een verzamelaar van het vroege werk van de Canadese singer/songwriter (wijlen) Gordon Lightfoot.
deze 11 nummers zijn afkomstig van de volgende albums:

3,4,5 en 6 van "Lightfoot" (1966)
1,2 en 11 van "The Way I Feel" (1967)
7,8 en 10 van "Did She Mention My Name" (1968)
9 van "Back Here On Earth" (1968)

prachtige folk van deze "storyteller" pur sang met 11 memorabele liedjes met sterke melodielijnen, nummers met een kop en een staart zonder poespas die stuk voor stuk prettig weg luisteren.
l
alle door hemzelf geschreven kale folk liedjes die de tand des tijds hebben doorstaan prachtig doorleefd gezongen, waarop hij zichzelf alleen begeleid met zijn fraaie "fingerpicking" akoestische gitaarspel, uitgezonderd de 3 iets voller geinstrumenteerde (een bescheiden ritmesectie of piano) nummers van het album "Did She Mention My Name".

Gordon Lightfoot had in de zomer van 1974 in Nederland een bescheiden hit met de prachtige melodie van "Sundown". Bob Dylan is fan van de man, die in 2012 werd opgenomen in de "Songwriters Hall of Fame". in 2023 verscheen nog een postuum live album met een registratie van een in 2016 opgenomen concert in de Royal Albert Hall, Londen.

vreemd genoeg verschenen er meer verzamelaars van Gordon Lightfoot dan reguliere albums.
heb slechts het prachtige album "Sit Down You Stranger" (1970) in de collectie. zijn muziek is in de 70's langs mij heen gegaan uitgezonderd het hitje "Sundown". ruim 50 jaar later nodigt deze verzamelaar alsnog uit tot verdere verkenning van zijn oeuvre. hou me aanbevolen voor tips.

de liner notes van J. McGregor Jordan

"I am a musician, I like to make music, and be in tune and write good songs, I'm not a politician or a spokesman, just a musician"

"Gordon Lightfoot said that..."and be in tune". That's the line that gets to me ..."and be in tune".
We spend most of our lives trying to get in tune, and it's hard. Too many people, things, and words get in the way. So, when we find us a Gordon Lightfoot, who, without pretense, simply and honestly sings real words that he feels, words he writes, we guard him jealously. Deny it or not, he is a spokesman, ours. If not by choice, then by nearly "being in tune". Because he says what we feel, what we all think and need to hear, if only to remind us that we are not alone"

heb een zwak voor de uit Los Angeles, Californië afkomstige band Spain geformeerd door bassist/zanger Josh Haden, zoon van de vermaarde jazzmuzikant wijlen Charlie Haden (R.I.P. 11-07-2014).

de muziek van Spain laat zich moeilijk omschrijven. geen roots of americana maar een intrigerende mix van blues, folk, jazz, soft pop en indie-rock. beluister het vooral zelf "the proof is in the pudding".

de melancholische, berustende opener "Only One" blijft meteen hangen gevolgd door "Without a Sound" gedragen door akoestische gitaar en piano. 2 song pareltjes. ook het dromerige "I'm Still Free" en het ingetogen "I Love You' met uitwaaierende, zwierige gitaar klanken zijn in die sfeer.

slechts 2 up-tempo nummers met als uitschieter het stuwende "Because Your Love" waarbij "Miracle Man" wat achter blijft. jammer dat het vanaf nummer 6 t/m 9 kwalitatief wat inzakt, waarna er alsnog 2 prachtige, gloedvolle ballads volgen, het bitterzoete, sfeervolle "Falling" met een soulvolle backing vocal van zus Petra Haden en het kale, intieme door orgel gedragen met sferische gitaarklanken omhangen "Hang Your Head Down Low" waar de melancholie vanaf druipt.

las ergens iets over "zachte liedjes vol emotie" dat de lading van dit album goed dekt. uitgezonderd de 2 up-tempo nummers maakt Spain merendeels langzame, meeslepende muziek gezongen met de heerlijke, rustgevende stem van Josh Haden, wiens stem wel enigszins doet denken aan die van Stuart Staples (Tindersticks) waar ook de muziek van Spain wel raakvlakken mee heeft.

de band bestond ten tijde van dit album uit Josh Haden (bass, vocals), Daniel Brummel ( acoustic & electric guitars, vocals), Randy Kirk (piano, electric piano, hammond organ, electric guitar) en Matt Mayhall (drums, percussion). op een aantal nummers waren er gastrollen voor 3 zussen van Josh Haden, Petra (vocals, violin), Tanya (cello) en Rachel (vocals).

Album werd geproduceerd door Billy Burke & Spain
Recorded at Loveless Motel, Sierra Madre, California
All songs written by Josh Haden (except track 6 Daniel Brummel, track 8 co-written Randy Kirk)

over hoe weinig woorden veel kunnen zeggen hierbij de summiere tekst van "Only One"

"I couldn't be, No I couldn't be, The Only One
I can still remember, When I received the letter that said, I'm leaving you forever,
I couldn't be, No I couldn't be, The Only One"

verwacht geen avontuurlijke roots rock a la Wilco maar een heerlijk "roots" (voornamelijk folk) album op deze samenwerking tussen de links activistische Brit Billy Bragg en het Amerikaanse Wilco.
een album met merendeels folky, ingetogen liedjes. slechts een heel enkele keer wordt het gaspedaal ingetrapt zoals op "Hoodoo Voodoo" of het wat mindere "I Guess I Planted". Billy Bragg en Jeff Tweedy voorzagen de Woody Guthrie teksten van muziek met de ene na de andere prachtmelodie en wisselen de lead vocalen af, maar zoals gezegd dit album laat zich niet als een Wilco album beluisteren.

het uitbundige folky meerstemmig gezongen "Walt Whitman's Niece" (Billy Bragg) zet meteen de toon gevolgd door de heerlijke melodie van "California Stars" (Jay Bennett/Jeff Tweedy), waarna 2 prachtige folkliedjes van Billy Bragg volgen "Way Over Yonder" met backing vocals van Natalie Merchant en fraai vioolspel van Eliza Carthy en de prachtig door Natalie Merchant gezongen ballad "Birds and Ships". 2 hoogtepunten maar dat zijn er vele op dit vergeten meesterwerkje.

zoals de mid-tempo nummers "She Came Along to Me" (Bragg/Tweedy/Bennett) met leadzang Billy Bragg en "At My Window Sad and Lonely" (Tweedy) met leadzang van Jeff Tweedy gevolgd door het intieme pareltje "Ingrid Bergman" (Billy Bragg) met alleen BB op akoestische gitaar en zang.

het aanstekelijke "Christ For President" (Bennett/Tweedy) en het licht psychedelische "One By One" (Tweedy) zorgen daarna voor evenwicht gevolgd door het klein gehouden folky "Eisler on the Go" (Bragg) en de heerlijke country/folk van "Hesitating Baby" (Tweedy).

na zoveel moois sluiten de piano ballad "Another Man's Done Gone" (Bragg) met zang van Jeff Tweedy en de folky ballad "The Unwelcome Guest" (Bragg) gezongen door Billy Bragg prachtig ingekleurd met harmonica en pedal steel dit sterke "roots" album af, waarop behalve Natalie Merchant ook de bluesmuzikant Corey Harris als gast meespeelde.

Album werd geproduceerd door Wilco & Billy Bragg
Recorded at Totally Wired Studio, Dublin & Windmill Lane, Dublin & King Size Sound Laboratories, Chicago & Fort Apache Studio, Boston

wellicht ten overvloede aansluitend op de achtergrond informatie en geweldige recensie uit 2009 van Sandokan-veld bij dit album:

"Mermaid Avenue, Coney Island, is where Woody Guthrie lived with his family in the late 1940's and early 50's. Here he wrote hundreds of songs which he never recorded. When he died he left only the lyrics. Billy Bragg and Wilco have written new tunes to these songs"

de liner notes van Nora Guthrie

"Thank you for singing these songs. We have all put so much of ourselves into this. It's kind of like a sci-fi vaccination, awakening 50 year old sleeping lyrics with everyone's various kisses and loving touches. Thank you for bringing my father's songs to life with your loving touches. I love you all"
"

de opvolger van het sterke "Riding with the King" zat in mijn muzikale geheugen gegrift als een "minder" album maar dat vraagt om bijstelling.

de dampende opener "The Usual" met fraaie gitaar riffs zet meteen de toon voor de merendeels stevige roots/blues rock nummers op dit album, waar de wel aanwezige 80's invloeden (synths, strings) aan de goede kant van de streep blijven. de blazerssectie op dat nummer pakt net als op de stevige r&b van "The Crush" goed uit.

"When We Ran" is een prachtige ballad en de enige op dit album, hoewel "She Said the Same Things to Me" met een heerlijke tweede stem van zangeres Frieda Woody en met de onvolprezen Mac Gayden op ritme gitaar daarbij in de buurt komt. 2 prijsnummers samen met "Number One Honest Game". ook het gejaagd rockende "Zero House" en de bluesrocker "I'm a Real Man" luisteren lekker weg.

de wat melige pop rock van "Living a Little, Laughing a Little" een duet met Elvis Costello en de matige doorsnee rocker "I Got a Gun" weerhouden mij ervan om meer dan 4 sterren te geven.

Bobby King en Willie Greene Jr. bekend van hun werk met Ry Cooder verzorgden mede de "backing vocals".

Album werd geproduceerd door Norbert Putnam
Recorded at Bennett House, Franklin, Tennessee
All songs written by John Hiatt (except 5 written by Thom Bell & Linda Creed)

de basis bezetting (The Self Help Group) van dit album:

Jesse Boyce: bass, rhythm guitar
Larry Londin: drums
Randy McCormick: keyboards
John Hiatt: vocals, guitars

had hoge verwachtingen van deze samenwerking van de zangeressen Brandi Carlile, Natalie Hemby, Maren Morris en Amanda Shires met name vanwege de te verwachten fraaie harmoniezang.

de meeste liedjes luisteren lekker weg maar dit album weet mijn aandacht niet over de hele linie vast te houden. het folky spaarzaam geinstrumenteerde "Highwomen" is een veelbelovende opener maar de kwaliteit van het songmateriaal overall valt niet mee.

uitschieters de up-tempo honky tonk van "My Name Can't Be Mama", de mid-tempo ballads "Heaven Is a Honky Tonk" en "Wheels of Laredo". van de slow ballads beklijven de tearjerker "If She Ever Leaves Me" en "Old Soul" het meest. daar staan wel wat missers tegenover zoals de aalgladde country pop van "Crowded Table" met huis, tuin-en keuken lyriek, het up-tempo "Don't Call Me" en een aantal mindere ballads als "My Only Child" en "Cocktail and a Song".

liefhebbers van fraaie harmoniezang worden weliswaar op hun wenken bediend maar het predicaat "supergroep" lijkt mij wat misplaatst. wellicht gaat de vergelijking volledig mank, maar dit album kan naar mijn bescheiden mening bij lange na niet tippen aan de enigszins vergelijkbare "Trio" albums van de onvolprezen zangeressen Emmylou Harris, Dolly Parton en Linda Ronstadt. misschien is het maken van dat soort vergelijkingen niet op zijn plaats. respect dus voor deze dames maar als volledig op zichzelf staand album blijft het bij 3,5 sterren.

de eerste John Hiatt verzamelaar met liedjes uit de periode 1979 - 1985, naar mijn mening niet zijn beste periode en door de verschillende producties waaronder de 80's nogal wisselvallig.

in chronologische volgorde zijn deze 13 nummers afkomstig van:

4,9,11 van "Slug Line" (1979)
7 en 8 van "Two Bit Monsters" (1980)
6 en 10 van "All of a Sudden" (1982)
3,5,12 van "Riding With the King" (1983)
1,2 en 13 van "Warming Up to the Ice Age" (1985)

ben niet zo gecharmeerd van "My Edge of the Razor" op zich een mooie ballad maar net als de doorsnee rocker "I Look for Love" (een serieuze mispeer) overgeproduceerd door Tony Visconti gedrenkt in die typische 80's sound. helaas geldt dat ook voor de 3 "Slug Line" nummers uitgezonderd het prachtige "Washable Ink". het rockende "Pink Bedroom" en in mindere mate "It Hasn't Happened Yet" beklijven eveneens minder. de soort van reggae/pop van de single "Radio Girl" heeft mij nooit aangesproken.

favoriet zijn "She Loves the Jerk", "Love Like Blood" en "Riding With the King" de laatste 2 geproduceerd door Nick Lowe alle 3 nummers van het gelijknamige album samen met de 3 nummers van "Warming Up to the Ice Age" en dan met name het sterke "When We Ran".

gezien de periode die "Y'All Caught" bestrijkt is de keuze van het songmateriaal logisch, maar John Hiatt zou hierna zoveel betere albums gaan maken. "Bring the Family", "Slow Turning", "Stolen Moments", "Perfectly Good Guitar" en "Walk On" vormen een gouden kwintet waarvan ik "PGG" persoonlijk als de minste ervaar. albums die uitzonderingen daargelaten een stuk betere songs/producties bevatten dan deze verzamelaar.

een samenwerking van Van Morrison met de jazz organist/trompettist (wijlen) Joey DeFrancesco (R.I.P. 25-08-2022). een Amerikaanse jazz grootheid die op 51 jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een hartinfarct. zijn jazz combo van 4 man werd op dit album met de toevoeging van Van Morrison uitgebreid tot een kwintet.

dit album bevat een aantal blues standards, jazz klassiekers en liefst 8 re-makes/bewerkingen van eigen VM nummers gegoten in jazz arrangementen. voor wie het weten wil:

3. All Saints Day van "Hymns to the Silence"
4. The Way Young Lovers Do van "Astral Weeks"
7. Close Enough For Jazz van "Born to Sing: No Plan B"
8. Goldfish Bowl van "What's Wrong with This Picture?"
9. Evening Shadows van "Down the Road" (co-written Acker Bilk)
10. Magic Time van het gelijknamige "Magic Time"
13. Have I Told You Lately van "Avalon Sunset"
15. Celtic Swing van "Inarticulate Speech of the Heart"

de "Celtic soul" is op dit album ver te zoeken. de muziek zal de meer op jazz georiënteerde muziekliefhebber meer aanspreken. van nummers als de r&b van "The Things I Used To Do" (Eddie Jones aka Guitar Slim) of de blues van "Everyday I Have the Blues" (Peter Chatman aka Memphis Slim)
prefereer ik de originele versies of bij voorbeeld de pure blues versie van Buddy Guy.

vanwege het spelplezier en het muzikale vakmanschap 3,5 sterren. groot respect voor de man die wars van conventies en trends altijd zijn eigen ding is blijven doen. op dit album leefde hij zich uit in zijn oude liefdes r&b en jazz. niet echt "my cup of tea" maar dat is slechts een kwestie van smaak.

Album werd geproduceerd door Van Morrison (co-produced Joey DeFrancesco)
Recorded at Jim Stern Studio D, Sausalito, California

Van Morrison: lead vocals, alto saxophone, harmonica
Joey DeFrancesco: organ, keyboard, trumpet, backing vocals (track 14)
Dan Wilson: guitar
Michael Ode: drums, percussion
Troy Roberts: tenor & soprano saxophone
Shana Morrison: backing vocals (tracks 2 & 13)

veel muziek roept associaties op met herinneringen uit het verleden. zo ook deze in 1970 op dubbel lp verschenen "The Black-Man's Burdon". een "trip down memory lane". een heerlijk gevarieerd album met een fraaie cocktail van blues, funk, jazz, r&b en rock, waarbij de stem van Eric Burdon het geheel afmaakt.

destijds in mijn jeugd grijs gedraaid op de met mijn broers gedeelde boven gelegen "muziekkamer" van onze ouderlijke woning. in deze bewierookte kamer met gekleurde lampen en visnetten aan het plafond luisterden wij met vrienden naar dit album. het waren zwoele zomeravonden met openstaande ramen met uitzicht op ver gestrekte weilanden en die avonden werden soms ochtenden waarbij we de zon op een zeker moment zagen opkomen en beseften hoe laat we het hadden gemaakt.

mede door nostalgie gedreven komen nummers als de "Paint It Black Medley" (de eerste 7 nummers die totaal ruim 13 minuten duren), het tweede nummer "Spirit", "Sun/Moon" en de afsluiter "They Can't Take Away Our Music" een oproep tot verbroedering, ruim 50 jaar later nog steeds "binnen", maar feitelijk geldt dat voor alle nummers.

van begin tot eind 1 1/2 uur lang een boeiende luister trip op wat men tegenwoordig een "Grand Cru" album zou noemen, waarbij ik besef dat een twintiger of dertiger van nu er heel anders naar zal luisteren.
1970 was ook het jaar waarin het later legendarisch geworden Kralingen Popfestival met een hoog "flower power" gehalte werd gehouden. zeg maar het Nederlandse equivalent van het Amerikaanse Woodstock festival. het waren heel andere tijden waarbij veel jongeren nog (later achterhaalde) idealen koesterden over een "betere wereld". herinner me de "make love not war" t-shirts uit die tijd.

deel de euforie hierboven over deze "heerlijke plaat" volledig. "The Black Man's Burdon" is een regelrechte klassieker. de re-issue op cd (1993 ARG Records) klinkt geweldig. de inmiddels 85-jarige Eric Burdon zou later in de nadagen van zijn carrière nog een prima solo blues rock album uitbrengen "Soul of a Man" (2006).

een verzamelaar van de uit Pennsylvania afkomstige inmiddels 80-jarige David Bromberg. een multi-instrumentalist die bekend stond om zijn fingerpicking gitaarspel, maar ook een gerenommeerd sessiemuzikant die in de 70's en 80's niet alleen op gitaar maar ook met zijn spel op instrumenten als dobro, fiddle, mandoline en pedal steel op menig album uit die tijd meespeelde, o.a. Jerry Jeff Walker, Willie Nelson en Bob Dylan aan wiens albums "New Morning" en "Self Portrait" hij bijdragen leverde.

de nummers op deze verzamelaar zijn afkomstig van zijn volgende begin 70's albums:

track 6 van zijn gelijknamige debuut "David Bromberg" (1972)
tracks 4,8,10 van "Demon In Disguise" (1972)
tracks 1,2,5,7 van "Wanted Dead or Alive" (1974)
tracks 3,9 van "Midnight On the Water" (1975)

de muziek van de veelzijdige Bruce Bromberg laat zich moeilijk in een hokje stoppen. de opener "The Hold Up' (co-written George Harrison) is een soort van country swing, "Send Me to the 'Lecric Chair" slow blues met jazz invloeden, dan weer r&b op "Demon in Disguise" en een folk/jazz cover van Sam Cooke's (What A) Wonderful World" of onversneden bluesrock van "Sharon".

naast deze studio nummers staan er 2 live nummers op dit album, een akoestische, folky cover met deels gesproken tekst van "Mr. Bojangles" (J. Walker) en een stevig rockende versie van "Kansas City" (Leiber/Stoller).

het ingetogen "The Joke's on Me" en de folk/bluegrass van "The New Lee Highway Blues" beide eigen nummers doen niet onder voor de covers.

David Bromberg ervaar ik niet als een geweldige zanger. "The Best Of" is bovenal een fraai overzicht van 's mans kunnen als snarenvirtuoos.

deelcitaat uit de liner notes (Ira Mayer, 1977)

"The "musician's musician" who has supplied the ever so subtle guitar accompaniment for the likes of Jerry Jeff, Bob Dylan and Phoebe Snow, among many others, is a craftsman. His designs are steeped in tradition.
Blues, bluegrass, country, folk, jazz, rock and rhythm & blues are all there in Bromberg's music, however they mix together kaleidoscopically"

een fraaie verzamelaar van de samenwerking tussen de Britse blueszanger Eric Burdon en het jazzy r&b gezelschap War (voorheen The Creators) dat maar kort mocht duren.

een onweerstaanbare mix van blues, funk, jazz, latin, r&b en rock aangevuld met de geweldige rauwe strot zang van Eric Burdon, zoals die te horen was op hun meesterwerken "Eric Burdon Declares War" en "Black Man's Burdon" beide albums uit 1970 aangevuld met een aantal nummers van het later postuum verschenen derde album "Love Is All Around" (1976).

teveel prijsnummers om hier te vermelden maar de hits "Spill the Wine" en "Tobacco Road" horen daar zeker bij. ook de slow blues van "Spirit", het funky rockende "Beautiful Born Child", de Moody Blues cover "Nights In White Satin", de Stones cover "Paint It Black" en de prachtmelodie van het ingetogen "They Can't Take Away Our Music" behoren tot de vele hoogtepunten.

een prima instapalbum voor degenen die kennis willen maken met de muziek van dit unieke gezelschap.

alle nummers werden geproduceerd door Jerry Goldstein

Papa Dee Allen: conga, bongos, percussion, vocals
Harold Brown: drums, percussion, vocals
B.B. Dickerson: bass, vocals
Lonnie Jordan: organ, piano, vocal
Charles Miller: tenor-baritone-alto saxes, percussion, flute, vocal
Howard Scott: guitar, vocals
Lee Oskar: harmonica, vocals
Eric Burdon: vocals, percussion

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"During their brief (1969-71) time together, Eric Burdon and War rode a wave of musical energy that soared and, ultimately, crashed. The sheer volatility of this collaboration was part of its power - the pairing of a veteran British blues-rock singer with a Danish harmonica player and six Afro-American r&b/jazz players was an unlikely one from the start. Burdon and his bandmates declared "War" when "peace" was the popular cry - and then spread a message of love with ecstatic abandon"

waar de 2 voorgaande albums meer alt.country lieten horen valt die sound inderdaad nagenoeg niet te horen op dit derde album van de uit Pennsylvania afkomstige Robbie Fulks. het werd zijn debuut op het major Geffen label en het bleef bij dit ene album met 13 eigen nummers waarvan 2 (tracks 8 en 11) co-written.

liefst 7 stevige roots/blues rock soms bijna naar hard rock neigende nummers die vrijwel inwisselbaar klinken en weinig onderscheidend zijn. op 1 ervan "Pretty Little Poison" deelt hij de zang met Lucinda Williams, maar helaas kan die ook niet verhelpen dat dit nummer de middelmaat niet overstijgt.

blijven over de Keltische folk van "Bethelridge" met de onheilspellende viool klanken, de mid-tempo ballad "Take Me to the Paradise", de country ballad "God Isn't Real" gedragen door fraai pedal steel werk, de rock-a-billy van "Can't Win for Losing You" en 2 fraaie folk ballads "Stone River" waarvan met name "Night Accident" indruk maakt. nummers waar oudgediende Sam Bush fraaie bijdragen aan levert met zijn spel op fiddle en mandoline.

die 6 nummers maken veel goed. vandaar 3 sterren voor dit matige, wisselvallige album. Robbie Fulks zou jaren later het fraaie "roots" (country, folk, bluegrass) album "Gone Away Backward" maken. een aanrader in het roots genre.

Album werd geproduceerd door Rick Will & Robbie Fulks
Recorded at MCA Music, Nashville, Tennessee

de basis bezetting op dit album:

Robbie Fulks: vocal, acoustic & electric guitar
Lome Rall: vocal, electric, up-right and bowed bass
Joe Terry: piano, organ
Dan Massey: drums
Robbie Gjersoe: vocal, acoustic, electric & slide guitar, lap steel

prima debuut album van singer/songwriter Michael Woody en zangeres Dyann Brown. beiden waren in hun jonge dagen populaire zangers tijdens hun college periode in Colorado. 10 jaar later ontmoetten zij elkaar opnieuw in Nashvile, waar Michael Woody sinds 1985 al 12 jaar verbleef om carrière te maken als muzikant en songwriter. Dyann Brown vertrok uit L.A., arriveerde in 1993 in Nashville waar zij een optreden van Michael Woody bezocht. daar begon het idee om samen te werken en het stel besloot in 1993 te trouwen.

op dit album staan 9 eigen nummers van Michael Woody merendeels co-written plus 3 covers "High Lonesome" (Gretchen Peters) met harmoniezang van Emmylou Harris, "I Don't Mean Maybe" (Buddy & Julie Miller) beide door de fiddle klanken overgoten met een licht bluegrass sausje en een tedere vertolking van de Everly Brothers klassieker "Like Strangers" ( Boudleaux Bryant).

het up-tempo "Mama and Them", "Second Wind" (co-written Chris Hillman), "The Rain Came Down" (c/w Steve Earle) dat eerder op zijn album "Exit O" verscheen en "Closer to the Flame" laten onversneden 90's country rock horen. de overige nummers zijn voornamelijk ballads met als sterkhouders "Habit of the Heart" (c/w Fred Koller) en "Alabama Shine".

Michael Woody's liedjes werden o.a. opgenomen door The Desert Rose Band, Barbara Mandrell, Clay Walker, David Lee Murphy en andere country sterren. The Woodys zouden hierna nog 2 albums maken, maar na "Telluride to Tennessee" (2004) werd het stil rond dit duo.

de gastmuzikanten op dit album bestonden uit Brian Barnett (drums), Mike Joyce (bass), Al Perkins (dobro, pedal steel, lap steel), Glen Duncan (fiddle, mandolin), Albert Lee (electric guitar), Steve Conn (accordion) en Dianne Killen (harmony vocal tracks 1,3 en 6).

alle liedjes met een soort van "Nashville meets L.A." connectie luisteren lekker weg. een aanrader voor liefhebbers van fraaie harmoniezang, waarbij de productie aan de goede kant van de streep blijft dus zeg maar geen typische Nashville country van het gladde soort.

Album werd geproduceerd door Brian Ahern
Recorded in the Enacton Truck, Los Angeles, California

Michael Woody: vocals, acoustic guitars, harmonica, mandolin
Dyann Woody: vocals, acoustic guitar

deelcitaat uit de liner notes (Robert K. Oermann)

"This is the sound of two hearts beating in time. Michael and Dyann Woody are a male/female Everly-style duo for the '90s. When they harmonize, a magical thing happens. You can feel something resonating inside you. They seem to be reaching into a place of half-forgotten pleasure, a musical place where memory, nostalgia, tradition and innovation meet. This is the sound of sublime vocal communion"

heb een zwak voor de uit Texas afkomstige singer/songwriter (wijlen) Calvin Russell. een authentiek, eigenzinnig, weerbarstig type die wars was van conventies en consequent zijn eigen ding deed, dat hem uiteindelijk met name in Frankrijk enig succes opleverde. iemand die in de marge van de muziek business voort ploeterde en leefde voor zijn muziek.

op "Soldier" staan 8 sterke eigen liedjes plus een cover "Down in Texas" (Spencer Perskin) dat pure rock 'n roll laat horen, samen met de roots rock van "Characters" en "This Is Your World" een 3-tal stevige rock nummers die wat minder beklijven.

de overige 5 nummers zijn meer ingetogen met als uitschieters de folk/blues van de mid-tempo ballads "Soldier", "Stranger" en "Rats & Roaches". de country piano ballad "Shackles and Chains" met een hoog meezinggehalte en de akoestische folk van "This Could Be the Day" doen er weinig voor onder.

volledig eens met wat HenkiO hierboven schreef "outlaw rock van grote klasse".
slechts een fractie minder dan zijn meesterlijke debuut album "A Crack in Time".

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas

Calvin Russell: vocals, acoustic guitar
Gary Craft: lead & acoustic guitar
David Waddell: bass
Leland Waddell: drums
+
Jim Dickinson: organ, piano
Luther Dickinson: mandolin
Riley Osbourn: organ (track 9)

"Words are like seeds to a garden of ears that might hear" (van de Engelse dichter Ford Madox Ford)

"The things we do have little importance in the grand scheme of the universe.
But it is still vitally important that we do them " (Gandhi)

het tweede en laatste album van dit legendarische folk duo. de uit Brookyn afkomstige Richard Farina had een Ierse moeder en een Cubaans/Galicische vader en dook eind 50's/begin 60's op in de Greenwich Village folk revival. hij was 2 jaar getrouwd met de folkie Carolyn Hester. de met hem bevriende Bob Dylan speelde harmonica op haar derde album wat zijn eerste studio sessie was. hij hertrouwde in 1963 met Mimi Farina (de jongste van de 3 Baez zussen) met wie hij een duo ging vormen en furore maakte met hun debuut op het Big Sur Folk Festival in Californië.

i.t.t. de voorganger bevat dit album meer elektrische folk en met een band gespeelde nummers. 12 liedjes van Richard Farina plus het instrumentale niemendalletje "Miles" van Mimi Farina, een eerbetoon aan Miles Davis.

wellicht een avontuurlijk album voor die tijd met behalve "Miles" nog een 3-tal instrumentale nummers (3,5 en 9) plus een aantal bluesy up-tempo bandnummers als "Sell-Out Agitation Waltz" en "Hard Losing Lover". van de blues getinte nummers steekt de slow blues van "House un-American Blues" er boven uit. het instrumentale "Dopico" is een Afro/Indiase "pachanga" gebaseerd op Cubaanse dans- en feestmuziek.

hoor dit duo het liefst in de folky ballads "Reflections in a Crystal Wind", "A Swallow Song" en de afsluiter "Children of Darkness".

"Born Marauder" is eveneens een fraaie mid-tempo folk ballad. een protestsong gericht tegen rassen ongelijkheid dat indirect verwijst naar de toen nog actieve Ku Klux Klan. dit nummer wordt toegelicht met de woorden "a breed of acid anthem for the legions of uniformed centurions who under cover of hood and cause, find their pleasures in the torment of violent blood".

er is een belangrijke rol weggelegd voor gitarist Bruce Langhorne (bekend van zijn werk met Dylan) die meespeelde en veel van de nummers arrangeerde.

Richard Farina kwam in 1966 op 29-jarige leeftijd om het leven bij een motorongeluk. een prima songwriter en performer die tevens boeken schreef. zijn lied "Reno Nevada" was begin 70's onderdeel van de live set van Fairport Convention en verscheen later op het FC album "Heyday" (BBC Sessions). Ian Matthews coverde op zijn solo albums meerdere nummers van hem en wijdde met zijn band Plainsong een heel album aan zijn liedjes "Reinventing Richard: The Songs of Richard Farina".

na deze 2 albums volgde er nog een postume verzamelaar "Memories" met restjes en niet eerder uitgebrachte opnames. besef dat je de muziek in de tijdgeest dien te plaatsen maar ruim 60 jaar later ervaar ik de muziek op dit album als onsamenhangend.

Mimi & Richard Farina: vocals, guitar, dulcimer
Bruce Langhorne: electric guitar, tambourine
Charles Small: piano, electric piano, celesta
John Hammond: harmonica
Alvin Rogers: drums
Russ Savakus: string & electric bass
Felix Pappalardi: electric bass

dit vijfde album van het Schotse singer/songwriter duo Gallagher & Lyle bevat radiovriendelijke liedjes en werd hun grootste commerciële succes. de populariteit van dit duo duurde niet lang. hun "mellow sound" werd al snel achterhaald door de tijd.

kom welgeteld tot 3 memorabele liedjes, de melodieuze opener "Breakaway" met zoetgevooisde harmoniezang, de ballad "Stay Young" dat een grote hit werd in de VS in de versie van country zanger Don Williams en "Heart on My Sleeve" met fraaie accordeon klanken dat Bryan Ferry later dat jaar coveren op zijn album "Let's Stick Together".

"Fifteen Summers" is een mierzoete ballad en vanaf track 6 t/m 10 vervalt de muziek in een soort van gekunstelde pop rock met disco invloeden die kennelijk in de tijdgeest/trend van 1976 een breed publiek aansprak. naar mijn mening 5 serieuze missers met "Northern Girl" als dieptepunt.

opvallend feitje is dat zich onder de muzikanten Billy Livsey (keyboards) en Jimmy Jewell (saxophones) bevinden die net als Gallagher & Lyle lid waren van Ronnie Lane's band Slim Chance en meespeelden op zijn album "Anymore For Anymore". een wereld van verschil met de muziek van "Breakaway", waarop de folk en country invloeden van hun eerste 2 albums volledig afwezig zijn.

behalve "Heart on My Sleeve" werd "I Wanna Stay with You" eveneens een hit met name in de VS. hoewel ik bepaalde "middle of the road" muziek zeker kan waarderen slaat dit album (althans bij mij) de plank mis.

Album werd geproduceerd door David Kershenbaum
Recorded at Air Studios, London, England
All compositions by G & L

was onder de indruk van het sterke "A Sense of Place" (1990) een album dat ook een aantal meer ingetogen folkblues nummers bevatte. op dit wederom sterke album valt alleen zijn eigen "Spinning Coin" in die categorie. 1 van de prijsnummers samen met de piano blues boogie woogie van "No Big Hurry".

"Spinning Coin" is een stuk steviger met 5 John Mayall originals (2,4,5,10 en 11) plus 6 covers waaronder de sterke opener "When the Devil Starts Crying" (Jim Lauderdale) dat meteen de toon zet. het lekker funky "Ain't No Brakeman" (Fontaine Brown) en het gejaagde "Run" en "What Passes for Love" (David Grissom) bevatten vertrouwd klinkende up-tempo stevige blues. op "Double Life Feelings" en de fraaie afsluiter "Remember This" valt slow blues te horen met het geweldige gitaarspel van Buddy Whittington die op meerdere nummers een glansrol vervult.

de R&B covers van "Fan the Flames" (John "Juke" Logan) en "Voodoo Music" (Willie Dixon/J.B. Lenoir) beide met een blazerssectie beklijven minder.

de Engelse blues legende John Mayall (R.I.P. 22-07-2024) mocht de respectabele leeftijd van 90 jaar bereiken.

Album werd geproduceerd door R.S. Field & Dave McNair
Recorded at the Clubhouse, Burbank, California

John Mayall & The Bluesbreakers ten tijde van dit album:

John Mayall: vocals, hammond organ, piano, synthesizers, 12 & 6 string guitars, harmonica
Buddy Whittington: rhythm & lead guitars
Rick Cortes: bass guitar
Joe Yuele: drums, percussion
+
Joe Sublett: saxophones

het 2e album van het Schotse duo Gallagher & Lyle. ben niet bekend met het gelijknamige debuut album uit 1972. herken wel iets in de woorden lief, braaf en soft maar ervaar dit album toch iets anders. "Seeds" bevat voldoende memorabele liedjes die tot de verbeelding spreken en qua zoetheid valt deze nog mee.

dat deze mannen goede liedjes konden schrijven bewijzen zij met de prachtige melodieën van mid-tempo ballads als het prijsnummer "I Believe in You", "Layna" en de afsluiter "Seeds". slechts een enkele keer wordt het wel erg zoet zoals in het lome "Cape Cod Houses".

hier tegenover staan aanstekelijke up-tempo liedjes als "Country Morning", "A Misspent Youth", "Seeds of Change", "Shine a Light" en het licht bluesy "Sleepy Head".

van de G&L albums steekt "Seeds" met nog redelijk authentieke folk weliswaar met country en pop invloeden er boven uit. de muziek op de albums die hierna volgden werd mettertijd steeds stroperiger en meer mainstream, dat het duo geen windeieren zou leggen. zij braken commercieel door met hun vijfde album "Breakaway" waarvan het titelnummer een hit werd voor Art Garfunkel en hun eigen hitsingles "I Wanna Stay with You" en "Heart On my Sleeve".

met name de up-tempo liedjes op "Seeds" doen enigszins denken aan het werk van Ronnie Lane. G&L waren kort onderdeel van zijn band Slim Chance en werkten mee aan het onvolprezen "Anymore For Anymore" (1974).

de gastmuzikanten op dit album waren Bruce Rowland (drums, percussion), Jimmy Jewel (saxophone) en Tony Zematis (bass, harmonicas). alle andere instrumenten (6 & 12 string guitars, bass, steel dobro, electric guitars, accordion. banjo, mandolin) Gallagher & Lyle.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London, England
All compositions G & L

het derde album van het Schotse folk/pop duo singer/songwriters en multi-instrumentalisten Benny Gallagher en Graham Lyle. eerder waren zij lid van de band McGuiness Flint voor wie zij de hit "When I'm Dead and Gone" schreven. een band die zij na 2 albums verlieten en toen besloten als duo verder te gaan. zij werkten later als bandleden (o.a. op het Ronnie Lane album "Anymore For Anymore") of sessiemuzikanten aan oneindig veel albums mee en schreven liedjes voor ontelbare artiesten.

op dit album staan veel folky popliedjes (geen rock) die van prachtige accenten worden voorzien van o.a. akoestische gitaren, accordeon, banjo, dobro en mandoline met fraaie harmoniezang.

het zijn de aanstekelijke up-tempo folky nummers als "Willie", "Give a Boy a Break", "Sittin' Down Music" en "Jesus Saves Me" en de bluesy folk van "S.S. Man" die de aandacht weten vast te houden.

de overige meer verstilde, soms volledig akoestisch gespeelde liedjes als "Home" zouden voor evenwicht moeten zorgen maar gaan op den duur vervelen en ten onder aan eenvormigheid. liedjes als het mierzoete "Dan", "Among the Birks", "Harmonium" en de afsluitende piano ballad met een strijkers arrangement verzuipen in een overdaad aan zoetheid. met name de laatste 4 nummers hebben een hoog gaapgehalte.

de sinds 1959 in de muziek actieve 81-jarige Benny Gallagher en 82-jarige Graham Lyle zijn inmiddels met pensioen. zij kwamen in 2010 terug als live-act en stopten in 2018.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded in the house and gardens of Stargroves, Hampshire (destijds bezit van Mick Jagger)
Words & music by Benny Gallagher & Graham Lyle

Pete Townshend: bass harmonica (track 3)
Bruce Rowland: percussion (track 3)
Hughie Flint: drums (tracks 4 &
Ian Rae: fender rhodes (track 11)

"Le Voyageur" is het enige live album van de uit Austin, Texas afkomstige outlaw (wijlen) Calvin Russell en werd tijdens een tournee door Frankrijk opgenomen. i.t.t. zijn thuisland de VS een land waar hij een trouwe schare aan fans had.

de 14 nummers zijn afkomstig van:

5 (1,3,5,9 en 13) van zijn magnum opus debuut "A Crack In Time" (1990)
5 (4,6,8,10 en 14) van "Sounds From the Fourth World" (1991)
2 (2 en 13) van "Soldier" (1992)

plus 2 "nieuwe" nummers een fraaie Stones cover "Play with Fire" en de Blaze Foley cover "It's Just You".

het album telt 7 Calvin Russell originals plus een aantal covers waaronder 2 van de obscure singer/songwriter Blaze Foley "Should've Been Home with You" en het ingetogen country getinte "It's Just You" een rustpuntje op dit album, "One Meatball" van de activistische bluesman Josh White dat eerder ook door Ry Cooder werd gecoverd op zijn gelijknamige debuut album en het stevig rockende "Rockin' the Republicans" van de eveneens obscure Texas singer/songwriter Rich Minus afkomstig van zijn album "Collection" dat hier op MuMe staat. "Down in Texas" biedt onvervalste rock 'n roll. een nummer van Spencer Perskin van de uit Texas afkomstige rockband Shiva's Headband.

een gevarieerde setlist met merendeels stevige roots rock gedragen door de doorleefde, rauwe stem van Calvin Russell, waarbij het regelmatig los gaat met geweldige gitaar riffs van zijn vaste gitarist Gary Craft zoals op "North Austin Slim", hoewel op de mid-tempo ballads "My Way", "Crossroads" en "A Crack in Time" wat gas terug wordt genomen.

Calvin Russell (vocals, acoustic guitar) werd behalve door Gary Craft begeleid door de strakke ritmesectie van de broers David Waddell (bass) en Leland Waddell (drums).

een bezield, gedreven live album waarbij de interactie en participatie met zijn Franse publiek duidelijk hoorbaar is. "Last Night" en de bonus track "Right on Time" ontbreken op de cd (New Rose 422488).

Album werd geproduceerd door Mike Stewart, The Calvin Russell Band, Olivier Bellery & Patrick Mathe
Recorded at The Olympia-Paris, Exo 7-Rouen, Zig Zag-Orleans & Elysee Montmartre-Paris

ken de film "Mahoney's Last Stand" niet maar deze soundtrack ervaar ik als een tegenvaller.

Ron Wood en Ronnie Lane componeerden alle nummers samen plus een cover van de veel gecoverde traditional "I'll Fly Away" hier a-capella gezongen dat niet kan tippen aan de versie van Plainsong (Ian Matthews).

het ontbreekt helaas aan memorabele liedjes uitgezonderd het folky "From the Late to the Early" met zang van Ronnie Lane en de afsluitende ballad "Just For a Moment" met gedeelde leadzang dat eveneens instrumentaal (7) wordt uitgevoerd. samen met de bluesy instrumentale nummers "Hay Tumble" en "Woody's Thing" schaarse lichtpuntjes.

bij de andere instrumentale nummers als de stevige up-tempo blues rockers "Tonight's Number", "Title One" en "Car Radio" alle met een blazerssectie en het door Ron Wood gezongen "Mona- The Blues" wil het kwartje niet vallen. ook de versie van "Chicken Wired" op het Ronnie Lane album "Anymore For Anymore" bevalt een stuk beter.

een weinig samenhangend, fragmentarisch album dat wellicht goed past bij de film. o.a. Bob Dylan met "Pat Garrett & Billy The Kid" en Ry Cooder met "Paris, Texas" maakten veel betere soundtracks dan deze.

onder de muzikanten bevinden zich Kenney Jones/Bruce Rowlands/Rick Grech (drums), Pete Townshend (guitar, percussion), Ian McLagan/Ian Stewart (piano), Jim Price (brass, baritone horn) en Bobby Keys (tenor sax).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London, England

Ronnie Lane: vocals, banjo, bass, guitar, percussion
Ron Wood: vocals, guitars, bass, harmonica

dankzij een tip van Radio Citizen dit album weer eens van stal gehaald.
Pete Townshend leverde 5 nummers (1,5,7,9 en 10) aan, Ronnie Lane 4 (2,4,6 en waarvan 2 co-written, het instrumentale "Rough Mix" schreven zij samen plus een cover het prachtige, ingetogen country nummer "Till the Rivers All Run Dry" (Wayland Holyfield/Don Williams) met fraaie harmoniezang van beiden. een nummer dat werd opgedragen aan the Old Man ofwel de Indiase goeroe Meher Baba waar PT destijds een fascinatie mee had.

heb een voorkeur voor de meer folky/roots liedjes van Ronnie Lane met zijn leadzang, het mid-tempo "Nowhere to Run" en de folky ballads "Annie" (c/w Lambert/Clapton) met de weemoedige accordeon klanken en "April Fool" mede ingekleurd met het dobro spel van Eric Clapton.

Pete Townshend brengt meer op rock gebaseerde liedjes aan, soms licht rockend zoals op de opener "My Baby Gives It Away" en "Keep Me Turning" of wat steviger op "Rough Mix". de prachtmelodie van het ingetogen "Street in the City" wordt enigszins ontsierd door een "over the top" strijkers arrangement.
dat Pete Townshend behalve rockers eveneens rustige, melodieuze songs kan schrijven bewees hij ook op zijn solo albums zoals het sterke "Empty Glass" (1980).

het instrumentale titelnummer, de stevige blues boogie-woogie van "Catmelody" met een saxofoon partij van Mel Collins, dat Ronnie Lane samen schreef met Kate Lambert en het op het eind licht ontsporende "Heart to Hang Onto" waarop zij de zang delen, beklijven een stuk minder. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London

Ron and Pete play various acoustic & electric guitars, mandolins & bass guitars, banjos & ukeleles
+
Henry Spinetti/Charlie Watts: drums
John "Rabbit" Bundrick: piano, organ, fender rhodes
Peter Hope Evans: harmonica
Eric Clapton: lead guitar, 6-string acoustic, dobro
David Marquee: string bass, double bass
Graham Lyle: 12-string acoustic
Benny Gallagher: accordian
Boz Burrell: bass
etc.

ooit nam ik afscheid van mijn collectie lp's waaronder deze "Anymore for Anymore". veel op cd kunnen vervangen uitgezonderd dit moeilijk verkrijgbare album. onlangs eindelijk fysiek op cd kunnen aanschaffen (label See For Miles Records SEECD 338 made in France) met alle 13 hierboven genoemde nummers. vreemd genoeg wordt het een compilatie genoemd en begint het met de 1e single van dit album "How Come".

net als nlkink ben ik een groot fan van Ronnie Lane. was 17 toen ik dit album leerde kennen en ruim 50 jaar later voelt deze "warme" muziek als een hernieuwde kennismaking met een oude liefde. wellicht zou je de destijds unieke mix van blues, country, folk en andere muziekstijlen nu Engelse "americana" noemen.

voornamelijk eigen nummers van Ronnie Lane waarvan een aantal co-written plus o.a. de traditional "Careless Love" en een aantal covers waaronder "Roll On Babe" van de Amerikaanse folkie Derroll Adams en "Amelia Earhart's Last Flight" (McEnery/McPhall) dat ook gecoverd werd door Plainsong, de band van Ian Matthews en Andy Roberts.

het is niet alleen goud dat blinkt maar nummers als "How Come", "Bye and Bye", "The Poacher" en het titelnummer "Anymore for Anymore" zijn nog steeds een feestje voor de oren.

op de geweldige verzamelaar "Ooh La La: An Island Harvest" (2014) verschenen slechts 3 nummers van dit album, "The Poacher" (take 1) en live versies van "How Come" en "Tell Everyone". twijfel over de aanschaf van de boxset "Just For a Moment" (2019), want "Ooh La La" bevat vrijwel integraal zijn 2e en derde album uitgezonderd 1 nummer van elk album.

na "Anymore for Anymore" volgden nog 3 albums, t.w. "Ronnie Lane's Slim Chance" (1975), "One for the Road" (1976) en "See Me" (1980).

de aimabele, sympathieke uit de arbeidersklasse (zijn vader was vrachtwagen chauffeur) afkomstige Londenaar Ronnie Lane kreeg in 1977 de diagnose multiple sclerose. in de eindfase van zijn leven met deze ziekte werd een longontsteking hem fataal. hij overleed in 1997 op 51-jarige leeftijd in zijn woonplaats destijds, de stad Trinidad in de Amerikaanse staat Colorado.

Album werd geproduceerd door Ronnie Lane, Bruce Rowland en Glyn Johns
Recorded at Ronnie Lane's Mobile Studio, Fishool, Hyssington, Wales

de band "Slim Chance" ten tijde van dit album:

Ronnie Lane: vocals, guitar
Benny Gallagher: accordion, bass, guitar
Graham Lyle: banjo, mandolin, slide & 12-string guitar
Jimmy Jewell: saxophone
Billy Livsey: keyboards
Steve Bingham: bass
Ken Westlake: guitar
Bruce Rowland: percussion

hierbij een deelcitaat van de liner notes (John Tobler) over nadat Ronnie Lane in 1973 kort na de opnames van het Faces album "Ooh La La" de band had verlaten:

"Ronnie Lane, meanwhile, had decided on a fresh musical approach: he invested in a mobile studio, which was used by a number of major acts in the 1970s (including The Who), and in the autumn of 1973 also formed Slim Chance, a floating combo initially conceived as an eight piece band - his idea was to play in circus tents, and the group's debut performance was at Chipperfield's Circus on Clapham Common in South London on bonfire night, 1973. Lane had taken to living in a gypsy caravan, and wanted to extend this more relaxed lifestyle to his working hours. The group's first tour involved working in a circus big top, which was assembled and dismantled at various sites around Britain. At least, that was the plan - the reality was that the cost of this exercise was far more than Lane had anticipated, and the aggravation of dealing with local councils and trying to abide by safety regulations made the enterprise unworkable to the point where the Passing Show (as Lane dubbed the tour) only made a handful of appearances"

een prachtig eerbetoon aan de vermaarde Engelse soul zangeres Dusty Springfield met Shelby Lynne's interpretaties van haar meer bekende werk waaronder 4 nummers (1,4,6 en van de klassieker "Dusty in Memphis", een aantal van "A Girl Called Dusty" plus een 2-tal nummers "The Look of Love" en "How Can I Be Sure" die behalve door Dusty Springfield ook door vele anderen werden gecoverd. haar eigen "Pretend" sluit naadloos aan bij de covers.

heerlijk laid-back album met een jazzy sausje prachtig beheerst gezongen, spaarzaam geïnstrumenteerd met o.a. akoestische bas en akoestische gitaar, bescheiden toetswerk en het geweldige, ingehouden elektrische gitaarspel van Dean Parks, waarbij blazers en strijkers ontbreken. overigens is de country op dit album ver te zoeken.

favoriete nummers "Just a Little Lovin" (Barry Mann/Cynthia Weil), "Anyone Who Had a Heart" (Burt Bacharach/Hal David), de fraaie cover van Tony Joe White's "Willie and Laura Mae Jones" en het sfeervolle, ingetogen "How Can I Be Sure" (Eddie Brigati/Felix Cavaliere).

Album werd geproduceerd door Phil Ramone
Recorded at Capitol Studios, Hollywood, California

Rob Mathes: keyboards
Gregg Field: drums
Kevin Axt: electric & upright bass
Dean Parks: guitars
Curt Bisquera: drums (tracks 6 & 7)
Shelby Lynne: guitar (track 7)

op dit album staan 9 eigen nummers van Shelby Lynne waarvan 5 co-written met producer Glen Ballard, 1 nummer "Ain't It the Truth" dat zij met de band schreef plus 1 cover het pittig rockende "Mother" (John Lennon) dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

de 5 met Glen Ballard geschreven liedjes vallen in de categorie dertien in een dozijn, klinken met de synths en strijkers overgeproduceerd. de soort van disco-pop van "Trust Me" en "Bend", het funky "Ain't It the Truth" met een blazerssectie, de doorsnee AOR nummers als "Jesus on a Greyhound" met overschreeuwde zang en "Killin' Kind", de fakkelrock ballad "I Can't Wait" en de jazzy ballad "Tarpoleon Napoleon" met misplaatste strijkers ervaar ik als serieuze missers.

behalve "Mother" en haar eigen love ballad "All of a Sudden You Disappeared" is het album "Love Shelby" een bewijs van het feit dat goede muzikanten niet altijd garant staan voor goede muziek als de liedjes en de productie niet goed zijn, maar fijn als anderen de muziek op dit album dat met het hierboven genoemde country genre niets van doen heeft wel kunnen waarderen.

Shelby Lynne zou later meerdere prachtalbums maken in het americana/roots genre zoals "Suit Yourself" en "Revelation Road", een genre dat op dit album ver te zoeken is.

Album werd geproduceerd door Glen Ballard
Recorded at Conway Recorders, Hollywood, California

de basis bezetting van de muzikanten op dit album:

Glen Ballard: guitar, synth
Matt Chamberlain: drums
Mike Elizondo: bass
Michael Landau: guitars
Sonny Landreth: slide guitar
Shelby Lynne: vocals, guitar
Bill Payne: Hammond B-3, Wurlitzer

de opvolger van het sterke "Twistin' in the Wind" liet 5 jaar op zich wachten. tussendoor maakte Joe Ely met The Flatlanders 2 albums "Now Again" en "Wheels of Fortune" met zijn muzikale maatjes Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock, van de laatste staan 2 nummers op dit album, het matige stevig roots rockende "Fightin' for My Life" en de fraaie ballad "Wind's Gonna Blow You Away" prachtig ingekleurd met dobro en accordeon.

de overige 10 nummers werden door Joe Ely geschreven die een goede songwriter is maar niet tot de buitencategorie in dit genre behoort bij voorbeeld Guy Clark, John Prine, Townes Van Zandt en dat wreekt zich een beetje op "Streets of Sin" dat wat minder sterke songs bevat dan we van Joe Ely gewend zijn.

nummers als de doorsnee honky-tonk van "Run Little Pony" en "95 South", het bluesy/jazzy "Carnival Bum" en de afsluitende met "spoken words" gezongen ballad "I Gotta Find Ol' Joe" zijn wat onder de maat.

de country getinte ballads "A Flood on Our Hands", "That's Why I Love You" met een halverwege prachtig invallende accordeon en het titelnummer "Streets of Sin" steken boven de rest uit, zoals ook het mid-tempo "I'm on the Run Again" en het eerder genoemde "Wind's Gonna Blow You Away" dat doen.

"Streets of Sin" is zeker geen slecht album maar Joe Ely heeft naar mijn mening betere albums gemaakt dan deze.

de man produceerde dit album zelf in zijn thuisstudio in Austin, Texas

Joe Ely: vocals, acoustic & electric guitar, percussion, keyboards, harmonica
Gary Herman: bass guitar
Bob Gjersoe: acoustic & electric guitar, resonator, dobro
Rafael Gayol: drums, percussion
Joel Guzman: keyboards, organ, accordion
David Grissom: electric guitar
Chris Searles: cymbals, percussion

wederom een sterk album van de charismatische (wijlen) Joe Ely. een oprechte, integere muzikant die voor zijn muziek leefde en dat hoor je aan dit album af. de man die tijdens leven met zijn band menige honky tonk bar of roadhouse club plat speelde.

minder robuust dan de elektrische roots rock van zijn latere albums is "Letter to Laredo" meer een akoestisch folk/country album met Tex-Mex invloeden en Spaanse invloeden met een prominente rol voor de Nederlander Teije Wijnterp (Teye) die met zijn geweldige spel op flamenco gitaar een groot aantal nummers prachtig inkleurt. de muziek op dit album is verre van traditionele Nashville country.

8 eigen nummers van Joe Ely plus een 3-tal fraaie covers "Gallo del Cielo" (Tom Russell) met harmoniezang van Jimmie Dale Gilmore en Raul Malo (The Mavericks) dat onvervalste Tex-Mex laat horen net als zijn eigen "Ranches and Rivers", "She Finally Spoke Spanish to Me" (Butch Hancock) en "I Ain't Been Here Long" (Bruce Gambill) dat met de accenten van dobro en slide gitaar 1 van de prijsnummers is.

Bruce Springsteen verzorgde de harmoniezang op de sterke opener "All Just to Get to You" en de wat mindere afsluitende ballad "I'm a Thousand Miles from Home" samen met "I Saw It in You" en "That Ain't Enough" een drietal nummers die minder beklijven.

wellicht een fractie minder dan zijn gelijknamige debuut uit 1977 en "Honky Tonk Masquerade" (1978) maar goed genoeg voor 4 sterren.

Joe Ely (vocals, acoustic guitar, harmonica), David Grissom (acoustic & electric guitar), Teye (flamenco guitar), Lloyd Maines (dobro, slide & steel guitar), Glenn Fukunaga (bass), Davis McLarty (drums) en Ponty Bone (accordion).

Album werd geproduceerd door Joe Ely
Recorded at Spur Studios, Austin, Texas

(deel) citaat uit de liner notes (Joe Nick Patoski, May 1995 Austin, Texas)

"Everybody else romances the road. Joe Ely lives it. Call him what you want - a wandering minstrel, gypsy cowboy, visionary song poet, or house-rocker on fire - whatever he is, Ely's covered a lot of ground in his time. He really has ridden the rails, thumbed his way across the country, hopped boats to exotic foreign lands, and ridden horses across the prairie. All part of the relentless quest for revelation that only a journey can satisfy. Those sort of restless yearnings come naturally to a boy from Lubbock, Texas, where the flat dusty landscape, endless sky, and vast horizons have inspired several generations of young creative types to fill up all that empty space with music, as Buddy Holly did, as did Waylon Jennings, and Roy Orbison all the way in the current Lubbock Mob consisting of Ely and his compadres Jimmie Dale Gilmore, Butch Hancock and Terry Allen"

een wisselvallig album met een minder aansprekende mix van country, folk en pop van de inmiddels 68-jarige uit New Jersey afkomstige Mary Chapin Carpenter. alle eigen nummers waarvan een aantal co-written met Gary Burr ooit lid van de country rock band Pure Prairie League, co-producer John Jennings en singer/songwriter Kim Richey.

album begint veelbelovend met het sterke, melodieuze "Whenever You're Ready" maar het zakt al snel in met nummers als "Simple Life", de merkwaardige pop sound van "Maybe World" en het met strijkers opgetuigde "What Was It Like". ook het up-tempo "The Long Way Home" en de overgeproduceerde ballad "In the Name of Love" zijn weinig memorabel.

gelukkig staan daar een aantal prachtig door haar gezongen ballads tegenover als het dromerige "Swept Away", "This Is Me Leaving You", "Someone Else's Prayer", het met cello accenten voorziene "Alone But Not Lonely"en het iets te lange "Late For Your Life".

de bonus track "Goin' Home" is een fraai akoestisch folky "roots" nummer, waarvan er wel meer op dit album hadden mogen staan. een album met iets teveel missers en dat met 14 nummers wellicht ook iets te lang duurt. Mary Chapin Carpenter heeft heel wat betere albums gemaakt dan deze.

onder de muzikanten bevinden zich producer John Jennings met een hele reeks aan instrumenten, Glenn Worf (bass), Dave Mattacks (drums, percussion), Jon Carroll/Steve Nathan (keyboards) en Duke Levine (guitars).

Album werd geproduceerd door MCC, John Jennings & Blake Chancey
Recorded at Air Studios, London, England

wederom een sterk album van de Texaan (wijlen) Joe Ely. de man stelde zelden teleur en dat doet hij ook op "Dig All Night" niet met alle eigen nummers uitgezonderd het titelnummer co-written met Mitch Watkins. een album waarop country klanken nauwelijks aanwezig zijn.

zompige roots rock nummers met blues invloeden als "Settle for Love", "For Your Love", "Grandfather Blues" en de afsluiter "I Didn't Even Do It" worden afgewisseld met de stevige rock-a-billy van "My Eyes Got Lucky" en "Jazz Street".

een enkele keer wordt wat gas terug genomen, zoals op de fraaie ballad "Maybe She'll Find Me", de mid-tempo rockende nummers "Drivin' Man" ingekleurd met wah wah gitaar, "Rich Man, Poor Boy" en het met een prachtig intro ingeleide prijsnummer "Behind the Bamboo Shade".

gitarist David Grissom excelleert op dit album met merendeels puntige "catchy" roots rock songs, gezongen met de ietwat schelle, doorleefde stem van Joe Ely. de man maakte onder de naam The Flatlanders eveneens een aantal prima albums met zijn muzikale kompanen Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock.

de basis bezetting met Joe Ely (vocals, harmonica, percussion), David Grissom (electric & acoustic guitar, vocals), Davis McLarty (drums, percussion) en Jimmy Pettit (bass, vocals) werd op dit album aangevuld met Michael Ramos (keyboards), James Fenner (percussion) & Rosie Flores & The Neptunes (background vocals).

Album werd geproduceerd door Joe Ely
Recorded at Spur Studios, Austin, Texas

Joe Ely R.I.P. 15-12-2025

een live folk album van (wijlen) Mimi Farina, een jongere zus van Joan Baez en singer/songwriter Tom Jans, die later een aantal prima solo albums zou uitbrengen.

Mimi Farina was 18 jaar oud toen zij met folkzanger Richard Farina trouwde en met wie zij een aantal veel geprezen folk albums opnam. Richard Farina verloor in 1966 het leven door een motorongeluk. Joan Baez bracht haar zus in 1968 in contact met Tom Jans met wie zij samen het album "Take Heart" (1971) opnam.

van dat album staan 6 nummers (1,3,7,8,9,10) op dit album plus een aantal covers "Mama Tried" (Merle Haggard), "You're Sixteen" (Sherman Brothers) en "The Great White Horse" (Buck Owens).

liedjes als "In the Quiet Morning" (Song for Janis Joplin") van Mimi Farina dat gecoverd werd door haar zus Joan, de Tom Jans klassieker "Loving Arms" door hem solo gezongen en de fraaie harmoniezang op "Letter to Jesus" en "Carry It On" zijn net als de meeste liedjes zoals "Carolina" (Tom Jans) het beluisteren waard.

deze opnames dateren uit 1972 en werden opgenomen tijdens een concert in Cleveland, Ohio op de campus van de Case Western Reserve University. zij traden daar op als voorprogramma van de Greenwich Village folkie Dave Van Ronk. de opnames werden gemaakt door het radiostation WNCR-FM. ondanks de remaster op cd is de geluidskwaliteit zeer belabberd. 2 sterren vanwege de ronduit slechte geluidskwaliteit en vanwege de kwaliteit van de liedjes 4 sterren. vandaar 3 sterren voor dit historische tijdsdocument.

de getalenteerde Tom Jans overleed reeds op 36-jarige leeftijd waarschijnlijk als gevolg van een overdosis drugs. Tom Waits wijdde een song aan hem "Whistle Down the Wind" op zijn album "Bone Machine".
Mimi Farina die als een activiste bekend stond werd 56 jaar oud en overleed door die ernstige ziekte die de meesten van ons wel kennen.

het vijfde album van de uit Austin, Texas afkomstige singer/songwriter (wijlen) Calvin Russell. de man maakte met zijn debuut album "A Crack in Time" een klassieker in het americana/roots genre.

7 eigen nummers plus 3 covers, waarvan de ballads "Desperation" (John Kay, frontman van de band Steppenwolf) met fraai mandolinespel van Luther Dickinson en "Lovin' You" een country ballad met een honky-tonk ritme van de obscure singer/songwriter Blaze Foley prima uitpakken. helaas geldt dat niet voor de stevig roots rockende Townes Van Zandt cover "Mr. Mudd and Mr. Gold". die stevige roots rock met gierend gitaarspel van Chuck Prophet horen we terug in nummers als "I Want to Change the World" vreemd genoeg hierboven niet vermeld bij de track listing en het bluesy roots rockende slotnummer "Drive By".

behalve de 2 eerder genoemde ballads excelleert de man op het door gospel beïnvloede "Nothin' Can Save Me" met een fraai koortje, het mid-tempo ingetogen "Time Flies" en de desperate liefdesliedjes "My Love Is So" met twangy gitaar en het schrijnende, ontroerende "Cut the Silver Strings".

met wat minder memorabele liedjes is het gelijknamige "Calvin Russell" weliswaar minder dan zijn debuut maar goed genoeg voor 4 sterren. je voelt de oprechtheid doorklinken in zijn doorleefde, rauwe stem.

Calvin Russell (vocal, guitar), Roger Hawkins (drums), David Hood (bass), Chuck Prophet (guitar), Jim Dickinson (keyboards), Luther Dickinson (guitar, mandolin), Billy Earl McClellan (guitar tracks 5 & 10), Shawn Lane (guitar track 10) plus koortje William Brown, Suzanne Jerome Taylor en Jackie Reddick.

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at 315 Beale Street Studio, Memphis, Tennessee

de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter/dichter Amerikaan met Mexicaanse wortels David Rodriguez werd beïnvloed door de muziek van o.a. Lightnin' Hopkins, Townes Van Zandt en Jerry Jeff Walker. hij kreeg al op zeer jonge leeftijd polio en was al snel voor zijn mobiliteit veroordeeld tot de wandelstok.

hij bekwaamde zich reeds op zijn veertiende als gitarist en ontwikkelde zich vanaf de mid 70's tot de begin 80's tot een gerespecteerde, prominente songwriter in Austin, Texas. hij deelde het podium met o.a. Butch Hancock en Lucinda Williams en won diverse muziekprijzen.

de liedjes op dit live album zijn alle afkomstig uit die periode uitgezonderd "The True Cross" dat hij in 1990 schreef. dit album verscheen eerder alleen op cassette met de titel "Man Against Beast" zonder de bonustrack (16).

alle bovengemiddeld goede akoestisch gebrachte folk liedjes met emotioneel geladen teksten uitgevoerd door een toen nog prima bij stem zijnde destijds 38-jarige David Rodriguez prachtig, doorleefd gezongen met song pareltjes als "The Third World", "The True Cross", "Ballad of the Snow Leopard" dat door Lyle Lovett werd gecoverd op zijn album "Step Inside This House" en "One Way Ticket" om er maar een paar te noemen.

de maatschappelijk en politiek geëngageerde liberale democraat David Rodriguez werd na een rechtenstudie op een zeker moment advocaat en nam het o.a. op voor straatarme Mexicaanse immigranten. vanwege een belastingschuld ontvluchtte hij Amerika en begon hij als muzikant door Europa te zwerven en belandde hij in 1994 in Nederland. hij vestigde zich in 2002 in Dordrecht en zou nog een album "Rise and Shine" maken met een stel jonge bluesmuzikanten uit die stad "The Rhythm Chiefs" met o.a. gitarist Dusty Ciggaar dat in 2024 postuum werd uitgebracht. er verscheen later een biografie over zijn turbulente leven "Talent op drift" geschreven door de Dordtse Linda Wouters.

de man die kampte met drank en gokverslaving en ooit samenspeelde met grootheden als Lyle Lovett en Stevie Ray Vaughan werd in 2015 op 63-jarige leeftijd dood in bed aangetroffen in zijn woning in Dordrecht. zijn dochter Carrie Rodriguez maakte een 3-tal prima duo albums met de onvolprezen Chip Taylor, maar dat terzijde.

dit live album is een aanrader voor de folkliefhebber en het werk van vergelijkbare collega's als Guy Cark, Jerry Jeff Walker en Townes Van Zandt. met een beetje goede wil zou je dit zijn "Live at the Old Quarter" kunnen noemen.

Album werd geproduceerd door Bill Johnson & David Rodriguez
Recorded live at Chicago House, Austin, Texas on May 31, 1990
All guitar & vocals DR

except bonus track "Deportee"
Lucinda Williams: lead vocals, additional guitar
Mandy Mercier: background vocals
Lorne Rall: upright bass

David Roland Rodriguez R.I.P. 26-10-2015

het derde album van Fairport Convention bevat slechts 8 nummers, waaronder 2 Sandy Denny nummers "Autopsy" en "Who Knows Where the Time Goes" dat tot een klassieker uitgroeide, 2 Richard Thompson nummers, het prachtige folky "Genesis Hall" en het fel rockende "Cajun Woman" met prominent fiddle spel van Dave Swarbrick, 1 traditional het lang uitgerekte psychedelisch getinte "A Sailor's Life" en liefst 3 destijds niet eerder uitgebrachte Dylan liedjes, het aanstekelijke "Si Tu Dois Partir" (If You Gotta Go, Go Now), de ballad "Percy's Song" met lead zang van Sandy Denny en backing vocals van Ian Matthews, die de band tijdens de opnames van dit album zou verlaten en het iets mindere "Million Dollar Bash" met zang van de Brits/Amerikaanse folkie/singer/songwriter Marc Ellington.

volgens Ashley Hutchings werden de Dylan liedjes afkomstig van de Basement Tapes sessies aangeboden via zijn Londense uitgever en had de band uit het ruime aanbod wel meer hiervan willen opnemen.

van de 2 bonus tracks steekt de Dylan cover "Dear Landlord" van zijn album "John Wesley Harding" (1967) er boven uit. hun versie van "The Ballad of Easy Rider" (Roger McGuinn) is niet bijzonder.

eens met late for the sky wat betreft de sterkhouders van dit album, waaraan ik de prachtig, langzaam opgebouwde traditional "A Sailor's Life" wil toevoegen. een nummer met geweldig gitaarspel van Richard Thompson en schitterende zang van Sandy Denny, die op dit album op alle nummers de lead zang verzorgde.

de groep bestond ten tijde van dit album uit Sandy Denny, Ashley Hutchings, Martin Lamble, Simon Nicol en Richard Thompson.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Dave Mattacks (drums track 10) en Dave Swarbrick (fiddle tracks 2,4,5) en mandoline (track die beiden niet veel later tot de band zouden toetreden en meespeelden op de kort hierna verschenen misschien wel ultieme folk-rock klassieker "Liege and Lief".
"Unhalfbricking" zou je in dat opzicht een overgangsalbum kunnen noemen.

Album werd geproduceerd door Joe Boyd & Fairport Convention
Recorded at Sound Techniques, London, UK

i.t.t. anderen ervaar ik het inmiddels 58 jaar geleden opgenomen 2e album van Fairport Convention niet als gevarieerd maar eerder als onevenwichtig, alhoewel je de muziek in de tijdgeest van de eind 60's dien te plaatsen, of zoals het in de liner notes van Ashley Hutchings bij de re-issue (2003) staat vermeld:

"recorded in 1968, it continued our approach taken on the first album; that of presenting a variety of musical styles and a variety of writers. Folk, blues, cajun, medieval, country - all are to be heard here"

zoals hierboven vermeld een mix met 2 covers, waaronder een goede van Dylan's "I'll Keep It with Mine" en een minder goede "Eastern Rain" (Joni Mitchell) beide destijds relatief onbekende songwriters, 2 folk traditionals "Nottamun Town" en het veel gecoverde "She Moves Through the Fair" en voor de rest eigen werk, waaronder de bluesrock van "Mr. Lacey" (Ashley Hutchings), 3 nummers van Richard Thompson "No Man's Land" met cajun invloeden, "Meet on the Ledge" waarop Sandy Denny en Ian Matthews de lead vocalen delen en dat zou uitgroeien tot een publieksfavoriet en het minder sterke "Tale in a Hard Time" plus het folky "Book Song" met fraaie harmoniezang van deze 2, dat hij samen met Ian Matthews schreef.

de traditionals en het folky Sandy Denny nummer "Fotheringay" steken er wat mij betreft boven uit. "Mr. Lacey", het instrumentale met neuriënde zang voorziene "The Lord Is in This Place" en de korte instrumentale afsluiter "End of a Holiday" (Simon Nicol) beklijven een stuk minder.

de 3 bonus tracks halen het niveau van dit album omlaag en voegen weinig toe. de rammelende blues van "Throwaway Street Puzzle" (Hutchings/Thompson), de zwakke Muddy Waters cover "You're Gonna Need My Help" met RT op slide gitaar en de country klanken van "Some Sweet Day" (Felice & Boudleaux Bryant) dat niet kan tippen aan de versie van de Everly Brothers.

een krappe 4 voor dit qua stijlen zwalkende album. naar mijn mening toch wel de minste van het "gouden" trio met "Unhalfbricking" en "Liege and Lief". het laatste album beschouw ik als hun magnum opus; een 5-sterren album waarop alles klopte en samen viel. 1 van de beste folk rock albums uit die tijd en wellicht van alle tijden.

de band bestond ten tijde van dit album uit Sandy Denny, Ian Matthews, Richard Thompson, Simon Nicol, Martin Lamble en Ashley Hutchings.

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at Sound Techniques, London, UK

"The Merciful Road" is het derde album van de broers/folk troubadours James en Sam Gillespie afkomstig uit de North Tyne Valley, Northumberland (Noord-Oost Engeland) en werd mede dankzij crowdfunding in eigen beheer uitgebracht.

het album bevat 7 eigen nummers van dit duo en 1 traditional "When Fortune Turns the Wheel". de muziek is vrij spaarzaam geïnstrumenteerd en wordt gekenmerkt door de prachtige lead vocalen van de broers en hun fraaie harmoniezang.

"Pilgrim Song", "Wingrove Road", "Great Aunt Katherine", "Albion" en "The Endless Road" zijn stuk voor stuk voorzien van pakkende melodieën en blijven direct hangen. met name "Wingrove Road" is een pareltje. het enige minpuntje is het nummer "Descended" dat een minder sterke melodie bevat.

een aanrader voor de liefhebber van ingetogen, traditionele folk. de oprechte liefde voor de natuur klinkt door in de muziek en de sterk aan de natuur gerelateerde teksten. het artwork van dit album is van de Nederlandse Gemma Koomen.

in de maand mei j.l. verzorgde dit duo een 6-tal optredens in het kleinere Nederlandse clubcircuit. was zeer onder de indruk van 1 van die optredens. live maakten de broers net iets meer impact dan op dit album. hun vierde crowdfunding album "Kingfisher" staat gepland voor release dit najaar.

Album werd geproduceerd door Sam en James Gillespie met Tim Lane

Sam Gillespie: guitar, vocals, fretless gourd banjo, wooden flute, bouzouki
James Gillespie: guitar, vocals, fiddle, shruti box, tamburello, percussion
+
Jen Hill: double bass (track 1)
Siannie Moodie: clarsach (kleine Keltische harp) tracks 3 en 7
Mairead Kerr: piano (track 4)
Tim Lane: extra vocals (track 5)

"The Merciful Road" is an album inspired by the grace of life in troubled times.
It was recorded in our grandma's cottage on the banks of the Tweed between Lee Pen and Wallace Hill in the Winter of 2021-22"

(deel) citaat uit de linernotes (Sam and James, Innerleithen, February 2022)

"We want to thank the wild and deeply generous land of the Tweed valley that held us during the making of this record as it has for our whole lives. The waters, the leaping fish, the herons, the kingfishers, the geese, the hills and the spirits of the hills. The trees, the clouds and the stars"

"We want to thank everyone who supported the crowdfunder for the album, both those who contributed resources and those who helped spread the word"

het tweede duo album van de Engelse folkiconen/zangeressen Maddy Prior en June Tabor werd onder de naam Silly Sisters uitgebracht. de volgorde van de nummers hierboven klopt niet.

"Blood and Gold" (Andy Irvine) wordt schitterend a-capella gezongen en gaat over in het instrumentale "Mohacs" een nummer van de Bretonse muzikant Dan Ar Braz die 10 jaar in de band van Alan Stivell speelde.

"Cakes and Ale" (van de Engelse barok componist Henry Purcell), "How Shall I Your True Love Know?" een ballad uit Shakespeares Hamlet en de traditional "What Will We Do?" worden eveneens a-capella uitgevoerd waarbij ik aan de onvolprezen Watersons moest denken, waarvan zij wellicht niet toevalligerwijs "Fine Horseman" een nummer van Lal Waterson coveren.

de traditional "Rosie Anderson" met lead zang van June Tabor en "Somewhere Along the Road" (Rick Kemp) met lead zang van Maddy Prior zijn beide piano ballads met de Welshe jazz pianist Huw Warren die vele jaren met June Tabor samenwerkte.

het aanstekelijke "Hedger and Ditcher" met accenten van bagpipes, concertina en hurdy-gurdy (draailier), "The Barring of the Door" uitgevoerd met het Schotse harpduo Patsy Seddon & Mary MacMaster en "The Old Miner" zijn eveneens prachtig uitgevoerde traditionals.

"Almost Every Circumstance" een love ballad van de Noord-Ier Colum Sands is een ander hoogtepunt op dit prachtalbum met schitterende harmoniezang en traditionele folk met af en toe een "modern touch", zoals de saxofoon op "Hedger and Ditcher" en "Agincourt Carol/La Route Au Beziers" (componist onbekend).

dit album staat per abuis 2x op MuMe. staat ook vermeld onder de namen van Maddy Prior & June Tabor maar dan met een andere cover en 10 i.p.v. 12 nummers. begrijp de verwarring want het 1e album werd onder de titel "Silly Sisters" uitgebracht.

Album werd geproduceerd door Andrew Cronshaw
Recorded at IdealSound, London, UK

Dan Ar Braz: guitar
Huw Warren: keyboards
Jim Sutherland: percussion
Rick Kemp: bass guitar
Andrew Cronshaw: Chinese flutes, whistles, bombarde, concertina
Bernard O'Neill: cello
Paul James: soprano saxohone, half-long bagpipes
Nigel Eaton: hurdy-gurdy
Mark Emerson: violin

Red Horse is een gelegenheidsformatie bestaande uit de singer/songwriters John Gorka, Eliza Gilkyson en Lucy Kaplansky. de laatste werkt al tientallen jaren samen met John Gorka.

op dit album staan een Neil Young cover "I Am a Child", een traditional het aloude "Wayfaring Stranger" en een song "Coshieville" van songwriter Stuart McGregor. de overige 8 liedjes verschenen eerder op hun solo albums, uitgezonderd het nieuwe John Gorka nummer, het door hemzelf gezongen "If These Walls Could Talk" 1 van de vele hoogtepunten. ook Eliza Gilkyson zong zelf haar eigen "Walk Away of Love".

op de overige nummers zingen zij de lead vocalen op elkaars nummers waarbij de prachtige harmoniezang door de 2 anderen wordt verzorgd.

de liedjes werden tijdens verschillende sessies op diverse locaties opgenomen en klinken als een intiem huiskamerconcert. de muziek is spaarzaam geïnstrumenteerd, zoals op de piano ballad "Sanctuary" (Eliza Gilkyson) met zang van Lucy Kaplansky of "Wild Horse" (Eliza Gilkyson) met alleen John Gorka op akoestische gitaar en zang.

beschouw John Gorka als de beste songwriter van de 3. zijn "Blue Chalk" met lead zang Lucy Kaplansky en "Forget to Breathe" met lead zang van Eliza Gilkyson en het eerder genoemde "If These Walls Could Talk" behoren tot de sterkhouders, hoewel de andere liedjes er niet veel voor onder doen.

de muziek wordt van prachtige accenten voorzien door o.a. Duke Levine (acoustic & electric guitar, mandola, lap steel guitar), Ben Whitman (bass, percussion), Mike Hardwick (dobro, pedal steel), Warren Hood (fiddle), Scott Jarrett (bass, electric guitar, mandola, organ) en Robert McEntee (electric guitar).

jammer dat dit prachtige album (een soort van open sessie) nooit een vervolg heeft gekregen, zoals ook vergelijkbare projecten/samenwerkingen van "Redbird" (Kris Delmhorst, Jeffrey Foucault & Peter Mulvey) en "Cry Cry Cry" (Lucy Kaplansky, Richard Shindell & Dar Williams) geen vervolg kregen. de gelijknamige albums van die trio's zijn eveneens zeer de moeite waard voor de americana/folk liefhebber.

het schilderij op de cover werd gemaakt door de onvolprezen singer/songwriter Tom Russell.

was destijds zeer onder de indruk van de bijdragen op "Diamonds on the Soles of her Shoes" en "Homeless" op het Graceland album van Paul Simon. de naam van deze a-capella zanggroep werd ontleend aan de stad Ladysmith gelegen in de Zuid-Afrikaanse regio Kwazulu-Natal. de groep werd opgericht door de charismatische frontman Joseph Shabalala, de muzikaal leider van de groep.

in het kielzog van het "Graceland" succes werd een jaar later dit "Shaka Zulu" album uitgebracht. nog steeds een prachtig album met schitterende harmoniezang met als prijsnummers "Unomathemba", "At Golgotha", "How Long" , "Rain, Rain , Beautiful Rain" en de ritmische afsluiter "Who Were You Talking To?".

vanwege de korte duur van het album ervaar ik persoonlijk juist geen enkele verveling bij dit album. en ja er zit net als op de lap top of op de t.v. een aan/uit knop die je naar eigen wens kunt bedienen.

heb rond de tijd van uitkomen van "Shaka Zulu" een concert van dit gezelschap bijgewoond. een memorabele gebeurtenis met schitterende zang, waarbij de groep met constant lachende gezichten de Zulu cultuur uitdroeg. de choreografie met danspasjes was vermakelijk.

Joseph Shabalala (R.I.P. 11-02-2020) ging in 2014 met pensioen en droeg het leiderschap van de groep over aan 1 van zijn zonen. de groep blijkt anno 2026 nog steeds internationale tournees te ondernemen.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
All songs composed by Joseph Shabalala

Unculo uthokozisa abadabukileyo meaning: Singing makes all the sad people happy because it is the voice of happiness (J.S.)

(wijlen) Fela Kuti wordt beschouwd als de pionier van de "afrobeat" sound. "Army Arrangement" is een activistisch, politiek geëngageerd album en begint met de regels "Calling you African people" herinnerend aan het feit dat hij voor de rechtbank moest voorkomen. Fela Kuti een strijder tegen onrecht die stelling nam tegen de destijds militaire dictatuur in zijn land probeerde met zijn beweging "Movement of the People" tot 2x toe aan de Nigeriaanse presidentsverkiezingen deel te nemen hetgeen gedwarsboomd werd door de autoriteiten. hij belandde in de gevangenis en werd later vrijgelaten.

"Army Arrangement" is wellicht 1 van zijn meer toegankelijke albums. de tapes die hij in Nigeria met zijn band opnam werden vanuit Nigeria naar New York verstuurd waar Bill Laswell de uiteindelijke productie verzorgde aangevuld met verrassende bijdragen van o.a. de vermaarde reggae drummer Sly Dunbar en toetsenist Bernie Worrell, bekend van zijn werk met Talking Heads.

de pulserende Afrikaanse ritmes vermengd met jazz en funk worden aangevuld met meerstemmige vraag-en antwoord zang van een vrouwenkoor die de meeslepende nummers van een extra dynamiek voorzien.

in "Government Chicken Boy" hekelt hij de mensen die zonder enig protest gehoorzaamheid tonen aan de autoriteiten.

Fela Kuti (zang en soprano sax) en zijn zoon Femi Kuti (alt saxofoon) werden op dit album begeleid door zijn band Egypt 80. zijn live bands uit die tijd konden uit 70 tot 80 mensen bestaan. de man die bekend stond als een vrouwenverslinder en ooit op 1 dag met 27 vrouwen afkomstig uit zijn band trouwde, overleed in 1997 aan de gevolgen van aids. zijn begrafenis is Lagos werd door een miljoen mensen bezocht.

Fela Kuti groeide in eigen land uit tot een nationale grootheid en liet een oeuvre van meer dan 50 albums achter.

Album werd geproduceerd door Fela en Bill Laswell
Recorded at RPM Recording Studio, NYC, New York

het is alweer 20 jaar geleden dat de Malinese grootmeester Ali Farka Toure op 67-jarige leeftijd ging hemelen. op dit album staan 8 eigen nummers van de man plus de traditional "Nawiye". de liedjes worden door hem gezongen in verschillende Malinese talen (bambara, fula, songhai en tamashek).

1 van zijn meest traditionele albums gevuld met Malinese volksmuziek vermengd met lichte (Amerikaanse) blues invloeden. authentiek, puur en "basic" maar de muziek beklijft iets minder dan die op de voorganger het "Red" album waarmee hij destijds op de westerse markt debuteerde en het "Green" album.

op de cd uitgave staan 2 bonus tracks "Tchigi Fo" en een studio versie van "Amandrai" waarvan op dit album reeds een live versie stond met (wijlen) Toumani Diabate op het percussie instrument calabash. beide kale uitvoeringen die niet kunnen tippen aan de later verschenen vollere band versie op het samen met Ry Cooder gemaakte, meesterlijke "Talking Timbuktu" (1994), dat hem een internationale doorbraak bezorgde.

"Amandrai Live" werd opgenomen tijdens het "Crossing the Border Festival" in de Town & Country Club, London (5 oktober, 1987).

Album werd geproduceerd door Nick Gold
Recorded at The Fire House Studio, London, UK

Ali Farka Toure: vocals, guitar, calabash & bongos

"Alkibar" (betekenis "Messenger of the Great River") is het debuutalbum van de inmiddels 70-jarige gitarist, singer, songwriter Afel Bocoum die vanaf zijn dertiende 30 jaar lang in de band ASCO van Ali Farka Toure speelde. hij leerde het zingen van de zanger Harber Maiga die rond 1968 een duo vormde met AFT.

het muziek genre is zeker geen rock zoals abusievelijk hierboven vermeld, maar zou je Afrikaanse akoestische, traditionele folk met blues invloeden kunnen noemen, hoewel de blues invloeden veel minder prominent aanwezig zijn dan bij iemand als zijn mentor Ali Farka Toure. de muziek met als basis 2 akoestische gitaren wordt uitgevoerd met authentieke Afrikaanse instrumenten als de njarka (1-snarige viool), njurkle (een soort luit), met calabash en djembe als percussie instrumenten. de muziek wordt verder verrijkt met mannelijke en/of vrouwelijke koortjes die de hoge mannenstem van Afel Bocoum prachtig aanvullen, waarbij de vraag- en antwoord zang regelmatig voorbij komt.

het album werd in 6 dagen tijd in Niafunke met zijn groep Alkibar opgenomen, een woestijn dorp gelegen in centraal Mali, het geboortedorp van Afel Bocoum en Ali Farka Toure. een unieke gebeurtenis want "producer Nick Gold, engineer Jerry Boys and photographer Christian Jaspers travelled to the desert village with state-of-the-art mobile recording equipment, hundreds of yards of cable and a generator to deal with the lack of electrivity". ter plekke werd in een oude verlaten school een informele studio ingericht.

dat informele hoor je terug in de heerlijk ontspannen muziek, waarbij op een zeker moment de eenvormigheid op de loer ligt maar dit verder niet storend is. wijlen Ali Farka Toure speelde lead akoestische gitaar op tracks 2 en 6.

de teksten van de veelal in hun eigen "sonrai" Malinese taal gezongen liederen worden in het Engels uitvoerig toegelicht. de thema's zijn vrij basic, "Alasidi" (The Egoist), "Jaman Moro" (A Long Time Ago), "Buribalal" (Friendship), "Haira Yo" (Parents), "Salam Aleikum" (May Peace Be With You) of "Ciro Kayna" (Little Bird). met "Mali Woymoyo" (Our Sisters) breekt hij een lans voor de Malinese vrouwen tegen de traditioneel gearrangeerde huwelijken ("a home will never succeed without love. Let dialogue triumph")

zijn vierde en laatste album "Linde" verscheen in 2020 waarna het stil werd rond Afel Bocoum.

Album werd geproduceerd door Nick Gold
Recorded at Niafunke, Mali
All songs by Afel Bocoum

mijn eerste kennismaking met de muziek van Samba Toure. de man speelde samen met Malinese collega's als Afel Bocoum, Toumani Diabate, Oumou Sangare en Vieux Farka Toure, de zoon van wijlen Ali Farka Toure. de laatste fungeerde als zijn mentor. reden waarom hij ook wel als diens opvolger wordt beschouwd. eerder maakte hij al als eerbetoon aan AFT het album "Songhai Blues".

dit album bevat 10 eigen composities waarvan hij er 8 zingt in het Songhai de officiële nationale taal in Mali waar de voertaal eveneens Frans is, en 2 (tracks 8 en 9) in het Bambara dialect.

Samba Toure is een begenadigd gitarist en beschikt over een expressieve, krachtige stem waarmee hij vanaf de opener "Gandadiko" meteen indruk maakt. de begeleiding met authentieke instrumenten als ngoni, njurkel, calabash, djembe en njarka is om door een ringetje te halen op enkele nummers verrijkt met de backing vocals van Mariam Traore.

voornamelijk laid-back "desert blues" met af en toe wat meer pittige, ritmische nummers die voor een fijne balans zorgen. "Gandadiko" doet niet onder voor menig album van de grootmeester Ali Farka Toure zelf. een aanrader voor de liefhebbers van diens werk en degenen die bijvoorbeeld de desert blues van een band als Tinariwen als te vol of te druk ervaren. het feit dat 7 albums van Samba Toure hier op MuMe een gemiddelde waardering krijgen van 3,93 zegt wel iets over de kwaliteit van zijn muziek.

de Engelse teksten zijn bijgevoegd in het boekwerkje en handelen o.a. over de in het land Mali vaak heersende droogte "Gandadiko", "Farikoyo" een eerbetoon aan de lokale boeren, "Toure Idje Bibi" over hoe de mensheid omgaat met moeder aarde, "Su Wilile" over het veel voorkomende probleem van alcoholisme en "Woye Kate" dat pleit voor de terugkeer van de vele Malinezen die hun land eerder verlieten op zoek naar een betere toekomst ("so many friends are so far today, the country needs their return").

Album werd geproduceerd door Philippe Sanmiguel
Recorded at Akan Studio, Bamako, Mali

een samenwerkingsverband tussen de Senegalese singer/songwriter Modou Toure, een zoon van Ousmane Toure die ooit lid was van de band Toure Kunda en de Engelse gitarist, songwriter en producer Ramon Goose.

Modou Toure beschikt over een warme, zoetgevooisde stem en wordt met name ondersteund door het sterke gitaarspel van Ramon Goose (acoustic, electric & slide guitar). 8 nummers worden door hem in het Wolof dialect gezongen, 2 in het Mandinko dialect en 1 in de Franse taal, het iets te zoete "The Lighthouse Keeper" de enige mispeer op dit album.

verwacht geen Amerikaanse blues in de stijl van mensen als John Lee Hooker, want dit album ligt daar qua stijl ver vanaf. het akoestische, folky "Believe" is een veelbelovende opener en wordt gevolgd door de stevige bluesrock van "Lolambe".

een gevarieerd album met een 2-tal nummers "Dune Blues" en "Satan" die met de pulserende ritmes doen denken aan de desert blues van Tinariwen, het eveneens ritmische "Journey to Casamance" met vraag-en antwoord zang en een slow blues als "Casamance River Blues". prijsnummer is het aanstekelijke, vrolijk makende "Kayre" met o.a. saxofoon accenten. het dromerige "We Walk in the Sahara", de zwakke melodie van "Waar" en het eerder genoemde "The LIghthouse Keeper" beklijven een stuk minder.

van Modou Toure verscheen in 2020 het solo album "Touki" waarna het stil werd. Ramon Goose maakte met zijn band Nublues een 3-tal albums.

Album werd geproduceerd door Ramon Goose
All tracks composed & arranged by Modou Toure & Ramon Goose
(except "Kayre" composed with Abdoulaye Samb)

opvallend is de naam van Ed van der Mark die bij dit album betrokken was als engineer en de mixing en mastering verzorgde en op 1 nummer "Satan" op elektrische bas meespeelde.

de inmddels 76-jarige Salif Keita is een absolute grootheid in Mali maar ook in andere Afrikaanse landen en daarbuiten met name in Frankrijk geniet de man een enorme faam.

op "M'Bemba" staan alle eigen nummers van Salif Keita uitgezonderd "Ladji" dat hij samen met reggae artiest Buju Banton schreef die op dit nummer als "special guest" te horen is met zijn zang.

de lichtvoetige, sprankelende opener "Bobo" zet meteen de toon. een nummer dat onmiddellijk blijft hangen gevolgd door het met vele tempo wisselingen schitterend opgebouwde "Laban". ook "Calculer" heeft een melodie die door een ringetje te halen valt.

die prachtig wiegend swingende melodieën zijn eveneens te horen op het deels akoestische "Dery", "Tu Vas Me Manquer" en "Moriba" een 3-tal meer ingetogen, melancholische nummers voorzien van een bodem van akoestische gitaren. deze worden afgewisseld met wat voller geinstrumenteerde, opzwepende tracks als "Ladji", het sterk percussieve "Kamouki" en "Yambo" nummers die ietwat naar overproductie neigen.

1 van de prijsnummers is het wat kleiner gehouden titelnummer "M'Bemba" met koraspel van de grootmeester wijlen Toumani Diabate en een heerlijk koortje bestaande uit 3 zussen van Salif Keita.
op de meeste andere nummers is de koorzang afkomstig van Hadja Kouyate, Djanka Diabate en Aida Khann.

"M'Bemba" is een ongekend goed album met schitterende melodieën en prachtige koortjes dat zich bij deze ongekend hoge temperaturen prima laat beluisteren. het feit dat er veel authentieke Afrikaanse instrumenten (balafon, kora, n'goni) op te horen zijn en geen synthesizers komt de muziek ten goede. haalt wellicht net niet het niveau van zijn klassieker "Soro" (1987) maar behoort zeker tot zijn beste albums, zoals hierboven 18 jaar geleden eerder goed verwoord door oud user bertus99.

Album werd geproduceerd door Salif Keita, Jean Lamoot & Jean-Louis Solans
Recorded at Wanda Studio, Bamako, Mali & Studios Ferber, Paris, France

het zesde solo album van de inmiddels 68-jarige oorspronkelijk uit N.Y.C. afkomstige Gretchen Peters met alle eigen liedjes van haar, uitgezonderd "Saint Francis" co-written Tom Russell met wie zij regelmatig samenwerkte en "Camille" dat zij samen schreef met Matraca Berg en Suzy Bogguss.

het is even wennen met de viool klanken van de opener "Hello Cruel World", een instrument dat samen met de cello op meerdere nummers (o.a. 5,7 en 10) prominent te horen valt. ook de licht jazzy accenten op "Paradise Found" en "Camille" met trompet zijn enigszins verrassend.

los van de mede door cello/viool ingekleurde ballads staan er sfeervolle, ingetogen piano ballads op als "Idlewild" en de afsluiter "Little World" plus een 2-tal iets meer up-tempo songs als "Dark Angel" een duet met Rodney Crowell en "Woman on the Wheel".

Favoriete tracks "Saint Francis", "The Matador" met prachtige accenten van de accordeon en het verstilde "Camille", nummers waar de melancholie vanaf spat.

wederom een prima "americana/roots" album, waarbij ik persoonlijk een lichte voorkeur heb voor haar meer op country en folk gebaseerde albums met instrumenten als dobro of pedal steel i.p.v. cello en viool.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. haar echtgenoot en co-producer Barry Walsh (accordion, piano, organ, backing vocals), Will Kimbrough (acoustic, electric, 12-string & resonator guitar, bouzouki), Victor Krauss (upright bass), John Gardner (drums), Doug Lancio (acoustic, baritone, electric & 12-string guitar, vihuela), Chris Carmichael (violin, viola) en David Henry (cello).

Album werd geproduceerd door Doug Lancio, Gretchen Peters & Barry Walsh
Recorded at Studio G, Nashville, Tennesse (except Little World)

het derde album van The Hacienda Brothers werd hun zwanenzang, zoals hierboven reeds vermeld.

hun "americana" muziek wordt wel omschreven als alt.country met blues, rock-a-billy, rock, soul en Tex Mex invloeden maar laten we het voor het gemak country soul noemen.

vrijwel alle songs werden geschreven door (wijlen) Chris Gaffney en Dave Gonzalez waarvan een aantal co-written plus een aantal covers, waaronder het Hank Williams nummer "When You're Tired of Breaking Other Hearts" dat met zijn western swing sound enigszins een vreemde eend in de bijt is.

de band excelleert met de schitterend doorleefd en soulvol door leadzanger Chris Gaffney gezongen ballads als "A Lot of Days Are Gone, "Uncle Sam's Jail", "Ordinary Fool", "I Still Believe", "Divorce or Destroy" en het prachtige door Dan Penn geschreven slotnummer "Break Free".

"Light It Again Charlie" is een licht blues rockend instrumentaal nummer. de overige nummers zijn meer up-tempo, zoals het sterke "Long Way to Town" waarop onvervalste country rock te horen valt in de stijl van de Flying Burrito Brothers.

een aanrader voor de liefhebbers van die band en degenen die de country soul van iemand als Dan Penn waarderen. ook de steel gitaar liefhebbers komen volledig aan hun trekken op dit prachtalbum.

Album werd geproduceerd door The Hacienda Brothers
Recorded at Cavern Recording Studios, Tucson, Arizona
6 tracks geproduceerd door Dan Penn at Dandy Studios, Nashville, Tennessee

Dave Gonzalez: guitars, vocals
Hank Maninger: bass, harmony & background vocals
David Berzansky: steel guitar
Dale Daniel: drums, percussion
Chris Gaffney: vocals, acoustic guitar, accordion, piano, organ

plus Joe Terry (piano, organ, harmony vocals) en Dan Penn (background vocals)

Chris Gaffney 1950-2008

"The One & Only ...
Our fearless leader, incomparable singer, gifted musician and trusted friend.
You were truly our brother and will be forever remembered in the hearts and minds of everyone that knew you. We are honored to have recorded together and would like to dedicate this to you and the wonderful legacy of music you have shared with the world"

The Bros

het vierde album van de inmiddels Amerikaans/Australische singer/songwriter Kevin Welch biedt wederom een fraaie mix van alt.country, blues, folk en rock. alle liedjes werden door hemzelf geschreven en daar zitten weer heel wat pareltjes tussen.

Kevin Welch schrijft bovengemiddeld goede liedjes en die zijn op het sterke "Beneath My Wheels" gelukkig in de meerderheid. het langzaam opgebouwde titelnummer dat naar een climax toewerkt wordt opgetuigd met fraai slide gitaarspel en de harmoniezang van Gillian Welch en David Rawlings.

hoor de man het liefst in de rustige meer ingetogen nummers als de ballads "Anna Lise Please, "Fold Your Wings" met een pedal steel partij van Fats Kaplin, het folky "Bastard Nation", het klein gehouden akoestische "Five Million One Thousand Miles" en het prachtige mede door orgel gedragen "Shores of Stone" dat lichte gospel laat horen.

deze nummers worden afgewisseld met een 4-tal bluesy rootsrock nummers (1,3,9 en 11) die minder overtuigen. op een 3-tal tracks hiervan weet Kevin Welch zich omringd door Deense en Zweedse muzikanten.

het mid-tempo "While I Was Loving You" dat voorzien is van een honky-tonk ritme sluit "Beneath My Wheels" sterk af. een album dat zich kwalitatief kan meten met het "mindere" werk van vergelijkbare artiesten als Guy Clark en Steve Earle en dat bedoel ik als compliment.

onder de muzikanten op de andere nummers bevinden zich o.a. Mike Henderson (electric guitar), Glenn Worf (bass), Harry Stinson (drums), Kieran Kane (mandolin) en Fats Kaplin ( accordion, pedal steel, violin).

dit album verscheen wederom op zijn eigen label Dead Reckoning Records dat hij samen met een aantal van zijn muzikale kompanen oprichtte. de vele bedankjes op de liner notes besluit hij met "And finally, thank you from all of us, to all of you people out there who support independent music".

Album werd geproduceerd door Kevin Welch (acoustic guitar, vocals)
opgenomen in 6 verschillende studio's in Nashville, Tennessee & Grapevine Studio, Copenhagen, Denmark

dit album met voornamelijk protest liedjes (ja, die bestonden toen nog volop) is de opvolger van het album "Woody Guthrie - The Asch Recordings Volume 1" (1997). voornamelijk nummers uit 1950 en 1960 die hun oorsprong vinden in de folk revival van die jaren. een enkel nummer als het Tom Paxton lied "The Death of Stephen Biko" dateert uit 1978.

folk singer Woody Guthrie was van grote invloed op muzikanten als Pete Seeger en Bob Dylan. deze Vanguard verzamelaar telt echter slechts 2 Woody Guthrie nummers, waarvan de versies van zijn protegees Ramblin' Jack Elliott en Cisco Houston tot de hoogtepunten behoren. voor het overige een aantal traditionals, covers en eigen nummers van o.a. Phil Ochs, Bob Dylan, Eric Andersen en Tom Paxton.

2 fraaie nummers van Phil Ochs waaronder het anti-Vietnam oorlogslied "I Ain't Marchin' Anymore", een kippenvel versie van "Ballad of Ira Hayes" (Peter LaFarge) van de mij onbekende folkie Patrick Sky, een nummer dat eveneens gecoverd werd door Townes Van Zandt en de prachtige folk ballad "Thirsty Boots" van Eric Andersen, die net als de meeste andere artiesten op dit album onderdeel was van de Greenwich Village folk scene.

niet alles wat blinkt is goud. de traditional "Oh Freedom" verzuipt in de galm en Joan Baez haar stem lijkt wat over te slaan. haar versie van "A Hard Rain's A-Gonna Fall" bevalt beter. ook de bijdragen van Mimi & Richard Farina en Buffy Sainte-Marie vallen tegen.

daar staan het bijzondere duet "Playboys and Playgirls" (Dylan) van Dylan en Seeger, de fraaie harmoniezang op de nummers van The Weavers en het humoristische, luchtige "The John Birch Society" van het Chad Mitchell Trio tegenover.

de blues/folk legende Odetta en bekend activiste van de burgerrechten beweging destijds sluit dit album fraai af met de traditional "No More Auction Block" een nummer dat later in een versie van Bob Dylan verscheen in de onvolprezen bootleg series (volume 1-3).

deze verzamelaar geeft een prachtig tijdsbeeld, waarbij de conclusie mag zijn dat er helaas veel van deze idealen verloren zijn gegaan. de mensheid is hardleers.

hierbij een deelcitaat uit de liner notes van Billy Altman

"By it's very nature, America's folk music tradition has always been characterized by a distinct air of social consciousness, and, as the tenor of the times has warranted, by a heightened spirit of activism. This was certainly true during the so-called folk boom (that ran from the latter part of the 1950s through the mid 60s), when a veritable host of hot-button topics ranging from domestic issues (i.e. civil rights) to foreign affairs (U.S. involvement in Southeast Asia) were addressed head on by what was ultimately dubbed "protest" music. Performed by a loose-knit coalition of both established folksingers (led by Pete Seeger) and an emerging breed of younger ones (spearheaded by Bob Dylan), this music railed against injustice, intolerance and inhumanity. In the process this music provided inspiration and support to the growing numbers of concerned citizens rising up to try and make their country - and their planet - better place for all to live"

bezocht in 2023 in New Orleans een klein museum met de geschiedenis over de vlucht van zwarte slaven van de plantages in Lousiana in het zuiden van de States naar het "vrije" noorden. summier omschreven werden zij volgens de overlevering daarbij geholpen door de inheemse bevolking die hen onderdak en voedsel boden en hen hielpen met het vinden van de route naar het noorden. een aantal van hen mengden zich met als gevolg halfbloeden van indianen en afro-amerikanen. hoewel het een kleine minderheid is, was het een merkwaardige beleving om een aantal nazaten in het straatbeeld van New Orleans te herkennen.

Tchoupitoulas is de naam van een inheemse stam uit Louisiana. de groep Wild Tchoupitoulas zelf werd begin 70's geformeerd door zanger George Landry (Big Chief Jolly) en bestond verder uit de zangers Amos Landry (Spy Boy), Carl Christmas (Flag Boy), Booker Washington (Trail Chief) en Norman Bell (Second Chief). tijdens het jaarlijkse Mardi Gras festival zijn de prachtig uitgedoste "Mardi Gras Indians" volop aanwezig.

de muziek werd verzorgd door de onvolprezen The Meters en voor een deel door de neven van George Landry The Neville Brothers die wel nadrukkelijk met hun zang aan dit album bijdroegen.

New Orleans geldt als een muzikale bakermat van genres als blues, jazz, r&b en soul, zoals goed te horen valt op dit album dat 50 jaar later nog steeds een feestje voor de oren is. album begint sterk met de a-capella zang van "Brother John", waarna het al snel los gaat met "Meet the Boys on the Battlefront" een nummer met geweldige vraag-en antwoord chant zang, zoals ook op "Indian Red" en "Big Chief" het geval is.

de eerste 6 nummers zijn alle raak. op het eind zakt het niveau wat in met de nummers "Hey Mama" en "Hey Hey" (Indians Comin'). anders waren het 5 sterren geweest voor dit aan alle kanten aanstekelijke, funky, swingende album.

Album werd geproduceerd door Allen Toussaint en Marshall E. Sehorn
(co-produced by Arthur Neville & Charles Neville)
Recorded at Sea-Saint Recording Studio, New Orleans, Louisiana

Arthur Neville (keyboards), Leo Nocentelli (guitar), George Porter Jr. (bass), Joseph Modeliste (drums), Cyril Neville (congo), Teddy Royal (guitar), Aaron Neville (piano) & Charles Neville (percussion).

plus background vocals:
Charles Neville, Cyril Neville, Aaron Neville, Arthur Neville, Willie Harper

zoals gebruikelijk is dit een fraaie verzamelaar van het wereld label Putumayo met een keurig verzorgd boekwerkje en uitgebreide liner notes. in dit geval is het genre bluegrass. een genre dat zich in de loop van de jaren bleef ontwikkelen, zoals dat op dit album te horen valt. veel relatief wat minder bekende acts maar dat mag de pret niet drukken. het gros van de nummers betreft traditionals.

een aantal nummers liggen wat minder dicht bij de roots, zoals "New Railroad" van Crooked Still met prachtige leadzang van Aoife O'Donovan, de jazzy accenten op "Jackaroo" van David Grisman en (wijlen) Jerry Garcia, het lichte reggae sausje van "Man of Constant Sorrow" (Peter Rowan) of de sterke Dylan cover "Boots of Spanish Leather" van Seldom Scene, een band die het experiment niet schuwde met dit soort covers. 1 van de prijsnummers met fraaie harmoniezang.

de mij onbekende uit Alaska afkomstige Frank Solivan zet een fraaie laid-back cover neer van de Kate Wolf klassieker "Across the Great Divide". de uit Tennessee afkomstige James Alan Shelton doet hetzelfde met "Shady Grove" dat is afgeleid van het Engelse volksliedje "Matty Groves".

andere hoogtepunten zijn de bijdragen van Alison Krauss & Union Station, het door Railroad Earth bandlid Todd Sheafer geschreven "Been Down This Road", de Appalachian bluegrass/folk van "The Last Goodbye" van het vrouwelijke bluegrass gezelschap Uncle Earl, dat dicht bij de wortels blijft en "Diggin' on the Mountainside" van de uit Asheville, North Carolina afkomstige band Town Mountain. ook de bijdrage van de inmiddels 74-jarige vermaarde sessiemuzikant Sam Bush die jarenlang deel uit maakte van de Emmylou Harris band The Nash Ramblers mag niet onvermeld blijven. een versie van de traditional "Diamond Joe" met zang van de man zelf en het van hem bekende fraaie mandoline spel.

het enige instrumentale nummer op dit album "I'll Fly Away" in een onvervalste bluegrass uitvoering van dit oorspronkelijke gospel lied uit 1929 van Albert E. Brumley, beklijft wat minder.

het leuke van dit soortverzamelaars is dat er weer veel "nieuwe" muziek is te ontdekken en dan blijkt dat bands als Railroad Earth, Uncle Earl en Town Mountain hier op dit fijne muziekforum reeds met flink wat van hun albums vertegenwoordigd zijn.

het blue grass genre werd door een nieuwe generatie luisteraars ontdekt dankzij de filmhit uit 2000 "O Brother, Where Art Thou?" waarvan de bijbehorende soundtrack met o.a. muziek van Alison Krauss wereldwijd 15 miljoen exemplaren verkocht.

voor wie het lezen wil hierbij een deelcitaat van de liner notes (Holly George-Warren)

"Bluegrass, sometimes called the "jazz of the country music", evolved from the string band style developed by Bill Monroe and his Blue Grass Boys in the late 1930s. The sound is characterized by masterful, often improvisional, instrumental performances combined with distinctive vocals and harmonies. A native of Kentucky, Monroe named his band after the Bluegrass State. He merged old-timey mountain music with blues and gospel tunes. Over the next 50-plus years, Monroe performed with countless musicians who served "apprenticeships" as Blue Grass Boys, then left to start their own groups. By the 1960s, the music was known as bluegrass.

Monroe's first edition of the Blue Grass Boys included fiddle, mandolin, upright bass and acoustic guitar. When North Carolinian Earl Scruggs joined in 1946, contributing his lightning-speed five-string banjo playing, he created a musical innovation that has come to define the sound of bluegrass. Over the years, other instruments such as dobro, slide guitar and even electric bass have found their way into bluegrass"

soms heb je van die albums waarbij je het gevoel hebt dat je die als luisteraar moet uitzitten, zoals dit derde album van Shelby Lynne (Shelby Lynn Moorer). dit album biedt glad geproduceerde mainstream country/pop met merendeels liedjes van meer of minder bekende Nashville songwriters die alle weinig memorabel zijn. de fraaie bijdragen op dobro en lap steel van Sonny Garrish en het harmonicaspel van Mickey Raphael op "You Can't Break a Broken Heart" kunnen dat niet verhelpen.

het album begint veelbelovend met de opener "Don't Cross Your Heart" dat samen met "You Can't Break a Broken Heart" en "Stop Me" (Jim Lauderdale/John Leventhal) tot de mid-tempo nummers kan worden gerekend.

alle overige nummers zijn redelijk inwisselbare slow ballads die niet willen beklijven, waarbij "The Very First Lasting Love" een duet met country zanger Les Taylor qua gladheid de kroon spant. Shelby Lynne is een prima zangeres maar lijkt zich op sommige nummers wat te overschreeuwen met haar uithalen.

"Soft Talk" kan niet in de schaduw staan van haar latere albums als "I Am Shelby Lynne" haar zesde album dat haar een commerciële doorbraak opleverde, "Suit Yourself" of "Revelation Road". ben niet bekend met het duo album "Not Dark Yet" (2017) dat zij vele jaren later met haar zus Allison Moorer zou maken.

Album werd geproduceerd door James Stroud
Recorded at Eleven, Eleven Studios & Quad Studios, Nashville, Tennessee

het eerste album van de samenwerking tussen de broers Larry en Tony Rice, Herb Pedersen en de country rock grootheid Chris Hillman, die op dit album op 6 liedjes de lead vocalen voor zijn rekening nam en 5 van de 12 nummers schreef waarvan een aantal met anderen. Larry Rice verzorgde de lead vocal op 4 nummers en Herb Pedersen deed dat op 2 nummers (4 en 12). alle 3 zijn uitstekende zangers in dit genre.

de gospel "Lord Won't You Help Me" en "Change Coming Down" laten onvervalste blue grass horen, waar de fraaie covers van "So Begins the Task" (Stephen Stills), "Dimming of the Day" (Richard Thompson), "Do Right Woman" (Chips Moman/Dan Penn) en "Somewhere on the Road Tonight" (Chris Hillman/Alan Thornhill) meer country getint zijn.

de 2 Larry Rice nummers "Streetcorner Stranger" en "Just Me and You" en de iets te zoete afsluiter "Only Passing Through" (Mac McAnally) beklijven iets minder, hoewel dat laatste nummer qua tekst van toepassing is op Larry en Tony Rice die inmiddels niet meer onder ons zijn. zij maakten eerder 2 bluegrass/folk albums als "The Rice Brothers" met hun broers Ron en Wyatt Rice. hun vader Herb Rice was ooit bandleider van de vermaarde bluegrass band The Golden State Boys.

los van de raakvlakken met de solo albums van Chris Hillman doet de muziek ook wel denken aan de solo albums van de onvolprezen John Starling, bekend van de bluegrass groep The Seldom Scene. Mike Auldridge mede oprichter van die groep speelde op dobro mee op "Out of the Woodwork".

de 81-jarige Chris Hillman stopte eind 2022 met optreden maar blijkt als radio d.j. nog actief te zijn. de 82-jarige Herb Pedersen treedt nog steeds als begeleider van diverse artiesten op. van Chris Hillman en Herb Pedersen verschenen ook een aantal duo-albums.

dit album zou nog 2 opvolgers krijgen waarvan het derde album "Running Wild" veel van dezelfde kwaliteit biedt. inderdaad opgedragen aan Clarence White wat benieuwd maakt naar de albums van The Kentucky Colonels.

Album werd geproduceerd door Chris Hillman, Herb Pedersen, Larry Rice & Tony Rice
Recorded at Nightingale Studios, Nashville, Tennessee

Chris Hillman: lead vocal, guitar, mandolin, background vocals
Larry Rice: lead vocal, mandolin, b.v.
Herb Pedersen: lead vocal, banjo, guitar, b.v.
Tony Rice: lead guitar, guitar
Jerry Douglas: dobro, slide guitar
Mike Auldridge: dobro
Ronnie Simpkins: bass
Rickie Simpkins: fiddle
Danny Crawford: piano

hierbij de liner notes van Scott Alarik

"The seeds of this album were sown in September, 1963, when Larry and Tony Rice, Chris Hillman and Herb Pedersen heard each other play at a bluegrass festival in Pasadena, California. Thirty-three years later, all four have risen to the very top of their profession and unite here for a very musical collection of bluegrass, country and popular tunes featuring instrumental virtuosity, inspired singing and breathtaking harmony. "Out of the Woodwork" is worth the wait"

"American Classic" heeft weinig met country/pop te maken maar zoals de titel aangeeft betreft dit een album met populaire liedjes uit het "American Songbook" (o.a. Hoagy Carmichael en Arthur Hammerstein) en oude jazz klassiekers zoals bij voorbeeld van Fats Waller.

dit album werd geproduceerd door de vermaarde producer (wijlen) Tommy Lipuma die bekend staat om zijn gepolijste producties en dat leidt in dit geval tot een soort van cocktail jazz met muziek die prima als achtergrond kan dienen in de lounge van een luxe hotel. zelfs het fraaie harmonicaspel van zijn vaste kompaan Mickey Raphael op een 4-tal nummers kan dit niet verhelpen. op de vele laid-back piano ballads is een prominente rol weggelegd voor (wijlen) jazzpianist Joe Sample, bekend van zijn werk met The Crusaders.

favoriete tracks "Because of You" met een fraaie sax partij van Jeff Clayton, het duet met Norah Jones "Baby It's Cold Outside" en met het prachtig door hem gezongen "Always on My Mind" raakt hij alsnog de gevoelige snaar. eens met ouwekock dat dit een echte Nelson kraker is, maar voor het overige materiaal en de uitvoering ervan een magere 3 sterren.

het enigszins vergelijkbare album "Love Songs" (1986) bevalt een stuk beter.

Willie Nelson werd 29 april j.l. 93 jaar en de man blijft gestaag albums uitbrengen. ondanks zijn gezondheidsproblemen (o.a. diabetes en COPD) is hij nog volop actief met tournees in de States en staat hij 26 september a.s. zelfs geprogrammeerd als headliner op het jaarlijkse Farm Aid Festival. diepe buiging en respect voor de man.

Recorded at Legacy Recording Studios, NYC, New York & Capitol Studios, Los Angeles, California

de inmiddels 57-jarige Shelby Lynn Moorer aka Shelby Lynne was 17 jaar oud en haar zus Allison Moorer was 14 jaar oud toen hun vader hun moeder vermoordde en zichzelf daarna van het leven benam. op meerdere nummers verwerkt zij die pijnlijke, traumatische ervaring en probeert zij daarmee in het reine te komen voor zover dat mogelijk is. het woord revelation staat voor openbaring en "Revelation Road" is daarmee haar meest persoonlijke album.

zo gaat "I'll Hold Your Head" over de bescherming die zij in de destijds complexe thuis situatie als oudere zus aan haar jongere zus bood en is het hartverscheurende "Heaven's Only Days Down the Road" geschreven vanuit het perspectief van haar vader, waarbij zij met een zekere mildheid terug kijkt naar alle geleden pijn. nummers zie zij afwisselt met ballads met liefdevolle teksten als "The Thief" en het prachtige "I Won't Leave You".

een goudeerlijk, helend, ontwapenend album met teksten die er toe doen waarop zij zelf alle instrumenten inspeelde met merendeels memorabele liedjes met een enkel minder nummer als "Lead Me Love". voornamelijk alt.country met folk en pop invloeden en een enkele keer een soulvol liedje als "Even Angels".

Produced, written and performed by Shelby Lynne
Recorded at Everso Studios, Palm Desert, California

Shelby Lynne: vocals, bass, guitar, keyboards, percussion, backing vocals

"Writing these songs put me on the back roads of my past. I remembered my childhood in Alabama as I wrote this album and I looked back with love"

"This record is dedicated to Mama, Daddy and Sissy"

Kaapverdië ofwel de Kaapverdische eilanden beleefde in de twintigste eeuw mede als gevolg van de armoede en slechte economische vooruitzichten een enorme uittocht van de bevolking, o.a. naar Portugal en de VS. er leven circa 3 keer zoveel Kaapverdianen buiten de eilanden dan op Kaapverdië zelf. veel Kaapverdiaanse zeelieden kwamen in de Rotterdamse haven werken. tot op heden heeft Rotterdam binnen Europa 1 van de grootste gemeenschappen.

het langzame genre morna wordt beschouwd als de nationale muziek van Kaapverdië en in mindere mate het iets snellere coladeira. de emotionele muziek gaat meestal gepaard met amoureuze, poëtische en romantische teksten. sleutelwoorden heimwee, melancholie en nostalgie. de morna ontstond in de 19e eeuw onder invloed van de Portugese fado en andere Latijns-Amerikaanse muziekgenres.

wijlen Cesaria Evora (R.I.P. 17-12-2011) was als geen ander in staat om deze muziek met haar doorleefde, gepassioneerde zang op de luisteraar over te brengen. zij zingt de liederen in het Portugees of Kaapverdisch Creools die als je er voor open staat wel invoelbaar zijn, maar de muziekbeleving zal uiteraard anders zijn als je van de eilanden afkomstig ben.

alhoewel het prachtige, weemoedige "Sodade" (letterlijk vertaald: een diepe, melancholische vorm van heimwee en verlangen), het aanstekelijke "Angola" dat in Frankrijk een grote hit werd en de eveneens dansbare, vrolijke afsluiter "Tortura" beide nummers met vioolspel en fraaie koortjes een 3-tal hoogtepunten zijn, doe je daarmee feitelijk de 10 andere liedjes tekort.

Cesaria Evora die in haar hoogtijdagen zalen als L'Olympia (Parijs) meermalen op rij uitverkocht is in haar thuisland een onbetwiste grootheid en leeft daar binnen en daar buiten voort in de harten van de mensen.
haar muziek kan met recht volksmuziek of wereldmuziek worden genoemd.

Album werd geproduceerd door Paulino Vieira
Recorded at Studio de la Madeleine & Studio Music' Ange, Paris

Paulino Vieira: acoustic guitar, cavaquinho, piano, harmonica, percussion
Toy Vieira: acoustic guitar, cavaquinho, piano, vocals
Malaquias Costa: violin, percussion, escabes, reco-reco
plus koortjes

de opvolger van het sterke "Identity Crisis" is qua stijlen wat minder gevarieerd en ook minder vol geproduceerd dan die voorganger. "Suit Yourself" is spaarzaam geïnstrumenteerd en klinkt "rootsier" (country, folk, blues) in een kaal gehouden productie met een hoog "huiskamer" gehalte.

de prachtig door haar gezongen soms volledig akoestisch gespeelde klein gehouden ballads als "Where Am I Now", "Johnny Met June" een eerbetoon aan Johnny Cash en June Carter Cash en ingetogen pareltjes als "Iced Tea" en "Sleep" worden afgewisseld met de rockende opener "Go With It", het bluesy, soulvolle "I Cry Everyday", de folk/blues van "You're the Man", het iets meer up-tempo "I Won't Die Alone" en het eveneens rockende "You Don't Have a Heart" gedomineerd door heftige gitaren en toetsen. 1 van de weinige mindere nummers samen met het korte niemendalletje "You and We".

haar ingetogen covers van de 2 Tony Joe White klassiekers "Old Times Sake" en "Rainy Night in Georgia" behoren tot de hoogtepunten. op het laatste nummer met de prachtige pedal steel klanken is wijlen TJW te horen met zijn karakteristieke spel op Stratocaster, Spanish guitar en harmonica.

"Suit Yourself" kan tot 1 van haar beste albums worden gerekend.

Album werd geproduceerd door Shelby Lynne
Recorded at Sherry Lane Studio, Rancho Mirage, California & The Rendering Plant, Nashville, Tennessee
All songs written by Shelby Lynne (except 5 & 12)

Shelby Lynne: vocals, guitars
Brian "Brain" Harrison: bass
Bryan Owings: drums, percussion
Michael Ward: guitars
Benmont Tench: keyboards
Robby Turner: pedal steel, dobro, mandolin
Tony Joe White: guitars, harmonica

het zoveelste prachtalbum van de inmiddels 71 jarige Barry Moore aka Luka Bloom met 9 sterke eigen liedjes plus een Leonard Cohen cover "In My Secret Life" ("Leonard Cohen was a hero, and a teacher to me. He still is") en de traditional "Wayfaring Stranger".

de prachtige opener "Water Is Life" licht hij als volgt toe "inspired by the incredible ongoing stand by Native Americans in Standing Rock, South Dakota. They seek to protect their water and sacred lands from oil pipelines".

Luka Bloom schittert op de ballads als "I Still Believe in Love", "Dear Gods" en "The Ballad of Monk's Lane".
"City of Chicago" verscheen eerder op het album "Innocence" waarop "I Am Not at War with Anyone" als bonustrack stond, een nummer dat later eveneens verscheen op het live album "The Man Is Alive".
die 2 nummers voegen wellicht weinig toe maar ook in deze versies mag ik deze graag horen.

geen strijkers, elektronica of andere poespas op dit "less is more" album. zoals onze Vlaamse muziekvrienden plegen te zeggen "meer moet dat niet zijn".

Luka Bloom doet dit najaar België en Nederland aan met zijn "Beloved Tour". zijn trouwe schare fans zal hem weten te vinden.

Album werd geproduceerd door John Fitzgerald & Luka Bloom
Recorded at Lettercollum Recording Studios, Timoleague, County Cork, Ireland
( Luka Bloom: guitars, vocals)

citaat uit zijn liner notes:

"So it was in Autumn 2016,
So much noise, anger, confusion and fear for the future of the world
I found myself writing and learning these songs, and revisiting a few old ones
In the beginning I heard choirs, strings, trumpets in my mind
As they came together, I chose to present them with solitude and rawness
Guitar, voice. Raw, and somewhat naked.
Sometimes I need simplicity"

leerde de inmiddels 68 jarige uit Bronxville, New York afkomstige singer/songwriter Gretchen Peters kennen via haar vocale bijdragen en duetten op een aantal albums van de onvolprezen Tom Russell, met wie zij in 2009 het fraaie duo album "One to the Heart, One to the Head" zou maken. Gretchen Peters verhuisde in 1988 naar Nashville om zich daar met succes te vestigen als songwriter. zij schreef o.a. hits voor George Strait, Shania Twain en Trisha Yearwoord.

haar muziek laat zich overigens niet vergelijken met dat soort "gladde" country en is moeilijk in een hokje stoppen. het is geen uitgesproken americana hoewel het daar met country, folk en pop invloeden wel tegen aanleunt, maar country/pop zoals hierboven genoemd lijkt mij niet helemaal kloppend.

op dit 2e album van haar staan alle eigen nummers, uitgezonderd de mid-tempo ballad "In a Perfect World" dat zij samen met Bryan Adams schreef die op dat nummer de background vocal verzorgde.

stuk voor stuk sterke melodieën gezongen met haar prachtige stem met volwassen, emotioneel geladen teksten die ergens over gaan. de veelal ingetogen muziek wordt fraai ingekleurd met o.a. dobro op "Like Water into Wine", "Lillies of the Field" en "Revival" beide met flugelhorn en trompet accenten ofwel accordeon en piano op "Waiting for Amelia".

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog zoals op het licht rockende "Love Is a Drug" of het mid-tempo "Eddie's First Wife.

favoriete nummers "Souvenirs", de subtiele piano ballad "Picasso and Me", het verstilde "Lilllies of the Field", het licht folky "Waiting for Amelia" en de prachtige afsluitende ballad "Revival".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Mike Severs (acoustic & electric guitar, dobro), Paul Kramer (mandolin), Dave Pomeroy (acoustic & electric bass), Mike Haynes (flugelhorn/trumpet), Barry Green (trombone) en haar echtgenoot Barry Walsh (Hammond B-3 organ, piano, keyboards/synths).

Gretchen Peters die met name in het VK een trouwe schare fans heeft, ondernam daar in 2023 haar "Farewell Tour" maar blijft actief als songwriter.

Album werd geproduceerd door Gretchen Peters & Green Daniel
Recorded at The Stuga, Summer County, Tennessee & Warehouse Studios, Vancouver, Canada & Boomtown Records/Sony Tree Studios, Nashville, Tennessee

Gretchen Peters: vocals, acoustic & electric guitar, 6-string bass, mandolin, sitar, keyboards/synths

een verzamelaar van de albums en nummers die tussen 1988 en 1995 verschenen van de uit Dallas, Texas afkomstige eigenzinnige singer/songwriter Michelle Shocked. veruit haar beste periode.

deze is als volgt samengesteld:

3 nummers (2,7,8) van "Short Sharp Shocked" (1988)
3 nummers (1,5,6) van "Captain Swing" (1989)
3 nummers (3,9,10) van "Arkansas Traveller" (1992)
1 nummer (12) van "Kind Hearted Woman" (1994)

aangevuld met de slow blues van "Quality of Mercy" (4) van de fraaie soundtrack "Dead Man Walking" (1995) en de gospel ballad "Holy Spirit" (11) van het album "Sweet Relief: A Benefit for Victoria Williams" (1993).

de 6 nummers van de albums "Short Sharp Shocked" en "Arkansas Traveller" zijn de sterkhouders met de prachtmelodie van "Anchorage", het blue grass getinte "Prodigal Daughter" met Alison Krauss en de Ierse folk van "Over the Waterfall" met de Hothouse Flowers als hoogtepunten.

op de "Captain Swing" up-tempo nummers valt jazz/western swing te horen. de overige liedjes zijn merendeels op folk en blues gebaseerd. het krakkemikkige met overschreeuwde, valse stem gezongen "Stillborn" is een serieuze mispeer.

haakte destijds af bij haar album "Kind Hearted Woman". het is opvallend dat de albums die daarna volgden hier op MuMe steeds minder stemmen kregen en steeds lager werden gewaardeerd.

Kenny Loggins en Jim Messina (ex Buffalo Springfield en Poco) beiden inmiddels 78 jaar vormden 7 jaar lang een duo. herinner me dat zij in de 70's populair waren in het kielzog van artiesten als Jackson Browne, The Eagles en Poco. de liefhebbers wisten wel raad met hun muziek met name met de merendeels country rock/folk sound van hun debuut album "Sittin' In".

deze door henzelf samengestelde verzamelaar bevat de volgende 10 songs, alle nummers individueel of samen geschreven:

4 nummers (3,4,7,9) van "Sittin' In" (1972)
3 nummers (1,6,10) van "Loggins & Messina" (1972)
2 nummers (5,8) van "Full Sail" (1973)
1 nummer (2) van "Mother Lode" (1974)

een fijn overzicht met een aantal prachtige ballads als "Peace of Mind" dat Jim Messina nog schreef in zijn tijd met Poco en een 2-tal sterke songs van Kenny Loggins "House at Pooh Corner" en het prijsnummer "Danny's Song" met fiddle klanken en hun fraaie harmoniezang.

"Angry Eyes" komt het dichtst in de buurt van country rock. op de aanstekelijke nummers als "Vahevala" met de steel drums calypso sound, "My Music" en "Your Mama Can't Dance" klinken West Coast pop invloeden door soms verrijkt met een blazerssectie.

"Be Free" met de tempowisselingen en jazzy accenten laten een ander geluid horen, zoals dat op hun album "Mother Lode" te horen valt. had de muziek van dit duo wat uit het oog verloren. ook hun live album "On Stage" (1974) is het beluisteren waard.

Geproduceerd door Jim Messina

Kenny Loggins: vocal, rhythm guitar, harmonica
Jim Messina: vocal, lead guitar, mandolin, acoustic lead
Michael Omartian: organ, piano, clavinet
Victor Feldman/Milt Holland: percussion
Merle Bregante: drums, vocal
Jon Clarke: flute, saxophone, oboe, recorders
Al Garth: recorder, fiddle, saxophone
Larry Sims: bass, vocal

Leo Kottke werd in 1976 als "first American signing" getekend door het Engelse muzieklabel Chrysalis, waarvan dit gelijknamige album het eerste werd van een reeks albums op dat label. het werd in vier verschillende studio's opgenomen en zijn achtste "US chart" album.

de inmiddels 80-jarige Leo Kottke werd geboren in Athens, Georgia (thuishaven van R.E.M. maar dat terzijde) en groeide in zijn jeugd in o.a. Virginia op met traditionele muziek, bluegrass en country (hillbilly).
in de mid 60's kwam hij in aanraking met de blues en folk muziek van Mississippi John Hurt en Skip James en een paar jaar later toen hij zelf al begon op te treden, raakte hij onder de indruk van optredens van blues muzikanten als Son House en Mississippi Fred McDowell.

"Leo Kottke" is een volledig instrumentaal album met 9 eigen nummers plus 1 cover "Buckaroo" van songwriter Bob Morris, die vele jaren lid was van The Buckaroos, de band van Buck Owens. een prachtige opener.

over het onnavolgbare 12-string gitaarspel op "Airproofing" merkte de man zelf op "I rarely play a single-note line because you can say so much more, especially on 12-string with multiple notes".

ervaar hetgeen hierboven wordt omschreven dat arrangeur Jack Nitzsche "wat weinig ruimte krijgt" juist als prettig. hierdoor krijgt het gitaarspel van deze snarenvirtuoos alle ruimte om te schitteren.

"Buckaroo", "Airproofing" en "Waltz" ervaar ik als de prijsnummers, maar dat zal voor een ieder verschillend zijn. de cd-reissue (1994 BGO Records) klinkt als een klok.

Album werd geproduceerd door Denny Bruce
(Leo Kottke: 6 & 12-string guitar)

een album uit de nadagen van de gerenommeerde "songwriter's songwriter" Jimmy Webb die met name eind 60's en in de de 70's een hele reeks hits voor anderen schreef. dat soort klassiekers met de kwaliteit van "Galveston", "Wichita Lineman" en "By the Time I Get to Phoenix" zijn hier ver te zoeken.

laid-back gepolijste West Coast pop veelal voorzien van rijke strijkers arrangementen en een enkele keer een blaasinstrument met als middelpunt zijn piano spel. veel nummers zijn dan ook piano ballads die nogal inwisselbaar klinken, waarbij de eenvormigheid op de loer ligt. zijn vlakke, weinig expressieve stem is daar ook niet behulpzaam bij. dat Jimmy Webb geen begenadigd zanger is blijkt vooral op nummers als "Skywriter" en "She Moves, and Eyes Follow" waar hij met overslaande stem uit de bocht vliegt.

neemt niet weg dat er een aantal memorabele liedjes op staan met de dromerige opener "Paul Gauguin in the South Seas", "Wy Do I Have To" met fraaie flugelhorn/trompet accenten, "Class Clown" met een tekst over een oude schoolmaat die als dakloze eindigde en het mid-tempo "Just Like Marilyn" een eerbetoon aan Marilyn Monroe. daar staan draken van nummers tegenover als "Time Flies", "How Quickly" en "No Signs of Age".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Dean Parks (guitar) bekend van zijn werk met Steely Dan en Lyle Lovett, Toto leden David Paich (toetsen) en Jeff Porcaro (drums), Larry Campbell (mandoline), Lee Sklar (bass) en Jim Hynes (flugelhorn, trumpet). zijn zus Susan Webb en singer/songwriter Beth Nielsen Chapman verzorgen de fraaie backing vocals.

een album met een beperkt aantal uitschieters waarbij de verveling op een zeker moment toeslaat.

Album werd geproduceerd door Jimmy Webb & Kerry Cunningham
Opgenomen in 3 studio's in N.Y.C. en 2 studio's in Los Angeles
All tracks written by Jimmy Webb

deze uit Asbury Park, New Jersey afkomstige band werd geformeerd door John Lyon aka Southside Johnny en Stevie Van Zandt aka Little Steven. hun muziek werd wel de "New Jersey Sound" genoemd ofwel pittige, stevige r&b met rock en soul invloeden, waarbij er een prominente rol is weggelegd voor de blazerssectie.
er is een duidelijke connectie met de muziek van Bruce Springsteen en de E-Street band. de leden van die band speelden regelmatig mee in The Asbury Jukes, zoals ook Jon Bon Jovi en vele anderen dat deden.

op dit album staan een 3-tal nummers (4,6 en van Bruce Springsteen waarvan "Trapped Again" co-written plus 6 nummers van arrangeur, gitarist, producer Steven Van Zandt.

de up-tempo opener "Got to Be a Better Way Home" zet meteen de toon voor dit album waar de energie vanaf spat, hoewel je de soulvolle ballad "Hearts of Stone" en de afsluiter "Light Don't Shine" rustpunten kan noemen.

heb de band ooit live mogen meemaken tijdens een concert in zaal Lantaren/'t Venster Rotterdam waar veel songs van dit album voorbij kwamen. herinner me bandleider Southside Johnny als een charismatische frontman/show man. wat betreft de opmerking van Teacher hierboven was de man voor zover ik weet i.t.t. de politiek geëngageerde Little Steven vooral een entertainer die met zijn band de mensen graag liet dansen en de zaal volledig plat speelde.

Bruce Springsteen die ook een sterke connectie heeft met de muziek van r&b/rock zanger Gary U.S. Bonds was fan van de groep en leverde aan diverse albums bijdragen.

"Hearts of Stone" kun je gerust een klassieker noemen. veel beter dan dit zou het niet worden. de band bleef nog lange tijd in steeds wisselende bezettingen optreden, maar de 77-jarige John Lyon is inmiddels met pensioen en treedt niet meer op.

Album werd geproduceerd door Stevie Van Zandt
Recorded at Secret Sound Studios, NYC, New York

de band ten tijde van dit album:

Southside Johnny: lead vocals
Billy Rush: lead guitar, rhythm guitar
Kevin Kavanaugh: keyboards
Alan Berger: bass
Max Weinberg: drums
Stevie Van Zandt: vocals, rhythm guitar, lead guitar (track 4)
plus een blazerssectie (baritone & tenor saxofoon, trombone, trompet)

het tweede album van de destijds 26-jarige uit Dallas, Texas afkomstige Michelle Shocked biedt fraaie americana (country/folk) met af en toe een uitstapje naar een ander genre, zoals op de blues/jazz up-tempo opener "When I Grow Up" of de rock-a-billy sound van "Hello Hopeville".

prijsnummers zijn de folky ballads "Memories of East Texas" met de weemoedige fiddle accenten van Don Reed, "Black Widow" met de fraaie dulcimer klanken van collega singer/songwriter Kristina Olsen, de heerlijke melodie van het mid-tempo folky "Anchorage" en de prachtige cover van "The L&N Don't Stop Here Anymore" een nummer van de Appalachian "mother of folk" Jean Ritchie voorzien van het prachtige dobro spel van Al Perkins.

de up-tempo nummers "Graffiti Limbo", het licht rockende stuwende "If Love Was a Train" en "V.F.D." (Volunteer Fire Department) met een tekst over een jeugdzonde waarbij zij ooit in haar jeugd met een vriend "per ongeluk" een veld in Texas in brand zette en de brandweer moest opdraven, zorgen voor een fraaie balans.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Pete Anderson (electric guitar, six string bass), Jeff Donavan (drums), Domenic Genova (electric & acoustic bass), Skip Edwards (piano, B-3 organ), Byron Berline (mandolin) en Al Perkins (dobro).

de punk van de bonustrack "Fogtown" met de uit Austin, Texas afkomstige hardcore punk band MDC is de enige mispeer op dit fraaie merendeels folky klinkende album.

Album werd geproduceerd door Pete Anderson (vooral bekend van zijn werk met Dwight Yoakam)
All songs written by Michelle Shocked (except

dit album is een initiatief van de uit Belize afkomstige Andy Palacio. van hem werden eerder 3 albums op eigen naam uitgebracht. dit album met "The Garifuna Collective" een gezelschap van jongere en oudere muzikanten uit Belize, Guatemala en Honduras, wordt wel als zijn levenswerk beschouwd. niet lang daarna kwam hij in 2008 op 47-jarige leeftijd te overlijden. het album is een eerbetoon aan de bedreigde cultuur van het Garifuna volk.

de melodieuze liedjes worden in de Garifuna taal gezongen. hun traditionele muziek zoals de Latijns beïnvloede "paranda", "dugu", punta en gunjei ritmes worden vermengd met de Caribische muziekgenres zouk en soca.

prachtige muziek met subtiele percussie, uitwaaierende gitaren en fraaie, meerstemmige koortjes zoals op het aanstekelijke "Baba". 1 van de vele prijsnummers samen met o.a. "Lidan Aban" met een bescheiden blazerssectie en het weemoedige "Ayo Da", maar feitelijk luisteren alle nummers op dit album heerlijk weg.

Album werd geproduceerd door Ivan Duran
Recorded at Sandy Beach, Hopkins Village, Belize

voor wie meer over de achtergronden wil weten hierbij een deelcitaat van de liner notes:

"In 1635 two ships loaded with slaves from West Africa were shipwrecked off the shores of the Caribbean Island now known as St. Vincent. The surviving Africans were welcomed by the local Arawak and Carib Indian populations, leading to a distinctive Afro Amerindian culture and language. Thus began the first chapter in the history of the Garinagu, more widely known as the Garifuna, one of the most unique and threatened cultures in the Americas. Their tale is one of tragedy and adversity, as well as one of triumph, community and hope.

Called the "Black Caribs" by the British, the Garifuna lived in relative tranquility for many years, their ranks increased by other escaped slaves who heard about this outpost of free Africans. After siding with the French in a battle over control over the island of St. Vincent, however, the Garifuna were defeated and captured by the British in 1797 and exiled to a small island off the coast of Honduras. Nearly half of the Garifuna population died en route, but a cadre of around 3,000 people survided, and eventually journeyed out to set up small villages on the Caribbean coast of Guatemala, Belize, Honduras and Nicaragua.

Today there are roughly 250,000 Garifuna in the world, including immigrant communities in Los Angeles, New York, Chicago and Miami"

een Buddy Miller project van samenwerkingen met jazz gitarist Bill Frisell, de vermaarde sessiemuzikant Marc Ribot en alleskunner/snarenvirtuoos Greg Leisz aangevuld met zang van diverse gast vocalisten.
verwacht geen traditioneel Buddy Miller solo album, want de muziek op dit album verschilt wezenlijk van zijn eerdere albums en de duo-albums die hij met zijn vrouw Julie Miller maakte.

een aantal door hen bewerkte country klassiekers, traditionals en een aantal eigen songs, waaronder het jazzy "Meds" (Marc Ribot) en een oude jazz klassieker "Return to Me" beide croonend gezongen door country zangeres Lee Ann Womack. liedjes die weinig bekoren, zoals ook de r&b van "No Good Lover" waarop Buddy Miller de zang deelt met gospel zangeres Ann McCrary, het dreinende "Dang Me" met zang van Marc Anthony Thompson en het up-tempo drammerige "Why Baby Why" (George Jones) niet dat effect hebben. de atmosferisch aandoende nummers als "Cattle Call" en "Bury Me Down on the Lone Prairie" bevallen net iets beter maar zijn niet echt memorabel. van het instrumentale "Freight Train" bevalt de versie van Taj Mahal met zang op zijn album "Music Fuh Ya" een stuk beter.

mijn voorkeur gaat naar de meer vertrouwde "americana/alt.country" klanken van de ballads met zang van Patty Griffin, Shawn Colvin en Emmylou Harris. prijsnummer is de afsluiter "God's Wing'ed Horse" een duet van Buddy en Julie Miller met de fraaie pedal steel klanken van Greg Leisz, zoals ik hen het liefste hoor.

deel de euforie hierboven niet. de muzikanten kunnen nog zo goed zijn maar als het songmateriaal of de songkeuze te wensen over laat valt er niet zo veel te genieten. prima als anderen dat anders ervaren maar dit album ervaar ik als een mismatch. Tja.

het vierde album van de inmiddels 64-jarige uit Dallas, Texas afkomstige singer/songwriter Karen Michelle Johnston aka Michelle Shocked. een album met samenwerkingen die in de meeste gevallen prima uitpakken en dat op verschillende locaties werd opgenomen.

de term "americana" ontstond begin jaren 90 en daar kun je van alles bij bedenken, maar die term lijkt mij perfect van toepassing op dit album. een mix van bluegrass, blues, country, folk en zelfs R&B op het up-tempo "Hold Me Back" met blazerssectie of vaudeville op "Jump Jim Crow dat gekoppeld is aan de Walt Disney klassieker "Zip-A-Dee-Doo-Dah" met Taj Mahal op gitaar en zang.

uitschieters zijn het folky "Come a Long Way", "Over the Waterfall" dat met de bouzouki en tin whistle klanken Keltische folk laat horen met de Ierse Hothouse Flowers en het 5 sterren prijsnummer "Prodical Daughter" met harmoniezang en fiddle spel van Alison Krauss begeleid door haar band Union Station.

goede tweeden zijn "Secret to a Long Life" met The Band leden Levon Helm (mandolin, vocal) en Garth Hudson (accordion, keyboards), de onvervalste bluegrass van "Contest Coming", de folky ballad "Blackberry Blossom" en het titelnummer "Arkansas Traveller" met zang van folk legende Jimmy Driftwood.

de bluesy accenten van "33 RPM Soul", het stevig folk rockende "Shaking Hands" met Uncle Tupelo, de vaudeville klanken van "Jump Jim Crow/Zip-A-Dee-Doo-Dah" en de zwakke melodie van "Strawberry Jam" beklijven minder. het instrumentale "Woody's Rag" (Woody Guthrie) sluit dit album fraai af.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Byron Berline/Mark O'Connor (fiddle), Mickey Raphael (harmonica), Bernie Leadon (banjo, guitar, mandolin, vocals), Tony Levin/Jerry Scheff (bass), Kenny Aronoff/Jerry Marotta (drums), Albert Lee (guitar) en Jerry Douglas (dobro). daarnaast fungeerde Bernie Leadon op veel nummers als "music director" en "co-producer".

Conceived, written and produced by Michelle Shocked (guitar, mandolin, vocals)

een verzamelaar van de Congolese (voormalig Zaire) gitarist/band leider Franco met 12 liedjes afkomstig van 11 verschillende albums met zowel live als studio opnames. de meeste nummers zijn met de befaamde band OK Jazz, een enkele keer "Attention Na Sida" met een andere band zoals Orchestre Victoria. de lead vocals worden behalve door hemzelf o.a. verzorgd door Mulamba Joseph "Mujos" en Sam Mangwana die naar de band was overgestapt uit het rivaliserende muziekgezelschap rond Tabu Ley Rochereau.

een mengeling van Congolese rumba, soukous, Latijns-Amerikaanse/Afro-Latijnse muziek regelmatig verrijkt met fraaie vrouwelijke zangkoortjes, zoals op het merendeels akoestische en met prachtig accordeon spel uitgevoerde "Likambo Ya Ngana". een heerlijke wat vreemde eend in de bijt tussen alle meer ritmische, vollere band nummers.

aanstekelijke, vrolijke muziek die het publiek van zijn live concerten uitnodigde tot dansen en het muzikale zonnetje laat schijnen.

citaat uit de liner notes:

"Franco's career spanned forty years, although he was only 51 when he died in 1989, during which time he claimed to have released more than 150 albums and composed some 1000 titles. His band, OK Jazz, grew to include more than forty musicians, and their total output during Franco's lifetime has been calculated at more than 3000 songs. Franco played, sang or otherwise made his presence felt, on almost all of those.

"Franco was arguably the greatest African musician of the twentieth century. In addition to being a unique guitar stylist, arranger and leader of Africa's most esteemed dance band (OK Jazz), he was a profilic composer and social commentator. A natural entertainer and a passionate performing artist who loved to excite a crowd, he was never happier than when making people dance. This Rough Guide spans the extraordinary forty-year career of a remarkable man, from early recordings when he was aged 17, to tracks recorded shortly before his death in 1989"

de oorspronkelijk uit Pennsylvania afkomstige singer/songwriter/gitarist Kevin Salem was in de 80's een aantal jaren lid van de uit Boston afkomstige garage rock band Dumptruck. hij begon daarna aan een solo carrière. "Soma City" is zijn debuut en werd destijds in de Amerikaanse pers lovend ontvangen.

hij werd beïnvloed door bands als Husker Du en The Replacements en is tevens producer. zo produceerde hij o.a. albums van Giant Sand en Rachael Yamagata.

"Lighthouse Keeper" is een stevige opener zoals het gros van de "rootsrock" nummers stevig te noemen zijn waarbij de liefhebbers van regelmatig gierend gitaarwerk aan hun trekken komen.

Kevin Salem schrijft prima songs en dat bewijst hij met name met "Shot Down", "Diviner", "Resist" en "Ruin You" een 4-tal goed in het gehoor liggende nummers waarop wat gas terug wordt genomen.

na de opvolger "Glimmer" volgde nog een derde album "Ecstatic" (2001). de man woont sinds 1999 in Woodstock, heeft daar een eigen studio en zegt op zijn bio tegenwoordig meer voor zijn eigen plezier muziek te maken en produceert af en toe nog een album.

Album werd geproduceerd door Niko Bolas
Recorded at Water Music, Hoboken, New Jersey
All songs written by Kevin Salem (except "Forever Gone" co-written Butch Vig)

Kevin Salem: guitar, voice
Dave Dunton: piano, organ
Keith Levreault: drums, percussion
Todd Novak: guitar, voice
Scott Yoder: bass
+
zangeres Syd Straw (backing vocals tracks 4,5,8,9)

dit live album van de uit de Amerikaanse staat Maine afkomstige Larry John McNally (leeftijd onbekend) klinkt als een intiem huiskamerconcert en dan met name de eerste 6 nummers waarop hij alleen met zang en akoestische gitaar is te horen.

alle eigen nummers van LJM plus een 3-tal covers, "Barroom Girls" (Gillian Welch/David Rawlings) en de Everly Brothers klassieker "So Sad" (Don Everly) beide fraaie versies met harmoniezang van Jennifer Kimball die voor de nodige afwisseling zorgen. de afsluitende band cover van "Manic Depression" (Jimi Hendrix) is een vreemde eend in de bijt en had beter achterwege kunnen blijven.

"Love Is Everything", "Sidewalks of Summer", het liefdevolle "Can Joe Cocker..." (kan Joe Cocker de hoge noten nog halen) en "Nobody's Girl" zijn naast de 2 eerder genoemde covers de sterkhouders.

de eerste 8 nummers werden opgenomen in New York City, Philadelphia en Nashville. nummers 9 t/m 12 in Paradiso, Amsterdam en nummers 13 en 14 in Leeuwarden. op deze 6 nummers kreeg hij versterking van met Denny McDermott (drums) en Lincoln Schleifer (bass).

dat LJM in staat is om goede liedjes te schrijven werd bewezen met de covers van o.a. "Nobody's Girl" (Bonnie Raitt), "For My Wedding" (Don Henley), "Long Drag Off a Cigarette" (Joe Cocker) en "I Love To Watch a Woman Dance" (Eagles).

een fraai album voor de kleine uurtjes dat weliswaar minder vaak in de speler beland dan zijn studio albums "Vibrolux" en "Dandelion Soul".

de liner notes bij dit album (LJM 2/14/99 NYC)

"I started playing in bands when I was 13. My first group was called "Thee Dirty Shames". We played parties, frat houses, street dances, etc. Later I moved on to the small club circuit and some opening slots for the big name acts passing through town. When I moved to L.A. it was all recording and then we wait for the big tours that never materialized. After I made "Vibrolux" I moved to New York and got back into the live scene again. I didn't play 300 dates a year like some, but I got to travel to and play some of my favorite cities: Paris, London, Amsterdam, Memphis, Austin, Boston, Philly, New York, etc. Usually I'd have my cassette deck rolling off to the side of the stage or on a front table or off the soundboard if the soundman was willing. Some of the magic of the dark room, standing in a crowd on a hot night - some of that is lost. But sometimes, somehow, the magic is captured. After listening through many hours of tape, here are some of my favorite moments"

het eerste duo album van het echtpaar Buddy en Julie Miller beide overtuigde christenen laat merendeels prima "americana/alt.country" horen.

zoals hierboven al vermeld met alle liedjes van Julie Miller, uitgezonderd de covers van het up-tempo "Keep Your Distance", de mid-tempo ballad "Rock Salt and Nails" en de aanstekelijke folky versie van "Wallflower". 3 prima covers.

van de Julie Miller liedjes ervaar ik het akoestische, ingetogen "Forever Has Come to an End" waarop zij de zang delen met Emmylou Harris, het up-tempo folky "Little Darlin" met de fraaie fiddle accenten van Larry Campbell, de mid-tempo ballad "Rachel" en de klein gehouden afsluiter "Holding Up the Sky" prachtig ingekleurd met hun fraaie harmoniezang begeleid door mandoline en melodica als de sterkhouders.

ben minder gecharmeerd van het licht rockende "The River's Gonna Run", het nog heftiger rockende ietwat misplaatste "You Make My Heart Beat Too Fast" en het bluesy, licht psychedelische "Dirty Water". een 3-tal nummers die een stuk minder beklijven. vandaar 4 sterren. na dit debuut duo album zou dit echtpaar nog 4 duo albums maken.

Album werd geproduceerd door Buddy & Julie Miller
opgenomen in hun eigen thuisstudio "Dogtown", Nashville, Tennessee

de aangrijpende tekst van het nummer "Rachel" gaat over de studente Rachel Scott die omkwam bij de schietpartij op de campus van de Columbine High School. Julie Miller licht het nummer als volgt toe:

"According to all who knew her, Rachel Joy Scott was an amazingly compassionate seventeen year old girl, whose deepest desire was to be a friend to the friendless, to know God, and to show love to everyone she touched. On the morning of April 20th, 1999 Rachel seemed not to be paying attention in class, preoccupied with something she was writing in her journal. Then, sometime a little after 11 a.m. while sitting with a friend outside for lunch, Rachel was the first of thirteen innocent persons to be killed at Columbine High School. Later, out of a backpack with a bullet hole, her journal was found. On the final page she had made a drawing of her eyes with thirteen clear tears falling from them upon a rose. The same rose was discovered drawn in another diary, this time growing up out of a columbine plant with the words "Greater has no man than this, that a man would lay down his life for his friends"

leerde de uit de staat Washington afkomstige inmiddels 45-jarige Brandi Carlile kennen van haar bijdrage aan het come back concert van de destijds 78-jarige Joni Mitchell op het Newport Festival uit 2022. het live album "Joni Mitchell at Newport" met een breekbare, niet meer zo goed bij stem zijnde Joni verscheen een jaar later.

ervaar dit album niet als een "roots" album maar meer als een pop/rock album met af en toe een vleugje folk, hoewel ook dat genre op de meeste nummers hier ver te zoeken is.

een wisselvallig album met een aantal fraaie piano ballads als "Letter to the Past" dat niet had misstaan op een Bonnie Raitt album aan wiens stem haar stem regelmatig doet denken, "Throwing Good After Bad" en "When You're Wrong" en met name op het klein gehouden "Stay Gentle" schittert zij met haar geweldige zang, zoals ook op het mid-tempo "This Time Tomorrow".

helaas staan daar nummers tegenover als de stevige AOR van "Broken Horses", het matige "Mama Werewolf" en het met strijkers en overstuurde gitaren opgepompte "Sinners Saints and Fools" die wat afbreuk doen aan dit album.

alle nummers schreef zij samen met de broers Phil Hanseroth (bass, percussion, vocals) en Tim Hanseroth (acoustic & electric guitar, vocals). daarnaast spelen beide producers van dit album mee, Dave Cobb (acoustic guitar) en Shooter Jennings ( organ, piano, synth).

ben onder de indruk van haar zang maar niet zozeer van de kwaliteit van haar liedjes. vermoedelijk heeft zij meer "rootsy" albums gemaakt die beter bevallen dan "In These Silent Days". vandaar 3,5 sterren.

Album werd opgenomen at RCA Studio A, Nashville, Tennessee

het derde solo album van de oorspronkelijk uit Ohio afkomstige singer/songwriter Buddy Miller die zich vanaf de 90's vestigde in Nashville, Tennessee. hij werkte zichzelf op tot een alom gerespecteerde sessiemuzikant en producer en kreeg inmiddels vele Amerikaanse muziek prijzen voor zowel zijn eigen albums en duo albums met zijn vrouw Julie en zijn producties voor anderen.

wederom een fraai "americana" album met veel liedjes die hij samen met zijn vrouw Julie schreef plus een aantal covers, het matige doorsnee rockende "Love Match" (Paul Kennerley) met lead zang van Steve Earle, de ballad "I'm Gonna Be Strong" (Barry Mann/Cynthia Weill) een nummer waar Gene Pitney in 1964 een hit mee scoorde en het funky ritmische "It's Been a Change" (Roebuck "Pops" Staples) dat oorspronkelijk in 1966 verscheen in een versie van The Staple Singers. een nummer dat samen met het rammelende wat overgeproduceerde "Somewhere Trouble Don't Go" en de licht bluesy opener "Does My Ring Burn Your Finger" minder beklijft.

hoor de man het liefst in de ballads "Cruel Moon" met gedeelde zang met Emmylou Harris, "In Memory of My Heart" een duet met Julie Miller, "Sometimes I Cry" (co-written met Jim Lauderdale) en het ingetogen Steve Earle nummer "I'm Not Getting Any Better at Goodbye" beide duetten met country zangeres Joy Lynn White of in de alt.country rock nummers "Looking for a Heartache Like You" en "I'm Too Used to Lovin You" met de klanken van steel gitaar virtuoos Al Perkins en de fraaie fiddle accenten van Tammy Rogers.

behalve Al Perkins en Tammy Rogers wordt de muziek mede ingekleurd door Phil Madeira (accordion, B-3 organ en harmonium).

Album werd geproduceerd door Buddy Miller in zijn eigen Dogtown Studio, Nashville, Tennessee

het tweede live album van Warren Zevon is inderdaad een semi-akoestisch album met opnames van zijn wereld tournee van 1992. de nummers werden op verschillende locaties in Amerika, Australië, Europa en Nieuw-Zeeland opgenomen.

had hier graag geschreven dat zijn composities ook in deze sobere versies overeind blijven, maar helaas is dat lang niet altijd het geval. het was een hele zit om dit album in zijn geheel uit te zitten met name vanwege de veel te lang uitgesponnen instrumentale stukken (akoestische gitaar en toetsen) van nummers als "Roland the Headless Thompson Gunner" dat ook nog vooraf wordt gegaan door een "chorale". dit geldt ook voor "Poor Poor Pitiful Me" dat net als "Hasten Down the Wind" gecoverd werd door Linda Ronstadt en waarvan haar versies en zijn eigen studio versies een stuk beter klinken dan deze live uitvoeringen.

positieve uitschieters zijn "Lawyers, Guns and Money", "Excitable Boy", "Searching for a Heart" en "Werewolves of London".

jammer dat de 3 nieuwe nummers "Worrier King", "Piano Fighter" en "The Indifference of Heaven" weinig memorabel en niet van het van hem bekende niveau zijn.

wat mij betreft is dit live album geen "must have/must hear" en kan het niet tippen aan het sublieme live album "Stand in the Fire" (1980) met band. dat volle bandgeluid wordt hier node gemist.

Album werd geproduceerd door Warren Zevon & Duncan Aldrich

Warren Zevon: vocals, harmonica, guitar, keyboards

het zoveelste solo album van de uit Chicago, Illinois afkomstige inmiddels 82-jarige Ben Sidran.
hij was ooit bandlid van de Steve Miller Band, speelde als toetsenist mee op 4 albums en schreef samen met Steve Miller o.a. 4 songs van het album "Brave New World" (1969) waaronder de klassieker "Space Cowboy".

op dit album staan 8 eigen composities plus 2 nummers (3 en 6) van Pat MacDonald (bekend van zijn werk met de band Timbuk 3) en een oude jazz standard "Bye Bye Blackbird" van Ray Henderson, een songwriter uit het Tin Pan Alley tijdperk.

softe pop jazz gezongen met de jazzy "smooth" stem van Ben Sidran. onderhoudende, ongecompliceerde "cleane" muziek die je moet liggen. te weinig pop voor de popliefhebber en wellicht te weinig jazz voor de echte jazzliefhebber met nummers die onderling inwisselbaar zijn, hoewel "Cool Paradise" en "Walking with the Blues" wel enigszins beklijven.

de productieve Ben Sidran bracht rond de 40 albums uit en hij werkte o.a. mee aan het album "Tell Me Something" (The Songs of Mose Allison) met Van Morrison, Mose Allison en Georgie Fame. Ben Sidran is nog steeds actief in de muziek business en zijn laatste live album "Are We There Yet" verscheen in 2025.
in 2009 werd het album "Dylan Different" uitgebracht met allemaal Dylan covers.

"Cool Paradise" met prominente rollen voor zijn toetsenwerk en saxofoon, dat verscheen op zijn eigen "Go Jazz" label nodigt niet uit tot verdere verdieping van zijn rijke oeuvre.

Album werd geproduceerd door Ben Sidran
Recorded at Creation Studio, Minneapolis, Minnesota

Ben Sidran: keyboards, vocals
Billy Peterson: bass
Gordy Knudtson: drums
Bobby Malach: saxophone
Ricky Peterson: additional keyboards, background vocals

in mijn 20's destijds de Television albums "Marquee Moon" (1977) en "Adventure" (1978) grijs gedraaid. de muzikale kringen waar ik toen in verkeerde had het over hun muziek als new wave. de term post-punk viel toen niet.

dit derde solo album van frontman/zanger/gitarist (wijlen) Tom Verlaine (samen met Richard Lloyd lead gitarist van de band) is meer een singer/songwriter pop/rock album. zijn ietwat schelle stem moet je liggen.

"Present Arrived" is een fraaie opener maar als prijsnummers ervaar ik de sterke melodie van het weemoedige "Postcard from Waterloo", het langzaam slepende "Words from the Front" en "Days on the Mountain" dat met de steeds repeterende beat iets weg heeft van een mantra. beide laatste songs hebben licht psychedelische invloeden.

de wat meer hoekige, puntige songs "True Story", "Clear It Away" en "Coming Apart" zijn een 3-tal "mindere" nummers voor zover je daar over kan spreken.

de bezetting op dit album is vrij basic met Tom Verlaine (guitars, vocals), Jimmy Ripp (guitars), Thommy Price (drums) en Joe Vasta (bass)

helaas heb ik de band Television in hun hoogtijdagen in de 70's toen zij ook Nederland aandeden nooit horen/zien optreden. dat moeten sensationele optredens zijn geweest.

Album werd geproduceerd door Tom Verlaine
Recorded at Blue Rock Studio, N.Y.C., New York
All titles composed by Tom Verlaine

met "A Sense of Place" bracht John Mayall in de nadagen van zijn carrière 1 van zijn betere albums uit.
herken het hierboven genoemde rustig voort kabbelen niet, maar wellicht gaat dat op voor de folk blues van de opener "I Want to Go" (J.B. Lenoir), de fraaie cover van het laid-back "Sensitive Kind" (J.J. Cale) of de afsluitende blues ballad "All My Life" (Jimmy Lee Robinson).

voor het overige staan er veel up-tempo redelijk stevige blues nummers op met als uitschieters zijn eigen "Send Me Down to Vicksburg", de Wilbert Harrison klassieker "Let's Work Together", "I Can't Complain" een nummer van zijn toenmalige vrouw/manager Maggie Mayall en het geweldige "Black Cat Moan" (Don Nix).
nummers die worden opgetuigd door zijn harmonicaspel en het stevige lead gitaarwerk van Coco Montoya en slide gitaarspel van meestergitarist Sonny Landreth.

de gastmuzikanten waren Debbie Davies (guitar), Bobby Haynes/Tim Drummond (bass guitar), Steve Conn (piano), Walfredo Reyes (percussion) en Cid Sanchez (guitar).

Album werd geproduceerd door R.S. Field
Recorded at Master Control, Burbank & Control Center Studio, Los Angeles

The Bluesbreakers ten tijde van dit album:

John Mayall (R.I.P. 22-07-2024) : vocal, lead guitar, harmonica, 12-string guitar, piano
Coco Montoya: lead guitar, rhythm guitar
Joe Yuele: drums
Freebo: fretless 5-string bass guitar
and guest slide guitarist Sonny Landreth

het tweede solo album van de inmiddels 66-jarige oorspronkelijk uit Montreal, Canada afkomstige zangeres Wendy Matthews bevat alle nummers/covers van destijds "hedendaagse" artiesten en slechts 1 door haar co-written nummer "Quiet Art".

een album met twee gezichten. aan de ene kant veel vol geproduceerde nummers met een hoog disco/funk gehalte, zoals de opener "Friday's Child", "Mother Can't Do" en "Naming Names" plus covers van "TKO" (Cecil Womack) bekend van het Womack & Womack album "Love Wars" (1983) en het dans/disco nummer "If Only I Could" dat in 1989 een mega hit was voor Sydney Youngblood.

aan de andere kant een aantal meer klein gehouden mid-tempo ballads, zoals de piano ballad "The Day You Went Away" 1 van de 4 singles van dit album, de sterke melodie van het prijsnummer "Homecoming Song", een fraaie cover "Face of Appalachia" (Lowell George/John Sebastian) dat eerder verscheen op het JS album "Tarzana Kid" (1974) en de afsluiter "Inexorably Yours". een 4-tal nummers die boven de rest uitsteken en waarbij i.t.t. de andere nummers de productie van T-Bone Burnett wel passend is en recht doet aan de liedjes.

onder de muzikanten bevinden zich Booker T. Jones (keyboards), Ricky Fataar (drums), T-Bone Burnett (guitars, slide guitar, chamberlin, mandocello) en 2 leden Jay Farriss (drums) en Garry Beers (bass) van de Australische band Inxs. meerdere nummers zijn voorzien van een blazerssectie en koortjes.

de al sinds begin jaren 80 in Australië residerende Canadees/Australische Wendy Matthews heeft in al die jaren een trouwe fan-base opgebouwd in haar nieuwe thuisland en gaat daar regelmatig op tournee.

het met prachtige zang voorziene "Lily" is te goed voor 3 sterren maar niet goed genoeg voor 4. vandaar 3,5.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded at Rhinoceros Studio, Sydney & Kiva West, Los Angeles, CA

de inmiddels 69-jarige in North Carolina geboren Jim Lauderdale wordt ook wel een songwriter's songwriter genoemd. zijn liedjes werden door vele artiesten gecoverd. dat neemt niet weg dat hij ook een hele reeks solo albums heeft gemaakt, op vele albums van anderen meespeelde en diverse samenwerkingen aanging.

Jim Lauderdale trok op een zeker moment naar Nashville, woonde tijdelijk in bij Buddy en Julie Miller voordat hij zich daar definitief vestigde als songwriter. zijn debuut album "Planet of Love" (1991) werd mede geproduceerd door Rodney Crowell.

de man maakte ook een aantal bluegrass albums en een aantal meer op blues, r&b en soul gebaseerde albums. die laatst genoemde genres zijn op "Headed for the Hills" ver te zoeken, dat een echt americana (country, folk) album met een vleugje bluegrass is, zoals ik hem het liefste hoor.

alle 13 liedjes schreef hij samen met (wijlen) Robert Hunter (ex lid en tekstschrijver van de Grateful Dead), die fraai worden ingekleurd met o.a. banjo, dobro, fiddle, mandoline en pedal steel. de fraaie harmony vocals worden mede verzorgd door Emmylou Harris op "High Timberline", Buddy Miller op "Paint and Glass", Gillian Welch op "Headed for the Hills" en op een 3-tal nummers (7,9 en 12) door Allison Moorer, waarvan met name "Leaving Mobile" en "Head for the Sun" indruk maken.

de vele mid-tempo ballads worden naar een hoger niveau getild mede door de bijdragen van de gast vocalisten en zoals gezegd prachtig muzikaal omlijst met hulp van o.a. Tim O'Brien (mandoline, fiddle), Darrell Scott (lead guitar), Bucky Baxter (dobro, pedal steel) en Randy Kohrs (dobro, harmony vocal).

dit fraaie album maakt benieuwd naar zijn overige werk en zijn duo album met Buddy Miller "Buddy and Jim" (1991).

Album werd geproduceerd door Jim Lauderdale & Tim Coats
Recorded at Moondog Studios, Nashville, Tennessee

geen pub-rock of rock 'n roll op "The Convincer" maar wederom een heerlijk "less is more" laid-back album van Nick Lowe met 10 merendeels sterke liedjes van de man zelf plus 2 covers, t.w. het prachtig, klein gehouden "Only a Fool Breaks His Own Heart" (Bergen/Coburn) een nummer uit 1964 dat in 1977/78 een grote hit werd in Nederland in de versie van calypso zanger The Mighty Sparrow en "Poor Side of Town" (Johnny Rivers/Lou Adler).

"She's Got Soul", "Between Dark and Dawn" en de afsluiter "Let's Stay In" met een tweede stem van zangeres Tessa Niles, zijn stuk voor stuk prachtig gezongen ballads. de Johnny Cash connectie is slechts op 1 nummer te horen, het iets meer up-tempo "Has She Got a Friend?"

Favoriet zijn de cover "Only a Fool", "Lately I've Let Things Slide" met de fraaie flugelhorn accenten, "Indian Queens" met brass band The St. Keverne Band en de ontwapenend eerlijke ballad "I'm a Mess".

met "Cupid Must Be Angry" en "Bygones (Won't Go) bevat het album net iets minder sterke liedjes dan de 2 voorgangers. ben niet bekend met de 3 bonus tracks.

(persoonlijke) eindstand (zijn kerstalbum "Quality Street" (2013) buiten beschouwing gelaten)
1. The Impossible Bird
2. Dig My Mood
3. The Convincer
4. At My Age
5. The Old Magic

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
Recorded at RAK Studios, St. Johns Wood, London & The Barge, Twickenham, Middlesex

Robert Treherne: drums
Geraint Watkins: organ, piano
Steve Donnelly: lead guitar
Nick Lowe: rhythm guitar, bass
+
Richie Buckley (tenor sax tracks 7,8), Matt Holland (flugelhorn track 3), Wayne Jackson (trumpet track 5)

de vanuit Nashville, Tennessee woonachtige/opererende Jim Lauderdale verzorgde onlangs het voorprogramma van de 4 Nederlandse concerten van de "Farewell Tour" van Emmylou Harris. ken hem vooral van de fraaie backing vocals op de albums van Lucinda Williams.

op dit americana (blues, country, rootsrock, soul) album staan alle eigen nummers van Jim Lauderdale waarvan een aantal co-written. het album ontbreekt het een beetje aan een eigen gezicht. wat anoniem klinkende mid-tempo ballads als "Run Like You", "Grace's Song" en "Don't Trust Me" worden afgewisseld met up-tempo nummers als "Can't Find Mary" en "Three Way Conversation" of een soulvol liedje als "Why Do I Love You?".

de honky-tonk opener "This is the Big Time" en "I'm on Your Side" dat in het verlengde daarvan ligt en de (folk) blues van de 2 laatste nummers versterken het beeld van een wisselvallig album met weinig memorabele liedjes. de bijdragen van gastmuzikanten zoals o.a. Greg Leisz (dobro, guitar, steel guitar), Gurf Morlix (guitars, mandolin, steel guitar) en Buddy Miller (electric guitar) kunnen dat helaas niet verhullen.

Jim Lauderdale heeft een hele reeks albums op zijn naam staan en vermoedelijk is dit 1 van zijn mindere.

Album werd geproduceerd door Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

een re-issue van het album dat oorspronkelijk in 1961 uitkwam. het genre is cajun rock, country en rock-a-billy en wordt aangevuld met de fraaie meerstemmige zang van de broers die aan de Everly Brothers doen denken (maar daar voor onder doen), waarbij de multi-instrumentalist Doug Kershaw (accordeon, gitaar, fiddle) de lead vocalen voor zijn rekening neemt. een 7-tal nummers schreven zij samen ofwel met anderen, waaronder 2 met de eveneens uit Louisiana afkomstige songwriter/producer J.D. MIller.

het bekende en later veel gecoverde "Louisiana Man" (Doug Kershaw) werd in 1961 een nummer 10 hit in de Amerikaanse country lijstjes. dit nummer groeide samen met "Diggy Liggy Lo" (J.D. Miller) uit tot een klassieker, zoals er op dit album nog 2 staan "Jole Blon" een nummer van de vermaarde country muzikant Roy Acuff en "Kaw Liga" van songwriter/producer Fred Rose en Hank Williams.

waar nummers als "Cajun Joe", "We'll Do It Anyway" en "Jole Blon" onvervalste cajun laten horen, staan er ook rock-a-billy nummers als "Cheated Too" en "Kaw Liga" op dit album. "Look Around" en "Going Down the Road" een duet met country zangeres Carolee Cooper zijn meer country getint.

de inmiddels 90-jarige levende legende Doug Kershaw bijgenaamd "The Ragin Cajun" vooral bekend om zijn virtuoze fiddle spel bleef tot op hoge leeftijd optreden en werd meermalen onderscheiden voor zijn betekenis voor de Louisiana cajun muziek. de man maakte solo een hele reeks aan albums. zijn jongere broer Rusty die een alcoholverslaving had overleed in 2001 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. zijn carrière verliep met 2 albums een stuk minder succesvol.

Album werd geproduceerd door Wesley Rose (de zoon van Fred Rose)

deelcitaat uit de liner notes (Bill Millar)

"Russell Lee Kershaw and his older brother Douglas James were children when they first performed in public. Doug, eight years old, joined his mother on stage at Lake Arthur's "Bucket of Blood" in 1944. Mama Rita played guitar, Doug played fiddle and both of them dodged the beer bottles and fist-fights - Cajun musicians frequenty played inside a cage of chicken wire to protect them from notoriously wild audiences. Another brother, Nelson "Pee Wee" Kershaw formed the Continental Playboys in 1948. Rusty and Doug joined the group and further experience in Lake Arthur, Jennings and Tiel Ridge (an island on the Gulf Coast where the Kershaws were born) led to appearances over Lake Charles KPLC-TV in 1953. The brothers soon went out as a duo recording for Feature, a Crowley based label owned by blues producer Jay Miller"

de bescheiden, sympathieke inmiddels 74-jarige uit Chicago afkomstige Nils Lofgren is geen songwriter van de buitencategorie, een geweldige gitarist maar geen geweldige zanger. de man begon ooit zijn muzikale carrière met de band Grin (met o.a. broer Tom Lofgren) waarna hij solo ging. zijn solo carrière kwam nooit echt van de grond en hij is al decennia lang een belangrijke sideman van de band van Bruce Springsteen.

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

1 nummer (10) van het Grin album "Gone Crazy" (1974)
4 nummers (3,4,5,7) van zijn prima solo debuut album "Nils Lofgren" (1975)
1 nummer (6) van "I Came to Dance" (1977)
2 nummers (2, 9) van zijn semi-klassieker "Cry Tough" (1976)
2 nummers (1,8) van "Nils" (1979)

alle eigen nummers van Nils Lofgren uitgezonderd "Goin' Back" een nummer van Carole King en Gerry Goffin.

het prijsnummer "Keith Don't Go" is een eerbetoon aan "The Glimmer Twin" ofwel Keith Richards. "Beggar's Day" een lofrede aan de veel te jong overleden gitarist/zanger Danny Whitten, ooit lid van Crazy Horse, de begeleidingsband van Neil Young. "Shine Silently" werd in Nederland een bescheiden hitje.

"The Best" is voor de liefhebber van zijn werk een prima instapalbum met veel van zijn beste nummers van zijn albums uit de 70's.

een akoestisch live album van Mark Eitzel, de frontman/zanger van de pop/rock band American Music Club. veel liedjes van die band worden hier door hem solo aan de man gebracht.

soms zijn er van die albums die je graag goed zou willen vinden, maar dat lukt mij ook na meerdere luisterbeurten niet.

het is niet goed en niet slecht. krijg de vinger niet op de zere plek gelegd, maar wat ik mis zijn goede liedjes met sterke melodielijnen of zeg maar "catchy songs". in combinatie wat de nogal vlakke, weinig expressieve stem van Mark Eitzel en de eenvormige liedjes leidt dit tot een teleurstellend album zonder uitschieters.

wat blijft is de pure, oprechte voordracht van de door hem intens gezongen nummers, maar helaas leidt dat (althans bij mij) niet tot enige muziekbeleving. de als hierboven omschreven "emotioneel geladen" muziek wil niet ontroeren of raken. fijn als anderen die beleving wel hebben.

over het nummer "Western Sky" schrijft hij in de liner notes "I was writing a song and had no chorus and had been listening to Northern Sky by Nick Drake so I stole the idea. Why not I say. No one will ever know".

All songs written by Mark Eitzel

wederom een fraai album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde Caroline Herring.
voornamelijk folk met wat country invloeden. de folk invloeden zijn wat meer aanwezig met de bijdragen van de Engelse folk zangeressen Kathryn Roberts (harmoniezang) en Jackie Oates (fiddle, harmonium, harmony vocals) en gitarist Sean Lakeman.

behalve de harmoniezang van Mary Chapin Carpenter is er eveneens fraaie harmoniezang te horen van de Amerikaanse singer/songwriter Claire Holley op de opener "Camilla" en "Summer Song".

prijsnummers zijn de folky ballads "Black Mountain Lullaby" en "Summer Song", het a-capella gezongen "Traveling Shoes" en "Flee as a Bird" een nummer uit 1840 van de Amerikaanse dichteres Mary S.B. Dana.

alle eigen nummers voorzien van haar prachtige zang met enkele door haar bewerkte traditionals (tracks 2,9 en 10). "Joy Never Ends" bevat tekst van de Schotse dichter Robert Burns.

Fats Kaplin bekend van zijn werk met Tom Russell kleurt de spaarzaam geinstrumenteerde muziek prachtig in met zijn spel op banjo, fiddle en pedal steel.

de albums van Caroline Herring zijn van een constant hoog niveau. haar muziek zal ook de liefhebbers van Patty Griffin kunnen aanspreken.

Album werd geproduceerd door Erick Jaskowiak
Recorded at 16 Ton Studios, Nashville, Tennessee

The Nashville Band:
(on all tracks except Traveling Shoes)

Caroline Herring: acoustic guitar, vocals
Steven Sheehan: acoustic guitar
Fats Kaplin: pedal steel, fiddle, banjo
Bryan Owings: drums
Bryn Davies: upright bass

inderdaad een prachtig, ingetogen, "laid back" (in de goede zin van het woord) album met stuk voor stuk memorabele liedjes met muziek en teksten die weten te ontroeren. samen met de voorganger "The Impossible Bird" mijn favoriete album van de inmiddels 77-jarige Nick Lowe.

10 eigen liedjes van Nick Lowe plus 2 geweldige covers "Failed Christian" een nummer van de vermaarde Noord-Ierse gitarist (wijlen) Henry McCullough en "Cold Grey Light of Dawn" van de Amerikaanse r&b muzikant Ivory Joe Hunter.

"You Inspire Me" en "Freezing" laten jazzy klanken horen met de fraaie tenor sax accenten van Nick Pentelow. de Johnny Cash vibe van "Man That I've Become" en de prachtige melodieen van de gevoelige ballads "High on a Hilltop" en "I Must Be Getting Over You" zijn 3 van de vele prijsnummers.

het licht rockende bluesy "Cold Grey Light of Dawn" met een strijkers arrangement sluit dit album sterk af.
een glansrol is weggelegd voor het toetsenwerk van Geraint Watkins.

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
opgenomen in een 4-tal Londense studio's

Nick Lowe: vocals,bass, rhythm guitar
Robert Treherne: drums
Steve Donnelly: lead guitar
Geraint Watkins: organ, piano, electric guitar, accordion

"Dedicated with love to my parents Pat and Drain"

het debuutalbum van Brinsley Schwarz bevat geen rock (of pub rock) zoals hierboven vermeld. ook de 8 bonus tracks (8 t/m 15) met alle nummers van hun tweede album "Despite It All" laten dat geluid niet horen.

"Hymn to Me" is een bandnummer, "Piece of Home" een nummer van Bob Andrews en alle overige nummers werden geschreven door Nick Lowe, die op deze albums reeds blijk geeft van zijn niet geringe kwaliteit als songwriter.

laid-back country rock of country pop dekt de lading beter met een enkele keer een psychedelisch sausje uit die tijd, zoals op het lang uitgesponnen "Ballad of a Has Been Beauty Queen" met uitwaaierende orgel klanken en lange gitaar solo's. ook "Rock and Roll Women" laat allesbehalve rock horen.

"Hymn to Me" is een mid-tempo opener met fraaie harmoniezang en een slide gitaar partij van Nick Lowe, gevolgd door het folky "Shining Brightly" dat met de meerstemmige zang doet denken aan CSN, iets dat nog sterker naar voren komt op "Lady Constant".

nummers als "What Do You Suggest" en "The Slow One" lijken sterk op pastiches van The Band. "Love Song" laat onvervalste country horen. de zoete ballads "Starship" en "Ebury Down" zijn wat "over the top". het up-tempo "Old Jarrow" is 1 van de betere nummers met psychedelica op het eind.

beide albums met een beperkt aantal uitschieters zijn wisselvallig te noemen. op het album "Despite It All" zijn er gastbijdragen van B.J. Cole (steel guitar), Willy Weider (fiddle) en David Jackson (Van Der Graaf Generator) op saxofoon. met hun derde album "Silver Pistol" maakte de band hun magnum opus. een album waarop alles klopt met prima composities van Nick Lowe en het nieuwe bandlid Ian Gomm, die later met "Summer Holiday" (1978) en "What a Blow" (1980) een 2-tal fraaie solo albums uitbracht.

dat de band ook stevigere pub rock ('n roll) kon maken mocht ik begin 70's ooit zelf beleven tijdens een spetterend live optreden in club Eksit in Rotterdam. van Brinsley Schwarz verschenen 6 reguliere albums. de band werd in 1975 opgeheven.

Albums werden geproduceerd door Dave Robinson & Brinsley Schwarz (de band)
Recorded at Olympic Studios, Barnes, London

de band ten tijde van deze albums:

Nick Lowe: bass, guitar, banjo, acoustic guitar, slide guitar, vocals
Bill Rankin: drums, percussion
Bob Andrews: keyboards, guitar, bass, vocals
Brinsley Schwarz: guitar, percussion, vocals

het tweede album van de inmiddels 65-jarige uit New Jersey afkomstige singer/songwriter Richard Shindell die al vele jaren in Argentinië resideert is wederom een pareltje.

10 sterke memorabele liedjes van de man zelf waarvan hij er 1 "TV light" samen schreef met producer Steve Addabbo gezongen met zijn aangename, warme stem. het genre is folk met af en toe een licht country sausje.

het album heeft met de mid-tempo ballad "A Summer Wind, a Cotton Dress" een prachtige opener en dat niveau wordt tot aan de ingetogen afsluiter "Blue Divide" vast gehouden.

Richard Shindell is een story teller pur sang die ook politieke standpunten durft in te nemen op nummers als "Fishing" over de dubieuze praktijken rond illegale immigratie, "The Things That I Have Seen" en "Arrowhead".

de folky akoestische ballads "The Ballad of Mary Magdalene" en "A Tune for Nowhere" zijn song pareltjes beide met fraaie harmoniezang van Lucy Kaplansky. ook het gevoelige "Ascent" met Ierse folk invloeden met bijdragen van Seamus Egan (uileann pipes) en Mark Hamza (accordeon) is een nummer om stil van te worden.

een glansrol is weggelegd voor multi-instrumentalist Larry Campbel die de muziek prachtig inkleurt met elektrische gitaar, pedal steel, lap steel, mandoline en viool.

Richard Shindell stelt zelden teleur. zijn laatste album "Careless" dateert al weer van 2016, maar zijn website geeft aan dat hij nog actief is in de muziek. zo ging hij eerder dit jaar op tournee in de States en geeft hij later dit jaar een reeks concerten in het VK. los van zijn reguliere albums, is zijn live album "Courier"(2002) een aanrader voor de liefhebber van dit soort folk.

Album werd geproduceerd door Steve Addabbo
Recorded at Shelter Island Sound, NYC, New York

Richard Shindell: acoustic guitar, cittern, high-strung guitar, electric guitar
met verder o.a. Kenneth Blevins (drums) bekend van zijn werk met John Hiatt, Dave Richards (bass) en John Whelan (button accordion)

wederom een prestigieus project van de creatieve, veelzijdige (wijlen) Paddy Moloney. de man die met name in thuisland Ierland maar ook ver daarbuiten een alom gerespecteerde muzikant was en die het als een opdracht zag om wereldwijd de Ierse volksmuziek te promoten en onder de aandacht te brengen.

op deze samenwerking met diverse Amerikaanse grootheden uit de bluegrass en country scene is het niet allemaal goud wat blinkt. de 3 instrumentale nummers (1,4 en 9) moeten je liggen. vol en rijk geïnstrumenteerd, zoals dat ook te horen valt op "Cunla" met zang van de Canadese blues rock zanger Colin James, het drukke, rommelige "Cotton-Eyed Joe" en de medley finale van het laatste nummer dat muzikaal een beetje alle kanten opvliegt en waarvan de versie van de klassieker "Will the Circle Be Unbroken" niet kan tippen aan die op het gelijknamige album van de Nitty Gritty Dirt Band.

sterkhouders zijn het door Willie Nelson gezongen "Goodnight Irene", het subtiele, klein gehouden "Nobody's Darlin' But Mine" met zang van Emmylou Harris, "Killybegs" met zang van Jeff Hanna en Jimmy Ibbotson en het traditionele folkliedje "Paddy's Green Shamrock Shore" gezongen door bandlid Kevin Connell met Jerry Douglas op dobro.

nadat Paddy Moloney in Ierland een concert had bijgewoond van The Highwaymen vroeg hij Willie Nelson samen met de Chieftains het nummer "Goodbye Irene" op te nemen, hetgeen gebeurde in de Windmill Lane Studios in Dublin. ook Kris Kristofferson zong mee.

"Another Country" hoort niet bij de beste albums van samenwerkingen van The Chieftains.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney
Recorded at Javelina Studios, Nashville (except tracks 5 & 6)

The Chieftains ten tijde van dit album:

Martin Fay, Sean Keane: fiddle
Kevin Connell: bodhran, vocals
Matt Molloy: flute
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards

de opvolger van "New Favorite" (2001) verscheen 3 jaar na dat album. liefst 4 nummers alle ballads (1,2,8,12) van singer/songwriter Robert Lee Castleman, 2 nummers (13 en 15) van bandlid Ron Block, een instrumentaal nummer "Union Housebranch" van Jerry Douglas, plus een aantal covers en slechts 1 nummer "This Sad Song" dat Alison Krauss samen schreef met Alison Brown. een aanstekelijk nummer met zang van Dan Tyminski dat allesbehalve "sad" klinkt.

veel ballads op dit album gezongen met de zoetgevooisde stem van Alison Krauss, waaronder "Goodbye Is All We Have" (Sarah Siskind), "Wouldn't Be So Bad" (David Rawlings/Gillian Welch) en het fraaie "Borderline" (Sidney & Suzanne Cox) van de Cox Family met wie zij in 1994 een gospel album opnam. van de ballads steken wat mij betreft de opener "Gravity" en "If I Didn't Know Any Better" (Scott Sherrill/Mindy Smith) er boven uit.

opvallend is dat alle 4 up-tempo blue grass nummers gezongen worden door bandleden Dan Tyminski en Ron Block, die de lead vocal zingt op zijn eigen "I Don't Have to Live This Way". ben een liefhebber van de bariton stem van Dan Tyminsky, die behalve op "This Sad Song" de prima lead vocalen verzorgde op "Rain Please Go Away" een nummer van de vermaarde blue grass muzikant Del McCoury en de Woody Guthrie cover "Pastures of Plenty". deze 4 nummers zorgen samen met het up-tempo "My Poor Old Heart" een nummer van bluegrass zangeres Donna Hughes, voor een fijne balans met de ballads.

dit fraaie album met o.a. het geweldige dobro spel van Jerry Douglas sluit sterk af met de klein gehouden gospel ballad "A Living Prayer" met zang van Alison Krauss begeleid door akoestische gitaren.

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded at 17 Grand Recording, Blackbird Studio & Minutia Recording Studio, Nashville, Tennessee

Alison Krauss: lead vocal, viola, fiddle
Ron Block: lead vocal, banjo, lead guitar, national slide, backing vocals
Jerry Douglas: dobro, lap steel
Barry Bales: bass, backing vocals
Dan Tyminski: lead vocal, guitar, lead guitar

gastmuzikant/drummer is Larry Atamanuik die begin 70's een aantal jaren lid was van de band Seatrain

sluit me aan bij alle eerdere lovende berichten bij dit tweede album van Warren Zevon. 9 nummers waarvan hij er 6 met anderen schreef en 3 originals van de man zelf, de heerlijke mid-tempo opener "Johnny Strikes Up the Band", de fraaie piano ballad "Accidentally Like a Martyr" en het stevig rockende "Lawyers, Guns and Money".

los van de meer bekende tracks als "Excitable Boy" met o.a. Linda Ronstadt en Jennifer Warnes in het koortje, "Werewolves of London" met de ritmesectie van John McVie (bass) en Mick Fleetwood (drums) en het fraaie "Tenderness on the Block" (co-written Jackson Browne) is 1 van de persoonlijke favorieten, de wat minder bekende met panfluit ingeleide ballad "Veracruz" met deels Spaanstalige zang van Jorge Calderon met wie hij samen dit nummer schreef. wellicht 1 van zijn beste ballads.

enige minpuntje is het funky "Nighttime in the Switching Yard" dat enigszins detoneert te midden van de overige nummers. de teksten van de eigenzinnige, dwarse Warren Zevon die met een drankverslaving kampte zijn een verhaal apart.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Waddy Wachtel
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, CA

Waddy Wachtel: guitars, synthesizer, harmony
Warren Zevon: vocals, piano, organ
Jim Horn: saxophone
Kenny Edwards, Leland Sklar: bass
Russell Kunkel, Rick Marotta: drums
Danny Kortchmar: percussion
Jeff Porcaro: drums & percussion (track 6)
+
Karla Bonoff & The Gentlemen Boys (Jackson Browne, Jorge Calderon, Kenny Edwards, John David Souther & Waddy Wachtel (harmonies)

het solo debuut van de inmiddels 59-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Monte Warden.
eerder maakte bij 2 albums "Stout and High" (1988) en "Good Fortune" (1989) met de country band The Wagoneers die in de States goed werden ontvangen. als songwriter schreef hij o.a. liedjes voor Patty Loveless, Kelly Willis, Tony Rice, George Strait en Travis Tritt.

het genre is een mix van alt.country met honky tonk en rock-a-billy invloeden. dat hij o.a. opgroeide met de muziek van Buddy Holly valt goed te horen op nummers als de opener "Don't Know a Thing" en "All I want is You". hij wisselt deze af met up-tempo liedjes waarbij het een enkele keer los gaat op "Feel Better" en "Car Seat" met fraai gitaarwerk of een country ballad als "Just to Hear Your Voice" dat enigszins naar gladde Nashville country neigt.

feitelijk luisteren al zijn liedjes lekker weg met als hoogtepunt "The Only One" een fraai duet met country zangeres Kelly Willis. helaas blijft de muziek een beetje op de vlakte, waarbij de weinig expressieve stem van de man niet behulpzaam is.

Monte Warden maakte 4 albums waarvan de laatste met zijn band The Dangerous Few dateert uit 2020. een album met muziek dat meer de jazzy kant opgaat. hij maakte eind 80's/begin 90's deel uit van de destijds nieuwe alt.country stroming maar i.t.t. generatiegenoten als Steve Earle en Dwight Yoakam raakte hij snel in de vergetelheid.

Album werd geproduceerd door Dave McNair & Mas Palermo
Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas

The Pickers and such:
Monte Warden: lead vocals, rhythm guitar
Mas Palermo: drums, vocals, castanets
Brent Wilson: lead & rhythm guitars, vocals, six-string bass
Brad Fordham: fender bass, vocals
+
Kelly Willis (vocals), Floyd Domino (piano), David Murray (electric guitar), Dave McNair (percussion), Malford Milligan & Mike Cross (vocals) & Nick Connolly (Hammond B-3 organ)

prima verzamelaar van de Texas Tornados van wie inmiddels ook het laatst overlevende bandlid Augie Meyers (R.I.P. 07-03-2026) is gaan hemelen.

dit album is als volgt samengesteld:

4 nummers (1,2,6 en 11) van "Texas Tornados" (1990)
2 nummers (5 en van "Zone of Our Own" (1991)
3 nummers (4,7 en 9) van "Hangin' on by a Thread" (1992)

"Wasted Days and Wasted Nights" verscheen eerder op de soundtrack van The Beverly Hillbillies
"Una Mas Cerveza" verscheen later eveneens op de 2-cd compilatie "A Little Bit is Better Than Nada: Prime Cuts 1990-1996" (2015).

de opener "Who Were You Thinkin' Of" met het vertrouwde orgel riedeltje van Augie Meyers zet meteen de toon voor de aanstekelijke, feestelijk klinkende "feel good" muziek die vaak als Tex-Mex wordt aangemerkt, maar de invloeden reiken terug naar o.a. blues, r&b, conjunto, country, polka muziek en rock 'n roll.

de mannen van de Texas Tornados werden wel menselijke jukeboxen genoemd. al vanaf hun jeugd absorbeerden zij de invloeden van muzikanten als o.a. Louis Prima, Jimmy Smith en Horace Sliver of zoals de liner notes vermelden "It all goes back to that good old South Texas natural ability to play all kinds of music to all kinds of crowds while keeping the dance floor full. The Texas Tornados simply know how to do it better than anyone else".

hoe dan ook de Tex-Mex sound is op deze verzamelaar rijkelijk aanwezig met nummers als "Guacamole", "Mentiras" en "A Mover el Bote" met de bijdragen van accordeon virtuoos Flaco Jimenez.

deelcitaat uit de liner notes (Joe Nick Patoski, Texas Monthly, November, 1993)

"Each Tornado has enjoyed his own fiteen minutes of fame - Fender as a rock-and-roller in los fifties and a country-pop balladeer in los seventies; Jimenez as a belated folk music discovery in los seventies and los eighties; and Sahm and Meyers as rockers in los sixties, and Austin roadhouse legends in los seventies and los eighties. And each Tornado had pretty much settled into comfortable semi-retirement before a fateful encounter five years ago at Slim's 303 club in San Francisco.

That was the night that Fender, Sahm, Meyers and Jimenez joined forces on stage for an informal jam, singing and playing like they'd known each other all their lives (which is practically true) and leaving the crowd yelling for more. By last call, the musicians were excitedly talking about strength in numbers (especially since everyone was between gigs at the time), and what goof it would be to make an album together"

de rest is geschiedenis.

van de inmiddels 75-jarige uit Los Angeles afkomstige singer/songwriter/producer Wendy Waldman (echte naam Wendy Steiner) verscheen eerder in 1976 het album "The Main Refrain". een geweldig album met blues, folk, country rock en lichte jazz invloeden.

zij had daarvoor al een reputatie opgebouwd als songwriter en o.a. zangeres Maria Muldaur coverde 2 nummers "Vaudeville Man" en "Mad Mad Me" op haar gelijknamige debuut album (1973). begin 70's was zij lid van de groep Bryndle, die verder bestond uit Karla Bonoff, Kenny Edwards en Andrew Gold.
1 van haar succesnummers was "Fishin' in the Dark" dat zij samen met Jim Photoglo schreef en in 1987 een hit werd voor de Nitty Gritty Dirt Band.

er is op dit pop/rock album gekozen voor een AOR productie waardoor haar overgeproduceerde liedjes met lelijke, blikkerig klinkende drums verdrinken in galm en alle subtiliteit uit haar muziek is verdwenen. de afsluitende piano ballad (de enige van dit album) "The Crossroads" is een bescheiden hoogtepuntje, maar helaas kan "Letters Home" met bovendien weinig memorabele liedjes in de verste verte niet tippen aan haar magnum opus "The Main Refrain".

Album werd geproduceerd door Wendy Waldman & Harry Stinson
Recorded at 1030 Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by Wendy Waldman

Michael Rhodes/Glen Worf: bass
Harry Stinson: drums, percussion
Kenny Greenberg: guitar
Gary Prim: keyboards
Wendy Waldman: vocals, guitar. keyboards
Michael Henderson: harmonica, mandolin (track 5)

inderdaad het solo debuut album van Dan Zanes, die eerder deel uitmaakte van de uit Boston, Massachusetts afkomstige rock band The Del Fuegos die tussen 1984 en 1989 4 albums maakten. de band scoorde in 1986 een hit met het nummer "I Still Want You".

weinig uitschieters op dit album dat minder gitaarrock bevat dan de muziek van The Del Fuegos. met melodieus licht roots rockende nummers als "No Sky" en "All Time Girl" en de meer ingetogen slow blues nummers als "Darkness Before Dawn", "No Sense of Time", "If You Live" de enige cover op dit album, een nummer van blues pianist Mose Allison en "Treasures of Love" bevat het album een aantal prettig in het gehoor liggende songs. helaas willen niet alle nummers beklijven. "Tic-Tac" is een instrumentaal nummer. wat blijft is de aangename "rootsy" stem van Dan Zanes.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
Recorded at RPM Studio, NYC, New York
All songs by Dan Zanes (waarvan een aantal co-written)

Dan Zanes: vocals, guitar
Mitchell Froom: keyboards
Jerry Marotta: drums, saxopohone, vocals
Tom Lloyd: vocals

het zesde studio album van Warren Zevon met 10 originals van de man zelf waarvan 3 co-written, de mid-tempo ballad "Trouble Waiting to Happen" met (wijlen) John David Souther, het stevig rockende "Detox Mansion" met zijn trouwe muzikale kompaan Jorge Calderon en het nog iets vuiger rockende "Even a Dog Can Shake Hands" (Buck/Mills/Berry).

het album bevat met "The Heartache", "Reconsider Me" en "Trouble Waiting to Happen" 3 fraaie ballads.

het bescheiden rockende "Sentimental Hygiene" met Neil Young op lead gitaar is een sterke melodieuze opener, waarna het stevig los gaat op nummers als "Boom Boom Mancini", "Detox Mansion" met het kenmerkende schurende lap-steel gitaarspel van (wijlen) David Lindley, "Bad Karma" met wederom geweldig snarenwerk van David Lindley en "Even a Dog Can Shake Hands" met gierende gitaarpartijen van Waddy Wachtel, Peter Buck en Rick Richards, gitarist van de southern rock band The Georgia Satellites.

persoonlijke favorieten het aanstekelijke up-tempo "The Factory" met een harmonica partij van Bob Dylan, het eerder genoemde "The Heartache" en het aandoenlijke "Reconsider Me".

de disco/funk van "Leave My Monkey Alone" met "computer programming" in een arrangement van de "king of funk" genoemde George Clinton zal in het destijds populaire funkgenre hebben gepast. een nummer met bassist Flea van de Red Hot Chili Peppers. de enige dissonant op dit album met 9 bovengemiddeld goede liedjes.

behalve de bijdragen van de R.E.M. bandleden speelden op dit album verder o.a. Don Henley (backing vocals), Waddy Wachtel (acoustic & electric guitar) en Leland Sklar (bass) mee.

Album werd geproduceerd door Warren Zevon, Andrew Slater & Niko Bolas