het zesde album van Bonnie Raitt werd haar doorbraak op de Amerikaanse thuismarkt. mede dankzij de up-tempo rockende hitsingle "Runaway" (Shannon/Crook), waarmee Del Shannon eerder in 1961 een internationale hit scoorde, bezorgde dit album haar een nieuw publiek.

minder roots en blues dan op haar albums van de begin 70's laat "Sweet Forgiveness" net als de voorganger "Home Plate" meer volwassen pop rock horen met blues, folk en lichte funk/soul invloeden.

10 sterke covers met een 5-tal ballads, waarvan met name de klein gehouden, akoestische, folky versies van "Louise" (Paul Siebel) en "Home" (Karla Bonoff) met harmoniezang van J.D. Souther indruk maken.

de overige ballads "Two Lives" (Mark Jordan), "My Opening Farewell" (Jackson Browne) en de piano ballad "Takin' My Time" (Bill Payne) dat eerder op het gelijknamige Little Feat debuut album verscheen, worden wat steviger uitgevoerd en doen er nauwelijks voor onder.

de funky, soulvolle opener "About To Make Me Leave Home" (Earl Randall), "Gamblin Man" in dit geval geen ballad van singer/songwriter Eric Kaz en het bekende "Three Time Loser" een nummer van r&b/soulzanger Don Covay zijn stevige pop (blues) rock nummers met fraai gitaarspel van Bonnie Raitt en Will McFarlane.

"Sweet Forgiveness" is haar zoveelste topper uit de 70's, waaraan o.a. Fred Tackett (acoustic guitar), Bill Payne (synthesizer, organ, piano) en David Grisman (mandocello) meewerkten. Michael McDonald en Rosemary Butler verzorgden de backing vocals op een 4-tal nummers waaronder "Runaway".

haar vaste band bestond destijds uit Will McFarlane (electric & slide guitar), Jef Labes (keyboards) bekend van zijn werk met Van Morrison, Dennis Whitted (drums) en Freebo (fretless bass, guitar).

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild
Recorded in 1976-77 at Sunset Sound Recorders, Los Angeles, California

Bonnie Raitt: vocals, slide guitar, acoustic guitar on "Louise" & "Home", electric guitar on "My Opening Farewell"

het vijfde solo album van de onvolprezen Bonnie Raitt bevat net als de voorganger "Streetlights" wederom uitsluitend covers. haar blues/roots zijn nauwelijks meer aanwezig op "Home Plate" en hebben plaats gemaakt voor meer op r&b gebaseerde pop rock met een vleugje blues, folk en soul.

"Home Plate" heeft net als "Streetlights" een wat vollere productie dan haar magnum opus "Give It Up".
zij schittert met haar zang op de ballads "Run Like a Thief" (John David Souther) met een harmonica partij van John Sebastian en "I'm Blowin Away" (Eric Kaz) met background vocals van Emmylou Harris, Jackson Browne en J. D. Souther. een nummer dat later ook door Linda Ronstadt werd gecoverd op haar album "Living in the USA". "My First Night Alone With You" (Kim Vassey) is een wat mindere ballad.

de Allen Toussaint klassieker "What Do You Want the Girl To Do" gecoverd door Boz Scaggs op diens album "Silk Degrees" (1976) werd op dit album getransformeerd in "What Do You Want the Boy To Do", een fraaie r&b versie die eer doet aan het origineel. die r&b/pop sound valt eveneens te horen op "Good Enough" (John & Johanna Hall) en het pittig rockende "Sugar Mama" (Delbert McClinton/Glen Clark) met een heerlijke slide gitaar partij van haarzelf. de koortjes op de meeste nummers zijn van Venetta Fields, Robbie Montgomery en Maxayn Lewis veelal ondersteund door een blazerssectie met o.a. Jim Gordon en George Bohanon.

de prachtige melodie van het mid-tempo "Fool Yourself" (Fred Tackett) dat eerder op het Little Feat album "Dixie Chicken" (1973) verscheen en de folky afsluiter "Sweet and Shiny Eyes" (Nan O'Byrne) met een fraai koor met o.a. Tom Waits zorgen voor een fijne balans op dit gevarieerde album.

haar connectie met het bevriende Little Feat is ook op dit album aanwezig met behalve "Fool Yourself" eveneens een nummer van Bill Payne/Fran Tate, het soulvolle "Pleasin' Each Other". verrassend is de aanwezigheid van de Engelse gitarist/zanger/songwriter Terry Reid als onderdeel van de background vocals op "Fool Yourself" (met Jackson Browne en Rosemary Butler) en "Run Like a Thief" (met eveneens JB en RB plus J.D. Souther). de man die ooit op de nominatie stond leadzanger te worden van de band Led Zeppelin, maar dat terzijde.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. John Hall/Will McFarlane (electric guitar), Fred Tackett (acoustic & 12 string guitars), Bill Payne (keyboards, accordion), Gary Mallaber/Dennis Whitted (drums), Jeff Porcaro (percussion) en oudgediende Freebo (fretless bass, guitarron & tuba).

Album werd geproduceerd door Paul Rothchild
Recorded at Elektra Sound Recorders, Los Angeles, California

op dit vierde album valt nog de tot dan toe van haar vertrouwde mix van ballads, blues, rock en r&b te horen. ervaar het zelf niet als mainstream pop of een MOR plaat, hoewel de productie met hier en daar wat strijkers arrangementen wel iets gepolijster is dan de voorgangers.

op "Streetlights" staan 9 covers en een nummer van producer Jerry Ragovoy die "Ain't Nobody Home" speciaal voor dit album schreef. de ballad liefhebber komt aan haar/zijn trekken met het gouden trio "That Song About the Midway" een folky versie dat n.m.m. het origineel van Joni Mitchell overtreft, "Rainy Day Man" (James Taylor) en "Angel From Montgomery" (John Prine) dat live uitgroeide tot een publieksfavoriet.

ook de ballad "Everything That Touches You" van Michael Kamen, bekend van zijn orkestrale arrangementen op een aantal Pink Floyd albums is fraai.

de meer up-tempo nummers "I Got Plenty", "Takin' My Time" (Bill Payne) en "You Got to Be Ready for Love" zorgen voor een fijne balans, samen met de r&b van "What Is Success" een nummer van New Orleans legende Allen Toussaint en "Ain't Nobody Home" dat hier naadloos op aansluit. het soulvolle "Got You On My Mind" met een fraai dameskoortje valt ook in die categorie.

op haar latere albums uit de 70's en 80's zou haar muziek inderdaad wat meer richting mainstream gaan. dat mainstream gehalte valt op "Streetlights" nog wel mee.

opgegroeid met muziek in de 70's en wellicht ook ingegeven door nostalgie reken ik "Streetlights" samen met de voorgangers "Give It Up" en "Takin My Time" tot haar klassiekers.

Album werd geproduceerd door Jerry Ragovoy
Recorded at The Hit Factory, New York

deelcitaat uit de liner notes:

"The daughter of Broadway singer John Raitt, Bonnie first began singing and playing guitar at age 12. Her natural affinity for the blues brought her a loyal local following on the Radcliffe campus where she attended college for two years before leaving to pursue music full-time. During the late 60's she gained national attention as an opening act for such blues masters as Howlin' Wolf and Mississippi Fred McDowell, as well as her mentor Sippie Wallace"

waar de sterke voorganger "Give It Up" een 3-tal Bonnie Raitt originals bevatte, bestaat dit derde album uitsluitend uit covers.

een heerlijk gevarieerd album met een flink aantal prachtige ballads "I Gave My Love a Candle" (Joel Zoss), "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) dat Linda Ronstadt later ook zou coveren, "I Feel the Same" (Chris Smither), "I Thought I Was a Child" (Jackson Browne) nummers van destijds "hedendaagse" singer/songwriters van wie zij al eerder nummers coverde op "Give It Up" en het eerste nummer dat zij van Randy Newman zou coveren, het prachtige "Guilty".

deze ballads worden afgewisseld met het ritmische, funky "You've Been In Love Too Long" (Ivy Jo Hunter) met een fraai koortje, de vrolijke ragtime/doo wop klanken van "Let Me In" (misschien moet je er gewoon voor in de stemming zijn spinout), de slow blues van "Everybody's Cryin' Mercy" (Mose Allison) met o.a. Taj Mahal op harmonica, de uitbundige calypso van "Wah She Go Do" met medewerking van Van Dyke Parks, een nummer dat naadloos aansluit op diens album "Discover America" (1972) en de up-tempo folk/blues van "Write Me a Few Lines/Kokomo Blues" dat vermoedelijk een hommage is aan de in 1972 overleden bluesman Fred McDowell aan wie zij het album "Give It Up" opdroeg.

zoals hierboven al genoemd speelden behalve o.a. Jim Keltner/Earl Palmer (drums), Freebo (fretless bass), Milt Holland (percussion) van de band Little Feat Paul Barrere, Sam Clayton, Bill Payne en Lowell George mee. van de laatste is zijn karakteristieke elektrische slide gitaar spel te horen op "I Feel the Same" en "Guilty".

"Takin My Time" is net als "Give It Up" wederom een topper binnen haar indrukwekkende oeuvre. de vraag is of de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt ooit nog in Europa of Nederland zal optreden. haar tourschema voor 2026 maakt alleen melding van een Noord-Amerikaanse/Canadese tour.

Album werd geproduceerd door John Hall
Recorded at Sunset Sound, Hollywood, California

de opvolger van haar wat wisselvallige gelijknamige debuut is een voltreffer. door een betere songkeuze maar vooral ook een betere productie klinkt deze een stuk volwassener dan het debuut.

de blues roots sound van het debuut is wat minder prominent aanwezig en maakt plaats voor een wat gevarieerder geluid (blues/folk/rock/r&b). een aantal prachtige ballads met het door haarzelf geschreven "Nothing Seems to Matter", "If You Gotta Make a Fool of Somebody" (Rudy Clarke), het folky "Too Long at the Fair" en de sterke afsluiter "Love Has No Pride" van singer/songwriter Eric Kaz.

op het intro van de up-tempo opener "Give It Up" eveneens een Bonnie Raitt original geeft zij meteen haar visitekaartje af met het geweldige slide gitaar spel. verder sterke covers van de onvolprezen Chris Smither de fraaie blues van "Love Me Like a Man" en een lekkere up-tempo uitvoering van "Under the Falling Sky" (Jackson Browne).

haar derde eigen nummer op dit album "You Told Me Baby" beklijft iets minder, maar het album als geheel reken ik tot 1 van haar beste. Top 5 materiaal binnen haar indrukwekkende oeuvre.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich behalve oude bekende Freebo (fretless bass, tuba) o.a. leden van de Paul Butterfield Blues Band, de Edison Electric Band, de Fabulous Rhinestones en John Hall en Wells Kelly, beide lid van de destijds net opgerichte band Orleans. ook de Engelse bassist Dave Holland bekend van zijn werk in de 60's met Miles Davis speelde mee op deze klassieker.

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded June, 1972 at Bearsville Recording Studios, Bearsville, New York

om dit album in de tijdgeest van de begin 70's te plaatsen "This album is dedicated to the people of North Vietnam and the loving memory of a dear friend, Fred McDowell"

wederom een fraai gospel album van The Sojourners 3 Amerikaanse "expats" die zich in Vancouver, Canada vestigden en samen werden gebracht door de Canadese blues singer/songwriter Jim Byrnes.

op dit album staan een 4-tal traditionals (nummers 2,3,4 en 11) en voor de rest covers o.a. het veel gecoverde "Nobody Can Turn Me Around" van de gospel artiest/pianist Ernest Franklin, "Death Don't Have No Mercy" van bluesman Reverend Gary Davis, "Lead Me Guide Me" van de gospel songwriter/zangeres Doris May Akers en een verrassende cover van "The Neighborhood" (Los Lobos).

de muziek is een mix van blues, doo wop en r&b met voortreffelijke zang van The Sojourners (letterlijk vertaald: reizigers; iemand die tijdelijk ergens verblijft dat niet zijn thuis is), waarbij in de muzikale omlijsting een glansrol is weggelegd voor de Canadese snarenvirtuoos Steve Dawson.

aan de hierboven door Ronald5150 vermelde 3 favoriete nummers die het e.e.a. over dit album eerder prima heeft verwoord, zou ik de ingetogen traditional "Brother Moses Smoke the Water" en de uitbundige afsluiter "By and By" eveneens een traditional willen toevoegen.

frappant detail is het bedankje in de liner notes aan de Nederlandse roots rock band The Shiner Twins voor het aanbrengen van de song "Great Day" dat verscheen op hun album "Four Souls - One Heart" (2011).

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory, Vancouver, BC & The Henhouse, Vancouver

het debuutalbum van de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt verscheen 54 jaar geleden. over haar achtergrond en de ontstaansgeschiedenis is hierboven al het e.e.a. gepost.

op dit debuut een mix van blues, pop en r&b met de blues als hoofdmoot wordt zij begeleid door een aantal gastmuzikanten o.a. de legendarische bassist Freebo en een bar band uit Minneapolis genaamd The Bumblebees. bluesmannen Junior Wells (harmonica) en A.C. Reed (tenor sax) reden vanuit Chicago naar Lake Minnetoka, 30 mijl ten westen van Minneapolis "to see if I really was going to do this after all" en leverden eveneens bijdragen.

2 eigen nummers van Bonnie Raitt, de ballad "Thank You" en "Finest Loving Man" waarvan de laatste tot de hoogtepunten behoort plus voor de rest covers van minder bekende "blues classics", waaronder 2 covers van de door haar bewonderde Sippie Wallace "Mighty Tight Woman" en het fraaie "Women Be Wise" en het heerlijke up-tempo "Walking Blues" (Robert Johnson).

hoewel de remastered cd-versie (2001) een stuk beter klinkt dan de originele vinyl versie die ik ooit had, zit de wat rammelende op een aantal nummers te volle productie deze een beetje in de weg. de Stephen Stills cover "Bluebird" verzuipt hier enigszins in, een nummer afkomstig van het album "Buffalo Springfield Again" (1967). ook "Big Road" (Tommy Johnson) met bassist Freebo op tuba en "Danger Heartbreak Dead Ahead" eerder in 1965 een hit voor het soul pop dameskwartet The Marvelettes komen hierdoor minder goed uit de verf.

daar waar dat niet het geval is, zoals op de ballads "Any Day Woman" (Paul Siebel), "Since I Fell For You" (Bud Johnson) met een fraaie sax solo van A.C. Reed en de piano ballad "Women Be Wise" komt dit het luisterplezier ten goede.

dit debuut is een prima staalkaart van haar kunnen op zang, akoestische en slide gitaar, maar haar beste werk zou nog volgen.

Album werd geproduceerd door Willie Murphy
Recorded at Sweet Jane Ltd. Studios, Minneapolis, August, 1971

"One Night" is een re-issue van het gelijknamige live album uit 1982 met opnames van een 2-tal concerten die Greg Brown gaf in Coffeehouse Extempore in Minneapolis op 8 en 9 oktober 1982. dat vinyl album werd een collector's item en is op deze re-issue uitgebreid met een 5-tal nummers "outtakes" (7,8,9,11 en 17) van dezelfde concerten "only excluded from the original release perhaps because of the time limitations of the vinyl LP format".

chronologisch valt dit album van de destijds 33-jarige Greg Brown tussen zijn 2e studio album "Iowa Waltz" (1981) en "In The Dark With You" (1985).

alle zelfgeschreven fraaie folk/blues liedjes gezongen met zijn destijds nog jong klinkende, zuivere stem die op zijn latere albums wat donkerder en gruiziger werd. de 2 intro's zijn gelukkig eenvoudig te skippen.

dit album bevat een aantal van zijn "early classics" zoals "Ella Mae" en "Dream On" en verder merendeels voor die tijd nieuwe songs. alle solo uitgevoerd waarop Greg Brown te horen valt op zang, akoestische gitaar en harmonica.

deelcitaat uit de liner notes:

"The "Extemp" was one of the great institutions during the Dark Ages of Folk, that period between the 1960s Folk Scare and the 1980s resurgence of singer/songwriters and roots music, when good performing venues in America were few and far between. Many folk legends (now long gone) graced its stages and it was a nurturing environment for many of today's major artists then just beginning to make their way.

Among the latter was a tall, bearded and lanky young man who would periodically come up from Iowa City to share his stunningly original songs. Today, of course, we know Greg as one of the paramount singer/songwriters in America, but back then, an Extemp regular could recline in the warm and casual darkness of the old listening room and hear a song like "Canned Goods" or "Early" for the very first time. Magic. It was the only word for it. With the re-issue of this remarkable recording, you get to share in that magic, too. "One Night" captures a young Greg Brown at a very vibrant stage of his creative development"

nog steeds het beluisteren waard maar "Milk of the Moon" voelt als 1 van de mindere albums van de veteraan singer/songwriter Greg Brown. gitarist/producer "Bo" Ramsey die op veel van zijn eerdere albums bijdroeg was ten tijde van dit album druk met zijn werk voor Lucinda Williams. zijn bijdragen op dit album worden gemist.

het folky met banjo gespeelde "Lull It By" is een fraaie opener. van de up-tempo nummers steekt "A Little Excited" er boven uit. het bluesy "Let Me Be Your Gigolo" beklijft een stuk minder wat helaas voor meerdere nummers op dit wisselvallige album opgaat. het met "distorted voice" gezongen "The Moon Is Nearly Full" is een mispeer. "Ashamed of Our Love" is dan weer een fraaie ballad met een prachtig invallende accordeon.

de folk ballad "Smell of Coffee" en het mid-tempo bluesy "Steady Love" met harmoniezang van singer/songwriter Karen Savoca bevallen een stuk beter. de 3 beste "klein gehouden" nummers worden voor het laatst bewaard, het prachtige, ingetogen "Telling Stories", "Never So Far" en wellicht de mooiste ballad van dit album "Oh You" met fraaie slide gitaar accenten.

Album werd geproduceerd door Greg Brown, Pete Heitzman & Karen Savoca
Recorded at Alcove Sound, Oneida, New York

Greg Brown: acoustic guitar, vocal, baritone guitar
Pete Heitzman: electric & slide guitar, baritone guitar
Karen Savoca: backing vocals, percussion, clavinet
Tom "T-Bone" Wolk: electric & upright bass, accordion, organ
Jimmy Johns: drums

het 2e album van het Canadese gospel trio "The Sojourners". verwacht geen volle, rijke gospel a la The Edwin Hawkins Singers maar qua instrumentatie klein gehouden, ingetogen gospel gebaseerd op blues en soul. 11 sterke liedjes geweldig gezongen door dit trio.

op dit album staan 6 public domain (muziek vrij van auteursrechten) liedjes o.a. het veel gecoverde "Farther Along" en 5 covers/nummers van anderen, waaronder 2 (nummers 5 en 9) van de Amerikaanse blues/gospelmuzikant Thomas A. Dorsey en de Curtis Mayfield klassieker "People Get Ready".

soms folky "Have a Little Talk with Jesus" met een heerlijke slide gitaar party van meestergitarist Steve Dawson, een enkele keer gaat het tempo iets omhoog zoals in het bluesy "Satisfied with Jesus" of volgt er een a-capella gezongen lied "Clean Up" met hand claps, alle voorzien van hun onberispelijke zang.

"Eyes on the Prize" werd eveneens gecoverd door Mavis Staples op haar album "We'll Never Turn Back".

Favoriete tracks "Run On", "Old Ship of Zion" en de heerlijke melodie van "Walking Up the King's Highway".

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Henhouse, Vancouver, Canada

All vocals by The Sojourners: Marcus Mosely, Will Sanders & Ron Small
Jim Byrnes guest vocalist on tracks 2 & 4

The Band:
Steve Dawson: guitars, ukulele, percussion
Keith Lowe: double bass
Geoff Hicks: drums

"The photo on the CD cover was taken in Christ Church Anglican Cathedral Vancouver BC, the home of Vancouver's Good Noise Gospel Choir and a place where we have performed in concerts and services. We acknowledge with gratitude the support of the Cathedral community for our music"

"Covenant" is een bijzonder sterk album van de inmiddels 76-jarige uit Iowa afkomstige singer/songwriter Greg Brown met 11 zelf geschreven americana (folk/blues) songs van grote klasse zonder een enkel zwak nummer. sterke verhalende, melodieuze liedjes waarbij een glansrol is weggelegd voor het schitterende gitaarspel van Bo Ramsey.

de laid back opener "Cept You & Me Babe" is meteen een voltreffer gevolgd door de fraaie melodie van "Rexroth's Daughter". "Real Good Friend" doet sterk aan de sound van J.J. Cale denken.

de spaarzaam geinstrumenteerde nummers "Waiting on You" en "Lullaby zijn een 2-tal folk pareltjes.
de mid-tempo bluesy nummers "Blues Go Walking" en "Living in a Prayer", het licht rockende "Dream City", de honky tonk van "Walkin Daddy" en de slow blues van de afsluiter "Pretty One More Time" zorgen voor een fijne balans op dit gevarieerde, evenwichtige album.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar de prachtmelodie van het hierboven vermelde "Blue Car" dat niet had misstaan op een Bruce Springsteen album, hoort hier zeker bij.

"Covenant" is vermoedelijk 1 van zijn beste albums. een "must hear/must have" voor de liefhebber van americana.

Album werd geproduceerd door Bo Ramsey
Recorded at Pachyderm Studio, Cannon Falls, Minnesota

Greg Brown: acoustic & electric guitar, lead vocals
Bo Ramsey: electric guitars
Steve Hayes: drums, percussion
Dave Jacques: acoustic & electric bass
Rob Arthur: organ, wurlitzer piano
Eric Heywood: pedal steel

een live opname van een gratis benefiet concert uit augustus 2005 dat in het teken stond van een goed doel in dit geval de strijd voor waterbehoud "The Yellow Dog Watershed Preserve". de niet bepaald smakelijk uitziende hoes staat in het teken van de waterkwaliteit. bij de liner notes staat vermeld "by purchasing this here, you are helping to protect pure waters".

op dit album staat een mix van een aantal songs van zijn eerdere albums, zoals "Dream Cafe" en "Laughing River" van het album "Dream Cafe" (1992), een 3-tal niet eerder uitgegeven nummers (4,6 en 7) plus 2 nummers "Cold+Dark+Wet" en "Conesville Slough" van het destijds nog te verschijnen album "The Evening Call" (2006).

de folky/blues nummers worden op de eerste 8 nummers door Greg Brown uitgevoerd met zijn zang en spel op akoestische gitaar, waarbij "Canned Goods" er uit springt. op de laatste 2 nummers wordt hij bijgestaan door een 3-tal gastmuzikanten op o.a. pedal steel, zoals te horen valt op het fraaie "Laughing River".

niet alle nummers overtuigen, zoals het met "spoken words" gezongen "All of Those Things". de intro's bij een aantal daarvan zijn gelukkig kort gehouden en niet al te storend.

Album werd geproduceerd door Eartwork Music
Recorded at Peterson Auditorium, Ishpeming, Michigan
All songs written by Greg Brown (except 11)

citaat uit de liner notes:

"Water is key, and we're here together in the midst of a global crisis. Fortunately, in the Old Upper Peninsula, the good citizens and their groups have risen up against the threat of chemical contamination from large-scale metallic sulfide mining initiatives. Still, the multinational mining corporations know what they want and they already have a whole lot of it: money. They've launched unfounded lawsuits aimed to drain the little Yellow Dog Preserve's legal budget"

er wordt wel beweerd dat dit vierde album veel outtakes zou bevatten van het magistrale, gelijknamige "Joan Armatrading" album. het valt niet uit te sluiten, want de kwaliteit van haar liedjes is op dit album wel wat minder dan die van de voorganger.

stilistisch sluit het album er bij aan met rock/pop muziek met voornamelijk funky en in mindere mate jazz pop accenten. mijn voorkeur gaat naar de ballads. het breekbare, akoestische "folky" door haar zelf solo gespeelde "Woncha Come On Home", "Warm Love", "Peace of Mind" maar bovenal de prachtmelodie van "Willow" een ballad van ongekende schoonheid. een eersteklas "tearjerker" dat een meezinger werd tijdens haar live concerten.

voor het overige merendeels iets meer funky up-mid tempo nummers zoals het titelnummer, "Never Is Too Late", "Opportunity" met het fraaie slide gitaar spel van Jerry Donahue, "Mama Mercy" met een sax solo van Mel Collins en de spetterende, swingende afsluiter "Kissin' and a Huggin" waarop hij dat kunstje herhaalt.

het eveneens up-tempo ietwat jazzy "Get in the Sun" is het enige nummer dat iets minder bekoort op dit verder consistente album.

er speelden wederom een flink aantal klasbakken van muzikanten mee o.a. de Welshman Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton, drummer David Kemper die vele jaren lid was van de Jerry Garcia Band en een aantal jaren meespeelde met de Nederlandse band Focus, Bryan Garofolo (bass), Jerry Donahue (acoustic, electric & slide guitar), John "Rabbit" Bundrick (organ) en Georgie Fame (Rhodes organ).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at the Olympic Studios, London, UK

stem geplaatst

zoals hierboven al opgemerkt was het kennelijk de bedoeling om Linda Ronstadt een come-back te bezorgen. dat is goed gelukt met dit album dat een "million seller" werd, met o.a. 4 Jimmy Webb covers (1,6,8 en 10), 3 Karla Bonoff covers (3,7 en 12) en een 2-tal Paul Carrack (co-written) covers waaronder het bekende "I Need You".

de perfect gearrangeerde en geproduceerde pop rock/soft rock muziek zal debet zijn aan de goede verkopen, maar de liefhebber van haar country rock albums uit de 70's zal op dit album bedrogen uitkomen.

deels eens met wat gaucho hierboven schrijft over dit album maar verder "agree to disagree". de songkeuze en de uitvoering daarvan vind ik juist niet zo sterk. van de veelgeprezen songwriter Jimmy Webb steekt de ballad "Adios" er boven uit, maar zijn overige composities zoals "Still Within the Sound of My Voice" en "I Keep It Hid" stellen teleur. hetzelfde ervaar ik met de gekunstelde, gepolijste pop rock van een aantal up-tempo nummers, zoals "Trouble Again" en "So Right, So Wrong" met een weliswaar mooi koor, die mede door de wanstaltig klinkende drums en "over the top" strijkers arrangementen niet willen beklijven.

van de 4 duetten met het stemkanon Aaron Neville (the singing nightingale) werd het bekende "Don't Know Much" een enorme hit. het zijn mooie duetten/melodieen maar persoonlijk voel ik er als luisteraar niets bij.

het origineel van "When Something Is Wrong with My Baby" een soul ballad van Isaac Hayes/David Porter in 1967 een hit voor het soul duo Sam & Dave doet dat wel. zoals ook de meer ingetogen versie van Bonnie Raitt van de fraaie ballad "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) op haar album "Takin My Time" wel emoties oproept.

waar ik haar 3 consistent in dezelfde stijl gespeelde crooners albums, zoals bij voorbeeld "For Sentimental Reasons" wel kon waarderen, ervaar ik dit album als 1 van haar minste.

blijft over de geweldige zang van Linda Ronstadt en de fraaie bijdragen van de gitaristen Andrew Gold, Dean Parks en Mike Landau.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Skywalker Ranch, Marin County & Oceanway Studios, Los Angeles, California

het derde album van singer/songwriter Joan Armatrading. wat mij betreft haar magnum opus. een album waarop alles klopt met 10 ijzersterke eigen composities, prachtig muzikaal omlijst in een geweldige productie van Glyn Johns. folk/pop rock met hier en daar lichte funky en jazzy accenten lijkt mij een juiste omschrijving van de muziek op dit album.

meteen kippenvel bij de mid-tempo opener "Down to Zero" met een door merg en been gaande tekst. een pracht melodie met een sterk intro met akoestische gitaar en piano waarna de ritme sectie invalt, maar ook de bloedmooie, intens gezongen ballads "Love and Affection" met een sax solo van Jimmy Jewell, het breekbare, intieme "Save Me" en de sterke melodie van "Somebody Who Loves You" met mandoline spel van de onvolprezen Bryn Haworth zijn tranentrekkers van de eerste orde. dezelfde Bryn Haworth draagt mede het licht funky "Like Fire" met zijn slide gitaar partij.

het eveneens funky ritmische "Join the Boys", het up-tempo "Water with the Wine", het uitbundige "People" met koortje, de lichte jazzy accenten van "Help Yourself" en de afsluiter "Tall in the Saddle" met een geweldige gitaar solo van Jerry Donahue dat lekker swingend eindigt zorgen voor een fijne afwisseling.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Donahue (electric & acoustic guitars) en Dave Mattacks (drums) beide bekend van hun werk met Fairport Convention, Dave Markee (bass), Peter Wood (piano, organ) en drummer Kenney Jones (Small Faces, Faces, Who).

om een open deur in te trappen. een tijdloze klassieker. veel beter zou het niet worden, hoewel de opvolger "Show Some Emotion" dicht in de buurt komt.

vroeger met een muzikaal vriendenclubje gekluisterd aan de t.v. tijdens de befaamde "Rockpalast" nachten genoten van haar live optredens, maar dat terzijde.

Album werd opgenomen in de Olympic Studios, London, VK

deze EP is een tussendoortje van de aan Los Lobos verwante eveneens uit L.A. afkomstige The Blazers.

de studio tracks 1 en 7 zijn afkomstig van het album "East Side Soul" (1995). de live tracks "Sink or Swim", "Tiburon, Tiburon" en "Short Fuse" verschenen eerder op het studio album "Short Fuse" (1994), zoals
"Going Up the Country" en "Brother" eerder verschenen op het studio album "East Side Soul" (1995).

de weergaloze studio cover van de Canned Heat klassieker "Going Up the Country" (Alan Wilson) evenaart het origineel. de wat rommelige live versie spreekt iets minder aan.

vuig gespeelde Chicano rock (Amerikaans/Mexicaanse rock 'n roll) met 2 eigen nummers "Brother" en "Short Fuse" van de oprichters van de band Manuel Gonzales en Ruben Guaderrama.

"Brother" is een rustpuntje. het Spaanstalig gezongen "Cumbia del Sol" een fraaie cover van een nummer van de Colombiaanse zanger Hector Quintero is samen met "Going Up the Country" favoriet.

"Living in the USA" werd 1 van haar best verkochte albums. liefst 5 (1,3,4,7 en 10) van de 10 nummers verschenen als single. een album waarop de country rock van haar eerdere albums ver te zoeken is.

het pittig rockende "Back in the USA" (Chuck Berry) dat overigens niet a la Chuck Berry rockt, kan als een eerbetoon aan de man worden beschouwd. niet haar beste cover dat gevolgd wordt door de matige American classic "When I Grow Too Old to Dream" (Sigmund Romberg/Oscar Hammerstein) een spaarzaam geinstrumenteerde piano ballad, een nummer uit 1934 dat eerder in 1961 door Doris Day werd gecoverd. wat mij betreft een vreemde eend in de bijt.

het aanstekelijke "Just One Look" in 1963 een top 10 hit voor r&b/soul zangeres Doris Troy die dit nummer mede schreef behoort samen met de mid-tempo covers van "All That You Dream" (Paul Barrere/Billy Payne) en "Mohammed's Radio" (Warren Zevon) tot de sterkhouders.

van de andere ballads "Alison" (Elvis Costello), "White Rhythm & Blues" (J.D. Souther) en "Blowing Away" steekt de laatste er boven uit. een nummer van singer/songwriter Eric Kaz eveneens gecoverd door Bonnie Raitt op haar album "Home Plate" (1975).

de iets te gladde, gepolijste covers van "Ooh Baby Baby" (Smokey Robinson) en de Elvis Presley klassieker "Love Me Tender" hoe goed gezongen ook ervaar ik samen met track 2 persoonlijk als missers.

op dit album speelden veel bekende namen uit de Linda Ronstadt entourage mee, o.a. Peter Asher, Kenny Edwards, Russ Kunkel, Don Grolnick en de vermaarde gitaristen Dan Dugmore en Waddy Wachtel. saxofonist (wijlen) David Sanborn is te horen op "Alison" en "Ooh Ooh Baby".

ergens tussen de 2,5 en 4,5 sterren zoals hierboven vermeld lijkt 3,5 sterren mij een terechte score voor dit album dat geen hoogvlieger is binnen haar oeuvre.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, California

The Blazers werden ooit opgericht door 2 studenten van de "East L.A. High School" namelijk Manuel Gonzalez en Ruben Guaderrama. zij deelden hun passie voor muziek en met name Fender Telecasters. "However, it was due to an earthquake that their school was closed for the day providing them with a perfect opportunity to get together for the first time and as Manuel recalls "to make some noise".

na de 2 eerder door Cesar Rosas van Los Lobos geproduceerde albums is die "noise" goed terug te horen op dit derde album. een mix van o.a. blues, r&b, rock 'n roll en Tex Mex ook wel Chicano rock (Mexicaans/Amerikaanse rock 'n roll) genoemd.

op dit album staan 6 eigen nummers van de band plus een 4-tal tamelijk obscure covers. het aanstekelijke "Just for You" is een prima up-tempo opener met de orgel riedeltjes a la Augie Meyers dat herinneringen oproept aan de muziek van Doug Sahm.

energieke, vuig gespeelde rockers zoals "Nobody Told Me", "Watcha Gonna Do" en "I'm Movin" worden afgewisseld met 2 aanstekelijke Spaanstalige nummers "Las Clases del Cha Cha Cha" en "Tabaco Mascao". op de wat rustigere nummers "When You Call", "Then You Left" en de fraaie ballad "Somebody Please" een obscure cover van The Vanguards (een band uit Florida) wordt wat gas terug genomen.

de up-tempo r&b van "Oh Baby" met een vuige harmonica partij had niet misstaan op een Delbert McClinton album.

de band nu nog bestaande uit Ruben Guaderrama en Raul Medrano werd op dit album aangevuld met o.a. Lee Thornburg en Greg Smith (van de Tower of Power horns), John Logan (harmonica), Jesus Cuevas (accordion), Skip Edwards (Hammond & vox organs) en Pete Anderson (slide guitar).

"Just for You" doet zeker niet onder voor een aantal van de latere soms wat mindere Los Lobos albums.
een aanrader vooral voor de liefhebbers van de meer rockende kant van die band.

Album werd geproduceerd door Pete Anderson
Recorded at Mad Dog Studios, Burbank, California

Manuel Gonzalez: vocals, electric & acoustic guitars, slide guitar
Ruben Guaderrama: vocals, electric & acoustic guitars, high string guitars, baritone guitar, tres
Lee Stuart: vocals, electric bass, three string bass
Raul Medrano: drums, vocals

ben niet zo'n liefhebber van de pop rock of soft rock richting die Linda Ronstadt vanaf de 80's insloeg, maar dit merendeels "laid back" album valt na meerdere luisterbeurten alsnog alleszins mee.

van de covers steken "When We Ran" en "Icy Blue Heart beide nummers van John Hiatt en "If I Should Fall Behind" (Bruce Springsteen) er boven uit met als goede tweeden de ballad "Cry 'Til My Tears Run Dry" (Pomus, Shuman, Fagin), "Heartbreak Kind" (Paul Kennerley) het enige nummer dat nog iets weg heeft van haar vroegere country-rock sound en de mooie melodie van de afsluitende ballad "Dreams of the San Joaquin". de Dylan cover is fraai maar doet ook naar het origineel verlangen.

"Give Me a Reason" een nummer van de Jamaicaanse zangeres Marion Hall en de ballads "I Go to Pieces" en "Damage" met background vocals van de 3 Venice broers (Michael, Mark en Kip Lennon) beide nummers van Waddy Wachtel beklijven niet.

oudgediende Bernie Leadon droeg aan dit album bij op akoestisch/elektrische gitaar en mandocello en fraaie harmony vocals op "Heartbreak Kind" en "Icy Blue Heart".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Mike Campbell, Howie Epstein en Benmont Tench (alle 3 van Tom Petty & The Heartbreakers), Bob Glaub, Russ Kunkel, Ethan Johns, Waddy Wachtel, Dean Parks en Andy Fairweather Low.

geen topper binnen haar oeuvre maar zoals hierboven eerder vermeld een degelijk album met een aantal uitschieters en een aantal mindere nummers. van haar albums uit de 90's is het album "Feels Like Home" (1995) mijn persoonlijke favoriet.

na het geweldige "Canciones De Mi Padre" (1987) en het iets mindere "Mas Canciones" (1991) werd dit het derde Spaanstalige album van Linda Ronstadt. waar op de eerste 2 albums de nadruk op Mexicaanse muziek lag, bevat "Frenesi" voornamelijk Latijns-Amerikaanse muziek in de genres latin, mambo en salsa aangevuld met big band muziek.

de nummers zijn afkomstig van diverse Porto Ricaanse en Mexicaanse componisten, zoals "Piel Canela" van de Porto Ricaanse zanger Bobby Capo, "Verdad Amarga" van de Mexicaanse pianiste Consuela Velazquez, die o.a. het bekende, veel gecoverde "Besame Mucho" schreef.

de romantische ballad "Quiereme Mucho" bekend van de hit versie van Julio Iglesias is in het laag gespeelde tempo overigens niet direct herkenbaar.

de muzikale begeleiding van de big band (The Ray Santos Orchestra) van de Porto Ricaanse bandleider Ray Santos en het Skywalker Symphony Orchestra is feilloos, maar persoonlijk mis ik op "Frenesi" de meer roots georiënteerde klanken van de 2 "Mexicaanse" albums.

perfecte lounge muziek voor in de lobby van een al dan niet luxe hotel, maar wellicht dat de Latin liefhebber deze muziek ook graag in de huiskamer of op de salsa dansvloer zal afspelen.

alle Spaanstalige teksten zijn in het hoesje in het Engels vertaald en bijgevoegd. deze zijn voornamelijk op romantiek gebaseerd en niet erg veelzeggend. eigenlijk ervaar ik "Frenesi" ondanks de perfect gearrangeerde/gespeelde muziek met de gepolijste, wat klinisch klinkende productie ook zo.

Album werd geproduceerd door Peter Asher & George Massenburg

het debuutalbum van de inmiddels 75-jarige uit St. Kitts afkomstige Joan Armatrading met 14 door haar gecomponeerde liedjes waarvan er 11 van tekst werden voorzien door haar toenmalige vriendin Pam Nestor.

het was destijds wennen aan haar ietwat donkere, zware stem maar op dit overwegend folky debuut maakte zij direct duidelijk een prima songwriter te zijn. dit album opent sterk met de piano ballad "My Family". andere pareltjes zijn het titelnummer, de fraaie melodie van "It Could Have Been Better" (ondanks de wat overdadige strijkers) en de ontroerende ballad "Gave It a Try".

"Visionary Mountains" werd gecoverd door Manfred Mann's Earth Band. het album eindigt met 2 meer up-tempo liedjes "Mean Old Man" met blazerssectie en het ritmische funky "All the King's Gardens".

op dit album speelden o.a. mee Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton en Gerry Rafferty, de Schotse gitarist/multi-instrumentalist Davey Johnstone van de Elton John band en Gerry Conway (drums) bekend van Pentangle en Fairport Convention.

een veelbelovend debuut maar naar mijn mening geen meesterwerkje. die zouden nog volgen met haar gelijknamige album "Joan Armatrading" (1976) en "Show Some Emotion" (1977).

respect voor de inmiddels ruim 50 jaar in de muziek actieve en in de vergetelheid geraakte Joan Armatrading. haar bloeiperiode lag in de 70's. vanaf het album "What's Inside" (1995) heb ik haar niet meer gevolgd, maar zij bleef gestaag albums uitbrengen. haar laatste album dateert uit 2024 en staat hier op MuMe zonder enig bericht met een klein aantal stemmen.

dit debuut werd geproduceerd door de vermaarde producer Gus Dudgeon

"Skyboat" is het 2e solo album van Mac Gayden. een prima songwriter, goede zanger maar bovenal een excellente gitarist/snarenvirtuoos. de man speelde in de seventies mee op een oneindig aantal albums en was lid van het Nashville sessiemuzikanten collectief Area Code 615 en speelde/schreef songs mee op "Southern Delight" een vergeten semi-klassieker uit 1971 van de band Barefoot Jerry.

op dit album staan 9 eigen nummers waarvan 2 co-written met Nashville songwriter Buzz Cason, met wie hij samen de veel gecoverde klassieker "Everlasting Love" schreef, waarmee de Engelse pop band Love Affair in 1968 een nummer 1 hit scoorde. zijn eigen meer ingehouden funky versie overtreft die versie.

de 2 r&b/soul covers "Don't Look Back" (William Robinson/Ronald White) origineel van Smokey Robinson & the Miracles later ook gecoverd door Mick Jagger en Peter Tosh en "It's All Right" (Curtis Mayfield) weliswaar mooi, soulvol gezongen en goed in het gehoor liggend steken er niet boven uit. ook "Sweet Serenity" en "Waterboy" ervaar ik als "mindere" nummers.

sterkhouders zijn de funky r&b opener "Morning Glory" met zijn herkenbare wah-wah slide gitaarspel, het akoestische met banjo gespeelde "Gettysburg" (recorded outdoors during a thunderstorm), de southern rock klanken van "Southwind" en het folky "Appalachian Fever".

het lange "Diamond Mandala" dat als een ballad begint met door Bergen White gearrangeerde strijkers vliegt qua stijlen alle kanten op en toont wel overeenkomsten met het lange "The Minstrel Is Free At Last" van het opvolgende album "Hymn To The Seeker" maar heeft helaas niet dezelfde kwaliteit.

de bonus track "Sunfall" de b-side van de single "Morning Glory" met jazzy saxofoon accenten is weinig memorabel.

de muziek van Mac Gayden laat zich moeilijk definiëren. een eigenzinnige mix van blues/jazz, r&b/rock/soul en folk/country die mij op "Skyboat" een stuk minder wil bekoren dan op het geweldige "Hymn To The Seeker", dat ik overigens moeilijk uit te leggen als minder wisselvallig ervaar.

Album werd geproduceerd door Mac Gayden en Buzz Cason

ooit bij verschijnen in 1976 op vinyl aangeschaft op advies van een (muzikale) jeugdvriend "hier moet je echt naar luisteren" die in een platenzaak werkte. vanwege de variëteit aan stijlen vond ik het destijds maar een "moeilijk" album, maar het geweldige gitaarwerk van Mac Gayden op dit album maakte meteen indruk.

zoals Tonio hierboven al eerder aangaf vliegt het qua stijlen heen en weer met de instrumentale opener "Rejoice the Dawn", het "funky" lekker in het gehoor liggende "Steppin' Stone", de blue-eyed soul van "Someone Whispered" en "Standing in the Background" nummers die inderdaad aan Boz Scaggs of Hall & Oates doen denken. het funky, swingende "Life Is Just a Pantomime" is eveneens een radiovriendelijk nummer.

daarna volgt een stijlbreuk met de eerdere nummers met het klassiek aandoende folky met banjo gespeelde "Here We Meet Again", het wonderschone, instrumentale "To Our Ancestors" en het deels a-capella gezongen "Colors of the Rainbow" waarop Mac Gayden halverwege met een prachtige slide gitaar partij invalt.

het lange "The Minstrel Is Free at Last" is een meesterwerkje, knap opgebouwd met vele sfeer en tempo wisselingen en verandert na circa 6 minuten in een instrumentaal nummer met fluitspel en orgelklanken en gaat naadloos over in de barok? muziek van het titelnummer "Hymn to the Seeker".

het akoestische klein gehouden "If I Could I'd Set You Free" is een prachtige afsluiter van dit album dat een kleine 50 jaar na verschijnen nog steeds staat als een huis. een album dat in de categorie "vergeten klassieker" valt. dit magnum opus van de man verdient meer aandacht. Tsja....

Mac Gayden R.I.P. 16-04-2025

deelcitaat uit de liner notes (Mick Houghton 2008)

"Both "Skyboat" and "Hymn To The Seeker" defy easy categorization and, ultimately, both albums slipped through the net. Despite their Nashville connections, neither can be classified as country or even country-rock. Mac Gayden simply failed to fall into any of the prevailing genres of the day. As Gayden explains it: "Being from Nashville, people are always surprised to learn that country music was not really an influence. Country music was actually imported into Nashville. The native Nashville musicians have always favoured R&B or alternative styles. Nashville is a river town and, much like Memphis, the dominant influences are blues and soul"

"Mac Gayden's music was always somehow out of time, and out of sync with everyone around him. It's made his music utterly timeless: these recordings sound as fresh, vital and sublimely original as they did thirty years ago and that slide wah guitar sound of his, once heard, never forgotten"

een 2-cd compilatie met alle 4 albums die Linda Ronstadt voor het Capitol label maakte. ooit voor een habbekrats op een beurs aangeschaft vanwege de destijds moeilijk verkrijgbare eerste 2 albums.

disc one
nummers 1 t/m 11 album "Hand Sown, Home Grown" (1969)
12. bonus track "It Won't Be Easy" (composer unknown) een prachtig folky nummer met fraaie harmoniezang

nummers 13 t/m 22 album "Silk Purse" (1970)
23. bonus track een "Nashville version" van "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) dat niet veel afwijkt van de album versie

disc 2
nummers 24 t/m 33 album "Linda Ronstadt" (1972)
34. bonus track "Can It Be True" (Fred Karlin/Tylwyth Kymry) weinig memorabel
35. live bonus track "Kate" (composer unknown) stevig rockend waarop zij de lead zang vermoedelijk met John David Souther deelt
36. live bonus track "Long Long Time" een mooie, ingetogen versie van deze ballad (Gary White) die eerder in een studio versie op "Silk Purse" verscheen

nummers 37 t/m 46 album "Heart Like a Wheel" (1974)

3,5 sterren voor "Hand Sown, Home Grown" en "Silk Purse"
4,5 sterren voor "Linda Ronstadt"en "Heart Like a Wheel"

tussendoor verscheen haar album "Don't Cry Now" (1973) waarover de liner notes het volgende melden:

"It seemed only a matter of time before Linda Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her. First though, she had to contend with management changes and move from Capitol to Asylum Records. Midway through "Don't Cry Now", her first Asylum album, Peter Asher stepped in to help finish several tracks. Renowned for his production work with James Taylor, Asher came on board as Linda's manager and went on to produce the seminal "Heart Like a Wheel", her final album for Capitol"

het vijfde album van de uit San Francisco, Californië afkomstige Beau Brummels. van de 5 koppige band uit de begintijd spelen op dit album alleen gitarist/lead zanger Ron Elliott en lead zanger Sal Valentino mee. Ron Elliott is de belangrijkste songwriter van de 2 en schreef mee aan 10 nummers waarvan 4 co-written met Sal Valentino. de afsluiter "Bless You California" is een Randy Newman cover.

de Engelse beat invloeden van de "British Invasion" zoals te horen op hun vroege albums zijn op "Bradley's Barn" verdwenen en hebben plaats gemaakt voor overwegend country rock.

de sterke opener "Turn Around" werd gecoverd door de Everly Brothers op hun album "Roots" (1968). andere sterkhouders zijn "Long Walking Down to Misery", "Cherokee Girl", "The Loneliest Man in Town" en "Love Can Fall a Long Way Down".

ook de overige liedjes willen beklijven, maar bij nummers als "I'm a Sleeper", "Jessica" en het rammelende, rommelige "Bless You California" neig ik tot skippen. het laatste nummer verscheen later ook op het gelijknamige Randy Newman tribute album (More Early Songs of Randy Newman).

de band of beter gezegd dit duo viel na de opname van "Bradey's Barn" uiteen. het gelijknamige come back album "The Beau Brummels" (1975) met het song pareltje "You Tell Me Why" bevalt beter. daarna verscheen er nog een live album en het reünie album "Continuum" (2013).

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker
Recorded at Bradley's Barn, Mt. Juliet, Tennessee

de Nashville sessiemuzikanten op dit album:

Jerry Reed, Wayne Moss: guitars
Joe Osborn, Norbert Putnam: bass
David Briggs: keyboards
Kenny Buttrey: drums

het vijfde solo album van Linda Ronstadt betekende haar commerciële doorbraak. het up-beat "You're No Good" werd in de States haar eerste nummer 1 hit en het eveneens up-beat "When Will I Be Loved" (Phil Everly) bereikte daar een 2e plaats in de hitlijst. haar cover van het traditionele country liedje "I Can't Help It" (Hank Williams) werd een hit in de "country charts".

los van deze oude standards waaronder ook de ballad "It Doesn't Matter Anymore" (Paul Anka), viel de keuze op nummers van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Willing" (Lowell George),
"You Can Close Your Eyes" (James Taylor) en "Faithless Love" (John David Souther) dat hij 2 jaar later zelf zou opnemen op het album "Black Rose" (1976).

stuk voor stuk schitterend uitgevoerde en prachtig gezongen ballads. ook het veel gecoverde "The Dark End Of The Street" een klassieker van Dan Penn & Chips Moman en "Keep Me From Blowing Away" van de country singer/songwriter Paul Craft vallen in die categorie. dit nummer verscheen eerder in 1973 op het album "Act Two" van het bluegrass gezelschap The Seldom Scene met John Starling die op dit nummer meespeelde op akoestische gitaar.

een consistent country (pop) rock album met teveel hoogtepunten om op te noemen, maar de titeltrack "Heart Is Like a Wheel" (Anna McGarrigle) hoort hier zeker bij.

een hele waslijst aan sessiemuzikanten speelde mee, o.a. haar oude Stone Poneys maatje Kenny Edwards, Andrew Gold, David Lindley, Sneaky Pete Kleinow, Russ Kunkel, J.D. Souther, Herb Pedersen en Jimmie Fadden. Don Henley en Glenn Frey die prominent meespeelden op 1 van de voorgaande albums "Linda Ronstadt" speelden op dit album alleen mee op de afsluiter "You Can Close Your Eyes".

Album werd geproduceerd door Peter Asher

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Released in November 1974, "Heart Like A Wheel" pulls together the disparate influences and inflections of Ronstadt's music into a synergistic whole. Asher's production approach deserves some credit. Val Garay's clean, intimate engineering and Andrew Gold's Beatles-influenced instrumental arrangements further enhance the album's appeal. Ultimately, though, Ronstadt's deeply emotional delivery of the songs are what make "Heart Like A Wheel" great. Even beyond the hits, this album is loaded with outstanding, diverse material"

na de 2 wisselvallige voorgangers komt dit derde album van Linda Ronstadt een stuk coherenter over. eens met goldendream dat dit haar eerste echte voltreffer is met 10 prima gekozen covers in een fraaie productie met alle ruimte voor haar prachtige stem.

een aantal country klassiekers zoals "Crazy Arms" (bekend van Ray Price), "I Still Miss Someone" (Roy Cash Jr./Johnny Cash) en "I Fall to Pieces" (Harlan Howard/Hank Cochran) dat eerder in 1961 een hit werd voor Patsy Cline worden afgewisseld met de traditional "Ramblin' Round" (Woody Guthrie/Huddie Ledbetter) en songs van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Rock Me On The Water" (Jackson Browne), "I Won't Be Hangin' Round" (Eric Kaz), "In My Reply" (Livingston Taylor, de broer van James), "Birds" (Neil Young) en "I Ain't Always Been Faithful" (Eric Andersen).

het album vormt een mooie eenheid met voornamelijk prachtige ballads en enkele mid-tempo liedjes met slechts 1 wat steviger rockend nummer, de afsluiter "Rescue Me" (Charles Smith/Raynard Miner), dat in 1965 een nummer 1 r&b hit was voor soulzangeres Fontella Bass.

favoriete nummers "Rock Me On The Water", "I Still Miss Someone", "In My Reply" en het sfeervolle, weemoedige "Ramblin' Round".

onder de vele sessiemuzikanten bevinden zich o.a. John Boylan (guitar), Buddy Emmons/Sneaky Pete Kleinow (pedal steel), Glenn Frey/Bernie Leadon (guitar, backing vocals), Don Henley (drums, b.v.), Randy Meisner (bass, b.v.), Gib Guilbeau (fiddle), Herb Pedersen (banjo, guitar, b.v.) en John David Souther (vocals).

deze zorgen voor een fraaie muzikale omlijsting met een glansrol voor het fiddle spel van Gib Guilbeau (nummers 2,4,6 en 7).

op "Linda Ronstadt" lijkt zij haar definitieve vorm te hebben gevonden. aangezien 4 sterren aan de lage kant is en 4,25 sterren niet mogelijk is toch maar 4,5 sterren voor dit pracht album.

Album werd geproduceerd door John Boylan

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Ronstadt continued to work toward the perfect hybrid of country and rock sounds in her music and soon became part of the burgeoning scene centered around Los Angeles' Troubadour nightclub. At this now legendary venue she met John Boylan, whose tastes as a musician and producer (of the Association and the Dillards, among others) resonated with Linda's. After agreeing to produce her next album, he began to assemble a backup band for her in the spring of 1971. He ended up recruiting Glenn Frey, Don Henley, Randy Meisner and Bernie Leadon (who together later soared off to become the Eagles). Honing their sound live, Linda and her band went into the studio with Boylan to cut the tracks they would release on 1972's "Linda Ronstadt".

Firing on all cylinders now, it seemed only a matter of time before Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her"

het tweede solo album van de destijds 24-jarige Linda Ronstadt bevat zoals van haar bekend wederom uitsluitend covers.

zou de muziek op dit album zelf geen country rock noemen maar eerder een mix van country, folk en pop.
een 3-tal ballads "Are My Thoughts with You" (Mickey Newbury) overgoten met een gospel sausje, de pop ballad "I'm Leavin It All Up to You" een nummer van het r&b/rock duo Don & Dewey, dat eerder in 1963 een Amerikaanse nummer 1 hit werd in de versie van Dale & Grace en het prijsnummer "Long Long Time" van de Texas singer/songwriter Gary White van wie zij eveneens het stuk mindere "Nobody's" coverde. samen met "Mental Revenge" van de country grootheid Mel Tillis en de pop rock van "Will You Love Me Tomorrow" (Goffin/King) zijn dit minder aansprekende nummers.

favoriete tracks behalve "Long Long Time", de folk ballad "Louise" (Paul Siebel) ook bekend in de versie van Bonnie Raitt, het melodieuze, merendeels akoestisch gespeelde "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) en de country gospel van de traditional "Life is Like a Mountain Railway" met fraaie harmoniezang.

de muzikale begeleiding op "Silk Purse" is afkomstig van de "progressive country rock" band Area Code 615, een collectief van sessiemuzikanten uit Nashville.

Album werd geproduceerd door Elliott Mazer (o.a. bekend van zijn vele producties van Neil Young albums)
Recorded at Cinderella Sound & Woodland, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Despite its better tracks, the album (Hand Sown, Home Grown) overall doesn't quite afford a clear picture of Ronstadt's promise. Increasingly drawn to country, she sought to capture a rootsier sound on her next album. To that end, she tapped Elliot Mazer to produce her second solo release, 1970's "Silk Purse". Mazer had been recommended to Linda by Janis Joplin, who'd worked with him on her "Cheap Thrills" album"

na 3 albums met de band The Stone Poneys werd dit het solo debuut album van de in Tucson, Arizona geboren, destijds 23-jarige Linda Ronstadt. volgens de liner notes wilde zij een country album maken, maar producer Chip Douglas die o.a. albums van The Monkees en The Turtles produceerde was meer van "the pop side of things". het resultaat was een album "that was a mixture of both" met hier en daar een vleugje blues, folk of zelfs country gospel zoals op "We Need a Whole Lot More of Jesus" (Wayne Raney).

2 Dylan covers, de piano ballad "Baby You've Been on My Mind" en een fraaie honky tonk versie van "I'll Be Your Baby Tonight", het met een blues sausje overgoten "Bet No Ever Hurt This Bad" (Randy Newman), een aantal ballads "The Long Way Around" geschreven door Kenny Edwards oud lid van de Stone Poneys en "It's About Time" (Chip Douglas) en een aantal country rock (met pop invloeden) nummers zoals "Silver Threads and Golden Needles" een country song dat in 1956 voor het eerst werd opgenomen door Wanda Jackson, "A Number and a Name" en "The Only Mama That'll Walk the Line".

"The Dolphins" is een cover van een nummer van de folkie Fred Neil. de hierboven niet genoemde folky bonustrack "It Won't Be Easy" (composer unknown) met fraaie harmoniezang is 1 van de hoogtepunten op dit onsamenhangende album. blijft de geweldige zang van Linda Ronstadt die veel goed maakt.

bij de liner notes worden vreemd genoeg geen muzikanten genoemd, behalve de vermaarde pedal steel gitarist (wijlen) Buddy Emmons.

citaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"From Hand Sown..Home Grown" onward Linda Ronstadt evolved as a musician until she captured the audience she deserved. with "Heart Like A Wheel", she ended her tenure with Capitol on a high..and her stock would continue to rise"

het solo debuut van de folk singer/songwriter Fred Neil bevat 12 eigen songs, waarvan 1 co-written met Beverly Ross, het bekende veel gecoverde "Candy Man" dat o.a. een hit werd voor Roy Orbison plus een aloude traditional het eveneens veel gecoverde "The Water Is Wide".

een fraaie mix van folk en blues, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de meer ingetogen op folk gebaseerde liedjes, zoals "Blues On the Ceiling", "Little Bit of Rain", het prachtige "Other Side to This Life" dat o.a. gecoverd werd door The Lovin' Spoonful en Jefferson Airplane, het sfeervolle, klein gehouden "The Water Is Wide" en "Yonder Comes the Blues".

de opener "Bleecker & MacDougal", "Sweet Mama", het rammelende "Travelin' Shoes", "Candy Man" en "Gone Again" laten meer opgewekte, uitbundige folk/blues horen. van de in die stijl gespeelde songs is "Handful of Gimme" favoriet.

behalve Fred Neil (guitar, vocals) speelden mee Pete Childs (2nd guitar, dobro), John Sebastian (harmonica), en Felix Pappalardi/Douglas Hatlelid (bass)

de al dan niet terecht bewierookte Fred Neil verdween begin 70's van het publieke toneel en groeide uit tot een cult figuur. overigens ervaar ik de vroege albums van tijdgenoten zoals Eric Andersen en Tom Paxton beter als dit debuut van de man.

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild (bekend van zijn producties van albums van The Doors)
Recorded at Mastertone Studios, New York City

(deel) citaat uit de liner notes van Peter Doggett

"Throughout the early 1960's Neil was effectively leading a double life. By day he tried out for pop stardom on Broadway, at night, he was a bastion of the Greenwich Village folk scene. In February 1961, for example, he was a resident singer at the Cafe Wha? on Mac Dougal Street, where he appeared alongside struggling musicians Noel Stookey (later Paul of Peter, Paul & Mary), Mark Spoelstra, Karen Dalton (whom he credited as a major influence on his own work) and a newly-arrived Minnesota kid called Bob Dylan"

de opvolger van "Ghost Upon the Road" liet 9 jaar op zich wachten. verwacht geen akoestische folk zoals die te horen valt op zijn Vanguard albums uit de 60's.

10 originele nummers van Eric Andersen waarvan 2 co-written met saxofonist/toetsenist Robert Aaron. het titelnummer "Memory of the Future" met zijn jazzy accenten in de stijl van "late night talk radio" en het ritmische eveneens fluisterend gezongen "No Man's Land" zijn beide minder beklijvende nummers.

de prachtige cover van zijn tijdgenoot Phil Ochs, de ballad "When I'm Gone" is 1 van de hoogtepunten. Eric Andersen nam dit nummer eerder op voor het tribute album "What's That I Hear" (The Songs of Phil Ochs). ook de andere ballads "Sudden Love" met een prachtige harmonica en soulvolle "answer vocals" van Eleanor Mills, "Blue Heart" en "Hills of Tuscany" zijn stuk voor stuk prachtig met fraaie harmoniezang van zijn dochter Sari Andersen.

de diepgaande, poëtische teksten vragen wat van de luisteraar, hoewel de grimmige, nog steeds actuele tekst van "Rain Falls Down in Amsterdam" vrij expliciet is (a hard, frightened look at the rise of neo-fascism and the way history can't seem to help repeating itself - was inspired by a walk Andersen took through that city, alone, one night).

onder de gastmuzikanten bevinden zich Richard Thompson (electric guitar), Garth Hudson (accordion, tenor sax), Jonas Fjeld (baritone guitar, acoustic guitar, piano), Rick Danko (bass, back up vocals), Tony Garnier (bass) bekend van zijn werk met Bob Dylan, Howie Epstein (bass, slide guitar) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van Tom Petty & The Heartbreakers.

Album werd geproduceerd door Eric Andersen, Howie Epstein, Jonas Fjeld & Ingar Helgesen
(except tracks 6 & 9 produced by Robert Aaron & Eric Andersen)

Recorded at Beverly Hills, Santa Monica, New York & Asker (Oslo), Konnerud & Oslo (Norway)

(deel) citaat uit de liner notes (David Fricke, August, 1998)

"Born in Pittsburgh, Pennsylvania in 1943 and raised in Buffalo, New York, Andersen was two years into premed studies at Hobart College, when in 1963 he hit the road with a passion evident in his early ramblin' boy ballads. In the two years before the release of his first album, Andersen sang in the North Beach clubs of San Francisco and studied Beat poetry at the feet of Allen Ginsberg. He emigrated to New York at the invitation of Tom Paxton and made his Greenwich Village debut at Gerde's Folk City, quickly joining the moveable feast of stars and bards that included Dylan, Phil Ochs, Ramblin' Jack Elliott and Dave Van Ronk"

een lekker gevarieerd bluesy "roots" album van de singer/songwriter Greg Brown. wellicht geen songwriter van de buitencategorie maar de man schrijft goede liedjes met goede teksten.

up-tempo nummers zoals "Way They Get Themselves Up" en "Back Home Again", het stevig rockende "Just Live" en "Lotsa Kinda Money" met fraaie saxofoon klanken worden afgewisseld met wat meer ingetogen nummers "One Cool Remove", het titelnummer "One Big Town" en de afsluiter "Tell Me It's Gonna Be Allright" een fraaie piano ballad. de 3 laatstgenoemde nummers zijn vanwege de meer folky inslag iets meer aansprekend.

onder de sessiemuzikanten op dit album bevinden zich o.a. Bob "Bo" Ramsey (electric guitars) bekend van zijn bijdragen aan en co-producties van een aantal albums van Lucinda Williams en de van oorsprong Kroatische muzikant Radoslav Lorkovic (keyboards) die vele jaren lid was van de band van Jimmy LaFave.

Album werd geproduceerd door Greg Brown & Bo Ramsey
Recorded at Catamount Studio, Cedar Falls, Iowa
( All songs by Greg Brown)

Greg Brown: guitar, vocals
Rick Cicalo: bass
Steve Hayes: drums
Bob Thompson: saxophones

"So Much on My Mind" is een fraaie verzamelaar met 17 "originals" van de uit de 60's New York Greenwich Village scene afkomstige singer/songriter Eric Andersen (Noorse roots) over wie Bob Dylan ooit opmerkte "Eric Andersen is a great ballad singer" (the Oslo Spectrum, 1997).

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

nummers 1 en 2 van het album "Eric Andersen" (1970)
3 van "Avalanche" (1971)
4 t/m 6 van "Blue River" (1972)
7 t/m 10 van "Stages" (The Lost Album) 1991
11 en 13 van "Be True To You" (1975)
12 van "Sweet Surprise" (1976)
14 t/m 16 van de verzamelaar "Best Songs" (1977)
17 van "Midnight Son" (1979)

5 sterren voor de live versies van zijn klassiekers "Violets of Dawn" en het veel gecoverde (o.a. Judy Collins) "Thirsty Boots", het magistrale "Messiah" het enige co-written nummer met zijn oude "high school" maatje de dichter Robert Fox. net als de opener "Secrets" prachtige akoestische folk ballads.

op de piano ballad "Blue River" is Joni Mitchell te horen met haar harmoniezang. op een andere piano ballad "Woman, She Was Gentle" doet Leon Russell mee op piano en verzorgt Joan Baez de harmoniezang, waar op "Time Run Like a Freight Train" Dan Fogelberg dit doet. "Moon Child River" en "Baby I'm Lonesome" zijn eveneens fraaie love ballads.

het zijn niet alleen folk nummers op deze verzamelaar. "Sign of a Desperate Man" is onvervalste country rock en op " (We Were) Foolish Like Flowers" overheersen jazzy en samba accenten. de meer als mainstream pop (met strijkers) klinkende nummers, zoals "Be True to You", "Sweet Surprise" en "Love Is Just a Game" beklijven een stuk minder. de sterke melodie van het door Ian Matthews gecoverde "Close the Door Lightly" doet dat wel.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Ben Keith/Pete Drake/Weldon Myrick (pedal steel), Norbert Putnam (bass), Glenn Spreen (B-3 organ), Arlen Roth/Grady Martin (guitar), Charlie McCoy (dobro, guitar) en Mark Kunkel (harmonica).

deze inmiddels 82-jarige "living legend" blijkt al geruime tijd in Nederland te wonen en treedt nog een enkele keer op. zijn tour schema voor dit jaar geeft 2 optredens in NL aan (12/2 Groningen en 26/2 Hengelo). van Eric Andersen verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke album "You Can't Relive The Past" (2000). benieuwd naar zijn in 2025 verschenen laatste album "Dance of Love and Death".

(deel) citaat uit de liner notes (Mark Brend, December 2006)

"Eric Andersen was one of that blessed generation of performers to converge on Greenwich Village in the early 1960s, when Bob Dylan was sharing the coffee houses stages with the like of Phil Ochs, Tim Hardin, Fred Neil, and David Blue.

"A wistful singer and deft guitarist with a heartthrob's structure and doleful eyes, that he is less well-known than many contemporaries is the fault of bad luck at the hands of the music business rather than any lack of ability. Of that first generation there have been many casualties - Ochs, Hardin and Blue died young - while others like Fred Neil just stopped working. Andersen, though, kept going.

"Blue River" sold well and propelled Andersen to the verge of mainstream success. But events conspired to assure that he, along, with his contemporaries Blue, Hardin, Ochs et al, would not reap the rewards of the singer - songwriter boom they had engineered. It would be a slightly later generation - James Taylor, Jackson Browne - whou would sell millions , while the trailblazers faded into disillusionment and/or ever-dwindling sales. The master tapes to Andersen's next album "Stages", went missing in a reorganisation at Columbia, and although a move to Arista resulted in "Be True To You" (1975) and "Sweet Surprise" (1976), the momentum of "Blue River" was never quite recovered"

het derde album van de geëngageerde, maatschappij kritische Iris Dement met 11 zelf gepende liedjes, waarvan zij er 3 samen met anderen schreef, o.a. "This Kind of Happy" met country legende Merle Haggard.

zij deinst er niet voor terug om gevoelige onderwerpen aan te snijden, zoals sociale ongelijkheid op het venijnige "There's a Wall in Washington" dat zeker in het huidige tijdbestek in Amerika van toepassing is of het schaamteloos eerlijke "Letter to Mom".

fraaie piano ballads als "When My Mornin Comes Around", "This Kind of Happy" en "Walkin Home" worden afgewisseld met iets meer up-tempo liedjes als het sterke titelnummer "The Way I Should" met een gastbijdrage op gitaar van Mark Knopfler, "Keep Me God" en de onvervalste r&b/blues rock van het stuwende "Trouble" een duet met Delbert McClinton en stevig gitaarwerk van blues rock icoon Lonnie Mack.

de meer traditionele country van "I'll Take My Sorrow Straight" en "Letter to Mom" wordt muzikaal omlijst met o.a. fraaie fiddle (Tammy Rogers) en pedal steel (Paul Franklin) klanken. ook Chuck Leavell (piano, organ) ex Allman Brothers Band leverde een prominente bijdrage.

wederom een sterk album van Iris Dement dat slechts in 4 dagen tijd werd opgenomen. wellicht een fractie minder dan de net iets betere voorganger "My Life".

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs
Recorded at Scruggs Sound Studio, Berry Hill, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes (Iris, May 1996, Kansas City, Missouri)

"This records represents two-and-a-half years of waiting, broken up here and there by 11 glorious visits. I know a lot of people will listen to these songs and hear them as anything but glorious. Some of what I've said will make some people mad. It might even make some people hate me. I don't like the idea of being hated and I've lost a little sleep lately thinking about it, but if I hid the truth about how I think and feel in order to be liked, I would hate myself, and I like that idea even less"

zoals de titel al aangeeft veel met humor gebrachte politieke satire liedjes op dit live album van Tom Paxton, dat als een intiem huiskamerconcert aanvoelt.

een aanklacht tegen de macht van autofabriek Chrysler in het openingsnummer, "One Million Lawyers" over de macht van advocaten in Amerika, "Evacuation" over de risico's van de mensen die in gebieden met nucleaire installaties wonen, "The Mail Will Go Through" (they can go and drop the big one but the mail will go through"), het hilarische "A Little Bitty Gun" over Nancy Reagan destijds een fervent voorstander van wapenbezit, "The Ballad of Gary Hart" over de democratische senator Gary Hart die in opspraak kwam vanwege zijn geflirt met vrouwen, het korte "The Ballad of Spiro Agnew" met uitsluitend de tekst "I'll Sing of Spiro Andrew And all the thing's he's done" dat met gejuich door het publiek wordt ontvangen.

daarnaast een aantal anti-oorlogsliedjes zoals "When Princes Meet" en "Lyndon Johson Told the Nation" (We're sending fifty thousand more, to help save Vietnam from Vietnamese) over de onzin van de Vietnam oorlog, het voor zichzelf sprekende, aangrijpende "The Death of Stephen Biko" en "I Don't Want a Bunny Wunny" een grappige anekdote over president Jimmy Carter.

de pareltjes zijn o.a. het hoopvolle "The Unknown" en het ontroerende met publiek gezongen "Peace Will Come".

jammer dat veel nummers vooraf worden gegaan door gesproken intro's. vanwege die intro's hou ik het bij 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
Recorded at Old Town School of Music, Chicago (May 15th, 1988)

Tom Paxton: vocal, guitar
Billy Panda: guitar, mandolin, banjo
Rich Maisel: bass

de tekst van "Peace Will Come" is wellicht meer relevant dan ooit tevoren:

"Peace will come
And let it begin with me

We need peace
And let it begin with me

Oh, my own life
Is all I can hope to control
Oh, let my life
Be lived for the good
Good of my soul

Let it bring peace
Sweet peace
Peace will come
And let it begin with me"

het zesde album van de destijds 33-jarige Amerikaanse folkie/singer songwriter Tom Paxton wil net als de voorganger "The Things I Notice Now" niet helemaal overtuigen.

de wisselvallige kwaliteit en uitvoering van zijn liedjes is daar net als op veel van zijn andere albums debet aan. hij wisselt op "6" een aantal prachtige, melodieuze nummers zoals de opener "Whose Garden Was This", "Dogs at Midnight" en "I've Got Nothing But Time" af met een aantal te skippen nummers, zoals het met overslaande stem gezongen "Forest Lawn", het oubollige "Molly Bloom", het licht rockende "Saturday Night" en het flauwe, melige "Uncle Jack".

"Annie's Goin to Sing Her Song" met het la-la-la refrein, het folky "Angeline Is Always Friday", de piano ballad "Crazy John" en "Cindy's Cryin" ontstijgen met 3,5 sterren de middelmaat.

David Horowitz (piano, organ, vibraphone, synthesizer), jazz drummer Teddy Sommer, jazz bassist Herb Bushler en gitaristen David Bromberg en Paul Prestopino speelden mee op dit album.

een fractie beter dan zijn voorganger, maar "6" is wederom een wisselvallig album. voor de Tom Paxton liefhebber is de coherente verzamelaar "Storyteller" (1989) een aanrader. ook het reguliere album "It Ain't Easy" (1991) uit de nadagen van zijn carrière bevat merendeels prima nummers.

Album werd geproduceerd door Milton Okun
All songs written by Tom Paxton, except 6) & 11) co-written

dit album is hier zojuist geplaatst door een mede MuMe gebruiker, waarvoor dank. Tom Paxton inmiddels 85 jaar oud was eind jaren 60 onderdeel van The Greenwich Village folk scene, waar ook artiesten als Bob Dylan, Phil Ochs, Dave van Ronk deel van uitmaakten. zijn nummers zijn door tientallen mensen gecoverd. "The Last Thing On My Mind", "Ramblin' Boy", "Leaving London" etc. geschreven in zijn beginjaren zijn klassiekers. een deel van de meer dan 60 albums die hij heeft gemaakt staan hier op de site. in 2009 ontving hij een Grammy Lifetime Achievement Award voor zijn destijds meer dan 40 jaar omspannende carrière. een man met een enorme staat van dienst. dit album uit 1991 bevat 13 "originals" van "the man himself", uitgezonderd "When It's Gone, It's Gone" co-written met Fred Koller (ook een goede songwriter, van wie hier 3 albums op de site staan). dit "It Ain't Easy" is een heel fijn, coherent album zonder zwakke plekken. dit i.t.t. vele andere albums van de man, waar naast de nodige pareltjes aan songs ook vaak wat draken van nummers op staan, die uitnodigen tot "skippen", maar dat is gelukkig hier niet het geval. o.a. "Billy Got Some Bad News Today", "The Spirit Said No" en "If I Pass This Way Again" zijn van die nummers die blijven "hangen". kortom een aanrader voor liefhebbers van ingetogen, tijdloze folk/americana.
voor degenen die kennis willen maken met het werk van de man adviseer ik de compilatie Storyteller (1989) op Start Records met 16 van de beste nummers uit zijn beginjaren

het vijfde solo album van Tom Paxton is net als de voorganger "Morning Again" een stuk rijker, voller geproduceerd dan zijn eerste 3 albums, wat de uitvoering van zijn liedjes niet ten goede komt. bovendien worden 3 van de slechts 7 songs (3,6,7) op dit onsamenhangende album enigszins ontsierd door strijkers arrangementen.

niet toevalligerwijs zijn het de 3 nummers waar de productie klein wordt gehouden die er bovenuit steken, de folky ballads "Wish I Had a Troubadour", "All Night Long" ondanks de overdadige strijkers en met name de prachtige melodie van "I Give You the Morning" het prijsnummer van dit album.

het "experimentele" lang uitgesponnen "The Iron Man" met o.a. accenten van cello, fluit en flugelhorn wil niet beklijven, net zomin als de rammelende bluesy opener "Bishop Cody's Last Request".

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. zijn trouwe kompaan David Horowitz (piano), Albert Bouchard (drums) van de rockband Blue Oyster Cult, jazz bassisten Herb Bushler en Richard Davis, jazz drummer Jimmy Maddison en David Bromberg (acoustic & electric guitar). Hubert Laws de oudere broer van de befaamde jazz saxofonist Ronnie Laws speelde mee op fluit.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs written by Tom Paxton)

het vierde reguliere solo album van Tom Paxton. na een 3-tal prachtige merendeels akoestische folk albums is dit een flinke stijlbreuk met die 3 voorgaande albums. het instrumentarium is uitgebreid met o.a. een ritmesectie, blazers/strijkers, cello en toetsen.

het a-capella gezongen kinderliedje "Jennifer's Rabbit" maakt weinig indruk. ook liedjes als het melige "Mr. Blue", "The Hooker" en "Clarissa Jones" ontbreken een sterke melodie, met als dieptepunt de rommelige afsluiter "Now That I've Taken My Life" dat alle kanten opschiet.

slechts een 3-tal hoogtepunten met de lieflijke ballad "Victoria Dines Alone", het weemoedige "So Much for Winning" en de sterke melodie van het folky "Morning Again", dat niet had misstaan op zijn eerdere albums.

van de 2 anti-oorlogsliedjes is het folky "Talking Vietnam Pot Luck Blues" niet onaardig. daarentegen is "A Thousand Years" een muzikale mispeer.

op dit album speelden een 3-tal muzikanten van de psych folk/rock 60's band Earth Opera mee, t.w. David Grisman (mandocello), John Nagy (bass) en Paul Dillon (drums). singer/songwriter Peter Rowan was destijds ook lid van deze band. daarnaast leverden o.a. jazz bassist Herbert Brown en Paul Harris (toetsen) die later meespeelde op het Stephen Stills "Manassas" album (1972) bijdragen aan dit teleurstellende, wisselvallige album met helaas weinig memorabele liedjes.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs composed by Tom Paxton)

een fraai debuut album van de folkie Tom Paxton. hij was samen met vele andere muzikanten (o.a. Eric Andersen, Joan Baez, Bob Dylan, Dave Van Ronk, etc) prominent onderdeel van de Greenwich Village folk revival scene die begin 60's begon.

veelal prachtige, ingetogen folk liedjes, waarbij pareltjes als "The Last Thing on My Mind", "I Can't Help But Wonder Where I'm Bound", "My Lady's a Wild Flying Dove" en het titelnummer "Ramblin' Boy" er bovenuit steken. een enkele keer iets rijker geïnstrumenteerd met banjo op de Appalachian folk van "Harper" of fraai harmonica spel op "Fare Thee Well Frisco".

een 4-tal mindere nummers "Daily News", "High Sheriff of Hazard", "Standing on the Edge of Town" en het jolige, melige kinderliedje "Goin' to the Zoo" gooien wat roet in het eten, zoals dat wel vaker op zijn albums het geval is, maar met verder 11 bovengemiddeld goede liedjes is dit ruim 60 jaar oude debuut album een aanrader voor de liefhebber van rustige, akoestische folk muziek voorzien van merendeels prachtige melodieën.

opvallend is de bijdrage van Felix Pappalardi die later bassist werd bij de rockband Mountain en o.a. albums produceerde van Cream en Jack Bruce.

Album werd geproduceerd door Paul Rothchild
Recorded at Mastertone Recording Studios, New York City
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: acoustic guitar, vocals
Barry Kornfeld: 2nd guitar, banjo, harmonica
Felix Pappalardi: guitarrron

het derde album van de "living legend" folk troubadour/story teller Tom Paxton is een aanrader voor de liefhebber van authentieke, pure akoestische folk.

in tegenstelling tot tijdgenoot Bob Dylan die in het begin van zijn carrière veel traditionals speelde, schreef Tom Paxton van begin af aan zijn eigen songs. op dit album staan 13 verhalende liedjes voorzien van prachtige melodieën, geweldig gezongen met de aangename ietwat zoete "folky" stem van Tom Paxton.

"Leaving John", de Appalachian folk van "The King of My Backyard", "When You Get Your Ticket" en de afsluiter "Outward Bound¨ zijn alle pareltjes, waar de meeste andere liedjes niet of nauwelijks voor onder doen. veel folk ballads met een enkel aanstekelijk liedje zoals "All the Way Home".

slechts de 2 grappig bedoelde nummers "Is This Any Way to Run an Airline" en "Talking Pop Art" die je in de tijdgeest van de 60's dien te plaatsen vallen nu wat uit de toon, niet alleen vanwege de teksten maar ook door de manier waarop deze muzikaal worden uitgevoerd slaan deze minder goed aan.

het is enigszins wrang om te constateren dat zijn protest liedje "I Believe, I Do" over het klakkeloos volgen van (politieke) leiders 60 jaar later niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.

Tom Paxton wilde ten tijde van dit album trouw blijven aan zijn folk roots. desgevraagd noemde hij de opkomst destijds van "folk rock" grappend "folk rot", maar hij zou op het volgende album "Morning Again" alsnog meer elektrisch te werk gaan met toevoeging van o.a. drums en elektrische gitaar.

op "Outward Bound" naar mijn mening 1 van zijn beste albums werd Tom Paxton (acoustic guitar, vocals) alleen begeleid door Barry Kornfeld (2nd guitar) en bassist Bill Lee (vader van de bekende filmregisseur Spike Lee, maar dat terzijde).

Album werd geproduceerd door de vermaarde producer Paul Rothchild, bekend van zijn vele producties met o.a. The Doors, Janis Joplin, Bonnie Raitt en The Paul Butterfield Blues Band.

Recorded at United/AAA Studios, New York City

zoals die er wel meer heeft gemaakt, is dit een nogal wisselvallig album van de inmiddels 88-jarige folk legende, activistische Tom Paxton die meer dan 60 albums op zijn naam heeft staan waaronder flink wat live albums en albums met kinderliedjes. "How Come the Sun" is het eerste van 3 albums die hij voor het label Reprise opnam.

op dit album staan 6 eigen nummers van Tom Paxton plus een 3-tal nummers (2,8 en 9) die hij samen schreef met muzikant/producer David Horowitz. de melige bluesy opener "I Had to Shoot That Rabbit" met overstuurd klinkende "synths" en het dreinende "General Custer" zijn draakjes en ook "Icarus" en "Little Lost John" maken weinig indruk, maar vanaf de prachtige ballad "She's Far Away" volgen er een aantal ingetogen folk pareltjes, zoals "Prayin' For Snow" met fraaie harmonica accenten, "Louise" niet te verwarren met de Paul Siebel song en de schitterende melodie van "A Sailor's Life" met weemoedige klanken van de melodica. het ietwat jazzy titelnummer "How Come the Sun" dat het album afsluit valt daarna wat tegen.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor David Horowitz (piano, organ, melodica, synthesizer, back-up vocal) en Marc Horowitz (acoustic & electric guitars, banjo).

de re-issue uit 2018 (BGO) bevat 4 prachtige folk liedjes met stuk voor stuk mooie melodieën die de mindere liedjes van "How Come the Sun" ruimschoots compenseren. de nummers zijn "The Marvelous Toy", "Beau John" een "civil right" ballad, "Deep Fork River" en "My Dog's Better Than Your Dog" afkomstig van de "Tom Paxton EP" (1967). vandaar toch 4 sterren.

Album werd geproduceerd door David Horowitz & Tom Paxton
Recorded at Media Sound Inc., New York
(except tracks 1,8,9 recorded at Sound Techniques, London)

de folk legende Ramblin' Jack Elliott vertolkt op dit album allemaal oude country blues nummers uit de periode van de "Great Depression", de wereldwijde economische crisis uit de jaren 1930.

het album begint met de piano riedels van de blues ballad "Riding High Water Blues" (Blind Lemon Jefferson) en eindigt op dezelfde manier met het profetische "Please Remember Me" (Walter Davis) van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack.

tussendoor veel in slow-blues stijl gespeelde nummers die op den duur wat eenvormig klinken met als uitschieters het ingetogen "Soul of a Man" (Blind Willie Johnson) met een fraaie slide gitaar partij, het iets uitbundigere "Richland Woman Blues" (Mississippi John Hurt) en "How Long Blues" (Leroy Carr) met wederom een fraaie slide en prachtige accordeon accenten van David Hidalgo.

de niet bij naam genoemde nummers zijn verder van Reverend Gary Davis (2), Lonnie Johnson (3), Son House (6), Tampa Red (7) en Furry Lewis (8).

hoor de man liever in een meer folky setting maar dat is een smaak kwestie. hulde aan Joe Henry die dit project opzette en op wat normaliter het laatste studio album van Ramblin' Jack Elliott zal blijken.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at the Garfield House, South Pasadena, California

Ramblin' Jack Elliott: vocals, acoustic guitar
Greg Leisz: acoustic guitar, mandolin, mandola, dobro & Weissenborn
David Pilch: upright bass
Jay Bellerose: drums, percussion
Keefus Ciancia: piano, keyboards
David Hidalgo: acoustic guitar, accordion
Van Dyke Parks: piano, vibraphone

een fraaie verzamelaar van de folk troubadour "living legend" Ramblin' Jack Elliott die ooit in 1956 debuteerde met de EP "Woody Guthrie's Blues".

deze verzamelaar met Amerikaanse folk muziek met een enkele keer een blues of country sausje is als volgt samengesteld:

1 t/m 10 van het album "Talking Woody Guthrie" (1966)
11 t/m 17 van het album "Muleskinner" (1964)
18 t/m 24 van het album "Roll On Buddy" (1964) met Derroll Adams

de nummers werden voor cd geproduceerd door Tony Engle en de geluidskwaliteit is prima.

veel Woody Guthrie songs, een aantal traditionals en public domain liedjes plus 1 cover "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller en 2 covers "Mule Skinner's Blues" en "All Around the Water Tank" van country icoon Jimmy Rodgers.

authentieke, pure folk muziek die duidelijk maakt waar Bob Dylan mede de mosterd vandaan haalde toen hij aan het begin van zijn carrière stond. Ramblin' Jack Elliott horen we met zijn zang, akoestische gitaar en af en toe een harmonica. op 4 nummers (20,21,23 en 24) speelt hij samen met folkie Derroll Adams (vocal & banjo).

meerdere nummers zou hij later opnieuw opnemen en verschenen in nieuwe versies op o.a. "Kerouac's Last Dream" (1981) en zijn sterke comeback album "South Coast" (1995).

citaat uit de liner notes van de Engelse folkmuzikant singer/songwriter (wijlen) Wizz Jones:

"Jack Elliott, born in Brooklyn in 1931, Elliott Charles Adnopoz, the son of a doctor, ran away to join a rodeo, sailed boats, rode trucks, met Woody Guthrie and became Jack Elliott * so much has been told of this romantic legend over the years that it's difficult not to echo all the stories and historical details once again in these notes * suffice to say that for me, along with countless other budding guitar flat-pickers of the late 1950's Jack was the hero who started it all

These are some of the first recordings that Jack made soon after his arrival in London, hanging out at the Yellow Door Flophouse by day and singing in Soho by night to hungry beatniks at The Roundhouse and then on to entertain well-heeled night-owls at The Blue Angel * all too soon he was gone, away across Europe on some mad adventure and although he was to return a couple of times and record more songs these are the tapes that inspired a generation"

"The Long Ride" de opvolger van het sterke duet album "Friends of Mine" (1998) valt wat tegen.

een misplaatste, rammelende band cover van "Connection" (Jagger/Richards) is de zwakke opener, gevolgd door zijn eigen "Cup of Coffee" een op muziek gezet gesprek tussen hem en Tom Russell. leuk om 1 keer te horen maar daar blijft het bij. ook de Tom Waits band cover "Pony" en de "spoken words" van "True Blue Jeans" willen niet beklijven.

de spaarzaam geinstrumenteerde folky nummers die dat wel doen zijn o.a . "Ranger's Command" (Woody Guthrie), de klassieker "St. James Infirmary" (public domain) met Dave Van Ronk op zang en gitaar en een ander public domain liedje, het lieflijke "Picture from Life's Other Side" met extra zang van Maria Muldaur.

"East Virginia Blues" (public domain) met Dave Alvin (vocals & guitar) en Norton Buffalo (harmonica), het duet met Tom Russell op diens "The Sky Above and the Mud Below" en de bluegrass van "Take Me Back and Try Me One More Time" (Ernest Tubb) met fraai fiddle spel zijn eveneens sterkhouders. de 2 afsluitende klein gehouden ballads "Diamond Joe" (public domain) en "With God on Our Side" (B. Dylan) sluiten dit album fraai af.

een 4-tal missers op dit wisselvallige album dat wat rijker en voller geïnstrumenteerd is dan het door Ramblin' Jack Elliott volledig solo ingespeelde "South Coast". gelukkig worden die 4 nummers voldoende gecompenseerd door 9 andere sterk uitgevoerde liedjes. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Roy Rogers
Recorded at Prairie Sun Studios, Cotati, California

de liefdevol geschreven liner notes bij dit album zijn van Dave Alvin & Tom Russell

deze opvolger van het album "Kerouac's Last Dream" liet 24 jaar op zich wachten. Ramblin' Jack Elliott is een Amerikaans folk icoon/legende die in zijn jonge jaren "on the road" was met o.a. Woody Guthrie en destijds samen met hem van grote invloed was op een hele generatie jonge folk artiesten waaronder John Sebastian en Bob Dylan.

op dit cover album staan liefst 4 Woody Guthrie nummers (1,4,9 en 11), plus covers van "Will James" (Ian Tyson), de traditional "The Buffalo Skinners", "Rake and Ramblin' Boy" (Derroll Adams), "South Coast" (Lillian Bos Ross) en een prachtige versie van "If I Were a Carpenter" (Tim Hardin).

"Cocaine Blues" (Reverend Gary Davis) werd door Jackson Browne gecoverd op zijn album "Running On Empty" en het veel gecoverde "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller werd o.a. door Eric Clapton gecoverd op het "Unplugged" album.

(h)eerlijke "story telling" gezongen met een goed bij (falsetto) stem zijnde Ramblin' Jack, waarbij hij op dit "less is more" album zichzelf begeleid op akoestische gitaar.

12 sterk uitgevoerde nummers met als hoogtepunten "If I Were a Carpenter", "The Buffalo Skinners", de Woody Guthrie nummers "Talkin' Dust Bowl" en "Ludlow Massacre" en het aanstekelijke "Rake and Ramblin' Boy" van zijn muzikale maatje Derroll Adams met wie hij vaak samen toerde.

Ramblin' Jack Elliott trad in 2020 op 90-jarige leeftijd nog regelmatig op. petje af voor deze legendarische cowboy, een imago dat hij zichzelf graag aanmeet.

"South Coast" won in 1996 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album". de liner notes en lof uitingen aan zijn adres werden o.a. geschreven door Guy Cark, Joan Baez, Jackson Browne, Ian Tyson, Greg Brown, Jerry Jeff Walker, John Wesley Harding, Doc Watson, Bobby Weir, Peter Rowan, Artie Traum, Stefan Grossman, Tim Grimm, Buck Ramsey en Tom Russell.

Album werd geproduceerd door Bob Feldman
Recorded at Pachyderm Studios, Cannon Falls, Minneapolis

Ramblin' Jack Elliott: vocals and guitar

vandaag terecht veel aandacht hier op MuMe voor de onlangs op 74-jarige leeftijd overleden Chris Rea.

op dit duet album uit 1998 van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack Elliott zijn vele muzikale grootheden te horen die ons helaas inmiddels zijn ontvallen, te weten Guy Clark, Rosalie Sorrels, Nanci Griffith, John Prine, Jerry Jeff Walker en Norton Buffalo, wat de nummers op dit album een extra lading geeft.

Ramblin' Jack Elliott is een folk legende die past in het rijtje van o.a. Bob Dylan, Pete Seeger en Woody Guthrie. er staan heel wat pareltjes op "Friends of Mine", zoals "Last Letter", de hemels mooie harmoniezang van Emmylou Harris en Nanci Griffith op "Rex's Blues" (Townes Van Zandt), het ontroerende "Walls of Red Wing" (B. Dylan) met de onvolprezen John Prine, "He Was a Friend of Mine" (B. Dylan) met Jerry Jeff Walker, "Dark as a Dungeon" (Merle Travis) met Guy Clark en de solo door Ramblin' Jack Elliott gespeelde en gezongen Tim Hardin cover "Reason to Believe".

een prachtig, ingetogen album met akoestisch uitgevoerde klassiekers waarbij de sleutelwoorden authentiek, puur en oprecht mij te binnen schieten. behalve de akoestische gitaren en een enkele keer drums (Jimmy Sanchez) worden er prachtige accenten aangebracht door o.a. Norton Buffalo (harmonica), Tom Rigney (violins) en Billy Wilson (accordeon).

Album werd door Ramblin' Jack opgedragen aan Townes Van Zandt (his spirit lives on ...) en geproduceerd door Roy Rogers

de liner notes zijn van de inmiddels overleden Susanna Clark (vrouw van Guy Clark)

"Jack and Jan stayed with us in the Spring of '97. Jack and I surprised each other in the kitchen at 7:00 a.m. one morning, and over coffee someone lowered the Jim Beam.

At the kitchen table Jack took me on a magical tour from Brooklyn to herding cattle with Ian Tyson in Canada. From Woody Guthrie to his San Francisco boat, from New Orleans to folkhouse Bob Dylan. And he drew pictures the whole time. Spellbound, he sang songs, and I sang songs back at him, and I drew pictures back at him. And I wrote stuff down when words got so memorable they were unmemorizable. He attented to details of life that go unattended and go wanting, were it not for Jack's passing them along with his precise poet's report. Laughed a lot and he let me cry about Townes. By mid-afternoon Guy had checked on us a lot but he said, "There was such an electric arc of understanding, I wouldn't touch it with welding gloves".

John Prine found us at 7:00 p.m., same table, same robe, same cups, when he came to cart Jack off to dinner.

I know Jack will take you to all the places he took me with this album. I don't miss Jack 'cause he's still here, the songs, drawings, laughter and stories. Listen and you'll be at our kitchen table".

I love you Jack,
Susanna Clark (December 5, 1997)

deze opvolger van het sterke "Acadie" album liet 4 jaar op zich wachten. 13 eigen liedjes van Daniel Lanois waarvan 1 de sterke ballad "Still Learning How to Crawl" co-written met Daryl Johson plus 1 cover de funky chant "Indian Red" van New Orleans legende George Landry.

waar "Acadie" heel consistent was vliegt het op dit album wat meer alle kanten op. de heerlijke melodieën van "Unbreakable Chain", het in het Frans gezongen "The Collection of Marie Claire" en "Sleeping in the Devil's Bed" zijn n.m.m. de prijsnummers en hadden inderdaad niet misstaan op "Acadie" zoals hierboven reeds eerder opgemerkt.

de atmosferische bluesy opener "The Messenger", het naar een climax toewerkende "For the Beauty of Wynona" en de ingetogen afsluiter "Rocky World" horen eveneens bij de sterkhouders.

helaas staan daar wel een aantal mindere nummers tegenover, zoals de wat stuurloze, chaotisch klinkende nummers "Brother L.A." en "Waiting", het sterk ritmische "Beatrice" en de wat mindere ballad "Death of a Train". de "soundscapes" op die nummers maskeren een beetje het gebrek aan een goede melodie.
ook het rockende "Lotta Love to Give" wil niet beklijven.

behalve Daniel Lanois (guitar) speelden mee Daryl Johnson (bass, percussion, vocals, drums), Malcolm Burn (keyboards, guitar), Bill Dillon (guitar, guitorgan, mandolin) en Ronald Jones (drums).

3,5 sterren voor dit na het prachtige"Acadie" toch wel teleurstellende wisselvallige album.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded at Real World Bath, TakLab Paris, Dog Town Dublin, Grant Ave Canada, Kingsway New Orleans

alweer 44 jaar geleden dat dit live concert van het legendarische duo Simon & Garfunkel in hun thuisstad New York werd opgenomen.

alle eigen nummers van maestro songwriter Paul Simon plus een 4-tal covers, de traditional "Scarborough Fair", het aloude "Wake Up Little Susie" (Boudleaux & Felice Bryant) een hommage aan 1 van hun inspiratiebronnen de Everly Brothers, "Maybellene" (Chuck Berry) en een verrassende cover "A Heart in New York" van het Schotse duo Gallagher & Lyle, een akoestisch gespeeld klein gehouden liedje prachtig gezongen door Art Garfunkel.

hoogtepunten te over waarbij de Paul Simon songs van zijn solo albums, zoals "Me and Julio Down by the Schoolyard", "Fifty Ways to Leave Your Lover" en "Late in the Evening", de laatste in een uitvoering die de studio versie overtreft, naadloos aansluiten bij de vele Simon & Garfunkel klassiekers.

na al die jaren is dit geweldige live album nog steeds een feestje voor de oren. het zal daar in Central Park, New York City op 19 september 1981 een gedenkwaardige avond zijn geweest.

Album werd geproduceerd door Paul Simon, Art Garfunkel, Phil Ramone & Roy Halee

All vocals by Paul Simon & Art Garfunkel
Steve Gadd/Grady Tate: drums
Paul Simon, David Brown, Pete Carr: guitars
Anthony Jackson: bass
Richard Tee: keyboards
Rob Mounsey: synthesizer
John Gatchell, John Eckert: trumpets
Dave Tofani, Gerry Niewood: saxophones

zoals hierboven reeds vermeld zijn dit inderdaad merendeels eerder opgenomen nummers uit 1977/1978 sessies ten tijde van het album "Very Extremely Dangerous" aangevuld met opnames uit 1994.

11 sterke eigen nummers van Eddie Hinton die vanwege zijn krachtige, soulvolle stem ook wel de blanke Otis Redding werd genoemd, plus 2 geweldige covers "Sad Song" (Otis Redding/Steve Cropper) ook wel bekend als "Fa-Fa-Fa-Fa-Fa" en het wilde, energiek rockende "Ubangi Stomp" (Charles Underwood) eveneens bekend in de versie van Jerry Lee Lewis. die gekte is ook terug te horen op zijn eigen "I Got My Thang Together".

de soul ballad "Hard Luck Guy" is een geweldige opener waar de andere ballads niet voor onder doen, waarbij de meer up-beat songs voor een fijne afwisseling zorgen.

het samen met singer/songwriter Donnie Fritts geschreven "Three Hundred Pounds of Hongry" werd door Tony Joe White opgenomen op zijn album "The Train I'm On". op de afsluitende ballad "What Would I Do Without You" zingt Dan Penn de backing vocals.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Johnny Sandlin (electric guitar, bass, drums), Spooner Oldham (Hammond B3, Wurlitzer piano), Clayton Ivey (piano), Jimmy Johnson (electric guitar), Roger Hawkins (drums) en David Hood (bass).

de nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton en Johnny Sandlin.

bezielde, gedreven funky r&b, blues en soul klanken op dit postume restjes album die naar meer smaken.

citaat uit de liner notes van Peter Thompson

"One Eddie Hinton song, the title track for this album, is in some respects hauntingly prophetic. While his peers, including Duane Allman, Bob Dylan, and virtually everyone who participated in making records in Muscle Shoals, Alabama, held Eddie's singing, song-writing and guitar playing in high esteem, most of the general public never got a chance to appreciate Eddie's music. Eddie was an integral part of the emerging Muscle Shoals sound of the late sixties and early seventies working alongside the famed Muscle Shoals Rhythm Section. His talents as producer, singer, songwriter and gifted guitarist are ever present on the many sessions recorded at Quinvy, Fame and Muscle Shoals Sound Studios. Aretha Franklin, Wilson Pickett, Joe Tex, The Staple Singers, Solomon Burke, and Sam and Dave are a few of the soul greats that benefited from his unique "funky" guitar picking and song poetry"

uit de liner notes van Jerry Wexler

"A scene that always sticks in my mind is Dylan on the back porch of the Muscle Shoals Studio, trading licks on acoustic guitar with Eddie Hinton. They buddled up and for a while were inseparable. How strange and wonderful then, to remember Bob Dylan and Eddie Hinton as soul brothers - two poets, one world-renowned, the other known only to a few friends, neighbors, and fans, both riveting artists, both brilliant"

een fraaie verzamelaar van het onvolprezen Los Lobos gezelschap. voor wie het weten wil deze is als volgt samengesteld:

Disc 1 (1 t/m 22)

1. "Volver, Volver" een live versie van deze Tex Mex klassieker
2,3,4 van het album "Los Lobos del Este de Los Angeles" (1978)
5,6 van de EP "and a Time to Dance" (1983)
7 t/m 10 van "How Will the Wolf Survive" (1984)
11 t/m 16 van "By the Light of the Moon" (1987)
14 "Carabina 30-30" een live track
17,18 van de soundtrack "La Bamba" (1987)
19,20,21 van "La Pistola y el Corazon" (1988)
22 "The Monkey Song" van de Disney verzamelaar "Stay Awake" (1988)

Disc 2 (23 t/m 41)

23. "Someday" niet eerder uitgebrachte "outtake" van het album "The Neighborhood"
24 t/m 28 van "The Neighborhood" (1990)
29. "Bertha" (R. Hunter/J. Garcia) een live uitvoering. de studio versie verscheen eerder op "Deadicated: A Tribute to Grateful Dead" (1991)
30 t/m 35 van "Kiko" (1992)
36 "Bella Maria de Mi Alma" van soundtrack "The Mambo Kings" (1991)
37. live versie van "What's Going On" (Marvin Gaye)
38,39 niet eerder uitgebracht van de t.v. film "The Wrong Man"
40. "Politician" (Jack Bruce/Pete Brown) live versie
41. "New Zandu" niet eerder uitgebracht

voor de Los Lobos liefhebber die de studio albums al in huis heeft zijn de extra's van "nieuwe" nummers wat karig. los van de live uitvoeringen van nummers van die albums, bestaan die o.a. uit een live versie van "Volver, Volver" en een aantal niet eerder uitgebrachte nummers, zoals de outtake "Someday", het instrumentale "Wrong Theme" dat als typische filmmuziek klinkt, het bluesy lekker weg luisterende "Blue Moonlight" beide nummers van de t.v. film "The Wrong Man" en het stevig rockende "New Zandu".

"El Cuchipe", "La Feria de la Flores" en "Sabor A Mi" van het moeilijk verkrijgbare album "Los Lobos del Este de Los Angeles" zijn een 3-tal Tex Mex pareltjes. ook "Carabina 30-30" past in die categorie. de rockende covers van "What's Going On", "Politician" en hun eigen "New Zandu" beklijven een stuk minder.

wellicht biedt de box-set "El Cancionero: Mas Y Mas" (2000) een grotere meerwaarde dan deze verzamelaar.

Eddie Hinton is wellicht 1 van de best bewaarde geheimen van het "Southern soul" genre. hij was begin 70's een aantal jaren als sessiemuzikant/gitarist actief in de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section en speelde in die periode op een oneindig aantal nummers zijn partijen in. behalve een geweldig gitarist/zanger was de man een begenadigd songwriter. zo schreef hij samen met Donnie Fritts de Dusty Springfield klassieker "Breakfast In Bed" dat verscheen op haar "Dusty in Memphis" album. Willy DeVille coverde zijn "Help Me to Make It" op het album "Coup de Grace".

op deze verzamelaar staan alle eigen nummers waarvan een aantal co-written plus een Chuck Berry cover "Brown Eyed Handsome Man". het zijn ongebruikte of niet eerder verschenen opnames, zoals de ballad "Dreamer" dat eerder alleen op single verscheen en zijn eerste opname was als solo artiest. ook staan er ruwe versies op van "Get Off In It" en "We Got It", nummers die eerder in definitieve versies verschenen op zijn album "Very Extremely Dangerous".

de met zijn doorleefde, soulvolle stem gezongen ballads worden afgewisseld met up-tempo songs zoals de sterke opener "Build Your Own Fire", "Big Fat Woman" en "Every Natural Thing" dat gecoverd werd door Aretha Franklin. nummers waar de energie vanaf spat.

het foot-stomping "I'm Coming After You", "Brown Eyed Handsome Man" en "Dear Y'all" laten meer van zijn blues/folk kant horen (Eddie Hinton was een grote fan van John Lee Hooker). "I'm on the Right Road Now" is eveneens een heerlijk op blues geënt nummer.

"Dear Y'all" is een sterke staalkaart van 's mans kwaliteiten die slechts 51 jaar oud mocht worden.

zijn eerste 2 reguliere albums "Very Extremely Dangerous" en "Letters from Mississippi" zijn klassiekers, waarna nog 2 albums verschenen de iets mindere "Cry and Moan" en "Very Blue Highway". na zijn overlijden in 1995 verscheen nog het postume album "Hard Luck Guy".

Alle nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton (uitgezonderd "Dreamer" door Dan Penn)

Session players: Eddie Hinton - vocals, guitar, piano, harmonica
No session details documented but other players thought to be present include:
Barry Beckett - piano, David Hood - bass, Roger Hawkins - drums, Jimmy Johnson - guitar & Spooner Oldham - organ.

deelcitaat uit de liner notes (Peter Thompson, 2000)

"This album presents for the very first time the early original song writing sessions of the late and seminal Eddie Hinton. Nineteen pure gems, some polished others rough cut, all delivered with a voice that has been described as the 'epitome of unbounded emotion'.

Eddie Hinton was never in the spotlight of stardom but an unsung hero, one of the backroom men who played or wrote the hits for many of the soul legends of the late 60's and 70's. He gained the respect of critics, producers and fellow artists without huge public acclaim.

"Had it not been for his decision to play sessions Eddie could have been singing with the Allman Brothers Band whose offer he turned down"

het tweede album van TJW met 10 door hemzelf geschreven originele nummers laat muziek horen uit zijn vroege jaren, zoals ik Tony Joe White graag horen mag.

het funky, vuig "swamp" rockende "Elements and Things" zet meteen de toon. een heerlijke opener. "Roosevelt and Ira Lee" doet niet onder voor zijn klassieker "Polk Salad Annie" en de 2 meer bekende nummers het lome, veel gecoverde "Rainy Night in Georgia" is wat mij betreft in zijn uitvoering de definitieve versie. ook het groovy rockende "Old Man Willis" is een hoogtepunt.

het lekker rammelende "Woodpecker", de stuwende swamp rock van "I Want You" en "Woman with Soul" en de soulvol, doorleefd gezongen ballads "I Thought I Knew You Well" en het ontroerende "The Migrant" doen er nauwelijks voor onder.

de love ballad "For Le Ann" geschreven voor zijn vrouw dreigt een beetje ten onder te gaan in het strijkers arrangement, maar met 9 bovengemiddeld goede songs is dit album een aanrader voor de liefhebber van zijn werk met o.a. fraaie bijdragen van een blazerssectie en het geweldige orgelspel van Mike Utley.

de geluidskwaliteit van de re-issue op het label MPG (1993) getiteld "Roosevelt and Ira Lee" is goed maar had wellicht beter gekund.

Album werd geproduceerd door Billy Swan
Recorded at Monument Studios, Nashville, Tennessee & Lyn-Lou Studios, Memphis, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes:

"Tony Joe remained an important artist in the development of Southern music during the 1970's and 1980's. A variety of artists have had success with his compositions: Elvis Presley, Ray Charles, Isaac Hayes, Waylon Jennings, Jessi Colter, Roy Orbison, Wild Cherry, Jason & The Scorchers and Charlie Rich to mention a few. Among the European artists, Joe Dassin enjoyed great success with almost an entire album of White's songs. Also the "French Elvis", Johnny Halliday, has had success with Tony's music. And Tina Turner started off the 1990's with "Foreign Affair", an album that contains four Tony Joe White songs, including the title cut and worldwide Top 40 single "Steamy Windows".

een fraai live album van de inmiddels 70-jarige roots rocker Dave Alvin. een man met een respectabele staat van dienst die vele prima americana (blues, country, folk, rock) albums op zijn naam heeft staan.

op dit album staan o.a. 2 "Out In California" en "Haley's Comet" co-written nummers met de onvolprezen singer/songwriterTom Russell, een aantal blues klassiekers "Who Do You Love" (Elias McDaniels aka Bo Diddley) en "Everything's Gonna Be Alright" (Little Walter) en een enkel "public domain " liedje, het aloude bekende "Don't Let Your Deal Go Down" bekend gemaakt door o.a. Doc Watson en Lester Flatt & Earl Scruggs.

hoogtepunten en rustpunten te midden van de "roots rock" nummers zijn o.a. zijn eigen "civil war" ballad "Andersonville" en de blues/folk van "All 'Round Man" (Bo Carter) beide prachtig akoestisch, intiem uitgevoerd, waarna het weer los gaat met de rock-a-billy van "Blue Boulevard".

de fraaie bijdragen op accordeon zijn van Chris Gaffney bekend van het illustere alt.country gezelschap The Hacienda Brothers. ook de befaamde gitaarvirtuoos Greg Leisz speelde op een aantal nummers mee.

Album werd geproduceerd door Dave Alvin & Mark Linett
Recorded live at the Blue Cafe, Long Beach & The Lobero Theatre, Santa Barbara & The Neighborhood Church, Pasadena

Dave Alvin: vocals, electric, acoustic & national steel bodied guitar
Bobby Lloyd Hicks: drums, harmony vocals
Gregory Boaz: drums
Joe Terry: keyboards, h.v.
Chris Gaffney: accordion, h.v.
Rick Shea: electric, pedal & lap steel guitars, mandolin, h.v.
Brantley Kearns: fiddle, h.v.
John "Juke"Logan: harmonica
Greg Leisz: dobro (8), electric guitar (7,9)

een soort van "mystery concert". de cd (label Going for a Song/Cedar) uit 2001 geeft vreemd genoeg geen enkele informatie over wie dit album produceerde, waar of wanneer het werd opgenomen en wie er op mee speelden.

op dit live album staan veel "old school" blues nummers met een bezielde, gedreven spelende Eric Clapton zoals die in zijn hoogtijdagen klonk begeleid door een geweldige harmonica speler, een strakke ritmesectie en een fraaie blazerssectie. lekker authentieke, vuige blues rock die vanaf de sterke opener "Smokestack Lightning" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf) door dendert tot "For Your Love" een oudje van The Yardbirds geschreven door Graham Gouldman bekend van 10cc.

sterk uitgevoerde covers van o.a. "Take It Easy" en "Good Morning Little Schoolgirl" beide nummers van Sonny Boy Wiliamson, "You Can't Judge a Book By It's Cover" (Willie Dixon), "Let It Rock" (Chuck Berry),"Who Do You Love" en "I'm a Man" beide van Elias McDaniel aka Bo Diddley, "I Got Love If You Want" (James Moore aka Slim Harpo) en "Respectable" (The Isley Brothers).

het schuurt, wringt en spettert van alle kanten op dit ouderwets klinkende blues album, waarop niet alle lead vocalen van Eric Clapton afkomstig zijn. jammer dat het album eindigt met het ietwat melige, vreemde eend in de bijt nummer "Sweet Music" want daarvoor valt er veel moois te horen.

kon op internet verder geen info vinden over dit album dat bij mijn weten geen bootleg is. wellicht dat IntoMusic of anderen over meer informatie beschikken.

een lichte tegenvaller deze "Lake Placid Blues", waarbij met name de gladde, gepolijste productie de muziek in de weg zit. wat blijft is de warme, donkere, gruizige stem van TJW en zijn fraaie gitaar en harmonicaspel, maar het oude vuur lijkt op dit album nagenoeg verdwenen.

14 originals waarvan hij er 6 samen met zijn vrouw Leann White schreef en de slappe ballad "The Guitar Don't Lie" met de Franse zanger Joe Dassin. helaas wakkeren de andere ballads zoals "Paris Mood Tonight", "Louisiana Rain", "These Arms of Mine" het vuurtje ook niet aan, met als dieptepunt de afsluiter "I'll Make Love Good For You", dat wel erg naar mainstream neigt.

hoogtepunten zijn de sterke mid-tempo opener "Lake Placid Blues", het pittig stuwende "Menutha" en de up-beat nummers "The Beach Time" en "High Horse". ook de bluesy intrumental "Wampus Kitty" en het als vintage TJW klinkende "Yo Yo Man/Garter Belt" met een lekker grommende Tony Joe laten iets van zijn oude glorie horen.

verder n.m.m. teveel middelmatige songs die nogal eenvormig en inwisselbaar klinken, maar fijn dat anderen zoals ouwekock en Rainmachine dit album anders ervaren. "Lake Placid Blues" ervaar ik als de minste van de 3 albums uit de begin 90's. de voorgangers "Closer to the Truth" en "The Path of a Decent Groove" bevallen een stuk beter. de opvolger "One Hot July" werd een "return to form".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Leland Sklar (bass), Kenny Aronoff/Curt Bisquera (drums), Benmont Tench (keyboards), Luis Conte (percussion) en Natalie Jackson/Marleena Jeeter (background vocals)

Album werd geproduceerd door Chris Lord-Alge, Roger Davies & Tony Joe White
basic tracks recorded at Ocean Way, Los Angeles

de opvolger van het sterke "Closer to the Truth" met liefst 13 nummers, waarvan 2 (tracks 2 en 4) geschreven door zijn vrouw Leann White en 2 (tracks 5 en 9) co-written met gitarist, singer/songwriter Ricky Ray Rector die op deze nummers meespeelde op akoestische en slide gitaar. alle overige nummers zijn van de hand van TJW.

wederom een mix van zijn "swamp" blues rock en ballads, zoals "I Want to Be with You", "Tina" met een liefdevolle, ontroerende tekst dat hij schreef voor de toen nog in leven zijnde Tina Turner, "Always the Song" en "The Coldness of the Chain". ervaar de ballads op dit album niet als zijn beste.

hoor de man liever in de mid-tempo loom rockende en swingende songs als de ijzersterke opener "On the Return to Muscle Shoals", "Catawalling Alley in Nice" met fraaie accenten van de "Spanish guitar" en saxofoon, "Backside of Paradise" en "Way Down South" of het iets vuigere "Jaguar Man", maar ook van de in die stijl gespeelde nummers ervaar ik o.a. "Mojo Dollar" en "2 Hot for U" als mindere tracks.

TJW speelde inderdaad zelf veel in maar volgens de liner notes spelen op alle nummers Jay Davis (bass) bekend van zijn samenwerking met Rod Stewart met wie hij samen diens hit "Baby Jane" schreef en Giles Reaves (drums, bass) mee. Jim "Blind Bubba" Spake speelde mee op saxofoon (tracks 2,3 en 4).

de gepolijste productie van dit album had wat aardser mogen zijn. mis het rafelige, rauwe randje en de "Louisiana groove" van zijn albums uit de begin 70's. binnen zijn oeuvre (voor mij althans) geen Top 5 materiaal. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4.

Album werd geproduceerd door TJW en opgenomen in zijn eigen thuisstudio ( "it was cut in The Swamp")

na een lange stilte van 8 jaar verscheen deze opvolger van het wisselvallige "Dangerous" waarop TJW iets teveel meeliftte op de destijds populaire disco en funk genres.

dat blijft gelukkig achterwege op dit album met 12 eigen nummers waarvan hij er 3 samen schreef met zijn vrouw Leann White. fraaie mid-tempo (blues) rockende nummers zoals de sterke opener "Tunica Motel", "Steamy Windows", "Love M.B." en "Bare Necessities" worden afgewisseld met de slow blues ballad "Ain't Going Down This Time" en het merendeels akoestische folky "Cool Town Woman", 1 van de prijsnummers samen met het aanstekelijke "Bi-Yo Rhythm".

een aantal nummers "Good in Blues", "The Other Side" en het titelnummer neigen mij iets teveel naar mainstream. met name op die nummers mis ik het rafelige, rauwe randje zoals te horen valt op mijn persoonlijke favoriet het gelijknamige "Tony Joe White" (1971).

"Closer to the Truth" is een stuk consistenter dan zijn voorganger. de sound hiervan werd voortgezet op de albums "The Path of a Decent Groove" en "Lake Placid Blues". met het album "One Hot July" (1998)
zou hij deels terugkeren naar zijn Louisiana roots. de sound daarvan is meer "down to earth" en minder gepolijst dan de 3 eerder genoemde albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White
Recorded at Muscle Shoals Sounds, Alabama

Tony Joe White: guitars, harmonica, whomper, "swamp box"
Roger Hawkins: drums
David Hood: bass
Steve Nathan: keyboards
Spooner Oldham: Wurlitzer piano
Harvey Thompson: horns
Mickey Buckins: percussion

"Uncovered" is wellicht het meest radiovriendelijke album dat Tony Joe White ooit maakte. een album met merendeels eigen nummers plus een aantal co-written nummers met zijn gasten, waarvan "Louvelda" (met J.J. Cale) en "Shakin' the Blues" (met Waylon Jennings) het meest aanspreken, zoals ook de heerlijke opener, zijn eigen "Run for Cover" dat doet.

van de nieuwe opname van zijn klassieker "Rainy Night in Georgia" prefereer ik de originele versie van zijn 2e album "Continued". verder weinig tot geen slechte liedjes op dit album, maar ze willen lang niet allemaal "raken" wat vermoedelijk ondanks al het muzikale vakmanschap te wijten is aan de nogal gepolijste, "veilige" productie.

behalve TJW (lead vocals, guitar, harmonica, whomper stomper, swamp box) en de "gasten" speelden mee Jeff Hale (drums, percussion), Bobby Turner (bass, pedal steel), Carson Whitsett (B3 organ, wurlitzer, piano), Wayne Jackson (trumpet, trombone), Tom McGinley (baritone sax) plus een koortje van The Settles Connection.

vermijd liever het woord gezapig maar mis hier op "Uncovered" net als MarkS73 ook de bezieling en het vuur van zijn 70's albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Jody White

citaat uit de liner notes van Tony Joe White (Early Summer 2006)

"I want to thank all the musicians in this music who played with their hearts and stayed up late with me in the old studio, and made sure we had it before anyone went home.

The five men, Mark, J.J., Eric, Waylon, Michael, in these songs; I have looked up to and loved their music for so long and never dreamed we could all be on the same album at one time.

Special thanks to Jody, my son, producer and manager. He had this idea a few years back and I said "J.D. if you can pull this off it will be the all-time thing". I never thought all of them would cut these songs with me but they put their souls into it and would sometimes play and sing extra tracks so we could have a choice. The thing is, any one of their takes would have done it!"

zoals hierboven al vermeld fraaie harmoniezang op dit ingetogen "folk" album van de halfzussen Lucy en Martha Wainwright met spaarzame muzikale begeleiding.

los van de slaapliedjes o.a. "Prairie Lullaby" (Jimmie Rodgers) zijn het vooral de covers die indruk maken, waaronder "Hobo's Lullaby" een prachtig nummer van de Amerikaanse folkzanger Goebel Reeves dat ook gecoverd werd door Woody en zijn zoon Arlo Guthrie, "El Condor Pasa" (Paul Simon), "Our Mother the Mountain" (Townes Van Zandt), "End of the Rainbow" (Richard Thompson), "Dusty Skies" (Cindy Walker) en het Ierse folkliedje "Do You Love an Apple" mede geschreven door Donal Lunny en Micheal en Triona Ni Dhomhnaill die indruk maken.

een 2-tal liedjes "Lulllaby" en "Screaming Issue" (co-written Terre Roche) werden mede geschreven door Loudon Wainwright. "Long Lankin" en "Go Tell Aunt Rhody" zijn fraai bewerkte traditionals. Anna McGarrigle zingt mee op de "Baby Rocking Medley" (Rosalie Sorrels) en haar zus Jane speelt piano op "Russian Lullaby" (Irving Berlin).

Album werd geproduceerd door Brad Albetta
Recorded at Studio 63, St-Sauveur-des-monts, Quebec, Canada

de basis bezetting:

Martha Wainwright & Lucy Wainwright Roche: voice & guitars
Brad Albetta: bass, keyboards, organ
Eloi Painchaud: harmonica, banjo
Joel Zifkin: violin

net als volume 1 is "Country Got Soul" volume two zoals de titel aangeeft een mix van country en soul met vleugjes blues, funk en rock, hoewel het nummer "Stone Head Blues Band" van de Eric Quincy Tate band meer aan vroege "Southern rock" doet denken.

een fraaie verzamelaar die als volgt is samengesteld:

1. Tony Joe White een nummer van het album "Tony Joe" (1970)
2. Sandra Rhodes van "Where's Your Love Been" (1973)
3. Wayne Carson van "Life Lines" (1972)
4. Townes Van Zandt van "In the Beginning" (verzamelaar 2003, opname uit 1966)
5. Larry Jon Wilson van "New Beginnings" (1975)
6. Shirl Milete van het gelijknamige album (1969)
7. Jim Ford van "Harlan County" (1969)
8. Bobbie Gentry van "Fancy" (1970)
9. Eddie HInton van "Hard Luck Guy" (1999, opname uit 1980)
10. Travis Wammack van "Not For Sale" (1975)
11. Donnie Fritts niet eerder verschenen
12. Eric Quincy Tate van het gelijknamige album (1970)
13. Rob Galbraith van "Nashville Dirt" (1970)
14. Bonnie Bramlett van "It's Time" (1974)
15. Dan Penn/Chuck Prophet niet eerder verschenen

sterkhouders zijn o.a. de nummers van Tony Joe White, Larry Jon Wilson, Bobbie Gentry en Eddie Hinton met als goede tweeden die van Sandra Rhodes, Wayne Carson, Travis Wammack en Donnie Fritts.
de overige nummers inclusief die van Townes Van Zandt beklijven een stuk minder. "Big Country Blues" gezongen door Shirl Milete is eveneens een door TVZ geschreven nummer.

deelcitaat uit de liner notes (Les Back):

"Like its predecessor this album is a homage to the under-acknowledged talents of the southern songwriters and white session players who played a critical role in defining soul music. Their story is a complicated one that dances across the lines of colour and segregation. "It's amazing what close cousins country and soul music are" says Sandra Rhodes.

The music on this album comes from a golden era of southern song populated by legendary personalities. Combine Music in Nashville (the pubishing arm of Fred Foster's Monument Records) was a hotbed of writers in the early seventies"

heb een beetje haat/liefde verhouding met dit album dat te lijden heeft onder de 80's productie en waarop bovendien de destijds heersende disco en funk trends overheersen.

"Dangerous" is een lekker funky opener en heeft nog iets weg van zijn oude swamp rock sound. ook "Naughty Day" met een fraaie saxofoon solo en de up-tempo nummers "Swamp Rap" en het zeg maar ondeugende "Do You Have a Garter Belt" met zijn "haw haw" gegrom zijn het beluisteren waard. iets wat ook geldt voor de sterke melodie van "Down By the Border" met lichte Tex Mex invloeden van de Spaanse gitaar en de fraaie soulvol gezongen afsluitende ballad "You Just Get Better All the Time" met o.a. de tekst

"And so down through the years
You never tried to change my ways
You never made me feel I had to say
I'm sorry

You just get better all the time
And just today I heard you read my mind
That kind of magic is so hard to find"

de swamp disco van tracks 3 en 4 en de love ballads "Lady in My Life" en "We Belong Together" laten een soort van swamp lounge muziek met koortjes horen, die aan de "slick" sound van Michael McDonald doen denken en daar moet je van houden. vanwege deze 4 nummers 3,5 sterren voor dit wisselvallige "Dangerous" album.

Album werd geproduceerd door Ron "Snake" Reynolds
Recorded at Cotton Row Studio, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: lead vocal, harmonica, guitars
Marvell Thomas, Shane Keister, Alan Steinberger: keyboards
Jeff Hale: drums, percussion
Steve Cobb: bass
Terry Mc Millan, "Snake": percussion
Sam Levine: saxophone
"The Cherry Sisters" & Mark Gray: background vocals
The Nashville String Machine: strings

prachtig intens, meeslepend "americana" album van Gillian Welch, meer folk dan alt.country waarbij tenzij ik die klanken heb gemist naar mijn mening de blue grass afwezig is, met alle 10 door haar en David Rawlings geschreven songs uitgebracht op hun eigen label Acony Records.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige lead vocalen van Gillian Welch en fraaie harmoniezang van David Rawlings. de teksten zijn een verhaal apart, het laat zich raden waar het intieme "My First Lover" over gaat, "April the 14th" verhaalt over 3 historische gebeurtenissen die op die datum plaats vonden (de moord op president Abraham Lincoln in 1865, het zinken van de Titanic in 1912 en 1 van de zwaarste stofstormen die ooit Amerika troffen in 1935) en ook de overige teksten hebben de nodige diepgang.

favorieten zijn o.a. de 2 mid-tempo liedjes "Red Clay Halo" en "I Want to Sing that Rock and Roll", het laatste nummer betreft een live opname van het live album "Down From the Mountain" waarvan een film verscheen en dat door T Bone Burnett werd geproduceerd, maar ook de rest van de veelal ingetogen liedjes worden prachtig uitgevoerd, zoals "Dear Someone", "Elvis Presley Blues", "Everything Is Free" en de sfeervolle. stemmige afsluiter "I Dream a Highway" schitterend gezongen door Gillian Welch.

jammer dat een tekst vel ontbreekt bij dit pracht album, dat benieuwd maakt naar de 4 "Boots" (The Lost Songs) verzamelaars die fysiek moeilijk verkrijgbaar blijken te zijn.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at RCA Studio B, Nashville, Tennessee

Gillian Welch: vocals, banjo, guitar
David Rawlings: vocals, guitar

Dave Rawlings is een prima gitarist en songwriter maar ben geen liefhebber van zijn ietwat geknepen, vlakke, weinig expressieve stem. iets dat zich lichtjes wreekt als hij op een heel album de lead vocalen voor zijn rekening neemt.

5 van de 9 liedjes schreef hij samen met Gillian Welch (1,5,6,7 en 9). van de overige 4 nummers bevallen mij de ingetogen ballad "I Hear Them All" co-written met Ketch Secor en het uitbundige, vrolijke "Monkey & The Engineer" van blues muzikant Jesse Fuller het beste. i.t.t. anderen hierboven ervaar ik het mat uitgevoerde, lang uitgesponnen "Method Actor" (Conor Oberst) met het daaraan gekoppelde "Cortez the Killer" (Neil Young) als 1 van de mindere nummers. ook het melige "How's About You" wil niet beklijven.

persoonlijke favorieten zijn de in blue grass stijl uitgevoerde nummers "To Be Young" co-written Ryan Adams en "It's Too Easy" en de country klanken van het melodieuze "Sweet Tooth", dat het dichtst in de buurt komt van een vertrouwd Gillian/Welch nummer.

jammer van de dominante strijkers op "Ruby" en "Bells of Harlem" die niet bij hun "roots/americana" passen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Ketch Secor (guitar, harmonica, vocals), Willie Watson (guitar, vocals), Kevin Hayes (guitjo - banjo gitaar) en Morgan Jahnig (bass) alle 4 destijds lid van het old time music gezelschap Old Crow Medicine Show, Nate Walcott (organ, trumpet) afkomstig uit de entourage rond Bright Eyes (Conor Oberst) en de vermaarde Benmont Tench (piano, organ) mede oprichter van Tom Petty & the Heartbreakers.

zeker geen slecht album maar de opvolger "Nashville Obsolete" (2015) beland bij mij vaker in de speler.

Album werd geproduceerd door Dave Rawlings

zijn album met de RCO-All Stars (1977) meegerekend werd dit het vierde solo album van de legendarische drummer/zanger Levon Helm van The Band.

een wisselvallig album met uitsluitend covers dat wat stuurloos overkomt. de pop/rock van "You Can't Win Them All" een co-written nummer van de Engelsman Andy Bown (bekend van de Engelse rockband Status Quo) en "Lucrecia" (Richard Supa) worden geweldig door Levon Helm gezongen maar beklijven niet echt. verder veel in rock 'n roll stijl gespeelde nummers (tracks 4 t/m 6) met o.a. "Get Out Your Big Roll Daddy" (Troy Seals/Roger Chapman van The Family) die wel lekker rocken en swingen maar niet allemaal even sterk zijn. ook de 2 nummers "The Got Song" en "Give a Little Bit" van de Amerikaanse singer/songwriter Tommy Talton zijn weinig memorabel.

de sterkhouders zijn de prachtig gezongen ballad "Even a Fool Would Let Go" (Tom Snow), de uitbundige versie van de klassieker "Willie and the Hand Jive" (Johnny Otis) en de sterke melodie van de afsluiter "God Bless 'Em All" met fraaie harmoniezang.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Roger Hawkins (drums), David Hood (bass), Barry Beckett (keyboards) en Pete Carr/Jimmy Johnson/Wayne Perkins (guitars) plus een blazerssectie. de hierboven genoemde Steve Cropper en Donald Dunn spelen overigens niet mee op dit album.

(wijlen) Levon Helm zou hierna nog 2 prachtige "roots/americana" albums maken, "Dirt Farmer" en "Electric Dirt".

Album werd geproduceerd door Jimmy Johson & Barry Beckett
Recorded at Muscle Shoals Sound Studios, Sheffield, Alabama

eens met bovenstaande berichten van Oldfart en Grootfaas. dit album staat vol met intense, pure muziek zonder bombast. de meer akoestische setting bevalt mij prima, maar wellicht belangrijker het songmateriaal op dit album is sterk, een stuk beter dan de laatste 5 albums die hij onder de naam The Waterboys uitbracht. dit is een prima singer/songwriter album met een andere sound dan The Waterboys. het is niet voor niks een solo album van Mike Scott, maar zoals gezegd gaat het los van de uitvoering om de kwaliteit van de songs en de songs op dit album zijn zonder uitzondering sterk. los van het titelnummer, staan er flink wat pareltjes op zoals "What do You want me to do", "City Full of Ghosts", "Wonderful Disguise", "Sensitive Children", "She is so Beautiful". en ja als de reli meter wat doorslaat, maar dit een prachtig, intiem liedje als "Learning to Love him" oplevert. als Mike Scott een vervolg op dit album in deze folky, intieme stijl zou overwegen, zou ik het zeer toejuichen. de man zou er goed aan doen, in plaats van het zoveelste matige Waterboys album af te leveren.

het vierde album van Tony Joe White rangschik ik als Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre. wellicht zijn meest "swampy" album met nummers zoals de geweldige opener "They Caught the Devil etc", de stuwende rock/blues van "My Kind of Woman", "A Night in the Life of a Swamp Fox" en "Traveling Bone", het vuig rockende "Black Panther Swamps" en het zinderende up-tempo "Voodoo Village" dat dit album afsluit. een nummer dat toegeschreven wordt aan zijn vrouw Le Ann White.

alle overige nummers zijn Tony Joe "originals" uitgezonderd het rustige, folky "Copper Kettle" van oorsprong een folk liedje van Albert Frank Beddoe dat populair werd in de versie van Joan Baez.

de slow blues van "The Change" deels gesproken en gezongen is 1 van de vele hoogtepunten. op de ballads "The Daddy", "Five Summers for Jimmy" en "I Just Walked Away" gaat het tempo wat omlaag, waarmee het fijne rustpunten zijn van dit lekker authentiek klinkende "vintage" Tony Joe White album, waarop de "string arrangements" gelukkig niet te dominant aanwezig zijn.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sounds of Memphis Studio & Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: guitar, harmonica, vocals
Robert McGuffie: bass
Sammy Creason: drums
MIke Utley: piano, organ
+ blazerssectie The Memphis Horns

over het genre "swamp rock"

"During the early 1970's critics named Tony Joe White's music "swamp rock". White was not the only exponent of swamp music, but he's the one who took it to the world. Swamp music comes from that part of country music which originated in the lowlands of the South, the area where black and white people used to work side by side in the fields"

op het zesde album van Tony Joe White overheerst inderdaad de "laid back" sound. met de sterke opener "Saturday Night in Oak Grove Louisiana" dat wel iets weg heeft van zijn klassieker "Polk Salad Annie", de heerlijke melodie van "Backwoods Preacher Man" dat als single van dit album verscheen en het "swampy" "No News is Good News" staan er welgeteld 3 iets meer up-tempo nummers op. wat mij betreft alle 3 nummers die 5 sterren verdienen.

niet alle ballads willen beklijven. daarvan steken "For Ol' Times Sake" dat gecoverd werd door Elvis Presley, die eveneens zijn "Polk Salad Annie" coverde, "Homemade Ice Cream", "Takin the Midnite Train" en de afsluiter "Did Somebody Make a Fool of You" er boven uit.

"I Want Love", "Lazy" en "California On My Mind" zijn mij iets te "laid back" en ervaar ik als wat minder memorabele liedjes. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Tom Dowd & Tony Joe White
Recorded at Quadrafonic Studios, Nashville, Tennessee
All songs written by TJW

Tony Joe White: vocals, guitar, harmonica
Norbert Putnam: bass
Kenny Malone: drums
David Briggs: piano, organ
Reggie Young: guitar

"Tony Joe" werd het derde album van Tony Joe White met 7 eigen nummers plus 4 covers, de lekker rauw gespeelde soul klassieker "Hard to Handle" (Otis Redding), een vuige versie van de blues klassieker "Boom Boom" (J.L. Hooker), het rustpuntje de piano ballad "My Friend" (Donnie Fritts/Spooner Oldham) en een cover van de soul ballad "What Does It Take" mede geschreven door soul zanger/producer Johnny Bristol.

het met zijn bekende, grommende stem gezongen en met wah wah gitaar gespeelde "Stud-Spider" is een heerlijke opener. "High Sheriff of Calhoun Parrish" en "Groupy Girl" zijn 2 TJW klassiekers. het lekker funky rammelende "Conjure Woman" nam hij later opnieuw op en verscheen op het sterke "One Hot July" (1998).

"Widow Wimberly" en "Stockholm Blues" zijn wat meer ingetogen nummers met veel ruimte voor zijn zang, gitaar en harmonica spel.

op dit album speelden mee Norbert Putnam/Tommy McClure (bass), Jerry Carrigan/Sammy Creason (drums), Mike Utley/David Briggs (organ, piano).

de re-issue op cd label MPG (1999) met als titel "Groupy Girl" met een andere hoes als hierboven, is qua geluid goed te noemen als je in aanmerking neemt dat de oorspronkelijke opnames inmiddels 55 jaar oud zijn.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Billy Swan

(deel) citaat uit de liner notes:

"For those of you who don't know Tony Joe White's history, he's the growling, sexy bluesman who came steaming out of Louisiana with the red-hot "Polk Salad Annie", in 1969. Tony Joe's whole family played music, so he was practically born into music in the small town of Oakland Grove, Louisiana. White, one of the few authentic practitioners of the swamp-rock genre, played in Tony Joe and the Mojos in his teen years, moved to Texas and led Tony and the Twilights, worked solo for some years and came into the spotlight in 1969, when he was 26 years old"

"On May 24, 2000, The Ryman Auditorium in Nashville hosted a concert of music, new and old, from the artists of "O Brother, Where Art Thou" documentarian D.A. Pennebaker recorded the show for posterity in the film "Down from the Mountain"

dat zijn een deel van de liner notes bij dit heerlijke "americana" (bluegrass, country, folk, gospel) album met live opnames van dat concert. alle liedjes zijn traditionals, uitgezonderd de 2 nummers (7 en van Gillian Welch en David Rawlings, waarvan met name "I Want to Sing that Rock and Roll" indruk maakt. ook het nummer van blues artiest Chris Thomas King is een "original".

album opener is het door de gospel groep The Fairfield Four a-capella gezongen "Po' Lazarus", gevolgd door de Appalachian folk klanken van "Big Rock Candy Moutain" met o.a. zang en fiddle spel van (wijlen) John Hartford, waarna 2 blue grass nummers van Alison Krauss & Union Station volgen, "Wild Bill Jones" met lead zang van Dan Tyminski en harmoniezang van Alison Krauss en het prachtige duet "Blue and Lonesome" waarop zij de zang delen.

het op een oude fiddle melodie gebaseerde "Sandy Land" van The Whites met zang en mandoline spel van Buck White en harmoniezang van zijn dochters Cheryl en Sharon White is 1 van de vele hoogtepunten. de blue grass gospel "Will There Be Any Stars in My Crown" van The Cox Family (vader Willard, dochters Evelyn en Suzanne en zoon Sidney (banjo) laat eveneens prachtige harmoniezang horen.

twee 5 sterren nummers sluiten dit fraaie album af; de gospels "Green Pastures" (that beautiful land we shall reach when the sun goeth down) en de prachtmelodie van "I'll Fly Away" (dreaming of a home on God's celestial shore).

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Douglas (dobro), Mike Compton (mandolin) en Barry Bales (bass). sleutelwoorden voor dit album: authentiek, doorleefd en puur. het zal een gedenkwaardige avond zijn geweest op 24 Mei, 2000 in Nashville.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett

na het teleurstellende voornamelijk met rocksongs gevulde "Little Head" dat hier op MuMe terecht als 1 van zijn minste albums wordt aangemerkt, verraste John Hiatt met deze "return to form".

"Crossing Muddy Waters" heeft een fraai merendeels ingetogen "rootsy" sound (folk/blues) met 11 sterke akoestisch uitgevoerde liedjes en biedt desondanks voldoende variatie.

een enkele keer licht rockend zoals op "Lift Up Every Stone" en "Take It Back, ietwat bluesy met "Mr. Stanley" dan weer wat luchtiger, vrolijker met het mid-tempo "Gone", afgewisseld met fraaie ballads zoals "What Do We Do Now" en "God's Golden Eyes" waar John Hiatt patent op heeft.

1 van zijn betere albums opgenomen door het combo zelf met een kleine bezetting , waarbij de muziek enigszins in het verlengde ligt van het album "Walk On".

Recorded April 23-26, 2000 at Hound's Ear Studio, Franklin, Tennessee
All songs written by John Hiatt

John Hiatt: acoustic 6-string, harmonium, national reso-phonic, vocals
David Immergluck: mandolin, electric mandolin, baritone mandolin, acoustic 12-string, electric slide, harmony vocals
Davey Faragher: bass, foot-stomping, tambourine, harmony vocals

het laatste studio album van (wijlen) Levon Helm bevat net als de "rootsy" voorganger "Dirt Farmer" (h)eerlijke authentieke "roots" (country/folk/blues) muziek en is qua instrumentatie wat rijker en voller. waar op "Dirt Farmer" meer traditionals stonden, staan er op dit album voornamelijk covers gezongen met de doorleefde, krachtige stem van Levon Helm, die ik samen met Rick Danko tot de beste lead zangers van The Band rekende.

hoogtepunten te over met o.a. het aanstekelijke "Tennessee Jed" (Jerry Garcia/Robert Hunter) van de Grateful Dead, het ontroerende "Golden Bird" een nummer van de Amerikaanse folkzanger Happy Traum, het bluegrass/country nummer "White Dove" (Carter Stanley) van de Stanley Brothers prachtig ingekleurd met accordeon en fiddle, de R&B versie van "Kingfish" met een blazers arrangement van Allen Toussaint dat het origineel van Randy Newman overtreft en de gospel van "When I Go Away" (Larry Campbell).

de slow blues van de 2 Muddy Waters nummers "Stuff You Gotta Watch" en "You Can't Lose What You Ain't Ever Had" en de Pops Staples cover "Move Along Train" overtuigen eveneens. "Heaven's Pearls" is een fraaie ballad, een nummer van de band Ollabelle waarvan zijn dochter Amy de zangeres was. ook het door Levon Helm co-written "Growin' Trade" valt zeker niet uit de toon.

de jazz/blues van de afsluiter "I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free", een nummer van jazz muzikant Billy Taylor werd in de sixties een soort van volkslied voor de Civil Rights Movement en werd o.a. door Nina Simone gecoverd.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor de multi-instrumentalist Larry Campbell, de harmoniezang van Amy Helm en Teresa Williams en een fraaie blazerssectie met o.a. Howard Johnson (tuba) die ook op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meespeelde, van wie het laatst levende bandlid Garth Hudson dit jaar (21-01-2025) kwam te overlijden, maar dat terzijde.

"Electric Dirt" is een ware verademing met oprechte met liefde gemaakte ongekunstelde muziek en maakt benieuwd naar de verzamelaar "The Ties That Bind", dat hier op MuMe slechts 1 stem kreeg.

Album werd geproduceerd door Larry Campbell
Recorded at Levon Helm Studios, Woodstock, New York

Levon Helm R.I.P. 19-04-2012

een samenwerkingsverband tussen de Amerikaan Eric Andersen, de Canadees Rick Danko en de Noor Jonas Fjeld met als resultaat een fraai door henzelf geproduceerd "roots" album met overwegend folk en country klanken en op een beperkt aantal nummers een bescheiden laagje blues of rock. de mannen werkten eerder samen op het "Stages" album van Eric Andersen en toerden destijds als trio door Europa.

op dit album staan 2 originals (4 en 5) van de reeds vele jaren in Nederland woonachtige singer/songwriter Eric Andersen, vermaard vanwege zijn bijdrage aan de Greenwich Village folk scene, een aantal door het 3-tal zelf geschreven nummers plus covers van "One More Shot" (Paul Kennerley), "Last Thing on My Mind" (Tom Paxton) en de traditional "Judgement Day".

een 2-tal fraaie mid-tempo liedjes "Driftin' Away" met prachtige zang van Rick Danko en "One More Shot", het sfeervolle, instrumentale "Judgement Day" gespeeld met "Hardanger" fiddle door Hallvard T. Bjorgum worden afgewisseld met veel rustige, ingetogen "folky" ballads, zoals "Blue Motel", "Blue River", "When Morning Comes to America" en de prachtige Tom Paxton cover.

het aanstekelijke "Blaze of Glory" met wederom leadzang van Rick Danko en vrolijke fiddle klanken is 1 van de vele hoogtepunten. de up-tempo R&B van "Sick and Tired" valt enigszins uit de toon bij de rest.

prachtige meerstemmige zang, waarbij ook de liedjes met de wat meer zoetgevooisde lead vocalen van Eric Andersen en Jonas Fjeld prettig weg luisteren. op meerdere nummers zijn de fraaie accordeon bijdragen van Garth Hudson en Kristin Skaare te horen. een aanrader voor de "roots/americana" liefhebber.

Recorded at The Hit Company Studios, Oslo, Norway

weer eens meermalen beluisterd maar blijf "Mystic Pinball" toch 1 van de mindere "Hiatt" albums vinden.
de doorsnee stevige (blues) rock van nummers zoals "Bite Marks", "My Business", "You're All The Reason I Need" en "One of Them Damn Days" wil niet beklijven, zoals ook de melodieën van "Wood Chipper" en "Give It Up" niet of nauwelijks de middelmaat ontstijgen. relatief veel 3 sterren nummers.

de prachtig ingetogen ballad "No Wicked Grin" ervaar ik als het enige 5 sterren nummer met als goede tweeden de andere ballad "I Just Don't Know What to Say", het mid-tempo "I Know How to Lose You" en de folk/blues van de afsluiter "Blues Can't Even Find Me" met een fraaie dobro partij van Doug Lancio.
deze 4 nummers brengen het gemiddelde omhoog. vandaar 3,5 sterren voor dit wisselvallige album.

John Hiatt heb ik ooit live tijdens het Take Root festival in Groningen een wat plichtmatig solo akoestisch concert zien geven. had hem graag een keer met zijn eerdere band The Goners met meestergitarist Sonny Landreth horen/zien optreden. dat soort vuurwerk blijft op "Mystic Pinball" achterwege.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by John Hiatt

Willy DeVille had tijdens leven meer succes in Europa dan in zijn thuisland de U.S.A. ook in Nederland had de man een trouwe schare aan fans.

de studio versies van deze 15 live uitgevoerde nummers verschenen eerder op:

"Bamboo Road" en "Hey! Joe" van "Backstreets of Desire" (1992)
"Lilly Daddy's Cadillac" en "Demasiado Corazon" van "Where Angels Fear to Tread" (1983)
"Maybe Tomorrow" van "Coup de Grace" (1981)
"Cadillac Walk", "Mixed Up, Shook Up Girl", "Can't Do Without It" en "Spanish Stroll" van "Cabretta" (1977)
"This Must Be the Night", "Savoir Faire" en "Heaven Stood Still" van "Le Chat Bleu" (1980)
"Heart and Soul" van "Miracle" (1987)
"I Must Be Dreaming" van "Sportin' Life" (1985)
de cover van de Ben E. King klassieker "Stand By Me" verscheen eveneens op het album "Live at Montreux 1982".

"Live" opgenomen in 1993 is een prima selectie van nummers uit zijn rijke oeuvre met een fraaie balans tussen de vertrouwde recht-toe-recht-aan r&b rock zoals te horen op zijn vroege Mink DeVille albums met een prima bij stem zijnde Willy DeVille ondersteund door een geweldige band met blazerssectie en een enkele keer een gospel koortje zoals op "Can't Do Without It", afgewisseld met prachtige ballads zoals "Heart and Soul" en "Heaven Stood Still" en het eerder genoemde "Stand By Me".

uitschieters zijn o.a. "Bamboo Road" en "Heart and Soul" beide met warme accordeon klanken, "Mixed Up, Shook Up Girl" met het geweldige gitaarspel van Freddy Koella, de piano ballad "Heaven Stood Still" en de bezielde, gedreven versies van "Demasiado Corazon" en "Hey! Joe", waarvan naar mijn mening deze live uitvoeringen de studio versies zelfs overtreffen, maar feitelijk is ieder nummer raak op dit sterke live album waarbij de synthesizers en "programmed drums" van sommige van zijn 80's albums gelukkig achterwege blijven. een aanrader voor de Mink/Willy DeVille liefhebber.

"Live" werd opgedragen aan saxofonist/producer Steve Douglas die op de 1e 2 albums van Mink DeVille meespeelde en het album "Le Chat Bleu" produceerde.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille & Philippe Rault
Recorded in June and October 1993 at the Bottom Line, New York & The Olympia Theatre, Paris

het vijfde Mink DeVille album begint met het piano intro van het mid-tempo "Each Word's a Beat of My Heart" dat een prachtige melodie heeft en een sterke opener is van de ruwe bolster blanke pit romanticus Willy DeVille.

"River of Tears", "Lilly's Daddy's Cadillac" en "Are You Lonely Tonight" zijn fraaie vintage Mink de Ville in R&B stijl gespeelde up-tempo nummers die niet hadden misstaan op een album zoals "Le Chat Bleu".

de hitsingle "Demasiado Corazon" is met zijn heerlijke salsa klanken een nummer dat de dansvloer vult. "Around the Corner" (de enige cover) en de afsluiter "The Moonlight Let Me Down" zijn fraaie ballads, zoals we van de man gewend zijn. ook "Pick Up the Pieces" klinkt vertrouwd.

"Love's Got a Hold on Me" en "Keep Your Monkey Away From My Door" ervaar ik als te skippen nummers. vandaar 4 sterren voor dit album waarop ik de 80's productie i.t.t. de opvolger "Sportin' Life" overigens mee vind vallen.

Willy DeVille heb ik 1 keer live mogen meemaken waarbij hij de ene na de andere sigaret opstak, maar wel geïnspireerd over kwam en een indrukwekkende set list afwerkte o.a. ondersteund door geweldig gitaarspel van de Franse meestergitarist Freddy Koella.

Album werd geproduceerd door Ron Albert & Howard Albert
Recorded at Criteria Recording Studios, Miami, Florida
All songs written by Willy DeVille (except 5)

stem geplaatst

Murray Head is een singer/songwriter/acteur. alle liedjes op dit album zijn afkomstig van zijn muzikale project "Atlantis" dat als ik het goed begrijp uiteindelijk niet de theaters haalde. hij schreef alle nummers zelf uitgezonderd het in vaudeville stijl gespeelde "Someone's Rocking My Dreamboat" en schreef het ingetogen "Silence Is a Strong Reply" samen met gitarist Bob Weston, bekend van zijn werk begin 70's met Fleetwood Mac.

het prachtige "Say It Ain't So Joe" dat langzaam naar een climax toewerkt is een klassieker, hoewel het geen hit werd. Murray Head is niet echt een begenadigd zanger maar zijn stem heeft voldoende zeggingskracht om te boeien. samen met "Don't Forget Him Now" 2 hoogtepunten, hoewel alle liedjes prettig weg luisteren. de rustig wiegende melodie van "Boats Away" en de ballads "When I'm Yours", "Never Even Thought" en in mindere mate het iets te zoete "You're So Tasty" waarop hij de lead vocalen deelt met zangeres Vicky Brown, zijn eveneens sterkhouders.

het stevig rockende, dreinende "She's Such a Drag" valt uit de toon bij de rest van dit album. een klein draakje op dit verder fraaie album, waarvan de muziek niets van doen heeft met de disco pop deunen van "One Night in Bangkok", waar Murray Head ooit een grote hit mee scoorde.

onder de muzikanten bevinden zich behalve de eerder genoemde Bob Weston o.a. Alun Davies (acoustic guitar) bekend van zijn samenwerking met Cat Stevens, Jim Cregan (acoustic guitar) bekend van zijn werk met Cockney Rebel en Rod Stewart en Gerry Conway (drums).

Album werd geproduceerd door Paul Samwell-Smith

inderdaad een hele fijne verzamelaar die inclusief de 6 bonus tracks als volgt is samengesteld:

8 nummers (4,5,8,9,11,12,13,14) van "The Gilded Palace of Sin" (1969)
4 nummers (1,2,7,10) van "Burrito Deluxe" (1970)
plus
"Tried So Hard" (Gene Clark) met prachtige zang van Rick Roberts (vervanger van Gram Parsons)
van het gelijknamige FBB album (1971)
"The Train Song" van "Live At the Palomino" (1969)
"Six Days on the Road" en "Just Because" verschenen eerder op de Nederlandse verzamelaar "Honky Tonk Heaven" (1973).

over het prachtige "Wild Horses" (Jagger/Richards) wordt gezegd "Mick Jagger is said to have written "Wild Horses" for and about Gram".

(deel) citaat uit de liner notes:

"Without any doubt The Flying Burrito Brothers were the most influential band to emerge from the California based country rock movement in the late sixties. founded by former Byrds Chris Hillman and Gram Parsons, the two gentlemen largely responsible for "Sweetheart Of The Rodeo", which many consider to be the first successful attempt to merge rock and country. The Flying Burrito Brothers' first release "Gilded Palace of Sin" was greeted like a champion. Stanley Booth reviewed the album in Rolling Stone like a Gram Parsons solo album. He stated that the album is "the best, most personal Gram yet has done". Their second album "Burrito Deluxe" was released in May 1970 and like its predecessor the reviews were great and sales were low. The exception was Holland where both albums sold extremely well. The Burrito Brothers became Dutch superstars"

een verzamelaar van de uit Niafunke afkomstige Malinese grootmeester met zijn vroegste werk opgenomen voor Radio Mali, waarvan meerdere nummers eerder verschenen op LP's die tussen 1976 en 1978 (staan hier niet op MuMe) werden uitgebracht op het Sonafric label, een sub label van het Franse Sonodisc label.

de sound is authentiek, puur en rudimentair. laat je niet afschrikken door de album opener, het instrumentale met viool gespeelde "Njarka", want daarna volgen prachtige, sober uitgevoerde liedjes van Ali Farka Toure met zijn geweldige gitaarspel door hem gezongen in de dialecten Sonrai, Peul en Tamascheq.

de begeleiding is minimaal met ngoni (een West-Afrikaans luitinstrument) te horen op 5 nummers waarop hij samenwerkt met Nassourou Sare, njarka viool en een enkele keer een koortje, zoals op "Samarya". veel authentieker dan op Radio Mali zul je de man niet te horen krijgen.

"Njarka", "Seygalara" en de afsluiter "Njarka" (excerpt) zijn instrumentaal.

hulde aan muziekproducente Lucy Duran voor de liner notes in het uitgebreide boekwerkje en het World Circuit label die deze verzamelaar samenstelde waardoor deze muziek ons mag bereiken.

alle teksten van de liedjes werden in de Engelse taal bijgevoegd en uitgelegd, zoals bij voorbeeld "Amadinin" (a song based on a typical Tamaschecq rhythm and melody but which may remind the listener of the blues).

Album werd geproduceerd door Nick Gold
All songs by Ali Farka Toure
Original recordings produced by Radio Mali, recorded by Boubacar Traore & Jean Claude (1970-1978)

dat het niet iedereen gegeven is om een goed liedje te schrijven, bewijst Lucy Wainwright Rose, dochter van Loudon Wainwright en Suzzy Roche, op dit debuut album. vanwege de volgorde van de liedjes zoals hierboven vermeld die niet klopt diende ik een verzoek voor correctie in.

een merendeels akoestisch folk pop album met allemaal eigen liedjes, waarvan een 3-tal de opener "Once In", "Early Train" met harmoniezang van Loudon Wainwright en "October" met harmoniezang van de Indigo Girls (Amy Ray & Emily Saliers) indruk maken, maar het album zakt behoorlijk in vanaf nummer 6 t/m 10. niet toevalligerwijs zijn het de 2 fraaie covers op het eind "America" (Paul Simon) en de bonus track "Say Yes" (Elliott Smith) die het beste bevallen.

Lucy Wainwright Roche beschikt over een prachtige stem die mij beter bevalt dan die van haar halfzus Martha Wainwright, maar "Lucy" ontbreekt het simpelweg aan memorabele liedjes.

Zij maakte nog een 3-tal albums met haar moeder Suzzy en een duo album "Songs In the Dark" met Martha Wainwright. albums waar ik niet bekend mee ben en die wellicht beter zijn dan dit solo album.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman & Lucy Wainwright Roche
Recorded at Water Music, Hoboken, New Jersey

sluit me aan bij de vele lof uitingen voor dit prachtige, sfeervolle debuut album van Daniel Lanois.
zomaar wat trefwoorden die mij te binnen schieten bij het beluisteren van de nummers:

1. Still Water - broeierig
2. The Maker - meeslepend
3. O Marie - lieflijk
4. Jolie Louise - melancholisch
5. Fisherman's Daughter - intens
6. White Mustang - magisch
7. Under a Stormy Sky - aanstekelijk
8. Where the Hawkwind Kills - dreigend, onheilspellend
9. Silium's Hill - ontroerend
10. Ice - mysterieus
11. St. Ann's Gold - verstild
12. Amazing Grace - atmosferisch

besef dat de trefwoorden voor deze 12 nummers inwisselbaar kunnen zijn.
"Acadie" biedt Muziekbeleving met de grote letter M met muziek die onder je huid kruipt.
luisteren is ondergaan.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded in New Orleans, Louisiana
(additional recording: Brian Eno's Wilderness Studio, England & STS Studio, Ireland & Grant Avenue Studio, Canada)

All songs written by Daniel Lanois, except "St. Ann's Gold" (music DL, lyrics DL & Malcolm Burn), "White Mustang" (DL & Brian Eno), "Amazing Grace" (traditional)

"Raven Hotel" is het derde album van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Matt Harlan.
was reeds onder de indruk van zijn fraaie debuut "Tips and Compliments" en dit album doet er zeker niet voor onder. 12 bovengemiddeld goede eigen liedjes voorzien van prachtige melodieën en sterke, verhalende teksten in het americana genre overwegend folk met vleugjes country (rock), blues en jazz.

het schitterende met vioolspel ingeleide "Old Spanish Moss", het ingetogen "Half Developed Song", het melancholische "Old Allen Road" met fraaie accordeon accenten of "Slow Moving Train" met de heerlijke harmonica klanken van Mickey Raphael (bekend van zijn werk met Willie Nelson), zijn een aantal van de vele pareltjes op dit album. zijn vrouw Rachel Jones verzorgt de lead zang op het prachtige "Riding with the Wind".

een enkele keer wordt er bescheiden gerockt op "Rock & Roll" en het door orgel gedragen "The Optimist", nummers die samen met "Burgundy & Blue" met jazzy accenten van de saxofoon en de slow blues van "Slow Moving Train" een fraai duet met Rachel Jones, voor variatie zorgen op dit sfeervolle album.

behalve Matt Harlan (vocals, acoustic guitars) spelen o.a. mee Bukka Allen (accordion, organ, piano), Maddy Brotherton (violin), Rich Brotherton (acoustic & electric guitars, banjo, lap steel, dobro, bass, synth, vocals) en Glenn Fukunaga (upright & electric bass).

"Raven Hotel" bevalt mij net iets beter dan zijn debuut. een aanrader voor liefhebbers van singer/songwriters zoals Guy Clark, John Gorka, Doug Paisley, John Prine, Richard Shindell etc.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton & Matt Harlan
Recorded at Ace Recording, Austin, Texas

van de inmiddels 88-jarige vermaarde folkie Tom Paxton afkomstig uit de 60's Greenwich Village folk kring verschenen rond de 60 albums, waarvan er 24 op MuMe zijn beland. net als iemand als Joan Baez stond hij bekend om zijn sociaal bewogen links activisme. het siert de man dat hij op zijn albums duidelijke "statements" durfde te maken en het altijd opnam voor de underdog.

dit album dien je in de tijdgeest van de 80's te plaatsen met o.a. een liedje over de boycot destijds van de Olympische Spelen in Moskou in 1980. zijn humoristische, veelal satirische teksten zijn wellicht achterhaald door de tijd maar zou je even zo goed in het huidige tijdsgewricht nog steeds relevant kunnen noemen, getuige liedjes als "Who Will Feed the People", "One Million Lawyers" en het bluesy "If You Love That Politician".

de liedjes gezongen met zijn aangename, zoetgevooisde stem worden sober begeleid met accenten van o.a. harmonica, piano en op een aantal nummers voorzien van fraaie meerstemmige zang. wellicht wat gezapig en melig op nummers zoals "We Can Have the Olympics Over at Our House" en "Don't Slay That Potato".

weinig uitschieters op dit folk album waarvan de meeste liedjes lekker weg luisteren, maar Tom Paxton heeft betere albums gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: guitar & vocals
Steve Rodby: bass
Marvin Jonesi, Billy Panda: guitar
Howard Levy: harmonica, piano, saxophone
Anne Hills, Cindy Mangsen: vocal chorus

deelcitaat uit de liner notes (Rich Warren)

"Looking back over two decades you'll find a song called "Daily News", about a well known paper that distorted the truth. Tom Paxton's been working since then to set things straight. You don't always get the truth from the daily paper, or the radio or TV. But Paxton's been publishing his vinyl news report for well nigh 20 years. Just check those album titles: "Ain't That News", "The Things I Notice Now" and "The Paxton Report" to name a few. Now Paxton doesn't claim that his view of the news is undistorted; sometimes his tongue gets stuck to his cheek. Sometimes the world situation gets so serious that only humor leads to understanding"

het derde solo album van singer/songwriter Kris Delmhorst. zij maakte daarnaast met de gelegenheidsformatie Redbird met haar man Jeffrey Foucault en Peter Mulvey 2 geweldige "americana" albums, waarvan 1 studio en 1 live album.

Kris Delmhorst beschikt over een prachtige stem en is een begenadigd songwriter. zij schreef alle liedjes voor dit album zelf uitgezonderd de traditional "Mingalay".

haar liedjes veelal handelend over relatie problematiek worden hier uitgevoerd met bescheiden, gedoseerde begeleiding, zoals op de folky/roots ballads "You're No Train", het verstilde "Hummingbird" en het melancholische door orgel gedragen "Mingalay" 1 van de hoogtepunten. andere sterkhouders zijn "Bobby Lee" prachtig ingekleurd met fiddle, het melodieuze "Wasted Word" en het uitbundige "Short Work" met fraaie accenten van de accordeon. op het miniatuurtje "Come Home" is zij alleen op banjo en met haar zang te horen.

een enkele keer wordt er wat steviger gerockt, zoals op de mid-tempo nummers "East of the Mountains" en "Hurricane" zonder dat het uit de bocht vliegt.

een 3-tal liedjes "Weathervane", "Juice+June" en "Too Late" overtuigen iets minder, maar dit merendeels "folky" album bevalt stukken beter dan haar album "Shotgun Slinger" waarop zij meer met geluid ging experimenteren. dit jaar (2025) verscheen haar nieuwste album "Ghosts in the Garden".

Album werd geproduceerd door Billy Conway & Kris Delmhorst
Recorded at Hi-N-Dry, Cambridge, Massachusetts

Kris Delmhorst: vocals, acoustic, electric & baritone guitars, fiddle, cello
Billy Conway: drums, percussion, vocals
Andrew Mazzone: 4+8 string basses, baritone guitar
Julie Wolf: piano, organ, wurlitzer, accordion, melodica, xylophone, vocals
Mark Erelli: electric & acoustic guitars, vocals
Jabe Beyer: electric guitar, vocals
Kevin Barry: electric & lap steel guitars
Steve Mayone: electric guitar

de opvolger van het sterke "Walk On". een lichte tegenvaller, hoewel het moeilijk is de vinger op de zere plek te leggen. het ligt niet aan de productie, het geweldige gitaarwerk van hem en multi-instrumentalist David Immergluck of de zang van John Hiatt, maar vermoedelijk aan de kwaliteit van zijn composities.

een aantal daarvan op "Little Head" wil maar niet beklijven. teveel middelmaat met het titelnummer, "My Sweet Girl", "Graduated" etc.

de melodieën van up-beat blues/pop rock nummers zoals "Pirate Radio", "Feelin' Again" en "Sure Pinocchio" blijven niet hangen, net zomin als de afsluitende ballad "After All This Time".

de ballads "Runaway" en "Far As We Go" en het bluesy "Woman Sawed in Half" reken ik tot de sterkhouders op dit middelmatige album, dat ik als Hiatt's minste ervaar. schrale troost is dat het hierna nooit slechter zou worden.

Album werd geproduceerd door Davey Faragher & John Hiatt
All songs written by John Hiatt (except 6) co-written Davey Faragher

stem geplaatst

"Overcoats" was in 1975 mijn eerste kennismaking met de muziek van John Hiatt (ik was 18) en 50 jaar later heb ik nog steeds een zwak voor dit eigenzinnige album, waarbij nostalgie mede een rol zal spelen.

prijsnummers de sterke melodie van "One More Time", "I'm Tired of Your Stuff" met een fraaie blazerssectie, de prachtig klein gehouden love ballad "I Want Your Love Inside of Me" met alleen John Hiatt op akoestische gitaar en zang en het sfeervolle "Motorboat to Heaven" omlijst met dobro en steel gitaar en een soort van gospel koortje inclusief zangeres Tracy Nelson.

ook het hilarische "I KIlled an Ant with my Guitar" met zijn exotische marimba klanken, de ballad "Distance" en de afsluiter "The Lady of the Night" met wederom dobro (Josh Graves) en steel (John Huey) zijn nummers die overtuigen.

het titelnummer "Overcoats" is een draakje, zoals ook "Smiling in the Rain" met de overdadige strijkers en "Down Home" met het Oh,la,la,la, la refrein tot de mindere nummers mogen worden gerekend.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Larry Londin (London) drums, Ted Reynolds bass guitar en Shane Keister (piano, organ).

lage waardering hier op MuMe voor dit album, maar zoals spinout hierboven al eerder aangaf staan er voornamelijk goede, sterk uitgevoerde nummers op, die reeds blijk gaven van de niet geringe songwriter's kwaliteiten van John Hiatt.

Album werd geproduceerd door Glen Spreen
Recorded at American Studios, Nashville, Tennessee
All songs by John Hiatt