houden.

Album werd geproduceerd door Patrick Bloom
Recorded at Minstrel Studios, Iowa City, Iowa
All songs written by Patrick Bloom

"Moses" werd aangeprezen door zijn eveneens uit Iowa afkomstige collega singer/songwriter Greg Brown met de tekst: "..the music that scarecrows dance to when everyone else is asleep"

het debuutalbum van de inmiddels 83-jarige Taj Mahal werd een kleine 60 jaar geleden in 1967 opgenomen toen de man 25 jaar oud was.

een heerlijk blues (rock) album dat de tand des tijds heeft weerstaan, waarover Taj Mahal in de liner notes destijds opmerkte "This is the music I feel at home with. Those older guys...they know. Now I really dig Dylan, but I don't play much of that. Dylan, though, he's one of the twentieth-century greats".

van "those older guys" covert hij o.a. 3 nummers (1,4 en 7) van country blues man Sleepy John Estes, van wie ook Ry Cooder meerdere nummers coverde, het funky swingende "Checkin' Up on My Baby" (Sonny Boy Williamson) en "Dust My Broom" van de Delta blues legende Robert Johnson.

het lekker stuwende "Statesboro Blues" (Willie McTell) met Jesse Ed Davis op slide gitaar dat later vooral bekend werd in de versie van The Allman Brothers Band, klinkt op dit debuut een stuk beter dan de versie op het in 1965/66 opgenomen album "Rising Sons" (met Ry Cooder).

de traditionals "E Z Rider" waarvan de 1e opname wordt toegeschreven aan Ma Rainey en "The Celebrated Walkin' Blues" (o.a. bekend van Son House) sluiten naadloos bij de overige nummers aan. de country blues van die afsluiter met Taj Mahal zelf op slide gitaar en harmonica en Ry Cooder op mandoline behoort tot de hoogtepunten.

(wijlen) Jesse Ed Davis zou nog op meerdere albums uit zijn beginperiode meespelen en Taj Mahal zou vele jaren later nog een fraai duo album "Get on Board" (2022) maken met zijn oude muzikale maatje Ry Cooder.

Album werd geproduceerd door David Rubinson

Jesse Ed Davis: lead guitar, slide guitar, piano
Ry Cooder: rhythm guitar, mandolin
Taj Mahal: vocals, slide guitar, harmonica
Gary Gilmore, James Thomas: bass
Charles "Chuck" Blackwell, Sanford Konikoff: drums
Bill Boatman: rhythm guitar

een prima verzamelaar van Richard & Linda Thompson, zeker voor degenen die kennis willen maken met hun werk.

het album is als volgt samengesteld:
tracks 1 en 2: van "Henry The Human Fly" (solo album R.T.)
tracks 3 t/m 8: van "I Want to See the Bright Lights Tonight"
tracks 9 t/m 11: van "Hokey Pokey"
( nr. 11 "A Heart Needs a Home" betreft een alternatieve versie met zang van Richard)
tracks 12 t/m 15: van "Pour Down Like Silver"
tracks 11 en 16: van "Guitar, Vocal" (solo album R.T.)

het enige minpuntje is wellicht, dat er nummers ontbreken van hun latere 3 albums "First Light", "Sunnyvista" en "Shoot Out the Lights".

hoogtepunt is de ruim 13 minuten durende live versie van "Calvary Cross" gelardeerd met fantastische gitaarsolo's van Richard Thompson. maakt mij wel benieuwd naar de op MuMe door user Brunniepoo geposte verzamelbox "Hard Luck Stories" uit 2020 met 8 uur muziek aan outtakes, demo's, etc., maar ik vermoed dar deze box inmiddels niet meer beschikbaar is.

p.s. van het nummer "Dimming of the Day" staat een heel fijne cover versie van Bonnie Raitt op haar album "Longing in Their Hearts" uit 1994

het vijfde album van de Malinese muzikante Rokia Traore is een duidelijke koerswijziging vergeleken met haar debuut "Mouneissa" dat meer authentieke Malinese muziek bevatte en het merendeels akoestische, meer verstilde "Bowmboi", beide albums waar zij dichter bij haar Afrikaanse wortels bleef.

mijn voorkeur gaat naar de meer traditioneel, klein gehouden nummers zoals "Balla", "Ka Moun Ke" en de deels in het Engels gezongen ingetogen afsluiter "Sarama" haar eerbetoon aan Afrikaanse/Malinese vrouwen ("I miss your smile, I want to hear your laughter, My inspiration is drawn from you").

de meer Westers georiënteerde fusie muziek pakt goed uit op het stuwende "Melancolie" en het hierboven door oud user Mssr Renard eerder genoemde "N' Teri". het prijsnummer van dit album.

de sterk ritmische nummers, zoals "Kouma" met ronkende gitaren, het funky "Tuit Tuit" en het deels in het Frans gezongen titelnummer "Beautiful Africa" met o.a. het gebruik van de "human beatbox" zullen de liefhebbers van fusie muziek meer aanspreken.

rond de inmiddels 52-jarige Rokia Traore die jarenlang in een juridische strijd was gewikkeld met haar Belgische ex man over de voogdijschap van hun dochter werd het vanaf 2016 muzikaal gezien stil.

aangezien een 3,75 (7,5) als waardering niet mogelijk is toch maar 4 sterren voor dit album, dat mij benieuwd maakt naar de voorganger "Tchamantche" en haar laatste album "Ne So".

Album werd geproduceerd door John Parish
Recorded at Toybox Studio, Bristol, UK
All songs written by Rokia Traore

na de teleurstellende voorganger "Cabaret of Souls" maakte Richard Thompson met "Electric" wederom een prima album. merendeels sterke songs met de van hem bekende wat cryptische, spitsvondige teksten in een fraaie productie van Buddy Miller opgenomen in diens huisstudio, die zelf in het genre americana een aantal prima solo albums en duo albums met zijn vrouw Julie maakte.

het kenmerkende gitaarspel en zijn doorleefde, expressieve zang krijgen meteen alle ruimte op het up-tempo rockende "Stony Ground". "Stuck On The Treadmill", "Good Things Happen To Bad People" en "Straight and Narrow" met de ene na de andere fraaie gitaar riff, liggen qua stijl in het verlengde van die sterke opener.

op "Sally B" en "Where's Home?" wordt wat gas terug genomen. hoor de man het liefst met songs met een meer uitgesproken folky karakter en dat zijn meestal de ballads die met een 5-tal nummers sterk vertegenwoordigd zijn "Salford Sunday", "My Enemy", "Another Small Thing In Her Favour", "The Snow Goose" met harmoniezang van Alison Krauss en de prachtmelodie van de afsluiter "Saving The Good Stuff For You". stuk voor stuk nummers waarin zijn Keltische roots doorklinken.

de 7 bonus tracks bevatten 4 outtakes van "Electric" plus 3 eerder verschenen nummers "Auldie Riggs" met overdadige strijkers en het instrumentale "Auldie Riggs Dance" van het album "Cabaret of Souls" en het prettig weg luisterende "So Ben Mi Ch'a Bon Tempo" een compositie uit 1590 van de Italiaan Orazio Vecchi van het album "1000 Years of Popular Music".

het uitbundig swingende "Will You Dance, Charlie Boy" blijft wat minder hangen. de akoestische folky ballads "I Found a Stray" en "The Tic-Tac Man" (met mandoline) doen dat wel. "The Rival" is een fraai mid-tempo liedje met fiddle accenten van de vermaarde blue grass/sessiemuzikant Stuart Duncan, die op meerdere nummers een glansrol vervult.

wellicht geen Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre, maar "Electric" hoort zeker in het linker rijtje thuis.

Richard Thompson: guitar, vocals, accordion, keyboard, mandolin, hurdy-gurdy
Taras Prodaniuk: bass, mandocello, harmony vocals
Michael Jerome: drums, percussion, h.v.
Dennis Crouch: bass
Stuart Duncan: fiddle
Buddy Miller: guitar
Siobhan Maher Kennedy: harmony vocals (tracks 2,5,7,9,11 & 14)

een fraaie verzamelaar van de onvolprezen June Tabor met nummers van 5 solo albums ("Airs & Graces", "Ashes & Diamonds", "Abyssinians", "Aqaba" en "Angel Tiger") plus 3 nummers (1,7 en 12) van haar samenwerking met de Oyster Band op het album "Freedom & Rain" en 2 nummers (3 en 13) van het duo album "A Cut Above" met Martin Simpson, 2 traditionele folk songs met geweldig "fingerpicking" gitaarspel van Martin Simpson.

veel traditionals aangevuld met 2 Richard Thompson covers, de ballad "Strange Affair" en een energieke folk rock cover van zijn "Night Comes In". verder een verrassende cover "Verdi Cries" (Natalie Merchant), "The King of Rome" (Dave Sudbury) dat eveneens werd gecoverd door het Noord-Engelse folk gezelschap The Unthanks en het prachtige "Hard Love" van de Amerikaanse songwriter Bob Franke.

de covers van de befaamde Schots/Australische songwriter Eric Bogle, waaronder het door haar a-capella gezongen kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" ook bekend in de versie van The Pogues en "No Man's Land" behoren tot de vele hoogtepunten. ook op het bezwerende "Lay This Body Down" zingt June Tabor indrukwekkend a-capella.

de up-tempo folk rockende traditional "Dark Eyed Sailor" doet niet onder voor de meer bekende versie van Steeleye Span. "Sudden Waves" (Jamieson/Barker) is dan weer een intens gezongen verstilde piano ballad met fraaie accenten van de saxofoon. een instrument dat samen met de piano en viool en een enkele keer accordeon op vele nummers voor de muzikale omlijsting zorgt.

voornamelijk traditionele folk op deze verzamelaar. een genre waar June Tabor zich overigens niet toe beperkt, gezien haar jazz album "Some Other Time" en op "A Quiet Eye" valt zelfs een big band te horen.

aangezien haar albums niet zo makkelijk verkrijgbaar zijn is "Anthology" een ideaal instapalbum.
hierna verschenen nog 4 verzamelaars, waaronder de 4-cd box set "Always" met veel niet eerder uitgebrachte live opnames.

deelcitaat uit de liner notes (John Crosby)

"Born in 1947, June was exposed to singing from an early age - she remembers her mother and father singing the popular songs of the day. By the age of five she herself could sing in tune. As a teenager she was fond of France and spent time trying to sing like the then-popular singer Francoise Hardy. At sixteen, she was greatly influenced by seeing Martin Carthy perform "To The Queen Of Hearts" on the TV show Hallelujah and she began attending a newly-opened folk club in Leamington Spa, where she performed her first hesitant guest appearances. A visit to London and the purchase of Anne Briggs first EP was a formative experience".

wederom een prachtalbum uit de nadagen van haar carrière van de inmiddels 78-jarige June Tabor. een traditioneel folk album met 7 traditionele liederen en een 5 tal nummers van hedendaagse songwriters.

June Tabor beleefde als folk zangeres haar doorbraak met het duo album "Silly Sisters" met Steeleye Span zangeres Maddy Prior, waarna haar eerste solo album "Airs & Graces" (1976) verscheen.

de merendeels spaarzaam geinstrumenteerde ballads zoals de Schotse love ballad "The Rigs of Rye", de Amerikaanse traditional "I Love My Love", "Standing in Line" een nummer van de Engelse zanger/songwriter Lester Simpson en "My Love Came to Dublin" van de Ier Patrick Calvin worden afgewisseld met de Engelse traditionals "The Auld Beggarman"en "Soldiers Three", het Engels/Normandische "Au Logis de Mon Pere" en het Bretonse "Ce Fu en Mai" beide Franstalig gezongen nummers. dit zijn een 4-tal uitbundige, vrolijke wat rijker geinstrumenteerde nummers die voor een fijne balans zorgen.

"Speak Easy" is een verstilde piano ballad met tekst van de Schotse dichter Robert Burns en muziek van Hector MacMillan.

"Apples" is een aanrader voor de traditionele folk liefhebber met prachtige zang van June Tabor en fraai muzikaal omlijst door o.a. het accordeon spel van Andy Cutting, bekend van zijn werk met een ander Engels folk icoon Martin Simpson.

Album werd opgenomen in Red Kite Studio, Cwmargenau, Llanwrda, Carmarthenshire, Wales (UK)

June Tabor: voice
Andy Cutting: diatonic accordion
Mark Emerson: piano, violin, viola
Tim Harries: double bass

over de liedjes vermelden de liner notes:

"Love and war, longing and remembrance. Like the apples, like the kindly dead of Breton folklore "as thick around us as the grass in the field and the drops of rain in a shower" so the songs of tradition surround us. They are ours to cherish or to squander.

C'est l'oubli des vivants qui fait mourir les morts
It's when the living forget them, that's when the dead really die"

zoals de titel aangeeft een album van de Thompson family, vader Richard en moeder Linda, zoon Teddy en dochter Kami uitgebreid met halfbroer Jack en hun neef Zak Hobbs.

zoals te verwachten valt zijn de hoogtepunten de songs van Richard Thompson "One Life at a Time" en de sterke melodie van met name "That's Enough" met een fraai dameskoortje. de enige nummers waarop zijn leadzang te horen valt. andere hoogtepunten zijn het akoestisch , intieme folky "Bonny Boys" (Linda Thompson/Zak Hobbs) met een backing vocal van Teddy en de piano ballad "Perhaps We Can Sleep" (Linda & Teddy Thompson), 2 nummers met leadzang van Linda Thompson.

goede tweeden zijn de akoestische country/folk van de zoete opener "Family" en de stemmige country/folk afsluiter "I Long For Lonely" met James Walbourne, de echtgenoot van Kami, tegenwoordig lead gitarist van The Pretenders en vroeger lid van de band van Peter Bruntnell en The Pernice Brothers. samen vormen zij het folk-rock duo The Rails die 3 albums uitbrachten.

helaas zijn de overige liedjes weinig memorabel, de pop folk van "Careful", het middelmatige "Root So Bitter", het instrumentale niemendalletje "At the Feet of the Emperor" en het op een honky tonk ritme doorsnee rockende nummer "Right".

dit wisselvallige album zal niet vaak in de speler belanden. kan niet tippen aan een vergelijkbaar "family" album als "The McGarrigle Hour" van Kate & Anna McGarrigle. een leuk weetje is dat Teddy Thompson en Rufus Wainwright (zoon van wijlen Kate McGarrigle) meermalen op elkaars albums hebben samengewerkt.

Album werd geproduceerd door Teddy Thompson

Teddy Thompson: acoustic guitar, bass, piano, pump organ, vocals
Zak Hobbs: acoustic guitar, electric gutar, slide guitar, mandolin, vocals
Linda Thompson: vocals
Richard Thompson: acoustic guitar, lead electric guitar, hurdy gurdy, vocals, doumbek
Rob Walbourne: drums, percussion, organ, vocals
James Walbourne: bass, acoustic guitar, electric guitars
Kami Thompson: acoustic guitar, vocals
Jack Thompson: bass


citaat uit de liner notes van Teddy Thompson:

"What we have for you here is an album of new songs by Thompsons written specifically for this project. It started with the idea of each us recording two tracks and then we added my nephew Zak and my brother Jack each doing one. That got us to ten, which sounded about right.

One of the rules was that every instrument must be played by a family member, so all that you hear is us. Luckily, Kami married into a very musical family, so we got some amazing contributions from them and lots of other extendeds"

"Pieces" is een prima verzamelaar voornamelijk bestaande uit outtakes van de eerste 2 Manassas albums.
volgens de liner notes een in eerste instantie 5-koppige band met Stephen Stills, Dallas Taylor, Calvin Samuels, Paul Harris en Joe Lala die niet veel later werd uitgebreid met de komst van de Flying Burrito Brothers muzikanten Chris Hillman en Al Perkins.

ervaar de muziek niet zo verschillend als die van de eerste 2 albums. de verschillende stijlen van die albums is op meerdere nummers te horen.

"Witching Hour" is een heerlijk met band gespeeld vintage Stills nummer zoals dat ook geldt voor "Sugar Babe" een versie die niet onder doet voor de versie op het "Stephen Stills 2" album en "Word Game".

nummers die worden afgewisseld met 2 fraaie solo akoestisch gespeelde nummers, het folky "My Love Is a Gentle Thing" en de countryblues van de afsluiter "I Am My Brother" en 2 heerlijk stuwend blues rockende bandnummers "Lies" (Chris Hillman) met stevig gitaarwerk van Joe Walsh en het uitbundige"Fit To Be Tied" met wah-wah gitaar, dat later zou verschijnen op het "Stills" album (1975).

de jammende slow blues "HIgh and Dry" is gebaseerd op de riff van de versie van Ray Charles van het Doc Pomus nummer "Lonely Avenue". ook bekend in de versie van Van Morrison.

11 t/m 13 zijn blue grass nummers met de Burritos, waaronder het instrumentale "Panhandle Rag" (Leon McAuliffe), "Uncle Pen" van blue grass legende Bill Monroe met zang van fiddler Byron Berline en zijn eigen "Do You Remember the Americans" met zang van Stephen Stills zelf. de honky-tonk klassieker "Dim Lights, Thick Smoke" (Joe Maphis) met fraaie harmoniezang sluit hier naadloos bij aan.

een 3-tal nummers zijn wat minder "Like a Fox" met backing vocals van Bonnie Raitt, de instrumentale latin van "Tan Sola Y Triste" en het tweede Chris Hillman nummer "Love and Satisfy".

niet zomaar een "restjes" album en geen klassieker zoals het gelijknamige dubbel album, maar op "Pieces" horen we nog een prima bij stem zijnde Stephen Stills met merendeels bovengemiddeld goede nummers.

de nummers werden geproduceerd door Howard Albert, Ron Albert & Stephen Stills

deelcitaat uit de liner notes (Bill DeYoung)

"The souffle, as it turned out, could not be reheated. As Hillman (along with Perkins and Harris) decamped for greener pastures in The Souther-Hillman-Furay Band, Stills joined Crosby, Nash and Young in Hawaii for an (ill-fated) reunion. And so Manassas passed into legend. "I look back at that as one of the highlighs of my life " Hillman says, He's (Stills) an incredibly gifted singer, songwriter, and musician, and there was so much that I learned from him".

Stills, has, for the most part, nothing but fond memories of Manassas. "What we were doing, this whole mixture of Latin, country, rock and R&B - that was friggin' genius," he says. "Most of Nashville started sounding exactly like Manassas about ten years later. "And they made much more money than we did"

als 16-jarige puber was ik rond 1973 meer liefhebber van de muziek van bands als Pink Floyd en Led Zeppelin. dit country album van Dylan of zouden we het nu "americana" noemen, vond ik destijds muziek voor oude mensen zeker ook gezien het duet met die "oude man", hoewel toen pas 37-jarige Johnny Cash. pas op latere leeftijd ben ik "Nashville Skyline" gaan waarderen en ruim 50 jaar later weet dit album nog steeds te bekoren.

of het nu het duet met "guest artist" Johnny Cash de ballad "Girl from the North Country" betreft, het instrumentale "Nashville Skyline Rag" of prachtig uitgevoerde liefdesliedjes als het bitterzoete "I Threw It All Away" of het lieflijk zoete "Tonight I'll Be Staying Here with You".

"Nashville Skyline" is wellicht een beetje vreemde eend in de bijt binnen zijn oeuvre, maar dan wel een hele fijne. achteraf is dit een klassieker gebleken, zoals Dylan er vele heeft gemaakt. de 2 sterren van sommige users hierboven kan ik dan ook niet plaatsen, hoewel je jezelf kunt afvragen hoe een 16-jarige van nu deze muziek zal beleven. ben overigens benieuwd naar de later verschenen "outtakes" en alternatieve versies van dit album, hierboven aangehaald door Wandelaar

1 van de muzikanten op dit album is multi-instrumentalist Norman Blake, die later o.a. glansrollen zou vervullen op albums zoals "Train a Comin" van Steve Earle en de soundtrack "O Brother, Where Art Thou".

Album werd geproduceerd door Bob Johnston
Recorded at Studio Columbia A, Nashville, Tennessee
All songs written by Bob Dylan

Bob Dylan: vocals, guitar, harmonica
Kenny Buttrey: drums
Charles McCoy: guitar, harmonica
Pete Drake: pedal steel guitar
Norman Blake: dobro, guitar
Charlie Daniels: bass guitar, guitar
Bob Wilson: organ, piano

stem geplaatst

als liefhebber van o.a. folk toch maar eens een album van Blackmore's Night uitgeprobeerd. het zij project van Ritchie Blackmore dat begon met dit debuut en inmiddels 11 studio albums opleverde.

het is geen authentieke folk a la Bert Jansch hoewel er raakvlakken zijn met diens "fingerpicking" akoestische gitaarspel, folk rock (Fairport Convention, Steeleye Span) of folk punk (The Pogues), maar een vrij unieke mix van middeleeuwse barok/renaissance muziek met moderne elementen.

bij een eerste luisterbeurt voelde de moeilijk te plaatsen muziek een beetje als vlees nog vis maar na meerdere luisterbeurten viel het kwartje. jammer dat de leadzang van zijn vrouw Candice Night nogal vlak en weinig expressief is. stel dat hij een stemkanon als Maddy Prior of Linda Thompson voor de zang had ingehuurd dan had dit n.m.m. zeker van meerwaarde kunnen zijn.

qua muziekbeleving ervaar ik geen ontroering bij het aanhoren van deze muziek. kan verder geen echte uitschieters op dit aangenaam weg luisterende album ontdekken.

wederom een fraai album van Josh Ritter, iets minder folky dan de voorgaande albums en met een meer prominente rol voor de synthesizers en "effects", wat meerdere nummers zoals o.a. "Good Man" niet ten goede komt.

sterkhouders zijn de mid-tempo opener "Girl In the War", het licht rockende "Wolves" en de ingetogen, sfeervolle klein gehouden nummers zoals "Monster Ballads", "Idaho" en "Best For the Best".

i.t.t. anderen hierboven ervaar ik "Thin Blue Flame" dat langzaam naar een climax toewerkt als 1 van de mindere nummers. het nummer duurt met ruim 9 minuten te lang en weet de aandacht niet vast te houden. ook het rockende "Lillian, Egypt" met het la dida da da refrein wil niet beklijven, zoals ook "One More Mouth" en de afsluitende piano ballad "Here at the Right Time" voor zijn doen ondermaatse liedjes zijn.

een wat wisselvallig album waarbij de kwaliteit van het songmateriaal iets te wensen over laat vergeleken met de sterke voorgangers "Golden Age of Radio" en "Hello Starling". beide betere albums dan deze. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Brian Deck
All songs written by Josh Ritter