verwacht geen pittige alt.country rock zoals zij die samen met band op de Jayhawks albums maakten. dit album biedt fraaie americana (country, folk) spaarzaam geïnstrumenteerd met fraaie harmoniezang van Gary Louris en Mark Olson. meer akoestisch, ingetogen met minder rock en minder elektrisch gitaarwerk. slechts het up-tempo "Chamberlain, SD" rockt enigszins en doet qua sound denken aan de albums die zij met de Jayhawks maakten.

het met akoestische gitaren ingeleide "The Rose Society" waarna hun fraai samensmeltende stemmen invallen zet meteen de toon. wellicht is het vloeken in de kerk maar folky nummers als "Black Eyes", "Bloody Hands", Life's Warm Sheets" en met name "Saturday Morning on Sunday Street" brengen zoals hier al eerder aangehaald inderdaad de muziek van Simon & Garfunkel in herinnering, zoals ook de prachtig afsluitende door orgel gedragen ballad "The Trap's Been Set" dat doet.

gezapig zou ik dit album zeker niet noemen maar wellicht dat een 2-tal extra up-tempo nummers voor net iets meer afwisseling hadden kunnen zorgen, zoals dat ook geldt voor de 7 albums die Mark Olson met The Creekdippers maakte. ben niet bekend met de solo albums van Gary Louris. zijn debuut "Vagabonds" kreeg hier op MuMe een waardering van 4 sterren.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich George Reiff (bass guitar), Jimi Hey (drums), Chris Robinson (harmonica, backing vocals), Jason Yates (Hammond B-3 organ) en Ben Peeler (banjo, dobro).

Album werd geproduceerd door Chris Robinson (The Black Crowes)
Recorded at Sage & Sound Studios, Hollywood, California
All songs written by Mark Olson & Gary Louris

Mark Olson: vocals, acoustic guitar, Fender Rhodes, melodeon
Gary Louris: vocals, acoustic & electric guitar, harmonica

na 3 in eigen beheer uitgebrachte albums werd dit vierde album van Mark Olson en The Creekdippers uitgebracht op een "major label". hij vernoemde dit album naar zijn een jaar daarvoor overleden grootmoeder Jo Ellen. dat de inmiddels 64-jarige Mark Olson in staat is om goede liedjes te schrijven wisten we al van zijn prominente bijdragen aan de albums van The Jayhawks.

rijker en voller geïnstrumenteerd dan de 3 voorgangers met alle 10 "originals" van Mark Olson.
de eerste 2 roots rock nummers "Someone to Talk With" en "Linda Lee" hadden niet misstaan op een Jayhawks album.

fraaie alt.country/folk nummers als "Meeting in Lone Pine" met de weemoedige viool klanken van Mike Russell en "Diamond Davey" met dobro spel van Greg Leisz worden afgewisseld met het licht rockende "Rainbow of your Heart", de uitbundige folk van "Ben Johnson's Creek" met een blue grass sausje, de slow blues van "Letter from Africa", de country rock van "My Own Jo Ellen" en de afsluitende folky ballad "Rosalee".

zoals hierboven al opgemerkt heeft dit album meerdere luisterbeurten nodig. van de 7 albums die Mark Olson met The Creekdippers maakte behoort "My Own Jo Ellen" tot 1 van de beste. er staan geen zwakke broeders op en de muzikale omlijsting is een stuk beter verzorgd dan op de 3 voorgaande albums met o.a. Greg Leisz ( acoustic & electric guitar, bass, dobro, mandolin), Danny Frankel/Don Heffington (drums) en Brian Kane ( acoustic guitar, accordian, clarinet, saxophone)

Recorded at Chapparal Bottoms, Joshua Tree, California

de basis bezetting van The Creekdippers:
Mark Olson: vocals, acoustic guitar, dulcimer, piano
Victoria Williams: backing vocals, electric banjo, acoustic & electric guitar
Mike Russell: bass, mandolin, violin, backing vocals

na zijn vertrek uit The Jayhawks werd dit het debuut album van Mark Olson met The Creekdippers, dat begon als een trio en in eigen beheer werd uitgebracht. hij schreef alle nummers waarvan 3 (2,8 en 10) co-written met zijn toenmalige vrouw Victoria Williams.

rustige, ingetogen alt.country met lichte blue grass en folk invloeden. uitschieters zijn de veelbelovende opener "Flowering Trees" en "Valentine King" die qua sound met de prominente harmonica wel doen denken aan een Neil Young album als "Silver and Gold", het aanstekelijke "Humming Bird" en de afsluitende ballad "Jericho". voor het overige weinig memorabele liedjes met weliswaar prettig voortkabbelende muziek die helaas weinig beklijft. dit album klinkt uiterst relaxt en schiet daar soms wat in door zoals op "When School Begins" en "Eyes Are the Window" met la,la,la gezang.

de opvolgers van dit album "Pacific Coast Rambler" en "Zola and the Tulip Tree" bieden veel van hetzelfde en werden gemaakt met hetzelfde trio plus een aantal extra muzikanten. multi-instrumentalist Mike Russell speelde op diverse albums van Joe Henry mee, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Chaparral Bottoms, Joshua Tree, California

Mark Olson: vocals, guitar, harmonica
Victoria Williams: backing vocals
Mike Russell: fiddle, guitar, mandolin

de inmiddels 64-jarige uit Minneapolis afkomstige Mark Olson was mede oprichter van The Jayhawks, de band die hij na het tweede album "Tomorrow the Green Grass" verliet, mede om voor zijn toenmalige vrouw singer/songwriter Victoria Williams te zorgen die de diagnose multiple sclerose had gekregen.

"Mystic Theatre" is het zesde van de zeven albums die hij zou maken met The Creekdippers, de band die hij samen met Victoria Williams en een aantal andere muzikanten formeerde.

dit album behoort tot de betere van die 7 albums. verwacht geen pittige country rock a la The Jayhawks maar americana (alt.country/folk), die op folky nummers als "Bath Song" en "Naughty Marrieta" een enkele keer aan de muziek van Gillian Welch en David Rawlings doet denken.

Mark Olson schreef 10 nummers zelf. de overige 3 (tracks 3,6 en 9) werden geschreven door Victoria Williams die op die nummers de lead vocalen voor haar rekening neemt. haar aparte stem zal niet iedereen liggen. op de overige nummers is de aangename lead zang van Mark Olson te horen veelal gecombineerd met harmoniezang.

de country rock van het met akoestische gitaar ingeleide "No Water No Wood" waarna de pedal steel van Joshua Grange invalt is een sterke opener en zet meteen de toon. op "Betsy Dupree" is er een gastrol op pedal steel van Greg Leisz. het fiddle en viool spel van multi-instrumentalist Mike Russell voorziet diverse nummers van een blue grass sausje, zoals op het aanstekelijke "Mockingbird Chase the Crow" en de afsluiter "Bells of St. Mary". nummers die klinken alsof ze tijdens een spontane sessie werden opgenomen, maar eigenlijk geldt dat voor alle nummers op dit album, waarop de ongedwongen, ontspannen sfeer overheerst waarbij de lekker naturel gehouden productie van zijn thuisstudio wellicht ook een rol zal spelen. een beetje vreemde eend in de bijt is de Western swing van het door VIctoria Williams gezongen "It Don't Bother Me". samen met "Salome" 1 van de wat "mindere" nummers.

heb een zwak voor muzikanten als Mark Olson die wars van conventies of pretenties altijd zijn eigen ding is blijven doen. zo ook op dit album waar het spelplezier vanaf spat. de man die al weer vele jaren in Californië woonachtig is trad weer korte tijd toe tot The Jayhawks en maakte later o.a. nog 3 albums met zijn huidige vrouw de Noorse muzikante Ingunn Ringvold waarmee hij nieuwe muzikale wegen zou inslaan. ben niet bekend met zijn solo albums "Salvation Blues" (2007) en "Many Colored Kite" (2010).

met dank aan All Day Watcher voor het toevoegen van dit album.

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Creekdipper Recording, Joshua Tree, California (Summer 2003)

"December's Child is het vijfde album dat Mark Olson (ex Jayhawks) maakte met zijn band The Creekdippers met o.a. zijn toenmalige vrouw singer/songwriter Victoria Williams als prominent lid van dit gezelschap. het album bevat 11 eigen nummers, waarvan 2 co-written, het melodieuze "Say You'll Be Mine" met Gary Louris en het enige up-tempo rockende nummer "One Eyed Black Dog Moses" dat hij samen met Victoria Williams schreef.

rustige americana (alt.country,folk, rock) met een enkele keer lichte bluegrass invloeden, zoals op "December's Child" en "How Can This Be". nummers die prettig weg luisteren. zoals ook het met vioolspel weemoedig klinkende "Cactus Wren" en de country rock van "Still We Have a Friend in You" en "Climb These Steps We Will" beide met fraaie harmoniezang dat effect hebben. de opener "How Can I Send Tonight" behoort ook tot de sterkhouders.

de muziek werd uitgevoerd met hulp van o.a. Joshua Grange (electric & acoustic guitars, bass, pedal steel, vocals) en Michael Russell (violin, viola, bass, mandolin, vocals). Gary Louris speelde akoestische gitaar en zong mee op "Say You'll Be Mine".

Album werd geproduceerd door Mark Olson
Recorded at Route One Recording, Monticello, Mississippi

Mark Olson: vocals, acoustic guitar, piano, bass, dulcimer, banjo
Victoria Williams: electric guitar, wah wah banjo, harmonica, vocals

Charles Edward Weiss a.k.a. Chuck E. Weiss (R.I.P. 20-07-2021) van Joodse afkomst was een cult figuur, een singer/songwriter en tevens acteur uit de Los Angeles scene en o.a. bevriend met Johnny Depp en Tom Waits. "Extremely Cool" is zijn tweede solo album en verscheen 18 jaar later na zijn debuut "The Other Side of Town" waarop o.a. Rickie Lee Jones en Mac Rebennack (Dr. John) meespeelden.

op dit album staan 13 eigen nummers waarvan 6 co-written, waaronder 2 met Tom Waits de ballad "It Rains On Me" en het uitzinnige, ritmische "potten en panner" nummer "Do You What Know I Idi Amin" die duidelijk zijn signatuur dragen. de muziek is geen licht verteerbare kost met een variëteit aan stijlen juke-joint/Delta blues, New Orleans r&b, boogie woogie, jazz en rock 'n roll, gezongen met de gruizige brombeer stem van Chuck E. Weiss die sterke gelijkenis heeft met die van Tom Waits.

nummers als "Devil with Blues Suede Shoes" en "Just Don't Care" doen ook wel aan het werk van Captain Beefheart denken. op "Oh Marcy en "Pygmy Fund" beide met accordeon accenten klinken Cajun invloeden door. 2 nummers die redelijk conventioneel klinken.

"Sonny Could Lick All Them Cats" biedt jazz met "scat" zang, waar "Jimmy Would" met een blazerssectie en de hilarische afsluiter "Rocking in the Kibbitz Room" met een scheurende sax solo onvervalste rock 'n roll laten horen. "Extremely Cool" is een lekkere slow blues/jazz met "spoken words" met een fraaie sax bijdrage, waarna het tempo weer iets omhoog gaat met de foot stomping Delta blues van "Just Don't Care" en "Horseface".

"Extremely Cool" waarvan de teksten doorspekt zijn met veelal donkere humor is ondanks of juist door de diversiteit aan muziekstijlen na al die jaren nog steeds een uiterst genietbaar album. enige minpuntje is wellicht de kakofonie aan geluiden op het lo-fi opgenomen "Roll On Jordan".

op dit album speelden behalve Tom Waits (guitar, vocals) ook vermaarde sessiemuzikanten mee als o.a. Rick Vito (bass), Jim Christie en Mick Vincent (drums, percussion) en gitarist Tony Gilkyson, ooit lid van de bands Lone Justice (met zangeres Maria McKee) en X, een broer van singer/songwriter Eliza Gilkyson.

Album werd geproduceerd door Tony Gilkyson, Tom Waits, George Howard, Mike Hutchinson & Chuck E. Weiss

net als vele anderen ervoer ik haar gelijknamige debuut album uit 1979 destijds als een regelrechte sensatie. een meesterwerkje met uitsluitend sterke nummers met goede, verhalende teksten dat de tand des tijds heeft doorstaan. iedereen kent wel "Chuck E's in Love" dat tot een klassieker uitgroeide.

"Naked Songs" zijn inderdaad uitgeklede "unplugged" versies met nummers die eerder verschenen op haar tot dan toe 5 reguliere solo albums:

5 nummers 2,5,6,11,14 van het album "Rickie Lee Jones" (1979)
3 nummers 7,9,10 van "Pirates" (1981)
2 nummers 4,8 van "The Magazine" (1984)
2 nummers 1,12 van "Flying Cowboys" (1989)
2 nummers 3,13 van "Traffic from Paradise" (1993)
plus het nummer de jazz standard "Autumn Leaves" van het Rob Wasserman album "Duets" (1988)

(wijlen) meester bassist Rob Wasserman speelde bas op de 2 laatste nummers. op alle overige nummers horen we alleen Rickie Lee Jones (vocals, acoustic guitar, piano).

dat laatste wreekt zich op dit album dat met een tijdsduur van 70 minuten voelde als uitzitten. halverwege het album slaat de verveling toe en gaat ook haar stem wat tegen staan. waar anderen die kale versies als prachtig ervaren, ervaar ik die kale muziek op dit live album als iets teveel van het goede. mis de energie en rijkere arrangementen van de versies van haar studio albums.

afgezien van "Autumn Leaves" (Johnny Mercer/Joseph Kosma) werden alle liedjes geschreven door RLJ waarvan 3 co-written (1,2 en 12) waaronder "The Horses" met (wijlen) Walter Becker (Steely Dan).

Album werd geproduceerd door Russ Titelman & Rickie Lee Jones
Recorded at The Fillmore, San Francisco, California

Pop Pop is het eerste van de 4 cover albums die Rickie Lee Jones zou maken. zij voert op dit album merendeels oude jazz standards uit van dichters, pianisten, songwriters uit de jaren 30/40 van de vorige eeuw, zoals "The Second Time Around" (Jimmy Van Heusen) die o.a. de beroemde jazz standard "Swinging on a Star" schreef dat vooral bekend werd in de versie van Bing Crosby. haar aparte, hoge ietwat lijzige stem leent zich uitstekend voor dit repertoire.

verrassend is haar keuze om ook 2 songs van "eigentijdse" artiesten te coveren. de vrijwel onherkenbare covers van "Up from the Skies" (Jimi Hendrix) en "Comin' Back to Me" (Marty Balin/Jefferson Airplane), beide liedjes van albums uit 1967 hier voorzien van jazzy arrangementen.

de pop of rock op dit album is ver weg. de jazz is prominent aanwezig waarbij de muziek prachtig wordt ingekleurd met blaasinstrumenten als klarinet, saxofoon en een enkele keer viool op "Second Time Around" of bandoneon, dat nummers als "My One and Only Love", "Hi-Lili Hi-Lo" en "The Ballad of the Sad Young Men" van prachtige, weemoedige klanken voorziet.

zelf geen groot liefhebber zijnde van (vocale) jazz ervaar ik pure jazz liedjes als "Dat Dere" en "Bye Bye Blackbird" als iets teveel van het goede. daar waar zij de jazz laat versmelten met folk/pop invloeden zijn dat wat beter in het gehoor liggende nummers. die 3 nummers bevinden zich op het eind "I Won't Grow" en "Love Junkyard" beide met fraaie harmoniezang en het klein gehouden "Comin' Back to Me".

onder de muzikanten bevinden zich klasbakken als Charlie Haden (bass), Robben Ford (acoustic nylon string guitar) en Joe Henderson (saxofoon).

Album werd geproduceerd door Rickie Lee Jones & David Was
Recorded at Topanga Skyline Recording Studio, California

zoals de titel aangeeft is dit album een live registratie van een volledig solo gespeeld concert van Graham Parker (vocals, acoustic & electric guitar).

een 3-tal nieuwe liedjes "Soul Corruption" waarin hij een deel van de tekst van Bob Marley 's "Crazy Baldhead" verwerkt, "The 3 Martini Lunch" met een venijnige tekst over de muziekindustrie, het geëngageerde "Durban Poison" dat voor zich spreekt plus een fraaie, indringende cover van de Sam Cooke klassieker "A Change is Gonna Come" dat dit album afsluit.

de overige liedjes verschenen eerder op zijn albums met zijn band The Rumour

- White Honey, Gypsy Blood en Back to Schooldays van het album "Howlin' Wind"
- Hotel Chamberlain en Black Honey van "Heat Treatment"
- Watch the Moon Come Down van "Stick To Me"
- You Can't Be Too Strong en "Protection van "Squeezing Out Sparks"

aangevuld met 2 nummers "Back in Time" en "Don't Let It Break You Down" van het solo album "The Mona Lisa's Sister".

ondanks dat Graham Parker prima bij stem is en de songs goed zijn wordt de muziek op dit album op een zeker moment eentonig. wellicht had dit voorkomen kunnen worden als hij door een side man, bij voorbeeld zijn trouwe muzikale kompaan van The Rumour gitarist Brinsley Schwarz was begeleid, zoals het Ierse folkicoon Christy Moore zich vaak tijdens zijn concerten laat begeleiden door gitarist Declan Sinnott, maar dat terzijde. gezien de waardering hier fijn dat anderen"Live! Alone in America" anders ervaren.

Recorded live at The Theatre of Living Arts, Philadelphia
All songs written by GP (except 14)

een album met weinig uitschieters waarbij de muzikale omlijsting of beter gezegd de 80's productie met de klinisch klinkende Linn drumcomputer "drum programming" en de weinig naturel klinkende keyboards de kwaliteit van de liedjes in de weg zitten.

"You Can't Take Love for Granted" is een veelbelovende opener. een soulvolle ballad en meteen het absolute prijsnummer. "Glass Jaw" en het up-tempo rockende "Just Like a Man" doen er weinig voor onder.

een aantal nummers zoals "Passive Resistance" en "A Miracle a Minute" die sterk aan het werk van Elvis Costello doen denken overtuigen een stuk minder, zoals ook de reggae van "Sounds Like Chains" met lelijke keyboards, "Beyond a Joke" en "Last Couple on the Dance Floor" met weinig aansprekende melodieën dat niet doen met als dieptepunt de soort van disco rock van de afsluiter "The Smart Bomb".

het vrolijke up-tempo rockende "Life Gets Better" en de piano ballad "Anniversary" met een saxofoon partij van Mel Collins zijn wat mij betreft samen met de 3 eerste songs de sterkhouders.

de combinatie van de "poppy" sound, de mindere composities en de 80's productie leiden tot een wisselvallig album.

5 jaar later zou Graham Parker het pareltje "The Mona Lisa's Sister" maken gevolgd door prima albums als "Human Soul" en "Struck By Lightning". tussendoor verscheen in 1985 het album "Steady Nerves" dat werd uitgebracht onder de naam Graham Parker & The Shot. 3 leden van die band Brinsley Schwarz (guitars), George Small (keyboards) en Kevin Jenkins spelen mee op "The Real Macaw". Gilson Lavis bekend van de band Squeeze beroerde de drums. er zijn gastrollen voor Sarah Larson (violin), Mel Collins (saxophones), Morris Pert (percussion) en Andy Ebsworth (Linn drum programming).

Album werd geproduceerd door David Kershenbaum
Recorded at Ramport Studios, London
All songs written by Graham Parker

de opvolger van "Human Soul" (1989) is wederom een sterk album van de destijds 41-jarige voormalige "angry young man" Graham Parker, waarbij het venijn op dit album meer in de maatschappelijk betrokken teksten zit dan in de muziek, zoals in "They Murdered the Clown" dat over de harde muziek business gaat. de man zelf werd meermalen wegens gebrek aan commercieel succes door platenlabels gedropt.

de blues, rock en soul invloeden zijn zeker aanwezig maar opvallend zijn de folk/roots invloeden die worden ingebracht door de Amerikaanse gastmuzikanten als (wijlen) Garth Hudson (accordeon, Hammond organ), John Sebastian (harmonica), de Amerikaanse folkmuzikant Jay Ungar (viool) en Cyndi Cashdollar (dobro, lap steel).

een aantal hoogtepunten zijn het mid-tempo "She Wants So Many Things" met de accordeon klanken van Garth Hudson, de met harmonica ingeleide ballad "Strong Winds", het folky "The Kid with the Butterfly Net" met prachtig vioolspel van Jay Ungar, het ingetogen "Wrapping Paper" met een fraaie dobro partij en prachtige klanken van het blaasinstrument cornet, de heerlijke rootsrock van nummers als "And It Shook Me"en "Over the Border", het bescheiden rockende "Ten Girls Ago" en de afsluitende soulvolle ballad "The Sun Is Gonna Shine Again".

wellicht dat er met 15 nummers net iets teveel nummers opstaan. vanwege een aantal wat mindere songs als "A Brand New Book", het met een reggae sausje overgoten "When I Was King" en "Children and Dogs" volstaan 4 sterren.

Graham Parker die in de 70's zijn hoogtijdagen beleefde met de band The Rumour en in de vergetelheid raakte zou later nog 2 reünie albums maken met die band "Three Chords Good" (2012) en "Mystery Glue" (2015). de inmiddels 75-jarige man blijkt nog steeds solo en met zijn nieuwe band The Goldtops met o.a. oudgedienden Martin Belmont en Geraint Watkins optredens te verzorgen. het echt grote succes was niet voor hem weggelegd.

Album werd geproduceerd door Graham Parker
Recorded at Dreamland Studios, Hurley (in de buurt van Woodstock), New York
All songs written by GP

de basis bezetting van dit album:

Graham Parker: vocals, acoustic & electric guitars, harmonica
(wijlen) Andrew Bodnar: bass
Pete Thomas (bekend van zijn langdurige samenwerking met Elvis Costello): drums, percussion

de opvolger van het sterke "The Mona Lisa's Sister" biedt meer van hetzelfde met dezelfde vertrouwde mix van blues, rock, soul en een vleugje reggae. wat meer rockend en iets voller geproduceerd met iets minder memorabele songs.

merendeels puntige pop/rock songs met een kop en een staart die nogal inwisselbaar klinken. nummers als "Little Miss Understanding, "Dancing for Money", "Sugar Gives You Energy", "Daddy's a Postman" en "I Was Wrong" luisteren lekker weg maar beklijven niet echt.

hoor Graham Parker het liefst in de door hem soulvol gezongen ballads als "My Love's Strong" en "Big Man on Paper". samen met de uitbundige reggae van "Soultime" met blazerssectie, het melodieuze "Everything Goes" en het felle, venijnig rockende "Slash and Burn" een aantal uitschieters.

de dreinende synth pop van "You Got the World" gooit wat roet in het eten op dit verder consistente album. goed genoeg voor 4 sterren maar zoals gezegd minder dan de voorganger "The Mona Lisa's Sister" dat iets betere songs bevat.

behalve Graham Parker (lead & backing vocals, guitars) speelden mee Brinsley Schwarz (guitars, backing vocals), Andrew Bodnar R.I.P. 05-01-2026 (bass) beiden van zijn vroegere band The Rumour, James Hallawell (Hammond organ), Steve Nieve (synthesizers), Pete Thomas (drums) en Beizel Sicks (percussion) plus een blazerssectie (sax, trombone, trompet). de fraaie koortjes werden verzorgd door Sonia Jones Morgan en Carmen Daye.

Album werd geproduceerd door Graham Parker, Brinsley Schwarz & Jon Jacobs
Recorded at Livingston Studios, London
All songs written by Graham Parker

de opvolger van het teleurstellende "Ghostyhead" (1997) liet 6 jaar op zich wachten en bevat 12 nieuwe songs van de inmiddels 71-jarige eigenzinnige singer/songwriter Rickie Lee Jones, wiens aparte stem je moet liggen. tussendoor verscheen het cover album "It's Like This" (2000).

het hierboven vermelde pop genre dekt de lading niet. iets dat meteen duidelijk wordt met de jazzy opener "Ugly Man" met een halverwege invallende blazerssectie en sax solo dat gevolgd wordt door "Second Chance" met een fluit solo en een sterke Steely Dan vibe heeft, de jazz bossa nova van "Bitchenostrophy" met Bill Frisell op gitaar en het sterk op basspel leunende, licht funky "Little Mysteries". "Lap Dog" en "Mink Coat at the Bus Stop" laten meer slow blues met jazz accenten horen.

hoogtepunten zijn het up-tempo gospelachtige "Tell Somebody", de folky ballad "Sailor Song" met een bijdrage van David Hidalgo (Los Lobos) op akoestische gitaar, het stuwende, melodieuze "It Takes You There" met een bijdrage op elektrische en slide gitaar van Nels Cline (Wilco) en de minimaal gehouden piano ballad "The Evening of My Best Day" met cello accenten. de afsluiter "A Face in the Crowd" met "distorted" gitaren ervaar ik als een dissonant.

een gevarieerd (blues, folk, jazz, gospel) album dat tot 1 van haar betere, latere albums mag worden gerekend. kan mij wel voorstellen dat de liefhebber van het eerste uur de catchy songs van haar klassieke debuut album/magnum opus uit 1979 zou kunnen missen.

onder de muzikanten bevinden zich (wijlen) meester drummer James Gadson, bassist Mike Elizondo, de vermaarde toetsenist Greg Phillinganes en jazz pianist Neil Larsen. de backing vocals werden mede verzorgd door Ben Harper, Grant Lee Phillips en zangeres Syd Straw.

Album werd geproduceerd door Rickie Lee Jones & David Kalish
All songs written by RLJ (except "Sailor Song" c/w DK)

Rickie Lee Jones: vocals, acoustic guitar, rhythm guitar, electric guitar, Wah Wah guitar, slide guitar, sitar, keyboards, piano, bowed dulcimer, percussion, tambourine

minder heftig rockend en wat minder vol geproduceerd dan zijn albums met The Rumour klinkt "The Mona Lisa's Sister" meer als een echt singer/songwriter album van Graham Parker. de instrumentatie is vrij basic gehouden op dit album met 10 sterke, memorabele songs van eigen hand plus een fraaie cover van de Sam Cooke klassieker "Cupid". pop muziek met blues, rock, soul en een enkele keer reggae invloeden zoals op het aanstekelijke "The Girl Isn't Ready" en het lichtvoetig, wiegende "I Don't Know".

licht rockend op de sterke opener "Don't Let It Break You Down", het heerlijk ritmische "Under the Mask of Happiness", "Oh Hieronymus", "Get Started, Start a Fire" met de tekstregel "The Mona Lisa's Sister doesn't smile' waaraan de albumtitel werd ontleend, alle nummers met een hoog meezinggehalte die worden afgewisseld met soulvolle mid-tempo ballads als "I'm Just Your Man", "Blue Highways" en de prachtige melodie van "Success" door Graham Parker afgebeten gezongen met backing vocals van zangeres Christie Chapman.

de basis bezetting werd gevormd door Graham Parker (lead & backing vocals, acoustic guitar), Brinsley Schwarz (electric guitars, backing vocals, percussion) die op dit album de ene na de andere fraaie gitaar riff uit zijn mouw schudt, wijlen Andrew Bodnar (bass guitar) beiden eerder lid van The Rumour, Terry Williams (drums) die vele jaren bij Dire Straits speelde en toetsenist James Hallawell sinds 2011 lid van Mike Scott's band The Waterboys.

"Mona Lisa's Sister" blijft na al die jaren mijn favoriete album van de albums die hij onder eigen naam zonder The Rumour maakte. een fris, toegankelijk album waarop de pub rock, new wave of de poespas van veel 80's producties ver te zoeken is.

Album werd geproduceerd door Graham Parker & Brinsley Schwarz
Recorded at Landsdowne Studios, London

dat Sandy Denny niet alleen een geweldige zangeres was maar ook een prima songwriter bewees zij met dit tweede solo album met merendeels eigen nummers en 2 covers "Tomorrow Is a Long Time" (Bob Dylan) met fraaie harmoniezang van Linda Peters (Thompson) en de wonderschoon door haar a-capella gezongen traditional "Quiet Joys of Brotherhood" met tekst van de Amerikaanse folkartiest Richard Farina, 1 van de vele prijsnummers met een prachtige vioolpartij van Dave Swarbrick, die dat tevens doet op de folk ballads "Sweet Rosemary" en "The Music Weaver" en die nummers daarmee een meerwaarde geeft.

Richard Thompson doet dat eveneens met zijn gitaarpartijen en een enkele keer met mandoline op het hitgevoelige "Listen, Listen". het blazersarrangement van New Orleans legende Allen Toussaint op de folk rocker "For Nobody to Hear" ervaar ik als minder lekker in het gehoor liggend, zo ook de strijkers arrangementen op de nummers "The Lady" en "The Music Weaver".

hoor haar liever met de meer pure folk van "Bushes and Briars" en "It Suits Me Well" met de authentieke concertina klanken van John Kirkpatrick, wederom 2 prachtige nummers en sterkhouders van dit album.

er zijn aan de re-issue op cd (Island Remasters 2005) 5 bonus tracks toegevoegd met 2 nummers (11 en 12) geschreven door Peter Elford/Don Fraser afkomstig van de obscure, korte film "Pass of Arms" waarvan met name het als middeleeuwse folk klinkende "Here in Silence" met fluit en trommels indruk maakt. het experimentele o.a. met vogel geluiden voorziene "Man of Iron" doet dat niet. de overige 3 nummers doen dat wel, een demo versie van de lieflijke ballad "Sweet Rosemary", de iets meer ingetogen Franstalige versie "Ecoute, Ecoute" van het nummer "Listen, Listen" dat eerder verscheen op het album "The Attic Tracks 1972-1984" van Sandy Denny, Trevor Lucas & Friends en een live versie met Fairport Convention van "It'll Take a Long Time" dat later net als de demo van "Sweet Rosemary" zou verschijnen op de box set "A Boxful of Treasures" (2004).

Sandy Denny maakte tijdens haar korte leven slechts 4 reguliere solo albums. jammer dat haar 2 volgende albums "Like an Old Fashioned Waltz" en "Rendezvous" meer de mainstream kant opgingen, maar de meningen daarover zijn verdeeld.

het originele album met 10 nummers werd geproduceerd door Trevor Lucas
Recorded at Sound Techniques, Londen & Island Studios, Londen

de inmiddels 87-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter James Marcus Smith a.k.a. P.J. Proby (tevens acteur) heeft een turbulent leven achter de rug met o.a. alcoholverslaving, belastingproblemen en vele huwelijken. de man had in de 60's hits met nummers als "Hold On", "Somewhere" en "Maria" waarvan de laatste 2 zijn eigen versies zijn van nummers van de musical West Side Story. de ouderen onder ons zullen zich wellicht ook zijn Nederlandse hitsingle "Today I Killed a Man" herinneren.

dit come back album werd geïnitieerd door Marc Almond en Neal X (Whitmore) ooit gitarist van de Engelse new wave band Sigue Sigue Sputnik die een 3-tal nummers "I'm Coming Back", "Suburban Opera" en "Devil in Red Velvet" voor dit album schreven. verder 2 eigen nummers van P.J. Proby "Pain In Your Heart" en de afsluiter "When" 2 minimaal gehouden liedjes die tot de betere van dit album horen.

de overige nummers zijn covers waaronder een nieuwe versie van "Somewhere" (Leonard Bernstein) dat samen met "Yesterday Has Gone", "Suburban Opera" en "I'm Coming Back" onderdeel is van de "Overture" opener, waarna het duet "Yesterday Has Gone" volgt, samen met "Child of Clay" 1 van de 2 duetten met Marc Almond. andere covers zijn o.a. "Rainbow Road" (Donnie Fritts/Dan Penn), "Don't" (Leiber/Stoller) en "Crawling Back" (Roy Orbison).

veel easy listening ballads op dit album gezongen door een opvallend goed bij stem zijnde "croonende" P.J. Proby wiens stem wel iets weg heeft van die van Elvis Presley, waarbij de bombastische, theatrale arrangementen van Marc Almond de nummers soms wat in de weg zitten en de strijkers mij iets teveel "over the top" klinken maar dat is een kwestie van smaak. ben ook niet zo gecharmeerd van de veel op dit album toegepaste "programming keyboards". de Marc Almond liefhebbers zullen er wellicht anders over denken.

de veelzijdige P.J. Proby die ooit de lead vocals verzorgde op het Focus album "Focus con Proby" en aan wie Van Morrison het nummer "Whatever Happened to P.J. Proby" wijdde op zijn "Duets" album waarop hij meezong woont al jaren in Engeland in het dorp Pinvin in het graafschap Worcestershire.

een fraai laid back album dat zelden in de speler beland. je moet er voor in de stemming zijn zoals aERodynamIC dat 16 jaar geleden hier eerder verwoordde.

deel de euforie hierboven niet helemaal. op dit live album staan erg veel op r&b geschoeide nummers. niet verwonderlijk gezien de covers van veel van Willy's muzikale helden (o.a. Arthur Alexander, Dave Bartholomew, Champion Jack Dupree, Ivory Joe Hunter, Little Richard en Chuck Willis), waardoor dit album iets weg heeft van een eerbetoon plus 3 verrassende covers "That's the Way to Make a Broken Heart" (John Hiatt), "Carmelita" (Warren Zevon) en "Billy the Kid" (Bob Dylan), waarvan de laatste 2 tot de hoogtepunten behoren.

slechts 5 originals van Willy DeVille zelf (6,14,16,22 en 24) waaronder de prachtige ballads "Storybook Love", "Night Falls" en "Heaven Stood Still", waar zijn cover "Let It Be Me" oorspronkelijk van Gilbert Becaud prima bij aansluit.

op de eerste 20 nummers overheerst de r&b waarbij de eenvormigheid van de muziek op de loer ligt en hoor je inderdaad een trio met (wijlen) David Keyes (double bass) die 14 jaar in zijn band speelde en kortstondig lid was van de prog-rock band Renaissance en het dominante piano spel van Seth Farber. de versies van r&b klassiekers als "Hound Dog", "Keep a Knocking", "Since I Met You Baby" en "Shake Rattle and Roll" doen mij eerder naar de originelen verlangen.

op de bonus tracks 21 t/m 28 met een voller, meer gevarieerd bandgeluid met bijdragen van de Franse meestergitarist Freddy Koella gaat het meer los en die bevallen mij een stuk beter met o.a. bezielde, gedreven versies van "Steady Drivin' Man", "Goin' Over the Hilll" en "Bamboo Road".

dit album kan naar mijn mening niet tippen aan zijn live album uit 1993, dat meer doet denken aan de hoogtijdagen met zijn band Mink DeVille.

een aantal jaren geleden bezocht ik zijn geliefde stad New Orleans en wandelend door de wijk French Quarter en Bourbon Street zag ik in gedachten Willy DeVille. een groot muzikant. de man wordt gemist.

tracks 1 t/m 20 recorded at Columbia Hall, Berlin
met
Willy DeVille: lead vocals, guitars, dobro, harmonica
David Keyes: bass, back up vocals
Seth Farber: piano, back up vocals

tracks 21 t/m 28 recorded at Berns, Stockholm
met
Willy DeVille: lead vocals, guitars, dobro
David Keyes: bass, vocals
Freddy Koella: guitars, mandolin, violin
Boris Kinberg: percussion
Yadonna & Dorene Wise: back up vocals

de inmiddels 70-jarige Malinese moslim Abdoulaye Diabate is een broer van de veel bekendere Kasse Mady Diabate. de man was in het verleden leider van diverse muzikale gezelschappen uit o.a. Ivoorkust en Mali. tijdens zijn verblijf in de U.S.A. werkte hij samen met jazz muzikanten als Don Byron.

de nummers van dit album met zijn Koutiala (1 van de grotere steden in het zuiden van Mali) Orchestra werden live opgenomen in Bamako tijdens een sessie voor de "Office de Radiodiffusion Television du Mali" (O.R.T.M.). de muziek betreft traditionele Malinese muziek gespeeld met o.a. instrumenten als balafon, n'goni en kora vermengd met pop invloeden, waarbij het even wennen is aan zijn ietwat hoge tenor stem. zijn muziek klinkt zeker niet verwesterd en is minder druk en vol geproduceerd dan die van Salif Keita, die op een aantal van zijn albums nadrukkelijk lonkte naar de gunsten van het westerse publiek. zo komt de muziek op dit album niet over.

het zijn overwegend licht ritmisch wiegende, dansbare, melodieuze liedjes aangevuld met fraaie dameskoortjes, een blazerssectie zoals op "O.R.T.M.", fluit accenten op het hypnotiserende "N'Diaro" dat samen met het prachtige kora (Afrikaanse harp) spel van Toumani Diabate op "Garaba Mama" 1 van de prijsnummers is.

de nummers met prachtige "Afrikaanse" gitaarklanken luisteren lekker weg en blijven zoals gezegd wat betreft de "westerse" sound aan de goede kant van de streep.

Album werd geproduceerd door Mady Traore
All songs written by Abdoulaye Diabate

"Fondo" (The Road) is het tweede solo album van Vieux Farka Toure de zoon van de Malinese grootmeester/gitarist (wijlen) Ali Farka Toure. hij schreef en arrangeerde alle songs zelf uitgezonderd de traditional "Wale".

Vieux Farka Toure treedt met dit album overtuigend in de voetsporen van zijn beroemde vader met een heerlijke mix van traditionele Malinese muziek, blues en rock. beide waren/zijn fantastische gitaristen maar geen geweldige zangers. storend is dat niet.

de pulserende ritmes van de up-tempo stuwende nummers als "Fafa", "Souba Souba", "Wale" en "Cherie Le" worden afgewisseld met een 3 tal instrumentale nummers "Slow Jam", "Fafa (Reprise)" en het wonderschone "Paradise" met prachtig kora spel van (wijlen) Toumani Diabate. een rustpuntje samen met de slow-blues van "Slow Jam" en "Diaraby Magni" met lichte reggae invloeden waar het tempo iets omlaag gaat.

de muziek wordt behalve door Vieux Farka Toure (guitars, vocals) en een stevige ritmesectie ingekleurd met fraaie accenten van Afrikaanse instrumenten als de djembe, kora en n'goni. Afel Bocoum afkomstig uit de entourage rond Ali Farka Toure verzorgde de lead zang op een 3 tal nummers.

"Fondo" is een bijzonder aangename verrassing en doet niet of nauwelijks onder voor de albums van zijn vader aan wie dit album werd opgedragen. het gitaarspel van Vieux Farka Toure is wel iets ruiger en gaat wat meer los dan we van Ali Farka Toure gewend zijn. ken niet alle albums van VFT maar ik vermoed dat "Fondo" 1 van zijn beste is.

Album werd geproduceerd door Vieux Farka Toure en Yossi Fine
Recorded at Studios Bogolan, Bamako, Mali

voor wie het lezen/weten wil hierbij wat tips voor de liefhebber van muziek die specifiek in Mali wordt/werd gemaakt (maar lang niet altijd daar werd geproduceerd), waarbij aangetekend dat er ook in vele andere Afrikaanse landen geweldige muziek werd/wordt gemaakt. de term wereldmuziek vermijd ik bewust, want zoals (wijlen) The Lau ooit zong "iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen".

zangers/gitaristen/instrumentalisten:
Afel Bocoum, Abdoulaye Diabate, Kasse Mady Diabate, Toumani Diabate, Abou Diarra, Salif Keita, Habib Koite, Bassekou Kouyate, Kante Manfila, Ballake Sissoko, Ali Farka Toure, Samba Toure, Boubacar Traore

zangeressen:
Bako Dagnon, Fatoumata Diawara, Nahawa Doumbia, Kandia Kouyate, Oumou Sangare, Rokia Traore

en niet te vergeten het duo Amadou & Mariam en de desert blues bands Tamikrest en Tinariwen

het Engelse folk icoon Sandy Denny overleed in 1978 op 31 jarige leeftijd aan de gevolgen van een hersenbloeding die zij opliep als gevolg van een val van een trap. zij belandde buiten bewustzijn in het ziekenhuis en zou daar niet meer uit haar coma ontwaken.

Sandy Denny bracht 4 reguliere solo albums uit. deze "Best of" verzamelaar is als volgt samengesteld:

1 nummer (12) van "The North Star Grassman and The Ravens" (1971)
3 nummers (1,2,4 van) "Sandy" (1972)
1 nummer (9) van "Like An Old Fashioned Waltz" (1974)
3 nummers (3,13,15) van "Rendezvous" (1977)

de overige 8 nummers zijn afkomstig van haar albums met Fairport Convention en Fotheringay:

2 nummers (5,6) van "Liege & Lief" Fairport Convention (1969)
1 nummer (14) van "Rising for the Moon" FC (1975)
1 nummer (16) van "Unhalfbricking" FC (1969)
1 nummer (8) van de Island sampler "El Pea" (1971) Fotheringay
3 nummers (7,10,11) van het gelijknamige Fotheringay album (1970)

deze 8 nummers met FC en Fotheringay bevatten de meeste hoogtepunten. jammer dat haar folk roots nauwelijks aan bod komen in de meer mainstream met galm en strijkers geproduceerde solo nummers als "The Lady", "Solo", "Next Time Around" en "I'm a Dreamer". op de andere ballads "Farewell, Farewell", "The Sea" en "The Banks of the Nile" een traditional die later ook schitterend werd gecoverd door de Ierse folk zangeres Dolores Keane zijn die folk roots wel aanwezig. zo ook op haar eigen veel gecoverde "Who Knows Where the Time Goes" een prachtig melancholisch nummer dat ik ooit tijdens een uitvaart hoorde.

haar versie van "For Shame of Doing Wrong" (Richard Thompson) kan niet tippen aan die van Richard en Linda Thompson (album Pour Down Like Silver). het nummer "Late November" verscheen in een iets andere versie met een gitaar partij van Richard Thompson eveneens op haar album "The North Star Grassman".

vanwege de geweldige zang van Sandy Denny 4 sterren voor deze wat onevenwichtige verzamelaar, waarvan er nog vele zouden volgen.

Sandy Denny zong ooit een prachtig duet "The Battle of Evermore" met Robert Plant op een Led Zeppelin album, maar dat terzijde. wellicht off-topic maar het schiet mij ineens te binnen dat de recent overleden country icoon Dolly Parton 80 jaar oud mocht worden. Tja.

net als Tonio was ik begin 70's meer bezig met o.a. country rock maar ook in de ban van de "hardere" muziek van Rory Gallagher, Jimi Hendrix en bands als Led Zeppelin. de muziek van Fairport Convention werd destijds in bepaalde kringen als "geiten wollen sokken" muziek bestempeld en was toen een "no go". pas vele jaren later ontdekte ik de rijkdom van folk muziek, zo ook dit vierde album "Liege & Lief". een album uit 1969 dat uitgroeide tot een tijdloze folk/rock klassieker of zoals producer Joe Boyd het in de liner notes van de re-issue op cd zegt "It stands the test of time as a ground-breaking work of genuine originality and bravery".

er staan feitelijk slechts 2 "originals" op dit album, de aanstekelijke, uitbundige opener "Come All Ye" (Sandy Denny/Ashley Hutchings) en de afsluitende prachtige ballad "Crazy Man Michael" (tekst Richard Thompson, muziek Dave Swarbrick). alle overige nummers zijn bewerkte eeuwenoude Engelse of Keltische traditionals, waaronder het schitterend door Sandy Denny gezongen "Farewell, Farewell" dat door RT van tekst werd voorzien.

"Matty Groves" is oorspronkelijk een Noord Engelse ballad uit 1613 dat onder de titel "Little Musgrave" o.a. werd gecoverd door Christy Moore, Planxty en Martin Carthy. de laatste nam eveneens de ballad "Reynardine" op, dat verscheen op het duo album "Prince Heathen" (1969) met Dave Swarbrick. de bezielde, gedreven, rockende versie van FC is 1 van de vele hoogtepunten.

het lekker rockende, ritmische "Tam Lin" is afgeleid van een eeuwenoude Schotse ballad afkomstig uit The Scottish Borders en werd o.a. gecoverd door Anne Briggs en de groep Pentangle.

slechts de instrumentale medley "The Lark in the Morning" weerhoudt mij ervan om dit meesterwerkje 5 sterren te geven. de kwaliteit van de bonustracks "Sir Patrick Spens" en "Quiet Joys of Brotherhood" beide traditionals blijft wat achter bij de oorspronkelijke 8 nummers van dit album.

Recorded at Sound Techniques, London

Sandy Denny: vocals
Ashley Hutchings: bass guitar
Dave Mattacks: drums
Simon Nicol: guitars
Dave Swarbrick: violin, viola
Richard Thompson: guitars

dit album met Engelse country rock/folk is voor mij pure nostalgie. was 13 jaar oud toen ik via de platencollectie van een oudere broer kennismaakte met "Second Spring". werd ook wel eens afgespeeld in de huiskamer op de pick-up speler die zich in het stereomeubel van onze ouders bevond.

slechts 2 originals van Ian Matthews (1 en 4) waaronder de uitbundige bluegrass van "Ballad of Obray Ramsey", 2 fraaie ballads van Carl Barnwell met o.a. het prachtige "Even As", 2 traditionals het sfeervolle met fiddle opgesierde "Jinkson Johnson" en het schitterend a-capella gezongen shanty lied "Blood Red Roses" ooit ook gecoverd door The Folksons de voorloper van het onvolprezen a-capella folk gezelschap The Watersons en het Amerikaanse folk duo Richard & Mimi Farina.

de overige nummers zijn covers, de ballad "Something in the Way She Moves" (James Taylor), "D'Arcy Farrow" van de Amerikaanse folkies Steve Gillette en Tom Campbell. het gelijknamige debuut album uit 1968 van de obscure Steve Gillette staat zowaar op MuMe. het langzaam naar een climax toewerkende "Southern Comfort" 1 van de prijsnummers is een nummer van Sylvia Fricker aka Sylvia Tyson bekend van het fameuze Canadese folk duo Ian & Sylvia (Tyson).

ook vanwege "old times sake" 4 sterren voor een album dat 56 jaar later nog steeds wil bekoren.

Album werd geproduceerd door Ian Matthews
Recorded at Morgan Studios & Sound Techniques, London, UK

de basisbezetting bestond uit Ian Matthews (vocals), Carl Barnwell (guitar), Andy Leigh (bass), Ray Duffy (drums, fiddle), Mark Griffiths (lead guitar, classical guitar) en Gordon Huntley (steel guitar).

i.t.t. Kronos vond ik de film beter dan deze soundtrack van Eddie Vedder, maar dat terzijde.

de doorsnee rockende nummers "Setting Forth" en "Far Behind" doen mij weinig, zoals ook de melodieus zwakke nummers als "No Ceiling" en "End of the Road" en de instrumentale nummers "Tuolumne" en "The Wolf" weinig indruk maken.

nummers die dat wel doen zijn het akoestische folky "Rise" met fraai mandoline spel, het klein gehouden "Long Nights" en de ingetogen afsluiter "Guaranteed" alle 3 nummers van Eddie Vedder, maar de echte prijsnummers zijn 2 nummers die door anderen werden geschreven, het mid-tempo gedreven "Hard Sun" (Gordon Peterson) met backing vocals van Corin Tucker en het indringende, ontroerende "Society" (Jerry Hannan) een prachtig folky nummer.

3 sterren voor dit album met (althans voor mij) 5 bovengemiddeld goede nummers.

Album werd geproduceerd door Adam Kasper & Eddie Vedder
Recorded at Studio X, Seattle, Washington

Eddie Vedder: vocals, banjo, bass, guitar, mandolin, piano, organ, drums & percussion
met guests
Jerry Hannan (guitar, backing vocals) track 8
Corin Tucker (backing vocals) track 7

de opvolger van het live album "The Turning Point" (1969) dat de hitsingle "Room to Move" bevatte. een nummer dat destijds op de Nederlandse radio grijs werd gedraaid.

12 eigen songs van John Mayall waarvan 4 co-written waaronder 3 (3,4 en 6) met Jon Mark.
het album begint veelbelovend met de fraaie country/blues van "Don't Waste My Time" (c/w met bassist Steve Thompson). een stijl die eveneens te horen valt op "Thinking of My Woman" en "When I Go" met een lekker schurende harmonica. wat mij betreft de sterkhouders samen met de slow blues "Many Miles Apart".

de blues ballad "Don't Pick a Flower" met fluit accenten en de fusie blues/jazz sound van "Something New" en "Waiting For the Right Time" met saxofoon accenten beklijven een stuk minder. ook de rammelende blues rock van "Plan Your Revolution" en "People Cling Together" wil niet echt overtuigen. het stuurloze "To a Princess" met een bassisten duet en de psychedelische afsluiter door orgel (moog) gedragen "Lying in My Bed" zijn missers op dit wisselvallige album.

ben het meestal eens met ouwekock maar in dit geval "agree to disagree".

hoewel muzikaal opgegroeid in de 70's deed de muziek van John Mayall mij weinig in die tijd. zijn latere albums uit de 90's zoals o.a. "A Sense of Place" en "Spinning Coin" ervaar ik als veel beter en consistenter dan een aantal van zijn albums uit die tijd.

John Mayall (vocals, keyboards, lead guitar, 12 string guitar, bass, moog, harmonica), Johnny Almond (saxophones, flutes), Jon Mark (fingerstyle guitar, 12 string guitars) en Steve Thompson (bass guitar).
Larry Taylor (Canned Heat) speelde mee op het bassisten duet op "To a Princess".

Album werd geproduceerd door John Mayall en opgenomen in 4 verschillende studios (2 in Londen, 1 in New York en 1 in Hollywood)

de liner notes van John Mayall (R.I.P. 22-07-2024) zijn wel typerend voor de tijdgeest van de 70's, hoewel misschien ook wel tijdloos

"Every person who ever felt loneliness must know the feeling of an empty room - and it is painfully noticeable that the sixties have created a society of lonely people. As the patterns of living grow more complex, it becomes harder and harder to find personal peace - which is sad. I don't presume to know the answers, but this album consists of my personal observations and feelings - all is part of my search for happiness. I believe that the answers must evolve from love, hope, honesty and trust, but each of us must search for our own truths ...

(wijlen) Peter Green stond vooral bekend als een meestergitarist maar je zou bijna vergeten dat hij ook een begenadigd songwriter was. de nummers "Albatross", Man of the World", "Oh Well", "The Green Manalishi" en "Black Magic Woman" dat later gecoverd werd door Santana zijn alle door hem geschreven.

hij verliet de band Fleetwood Mac in 1970 en zijn solo debuut, het volledig instrumentale "The End of the Game" verscheen in datzelfde jaar, waarna het stil werd rond de man en hij eind 70's/begin 80's alsnog zijn solo carrière zou voortzetten met albums van wisselende kwaliteit, waarvan de albums "In the Skies" en "Little Dreamer" positief opvielen.

deze verzamelaar bevat nummers van de albums die hij voor het label PVK maakte, waar zijn broer destijds als promotion manager werkte:

4 nummers (1,3,11,12) van "In the Skies" (1979)
2 nummers (9,10) van "Little Dreamer" (1980)
3 nummers (6,7,8) van "Whatcha Gonna Do" (1981)
2 nummers (2,14) van "White Sky" (1982)
3 nummers (4,5,13) van "Kolors" (1983)

er staan meerdere instrumentale nummers op als "Proud Pinto", "Rubbing My Eyes", "Bandit", "Tribal Dance" en "Funky Jam" die niet echt overtuigen. laid-back met sfeervol gitaarspel waarop het vuurwerk ontbreekt en dat geldt feitelijk ook voor de nummers met zang. zijn wat gruizige, prettige bluesy stem is op de overige nummers wel te horen met als uitschieters "The Clown", "In the Skies", "Promised Land" "Momma Don't Cha Cry" en "Just for You".

de muzikanten op deze verzamelaar bestaan behalve Peter Green (vocals, guitar) uit Snowy White (guitar), Kuma Horada (bass), Rick Fenn (guitar), Peter Bardens (keyboards), Lennox Langton (percussion) en de drummers Reg Isadore en Godfrey McLean.

vanaf 1997 zouden er nog 8 albums volgen met de Peter Green Splinter Group.

de liefhebber van 's mans werk kan beter terecht bij de uitgebreide box set "The Anthology" (2018) dat een veel beter overzicht biedt van zijn omvangrijke oeuvre.

deelcitaat uit de liner notes:

Born Peter Greenbaum of Jewish parentage in the tough Bethnal Green section of London's East End, his first professional gig was as bass player with Peter Bees, an outfit led by Peter Bardens, now of Camel. Green stayed with Bardens, switching to guitar, for latter's Shotgun Express R&B group, which also included Mick Fleetwood (drums) and, for a time, Rod Stewart (vocals).
However, Green's forte was a blues guitarist, and he received the first big break of his career when John Mayall asked him to join the Bluesbreakers in 1966 on Eric Clapton's departure to form Cream. Green rapidly blossomed as an outstanding axeman for Mayall (he appears on the Bluesbreakers 1966 A Hard Road) before he took his burgeoning reputation, along with Mayall's bassist John McVie, to form his own group Fleetwood Mac in 1967"

"Then in 1970, after becoming obsessed with religion and raddled with doubts about his life, Green rocked Fleetwood Mac and the rock world at large with his decision to quit the band and drop out of the music business altogether. At the same time, he also announced that he would give all his royalty monies away to charities"

de rest is geschiedenis....

de term pub rock is wat misplaatst als het om de muziek van de band Brinsley Schwarz gaat. het verwijst naar de periode dat de band in de begintijd van hun bestaan veel live concerten gaf in allerlei pubs hetgeen destijds een trend was. de band beheerste allerlei stijlen waaronder country, r&b, rock 'n roll en soul muziek. op hun eerste 3 albums is de country rock nadrukkelijk aanwezig. er werden tussen 1970 en 1974 6 albums uitgebracht waarna de band in 1975 werd opgeheven. de belangrijkste songwriters waren Ian Gomm en Nick Lowe, die na het opheffen van de band solo albums uitbrachten.

deze fraaie verzamelaar met 20 nummers is als volgt samengesteld:

1 nummer (1) van het debuut album "Brinsley Schwarz" (1970)
4 nummers (6,7,8,17) van hun klassieker "Silver Pistol" (1971)
5 nummers (2,3,5,11,12) van "Nervous On the Road" (1972)
4 nummers (13,14,15,19) van "Please Don't Ever Change" (1973)
6 nummers (4,9,10,16,18,20) van "The New Favourites of Brinsley Schwarz" (1974)

vreemd genoeg ontbreken er nummers van hun 2e album "Despite It All" (1970). "Home in My Hand" is een live versie. Elvis Costello had in 1979 een flinke hit met het Nick Lowe nummer "(What's So Funny Bout') Peace, Love and Understanding".

heb hen in de 70's live mogen meemaken tijdens een concert in zaal Eksit, Rotterdam waarbij zij de zaal volledig plat speelden. "Brinsley Schwarz" was live inderdaad een sensatie, zoals kistenkuif hier al 12 jaar geleden eerder opmerkte.

Mark-Almond bestaande uit (wijlen) Jon Mark en (wijlen) Johnny Almond was een jazz-rock duo dat in de 70's en 80's ook opereerde en optrad met band onder de naam The Mark-Almond Band.

de term rock zoals hierboven vermeld of zelfs jazz rock is op dit album niet van toepassing, want rocken doet "Other Peoples Rooms" op geen enkel moment. wel zijn er latin en jazz invloeden op dit ontspannen, sfeervolle laid-back album te horen, waarbij de term lounge jazz mij te binnen schiet. kan me goed vinden in de woorden van Madjack71 "een zwoel, soft jazzy sfeertje met een melancholische ondertoon" waarbij de muziek eerder doet denken aan die van Michael Franks dan die van Steely Dan, maar dat terzijde.

niet toevalligerwijs coverden zij zijn "Vivaldi's Song" en werd dit album geproduceerd door Tommy Lipuma bekend van zijn gepolijste producties van o.a. Michael Franks albums. de tweede cover is een verrassende keuze voor "You Look Just Like a Girl Again" van de obscure folkie/singer/songwriter Danny O'Keefe.

de overige 6 nummers zijn van Jon Mark, waaronder een nieuwe versie van "The City", een nummer dat eerder verscheen op hun debuut album "Mark-Almond" (1971). het prijsnummer van dit album met lichte funk/jazz accenten met prachtige orgel en saxofoon klanken. ook op "Lonely People" gaat het tempo iets omhoog.

de overige nummers zijn alle zeer laid-back gespeelde ballads, waarbij de melodieën van "Girl on Table 4" en "Then I Have You" er boven uitsteken. de overige ballads "Other Peoples Rooms", "Just a Friend" en "Vivaldi's Song" zijn "over the top" zoet en beklijven een stuk minder.

de met een aangename, warme stem gezegende Jon Mark verhuisde mid 80's naar Nieuw Zeeland en ging zich toeleggen op het maken van "ambient music" en Johnny Almond verhuisde naar San Francisco. beiden speelden als sessiemuzikant mee op de John Mayall albums "The Turning Point" en "Empty Rooms". Johnny Almond speelde al eerder mee op diens albums. in 1996 vond van Mark-Almond nog een reünie plaats met het album "Nightmusic".

op "Other Peoples Rooms" speelden mee John Tropea (electric & classical guitar), Leon Pendarvis (Fender Rhodes, concert piano), Will Lee (bass guitar), Steve Gadd (drums), Ralph MacDonald (percussion), Larry Williams (synthesizer) en Jerry Hey (flugelhorn).

Recorded at The Hit Factory, NYC, New York

Jon Mark: vocals, classical guitar, 12-string guitar
Johnny Almond: tenor & alto saxophone, flutes

John Hiatt is wellicht geen songwriter van de buitencategorie zoals o.a. Leonard Cohen, Bob Dylan, Van Morrison, Paul Simon of Townes Van Zandt om er maar een paar op te noemen maar de man schuurt er dicht tegen aan. John Hiatt heeft in de loop van de jaren een indrukwekkend oeuvre opgebouwd.

"Riding with the King" is muzikaal een verademing na het lelijke, overgeproduceerde "All of a Sudden".
het album bestaat uitsluitend uit up-tempo rockende nummers met sterke melodielijnen waar helaas de ballads waar de man mede patent op heeft op ontbreken. ondanks dat John Hiatt (gitaar, zang) de eerste 6 nummers alleen inspeelde met multi-instrumentalist/producer Scott Mathews klinken deze ook als echte bandnummers.

mijn waardering voor de nummers is als volgt:

"I Don't Even Try", "Girl On A String", "Lovers Will", "Riding With The King", "Love Like Blood" 5 sterren
"Death By Misadventure", "She Loves The Jerk", "You May Already Be A Winner" 4 sterren
"Say It With Flowers", "The Love That Harms", "Book Lovers", "Falling Up" 3,5 ster

heb verder weinig toe te voegen aan de geweldige post van Marco van Lochem bij dit album.
sluit het rondje John Hiatt albums graag af met mijn persoonlijke Top 10 die voor velen verschillend zal zijn:

1. Bring The Family 2. Slow Turning 3. Walk On 4. Stolen Moments 5. Crossing Muddy Waters
6. Riding With The King 7. Perfectly Good Guitar 8. Master Of Disaster 9. Dirty Jeans & Mudslide Hymns
10. The Eclipse Sessions

benieuwd of de gisteren (20 augustus) 74 jaar geworden John Hiatt zijn fans nog met een album met nieuwe songs zal verrassen. in een onlangs gegeven interview zei de man nog steeds nieuwe songs te schrijven weliswaar in een veel lager tempo dan voorheen. zijn laatste album met de Jerry Douglas Band "Leftover Feelings" dateert alweer van 2021.

Tracks 1 - 6 geproduceerd door Ron Nagel & Scott Mathews
Recorded at The Pen, San Francisco
Scott Mathews: drums, bass, keyboards, saxophone, slide guitar, backing vocals
John Hiatt: guitar

Tracks 7 - 12 geproduceerd door Nick Lowe
Recorded at Eden Studios, London
Martin Belmont: guitar
Paul Carrack: keyboards, backing vocals
(wijlen) Bobby Irwin aka Robert Treherne: drums
Nick Lowe: bass, backing vocals
John Hiatt: guitar

een aangename verrassing dit cover album van singer/songwriter Robert Forster (ex Go-Betweens).

een enkele keer rockend met nummers als "Nature's Way" (Randy California) van de legendarische 70's rock band Spirit, "Echo Beach" (Mark Gane) van de band Martha and The Muffins of "2541" (Grant Hart) van de punk rock band Husker Du.

hoogtepunten zijn de meer ingetogen nummers "Broken Hearted People" (Guy Clark) in een country uitvoering met pedal steel, "Tell Me That It Isn't True" (Bob Dylan) met een fraaie dobro partij, de piano ballad "Alone" (T. Kelly/W. Steinberg), "Frisco Depot" (Mickey Newbury) en het prachtige afsluitende "3 AM" een ballad van country zanger Bill Anderson met subtiele dobro en piano accenten.

het rockende "Anytime" (Rick Nelson), "Locked Away" (K. Richards/S. Jordan) een cover van een nummer van het Keith Richards solo album "Talk is Cheap", het eveneens rockende "Look Out Here Comes Tomorrow" een nummer dat Neil Diamond schreef voor het 2e album van The Monkees "More of the Monkees" (1967) en "Bird" van de Duitse songwriter Michael Hansonis blijven daar enigszins bij achter.

de muzikanten zijn voornamelijk afkomstig uit Melbourne met o.a. Gordon Blair (bass), Clare Moore (drums), Conway Savage (piano), Charlie Owen (dobro) en Graham Lee (electric guitar, pedal steel). ook zijn er bijdragen van Mick Harvey (bass) en Warren Ellis (violin) bekend van hun samenwerking met Nick Cave. op meerdere nummers zijn er fraaie koortjes te horen van o.a. Suzie Ahern en Clare Moore.

Album werd geproduceerd door Robert Forster
Recorded at Sing Sing Studios & Fortissimo Studios, Melbourne, Victoria

de opvolger van "Wildlife Dictionary" (1997) liet 14 jaar op zich wachten. volg de aimabele, bescheiden, wars van sterallures zijnde singer/songwriter Garland Jeffreys al ruim 50 jaar. afkomstig uit Brooklyn, New York en geboren als halfbloed werd hij in zijn jeugd gepest met de scheldnaam "buckwheat" en werd hij al snel streetwise. het thema discriminatie en racisme keerde vaak terug als thema in het werk van de sociaal, maatschappelijk en politiek geëngageerde man.

zijn gelijknamige solo debuut uit 1973 is een echt singer/songwriter album en was reeds een proeve van zijn kunnen als songwriter. daarvoor werd in 1970 een album uitgebracht van zijn band Grinder's Switch. Garland Jeffreys was in zijn jeugd o.a. bevriend met Lou Reed en mocht een enkele keer het podium delen met 1 van zijn bewonderaars Bruce Springsteen.

op dit gevarieerde album met de van hem bekende rake teksten is de vertrouwde mix van blues, funk, reggae/ska, soul en rock 'n roll te horen. alle eigen nummers gezongen met de doorleefde, krachtige, soulvolle stem van Garland Jeffreys.

de sterke melodie van het up-tempo rockende "Coney Island Winter" zet meteen de toon. "All Around the World", "Roller Coaster Town" een eerbetoon aan de stad New York en "She's a Killer" laten aanstekelijke reggae/ska horen. "Til John Lee Hooker Calls Me" biedt stampende juke-joint blues, de lekkere rock 'n roll van "Rock and Roll Music" doet wat de titel zegt gevolgd door het funky "The Beautiful Truth". op "The Contortionist" is (wijlen) Lou Reed te horen met backing vocals. het ingetogen, klein gehouden folk/blues nummer "In God's Waiting Room" is 1 van de vele hoogtepunten.

Garland Jeffreys is ondanks een aantal hits als "Matador" en "Hail, Hail, Rock 'n Roll" nooit doorgebroken naar het grote publiek en altijd een cult figuur gebleven. de inmiddels 83-jarige man is al een tijdje met pensioen en nam jaren geleden afscheid van zijn publiek met een aantal concerten in zijn thuisstad New York. heb het geluk gehad om mid 70's ten tijde van het uitkomen van zijn meesterwerk "Ghost Writer" een live concert van hem te mogen meemaken.

wellicht zijn het leuke weetjes dat hij ooit met het nummer "Fairweather Friend" bijdroeg aan John Cale's debuut album "Vintage Violence" (1969) en dat de hoesfoto afkomstig is van de vermaarde fotograaf Anton Corbijn. de opvolger van "The King of in Between" het sterke "Truth Serum" (2013) stelde wederom niet teleur.

Album werd geproduceerd door Garland Jeffreys & Larry Campbell

de liner notes verklaren de titel van dit album

"In between the cracks
In between the lies and the facts
In between the secrets and the lies
The other side of the tracks
Between the mansions and the shacks
Between the whites and the blacks
The king of in between"

Dwight Yoakam debuteerde met het album "Guitars, Cadillacs,Etc" in 1986, hetzelfde jaar waarin van Steve Earle het geweldige "Guitar Town" werd uitgebracht. beiden zorgden alweer 40 jaar geleden voor een frisse wind in het traditionele country landschap en de term alt.country werd gelanceerd.

op dit tweede album staan 8 eigen nummers van Dwight Yoakam plus 3 covers, "Smoke Along the Track" (Alan Rose/Don Helms) dat eerder in 1959 een hit was voor de country muzikant Stonewall Jackson, "Always Late" van de invloedrijke country/honky tonk muzikant Lefty Frizzell en "Little Sister" (Doc Pomus/Mort Shuman) bekend van de versies van o.a. Ry Cooder en Elvis Presley.

de muziek is een mix van traditionele country, alt.country, rock en de zogenaamde Bakersfield sound, het Californische equivalent van Nashville country met de honky tonk invloeden bekend van Buck Owens.

merendeels sterk songmateriaal met slechts een enkele ballad "Johnson's Love" met fraai pedal steel spel van Tom Brumley, het meezingbare refrein van "Always Late" met Greg Leisz op lap steel en 2 sterke up-tempo nummers "Little Sister" en "This Drinkin' Will Kill Me" die dit album afsluiten.

de honky tonk invloeden zijn duidelijk hoorbaar op mid-tempo nummers als "Little Ways", "Please, Please Baby" en "Readin', Rightin" waar nummers als "1,000 Miles" en "Throughout All Time" met de pedal steel en fiddle klanken ook lichte blue grass invloeden laten horen.

"Hillbilly Deluxe" werd net als zijn debuut een bestseller in de Amerikaanse country charts. waar ik iemand als Steve Earle altijd ben blijven volgen, haakte ik op een zeker moment af bij de later steeds meer mainstream country/pop klinkende albums van de inmiddels 69-jarige Dwight Yoakam die nog volop actief blijkt te zijn met tournees in de States.

de basis bezetting Dwight Yoakam (acoustic guitar, lead & background vocals), Pete Anderson (electric guitar, 6-string bass), J.D. Foster (electric bass), Jeff Donavan (drums) en Brantley Kearns (fiddle) aangevuld met o.a. Skip Edwards (electric piano) en Herb Pedersen (background vocals).

een 4 voor dit consistente tweede album waar wat mij betreft geen missers opstaan. Dwight Yoakam bedankt in de liner notes o.a. "Buck Owens for all his records that still serve as an inspiration for the California honky-tonk sound".

Album werd geproduceerd door Pete Anderson
Recorded at Capitol Studio B, Hollywood, California

het vierde solo album van de Australische singer/songwriter Robert Forster, die samen met Grant McLennan 1 van de drijvende krachten was van de uit Brisbane, Australië afkomstige indie-rock band The Go-Betweens.

Robert Forster heeft de status een songwriter van perfecte popliedjes te zijn, maar op dit album is toch meer sprake van bijna perfecte popliedjes en die staan er in ruime mate op. het zijn veelal korte, bondige liedjes die een losse, ontspannen sfeer oproepen.

waar op zijn voorgaande albums nog sprake was van wat country en folk invloeden zijn die invloeden op "Warm Nights" nauwelijks aanwezig wat ik als een gemis ervaar. de basis van de liedjes wordt gevormd door zijn ingehouden elektrische gitaarspel begeleid door een bescheiden spelende ritmesectie aangevuld met toetsen. verrassend zijn de bijdragen van blaasinstrumenten (flugelhorn, saxofoon, tuba, trompet) en cello op een aantal nummers.

"I Can Do" en "Warm Nights" zijn fraaie mid-tempo liedjes die prettig weg luisteren waarvan er meerdere op dit album staan wat op den duur tot eenvormigheid leidt. "Rock 'N Roll Friend" is een nieuwe versie van een oud nummer van The Go-Betweens. een nummer dat tot de sterkhouders behoort samen met het melodieuze "Loneliness", het klein gehouden "Snake Skin Lady", het door orgel en trompet gedragen "Jug of Wine" en het licht folky "On a Street Corner".

vermoedelijk heeft Robert Forster later betere albums gemaakt dan deze "Warm Nights", want dat de man goede liedjes kan schrijven staat buiten kijf.

de basis bezetting bestaat uit Robert Forster (vocals, guitar), Edwyn Collins (guitar), Clare Kenny (bass), David Ruffy (drums) en Sean Read (keyboards).

album werd geproduceerd door Edwyn Collins ooit lead zanger van de Schotse post-punk band Orange Juice die later toen hij solo ging een wereldwijde hit had met het nummer "A Girl Like You".

Recorded at West Heath Studios, London, UK
All songs written by Robert Forster (except "Rock 'N Roll Friend" co-written Grant McLennan)

geen "roots" muziek zoals op zijn latere albums "Walk On" en "Crossing Muddy Waters" te horen valt maar een onvervalste gitaarplaat met merendeels stevige rock. de begeleidingsband bestaat overigens niet uit The Goners (met gitarist Sonny Landreth). John Hiatt omringde zich op "Perfectly Good Guitar" met relatief jonge muzikanten waaronder drummer Brian MacLeod en (wijlen) gitarist Michael Ward van alt.rock band The Wallflowers (met Jakob Dylan de zoon van) . ook producer Matt Wallace die o.a. albums produceerde van acts als Faith No More en The Replacements drukte zijn stempel op "PGG".

de stevig rockende opener "Something Wild" klinkt ook zo en zet meteen de toon. een prima nummer, zoals ook de in die stijl gespeelde nummers als "Angel", "Permanent Hurt" en "Loving a Hurricane" overtuigen. het wat overstuurde "Cross Fingers"en met name "The Wreck of the Barbie Ferrari" doen dat minder.

het wat lichter rockende "Buffalo River Home" en de slow blues "Old Habits" zijn dan weer memorabele liedjes die direct blijven hangen. andere rustpuntjes zijn de fraaie melodie van "Blue Telescope" en de afsluitende ballad (Europese bonustrack) het prijsnummer "I'll Never Get Over You".

"PGG" is wat mij betreft geen Top 5 album binnen zijn rijke oeuvre maar eerder Top 10 materiaal.

behalve John Hiatt (vocals, guitar, piano, organ) speelden mee Brian MacLeod (drums, percussion), John Pierce (bass), Michael Ward (lead guitar), Matt Wallace (guitar) en Ravi Oli (electric sitar) een pseudonym van David Immergluck (electric sitar) een multi-instrumentalist die later fraaie bijdragen zou leveren aan "Walk On" en "Crossing Muddy Waters". zanger Dennis Locorriere (R.I.P. 16-05-2026) bekend van de band Dr. Hook verzorgde mede de harmoniezang.

Album werd geproduceerd door Matt Wallace
Recorded at Conway Studios & Ocean Way Studios, Hollywood, California
All songs written by John Hiatt (except "Old Habits" c/w Marshall Chapman)

de inmiddels 69-jarige uit Brisbane afkomstige Australische singer/songwriter Robert Forster richtte in 1977 samen met (wijlen) Grant McLennan de indie-rock band The Go-Betweens op. zij waren de belangrijkste songwriters van de band die in de 80's een redelijke populariteit genoot en na het maken van 6 albums eind 1989 werd opgeheven, waarna beiden aan een solo carrière begonnen.

Robert Forster verhuisde destijds naar Duitsland en nam zijn eerste solo album "Danger In the Past" in Berlijn op. in 1993 verhuisde hij terug naar Australië waar dit tweede album werd opgenomen.

dit album biedt pop/rock met country en folk invloeden. de folky opener "Atlanta Lie Low" met de weemoedige vioolklanken is een ingetogen song pareltje en 1 van de hoogtepunten, samen met "Falling Star" dat met de fraaie pedal steel lichte country invloeden bevat, het eveneens ingetogen "I Want to Be Quiet" en de ballad "Girl to a World" met wederom prachtige viool accenten.

de van dit album afkomstige single "Drop" en "Beyond Their Law" zijn beide goed in het gehoor liggende mid-tempo liedjes die sterk aan de sound van The Velvet Underground doen denken.

de 2 up-tempo rockende songs "121" en "The Circle", het licht ontsporende "Cats Life" en de zwakke afsluiter "Forever & Time" weerhouden mij ervan om dit album met 4 sterren te waarderen. vandaar 3,5.

The Go-Betweens zouden na hun reünie in 2000 nog 3 albums uitbrengen. Robert Forster bleef solo albums maken. zijn collega van het eerste uur (wijlen) Grant McLennan bracht 4 prima solo albums uit.

Album werd geproduceerd door Robert Forster
Recorded at Sunshine Studios, Brisbane, Australia

Glynn Thompson: drums
Robert Moore: bass
David McCormack: lead & rhythm guitar
Robert Forster: vocals, acoustic & electric guitar
John Bone: violin, piano, organ
Dallas Southam: pedal steel & acoustic guitar

bij Warren Zevon kun je moeilijk om zijn rake soms bijtende teksten heen. een type "ruwe bolster, blanke pit" met "a thin line between love and hate". 2 emoties die dicht bij elkaar liggen en niet zonder elkaar kunnen bestaan.

dat blijkt wel uit de venijnig rockende nummers als "The Envoy" met Don Henley (harmoniezang), "The Overdraft" met harmoniezang van Lindsey Buckingham en het uitzinnig door hem gezongen "Ain't That Pretty At All" die afgewisseld worden met 3 prachtige, intieme liedjes als "Jesus Mentioned" uitgevoerd met alleen akoestisch gitaarspel van Waddy Wachtel, de mid-tempo ballad "Let Nothing Come Between You" en de piano ballad "Never Too Late For Love" waar Warren Zevon zich van zijn gevoelige, kwetsbare kant laat zien.

de fraaie harmoniezang horen we op meerdere nummers terug zoals op de heerlijke melodie van het mid-tempo "The Hula Hula Boys" met zoon Jordan Zevon en het licht rockende "Looking for the Next Best Thing" met (wijlen) J.D. Souther en Graham Nash.

minpuntje is wellicht dat de synthesizer klanken op nummers 1 en 8 wat al te dominant zijn en het met wah-wah gitaar effecten licht ontsporende "Charlie's Medicine" qua melodie wat achter blijft bij de overige nummers, die hij alle 9 zelf schreef waarvan 3 (2,6 en met anderen.

de basis bezetting op dit album werd gevormd door Warren Zevon (vocals, guitar, piano, synthesizers), Waddy Wachtel (guitars, percussion, backing vocals), David Landau (guitars), Leland Sklar (bass) en Jeff Porcaro (drums).

wegens gebrek aan commercieel succes van "The Envoy" werd Warren Zevon volgens de harde wetten van de muziek business gedropt door het label Asylum. het zou 5 jaar duren voordat zijn volgende album, het eveneens sterke "Sentimental Hygiene" in 1987 verscheen. de man maakte in de nadagen van zijn carrière nog een 2-tal prachtige albums "Life'll Kill Ya" en zijn zwanenzang "The Wind".

Album werd geproduceerd door Waddy Wachtel, Greg Ladanyi & Warren Zevon
Recorded at Record One, Los Angeles, California

aan het hierboven vermelde genre funk/rock kun je wat betreft dit 1e album van Eric Burdon & War gerust de genres r&b, jazz en latin toevoegen.

de band War was oorspronkelijk een club act die speelde onder de naam The Nightshift. producer Jerry Goldstein, Eric Burdon en de Deense harmonica speler Lee Oskar waren destijds in Los Angeles op zoek naar een band en bezochten begin 1969 een optreden van de groep waar de eerste contacten werden gelegd. zo ontstond de band War. toetsenist Lonnie Jordan verklaarde de naam als volgt "I'd say it was because our battle was to take our instruments and shoot out notes to the people instead of bullets. It was us making war against wars. Actually our opening p.r. slogan was "War is Music".

zoals dat voor velen onder MuME users zal gelden is muziek vaak verbonden met herinneringen uit het verleden. dit album "a trip down memory lane" leerde ik in de "flower power" tijd van de 70's kennen. tijdens zwoele zomeravonden (30 graden overdag noemden we toen "heet" weer) kwam dit album voorbij.

het met pianospel ingeleide "The Vision of Rassan" waarna Eric Burdon begint te zingen met zijn doorleefde, rauwe blues stem en de ritmesectie en sax invallen zet meteen de toon van de broeierige, ritmische muziek.
dit nummer is een eerbetoon aan jazz muzikant Roland Kirk en wordt gevolgd door het up-tempo funky "Tobacco Road" een nummer van de obscure singer/songwriter John D. Loudermilk, van wie zowaar 2 albums op MuMe staan. samen met "Mother Earth" 1 van de 2 covers op dit album. een nummer van blues pianist/zanger Peter Chatman aka Memphis Slim, dat eerder verscheen op diens album "All Kinds of Blues" (1963). een heerlijk slow blues nummer met zowel een sax en harmonica solo.

de overige muziek werd geschreven en gearrangeerd door de War leden waaronder "Spill the Wine" dat Eric Burdon van tekst voorzag. een magistraal nummer dat wereldwijd een hit werd en het album een gouden status opleverde.

het eind 1970 uitgebrachte "The Black-Man's Burdon" ervaar ik persoonlijk als net iets beter dan dit debuut. in 1976 volgde nog een album "Love Is All Around" met wat restjes en outtakes uit de sessies van de 2 albums die dit unieke gezelschap uitbracht.

"War" bestond destijds uit Harold Brown (drums), Dee Allen (congas, percussion), Dee Dee Dickerson (bass, vocal), Howard Scott (guitar, vocal), Lee Oskar (harmonica), Charles Miller (tenor sax, flute), Lonnie Jordan (organ, piano) en Eric Burdon (lead vocals).

de slogan op dit album "We the people have declared war against the people, for the right to love each other" past in de tijdgeest van de 70's.

Album werd geproduceerd door Jerry Goldstein
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alonso)

"Eric Burdon Declares War" was a commercial success, providing momentum for further touring and the recording of a second album "The Black-Man's Burdon". The following year, the partnership dissolved - Burdon went on to solo projects and several reunions with the Animals, while War embarked on a career that would bring them such major albums as "All Day Music" and "The World is a Ghetto", and many more gold and platinum successes. Fortunately, the music they recorded together survives, a remarkable combination of divergent ancestries and united talents"

(wijlen) singer/songwriter/gitarist Kante Manfila (R.I.P. 20-07-2011) was afkomstig uit het West-Afrikaanse Guinee, was 9 jaar orkestleider van Les Ambassadeurs Du Motel" (met o.a. Salif Keita en Mory Kante). vanaf 1977 werd hij lid van het nieuw geformeerde Les Ambassadeurs Internationaux (met o.a. Tidiane Seck, Salif Keita en Ousmane Kouyate).

verwacht geen druk, vol bandgeluid zoals van die gezelschappen of "desert blues". de spaarzaam geinstrumenteerde muziek op dit album klinkt ongedwongen, ontspannen met het geweldige gitaarspel van Kante Manfila en zijn aangename, warme stem als middelpunt, begeleid door instrumenten als balafon en kora. op de meeste nummers zijn fraaie dameskoortjes te horen die een enkele keer wat schel klinken.

het prachtig met akoestisch gitaarspel ingeleide folky "Agne Anko" (a love song) zet meteen de toon en die sfeer wordt vastgehouden t/m de afsluiter "Fama Allah" (God alone is great). de overige 6 liedjes behandelen alledaagse onderwerpen. het titelnummer 'N'na Niwale" (Thank you mothers) is een eerbetoon aan (Afrikaanse) moeders, "Thienta" zijn dankwoord aan een Malinese zakenman Ousmane Thienta die oog had voor zijn talent en zijn opleiding aan een muziekschool in Abidjan (Ivoorkust) meebetaalde. "Samadi" is wederom een liefdeslied.

de tekst van "Bi-Moh" (the world of today) is heel basic ("everything is governed by money (wari) these days. people are only motivated by money. there is no friendship, no humanity anymore. money rules the world. money scares me").

Kante Manfila vestigde zich vanaf 1985 in het kielzog van Salif Keita in Parijs en kwam daar op 65-jarige leeftijd te overlijden. op de hoesfoto staan zijn 2 zonen Alassane en Doudou (moeder Sona Diabate). de foto werd genomen in een destijds nieuwe voorstad van het Franse Grigny.

Album werd geproduceerd door Stephane Garnier
Recorded at Studio du Belier, Grigny, France
All titles written and arranged by Kante Manfila

Kante Manfila: lead vocal, guitars
Djessou Mory Kante: guitars
Papa Diabate: kora
Ibrahima Soumano: balafon
Fanta Diabate, Oumou Diabate, Sona Diabate: backing vocals

de opvolger van zijn magnum opus "Bring the Family". sluit me aan bij de euforie van de users die hier al eerder iets bij dit album hebben gepost. iets voller geïnstrumenteerd en iets meer een bandgeluid dan die voorganger maar wederom een prachtig album.

een fraaie cocktail van roots (country/folk) en rock met vrijwel uitsluitend memorabele songs.
5 sterren voor de wonderschone ballads "Icy Blue Heart" dat zowel door Emmylou Harris (album Bluebird) als Linda Ronstadt (album We Ran) werd gecoverd, "Is Anybody There" met het prachtige koortje van Ashley Cleveland en Dennis Locorriere (Dr. Hook) en het magistrale "Feels Like Rain" waar Buddy Guy later een hit mee zou scoren, een duet met Bonnie Raitt.

de mid/up-tempo liedjes als "Drive South", "Trudy and Dave", "Georgia Rae" en "Slow Turning" zou je met een beetje goede wil country rock kunnen noemen. stuk voor stuk heerlijke melodieën die onmiddellijk blijven hangen. dat geldt overigens ook voor de gedreven, bezielde roots rock nummers als "Tennessee Plates", "Ride Alone", "It'll Come to You" en "Paper Thin" met prachtige bijdragen van gitarist Sonny Landreth.

er zijn belangrijke gastrollen op dit album voor oud Eagles lid Bernie Leadon (National resonator guitar, mandolin, banjo, electric guitar, mandocello) en James Hooker (Hammond organ).

met "Slow Turning" een album dat hij opdroeg aan zijn gezin maakte de inmiddels 73-jarige John Hiatt wederom een tijdloze klassieker, dat bijna 40 jaar later nog steeds staat als een huis.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Ronnie Milsap's Groundstar Labs, Nashville, Tennessee

The Goners:
Ken Blevins: drums, tambourine
Sonny Landreth: 6 & 12 string electric & acoustic slide guitar, 6 & 12 string electric guitar, National steel
David Ranson: Fender bass
John Hiatt: 6 string acoustic & electric guitar, Wurlitzer electric piano, vocals

geen gladde Nashville country op dit derde album van de Highwaymen maar eerder alt.country/americana of zullen we het toch maar outlaw country (wat dat ook mag zijn) noemen.

"The Devil's Right Hand" (Steve Earle) is een sterke opener en bijzonder om op dit nummer achtereenvolgens de stemmen van de 4 iconen Johnny Cash, Willie Nelson, Kris Kristofferson en Waylon Jennings te horen. de tekst van de mid-tempo ballad "Live Forever" krijgt extra lading door het overlijden van Kris Kristofferson (R.I.P. 28-09-2024), zodat van dit illustere gezelschap alleen de inmiddels 93-jarige Willie Nelson overblijft.

2 sterkhouders van dit album samen met de ballad "Everyone Gets Crazy" van singer/songwriter Kevin Welch, "True Love Gravels on a Gravel Road" (Dallas Frazier) en het titelnummer "The Road Goes on Forever" een nummer van Robert Earl Keen, wiens eigen versie op zijn album "West Textures" (1987) er niet voor onder doet. het aanstekelijke "Waiting for a Long Time" met koortje, 1 van de 2 nummers van (wijlen) si/so/sessiegitarist Stephen Bruton ligt prettig in het gehoor. de doorsnee rootsrock van zijn "It Is What It Is" en de ballad "I Do Believe" (Waylon Jennings) beklijven een stuk minder.

"The End of Understanding" een remake van een oudje van Willie Nelson van het album "The Party's Over" (1967) dat traditionele country laat horen en "Death and Hell" (Johnny Cash/John Carter Cash) vallen enigszins tegen. de ballad "Here Comes That Rainbow Again" van Kris Kristofferson weet te ontroeren gezongen met die wat weemoedige stem van de man. een nummer dat eerder verscheen op het duet album "The Winning Hand" (1982) met Brenda Lee, Willie Nelson en Dolly Parton.

onder de begeleidende muzikanten bevinden zich klasbakken als Kenny Aronoff (drums), Benmont Tench (Hammond organ), gitaristen Al Anderson/Mark Goldenberg/Reggie Young, Robby Turner (dobro, pedal steel) en de van de Willie Nelson band bekende harmonica virtuoos Mickey Raphael.

eens met nlkink dat dit album een wat ruwer "rootsy" sound heeft dan het debuut. de productie daarvan was inderdaad wat gladder. zoals hij zelf al aangeeft ontbreekt het op dit album aan liedjes van de kwaliteit "Highwayman", "Desperados Waiting for a Train" of "Deportee". desondanks is dit laatste album van de Highwaymen goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Don Was
Recorded at Ocean Way, Hollywood, California

"No Angel Knows" is het debuut van Slaid Cleaves op het befaamde Rounder-Philo label. het werd zijn 1e album dat nationaal werd uitgebracht in de States en wordt als zijn derde album beschouwd (de cassette "The Promise") niet meegerekend.

4 nummers schreef hij zelf en de overige 7 schreef hij samen met anderen, waaronder 4 (1,4,6 en 7) met zijn muzikale boezemvriend Rod Picott met wie hij samen opgroeide in Maine.

"No Angel Knows" biedt fraaie americana" (country, folk, rock) met af en toe een licht bluegrass of blues sausje, gezongen met de aangename, warme wat weemoedige stem van Slaid. het album klinkt net iets volwassener dan de voorgangers met rake teksten over het alledaagse leven, jeugdherinneringen (o.a. zijn high school tijd) etc.

sterke mid-tempo ballads als "Not Going Down", "No Angel Knows" dat nog het dichtst bij traditionele country komt en "Dance Around the Fire" worden afgewisseld met het aanstekelijke "Jennie's All Right" en een aantal meer up-tempo rootsrock nummers als, "Look Back at Me", "Wrecking Ball", "The River Ruins" en "Last of the V-8s" waarbij de laatste er boven uit steekt. de blues/jazz van "Skunk Juice" valt wat uit de toon vergeleken met de kwaliteit van de overige liedjes.

favoriete nummers "Not Going Down", de ingetogen, weemoedige piano ballad "Don't Tell Me" met een halverwege prachtig invallende fiddle en de klein gehouden afsluiter "29" over het verlies van een vriend die niet ouder mocht worden dan 29. een song pareltje met alleen zang, akoestische gitaar en dobro.

Slaid Cleaves die ooit als straatzanger begon en die voor een habbekrats in bars speelde, verhuisde in 1992 met zijn vrouw Karen Poston naar Austin, Texas en vestigde zich later in het meer centraal gelegen, landelijke Wimberley/Texas. in 2000 brak hij min of meer door met zijn album "Broke Down". "No Angel Knows" doet niet of nauwelijks onder voor zijn latere albums.

onder de muzikanten bevinden zich Gurf Morlix (bass, acoustic & electric guitars, pedal steel, Weissenborn guitar), Donald Lindley (drums, percussion), Karen Poston (vocals), Darcie Deauville (fiddle), Troy Miller (dobro), Kevin Smith (bass), Bob Grant (mandolin) en Chip Dolan (piano)

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Ben Blank Audio, Austin, Texas (except track 11)

Slaid Cleaves: vocals & acoustic guitar on all tracks

(deel) citaat uit de liner notes (Kevin Guyer)

"Slaid's new partnership with Rounder brought the green light to choose a producer that he never could have afforded on his own, and the choice was clear. Five years ago, Slaid heard a song from Lucinda Williams' classic album "Sweet Old World" and from then on the name of Gurf Morlix was at the top of a very short list"

"Dad Loves His Work" bevat 11 zelfgeschreven liedjes waarvan 4 co-written (2,6,9 en 10). een album waarop James Taylor opnieuw bewijst een bovengemiddeld goede songwriter te zijn. als zanger met zijn fluwelen, zoetgevooisde stem reken ik hem samen met iemand als Paul Simon tot de buitencategorie.

op dit album staan een aantal sterke mid-tempo liedjes als "Hard Times", "Hour That the Morning Comes" met een fraaie slide partij van Waddy Wachtel, de succes single "Her Town Too" (c/w J.D. Souther/Waddy Wachtel) waarop hij de zang deelt met (wijlen) J.D. Souther en "London Town".

van de ballads steken "I Will Follow", "Only For Me", het licht jazzy "Summer's Here", "Sugar Trade" en de schitterende a-capella afsluiter "That Lonesome Road" met summiere piano begeleiding van Don Grolnick met in het koortje o.a. Jennifer Warnes er boven uit.

de ballad "Believe It Or Not" en het up-tempo "Stand and Fight" (een klein draakje) beklijven minder.
"Dad Loves His Work" bevalt net iets beter dan de voorganger "Flag".

James Taylor wist zich weer omringd door een keur aan topmuzikanten, o.a. Don Grolnick (toetsen), Leland Sklar (bass), Rick Marotta (drums), Dan Dugmore (electric guitar, pedal steel) en de onvolprezen Waddy Wachtel (acoustic, electric & slide guitar).

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Record One, Los Angeles, California

de inmiddels 78-jarige oorspronkelijk uit Boston, Massachusetts afkomstige James Taylor van wie al bijna 60 jaar lang albums van een consistent hoog niveau werden uitgebracht, blijkt in de States nog steeds op te treden met zijn "All Star Band". vanaf 2000 kwam de klad er in met een 2-tal kerstalbums en de matige mainstream albums "Covers" en "American Standard". wel verscheen er nog het pareltje "October Road" (2002) en het verrassend goede "Before This World" (2015). benieuwd of de man nog een goed album met nieuwe eigen nummers in zich heeft en ooit nog Europa zal aandoen voor optredens.

ben het vaak eens met Tonio maar dit vierde Warren Zevon album reken ik tot 1 van zijn mindere albums. de man kon zoveel beter dan wat het songmateriaal op dit album te bieden heeft. ervaar een groot verschil in de kwaliteit van zijn songs vergeleken met bij voorbeeld het album "Excitable Boy".

"Play It All Night Long" klinkt lekker met de fraaie lap steel klanken van David Lindley maar het zijn met name de 4 laatste nummers, het klein gehouden "Bill Lee", het aanstekelijke "Gorilla You're a Desperado" met Jackson Browne op gitaar, slide gitaar en backing vocals, de ballad "Bed of Coals" (co-written T Bone Burnett) met een tweede stem van Linda Ronstadt en een fraaie pedal steel partij van Ben Keith en de sterke melodie van "Wild Age" met het koortje van Glenn Frey en Don Henley die dit album redden van de middelmaat.

jammer van de interludes die weinig toevoegen. ook het met strijkers ingeleide titelnummer, de r&b cover "A Certain Girl" (Allen Toussaint), het stevig rockende "Jungle Work" en de piano ballad "Empty-Handed Heart" beklijven niet of nauwelijks. in combinatie met de wat obligate rocker "Jeannie Needs a Shooter" leidt dit (althans voor mij) tot een wisselvallig enigszins teleurstellend album.

de opnames van dit album zijn afkomstig van 5 verschillende BBC Radio sessies en werden gemaakt tussen 1989 en 1992. van de originele Green On Red leden spelen alleen de charismatische zanger Dan Stuart en meestergitarist Chuck Prophet mee aangevuld met een aantal Engelse muzikanten.

voornamelijk eigen nummers van GOR van hun eerdere reguliere albums plus een aantal covers "Busted" (Harlan Howard), "Are You Sure Hank Done It This Way" (Waylon Jennings), "Itch and Shout" (Jimmy Reed) en "Billy" (Bob Dylan).

ongedwongen, spontane sessies met de lekker rauwe zang van Dan Stuart en het regelmatig vuige gitaarspel van Chuck Prophet als middelpunt maar verwacht geen ruige alt.country/rootsrock zoals zij dat met de band speelden.

veel country blues nummers waarvan de opener het country liedje "Busted" een goed voorbeeld is. een enkele keer gaat het iets meer los op de klassiekers "Fading Away" en "Hair of the Dog". het gros van de nummers wordt voor hun doen ingetogen uitgevoerd, zoals op "Pills and Booze", "Little Things in Life", "Two Lovers Waiting to Die", de fraaie "Billy" cover, "Baby Loves Her Gun" en "Too Much Fun".

af en toe rockt het wat steviger met "Itch and Shout" en de afsluiter "Man Needs Woman" waarbij ik aan de sound van het Stones album "Exile on Main Street moest denken. prijsnummers zijn "Zombie for Love" en "Sun Goes Down" 2 van de ruigere liedjes met heerlijk vuige gitaar riffs van Chuck Prophet, die niet zouden misstaan op een Neil Young album. dat geldt met name voor "Sun Goes Down".

deze BBC Sessions vormen niet echt een coherent geheel en dat is als ik de liner notes mag geloven een beetje eigen aan het destijds ongeregelde zooitje van Green On Red met name het wispelturige gedrag van Dan Stuart. wellicht geen "must have" maar wel een fijn tijdsdocument van deze unieke band. zoals gezegd verwacht geen energieke country rock met punkinvloeden, want die is op deze "BBC Sessions" ver te zoeken.

mocht de band Green On Red in de mid 80's live zien optreden in zaal Lantaren/'t Venster, Rotterdam met Chris Cavacas (toetsen) en een stevige ritmesectie. er werden toen veel nummers van hun klassieker "Gas Food Lodging" gespeeld. een gedenkwaardig optreden waarbij zij de zaal plat speelden.

Dan Stuart: vocals, guitar
Chuck Prophet: guitar, vocals

The following musicians were or might have been involved in these sessions:

Rene Coman, Brent Newman, Sally Burke, Daren Hess, JD Foster, Chris Holland, James Blennerhasset, Liam Bradley, Greg Elmore

kwam de naam van het indie folktrio Lone Bellow uit Brooklyn, NYC tegen op het Buddy Miller album "Cayamo Sessions at Sea". hun fraaie samenzang met Brandi Carlile op het John Prine nummer "Angel From Montgomery" viel mij op. het trio beschikt met Zach Williams over een prima songwriter/zanger wiens stem bij meerdere nummers doet denken aan die van Robin Pecknold (Fleet Foxes). zijn stem en die van zangeres Kanene Pipkin smelten mooi samen. een enkele keer lijken zij zich licht te overschreeuwen op een nummer als "You Never Need Somebody".

dit destijds veel bejubelde debuut met "americana" (country/folk/rock) inmiddels een aantal keren beluisterd. licht overdonderd door het sterke trio openers waarbij met name het tweede nummer "Tree to Grow" indruk maakt, echter de 3 daaropvolgende nummers maken al snel minder indruk, waarna het met het ingetogen "Fire Red Horse" weer de goede kant opgaat. "Looking for You" is een mooi, breekbaar intiem liedje en "Teach Me to Know" met de op dit album veel te horen fraaie harmoniezang is weer van hoge kwaliteit.

daar staan helaas wat middelmatige liedjes tegenover met nogal overbodige bombast zoals de "over the top" rockende nummers "Bleeding Out" en de afsluiter "The One You Should've Let Go". 2 serieuze missers.

onder de 2 verschillende groepen sessiemuzikanten uit NYC en Nashville bevinden zich o.a. Matt Knapp (lap steel/electric guitar), Jason Pipkin (banjo/mandolin), Brian Murphy (piano, accordion), Jerry McPherson (electric guitar) en Andy Leftwich (mandolin/fiddle).

The Lone Bellow werd met dit album in 2013 als een "americana" sensatie beschouwd. hoe moeilijk het is om een constante factor te blijven in de muziek business, blijkt wel uit het feit dat hun zesde album "What a Time to Be Alive" (2026) weinig aandacht kreeg. zo ook hier op MuMe waar het tot op heden slechts 1 stem kreeg.

Album werd geproduceerd door Charlie Peacock
Recorded at Rockwood Music Hall, NYC & The Art House, Nashville, Tennessee

The Lone Bellow bestaat uit Zach Williams (acoustic guitar, vocals), Kanene Pipkin (vocals) en Brian Elmquist (electric guitar, vocals)

misschien een fractie minder maar "Stolen Moments" doet weinig onder voor de 2 ijzersterke voorgangers "Bring the Family" en "Slow Turning". sterk songmateriaal in een fijne, heldere productie met als uitschieters de ballads waar John Hiatt patent op heeft. "Back of My Mind", "Bring Back Your Love to Me", "Thirty Years of Tears" en "Through Your Hands" bevatten wonderschone melodieën met op de 2 laatstgenoemde nummers geweldig slide gitaar spel van Mac Gayden.

nummers die worden afgewisseld met fraaie goed in het gehoor liggende up-tempo liedjes als "Real Fine Love", "Child of the Wild Blue Yonder" en het titelnummer "Stolen Moments".

de honky tonk van "Rock Back Billy", het mid-tempo "Listening" en de up-tempo afsluiter "One Kiss" ervaar ik als een 3-tal iets mindere nummers maar daar staat zoals gezegd heel veel moois tegenover. eens met Gish dat "Seven Little Indians" een briljante song is. op "Through Your Hands" is de prachtige tweede stem van Karen Peris te horen van de folk/pop band The Innocence Mission.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. de Little Feat leden Richie Hayward (drums, percussie), Bill Payne (piano track 6), Chuck Leavell (Allman Brothers Band) orgel op track 5 en soulzangers Bobbie King en Willie Green (track 6) bekend van hun bijdragen aan diverse Ry Cooder albums.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
All songs written by John Hiatt
Recorded at Ocean Way Recording, Hollywood, California

op dit "Mardi Gras" album valt de vertrouwde mix van blues, funk, jazz, r&b en soul uit de mengelmoes stad New Orleans te horen met o.a. 6 nummers van Dr. John, een cover "Life Is a Carnival " (The Band), "Hang Tough" van New Orleans legende Allen Toussaint en verder merendeels nummers van het gezelschap The Wild Magnolias dat uit hier teveel op te noemen muzikanten met o.a. een big band (The Creole Beethoven) bestaat met als leadzangers de Big Chiefs Bo Dollis en Monk Boudreaux. onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. de drummers Russell Batiste (The Meters) en Willie Green (Neville Brothers), Cyril Neville die meeschreef aan "Old Time Indian" en de Japanse gitarist June Yamagishi.

er is veel ruimte voor percussie en de vraag- en antwoord zang (street chants). heb een voorkeur voor de door Dr. John gezongen liedjes. de schelle, rauwe stem van Bo Dollis gaat op een zeker moment tegen staan en eigenlijk geldt dat ook voor de muziek dat op dit album met ruim 70 minuten aan de lange kant is waardoor de verveling toeslaat. daar komt bij dat een flink aantal van de composities onderling inwisselbaar zijn, waardoor dit muzikale feestje een "overkill" dreigt te worden.

het vergelijkbare "The Wild Tchoupitoulas" (1976) met betere, wat kortere, meer bondige nummers bevalt een stuk beter. bezocht het geweldige New Orleans in 2023 waarbij de opvallend ontspannen sfeer in de stad mij aangenaam verraste. vandaar de bijnaam "The Big Easy". rijdend naar het centrum (French Quarter) passeerden wij de "Allen Toussaint Boulevard" maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Glenn A. Gaines

"Hirondelle" (zwaluw) is een fusieproject van de uit Northumberland afkomstige folkies James en Sam Gillespie en 2 andere muzikale gezelschappen Tant Que Li Siam en Trio Mythos. dit album dat deels door crowdfunding tot stand kwam laat een mix van barok, polyfonische en folk muziek horen.

de nummers 1,2,5 en 6 verschenen eerder in andere versies op het 2e album "The Fell" van de broers Gillespie. uitschieters zijn hun eigen folky opener "Golden One" en de afsluitende folk hymne "I Drew My Ship" met verwijzingen naar het werk van de Engelse dichter John Keats. beide nummers met fraaie harmoniezang van de broers. "Carolan's Cup" is een fraai instrumentaal nummer.

de rammelende, polyfonische klanken van "La Roumanco" en "O Ventour" met veel percussie en Franstalige zang beklijven een stuk minder. een weliswaar gewaagd project met de meer traditioneel uitgevoerde songs van de Brothers Gillespie als sterkhouders. deze folk troubadours brachten tot nu toe 3 albums uit. hun nieuwe album staat gepland voor release dit najaar. folkliefhebbers als o.a. Brunniepoo en Teacher zou ik hun albums "The Fell" en "The Merciful Road" willen aanraden.

Album werd geproduceerd door Tim Lane in zijn Stables Project Studio in East Lothian

(deel) citaat uit de linernotes:
"Hirondelle is the fusion of three groups of musicians drawn into a unique collaboration through our passion for music and storytelling.

Tant Que Li Siam is a Provencal polyphonic trio (Mario Leccia, Marie Madeleine Martinet & Damien Toumi) whose songs celebrate the language and stories of Occitanie. Northumbrian sibling duo The Brothers Gillespie sing earthly, radical and romantic folk songs that grow out of the border country between England and Scotland. Trio Mythos (Lucy Russell - violin, Sophie Renshaw - viola, Ruth Philips - cello) is a classical string trio.

In the summer of 2019 we all met for the first time in Provence, at the foot of the Mont Ventoux. Sophie Renshaw had created several arrangements in which the trio joined both vocal groups which the musicians set out to explore.

Such was our affinity that three days later we had put together and performed a concert in the lovely Chapelle du Moustiers in Bedoin. Alongside the songs by Tant Que Li Siam and The Brothers Gillespie we offered our own re-workings of traditional folk songs, and intrumental pieces from Bach and Purcell to O' Carolan"

wederom een sterk album van het Ierse folk icoon Christy Moore. net als ouwekock heb ik weinig met het deels met spoken words opgenomen cabaretesk "Welcome to the Cabaret". samen met "Whacker Humphries" en "Encore" zijn dit 3 originals van Christy Moore.

de overige 7 liedjes merendeels covers zijn zonder uitzondering sterk met als persoonlijke favorieten de Shane McGowan cover "Fairytale of New York", het schrijnende relaas van "Scapegoats" (co-written E. Cowan) over de 6 Ierse mannen (Birmingham Six) die onterecht werden veroordeeld voor bomaanslagen in de Engelse stad Birmingham en later werden vrijgesproken "For 16 years they've been talking to the wall", de sterke melodie van "Smoke & Strong Whiskey" met het heerlijke "Oh the holy ground" refrein, "Blackjack County Chains" met fraai slide gitaarspel van Declan Sinnott en eveneens een bijdrage van zijn oude Planxty maatje Donal Lunny (bodhran, keyboard, acoustic guitar) en de aanstekelijke afsluiter "Encore" met o.a. de tekstregel "When I first heard Tommy Makem and the Clancys my future it was sealed".

op "Aisling" (S. McGowan) is het virtuoze accordeonspel van Sharon Shannon te horen. het ritmische "Burning Times" valt op door de prominente bodhran (Ierse trommel) klanken. "Green Island" is een mooi klein gehouden lied.

1 van de gastmuzikanten met verder o.a. de accordeonspelers Pat Crowley en Sharon Shannon en Keith Donald (saxophone) was de Nederlander Evert Abbing die het album samen met Walter Samuel produceerde. hij speelde op een 2-tal nummers (5 en 6) mee op akoestische gitaar, keyboards, piano.

Album werd opgenomen in de Westland Studios, Dublin

de opnames van "Cayamo Sessions at Sea" werden in 2014 en 2015 gemaakt op een schip tijdens cruises door het Caribisch gebied. Buddy Miller nodigde hiertoe zijn muzikale vrienden uit. dit album met 11 duetten is wat mij betreft wel iets meer dan een leuk tussendoortje en doet niet onder voor zijn reguliere albums, maar goed meningen verschillen.

een heerlijk gevarieerd prima roots (country/folk) album met vele hoogtepunten, waaronder ingetogen nummers als "Sunday Morning Comes Down" met wijlen Kris Kristofferson, "Hickory Wind" (Buchanan/Parsons) intens gezongen door Lucinda Williams, het in de vorm van een country ballad gegoten "Wild Horses" (Jagger/Richards) en het gospel slotnummer "Angel From Montgomery" (John Prine). deze versie doet nauwelijks onder voor de versie van John Prine zelf en de cover van Bonnie Raitt. goede muziek mag/moet ontroeren en dat doen deze nummers.

de bijdragen van Lee Ann Womack, Kacey Musgraves en Nikki Lane neigen wellicht iets teveel naar gepolijste Nashville country maar blijven aan de goede kant van de streep. de honky tonk versie van "Wedding Bells" (Claude Boone) met zang van Richard Thompson en de aanstekelijke blue grass klanken van "If Teardrops Were Pennies" (Carl Butler), "Come Early Mornin" (Bob McDill) en de uitbundige gospel "Take the Hand of Jesus" van de mij onbekende singer/songwriter Doug Seegers dragen bij aan de feestvreugde van dit album. een "labor of love" van de onvolprezen Buddy Miller.

los van de fraaie harmoniezang wordt de muziek op dit album van prachtige accenten voorzien door o.a. Fats Kaplin (accordeon, fiddle, pedal steel) en Larry Campbell (pedal steel). "Cayamo Sessions at Sea" is enigszins te vergelijken met het fraaie duet album "The Long Way" van Tom Russell.

Album werd geproduceerd door Buddy Miller

de inmiddels 64-jarige Christine Collister afkomstig van het eiland Man en de 71-jarige Clive Gregson afkomstig uit Noord-West Engeland (Manchester area) maakten tussen 1987 en 1992 5 duo albums. hun debuutalbum "Home and Away" (1986) ontbreekt hier op MuMe.

singer/songwriter/producer Clive Gregson is een alom gerespecteerd muzikant die al vele jaren vanuit Houston, Texas opereert. zijn liedjes werden gecoverd door o.a. Kim Carnes en Nanci Griffith. hij was de lead zanger van de Engelse rockband Any Trouble. Christine Collister is gezegend met een dijk van een stem. beiden waren ooit lid van de band van Richard Thompson.

Christine Collister blinkt uit met haar krachtige zang op de door haar schitterend gezongen ballads "Blessing in Disguise", "How Weak I Am" en de afsluiter "Talent Will Out". Clive Gregson neemt de lead vocalen voor zijn rekening op de up-tempo nummers "My Blue Suede Shoes" en "Voodoo Doll" beide songs met sterke melodielijnen. op "Blues on the Run" met een fraaie saxofoon partij smelten hun stemmen fraai samen.

"Temporary Sincerity" en "This Is the Deal" delen niet mee in de hoge kwaliteit van de liedjes op dit folk/rock album met pop invloeden. op de cd (label Special Delivery) uitgave 1989 staan 9 liedjes. er ontbreken vreemd genoeg 2 nummers "Tryin' to Get to You" en "Standing in Your Shadow".

na het opheffen van dit duo brachten zowel Clive Gregson als Christine Collister nog een hele reeks albums uit onder hun eigen naam.

Album werd geproduceerd door Clive Gregson
All songs by CG

Christine Collister: vocals
Clive Gregson: vocals, electric & acoustic guitars, keyboards
+
Phil Barnes: bass guitar, tenor sax
Howard Lees: acoustic guitar
Martin Hughes: drums, percussion

Michael Fracasso met Italiaanse roots is een vanuit Austin, Texas opererende singer/songwriter. hij maakte circa 9 albums waarvan er 3 op MuMe staan.

"World in a Drop of Water" is zijn vierde album en biedt een mix van country, folk en rock. het zijn alle eigen liedjes waarbij het even wennen is aan de ietwat aparte, hoge stem van Michael Fracasso die een beetje het midden houdt tussen die van Roy Orbison en Buddy Holly. zijn poëtische teksten zijn de moeite waard maar helaas geldt dat niet voor alle muziek op dit album.

hoor hem het liefst in de meer ingetogen songs als "Jar of Pennies" met een fraaie harmonica partij, "Marie", "Your Gift to Me" of een klein gehouden liefdesliedje als "Sleep Becomes You" met een mooie pedal steel.
van de up-tempo nummers steekt "Changed Your Mind" met het fraaie slide gitaar werk er boven uit.

soms vliegt het alle kanten op zoals in het met cello ingeleide "Our Finest Hour" en met name in het rommelige titelnummer "World (in a Drop of Water)" dat het aan een goede melodie ontbreekt.

er zijn prominente rollen weggelegd voor multi-instrumentalist Charlie Sexton bekend van zijn samenwerking met Bob Dylan en gitaristen Mac McNabb en Bart Willis, waarbij de backing vocals werden verzorgd door country zangeres Kelly Willis en Andrew DuPlantis van de band Son Volt.

Album werd geproduceerd door Charlie Sexton
Recorded at Mercury Eight Studio & The Hit Shack B Room, Austin, Texas

Michael Fracasso: acoustic guitar, harmonica, vocals

heb een mismatch met dit derde album van de door mij zeer gewaardeerde John Hiatt. hoor de man het liefst op zijn meer op "roots" gebaseerde albums als "Walk On" of "Crossing Muddy Waters".

op dit album staan veel compositorisch minder sterke, puntige rockliedjes die weinig aanspreken. hij klinkt hier als een soort van Elvis Costello/Dave Edmunds look a like in een productie die hem niet goed past.

veel doorsnee rock liedjes zoals de eerste 2 nummers, "(No More) Dancing in the Street", "You're My Love Interest" met als negatieve uitschieter het dreinende "The Night That Kenny Died". ook de single "Radio Girl" en de reggae van "Madonna Road" beklijven niet.

de beste liedjes staan op het eind met de ballad "Take Off Your Uniform", het lekker stuwende "Sharon's Got a Drugstore" en het absolute prijsnummer de pracht ballad "Washable Ink" met als goede tweeden het titelnummer "Slug Line" en "Long Night". de overige 7 nummers ervaar ik als zeer middelmatig.

Album werd geproduceerd door Denny Bruce
All songs written by John Hiatt (except 4) co-written Jim Wismar)

John Hiatt: guitar, vocals
Jon Paris: bass, guitar
Doug Yankus: guitar
Bruce Gary, B.J. Wilson, Jerry Conway, Thom Mooney: drums
Todd Cochran: piano, organ
Veyler Hildebrand: bass
Etan McElroy: piano, backup vocals (track 12)

het tweede album van (wijlen) Warren Zevon werd inmiddels alweer 50 jaar geleden uitgebracht.
opvallend zijn de vele grote namen die opduiken bij de "harmonies" waaronder Phil Everly (1 en 4), Jackson Browne (2), Lindsey Buckingham (5), Glenn Frey & Don Henley (6), Buckingham & Nicks (7) en Bonnie Raitt & Rosemary Butler (10), waardoor je bijna de geweldige bijdragen van de onvolprezen David Lindley (banjo, fiddle, slide gitaar) en meestergitarist Waddy Wachtel zou vergeten.

"Frank and Jesse James" is een sterke opener dat samen met "Poor Poor Pitiful Me" en het gouden trio "Mohammed's Radio", "I'll Sleep When I'm Dead en "Carmelita" dat later prachtig gecoverd werd door Willy DeVille op het live album "Acoustic Trio in Berlin" (2003) tot de sterkhouders behoort. i.t.t. anderen hier valt de ballad "Desperados Under the Eaves" met op het eind een overdadig strijkers arrangement mij wat tegen. Warren Zevon heeft wel betere ballads geschreven.

de kwaliteit van songs als "Backs Turned Looking Down the Path", "The French Inhaler" en "Join Me in L.A" met een bijdrage op gitaar van de obscure singer/songwriter Ned Doheny, blijven in mijn beleving wat achter bij de rest.

"Hasten Down the Wind", "Poor Poor Pitiful Me" en in mindere mate "Mohammed's Radio" werden later vooral bekend in de versies van Linda Ronstadt.

Warren Zevon (de man wordt gemist) zou vele jaren later nog een aantal prachtalbums maken waaronder "Life'll Kill Ya" (2000) en "The Wind" (2003). het stevig rockende live album "Stand In the Fire" (1980) is een klassieker met 3 songs van dit album, "Mohammed's Radio", "Poor Poor Pitiful Me" en "I'll Sleep When I'm Dead" in meer dynamische, energiekere versies dan de studio versies.

wijlen Glenn Frey maakte 5 reguliere solo albums en schreef o.a. een aantal nummers voor soundtracks.

deze compilatie is als volgt samengesteld:

1 nummer (9) een live versie van "The One You Love" oorspronkelijk van "No Fun Aloud" (1982)
8 nummers (2,3,5,8,12,13,14 en 15) van "The Allnighter" (1984)
1 nummer (4) van de Miami Vice soundtrack
2 nummers (7 en 16) van "Soul Searchin" (1988)
4 nummers (1,6,10,11) van "Strange Weather" (1992)

alle songs schreef Glenn Frey merendeels samen met singer/songwriter Jack Tempchin, die ooit het prachtige "Peaceful Easy Feeling" schreef dat op het debuutalbum van The Eagles verscheen, uitgezonderd de hit "The Heat Is On" een nummer van de Duitse muzikant/producer Harold Faltermeyer en Keith Forsey. een nummer van de soundtrack van Beverly Hills Cop.

de muziek van Glenn Frey's solo albums heeft niets van doen met die van The Eagles. een mix van easy listening, MOR of AOR en dat moet je aanspreken. zelf ervaar ik dit soort muziek als vlees noch vis.
het is niet alleen de productie met lelijke drums, de synthesizers, strijkers en obligaat klinkende blazers die tegenstaan maar het "probleem" zit voornamelijk in de kwaliteit van de liedjes waarvan het gros weinig memorabel is.

kom welgeteld tot 5 nummers die de middelmaat ontstijgen, het up-tempo "Smuggler's Blues", de hitsingle "You Belong to the City", de ingetogen live versie van "The One You Love", het funky "I Got Love" en de sterke melodie van "Soul Searchin" met een fraai koortje.

de mierzoete ballads als "Let's Go Home" en "Lover's Moon" zijn even als het glad, gepolijst rockende "Better in the USA" te skippen. helaas komen daar meer nummers voor in aanmerking. een magere 3 sterren voor deze onevenwichtige verzamelaar. de solo albums van zijn Eagles collega Don Henley zijn meer "my cup of tea".

wellicht moet je Amerikaan zijn om deze muziek te waarderen of zoals de liner notes van Colin Escott vermelden:

"Once and forever an Eagle, Glenn Frey nonetheless had a distinguished solo career as both a singer and an actor that stretched to 12 hits in the United States. The hit-count was lower in Europe, but then Glenn Frey made quintessentially American top-down cruising music, in his own words, is "Better in the USA".

de opvolger van het iets mindere album "Mutineer" laat Warren Zevon weer op zijn sterkst horen met een fraaie mix van up-tempo songs en ballads. een soort "return to form" met de ene na de andere prachtmelodie en met teksten die weten te raken.

11 eigen liedjes van Warren Zevon waarvan hij er 2 samen schreef met Jorge Calderon plus een bijzonder fraaie, ingetogen cover van "Back In the Highlife Again" (Steve Winwood/Will Jennings).

het up-tempo "I Was In the House" met een heerlijke harmonica partij zet meteen de toon, gevolgd door het licht rockende bijtende, cynische "Life'll Kill Ya". het met piano ingeleide eveneens licht rockende "For My Next Trick" met de hilarische regels "I can saw a woman in two, But you won't want to look in the box when I do" is kenmerkend voor zijn gevoel van humor.

Warren Zevon is op zijn best als hij zich van zijn kwetsbare kant toont, zoals in het liefdesliedje "Hostage-O", "My Shit's Fucked Up" over zijn bezoek aan een dokter en de schitterende afsluiter, de folky akoestische ballad "Don't Let Us Get Sick". een intens nummer dat "raakt".

het up-tempo uitbundige folky/bluesy "Dirty Little Religion", "Fistful of Rain" met Keltische invloeden van de pennywhistle en een fraai gospel koortje en het mid-tempo "Ourselves to Know" met wederom een heerlijke harmonica doen overigens niet onder voor de meer ingetogen liedjes.

het up-tempo "Porcelain Monkey" en de wat mindere melodie van "I'll Slow You Down" weerhouden mij ervan om 5 sterren te geven. vandaar 4,5 voor dit binnen zijn oeuvre licht onderschatte album.
de eigenzinnige Warren Zevon ging op 56-jarige leeftijd veel te jong naar de overkant.

Album werd geproduceerd door Paul Q. Kolderie & Sean Slade
Recorded at Los Angeles, Massachusetts & New York

Warren Zevon: vocals, keyboards, piccolo, pennywhistle, theremin, percussion
Jorge Calderon: vocals, bass guitar, percussion
Winston Watson: drums, percussion
Chuck Prophet: guitar (track 4)
Jimmy Ryan: mandolin (track 11)
Babi Floyd, Dennis Collins & Curtis King: vocals (track 10)

van hetzelfde laken een pak als hun duo album "Riding in Folkland". logisch want deze 14 nummers zijn net als de 14 nummers van dat album afkomstig van dezelfde sessies. dit album verscheen oorspronkelijk in 1969 op vinyl op het Italiaanse Joker label. de opnames dateren uit 1957 waarbij duidelijk wordt dat behalve Woody Guthrie ook de folkies Derroll Adams en Jack Elliott van grote invloed waren op artiesten als Bob Dylan en andere folkies uit de Greenwich Village folk scene van de begin 60's.

wederom een prachtige verzameling van 14 liedjes, waaronder een aantal traditionals (4,8,10) en covers van o.a. "How Long Blues" van bluesmuzikant Leroy Carr, een 3-tal (6,7,12) van A.P. Carter van de vermaarde Carter Family, het bekende Mule Skinner Blues (Jimmie Rodgers), "Precious Jewell" van country legende Roy Acuff, "I'm Going Down the Road" van de old time music muzikant Henry Whitter en het prachtige gospel nummer "I'm Gonna Walk the Streets in Glory" van G.W. Sorah. 1 van de vele hoogtepunten samen met het drinklied "Cigarettes & Whiskey" (Tim Spencer).

banjo virtuoos Derroll Adams en Jack Elliott op akoestische gitaar wisselen de lead vocalen af ofwel zingen samen op deze folky "old time music" liedjes met af en toe wat blues of gospel invloeden.

authentieke pure folk waarvan de nummers dankzij de remastering op de in 2025 verschenen heruitgave op cd op het label Strictly Country Records klinken als een klok. knap werk.

Derroll Adams zijn vrouw Danny belandden ooit In Antwerpen. sinds het overlijden in 2000 van Derroll beheert zij van daaruit diens muzikale nalatenschap. de nog levende legende Ramblin' Jack Elliott werd 1 augustus j.l. 95 jaar oud. bijzonder.

Jack Elliott: guitar, vocal
Derroll Adams: banjo, vocal

Recorded by Walter Guertler for Mercury Records in Milan, Italy, 1957
Remastering at Studio Doornenburg, The Netherlands
Master engineer: Janos Koolen

de liner notes vermelden "Special thanks to Danny Adams, (wijlen) Theo Lissenberg & Jef Van Gool

de uit Californië afkomstige (wijlen) Derroll Adams en uit New York afkomstige, inmiddels 95-jarige Jack Elliott aka Ramblin' Jack Elliott ontmoetten elkaar tijdens hun muzikale rondreizen in 1957 in Europa. het duo kreeg een contract en studiotijd aangeboden door het Italiaanse Mercury label en namen in 1957 in Milaan 28 folk liedjes op. die opnames verschenen pas in 1966 op twee lp's "Riding in Folkland" en "Folkland Songs".

het Nederlandse country label Strictly Country Records bleef na het overlijden van Derroll Adams in 2000 contact houden met zijn vrouw Danny. eerder leidde dit in 2016 tot de uitgave van de cd "Derroll Adams Live in Haarlem 1977". in 2025 verschenen de geremasterde opnames van de 2 lp's onder dezelfde titels op 2 afzonderlijke cd's, waarvan "Riding in Folkland" er 1 is. het hierboven genoemde label Joker is het Italiaanse label waarop dit album in 1966 op vinyl verscheen.

de 14 liedjes op dit album bestaan uit een aantal traditionals (3,7,9,12,14), een enkel eigen nummer "Portland Town" (D. Adams), "Talking Blues" (D. Adams/J. Elliott) plus covers van "Wreck on the Highway" een nummer van Dorsey Dixon van het old-time music duo The Dixon Brothers, "The Tramp on the Street" van het folk duo Grady & Hazel Cole, "Worried Man Blues" (A.P. Carter), het o.a. door Eric Clapton en Bob Dylan gecoverde "San Francisco Bay Blues" van folk/blues muzikant Jesse Fuller, "Hard Travelin" (Woody Guthrie), "Freight Train" van folk/blues muzikante Elizabeth Cotten en het aloude "Roll on Buddy" een nummer van Charlie Bowman uit 1928.

de muziek is spaarzaam geïnstrumenteerd met uitsluitend de lead zang die zij afwisselen en het samenspel en de samenzang van Derroll Adams een geweldige banjo speler en Jack Elliott op akoestische gitaar.

deze opnames klinken opvallend fris, helder en levendig en zorgen 60 jaar later nog steeds voor luistergenot. hulde aan Strictly Country Records voor het digitaal oppoetsen en de heruitgave van deze historische albums met authentieke, pure (Amerikaanse) folk.

Jack Elliott: guitar, vocal, harmonica (track
Derroll Adams: banjo, vocal, harmonica (track 3)

de liner notes vermelden:
Recorded by Walter Guertler for Mercury Records in Milan, Italy, 1957
Remastering at Studio Doornenburg, The Netherlands
Master engineer: Janos Koolen
Special thanks to Danny Adams, (wijlen) Theo Lissenberg & Jeff Van Gool

het debuutalbum "Union" is en bleef het best verkochte album van singer/songwriter Toni Childs.
niet verwonderlijk gezien het grote aantal toegankelijke liedjes met o.a. de radiovriendelijke hit singles "Don't Walk Away" en "Stop Your Fussin".

het wat overgeproduceerde met lichte disco invloeden overladen "Don't Walk Away" beklijft na al die jaren een stuk minder, wat niet opgaat voor de onweerstaanbare melodie van "Stop Your Fussin".

die typische 80's sound is ook aanwezig op "Let the Rain Come Down" en in mindere mate op het melodieuze, met een hoog meezinggehalte voorziene "Zimbabwe"en het swingend, wiegende "Hush" beide liedjes met sterke melodielijnen die direct blijven hangen. wat mij betreft de prijsnummers.

"Tin Drum" met deels spoken words valt wat uit de toon. van de 2 ballads "Dreamer" en "Where's the Ocean" steekt de laatste er boven uit. een prachtig, sfeervol nummer dat met de atmosferische klanken doet denken aan de muziek van Daniel Lanois.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. multi-instrumentalist David Ricketts met wie zij het gros van de liedjes schreef, die ooit een duo album "David+David" opnam samen met singer/songwriter David Baerwald, gitarist Alex Weir bekend van zijn werk met o.a. Talking Heads, drummer Rick Marotta, toetsenist Steve Hogarth zanger van de prog-rock band Marillion en percussionist Alex Acuna ooit lid van de jazz/fusion band Weather Report. de fraaie koortjes op "Ünion"werden mede verzorgd door zang groepen uit Swaziland en Zambia.

Album werd geproduceerd door David Tickle

dit tweede album van James en Sam Gillespie werd via crowdfunding in eigen beheer uitgebracht.

7 sterke eigen liedjes waaronder "Northumberland" een gedicht van Wilfrid Wilson Gibson dat door hen van muziek werd voorzien, plus de traditional "The Road to Dundee" en een cover "Blackberry Blossom" (Michelle Shocked).

prachtige, ingetogen akoestische folk waarbij de basis wordt gevormd door hun akoestische gitaarspel en wonderschone harmoniezang. de liedjes worden subtiel van prachtige accenten voorzien, zoals de weemoedige "whistle" klanken op "Coventina's Daughter", mandoline op "Wilderness & Wild" ofwel fiddle op "Blackberry Blossom" of de prachtmelodie van "The Banks of the Liffey".

de uit Hexham, Northumberland afkomstige broers groeiden op in The Borders, de grensstreek van Noord-Engeland en Schotland en zijn zeer betrokken bij de natuur. bijzonder fraaie (h)eerlijke aansprekende liedjes met teksten die er toe doen, zoals het anti-fracking "Tina's Song" een protestlied dat zich uitspreekt tegen grond onteigening ten faveure van de winning van delfstoffen als gas en olie uit natuurgebieden.

bezocht eerder dit jaar een indrukwekkend live concert van de broers waarbij het duidelijk werd dat het voortzetten van de Engelse folk traditie in goede handen is bij deze folk troubadours die o.a. bevriend zijn met collega singer/songwriter Sam Lee.

Album werd geproduceerd door Tim Lane met James & Sam Gillespie
Recorded at Stables Project Studio, East Lothian

James Gillespie: vocals, guitar, fiddle
Sam Gillespie: vocals, guitar, mandolin, whistle
Siannie Moodie: clarsach (harp) on tracks 1,5,6
Tim Lane: percussion (tracks 5,6)

deeelcitaat uit de liner notes bij dit album:

We are inspired by the still wild soul of the land in which we live, a land alive with presences, not owned by anyone. May we all find home, belonging and each other in a world which is still singing to us as we sing to it

een thematisch zwaar en emotioneel intens album over zaken als alcoholmisbruik/huiselijk geweld "I've Got to Go Now", incest "Daddy's Song" of over de destijds onder het Chileense generaalsbewind verdwenen dissidenten "The Dead Are Dancing". geen lichte kost dat in het teken van heling staat.

Toni Childs schreef de nummers samen met muzikant David Ricketts met wie zij dit album produceerde.
haar bijzondere, krachtige, expressieve stem geeft de liedjes een extra lading mee.

stuk voor stuk memorabele liedjes zoals de ballads "I've Got to Go Now", de lieflijke, ingetogen piano ballad "Heaven's Gate", het klein gehouden "The Dead Are Dancing" prachtig ingekleurd met gitaar en accordeon van David Hidalgo (Los Lobos) en de afsluitende piano ballad "Three Days".

ook de wat voller geinstrumenteerde mid-tempo nummers als "Next to You", de reggae vibes van "House of Hope" met o.a. Andy Summers op gitaar en "I Want to Walk with You" zijn voorzien van fraaie melodieën. het heftige "Daddy's Song" met overstuurde "keyboards & drum programming" en in mindere mate "Where's the Light" vallen qua muziek enigszins uit de toon en beklijven een stuk minder.

de cd versie met 11 nummers bevat een extra Spaanstalige kippenvel versie van "The Dead are Dancing". behalve de prominente bijdragen van multi-instrumentalist David Ricketts werkten o.a. de drummers Jim Keltner en Rick Marotta mee aan dit album.

"House of Hope" met iets minder catchy liedjes dan op haar debuutalbum "Union" is een stuk beter album dan dat in mijn muzikale geheugen stond gegrift en qua muziek een stuk toegankelijker dan de met zware computer beats en "electronics" gevulde opvolger "The Woman's Boat". een album waarbij ik destijds afhaakte. merkwaardig dat er op haar latere albums geen enkele stem werd uitgebracht.
benieuwd of users als Jasper of Brunniepoo die "House of Hope" met 4,5 ster waardeerden daar iets over te melden hebben.

"This album is dedicated to people who are growing,
to people who are just getting by,
and to people who are hanging on for dear life"

een verrassend sterk album van de inmiddels 81-jarige uit Los Angeles, Californië afkomstige maar al vele jaren in Nashville woonachtige singer/songwriter Kim Carnes. verwacht geen MOR muziek, want dit album is veel meer een americana album met alt.country en folk als overheersende genres met wat pop en rock invloeden. haar aparte hese, rauwe, soulvolle stem moet je liggen.

2 eigen liedjes (3 en 4) en 10 die zij samen met anderen schreef met o.a. Matraca Berg, Marc Jordan, Anders Osborne, Chuck Prophet en Kim Richey waar weinig zwakke broeders tussen zitten. als zo vaak gaan veel van de teksten over allerlei relatie- en liefdesperikelen.

er staan fraaie ballads als "One Beat at a Time", "Goodnight Angel" en "Still Warmed by the Thrill" op dit gevarieerde album maar ook prettig in het gehoor liggende mid-tempo nummers als "Just to See You Smile", "Where is the Boy (Chris' Song)" een pleidooi dat begrip en mededogen vraagt voor drugsverslaafden

"Mom says "Earn a Livin" Dad says it too, they don't hear their baby screamin, they never had a clue, to them he's just a junkie without a heart, He's yours, He's mine, another child of the times, and we gotta help him through"

Favoriet zijn het fraaie mid-tempo "Lucid Dreams" met backing vocals van Chuck Prophet, de folky "americana" van "Runaway" met een tweede stem van Anders Osborne, de folky piano ballad "If I Was an Angel" met backing vocals van Matraca Berg en een fraaie slide gitaar partij van Jeff Hanna (Nitty Gritty Dirt Band) en het up-tempo "Too Far Gone" dat de muziek van Tom Petty in herinnering brengt.

de stevige rock van "You Made My Skin Burn" en het rammelende, rommelige "Stepped Right in It" doen wat afbreuk aan "Chasin' Wild Dreams" dat voor het overige een bijzonder aangename verrassing is.

onder de muzikanten bevinden zich behalve Chuck Prophet o.a. gitarist Richard Bennett bekend van zijn werk met Steve Earle en al jarenlang prominent lid van de band van Mark Knopfler en gitarist Al Anderson ooit lid van de rockband NRBQ.

de 2 bonus tracks bevatten o.a. een akoestische versie van haar wereldhit "Bette Davis Eyes", een nummer dat geschreven werd door Donna Weiss en zangeres Jackie DeShannon.

Album werd geproduceerd door Kim Carnes (uitgezonderd tracks 5 en 10) en opgenomen in 5 verschillende Nashville studio's

het derde album van de uit Orange, Californië afkomstige inmiddels 68-jarige singer/songwriter Toni Childs.
was fan van haar debuut album "Union" (1988) dat veel toegankelijke, radiovriendelijke liedjes bevatte, waaronder de bescheiden hitsingle "Stop Your Fussin". de opvolger "House of Hope" beviel mij minder vanwege de meer complexe nummers en minder samenhang tussen de liedjes.

"The Woman's Boat" gaat over vrouwelijkheid en vrouw zijn en beschrijft kort gezegd de levenscyclus van geboorte tot dood en alles wat daar tussenin zit.

de in 2022 tot Australische genaturaliseerde Toni Childs schreef alle nummers zelf ofwel samen met de muzikanten Jimmy Smyth en gitarist David Rhodes die o.a. aan vele albums van Peter Gabriel bijdragen leverde. voor de rest zijn er o.a. bijdragen van Indiase muzikanten (sarangi, tabla, tambura) en de Senegalees Pape Dieng, voormalig drummer van Youssou N'Dour.

geen makkelijk album met vrij complexe ritmische songstructuren uitgevoerd met geprogrammeerde computer beats, synthesizers, gitaar frippertronics (Robert Fripp) en invloeden uit de wereldmuziek (Afrika, India). het zijn met name de eenvormige soms loodzware dance beats die de kwaliteit van haar liedjes in de weg staan en op den duur gaan tegen staan.

de opener "Womb" (baarmoeder) laat aan het begin de hartslag van een nog ongeboren kind horen en vervalt al snel in dance beat muziek die herhaald wordt in nummers als "Welcome to the World", "Predator" en "Lay Down Your Pain" dat als single verscheen.

uitzondering is de schitterende melodie van het minimaal uitgevoerde "I Met a Man" een 5-sterren nummer met tweede stemmen van de Keniaan Ayub Ogada en Peter Gabriel en het koortje van de Belgisch/Congolese zanggroep Zap Mama, die op meerdere nummers de backing vocals verzorgen. dat lied ervaar ik wel als een individueel pareltje.

"The Woman's Boat" is een gewaagd album dat haar geen commercieel succes opleverde. later zou Toni Childs een flinke fanbase opbouwen in Australië en Nieuw-Zeeland.

merkwaardig hoe muziek beleving kan verschillen met die van SunnyOne. gelukkig maar.

Album werd geproduceerd door David Bottrill en Toni Childs
Recorded at Peter Gabriel's Real World Studio

sluit me aan bij bovenstaande positieve berichten over dit live album van (wijlen) Warren Zevon.
een bezielde en gedreven live registratie waarop hij o.a. wordt begeleid door 3 leden van de uit Colorado afkomstige hardrock band Boulder met lekker vuige, zinderende versies van een aantal van zijn klassiekers als "Excitable Boy", "Werewolves of London", "Lawyers, Guns and Money" en "I'll Sleep When I'm Dead".

de 2 destijds nieuwe originele Warren Zevon nummers "Stand in the Fire" en het stevig rockende "The Sin" halen dat niveau niet maar passen prima bij de sfeer van dit album. dat geldt ook voor de energieke, uitbundige Bo Diddley cover "Bo Diddley's a Gunslinger".

liefhebbers van stevig gitaarwerk komen aan hun trekken met het spel van de gitaristen Zeke Zirngiebel en David Landau, een jongere broer van de vermaarde Jon Landau, manager van Bruce Springsteen, van wie ik het met Warren Zevon co-written "Jeannie Needs a Shooter" altijd als een "mindere" track ervoer.

typerend voor zijn humor is dat Warren Zevon deze concertreeks "The Dog Ate the Part We Didn't Like Tour" noemde. er verscheen later in 2007 een uitgave op cd met 4 bonus tracks en in 2021 een 2-LP set met 10 bonus tracks.

een prima live album met band met Warren Zevon als ras performer. helaas geldt dat niet voor het live album "Learning to Flinch" met solo akoestisch uitgevoerde nummers met alleen Warren Zevon op gitaar, harmonica en toetsen. ben niet bekend met het derde postuum uitgegeven live album "Epilogue" (2025), een duo album met multi-instrumentalist Matt Cartsonis.

Album werd geproduceerd door Greg Ladanyi & Warren Zevon
Recorded at the Roxy Theatre, West Hollywood, California

Warren Zevon: lead vocals, bass, 12-string guitar, piano, keyboards
David Landau: lead guitar
Roberto Pinon: bass, vocals
Marty Stinger: drums
Bob Harris: piano, synthesizer, vocals
Zeke Zirngiebel: lead, rhythm, electric & slide guitar, vocals

het tweede album van de uit San Antonio, Texas afkomstige inmiddels 63-jarige Chris Duarte die al vele jaren vanuit Austin, Texas opereert. de man maakt pittige blues rock met funky invloeden, is een geweldige gitarist maar geen geweldige zanger.

6 eigen nummers van Chris Duarte waarvan hij er 5 samen schreef met bassist John Jordan en 1 "Cleopatra" met (wijlen) r&b zanger Junior Medlow Williams aan wie hij dit album opdroeg. een spetterende opener waarbij het direct duidelijk wordt dat Stevie Ray Vaughan 1 van zijn inspiratiebronnen is.

de 4 covers zijn het fraaie, bluesy "The Thrill Is Gone" (Roy Hawkins) vooral bekend in de versie van B.B. King, het sterke, instrumentale "Drive South" een nummer van Curtis Knight die tijdens zijn leven veel samenwerkte met een andere inspiratiebron Jimi Hendrix, de matige disco/funk van "People Say" (The Meters) en "Crazy" (George Rarey) dat onvervalste rock 'n roll laat horen en sterk aan het Little Richard nummer "Lucille" doet denken.

de Chris Duarte Group bestond ten tijde van dit album uit Chris Duarte (guitar), John Jordan (bass), Greg Morrow (drums) en Reese Wynans (organ/keyboard) bekend van zijn werk met SRV.

favoriete tracks "The Thrill Is Gone", het lekker stuwende "Catch the Next Line" en de slow blues "32 Blues". dit album lijkt mij met name luistervoer voor gitaarliefhebbers/gitaristen en het werk van Stevie Ray Vaughan.

Album werd geproduceerd door David Z (David Bruce Rivkin)
Recorded at Sound Emporium/Battery Studios/House of Blues, Memphis, Tennessee
(except tracks 3 & 5 produced by Gordie Johnson, recorded at Metalworks, Toronto, Canada

"Can You Fly" is de opvolger van het destijds in Nederland bejubelde debuut "The Trouble Tree" van de eigenzinnige singer/songwriter Freedy Johnston.

de kwaliteit van zijn liedjes hebben de tand des tijds niet helemaal doorstaan. de matige doorsnee rock van de eerste 2 nummers en de licht rockende nummers als "Wheels" en "Sincere" beklijven maar moeilijk. met name het heftig rockende "California Thing" ervaar ik als een mispeer.

gelukkig staat er voldoende moois tegenover in de vorm van wat meer ingetogen nummers als "Tearing Down This Place", "Remember Me", "Responsible", "The Mortician's Daughter" en de afsluiter "We Will Shine", waar soms wat folky invloeden in doorklinken.

prijsnummer is het melodieuze duet "Down In Love" met Syd Straw en de prachtige accordeon klanken van Kenny Margolis bekend van zijn werk met Mink DeVille.

de muzikale bijdragen zijn o.a. afkomstig van gitaristen Jimmy Lee, Bob Rupe en Chris Stamey (van the dB's), Marshall Crenshaw (bass, guitar), Dave Schramm (lap steel) en singer/songwriter/zangeres Syd Straw.

Album werd geproduceerd door Graham Maby & Knut Bohn
opgenomen in 3 verschillende studio's in New Jersey en New York
All songs written by Freedy Johnston

gezien de dankwoorden van Freedy Johnston in de liner notes was er een duidelijke connectie met Nederland

Fonz Dellen and VPRO Holland, Frances Dix, Veronica Radio Holland, Hester Carvalho, Willem Venema and Double You Concerts, Dirk Steenhaut, Hester Doove, Frank Appeloos, Harry Van Nieuwenhoven.

de opvolger van het wat mindere "King Puck" is het zoveelste album van de productieve inmiddels 81-jarige Ierse folklegende Christy Moore.

op dit volledig door hemzelf ingespeelde folk album staan allemaal eigen liedjes waarvan er 4 (4,6,11 en 12) co-written zijn. dat is opvallend, want veel van zijn albums bevatten covers of liedjes van collega Ierse singer/songwriters.

er staan flink wat pareltjes op met o.a. "Yellow Triangle", "God Woman", "Riding the High School", "North and South of the River" (c/w Bono/The Edge) en "Rory Is Gone" een liefdevol, ontroerend eerbetoon aan de Ierse meestergitarist Rory Gallagher.

in mijn beleving zakt het album halverwege wat in met een 3-tal mindere nummers "Tiles and Slabs", het iets te zoete "Strange Ways" en "On the Mainland". jammer dat de bijdragen van zijn trouwe muzikale kompaan/ gitarist Declan Sinnott op dit album ontbreken, want die voegen wezenlijk iets toe aan de muziek van Christy Moore.

de nummers "God Woman" en "Folk Tale" verschenen later in iets andere, nieuwe versies op het album "Folk Tale" (2011).

Album werd geproduceerd door CM en Jim Donohoe
Recorded at Sulan Studios, Ballyvourney, County Cork

Christy Moore: vocals, guitars, bodhran

hierbij de tekst van "Rory Is Gone"

"Rory is gone to play the blues in heaven
Above the clouds with all the angels singing there
His records scratched like his beaten-up old Fender
But the songs are strong and the notes hang in the air

Gone with Stevie Ray and Jessie Ed Davis
They died too young and much too premature
Another rock 'n roller gone but not forgotten
As his old guitar still mourns and plays
And wails and screams the blues

It sings for Mississippi Fred and Muddy Waters
Son House, Sleepy John and The Nighthawk too
Blacks, whites, blues and greens
All the colours mixed together
Now Rory's gone to heaven"

het is niet altijd goud wat er blinkt. zo ook op dit album van de onvolprezen John Hiatt met veel stevige roots/blues rock. waar op het eveneens stevige gitaarrock album "Perfectly Good Guitar" veel goede songs stonden is dat op dit bandalbum met The Goners een stuk minder het geval.

er is een dominante rol weggelegd voor het geweldige gitaarspel van Sonny Landreth. helaas kan dat niet verhullen dat er heel wat voor John Hiatt zijn doen minder sterke songs op staan. te denken valt aan de eerste 3 nummers maar ook nummers als "Almost Fed Up with the Blues", "Circle Back", "Fly Back Home" en "The Last Time" zou je niet goed/niet slecht kunnen noemen maar bieden niet de van hem vertrouwde song kwaliteit.

die kwaliteit is wel te vinden bij de wat meer ingetogen 4 nummers waar wat gas terug wordt genomen en die meer ruimte geven aan de melodieën. "My Dog and Me", "Window on the World", "Missing Pieces" met een fraaie harmonica partij en met name het prijsnummer, de afsluiter "The Most Unoriginal Sin" zijn de sterkhouders van dit wisselvallige album.

samen met de albums "Little Head" en "The Tiki Bar is Open" reken ik "Beneath This Gruff Exterior" tot zijn mindere albums. de opvolger "Master of Disaster" bevalt een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Don Smith, John Hiatt & The Goners
Recorded at Blackbird Studios, Berry Hil, Tennessee

The Goners:
Dave Ranson: bass
Kenneth Blevins: drums, background vocals
Sonny Landreth: electric & slide guitar, dobro, b.v.
John Hiatt: acoustic & electric guitar, vocals
+
Bobby Keys: baritone sax (track 6)

zoveel mensen, zoveel meningen. vond dit album destijds bij uitkomen verrassend goed vergeleken met teleurstellende albums zoals "Little Head" en "The Tiki Bar is Open", maar qua songmateriaal niet echt beter dan de voorganger "The Open Road".

14 jaar later heeft ie wel wat van zijn glans verloren. "Damn This Town" en "I Love That Girl" zijn fijne up-tempo songs die bezield en gedreven klinken. "Down Around My Place" behoort eveneens tot de sterkhouders.

van de ballads steken "Don't Wanna Leave You Now" en "Hold On For Your Love" met zijn fraaie gitaar riffs er boven uit.

"Train to Birmingham" en "Adios to California" luisteren lekker weg maar ervaar ik niet als bovengemiddeld goede songs. iets wat ook opgaat voor "All the Way Under", "Detroit Made" en de afsluiter "When New York Had Her Heart Broke" tekstueel fraai maar qua melodie minder overtuigend.

een aantal nummers worden helaas ontsierd door het gebruik van strijkers en soms mis je de bijdragen van iemand als meestergitarist Sonny Landreth die net dat beetje extra vuur gaf aan de uitvoering van zijn songs. om het in voetbaltermen te zeggen een album voor bovenaan in het rechter rijtje. je dient ieder album "an sich" te beoordelen, maar zijn klassiekers "Bring the Family" (met Ry Cooder) en "Slow Turning" (met Sonny Landreth) belanden veel vaker in de speler dan deze.

aangezien 3,75 (een 7,5) niet mogelijk is volsta ik met 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee

het vierde solo album van de inmiddels 74-jarige uit Pittsburgh, Pennsylvania afkomstige singer/songwriter Jules Shear. de man geniet een reputatie als "songwriter's songwriter" en schreef o.a. nummers die in versies van The Bangles, Cyndi Lauper en Alison Moyet hits werden.

op grond daarvan zou je op dit pop/rock album meer memorabele "catchy" liedjes verwachten maar helaas is dat op "The Great Puzzle" nauwelijks het geval. kom welgeteld tot 4 liedjes die er bovenuit steken, de sterke "catchy" opener "The Trap Door", de mid-tempo ballad "We Were Only Making Love", de aangrijpende ballad "Something Else to Me" over het overlijden van een vroegere vriendin genaamd Julie en "Dreams Dissolve in Tears" een duet met zijn vrouw singer/songwriter Pal Shazar.

de stevige rock van "The Sad Sound of the Wind" en "The Mystery's All Mine" met Greg Leisz op pedal steel en 12-string gitaar slaat de plank mis met als dieptepunt het punky "Much Too Much". de folky, akoestische afsluiter "Bark" zou de folk liefhebber moeten aanspreken maar doet dat niet.

voor het overige veel dertien in een dozijn nummers waarbij de wat benepen, nasale stem van Jules Shear niet behulpzaam is.

Jules Shear schrijft goede teksten veelal over relatie problematiek maar helaas wil het gros van de nummers op "The Great Puzzle" ook na meerdere luisterbeurten qua muziek niet beklijven. singer/songwriter Iain Matthews nam een heel album "Walking a Changing Line" met liedjes van Jules Shear op. dat de man goede liedjes kan schrijven staat buiten kijf.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman & Jules Shear
All songs written by JS (except 7) co-written Dan Zanes & c/w Pal Shazar)

Jules Shear: vocals, guitar
Tony Levin: bass
David Beebe: drums
Richard Kennedy/Stewart Lerman/Stewart Smith/Richard Stekol: guitar
Jay Askew: keyboards