de inmiddels 69-jarige in North Carolina geboren Jim Lauderdale wordt ook wel een songwriter's songwriter genoemd. zijn liedjes werden door vele artiesten gecoverd. dat neemt niet weg dat hij ook een hele reeks solo albums heeft gemaakt, op vele albums van anderen meespeelde en diverse samenwerkingen aanging.

Jim Lauderdale trok op een zeker moment naar Nashville, woonde tijdelijk in bij Buddy en Julie Miller voordat hij zich daar definitief vestigde als songwriter. zijn debuut album "Planet of Love" (1991) werd mede geproduceerd door Rodney Crowell.

de man maakte ook een aantal bluegrass albums en een aantal meer op blues, r&b en soul gebaseerde albums. die laatst genoemde genres zijn op "Headed for the Hills" ver te zoeken, dat een echt americana (country, folk) album met een vleugje bluegrass is, zoals ik hem het liefste hoor.

alle 13 liedjes schreef hij samen met (wijlen) Robert Hunter (ex lid en tekstschrijver van de Grateful Dead), die fraai worden ingekleurd met o.a. banjo, dobro, fiddle, mandoline en pedal steel. de fraaie harmony vocals worden mede verzorgd door Emmylou Harris op "High Timberline", Buddy Miller op "Paint and Glass", Gillian Welch op "Headed for the Hills" en op een 3-tal nummers (7,9 en 12) door Allison Moorer, waarvan met name "Leaving Mobile" en "Head for the Sun" indruk maken.

de vele mid-tempo ballads worden naar een hoger niveau getild mede door de bijdragen van de gast vocalisten en zoals gezegd prachtig muzikaal omlijst met hulp van o.a. Tim O'Brien (mandoline, fiddle), Darrell Scott (lead guitar), Bucky Baxter (dobro, pedal steel) en Randy Kohrs (dobro, harmony vocal).

dit fraaie album maakt benieuwd naar zijn overige werk en zijn duo album met Buddy Miller "Buddy and Jim" (1991).

Album werd geproduceerd door Jim Lauderdale & Tim Coats
Recorded at Moondog Studios, Nashville, Tennessee

geen pub-rock of rock 'n roll op "The Convincer" maar wederom een heerlijk "less is more" laid-back album van Nick Lowe met 10 merendeels sterke liedjes van de man zelf plus 2 covers, t.w. het prachtig, klein gehouden "Only a Fool Breaks His Own Heart" (Bergen/Coburn) een nummer uit 1964 dat in 1977/78 een grote hit werd in Nederland in de versie van calypso zanger The Mighty Sparrow en "Poor Side of Town" (Johnny Rivers/Lou Adler).

"She's Got Soul", "Between Dark and Dawn" en de afsluiter "Let's Stay In" met een tweede stem van zangeres Tessa Niles, zijn stuk voor stuk prachtig gezongen ballads. de Johnny Cash connectie is slechts op 1 nummer te horen, het iets meer up-tempo "Has She Got a Friend?"

Favoriet zijn de cover "Only a Fool", "Lately I've Let Things Slide" met de fraaie flugelhorn accenten, "Indian Queens" met brass band The St. Keverne Band en de ontwapenend eerlijke ballad "I'm a Mess".

met "Cupid Must Be Angry" en "Bygones (Won't Go) bevat het album net iets minder sterke liedjes dan de 2 voorgangers. ben niet bekend met de 3 bonus tracks.

(persoonlijke) eindstand (zijn kerstalbum "Quality Street" (2013) buiten beschouwing gelaten)
1. The Impossible Bird
2. Dig My Mood
3. The Convincer
4. At My Age
5. The Old Magic

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
Recorded at RAK Studios, St. Johns Wood, London & The Barge, Twickenham, Middlesex

Robert Treherne: drums
Geraint Watkins: organ, piano
Steve Donnelly: lead guitar
Nick Lowe: rhythm guitar, bass
+
Richie Buckley (tenor sax tracks 7,8), Matt Holland (flugelhorn track 3), Wayne Jackson (trumpet track 5)

de vanuit Nashville, Tennessee woonachtige/opererende Jim Lauderdale verzorgde onlangs het voorprogramma van de 4 Nederlandse concerten van de "Farewell Tour" van Emmylou Harris. ken hem vooral van de fraaie backing vocals op de albums van Lucinda Williams.

op dit americana (blues, country, rootsrock, soul) album staan alle eigen nummers van Jim Lauderdale waarvan een aantal co-written. het album ontbreekt het een beetje aan een eigen gezicht. wat anoniem klinkende mid-tempo ballads als "Run Like You", "Grace's Song" en "Don't Trust Me" worden afgewisseld met up-tempo nummers als "Can't Find Mary" en "Three Way Conversation" of een soulvol liedje als "Why Do I Love You?".

de honky-tonk opener "This is the Big Time" en "I'm on Your Side" dat in het verlengde daarvan ligt en de (folk) blues van de 2 laatste nummers versterken het beeld van een wisselvallig album met weinig memorabele liedjes. de bijdragen van gastmuzikanten zoals o.a. Greg Leisz (dobro, guitar, steel guitar), Gurf Morlix (guitars, mandolin, steel guitar) en Buddy Miller (electric guitar) kunnen dat helaas niet verhullen.

Jim Lauderdale heeft een hele reeks albums op zijn naam staan en vermoedelijk is dit 1 van zijn mindere.

Album werd geproduceerd door Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

een re-issue van het album dat oorspronkelijk in 1961 uitkwam. het genre is cajun rock, country en rock-a-billy en wordt aangevuld met de fraaie meerstemmige zang van de broers die aan de Everly Brothers doen denken (maar daar voor onder doen), waarbij de multi-instrumentalist Doug Kershaw (accordeon, gitaar, fiddle) de lead vocalen voor zijn rekening neemt. een 7-tal nummers schreven zij samen ofwel met anderen, waaronder 2 met de eveneens uit Louisiana afkomstige songwriter/producer J.D. MIller.

het bekende en later veel gecoverde "Louisiana Man" (Doug Kershaw) werd in 1961 een nummer 10 hit in de Amerikaanse country lijstjes. dit nummer groeide samen met "Diggy Liggy Lo" (J.D. Miller) uit tot een klassieker, zoals er op dit album nog 2 staan "Jole Blon" een nummer van de vermaarde country muzikant Roy Acuff en "Kaw Liga" van songwriter/producer Fred Rose en Hank Williams.

waar nummers als "Cajun Joe", "We'll Do It Anyway" en "Jole Blon" onvervalste cajun laten horen, staan er ook rock-a-billy nummers als "Cheated Too" en "Kaw Liga" op dit album. "Look Around" en "Going Down the Road" een duet met country zangeres Carolee Cooper zijn meer country getint.

de inmiddels 90-jarige levende legende Doug Kershaw bijgenaamd "The Ragin Cajun" vooral bekend om zijn virtuoze fiddle spel bleef tot op hoge leeftijd optreden en werd meermalen onderscheiden voor zijn betekenis voor de Louisiana cajun muziek. de man maakte solo een hele reeks aan albums. zijn jongere broer Rusty die een alcoholverslaving had overleed in 2001 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval. zijn carrière verliep met 2 albums een stuk minder succesvol.

Album werd geproduceerd door Wesley Rose (de zoon van Fred Rose)

deelcitaat uit de liner notes (Bill Millar)

"Russell Lee Kershaw and his older brother Douglas James were children when they first performed in public. Doug, eight years old, joined his mother on stage at Lake Arthur's "Bucket of Blood" in 1944. Mama Rita played guitar, Doug played fiddle and both of them dodged the beer bottles and fist-fights - Cajun musicians frequenty played inside a cage of chicken wire to protect them from notoriously wild audiences. Another brother, Nelson "Pee Wee" Kershaw formed the Continental Playboys in 1948. Rusty and Doug joined the group and further experience in Lake Arthur, Jennings and Tiel Ridge (an island on the Gulf Coast where the Kershaws were born) led to appearances over Lake Charles KPLC-TV in 1953. The brothers soon went out as a duo recording for Feature, a Crowley based label owned by blues producer Jay Miller"

de bescheiden, sympathieke inmiddels 74-jarige uit Chicago afkomstige Nils Lofgren is geen songwriter van de buitencategorie, een geweldige gitarist maar geen geweldige zanger. de man begon ooit zijn muzikale carrière met de band Grin (met o.a. broer Tom Lofgren) waarna hij solo ging. zijn solo carrière kwam nooit echt van de grond en hij is al decennia lang een belangrijke sideman van de band van Bruce Springsteen.

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

1 nummer (10) van het Grin album "Gone Crazy" (1974)
4 nummers (3,4,5,7) van zijn prima solo debuut album "Nils Lofgren" (1975)
1 nummer (6) van "I Came to Dance" (1977)
2 nummers (2, 9) van zijn semi-klassieker "Cry Tough" (1976)
2 nummers (1,8) van "Nils" (1979)

alle eigen nummers van Nils Lofgren uitgezonderd "Goin' Back" een nummer van Carole King en Gerry Goffin.

het prijsnummer "Keith Don't Go" is een eerbetoon aan "The Glimmer Twin" ofwel Keith Richards. "Beggar's Day" een lofrede aan de veel te jong overleden gitarist/zanger Danny Whitten, ooit lid van Crazy Horse, de begeleidingsband van Neil Young. "Shine Silently" werd in Nederland een bescheiden hitje.

"The Best" is voor de liefhebber van zijn werk een prima instapalbum met veel van zijn beste nummers van zijn albums uit de 70's.

een akoestisch live album van Mark Eitzel, de frontman/zanger van de pop/rock band American Music Club. veel liedjes van die band worden hier door hem solo aan de man gebracht.

soms zijn er van die albums die je graag goed zou willen vinden, maar dat lukt mij ook na meerdere luisterbeurten niet.

het is niet goed en niet slecht. krijg de vinger niet op de zere plek gelegd, maar wat ik mis zijn goede liedjes met sterke melodielijnen of zeg maar "catchy songs". in combinatie wat de nogal vlakke, weinig expressieve stem van Mark Eitzel en de eenvormige liedjes leidt dit tot een teleurstellend album zonder uitschieters.

wat blijft is de pure, oprechte voordracht van de door hem intens gezongen nummers, maar helaas leidt dat (althans bij mij) niet tot enige muziekbeleving. de als hierboven omschreven "emotioneel geladen" muziek wil niet ontroeren of raken. fijn als anderen die beleving wel hebben.

over het nummer "Western Sky" schrijft hij in de liner notes "I was writing a song and had no chorus and had been listening to Northern Sky by Nick Drake so I stole the idea. Why not I say. No one will ever know".

All songs written by Mark Eitzel

wederom een fraai album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde Caroline Herring.
voornamelijk folk met wat country invloeden. de folk invloeden zijn wat meer aanwezig met de bijdragen van de Engelse folk zangeressen Kathryn Roberts (harmoniezang) en Jackie Oates (fiddle, harmonium, harmony vocals) en gitarist Sean Lakeman.

behalve de harmoniezang van Mary Chapin Carpenter is er eveneens fraaie harmoniezang te horen van de Amerikaanse singer/songwriter Claire Holley op de opener "Camilla" en "Summer Song".

prijsnummers zijn de folky ballads "Black Mountain Lullaby" en "Summer Song", het a-capella gezongen "Traveling Shoes" en "Flee as a Bird" een nummer uit 1840 van de Amerikaanse dichteres Mary S.B. Dana.

alle eigen nummers voorzien van haar prachtige zang met enkele door haar bewerkte traditionals (tracks 2,9 en 10). "Joy Never Ends" bevat tekst van de Schotse dichter Robert Burns.

Fats Kaplin bekend van zijn werk met Tom Russell kleurt de spaarzaam geinstrumenteerde muziek prachtig in met zijn spel op banjo, fiddle en pedal steel.

de albums van Caroline Herring zijn van een constant hoog niveau. haar muziek zal ook de liefhebbers van Patty Griffin kunnen aanspreken.

Album werd geproduceerd door Erick Jaskowiak
Recorded at 16 Ton Studios, Nashville, Tennessee

The Nashville Band:
(on all tracks except Traveling Shoes)

Caroline Herring: acoustic guitar, vocals
Steven Sheehan: acoustic guitar
Fats Kaplin: pedal steel, fiddle, banjo
Bryan Owings: drums
Bryn Davies: upright bass

inderdaad een prachtig, ingetogen, "laid back" (in de goede zin van het woord) album met stuk voor stuk memorabele liedjes met muziek en teksten die weten te ontroeren. samen met de voorganger "The Impossible Bird" mijn favoriete album van de inmiddels 77-jarige Nick Lowe.

10 eigen liedjes van Nick Lowe plus 2 geweldige covers "Failed Christian" een nummer van de vermaarde Noord-Ierse gitarist (wijlen) Henry McCullough en "Cold Grey Light of Dawn" van de Amerikaanse r&b muzikant Ivory Joe Hunter.

"You Inspire Me" en "Freezing" laten jazzy klanken horen met de fraaie tenor sax accenten van Nick Pentelow. de Johnny Cash vibe van "Man That I've Become" en de prachtige melodieen van de gevoelige ballads "High on a Hilltop" en "I Must Be Getting Over You" zijn 3 van de vele prijsnummers.

het licht rockende bluesy "Cold Grey Light of Dawn" met een strijkers arrangement sluit dit album sterk af.
een glansrol is weggelegd voor het toetsenwerk van Geraint Watkins.

Album werd geproduceerd door Nick Lowe & Neil Brockbank
opgenomen in een 4-tal Londense studio's

Nick Lowe: vocals,bass, rhythm guitar
Robert Treherne: drums
Steve Donnelly: lead guitar
Geraint Watkins: organ, piano, electric guitar, accordion

"Dedicated with love to my parents Pat and Drain"

het debuutalbum van Brinsley Schwarz bevat geen rock (of pub rock) zoals hierboven vermeld. ook de 8 bonus tracks (8 t/m 15) met alle nummers van hun tweede album "Despite It All" laten dat geluid niet horen.

"Hymn to Me" is een bandnummer, "Piece of Home" een nummer van Bob Andrews en alle overige nummers werden geschreven door Nick Lowe, die op deze albums reeds blijk geeft van zijn niet geringe kwaliteit als songwriter.

laid-back country rock of country pop dekt de lading beter met een enkele keer een psychedelisch sausje uit die tijd, zoals op het lang uitgesponnen "Ballad of a Has Been Beauty Queen" met uitwaaierende orgel klanken en lange gitaar solo's. ook "Rock and Roll Women" laat allesbehalve rock horen.

"Hymn to Me" is een mid-tempo opener met fraaie harmoniezang en een slide gitaar partij van Nick Lowe, gevolgd door het folky "Shining Brightly" dat met de meerstemmige zang doet denken aan CSN, iets dat nog sterker naar voren komt op "Lady Constant".

nummers als "What Do You Suggest" en "The Slow One" lijken sterk op pastiches van The Band. "Love Song" laat onvervalste country horen. de zoete ballads "Starship" en "Ebury Down" zijn wat "over the top". het up-tempo "Old Jarrow" is 1 van de betere nummers met psychedelica op het eind.

beide albums met een beperkt aantal uitschieters zijn wisselvallig te noemen. op het album "Despite It All" zijn er gastbijdragen van B.J. Cole (steel guitar), Willy Weider (fiddle) en David Jackson (Van Der Graaf Generator) op saxofoon. met hun derde album "Silver Pistol" maakte de band hun magnum opus. een album waarop alles klopt met prima composities van Nick Lowe en het nieuwe bandlid Ian Gomm, die later met "Summer Holiday" (1978) en "What a Blow" (1980) een 2-tal fraaie solo albums uitbracht.

dat de band ook stevigere pub rock ('n roll) kon maken mocht ik begin 70's ooit zelf beleven tijdens een spetterend live optreden in club Eksit in Rotterdam. van Brinsley Schwarz verschenen 6 reguliere albums. de band werd in 1975 opgeheven.

Albums werden geproduceerd door Dave Robinson & Brinsley Schwarz (de band)
Recorded at Olympic Studios, Barnes, London

de band ten tijde van deze albums:

Nick Lowe: bass, guitar, banjo, acoustic guitar, slide guitar, vocals
Bill Rankin: drums, percussion
Bob Andrews: keyboards, guitar, bass, vocals
Brinsley Schwarz: guitar, percussion, vocals

het tweede album van de inmiddels 65-jarige uit New Jersey afkomstige singer/songwriter Richard Shindell die al vele jaren in Argentinië resideert is wederom een pareltje.

10 sterke memorabele liedjes van de man zelf waarvan hij er 1 "TV light" samen schreef met producer Steve Addabbo gezongen met zijn aangename, warme stem. het genre is folk met af en toe een licht country sausje.

het album heeft met de mid-tempo ballad "A Summer Wind, a Cotton Dress" een prachtige opener en dat niveau wordt tot aan de ingetogen afsluiter "Blue Divide" vast gehouden.

Richard Shindell is een story teller pur sang die ook politieke standpunten durft in te nemen op nummers als "Fishing" over de dubieuze praktijken rond illegale immigratie, "The Things That I Have Seen" en "Arrowhead".

de folky akoestische ballads "The Ballad of Mary Magdalene" en "A Tune for Nowhere" zijn song pareltjes beide met fraaie harmoniezang van Lucy Kaplansky. ook het gevoelige "Ascent" met Ierse folk invloeden met bijdragen van Seamus Egan (uileann pipes) en Mark Hamza (accordeon) is een nummer om stil van te worden.

een glansrol is weggelegd voor multi-instrumentalist Larry Campbel die de muziek prachtig inkleurt met elektrische gitaar, pedal steel, lap steel, mandoline en viool.

Richard Shindell stelt zelden teleur. zijn laatste album "Careless" dateert al weer van 2016, maar zijn website geeft aan dat hij nog actief is in de muziek. zo ging hij eerder dit jaar op tournee in de States en geeft hij later dit jaar een reeks concerten in het VK. los van zijn reguliere albums, is zijn live album "Courier"(2002) een aanrader voor de liefhebber van dit soort folk.

Album werd geproduceerd door Steve Addabbo
Recorded at Shelter Island Sound, NYC, New York

Richard Shindell: acoustic guitar, cittern, high-strung guitar, electric guitar
met verder o.a. Kenneth Blevins (drums) bekend van zijn werk met John Hiatt, Dave Richards (bass) en John Whelan (button accordion)

wederom een prestigieus project van de creatieve, veelzijdige (wijlen) Paddy Moloney. de man die met name in thuisland Ierland maar ook ver daarbuiten een alom gerespecteerde muzikant was en die het als een opdracht zag om wereldwijd de Ierse volksmuziek te promoten en onder de aandacht te brengen.

op deze samenwerking met diverse Amerikaanse grootheden uit de bluegrass en country scene is het niet allemaal goud wat blinkt. de 3 instrumentale nummers (1,4 en 9) moeten je liggen. vol en rijk geïnstrumenteerd, zoals dat ook te horen valt op "Cunla" met zang van de Canadese blues rock zanger Colin James, het drukke, rommelige "Cotton-Eyed Joe" en de medley finale van het laatste nummer dat muzikaal een beetje alle kanten opvliegt en waarvan de versie van de klassieker "Will the Circle Be Unbroken" niet kan tippen aan die op het gelijknamige album van de Nitty Gritty Dirt Band.

sterkhouders zijn het door Willie Nelson gezongen "Goodnight Irene", het subtiele, klein gehouden "Nobody's Darlin' But Mine" met zang van Emmylou Harris, "Killybegs" met zang van Jeff Hanna en Jimmy Ibbotson en het traditionele folkliedje "Paddy's Green Shamrock Shore" gezongen door bandlid Kevin Connell met Jerry Douglas op dobro.

nadat Paddy Moloney in Ierland een concert had bijgewoond van The Highwaymen vroeg hij Willie Nelson samen met de Chieftains het nummer "Goodbye Irene" op te nemen, hetgeen gebeurde in de Windmill Lane Studios in Dublin. ook Kris Kristofferson zong mee.

"Another Country" hoort niet bij de beste albums van samenwerkingen van The Chieftains.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney
Recorded at Javelina Studios, Nashville (except tracks 5 & 6)

The Chieftains ten tijde van dit album:

Martin Fay, Sean Keane: fiddle
Kevin Connell: bodhran, vocals
Matt Molloy: flute
Paddy Moloney: uileann pipes, tin whistle
Derek Bell: harp, tiompan, keyboards

de opvolger van "New Favorite" (2001) verscheen 3 jaar na dat album. liefst 4 nummers alle ballads (1,2,8,12) van singer/songwriter Robert Lee Castleman, 2 nummers (13 en 15) van bandlid Ron Block, een instrumentaal nummer "Union Housebranch" van Jerry Douglas, plus een aantal covers en slechts 1 nummer "This Sad Song" dat Alison Krauss samen schreef met Alison Brown. een aanstekelijk nummer met zang van Dan Tyminski dat allesbehalve "sad" klinkt.

veel ballads op dit album gezongen met de zoetgevooisde stem van Alison Krauss, waaronder "Goodbye Is All We Have" (Sarah Siskind), "Wouldn't Be So Bad" (David Rawlings/Gillian Welch) en het fraaie "Borderline" (Sidney & Suzanne Cox) van de Cox Family met wie zij in 1994 een gospel album opnam. van de ballads steken wat mij betreft de opener "Gravity" en "If I Didn't Know Any Better" (Scott Sherrill/Mindy Smith) er boven uit.

opvallend is dat alle 4 up-tempo blue grass nummers gezongen worden door bandleden Dan Tyminski en Ron Block, die de lead vocal zingt op zijn eigen "I Don't Have to Live This Way". ben een liefhebber van de bariton stem van Dan Tyminsky, die behalve op "This Sad Song" de prima lead vocalen verzorgde op "Rain Please Go Away" een nummer van de vermaarde blue grass muzikant Del McCoury en de Woody Guthrie cover "Pastures of Plenty". deze 4 nummers zorgen samen met het up-tempo "My Poor Old Heart" een nummer van bluegrass zangeres Donna Hughes, voor een fijne balans met de ballads.

dit fraaie album met o.a. het geweldige dobro spel van Jerry Douglas sluit sterk af met de klein gehouden gospel ballad "A Living Prayer" met zang van Alison Krauss begeleid door akoestische gitaren.

Album werd geproduceerd door Alison Krauss & Union Station
Recorded at 17 Grand Recording, Blackbird Studio & Minutia Recording Studio, Nashville, Tennessee

Alison Krauss: lead vocal, viola, fiddle
Ron Block: lead vocal, banjo, lead guitar, national slide, backing vocals
Jerry Douglas: dobro, lap steel
Barry Bales: bass, backing vocals
Dan Tyminski: lead vocal, guitar, lead guitar

gastmuzikant/drummer is Larry Atamanuik die begin 70's een aantal jaren lid was van de band Seatrain

sluit me aan bij alle eerdere lovende berichten bij dit tweede album van Warren Zevon. 9 nummers waarvan hij er 6 met anderen schreef en 3 originals van de man zelf, de heerlijke mid-tempo opener "Johnny Strikes Up the Band", de fraaie piano ballad "Accidentally Like a Martyr" en het stevig rockende "Lawyers, Guns and Money".

los van de meer bekende tracks als "Excitable Boy" met o.a. Linda Ronstadt en Jennifer Warnes in het koortje, "Werewolves of London" met de ritmesectie van John McVie (bass) en Mick Fleetwood (drums) en het fraaie "Tenderness on the Block" (co-written Jackson Browne) is 1 van de persoonlijke favorieten, de wat minder bekende met panfluit ingeleide ballad "Veracruz" met deels Spaanstalige zang van Jorge Calderon met wie hij samen dit nummer schreef. wellicht 1 van zijn beste ballads.

enige minpuntje is het funky "Nighttime in the Switching Yard" dat enigszins detoneert te midden van de overige nummers. de teksten van de eigenzinnige, dwarse Warren Zevon die met een drankverslaving kampte zijn een verhaal apart.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne & Waddy Wachtel
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, CA

Waddy Wachtel: guitars, synthesizer, harmony
Warren Zevon: vocals, piano, organ
Jim Horn: saxophone
Kenny Edwards, Leland Sklar: bass
Russell Kunkel, Rick Marotta: drums
Danny Kortchmar: percussion
Jeff Porcaro: drums & percussion (track 6)
+
Karla Bonoff & The Gentlemen Boys (Jackson Browne, Jorge Calderon, Kenny Edwards, John David Souther & Waddy Wachtel (harmonies)

het solo debuut van de inmiddels 59-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Monte Warden.
eerder maakte bij 2 albums "Stout and High" (1988) en "Good Fortune" (1989) met de country band The Wagoneers die in de States goed werden ontvangen. als songwriter schreef hij o.a. liedjes voor Patty Loveless, Kelly Willis, Tony Rice, George Strait en Travis Tritt.

het genre is een mix van alt.country met honky tonk en rock-a-billy invloeden. dat hij o.a. opgroeide met de muziek van Buddy Holly valt goed te horen op nummers als de opener "Don't Know a Thing" en "All I want is You". hij wisselt deze af met up-tempo liedjes waarbij het een enkele keer los gaat op "Feel Better" en "Car Seat" met fraai gitaarwerk of een country ballad als "Just to Hear Your Voice" dat enigszins naar gladde Nashville country neigt.

feitelijk luisteren al zijn liedjes lekker weg met als hoogtepunt "The Only One" een fraai duet met country zangeres Kelly Willis. helaas blijft de muziek een beetje op de vlakte, waarbij de weinig expressieve stem van de man niet behulpzaam is.

Monte Warden maakte 4 albums waarvan de laatste met zijn band The Dangerous Few dateert uit 2020. een album met muziek dat meer de jazzy kant opgaat. hij maakte eind 80's/begin 90's deel uit van de destijds nieuwe alt.country stroming maar i.t.t. generatiegenoten als Steve Earle en Dwight Yoakam raakte hij snel in de vergetelheid.

Album werd geproduceerd door Dave McNair & Mas Palermo
Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas

The Pickers and such:
Monte Warden: lead vocals, rhythm guitar
Mas Palermo: drums, vocals, castanets
Brent Wilson: lead & rhythm guitars, vocals, six-string bass
Brad Fordham: fender bass, vocals
+
Kelly Willis (vocals), Floyd Domino (piano), David Murray (electric guitar), Dave McNair (percussion), Malford Milligan & Mike Cross (vocals) & Nick Connolly (Hammond B-3 organ)

prima verzamelaar van de Texas Tornados van wie inmiddels ook het laatst overlevende bandlid Augie Meyers (R.I.P. 07-03-2026) is gaan hemelen.

dit album is als volgt samengesteld:

4 nummers (1,2,6 en 11) van "Texas Tornados" (1990)
2 nummers (5 en van "Zone of Our Own" (1991)
3 nummers (4,7 en 9) van "Hangin' on by a Thread" (1992)

"Wasted Days and Wasted Nights" verscheen eerder op de soundtrack van The Beverly Hillbillies
"Una Mas Cerveza" verscheen later eveneens op de 2-cd compilatie "A Little Bit is Better Than Nada: Prime Cuts 1990-1996" (2015).

de opener "Who Were You Thinkin' Of" met het vertrouwde orgel riedeltje van Augie Meyers zet meteen de toon voor de aanstekelijke, feestelijk klinkende "feel good" muziek die vaak als Tex-Mex wordt aangemerkt, maar de invloeden reiken terug naar o.a. blues, r&b, conjunto, country, polka muziek en rock 'n roll.

de mannen van de Texas Tornados werden wel menselijke jukeboxen genoemd. al vanaf hun jeugd absorbeerden zij de invloeden van muzikanten als o.a. Louis Prima, Jimmy Smith en Horace Sliver of zoals de liner notes vermelden "It all goes back to that good old South Texas natural ability to play all kinds of music to all kinds of crowds while keeping the dance floor full. The Texas Tornados simply know how to do it better than anyone else".

hoe dan ook de Tex-Mex sound is op deze verzamelaar rijkelijk aanwezig met nummers als "Guacamole", "Mentiras" en "A Mover el Bote" met de bijdragen van accordeon virtuoos Flaco Jimenez.

deelcitaat uit de liner notes (Joe Nick Patoski, Texas Monthly, November, 1993)

"Each Tornado has enjoyed his own fiteen minutes of fame - Fender as a rock-and-roller in los fifties and a country-pop balladeer in los seventies; Jimenez as a belated folk music discovery in los seventies and los eighties; and Sahm and Meyers as rockers in los sixties, and Austin roadhouse legends in los seventies and los eighties. And each Tornado had pretty much settled into comfortable semi-retirement before a fateful encounter five years ago at Slim's 303 club in San Francisco.

That was the night that Fender, Sahm, Meyers and Jimenez joined forces on stage for an informal jam, singing and playing like they'd known each other all their lives (which is practically true) and leaving the crowd yelling for more. By last call, the musicians were excitedly talking about strength in numbers (especially since everyone was between gigs at the time), and what goof it would be to make an album together"

de rest is geschiedenis.

van de inmiddels 75-jarige uit Los Angeles afkomstige singer/songwriter/producer Wendy Waldman (echte naam Wendy Steiner) verscheen eerder in 1976 het album "The Main Refrain". een geweldig album met blues, folk, country rock en lichte jazz invloeden.

zij had daarvoor al een reputatie opgebouwd als songwriter en o.a. zangeres Maria Muldaur coverde 2 nummers "Vaudeville Man" en "Mad Mad Me" op haar gelijknamige debuut album (1973). begin 70's was zij lid van de groep Bryndle, die verder bestond uit Karla Bonoff, Kenny Edwards en Andrew Gold.
1 van haar succesnummers was "Fishin' in the Dark" dat zij samen met Jim Photoglo schreef en in 1987 een hit werd voor de Nitty Gritty Dirt Band.

er is op dit pop/rock album gekozen voor een AOR productie waardoor haar overgeproduceerde liedjes met lelijke, blikkerig klinkende drums verdrinken in galm en alle subtiliteit uit haar muziek is verdwenen. de afsluitende piano ballad (de enige van dit album) "The Crossroads" is een bescheiden hoogtepuntje, maar helaas kan "Letters Home" met bovendien weinig memorabele liedjes in de verste verte niet tippen aan haar magnum opus "The Main Refrain".

Album werd geproduceerd door Wendy Waldman & Harry Stinson
Recorded at 1030 Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by Wendy Waldman

Michael Rhodes/Glen Worf: bass
Harry Stinson: drums, percussion
Kenny Greenberg: guitar
Gary Prim: keyboards
Wendy Waldman: vocals, guitar. keyboards
Michael Henderson: harmonica, mandolin (track 5)

inderdaad het solo debuut album van Dan Zanes, die eerder deel uitmaakte van de uit Boston, Massachusetts afkomstige rock band The Del Fuegos die tussen 1984 en 1989 4 albums maakten. de band scoorde in 1986 een hit met het nummer "I Still Want You".

weinig uitschieters op dit album dat minder gitaarrock bevat dan de muziek van The Del Fuegos. met melodieus licht roots rockende nummers als "No Sky" en "All Time Girl" en de meer ingetogen slow blues nummers als "Darkness Before Dawn", "No Sense of Time", "If You Live" de enige cover op dit album, een nummer van blues pianist Mose Allison en "Treasures of Love" bevat het album een aantal prettig in het gehoor liggende songs. helaas willen niet alle nummers beklijven. "Tic-Tac" is een instrumentaal nummer. wat blijft is de aangename "rootsy" stem van Dan Zanes.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom
Recorded at RPM Studio, NYC, New York
All songs by Dan Zanes (waarvan een aantal co-written)

Dan Zanes: vocals, guitar
Mitchell Froom: keyboards
Jerry Marotta: drums, saxopohone, vocals
Tom Lloyd: vocals

het zesde studio album van Warren Zevon met 10 originals van de man zelf waarvan 3 co-written, de mid-tempo ballad "Trouble Waiting to Happen" met (wijlen) John David Souther, het stevig rockende "Detox Mansion" met zijn trouwe muzikale kompaan Jorge Calderon en het nog iets vuiger rockende "Even a Dog Can Shake Hands" (Buck/Mills/Berry).

het album bevat met "The Heartache", "Reconsider Me" en "Trouble Waiting to Happen" 3 fraaie ballads.

het bescheiden rockende "Sentimental Hygiene" met Neil Young op lead gitaar is een sterke melodieuze opener, waarna het stevig los gaat op nummers als "Boom Boom Mancini", "Detox Mansion" met het kenmerkende schurende lap-steel gitaarspel van (wijlen) David Lindley, "Bad Karma" met wederom geweldig snarenwerk van David Lindley en "Even a Dog Can Shake Hands" met gierende gitaarpartijen van Waddy Wachtel, Peter Buck en Rick Richards, gitarist van de southern rock band The Georgia Satellites.

persoonlijke favorieten het aanstekelijke up-tempo "The Factory" met een harmonica partij van Bob Dylan, het eerder genoemde "The Heartache" en het aandoenlijke "Reconsider Me".

de disco/funk van "Leave My Monkey Alone" met "computer programming" in een arrangement van de "king of funk" genoemde George Clinton zal in het destijds populaire funkgenre hebben gepast. een nummer met bassist Flea van de Red Hot Chili Peppers. de enige dissonant op dit album met 9 bovengemiddeld goede liedjes.

behalve de bijdragen van de R.E.M. bandleden speelden op dit album verder o.a. Don Henley (backing vocals), Waddy Wachtel (acoustic & electric guitar) en Leland Sklar (bass) mee.

Album werd geproduceerd door Warren Zevon, Andrew Slater & Niko Bolas

inderdaad een verzamelaar met goudeerlijke, pure, authentieke country/folk muziek van de Carter Family. het mag een klein wonder heten dat deze opnames uit 1933 en 1940 niet verloren zijn gegaan.
A.P. Carter was een geweldige songwriter en is samen met zijn vrouw Sara Carter te horen op zang uitsluitend begeleid door haar nicht Maybelle Carter op gitaar. de harmoniezang is om door een ringetje te halen.

de geluidskwaliteit is zoals te verwachten valt tegen het randje, maar de voor reissue op cd opgepoetste kwaliteit kan er voor een niet al te kritische luisteraar mee door.

van de nummers "Wildwood Flower" en "Keep on the Sunny Side" verschenen vele jaren later prachtige versies met zang van Maybelle Carter op het meesterwerk "Will the Circle Be Unbroken" (1973) van de Nitty Gritty Dirt Band.

de liner notes verwoorden beter over wat ik over dit legendarische gezelschap kan zeggen:

"The First Family of Country Music" , the Carter Family, along with the legendary "Singing Brakeman" Jimmy Rodgers, who was their contemporary, created the musical template that's still at work in "traditional" Country, Bluegrass and some forms of Folk. Hailing from the picturesque mountains of Virginia, A.P. "Doc" Carter (1891-1960), his wife Sara Dougherty Carter (1898-1979) and her cousin Maybelle Addington Carter (1909-1978), who would marry A.P.'s brother and whose daughter June, would in 1968 wed Johnny Cash - began recording in 1927. For the next 16 years the trio would sell several million records and enthrall countless listeners through their radio broadcasts.

Prior to the Carters, the music of rural America was almost entirely instrumental, dominated by string bands. But the group (and Rodgers) forever changed all that. The Carter Family's trademarks were their pure, close vocal harmonies and use of Mayelle's guitar as lead instrument. There was also the chordal interplay between the guitar and lead singer Sara's faintly chiming autoharp. Finally, harmony vocalist A.P. Carter's farseeing adaptation of folk songs rooted in the British Isles and Appalachia, plus various hymns, spirituals, moral and cautionary tales, cowboy songs and blue yodels would to varying extents shape Country, Bluegrass, Folk and what is now called "acoustic roots music".

Compiled and produced for reissue by Lawrence Cohn

het laatste studio album van Warren Zevon. de man die slechts 57 jaar oud mocht worden. 3 originals van Warren Zevon (tracks 1,5 en 9) plus 7 nummers waarvan hij de muziek en tekst samen schreef met zijn muzikale kompaan, de oorspronkelijk uit Puerto Rico afkomstige songwriter/multi-instrumentalist Jorge Calderon die hem op sleeptouw nam om dit album in het zicht van de hemelse haven tot een goed eind te brengen. daarnaast een indrukwekkende, helaas toepasselijke cover van Dylan's "Knockin' On Heaven's Door". wellicht 1 van de beste van dat veel gecoverde nummer.

"Dirty Life and Times" met Ry Cooder op gitaar is een fraaie mid-tempo opener en zet meteen de toon voor een album met uitsluitend uitstekende songs. een enkele keer stevig rockend op "Disorder in the House" met Bruce Springsteen op gitaar en zang en "Numb as a Statue" met het gierende lap steel gitaarspel van (wijlen) David Lindley of wat lichter rockend op "The Rest of the Night" met backing vocals van (wijlen) Tom Petty en "Rub Me Raw" met Joe Walsh op slide gitaar.

Warren Zevon schittert hier verder op een 5-tal wonderschone ballads "She's Too Good For Me" met backing vocals van Don Henley en Timothy B. Schmit, "Prison Grove" met Ry Cooder op slide en een koortje dat als een soort mantra klinkt en "El Amor de Mi Vida", waarbij met name "Please Stay" met backing vocals van Emmylou Harris en de weemoedige sax klanken en het ingetogen slotakkoord "Keep Me in Your Heart" de kroon spannen.

hoewel nummers als "Dirty Life and Times" en "Rub Me Raw" doorspekt zijn met de van hem kenmerkende hierboven genoemde donkere humor laat Warren Zevon zich op dit album vooral van zijn kwetsbare, milde, zachte kant zien. de hoesfoto spreekt wat dat betreft boekdelen. dat maakt dit album in combinatie met het sterke songmateriaal tot een ronduit ontroerende, intense luisterervaring. hulde aan de muzikanten die liefdevol aan dit document bijdroegen.

Album werd geproduceerd door Warren Zevon, Jorge Calderon & Noah Scot Snyder

de tekst van het prachtige "Please Stay"

Please stay, two words I'd never learn to say
Don't go away, please stay

Don't leave me here
When so many things so hard to see are clear
I need you near to me

Will you stay with me to the end?
When there's nothing left
But you and me and the wind
We'll never know till we try
To find the other side of goodbye

een album waarop Warren Zevon samenwerkingen aangaat met dichters, journalisten en schrijvers van diverse pluimage dat niet zo goed uitpakt. de samenwerking met de Ierse dichter Paul Muldoon (tracks 4 en 10) steekt er wat mij betreft boven uit.

album trapt vuig rockend af met "Sacrificial Lambs" gevolgd door het eveneens stevig rockende "Basket Case". vertrouwd klinkende nummers, zoals we die eerder van hem gehoord hebben. ook het mid-tempo "Hit Somebody" kan ermee door.

de sterkhouders zijn voor mij als o.a. folkliefhebber de Keltische folk invloeden (fiddle, pennywhistle) op "Lord Byron's Luggage" en "Macgillycuddy's Reeks", waar ik me even in de Schotse hooglanden waan.

het matige "You're a Whole Different Person", het vervelend dreinende "Laissez-Moi Tranquille" (Leave Me Alone) een cover van Serge Gainsbourg en het stuurloze met misplaatste strijkers voorziene "Genius" bederven het muzikale feestje enigszins.

het album sluit alsnog fraai af met "I Have to Leave" een melodieus nummer van zijn oude high school vriend Dan McFarland en de sterke mid-tempo ballad "My Ride's Here". een nummer dat door Bruce Springsteen werd gecoverd op het tribute album "The Songs of Warren Zevon (Enjoy Every Sandwich)" (2004).

de basisbezetting werd gevormd door Warren Zevon (vocals, guitars, keyboards), Sheldon Gomberg (bass) en Anton Fig (drums). als gasten speelden o.a. mee Katy Salvidge (pennywhistle, fiddles), Tony Levin (bass track 6) en zijn dochter Ariel, zoon Jordan en de bekende t.v. presentator David Letterman verzorgden de "additional vocals".

Album werd geproduceerd door Warren Zevon

inmiddels ruim 50 jaar geleden verscheen dit debuut album (original release date, July 1, 1974) van de uit New York afkomstige singer/songwriter Phoebe Snow. een prima zangeres met een geweldig stembereik.

8 eigen nummers plus 2 covers, het soulvolle "Good Times" (Sam Cooke) met harmoniezang van de a-capella soulgroep The Persuasions en een jazzy, klein gehouden versie van "San Francisco Bay Blues" van bluesmuzikant Jesse Fuller, een veel o.a. door Eric Clapton gecoverd nummer.

heerlijke laid-back pop/jazz nummers als "Harpo's Blues", "I Don't Want the Night to End" met geweldig gitaarspel van Steve Burgh, "Take Your Children Home" met subtiele percussie en "It Must Be Sunday" worden afgewisseld met de wonderschone melodie van de ballad "Poetry Man", het folky akoestische "Either Or Both" met oudgediende David Bromberg op akoestische gitaar en dobro en het licht funky "No Show Tonight" met Dave Mason op lead gitaar. het enige up-tempo liedje van dit heerlijke late uurtjes album.

de bonus track "Easy Street" (B-side of single) biedt meer van dezelfde kwaliteit en had zo op dit album gepast.

Album werd geproduceerd door Dino Airali
Recorded at A&R Studios, NYC, New York

Phoebe Snow: lead acoustic guitar, vocal
Steve Burgh: electric guitar
Hugh McDonald: electric bass
Steve Mosley: drums, percussion
Chuck Delmonico, Chuck Israels: acoustic bass
Teddy Wilson: piano
Zoot Sims: tenor sax
Bob James: organ
Margaret Ross: harp
Ralph MacDonald: percussion

de opvolger van het teleurstellende "Transverse City" liet 2 jaar op zich wachten en dat is het waard geweest. wederom een sterk album met 10 eigen liedjes waarvan 4 die hij samen met anderen schreef.

het album bevat met "Suzie Lightning", "Renegade" en de wonderschone afsluiter "Searching for a Heart" met harmoniezang van The Venice Brothers een 3-tal sterke mid-tempo ballads.

het licht blues rockende "Finishing Touches", "Angel Dressed in Black", "Model Citizen" met een fraai koortje en "Quite Ugly One Morning" met een heerlijke lap steel partij van (wijlen) David Lindley zorgen voor een fijn evenwicht.

behalve de ballads zijn de uitschieters het aanstekelijke up-tempo"Mr. Bad Example", de alt.country klanken van "Heartache Spoken Here" met harmoniezang van Dwight Yoakam en het vuige, swingende met een hilarische tekst voorziene "Things to Do in Denver When You're Dead".

Mr. Bad Example met 10 pakkende liedjes valt te beschouwen als een sterke middenmoter binnen zijn oeuvre.

Album werd lekker stevig geproduceerd door meestergitarist Waddy Wachtel
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, CA & Dodge City, Glendale, CA

Warren Zevon: keyboards, guitar
Bob Glaub, Jorge Calderon: bass
Jim Keltner, Jeff Porcaro: drums
Waddy Wachtel: guitar, h.v.
Dan Dugmore: guitar
Jordan Zevon: harmony vocals
David Lindley: fiddle, lap steel, saz

het solo debuut album van de inmiddels 66-jarige uit Minneapolis, Minnesota afkomstige Paul Westerberg, die eerder de charismatische frontman/zanger was van de semi-legendarische punkrock/alt.rock band The Replacements. een band die in de 80's een sterk trio albums afleverde met "Let It Be", "Tim" en "Pleased to Meet Me".

de punk energie van die band is goed terug te horen op nummers als "Silver Naked Ladies", "Someone I Once Knew" inclusief de Hey! yell waarop Joan Jett bekend van de meiden rockband The Runaways in het koortje meedoet, het vuige, licht ontsporende "Something Is Me" en de dampende afsluiter "Down Love".
overigens biedt "A Few Minutes of Silence" wederom een stevig rockend nummer allesbehalve stilte.

dat Paul Westerberg pakkende (power) pop liedjes kan schrijven bewijst hij o.a. met de sterke opener "Knockin' On Me", "Runaway Wind", het melodieuze "Things" en het roots rockende "Mannequin Shop".

"Even Here We Are" is een lieflijk akoestisch folk liedje. het rammelende "Black Eyed Susan" is een demo die hij thuis in zijn keuken opnam en had beter achterwege kunnen worden gelaten.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. John Pierce (bass), Brian MacLeod (drums), Matt Wallace (bass, drums, percussion) en (wijlen) Ian McLagan (The Faces) die op "First Glimmer" en "Silver Naked Ladies" de toetsen beroerde.

"14 Songs" bevat een aantal memorabele liedjes maar is verder een wisselvallig album dat alle kanten opvliegt en niet vaak in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Matt Wallace & Paul Westerberg (vocals & guitars on all tracks)
All songs written by Paul Westerberg

het derde album van Son Volt valt bij eerste beluistering wat tegen, maar als zo vaak vraagt de muziek om meerdere luisterbeurten. door velen als een "return to form" beschouwd en meer gevormd naar het debuut "Trace", nadat het lichtere, rustiger tweede album "Straightaways" als teleurstellend werd ervaren.

"Wide Swing Tremolo" bevat inderdaad veel meer steviger/up-tempo alt.country/roots rock nummers. de eerste 3 nummers vallen in die categorie, waarbij de stevige country rocker "Driving the View" favoriet is. "Flow", "Right on Through" en "Question" zetten die lijn voort.

op "Medicine Hat" en ΅Strands" wordt wat gas teruggenomen, beide goed in het gehoor liggende mid-tempo songs. het instrumentale "Chanty" ingekleurd met o.a. dulcimer en fiddle laat zowaar Keltische invloeden horen gevolgd door het folky, klein gehouden "Carry You Down" 1 van de prijsnummers.

"Streets That Time Walks", Hanging Bue Side" en "Blind Hope" met heerlijke fiddle en pedal steel klanken omlijst zijn alle 3 wat rustiger mid-tempo liedjes die dit consistente album fraai afsluiten.

Jay Farrar is een prima songwriter en beschikt over een fijne alt.country stem. hoewel de muziek van Son Volt zich moeilijk laat vergelijken met die van Wilco, heb ik altijd een voorkeur gehad voor de albums van de eerste.

Album werd geproduceerd door Son Volt
Opgenomen in hun eigen Jajouka huisstudio in St. Louis, Missouri
All songs by Jay Farrar

Jay Farrar: vocals, guitar, dulcimer, harmonica, piano, electric piano, organ, chamberlain
Jim Boquist: bass, backing vocals, piano (track 7), slide guitar (track 4)
Dave Boquist: guitars, lap steel, fiddle, viola
Mike Heidorn: drums, percussion
+
Eric Heywood: pedal steel (tracks 13,14)

het verhaal rond Son Volt is bekend. frontman Jay Farrar en Jeff Tweedy beide afkomstig uit de staat Illinois speelden eerder samen in de alt.country band Uncle Tupelo. een band die na 4 albums in 1994 ophield te bestaan. Jay Farrar ging verder met Son Volt en Jeff Tweedy met de band Wilco.

de opvolger van het debuut "Trace" laat wat minder rock horen. het onstuimige"Caryatid Easy" is een sterke opener. samen met "Picking Up the Signal" en "Cemetery Savior" 1 van de 3 stevige roots rock nummers.

de overige 7 meer ingetogen "alt.country" nummers zijn meer akoestisch, folky. deze melodieus sterke nummers worden van prachtige accenten voorzien van o.a. de harmonica, fiddle, mandoline en pedal steel regelmatig voorzien van fraaie harmoniezang.

"Last Minute Shakedown" met de weemoedige pedal steel klanken, "No More Parades" prachtig ingekleurd met mandoline en met name de afsluitende tearjerker ballad "Way Down Watson" met huilende harmonica zijn stuk voor stuk 5 sterren nummers, waar die overige 4 nummers nauwelijks voor onder doen.

mijn favoriete album van de band. wellicht minder geschikt voor de liefhebbers van hun steviger werk.
opmerkelijk lage waardering (3,52) voor "Straightaways" maar gelukkig is het vrijheid, blijheid hier op MuMe.

hun laatste album "Day of the Doug" dateert uit 2023, een eerbetoon aan Texas legende Doug Sahm.

Album werd geproduceerd door Brian Paulson & Son Volt
Recorded at Echo Park, Bloomington, Indiana & Pachyderm Studios, Cannon Falls, Minnesota
All songs by Jay Farrar ("Been Set Free" c/w M. Farrar)

Jay Farrar: vocals, guitar, organ, harmonica
Jim Boquist: bass, backing vocals
Mike Heidorn: drums
Dave Boquist: guitars, fiddle, banjo, lap steel
with
Eric Heywood: pedal steel, mandolin
Pauli Ryan: tambourine

het zoveelste pareltje van de inmiddels 73-jarige Martin Simpson. hij debuteerde in 1976 op 23-jarige leeftijd met het album "Golden Vanity" en was destijds 10 jaar de muzikale begeleider van June Tabor. de man heeft sindsdien een indrukwekkend oeuvre opgebouwd inclusief meerdere samenwerkingen.

op dit album staan voornamelijk oude Engels/Amerikaanse traditionals plus een 2-tal covers "Brothers Under the Bridge" (Bruce Springsteen) een schitterende ballad over het lot van Vietnam veteranen en "Strange Affair" (Richard Thompson) in een nieuwe versie, een nummer dat hij 30 jaar eerder al opnam op het duo album met June Tabor "A Cut Above". een kippenvel versie met uitsluitend JT op zang en MS op akoestische gitaar.

veel prachtig door hem gearrangeerde en uitgevoerde liedjes alle gezongen met zijn "folky" doorleefde stem waarbij op dit album tevens ruimte is gemaakt voor een aantal gast vocalisten, zoals de Schotse folkie Dick Gaughan op "Jamie Foyers" een anti-oorlog lied met tekst van de Engelse folkie (wijlen) Ewan MacColl en de Engelse folk zangeres Fay Hield op de ballad "Bad Girl's Lament" ook bekend als "One Morning in May". op de Amerikaanse traditional "Brother Can You Spare a Dime" deelt hij de zang met Dick Gaughan. een lied uit de Amerikaanse crisis jaren 1930 (The Great Depression) waar in een grijs verleden Bing Crosby en Rudy Vallee hits scoorden.

"Little Liza Jane" een uit New Orleans afkomstige traditional, een stad waar hij jarenlang woonde, is samen met "Lakes of Ponchartrain" 1 van de 2 up-tempo nummers. de Engelse traditional "Bold General Wolfe" leerde hij kennen via het uit Hull afkomstige, onvolprezen folkgezelschap The Watersons.

het enige instrumentale, uitbundig uitgevoerde nummer "Don't Leave Your Banjo" schreef hij voor Mike Waterson van wie hij ooit een oude fretless banjo had gekregen en die 1 van zijn favoriete zangers was.

"Banjo Bill" is gebaseerd op een tekst van de Amerikaanse banjo speler Bill Cornett en zette Martin Simpson op muziek. teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar wellicht dat de sobere, sfeervolle versies van "In the Pines" en "Barbry Allen" een speciale vermelding mogen hebben.

de nummers worden muzikaal prachtig omlijst door o.a. Andy Cutting (accordeon), Will Pound (harmonica), Jon Boden (fiddle) en B.J. Cole (pedal steel). Richard Thompson speelde elektrische gitaar op tracks 1,3 en 4.

Album werd geproduceerd door Andy Seward & Martin Simpson
Recorded at The Chairworks Castleford, Wavelength, Doncaster & Greystones Studios, Millhouse Green

" This album is most respectfully dedicated to Mike Waterson (die kort daarna kwam te overlijden) and to the late Coleen Salley and the late Jan Clements"

prima "Best of" verzamelaar van Warren Zevon met veel van zijn klassiekers met vrijwel uitsluitend mid-tempo en up-tempo liedjes. alle 12 composities van eigen hand waarvan een aantal co-written.

deze is als volgt samengesteld:

4 nummers (5,6,7,10) van "Warren Zevon" (1976)
4 nummers (1,3,8,11) van "Excitable Boy" (1978)
1 nummer (2) van "Bad Luck Streak at Dancing School" (1980)
3 nummers (4,9,12) van "The Envoy" (1982)

muzikant/songwriter (wijlen) Warren Zevon werd op handen gedragen door zijn collega artiesten gezien de indrukwekkende lijst aan muzikanten die aan deze albums meewerkten, o.a. David Lindley, Leland Sklar, Bob Glaub, Jim Keltner, Danny Kortchmar, Russ Kunkel, Rick Marotta, Jeff Porcaro, Waddy Wachtel, etc.

in de koortjes horen we o.a. Jackson Browne, Don Henley, Graham Nash en J.D. Souther. Lindsey Buckingham en Stevie Nicks verzorgden de harmoniezang op "Mohammed's Radio".

rare jongens bij die platenmaatschappijen, want mijn cd (label Asylum, made in Germany) waar alle ruimte voor is bevat 2 extra nummers "Excitable Boy" en "Johnny Strikes Up the Band" van het album "Excitable Boy".

o.a. de energieke live versies van dat laatste nummer, "Mohammed's Radio" en "Werewolves of London" op zijn magistrale live album "Stand In the Rain" (1980) overtreffen wellicht deze studio versies.

goede muziek dient te ontroeren zei Neil Young ooit en dat is precies wat deze "love songs" van Warren Zevon bij de luisteraar te weeg brengen. je hoort dat de man meende wat hij zong. een 12-tal oprechte, pure liedjes met teksten met diepgang vanuit het hart doorleefd gezongen door de veel te jong overleden Warren Zevon, die gerekend mag worden tot de songwriters van de buitencategorie. zijn toenmalige vriend Jackson Browne hielp hem ooit met het krijgen van een platencontract.

deze geweldige verzamelaar waarop zijn bekendste nummers ontbreken is als volgt samengesteld:

2 nummers (5,7) van "Excitable Boy" (1978)
nummer 1 van "Mr. Bad Example" (1991)
3 nummers (4,6,8) van "Life'll Kill Ya" (2000)
2 nummers (9,10) van "My Ride's Here" (2002)
4 nummers (2,3,11,12) van zijn zwanenzang "The Wind" (2003)

mid-tempo ballads als "Searching for a Heart" met de tekstregels "they say love conquers all, you can't start it like a car, you can't stop it with a gun", "Tenderness on the Block" met backing vocals van The Gentlemen Boys (o.a. Jackson Browne en J.D. Souther) en "I'll Slow You Down" worden afgewisseld met piano ballads als "El Amor di Vida" en "Accidentally Like a Martyr". het minder bekende "Hostage-O" is een ingetogen pareltje en laat net als het aanstekelijke "Macgillcuddy's Reeks" Angelsaksische folk horen inclusief fiddles en pennywhistles. zijn breekbare versie van "Back in the High Life Again" overtreft het origineel van Steve Winwood.

en dan moet het mooiste nog komen met op het eind nog een 2-tal piano ballads, het aangrijpende "Please Stay' ("will you stay with me till the end? when there's nothing left but you and me and the wind") met een tweede stem van Emmylou Harris en een halverwege invallende saxofoon en de hartverscheurende afsluiter "Keep Me in Your Heart" met prachtig akoestisch gitaarspel van Jorge Calderon.

het stevig rockende "Laissez-Moi Tranquille" een cover van Serge Gainsbourg, is een dissonant maar voor het overige een bijzonder fraaie verzamelaar, zeker voor de ballad liefhebber. Warren Zevon schreef vele bovengemiddeld goede liedjes die prachtig werden uitgevoerd. een sterk liedje kan alles doorstaan, maar een zwak nummer wordt nooit iets schreef Tonio ooit op de site. een stelling waar ik me goed in kan vinden.

de bonustrack "Don't Let Us Get Sick" ontbreekt op mijn fysieke cd exemplaar.

een deelcitaat uit de liefdevolle linernotes o.a. afkomstig van zijn dochter Ariel Zevon (November 2005, Los Angeles, CA)

"Now, two years since he passed away, I play his last recorded album The Wind for my own children. They demand to hear their "O-papa" as they call him and I am once again reassured that his love is all around us as I tuck them into bed to his deep and resonant voice singing "Keep Me In Your Heart".

Warren Zevon R.I.P. 07-09-2003

1 van de verzamelaars van het Sir Douglas Quintet met de Texas legende Doug Sahm als charismatische frontman met hun unieke mix van blues, country, Tex-Mex met vleugjes r&b en soul.

de groep werd in 1964 geformeerd door Augie Meyers (electric organ) en Doug Sahm (zang). de originele line-up bestond verder uit Francesco Morin (horns), Harvey Kagan (bass) en John Perez (drums).

"She's About a Mover" werd in 1964 hun eerste hit. het titelnummer "Mendocino" (1968) is eveneens een Tex-Mex nummer met een hoog meezinggehalte. het prachtige zomerweer van vandaag voert mij terug naar de tijd dat ik als 11-jarig knulletje fietsend door de Rotterdamse wijk waar iedereen elkaar kende, kennis maakte met dat nummer. de single werd hun grootste hit in Europa en verkocht hier zelfs meer dan in de States.

deze 2 nummers zijn samen met de bescheiden hit "Dynamite Woman", "Nuevo Laredo" en "Is Anybody Goin' to San Antone" de sterkhouders. deze versie van laatstgenoemd nummer kan niet tippen aan de versie die later op het meesterlijke album "Doug Sahm & Band" (1973) zou verschijnen met een gastrol van Bob Dylan.

de versies van de soul klassiekers "Mr. Pitiful" (Redding/Cropper) en "Please, Please, Please" (Brown/Terry) bekoren een stuk minder. ook de versies van het veel gecoverde "Crazy Arms" (Mooney/Seals) en de Freddy Fender klassieker "Wasted Days and Wasted Night" en de rammelende bluesrock van "Stagger Lee" en "Night Train" bevallen minder.

onder invloed van de Britse pop invasie uit de mid 60's waagde de groep zich ook aan een cover van de Procol Harum klassieker "A Whiter Shade of Pale" dat in de verste verte niet kan tippen aan de originele versie met zang van Gary Brooker.

vanwege de eerder genoemde 5 nummers 3 sterren.

wijlen pop journalist/schrijver Jan Donkers (R.I.P. 19-04-2026) was een enorme fan van Doug Sahm die hij regelmatig in Texas bezocht en die hem meermalen in Amsterdam ontving als hij weer eens voor een Europese tournee de grote plas overstak. in zijn boek "Mijn muziek" staat een geweldig, liefdevol artikel over de man die bekend stond als een wervelwind. 1 van zijn bijnamen was "The Texas Tornado".

Dwight Yoakam maakte aan het begin van zijn muzikale carrière een 2-tal prima alt.country albums met "Guitars, Cadillacs Etc" (1986) en "Hillbilly deLuxe" (1987). zijn derde album "Buenas Noches from a Lonely Room" stelde teleur, waarna ik hem uit uit het oog verloor. alle 3 albums behaalden een no. 1 notering in de Amerikaanse country charts.

de man met de ietwat nasale stem groeide op met de muziek van Johnny Horton, Elvis Presley, bluegrass legende Bill Monroe, Johnny Cash en Hank Williams. hij was tevens fan van The Byrds en The Beatles.

op deze verzamelaar staan o.a. 3 nummers (1,2 en 5) van "Guitars, Cadillacs", 1 nummer "Always Late With Your Kisses" van "Hillbilly deLuxe" en 2 nummers (7 en van "Buenas Noches" aangevuld met 5 live uitgevoerde nummers die wel iets toevoegen, waaronder de Merle Haggard ballad "Today I Started Loving You Again" ooit eerder geweldig gecoverd door John Fogerty op zijn album "The Blue Ridge Rangers".

de aanstekelijke cover "Ring of Fire" (Carter/Kilgore) met fiddle klanken heeft wat blue grass invloeden, zoals ook te horen valt op nummers als "Always Late" en "Playboy". o.a. "Home of the Blues", het duet met Buck Owens "Streets of Bakersfield" dat zijn eerste nummer 1 hit werd en de sterke melodie van "I Sang Dixie" laten onvervalste honky-tonk met rockabilly invloeden horen.

hoor Dwight Yoakam tevens graag als vertolker van ballads, zoals op "Good Time Charlie's Got the Blues" een prachtig nummer van de Amerikaanse singer/songwriter Danny O'Keefe. zijn versie van"Oh Lonesome Me" mist de emotie en melancholie van het origineel van Hank Williams.

de ballad "Grand Tour", het iets teveel naar gladde Nashville country neigende "These Arms" en het matige "Louisville" beklijven een stuk minder.

deze verzamelaar sluit af met een folky/country versie van "Train in Vain" een nummer van de Engelse punkgroep The Clash hier uitgevoerd met fraaie accenten van de accordeon. meen dat Dwight Yoakam later meer mainstream country/pop albums ging maken, maar zag hier op MuMe dat 1 van zijn latere albums "Blame the Vain" (2005) een hoge waardering krijgt (4,10). wellicht reden voor een inhaalslag van zijn oeuvre.

geen gladde Nashville country maar fraaie americana (alt.country met lichte blues, folk en rock invloeden) op dit tweede album van de oorspronkelijk uit Long Beach afkomstige inmiddels 70-jarige singer/songwriter Kevin Welch. zijn gelijknamige debuut uit 1990 staat hier niet op MuMe. van dat album werden in de States 4 nummers bescheiden hits in de country charts.

Kevin Welch vestigde zich vanaf 1978 in Nashville om zich te bekwamen in het songwriter's vak. zijn nummers werden opgenomen door o.a. Ricky Skaggs, Waylon Jennings en Patty Loveless.

op dit album met band The Overtones staan 8 eigen nummers waarvan 2 co-written plus 1 nummer van bandlid MikeHenderson en een 2-tal covers, een prachtig ingetogen versie van "Train to Birmingham" (John Hiatt) en het stevig rockende "Me and Billy the Kid Never Got Along" van wijlen Joe Ely (R.I.P. 15-12-2025).

"Early Summer Rain" is een heerlijk sprankelende opener waarbij je met een beetje verbeelding de zomerse regen hoort vallen. een fraaie mid-tempo ballad, waar de andere ballads "The Other Side", de schitterende melodie van "Something 'Bout You" en "Sam's Town" niet voor onder doen. alle sterkhouders.

"I Look for You" en "The Restless Kind" laten prettig stevige roots rock horen. "Webelo Waggle" is een instrumentaal niemendalletje. samen met het bluesy "Happy Ever After" een 2-tal mindere nummers.

er is een gastrol voor David Grissom, bekend van zijn werk met John Mellencamp (electric guitar tracks 2,3,11).

los van een aantal samenwerkingen werden er van Kevin Welch 8 reguliere solo albums uitgebracht. dit album nodigt uit tot verdere verdieping van zijn oeuvre. de man woont al jaren met zijn Australische vrouw in Australië en schijnt daar nog regelmatig op tournee te gaan. zijn laatste album "Dust Devil" verscheen in 2018 en kreeg hier slechts 1 stem. in 2023 verscheen er nog een live album op het Italiaanse label New Shot Records.

Album werd geproduceerd door Harry Stinson & Kevin Welch
Recorded at Emerald Sound Studio, Nashville, Tennessee

de band The Overtones:

Kevin Welch: acoustic guitar, national guitar, vocals
Harry Stinson: drums, percussion, vocals
Mike Henderson: national steel, acoustic & electric guitar
Bill Watson: keyboards, acoustic & electric guitar
Glen Worf: electric & string bass
Kieran Kane: mandolin, vocals

een verzamelaar van de uit Oklahoma afkomstige inmiddels 79-jarige singer/songwriter Jimmy Webb. de man vergaarde een fortuin en werd multi miljonair met het schrijven van liedjes voor anderen en bracht ook met regelmaat solo albums uit.

dit album beslaat zijn albums uit de 70's en is als volgt samengesteld:

3 nummers 1 t/m 3 van "Words and Music" (1970)
4 nummers 4 t/m 7 van "And So On" (1971)
4 nummers 8 t/m 11 van "Letters" (1972)
4 nummers 12 t/m 15 van "El Mirage" (1977)
5 nummers 16 t/m 20 van "Land's End" (1974)

Jimmy Webb schreef klassiekers als "Wichita Lineman", "MacArthur Park" en "By the Time I Get to Phoenix" die alle grote hits werden in de versies van anderen.

op deze verzamelaar staan nog een aantal andere klassiekers als "Galveston" (Glen Campbell), "The Highwayman" (bekend van The Highwayman met Willie Nelson) en "The Moon's a Harsh Mistress" o.a. gecoverd door Joe Cocker en Linda Ronstadt, waarvan de eerste 2 nummers fraai, akoestisch "folky" worden uitgevoerd. zijn eigen versie van "The Moon's a Harsh Mistress" kan niet aan de covers tippen.

de muziek van de albums "Land's End" en "El Mirage" werd wel gepolijste West Coast pop genoemd en een aantal daarvan zijn zwaar "over the top" georkestreerd en "not my cup of tea". met name de laatste 3 nummers (18 t/m 20) ervaar ik als serieuze missers, maar zo staan er meerdere nummers op deze compilatie. overgeproduceerde nummers volgepropt met blazers, strijkers en koortjes.

daar staan briljante meer klein gehouden liedjes (veelal piano ballads) als "P.F. Sloan", "Once In the Morning", The Highwayman", "Christiaan No" en het up-tempo "Feet In the Sunshine" met backing vocals van Joni Mitchell tegenover.

Jimmy Webb wist zich op zijn albums omringd door vele klasbakken uit die tijd o.a. Dean Parks/Fred Tackett (guitars), B.J. Cole (steel guitar), Tom Scott (saxophone), Ringo Starr (drums) en Philip Goodhand-Tait (keyboards). zijn zus Susan Webb verzorgde vaak de backing vocals.

vanwege de wisselvallige kwaliteit van de liedjes zijn die 20 nummers al met al een hele zit.

All music & lyrics by Jimmy Webb
(except "Three Songs" een medley van "Le It Be Me", Never My Love" en "I Wanna Be Free")

"Duets" is het tweede onderdeel van de trilogie "Solo"(1983) en "Trios" (1994) van de vermaarde rock/jazz bassist (wijlen) Rob Wasserman. een gerespecteerd muzikant die bij zijn collega's hoog stond aangeschreven.

op dit album gaat hij samenwerkingen aan met muzikanten uit diverse genres (o.a. jazz, pop, rock) waarbij de verder spaarzaam geinstrumenteerde nummers (voornamelijk covers van oude Amerikaanse klassiekers), worden uitgevoerd rond zijn virtuoze bas spel aangevuld met de zang van de gastmuzikanten.

sterkhouders zijn de 2 duetten met Rickie Lee Jones, de Leonard Cohen cover "Ballad of the Runaway Horse" (het prijsnummer) met zang van Jennifer Warnes en "Brothers" onnavolgbaar "gezongen" door Bobby McFerrin.

goede tweeden zijn de nummers met Lou Reed dat ik binnen de jazz setting van dit album eerder als een aangename afwisseling/dissonant ervaar, plus de tracks met Dan Hicks en het instrumentale "Over the Rainbow".

het mierzoete "Stardust" met de zingende nachtegaal Aaron Neville, "Duet" (instrumentaal solo gespeeld) en het schreeuwerige "Angel Eyes" met jazz zangeres Cheryl Bentyne beklijven niet.

citaat uit de liner notes (Rob Wasserman, Mill Valley, CA)

"This collection of duets features my bass in a variety of different roles, from supportive to lead to orchestral. With the exception of Rickie Lee's 1828 Cabasse Romantic guitar and bells-percussion, Lou's guitar, Bobby's body and Stephane's violin, which, to me is one of the truest, every sound heard on the recording is solely and purely bass and voice. The goal was to show that two musical forces can be everything all by themselves"

mede gezien dit bericht van Tonio mijn bescheiden Rodney Crowell collectie onlangs uitgebreid met dit "Houston Kid".

een "trip down memory lane" en daardoor wellicht zijn meest persoonlijke en om die reden ook zijn meest pure album. zoals Van Morrison "The Belfast Kid" ook regelmatig terug blikte op zijn jeugd in Belfast (o.a. in nummers als Hyndford Street, Cypres Avenue), blikt Rodney Crowell op dit album terug op zijn jeugd in Houston, Texas. het terug blikken is een universeel en een voor iedereen herkenbaar thema, en dat doet hij prachtig op dit album, waarbij het voor de beleving fijn is dat de teksten bij dit album niet ontbreken.

veel sterke songs op dit afwisselende album, of het nu het stevig rockende "Telephone Road", het akoestisch folky "I Wish It Would Rain", de rockabilly van "Why Don't We Talk About It' en "I Walk the Line (Revisited) of de honky-tonk van "Wandering Boy" betreft.

hoogtepunten maar dat is persoonlijk, zijn de ingetogen, klein gehouden tracks als "The Rock of My Soul", "I Wish It Would Rain", track 9 "Banks of the Old Bandera" (hierboven per abuis niet vermeld) en het ontroerende slotnummer "I Know Love Is All I Need", 1 van de mooiste nummers die de man ooit pende.

van de 11 songs op dit album zijn er 2 nummers "U Don't Know How Much I Hate U" en "Topsy Turvy" die minder beklijven. reden voor mij om dit album met een 4,5 te waarderen.

Album werd geproduceerd door Peter Coleman
Recorded at Treasure Isle, The Sound Kitchen, The Tree House, Deepfield (all in Tennessee)

All songs written by Rodney Crowell
except track co-written Steve Lukather)

sluit me aan bij de vele lofzangen voor dit "Civilians" album van singer/songwriter/producer Joe Henry, hoewel het iets luchtiger "Shuffletown" (1990) met meer "americana" (folk/country) klanken mijn persoonlijke favoriet blijft.

Joe Henry tovert op dit wat "donkere" album de ene na de andere prachtige ballad uit zijn songwriter's hoed. "Civilians" met koortje is een sterke opener, dat gevolgd wordt door de prachtige piano ballad "Parker's Mood", "Civil Wars" met bescheiden gehouden strijkers en "Our Song" met strijkkwartet vallen eveneens in die categorie.

een enkele keer zijn de nummers wat meer mid-tempo en iets voller geïnstrumenteerd, zoals op "Time Is a Lion" en "Scare Me to Death".

absolute prijsnummer (maar dat zijn er vele) is toch wel de bloedmooie ballad "God Only Knows" (geen Beach Boys cover) met een wonderschone melodie. een 5 sterren nummer.

enige minpuntje is wellicht de door piano en orgel gedragen ballad "I Will Write My Book" dat het aan een goede melodie ontbreekt.

hoewel de muziek op "Civilians" meer de blues/jazz kant opgaat bevalt dit album vele malen beter dan zijn latere albums als "Blood From Stars" en "Reverie" die nog sterker die kant opgingen, een stuk eenvormiger klinken, n.m.m. minder goede songs bevatten maar bovenal ontbreken op die albums de bijdragen van multi-instrumentalist Greg Leizsz die op "Civilians" veel nummers van prachtige accenten voorziet met zijn gitaarkunsten (acoustic, lap steel en slide) en mandoline, zoals op "You Can't Fail Me Now" (lap steel) en "Wave" (mandoline). ook "Shut Me Up" bevat dankzij zijn spel nog lichte folk invloeden.

's mans teksten zijn een verhaal apart maar het gaat mij te ver om daar hier verder op in te gaan, hoewel ik graag een tipje van de sluier wil lichten bij "God Only Knows"

"God only knows what we can do
No more or less than He'll allow
God only knows that we mean well
God knows that we just don't know how
But I'll try to be your light in love
And pray that is enough for now"

las de bijdragen van AOVV graag dus als die zover is (no pressure)..... dat houdt deze site levendig.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at The Garfield House, South Pasadena, CA
All songs by Joe Henry, except "You Can't Fail Me Now" co-written Loudon Wainwright the 3rd

Joe Henry: vocals, acoustic guitar
Bill Frisell: electric & acoustic guitar
Greg Leisz: acoustic guitar, mandolin, Weissenborn & lap steel
Patrick Warren: piano, Chamberlin, pump organ
David Piltch: upright & electric bass
Jay Bellerose: drums & percussion
Loudon Wainwright the 3rd: backing vocals

plus special guests Van Dyke Parks (piano tracks 3 & 10), Chris Hickey (backing vocals tracks 1 & 4)

de uit Oregon afkomstige singer/songwriter (wijlen) Todd Snider maakte in de 90's een 4-tal albums met fraaie folk liedjes afgewisseld met meer roots rock getinte nummers die mij goed bevielen.

die roots rock is op dit album afwezig met merendeels spaarzaam geinstrumenteerde folk/country nummers met her en der wat blues invloeden. 11 eigen nummers van Todd Snider, waarvan 2 co-written het bluesy "The Last Laugh" met Peter Cooper en het up-tempo "Don't Tempt Me" co-written met Loretta Llynn een matig met haar gezongen duet, dat werd opgenomen met andere muzikanten. een nummer dat samen met "Bring 'Em Home" het enige up-tempo liedje is.

uitschieters zijn de folkblues van de opener "Slim Chance", het country getinte "Greencastle Blues" en het folky "Corpus Christi Bay" een prachtig nummer van Robert Earl Keen en de enige cover op dit album.

de achtergrond van zijn liedjes worden alle door Todd Snider toegelicht in het boekwerkje en een aantal daarvan, zoals "Doll Face" en "Money, Compliments, Publicity" worden via zijn story-telling met "spoken words" zang aan de man gebracht, iets dat op den duur tegen gaat staan. gebruik het woord voortkabbelen niet graag, maar in combinatie met de mindere kwaliteit van de liedjes, doet dit album dat helaas wel. zelfs de bijdragen van multi-instrumentalist Greg Leisz kunnen dat niet verhelpen.

duidelijk een mindere worp met weinig memorabele liedjes. van Todd Snider verscheen later een sterk live album "Near Thruths and Hotel Rooms" (2003) waarop hij in volle glorie te horen valt in zijn rol van folk troubadour met een prima selectie van zijn betere liedjes.

Album werd geproduceerd door Don Was (except tracks 6 & 10)
Recorded at Henson Studios, Hollywood, California

Todd Snider: guitar, harmonica, piano, vocals
Greg Leisz: dobro, steel guitar, background vocals
Don Was: upright bass, b.v.
Jim Keltner: drums

track 11 is gebaseerd op een uitspraak van Eddie Rickenbacker, World War 2 pilot - "You have reached the pinnacle of success as soon as you become uninterested in money, compliments and publicity"

dit album uit 1971, wederom met 8 originals van de man zelf, ging vooraf aan het geweldige "Nice Baby and the Angel" (1973). naast singer/songwriter was de man ook acteur. dit album voornamelijk gevuld met ballads is wat onevenwichtig en mist de coherentie en eenheid van eerder genoemd album. toch staan hier ook de nodige pareltjes van songs op. mooie, ingetogen nummers met sterke teksten soms wat zwaar op de hand. hoogtepunt is het gevoelige, sfeervolle "Marianne" voorzien van prachtig accordeon spel. het openingsnummer Looking For A Friend had niet misstaan op een Randy Newman album. "Sister Rose" en "Fire In The Morning" geven ook blijk van de songwriter's kwaliteiten, die deze man zonder twijfel had, echter er staan helaas wel wat mindere nummers op dit album ( House Of Changing Faces, Come On John). blijven over 6 zeer genietbare nummers. muzikanten die meespelen zijn o.a. Bob Rafkin: bass & guitar, Russ Kunkel, John Barbata: drums, Ry Cooder: slide guitar, Ralph Shuckett: organ, Milton Holland: percussion, Chris Ethridge: bass en Rita Coolidge: background vocals. de reissue kwam in 1991 op cd uit (Linea, onderdeel van het Duitse Line Music label)

mijn eerste kennismaking met de "roots" muziek van deze uit Austin, Texas afkomstige band. hun muziek heeft een hoog deja vu gehalte, weinig vernieuwend maar het klinkt allemaal vertrouwd en er wordt knap gemusiceerd. alle nummers werden individueel of door meerdere bandleden samen geschreven.

hoor er persoonlijk geen Black Crowes in terug maar nummers als "Second Line" en "Unsleeping Eye" doen wel aan The Band denken en dan met name de rootsy country rock van "Jackson Station" waar ook de zangstem sterk aan die van Levon Helm herinnert.

"Don't Call On Me" is een stevige up-tempo opener met een fraaie harmonica partij zoals ook "Heart on my Sleeve" tot de steviger rockende nummers kan worden gerekend.

het ingetogen "Maple Tears" met fraaie lap steel accenten en de country/folk van "40 Days" en "Nine Steps Down" steken er (voor mij) bovenuit. op de eerste 2 nummers is Patti Griffin met haar zang te horen, zoals ook op "Second Line". haar zang voegt wezenlijk iets toe aan de kwaliteit van die songs.

het matige "Unsleeping Eye", de wat melige meezinger "Cornbread" met meerstemmige zang en slide gitaar van Ray Wylie Hubbard en het rockende "Hallelujah" beklijven een stuk minder. een krappe 4 sterren en ja, het wiel kan niet iedere keer opnieuw worden uitgevonden.

behalve de gastmuzikanten Patty Griffin en RWH speelden Gurf Morlix (pump organ op track 5) en (wijlen) Stephen Bruton ( mandoline op tracks 2 en 5) mee.

dit jaar (2026) verscheen hun nieuwe album "Country Sides" waar nog niet op gestemd is.

Album werd geproduceerd door Ray Wylie Hubbard
Recorded at The Zone, Dripping Springs, Texas

de band:

Ed Jordi: vocals, acoustic & electric guitars, Wurlitzer piano, Hammond B-3, harmonica, percussion
Gordy Quist: vocals, acoustic & electric guitars, percussion
Colin Brooks: vocals, electric guitars, dobro, lapsteel, percussion
Seth Whitney: bass, vocals, percussion
John Chipman: drums, vocals, percussion

dit album biedt fraaie akoestische "roots" (voornamelijk folk) muziek van wijlen Todd Snider (R.I.P. 14-11-2025). een zwaar ondergewaardeerde singer/songwriter die veel te jong op 59 jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een longontsteking.

dit live album dat wederom op John Prine's "Oh Boy" label verscheen, geeft tegelijkertijd een overzicht van zijn tot dan toe eerder verschenen 5 studio albums, vanaf het debuut "Songs for the Daily Planet" (1994) t/m "New Connection" (2002). de liedjes werden verspreid over 18 maanden op verschillende locaties in de States opgenomen.

Todd Snider was een prima songsmid/story teller en schreef nummers met sterke melodielijnen die veelal onmiddellijk beklijven, zoals ook op dit album te horen valt waar zowel plaats is voor grappige en meer serieuze liedjes.

er staan feitelijk 16 liedjes op met het humoristische "Beer Run" twee keer, de afsluitende versie is opgenomen tijdens de in Amerika populaire radio show "Bob and Tom". de intro's en verhaaltjes zijn leuk maar bij meer luisterbeurten naar eigen behoefte te skippen.

een aanrader voor liefhebbers van akoestische folk, zoals die bij tijd en wijle ook gemaakt werd op albums van collega's als bij voorbeeld John Prine en Steve Earle.

Album werd geproduceerd door Todd Snider & Dan Einstein
productie assistent was Billy Prine (inderdaad de jongere broer van)

This album is dedicated to my mom
(special thanks and love to my wife Melita)

1 van de betere albums van de befaamde Telecaster gitarist Roy Buchanan met 5 eigen composities van de man plus een 4-tal covers "When a Guitar Plays the Blues" van r&b/soul songwriter Roy Lee Johnson, een onvervalst blues nummer met zang van Roy Buchanan, de soul klassieker "A Nickel and A Nail" met zang van special guest/soulzanger Otis Clay, de slow-blues "Why Don't You Want Me" (Denise Osso) met zang van de tweede special guest zangeres Gloria Hardiman, en de pure r&b van "Country Boy" (Dave Bartholomew/Fats Domino) het tweede nummer met zang van RB die het niet van zijn zang moet hebben.

voor het overige, virtuoos uitgevoerde instrumentale nummers, waaronder het funky "Chicago Smokeshop", het ingetogen, melodieuze "Mrs. Pressure" een eerbetoon aan zijn 1e gitaar lerares die werkelijk zo heette, het vlammend rockende "Short Fuse" met een sax solo van de derde special guest Steele "Sonny" Seals en het dreigende, psychedelische "Sneaking Godzilla Through the Alley". het korte, vuige "Hawaiian Punch" sluit dit album spetterend af. een door Elmore James geïnspireerde boogie waarop Roy Buchanan voor het eerst slide gitaar speelde.

Roy Buchanan (guitar, vocals) werd op dit album begeleid door Criss Johnson (rhythm guitar), Bill Heid (keyboards), Larry Exum (bass) en Morris Jennings (vele jaren studio drummer van Chess Records).

Album werd geproduceerd door Roy Buchanan, Bruce Iglauer & Dick Shurman
Recorded at Streeterville Studios, Chicago, Illinois

(deel) citaat uit de liner notes:

"At the age of seven, Roy was already picking out Hit Parade favorites on a lap-held steel guitar. By 13, he had switched to electric, and two years later he hit the rock 'n roll highway, heading for L.A. to seek out R&B kingpin Johnny Otis and the groundbreaking guitarist Jimmy Nolen.

At 17, Roy hooked up with rockabilly legend Dale Hawkins (of "Suzy Q" fame), and in 1957 he made his recording debut, laying down the bluesy solo on Hawkins' "My Babe" for Chicago's Chess Records. So it's no surprise that eventually - 28 years, nine albums and countless gigs later - Roy returned to Chicago to cut his first all-blues album.

There's a lot of firsts for Roy on this album. Not only is this his bluesiest disc ever, but it also marks the first time he's chosen and arranged all the tunes, supervised all the mixes, and been completely satisfied with the way his guitar has been captured. "I feel like it's my first record" he proudly confesses "because it's really me. It's simply the best record I've ever made"..

Roy Buchanan droeg dit album op aan Jimmy Nolen, een zeer invloedrijke gitarist uit die tijd die vele jaren in de band van James Brown speelde

het vijfde album van Joe Henry bevat heerlijke roots (alt.country) muziek. begeleid door o.a. 2 bandleden van de Jayhawks (Gary Louris en Marc Perlman), 2 geweldige multi-instrumentalisten Bill Dillon en Mike Russell aangevuld met backing vocals van singer/songwriter Victoria Williams (ooit getrouwd met Peter Case en later met Jayhawk lid Mark Olson van wie zij na een 10-jarig huwelijk eveneens scheidde).

terug naar de muziek, want die is meer dan prima met 10 bovengemiddeld goede liedjes van Joe Henry plus een cover van de country muzikant Tom T. Hall "I Flew over Our House Tonight" dat inderdaad meer op old school country lijkt.

fraaie piano ballads als "One Day When the Weather Is Warm" en "Who Would Know" worden afgewisseld met iets meer up-tempo liedjes als "Fireman's Wedding", het prachtige "This Close to You" en "Some Champions", soms wat steviger rockend zoals op "Dead to the World" met de Jayhawks sound en het mede door orgel gedragen, fraai opgebouwde "Buckdancer's Choice".

het titelnummer, "She Will Always Go" en "Third Reel" zijn een 3-tal mid-tempo ballads waarvan de melodieën onmiddellijk blijven hangen.

de nummers worden van prachtige accenten voorzien met o.a. dobro, mandoline, pedal steel en viool.
geen zwakke broeders te bekennen op dit sterke "Kindness of the World" met teksten die goed te volgen zijn. bij zijn latere blues/jazz albums "Blood from Stars" en "Reverie" wellicht prima albums voor de liefhebbers van dat genre, haakte ik later af. ook de poëtische, sterk beeldende teksten van die albums spreken minder aan.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at Kingsway Studio, New Orleans, Lousiana

Joe Henry: vocals, acoustic & electric guitars, piano
Gary Louris: lead electric & acoustic guitars, backing vocals
Marc Perlman: bass
Mark LaFalce: drums, percussion, b.v.
Phil Kelly: piano, pump organ, B-3
Mike Russell: mandolin, violin, tenor banjo, razzbone, b.v.
+
Bill Dillon: acoustic guitar, pedal steel, guitorgan, dobro
Victoria Williams: vocals

de opvolger van "Blood from Stars" biedt veel van hetzelfde. een soort van bluesy jazz waarop de alt.country/folk met soms lichte jazz invloeden van een aantal van zijn eerdere albums ver is te zoeken.

herken wat hierboven wordt geschreven dat na een aantal nummers de verzadiging snel toe slaat.
mis goede songstructuren in de onderling veel op elkaar lijkende composities. ook de cryptische, tekstuele hersenspinsels van Joe Henry zijn niet aan mij besteed. in combinatie met het feit dat er nauwelijks "catchy" liedjes met enigszins memorabele melodieën op staan, is het bijna een beproeving om dit album in zijn geheel "uit te zitten".

ben destijds bij dit album afgehaakt, waarbij het ook een rol zal spelen dat ik geen jazz liefhebber ben.
mis simpelweg goede liedjes op dit eenvormige album dat de aandacht niet weet vast te houden.
ligt niet aan het muzikale vakmanschap, zo speelde o.a. meestergitarist Marc Ribot op een 3-tal nummers (Dark Tears, Tomorrow Is October en Deathbed Version) mee.

de basis bezetting van dit album bestaat uit Joe Henry (acoustic guitar, vocals), Keefus Ciancia (piano), David Piltch (upright bass) en Jay Bellerose (drums).

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at The Garfield House, South Pasadena, California

het vierde album van de uit Kentucky afkomstige Dwight Yoakam. de man was 30 jaar oud toen hij in 1986 debuteerde met het destijds veel bejubelde album "Guitars, Cadillacs, Etc" en stond samen met Steve Earle aan de basis van een soort revival van de traditionele country dat ook wel alt.country werd genoemd.
Steve Earle debuteerde eveneens in 1986 met het geweldige "Guitar Town".

op dit album staan vrijwel uitsluitend eigen nummers plus een 2-tal nummers (8 en 10) van de in Griekenland geboren Amerikaanse country muziek songwriter Kostas Lazarides aka Kostas en een cover van het aloude "Let's Work Together" van bluesman Wilbert Harrison, dat ook bekend werd in de versies van Canned Heat en Bryan Ferry.

de zogenaamde honky-tonk Bakersfield sound is goed te horen op de mid-tempo nummers als de opener "The Distance Between You and Me", "Sad, Sad Music' en "Turn It On".

"The Heart That You Own" en "It Only Hurts When I Cry" schuren wat dichter tegen traditionele country aan.
de up-tempo blue grass klanken (fiddle, mandoline) van "Since I Started Drinking Again", het bluesy "If There Was a Way" en 3 stevig rockende nummers "Takes a Lot to Rock You", "Dangerous Man" en "Let's Work Together" zorgen voor een fraai, gevarieerd album dat prettig weg luistert met "Send a Message to My Heart" een duet met Patty Loveless als 1 van de vele sterkhouders.

"I Don't Need It Done" met lelijke, blikkerig klinkende drums en het met strijkers opgetuigde "You're the One" vallen enigszins uit de toon.

"If There Was a Way" is een prima "roots" (alt.country) album dat (gelukkig) niet in al te gladde Nashville country vervalt.

onder de muzikanten bevinden zich Jeff Donavan (drums), Taras Prodaniuk (bass), Skip Edwards (keyboards), Chuck Domanico (acoustic bass), Pete Anderson (baritone & electric guitar), Don Reed/Scott Joss (fiddle), Tim O'Brien/Scott Joss (mandolin), Tom Brumley (steel guitar), Lenny Castro (percussion) en veteraan Al Perkins (banjo, dobro & lap steel).

Album werd geproduceerd door Pete Anderson
Recorded at Capitol Studios, Hollywood, California

helaas niet aan mij besteed dit elfde album van Joe Henry. meermalen beluisterd maar het voelt als een beproeving waar ik niet doorheen kom. vond "Fuse" al niet echt een "makkelijk" album, maar dit album is wat dat betreft de overtreffende trap. het siert hem dat hij nieuwe wegen inslaat in dit geval met veel blues/jazz klanken met o.a. hulp van meester jazz gitarist Marc Ribot.

de instrumentale opener is een op piano gespeelde prelude van jazzpianist Jason Moran. dit nummer wordt in de vorm van een ingetogen ballad herhaald op de afsluiter "Coda:Light No Lamp". een nog enigszins traditioneel klinkend lied, zoals ook "All Blues Hail Mary", het merendeels akoestische met flamenco gitaar klanken omlijste "This Is My Favorite Cage" en "Progress of Love" met de fraaie flugelhorn accenten van gastmuzikant Mark Hatch in die categorie vallen.

de dixieland klanken van "Bellwether" en de halverwege ontsporende nummers als "The Man I Keep Hid" en "Stars" met het dreinende la-la-la-la beklijven een stuk minder. zo ook jazzy nummers als "Suit on a Frame" en "Truce" en het instrumentale "Over Her Shoulder" met een saxofoon partij van zijn zoon Levon Henry, nummers waar geen melodie in valt te ontdekken.

zonder op zere tenen te willen trappen ervaar ik de muziek op dit album als nogal gekunsteld en stuurloos. mis memorabele liedjes met sterke melodieën. liedjes met een kop en een staart, zoals er vele staan op zijn meesterwerkje "Shuffletown".

fijn dat anderen dit album heel anders en een stuk positiever ervaren maar "Blood from Stars" is "not my cup of tea". een magere 3 sterren.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at the Garfield House, South Pasadena, CA & Avatar Studios, N.Y.C., New York

de muzikanten:

Jay Bellerose: drums, percussion
Keefus Ciancia: keyboards, piano, vibraphone
Joe Henry: vocals, acoustic & electric guitar
Levon Henry: tenor & soprano saxophone, clarinet
David Piltch: electric bass
Marc Ribot: electric, acoustic & gut-string guitar, bowed banjo & coronet
Patrick Warren: upright & tack piano, field organ & keyboards

beschaafde blues rock met wat r&b en soul invloeden op het zoveelste album van de uit Rhode Island afkomstige Duke Robillard. in 1981 formeerde hij zijn eigen band die in 1990 werd ontbonden, waarna hij als gitarist kortstondig Jimmy Vaughan verving na diens vertrek uit de band The Fabulous Thunderbirds.
daarna maakte hij een hele reeks solo albums.

Duke Robillard staat als gitarist zijn mannetje en soleert er lekker op los. hij beschikt bovendien over een enigszins rauwe, expressieve stem die goed past bij dit genre.

op dit album staan 10 eigen nummers plus een cover "What's Wrong" van de New Orleans r&b muzikant Sugar Boy Crawford.

zoals gezegd beschaafde blues rock met prima gitaarwerk van Duke Robillard ondersteund door een strakke ritmesectie van Jeffery McAllister (drums) en Marty Ballou (electric & acoustic bass) op een 2-tal nummers aangevuld met een blazerssectie. helaas lijden zijn nummers wat onder eenvormigheid en zijn die onderling nogal inwisselbaar, waardoor de verveling op een zeker moment toe slaat. een gunstige uitzondering is het soulvolle duet "Never Been Satisfied" met zangeres Susann Forest. ook het spetterende "Born to Love You" behoort tot de betere nummers. het album sluit af met de wat obligaat klinkende rock 'n roll van "What's Wrong".

Album werd geproduceerd door Duke Robillard
Recorded at Lakewest Recording Studio, West Greenwich, Rhode Island

iedereen die in de 70's of 80's een beetje gitaar kon spelen was destijds fan van meestergitarist Roy Buchanan "Master of the Telecaster". ook onder zijn vakgenoten was hij een alom gerespecteerd muzikant.

op dit album staan een 5-tal eigen instrumentale nummers van Roy Buchanan (3,5,7,9 en 11), een cover van het eveneens instrumentale "Peter Gunn" (Henry Mancini) plus een 5-tal liedjes van anderen, waaronder 3 met de geweldige zang van r&b muzikant/zanger Delbert McClinton, de stevige r&b van "The Chokin' Kind" van country songwriter Harlan Howard, een spetterende, vuige versie van "You Can't Judge a Book by the Cover" (Willie Dixon) en de soulvolle slow blues ballad "Baby, Baby, Baby" een nummer van Aretha en haar zus Carolyn Franklin. 3 hoogtepunten op dit album met voornamelijk onvervalste blues rock.

Roy Buchanan was een zeer begenadigde gitarist maar geen geweldige zanger, zoals te horen valt op de 2 door hemzelf gezongen covers van "Drowning on Dry Land" (Gregory/Jones) en "Beer Drinking Woman" (Chatman aka Memphis Slim).

de ingetogen, sfeervolle afsluiter "Matthew" is het enige niet up-tempo gespeelde instrumentale nummer.

gezien zijn virtuoze gitaarspel zijn feitelijk al zijn albums luistervoer voor gitaristen, maar de man heeft betere albums gemaakt dan deze "Dancing on the Edge".

Roy Buchanan die met een drankprobleem kampte overleed in 1988 op 48-jarige leeftijd in een gevangenis cel onder naar het schijnt verdachte omstandigheden.

Album werd geproduceerd door Roy Buchanan, Bruce Iglauer & Dick Shurman
Recorded at Streeterville Studios, Chicago, Illinois

Roy Buchanan: guitar, vocals
Donald Kinsey: rhythm guitar
Stan Szelest: keyboards
Larry Exum: bass
Morris Jennings: drums

"Fuse" is niet het makkelijkste album van Joe Henry en vraagt om meerdere luisterbeurten. het is even wennen aan de sfeervolle, jazzy "ambient" klanken van nummers als "Monkey", "Angels", "Fuse" en het instrumentale "Curt Flood". wat loom, relaxt klinkende nummers met o.a. wah-wah gitaar accenten, zoals ook te horen valt op het mid-tempo "Want Too Much", dat hoorbaar gemixt werd door Daniel Lanois, 1 van de betere nummers met fraaie trompet accenten.

heb een voorkeur voor de meer traditionele liedjesvorm van het up-beat "Skin and Teeth" (met backing vocals van Jakob Dylan) en het licht funky "Great Lake" met een prominente, stuwende bas partij van Freddie Washington.

prijsnummer is de gloedvolle, melancholische ballad "Beautiful Hat" met de blazers van The Dirty Dozen Brass Band. de Vera Lynn oorlogsklassieker "We'll Meet Again" in een klein gehouden met strijkkwartet uitgevoerde versie is een plezierige oorwurm, prachtig gezongen door Joe Henry. dat nummer duurt overigens geen 4:25 min. en is op het eind deels gevuld met "spoken words".

"Fat" (niet "Eat") en "Like She Was a Hammer" ervaar ik als wat "mindere" tracks. wederom een fraai album van de eigenzinnige Joe Henry. wel minder dan zijn meesterwerkje "Shuffletown" en het album "Civilians".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Randy Jackson/Chris Whitley (guitars), Jennifer Condos (bass) en Jamie Muhoberac (keyboards).

Album werd geproduceerd door Joe Henry
opgenomen in 4 studio's in Los Angeles en Kingsway Studio (New Orleans)
All songs written by Joe Henry except We'll Meet Again (Hughie Charles/Ross Parker)

het tweede solo album van de inmiddels 73-jarige uit Rhode Island afkomstige gitarist/songwriter Les Dudek (deels van Tsjechische afkomst) destijds in de 70's grijs gedraaid. hij was "hot" in die dagen. een gerenommeerd gitarist die als sessiemuzikant o.a. meespeelde op albums van The Allman Brothers Band, Dave Mason, Boz Scaggs en Steve Miller.

10 eigen nummers van Les Dudek, waarvan 1 "One to Beam Up" co-written met toetsenist/producer Alan Feingold, net als "Zorro Rides Again" een instrumentaal nummer, dat inderdaad aan de Santana sound doet denken.

een fraaie mix van blues, disco, funk en jazz rock gezongen met de prettige "southern rock" stem van Les Dudek. "Jailbamboozle" is een funky opener. de blues rock van "Lady You're Nasty" had niet misstaan op een Steve Miller album. het melodieuze "Old Judge Jones" werd een bescheiden hitje.

"Baby Sweet Baby" biedt soulvolle gospel met een koortje, "What's It Gonna Be" is wederom een funky nummer. de afsluiter "I Remember" is een fraaie, ingetogen folkblues ballad. het enige rustpuntje op dit gevarieerde album.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Jeff Porcaro en jazz-fusion drummer Tony Williams, Gerald Johnson/Chuck Rainey (bass) en David Paich (piano, organ). Clydie King, Rebecca Louis en Sherlie Matthews verzorgden de backing vocals.

Les Dudek leek in die dagen "the next big thing" maar zoals hierboven reeds aangehaald bleef groot commercieel succes uit. een mede door nostalgie ingegeven 4 sterren voor "Say No More".

Album werd geproduceerd door Bruce Botnick
Recorded at Capitol Records, Hollywood, LA

Todd Snider trekt op dit derde album de lijn door van stevige roots rock, zoals die eerder al te horen was op de 2 voorgangers. het verschil is dat die stijl iets meer dominant is op "Viva Satellite".

12 originals van de man zelf waarvan 2 (nummers 1 en 4) co-written met Will Kimbrough, 1 nummer "Godsend" van laatstgenoemde plus een matige, overbodige cover van de Steve Miller klassieker "The Joker".

het vliegt een beetje alle kanten op met o.a. een 2-tal fraaie mid-tempo rocknummers als "Yesterday's Used to Be's" en "Out All Night" die veel weg hebben van de Tom Petty sound, de stevige bluesrock van "I Am Too" a la Led Zeppelin dat gevolgd wordt door een instrumentale versie "I Am Two" en psychedelische underground "Guaranteed" met vervormde gitaren.

rustpunten zijn de folky ballads "Can't Complain" (het prijsnummer) met een mooie slide gitaar partij, het door orgel gedragen "Once He Finds Us" een gospel lied met koortje en de mid-tempo ballad "Never Let Me Down". de sfeervolle country/folk van "Doublewide Blues" over het wel en wee van het leven op een caravanpark (wat veel Amerikanen noodgedwongen doen) sluit dit album fraai af. 4 nummers zoals ik hem als folk troubadour het liefste hoor.

de teksten gaan veelal over stukgelopen relaties of de vergeefse zoektocht naar liefde, zoals op het mid-tempo "Godsend" met de regels "bachelor life, you got two ex-wives, and a beer-can pile, nightclub world, ashtray girl, she's got a crooked smile, forty years, no lost tears, I'm still waiting..., God send, send me an angel to love".

een glansrol is weggelegd voor de bijdragen van gitarist, multi-instrumentalist Will Kimbrough. een bekende naam in roots/americana kringen als sessiemuzikant en producer.

Album werd geproduceerd door John Hampton
Recorded at Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Todd Snider: lead vocals, acoustic guitar, percussion
Will Kimbrough: electric guitar, acoustic guitar, backing vocals
Joe Mariencheck: bass guitar, b.v.
Paul Buchignani: drums
Rick Steff: clavinet, hammond organ

het tweede album van de inmiddels 64-jarige Canadese singer/songwriter (tevens actrice) Jann Arden. in eigen land is zij een gevierd muzikante die vele Canadese muziekprijzen (Juno Awards) in de wacht sleepte.
dit album bevat een 3-tal hits (1,4 en 9) die zij in haar thuisland scoorde.

9 eigen liedjes waarvan 2 co-written plus een nummer "Insensitive" van haar collega Canadese si/so Anne Loree, dat Jann Arden aan 1 van haar grootste hits hielp.

de sterke melodie van de country/pop opener "Could I Be Your Girl" is veelbelovend, net als de mid-tempo ballad "Insensitive" een radiovriendelijk nummer, waarvan het te begrijpen valt dat beide nummers hits werden.

voor het overige veel confectie pop/rock, zoals op de beschaafd rockende nummers "Gasoline" en "Wonderdrug". "Unloved" is een klein gehouden fraaie ballad, een duet met Jackson Browne. het album sluit wat merkwaardig af met de jazzy piano ballad "It Looks Like Rain", dat niet erg aansluit bij de overige liedjes.

er wordt door Jann Arden weliswaar fraai gezongen op dit album, maar het bevat te weinig memorabele liedjes die willen beklijven. het mist diepgang, emotie en zeggingskracht. de verzorgde, nogal vrijblijvende muziek wil helaas op geen enkel moment ontroeren.

Favoriete nummers "Could I Be Your Girl", "Insensitive" en "Unloved".

Album werd geproduceerd door Ed Cherney
Recorded at Groove Masters, Santa Monica, California

Jann Arden: acoustic guitar, vocals, background vocals
Jeffrey Vanston: synthesizers, acoustic piano, Wurlitzer, B-3 organ
Kenny Aronoff: drums & percussion (bekend van zijn werk met John Mellencamp)
Dave Resink: electric & acoustic guitar)
Mike Lent: bass
Bob Foster: guitar

de broers Bob en Mike Delevante zijn afkomstig uit New Jersey en formeerden de band The Delevantes in 1988 in Hoboken, New Jersey. tijdens een concert van Steve Earle ontmoetten zij Gary Tallent (Bruce Springsteen Band) die besloot hun 1e album "Long About That Time" te produceren. een album dat het verrassend goed deed in de Amerikaanse "americana" charts. helaas werden de hoge verwachtingen rond dit tweede album, dat wederom door Gary Tallent werd geproduceerd niet ingelost en bracht het hen weinig commercieel succes.

oudere broer Bob Delevante is de leadzanger en de belangrijkste songwriter (7 op dit album) van dit duo. de overige 5 nummers schreven zij samen.

hun muziek is een combinatie van alt.country met her en der een licht blues, folk en rock sausje die zij brengen met fraaie close harmony zang in de geest van de niet te evenaren Everly Brothers met rinkelende "jangly" gitaren aangevuld met fraaie accenten van o.a. harmonica en pedal steel. een enkele keer stevig roots rockend op "I'm Your Man" dat iets weg heeft van de Bruce Springsteen sound of het eveneens stevige "Hi Lo" of de "slow blues van "If I Was (I Would Be Love". nummers die weinig beklijven.

de mid-tempo liedjes "Suitcase of Leather", "My Daddy's Cadillac", "Heart Shaped Locket" en "Blame It on the Horizon Line" en met name de ingetogen, folky afsluiter "John Wayne Lives in Hoboken" met de fraaie pedal steel klanken overtuigen een stuk meer.

een wat wisselvallig album met een bescheiden aantal hoogtepunten. goed genoeg voor 3,5 sterren.

bij gebrek aan succes gingen de broers beiden iets anders doen, hoewel Bob Delevante nog een 3-tal solo albums maakte. vele jaren later verscheen er nog een derde album "A Thousand Turns" (2021).

Recorded at Midtown Tone & Volume Studio, Nashville, Tennessee

Bob Delevante: vocals, acoustic rhythm guitar, harmonica
Mike Delevante: vocals, electric 6 & 12-string lead guitar, percussion
John Noreen: pedal steel, lap steel guitar
Mike Porter: drums, percussion
Gary Tallent: bass, baritone guitar
Benmont Tench: piano, hammond b-3 organ

het solo debuut album van John Doe, de frontman en mede oprichter van de vermaarde Californische punk rock band X met wie hij een hele reeks albums maakte en waarbij hij de lead zang deelde met zangeres Exene Cervanka.

9 eigen liedjes van John Doe waarvan een aantal co-written plus een 3 tal covers "It's Only Love" van Nashville country singer/songwriter Hank Cochran, "The Real One" (John Hiatt) dat niet kan tippen aan het origineel en "Knockin' Around" (Butch Hornsby).

de punk rock invloeden zijn terug te horen op nummers als "A Matter of Degrees" co-written met de Texaanse rootsrocker wijlen Jon Dee Graham (R.I.P. 27-02-2026) , "Dyin' to Get Home", "Worldwide Brotherhood" (een bandnummer), "By the Light" en "Touch Me Baby". wellicht fijne nummers voor de liefhebbers van stevige roots rock. op de eveneens stevige opener "Let's Be Mad" speelde als gast meestergitarist Greg Leisz mee op slide gitaar.

de mid-tempo rock ballads "Take #52" (c/w Exene Cervanka), "With Someone Like You", "By the Light" en de klein gehouden, breekbare afsluiter "My Offering" zijn wat mij betreft de sterkhouders.

onder de gastmuzikanten bevinden zich zangeres Vicki Peterson (van The Bangles), Pat McLaughlin (vocals), Phil Shenale (piano, vibes) en Billy Payne (Little Feat) op toetsen.

"Meet John Doe" werd destijds bij uitkomen bejubeld door de Nederlandse muziekpers maar er staan n.m.m. te weinig memorabele liedjes op. ook de ietwat eentonige, doorrookte, schelle stem van John Doe gaat op den duur wat tegen staan. kan me vergissen, maar dit debuut nodigt niet uit om meer albums van de man te beluisteren, wiens teksten op dit album nogal zwaar op de hand zijn.

Album werd geproduceerd door Davitt Sigerson
Recorded at Track Record, North Hollywood & Studio Masters, Los Angeles, CA

The Band:
John Doe: vocals, acoustic guitar
Jon Dee Graham: guitars
Richard Lloyd (Television): electric & slide guitars, harmonica
Toni Marsico: bass
Jeff Donavan: drums

"Necktie Second" is het debuut album van de uit Oregon afkomstige singer/songwriter Pete Droge. 11 originals van de man met stuk voor stuk "catchy" songs in het "americana" of hoe je het noemen wil genre (alt.country, folk en rock) waar niet of nauwelijks zwakke broeders op staan.

zijn stem heeft veel weg van die van Tom Petty (en wellicht ook Paul Carrack zoals hierboven opgemerkt), zoals ook een aantal liedjes, met name "Two Steppin Monkey", "Sunspot Stopwatch" en "So I Am Over You" sterke associaties oproepen met de Tom Petty sound.

prijsnummers zijn er vele, zoals het heerlijk wiegende mid-tempo "Northern Bound Train", de schitterende melodie van het 5-sterren nummer "Hardest Thing to Do" met de intense harmoniezang van Elaine Summers maar ook de ingetogen, akoestische folky ballads als "Straylin Street", "Fourth of July" en "Hampton Inn Room 306" zijn nummers met Neil Young vibes die onmiddellijk beklijven. de opener "If You Don't Love Me" is een prettig in het gehoor liggend roots rock nummer.

ken slechts een aantal albums van Pete Droge. beter dan deze heeft hij ze later niet meer gemaakt.
wellicht geen topper in dit genre maar (althans voor mij) toch zeker een sub-topper. kennelijk is de man in de vergetelheid geraakt. zijn laatste album "Fade Away Blue" (2025) kreeg slechts 2 stemmen.

Album werd geproduceerd door Brendan "Bud" O'Brien
Recorded at Southern Tracks, Atlanta, Georgia
All songs written by Pete Droge

Robert Cooper: bass
Gregg Williams: drums, backing vocals
Pete Droge: vocals, guitar, piano, E-bow
Brendan O'Brien: guitars, harmonium, piano, Hammond B-3 organ, backing vocals
Elaine Summers: cowbell, tambourine, backing vocals
Terry McMillan: percussion

het debuutalbum van de destijds 28-jarige (wijlen) Todd Snider. na in zijn jeugd een optreden van Jerry Jeff Walker te hebben bijgewoond, besloot hij dat hij muzikant/songwriter wilde worden. een americana/roots album met blues, alt.country, folk en rock invloeden. country rock of country pop dekt de lading van de muziek niet, maar dat terzijde. de titel is vernoemd naar de naam van een nachtclub "Daily Planet" in Memphis waar hij destijds regelmatig optrad.

"My Generation Pt. 2" en "Trouble" bevatten stevige rock-a-billy. "Easy Money", "This Land Is Our Land" en "Turn It Up" zijn stevige blues/rock 'n roll nummers, waarbij op "This Land Is Our Land" een gastrol is weggelegd voor de fraaie gitaar riffs van Doug Lancio, bekend van zijn werk met o.a. Bob Dylan, Nanci Griffith en John Hiatt.

"Alright Guy" en "Alot More" zijn melodieuze mid-tempo rockers die zomaar op een willekeurig Steve Earle album hadden kunnen staan. hoogtepunten zijn de folky ballads "That Was Me", de piano ballad "I Spoke as a Child" en het akoestische folk pareltje "You Think You Know Somebody".

het album sluit af met het wat ondermaats rockende "Somebody's Coming" en de "spoken words" van "Joe's Blues" met vreemd genoeg jazzy r&b klanken.

eens met wat hierboven geschreven is dat zijn beste werk nog moest komen. de opvolgers "Step Right Up" en "Happy to Be Here" bevallen een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Tony Brown & Michael Utley
Recorded at Soundstage Studios, Battery Studios & Masterfonics, Nashville, Tennessee

een snel rekensommetje leert dat deze "Grand Lady" (inmiddels 95 jaar) rond de 70 jaar oud moet zijn geweest toen dit album werd opgenomen, dat in het kielzog volgde van het succesvolle Buena Vista Social Club album waaraan zij meewerkte en tevens de bedoeling had een eerbetoon te zijn voor haar bijdragen aan Cubaanse muziek.

de nummers op dit album zijn afkomstig uit de genres guajira, bolero, mambo, habanera, cancion en son montuno, prachtig in Cubaans Spaans gezongen door Omara Portuondo. het zijn alle Cubaanse liedjes veelal uit een grijs verleden uitgezonderd "The Man I Love" een nummer van George & Ira Gershwin. de afsluiter "Siempre en Mi Corazon" is een Cubaanse melodie die in Amerika werd gepopulariseerd door o.a. Glenn Miller.

gezien de 6 boleros (langzame, romantische dansmuziek) is de muziek wat intiemer en wat minder levendig dan die van het 1e album van de Afro-Cuban All Stars en het BVSC album, hoewel op de mambo van "Donde Estabas Tu" een big band sound valt te horen en de jazz invloeden duidelijk hoorbaar zijn op "Canta Lo Sentimental" (cancion). het aanstekelijke "No Me Llores Mas" (son montuno) een duet met Ibrahim Ferrer had niet misstaan op het BVSC album.

waan jezelf even in Cuba met deze warme, zwoele, zomerse klanken.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Jerry Boys
Recorded at Egrem Studios, Havana, December 1999 & January 2000

citaat uit de liner notes:

"The leading lady of the Buena Vista Social Club, Omara Portuondo, recorded in Havana with a dream band, orchestrated by Demetrio Muniz, including Ruben Gonzalez (piano), "Cachaito" Lopez (bass), "Guajiro" Mirabal (trumpet) and Jesus "Aguaje" Ramos (trombone). With special guests Ibrahim Ferrer (vocals), Compay Segundo and Eliades Ochoa (guitars)"

"Omara Portuondo is one of Cuba's most celebrated female voices. During a career which stretches back to the early fifties, she has sung a great variety of Cuban styles including the jazz influenced "filin" and vocal quartet harmonies as a founder member of the renowned Cuarteto Los D' Aida, dance-orientated Cuban big band, traditional bolero and triova styles"

wederom een sterk album van singer/songwriter Todd Snider. "Happy to Be Here" werd zijn eerste album voor het "Oh Boy" label van John Prine. meer een singer/songwriter album dan een voorgaand album als "Step Right Up" waar hij wat meer met stevige roots rock uitpakte.

alle eigen nummers uitgezonderd een cover "Betty Was Black (and Willie Was White)" (The Bis-Quits) dat over racisme gaat, helaas nog steeds een actueel thema in de huidige VS. een fraai folk/blues nummer met o.a. heerlijk slide gitaarspel van Will Kimbrough.

stuk voor stuk liedjes met teksten met diepgang en scherpe soms grappige observaties over het alledaagse leven in de States, zoals in "Just In Case" dat over zijn bezoek aan een advocaat gaat inzake een mogelijke echtscheiding met de tekstregel "will hold us together any time it gets too tough". een prachtig, klein gehouden folky ballad met alleen TS op akoestische gitaar, harmonica en zang.

de Dylanesque opener "Happy to Be Here", "D.B. Cooper" en het schrijnende "Lonely Girl" zijn eveneens in die folky stijl met als hoogtepunten de breekbare, ontroerende love ballads "All of My Life" en "Missing You", beide liedjes waar de melancholie van afdruipt.

onder de meer up-tempo liedjes vallen de rock-a-billy road song "Forty Five Miles", het aanstekelijk folky "Keep Off the Grass", het rockende "What's Wrong with You" en de gospel blues "Back to the Crossroads". op het vrolijke "Ballad of the Devil's Backbone Tavern" zijn zelfs ragtime invloeden en het geluid van een tapdanser verwerkt.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. multi-instrumentalist Will Kimbrough, Peter Holsapple (ex DB's) banjo, mandoline en piano en Ray Kennedy (acoustic guitar, Hammond B-3 organ, drums, percussion) bekend van zijn co-producties met Steve Earle (The Twangtrust). een aantal nummers worden aangevuld met fraaie harmoniezang en een bescheiden blazerssectie (Jim Hoke & Wayne Jackson).

zoals gezegd toegankelijke liedjes met mooie melodieën, gezongen met de aangename, warme stem van Todd Snider, waarbij de meer folky liedjes doen denken aan de muziek van John Prine. muziek met teksten die er toe doen en die bij de luisteraar emoties oproepen, zoals dat de bedoeling is met goede muziek. Todd Snider mocht slechts 59 jaar oud worden en had tijdens zijn leven wel wat meer erkenning mogen krijgen. in een ideale wereld......

Album werd geproduceerd door Ray Kennedy
opgenomen in zijn thuis studio Room & Board, Nashville, Tennessee

het tweede album van de uit Portland, Oregon afkomstige Todd Snider (R.I.P. 14-11-2025) biedt een cocktail van o.a. alt.country, blues, folk en rock, waarbij de roots rock sound overheerst.

het instrumentale "Elmo and Henry" is een merkwaardige opener, waarna het stevig los gaat met het mid-tempo rockende "I Believe You" dat gevolgd wordt door de rock 'n roll van "Side Slow Blues" zoals ook "Late Last Night" in die categorie valt, een nummer dat klinkt als een Chuck Berry pastiche a la Johnny B. Goode. "It All Adds Up" laat eveneens vuige rootsrock horen.

verder voornamelijk mid-tempo melodieuze rootsrock nummers als "Enough", "Hey Hey" en "Horseshoe Lake" die onmiddellijk blijven hangen met fraaie accenten van zijn harmonica spel en het geweldige gitaarwerk van multi-instrumentalist Will Kimbrough.

rustpuntjes zijn een 4-tal ballads waarbij met name de folky ballads "Prison Walls" en "Tension" kippenvel bezorgen. "T.V. Guide" en "24 Hours a Day" doen dat net iets minder.

een sterk "roots" album met vrijwel allemaal bovengemiddeld goede songs van deze begenadigde songwriter, dat niet onder doet voor menig album van collega's als Steve Earle, John Hiatt of John Mellencamp. Todd Snider die met drugsproblematiek kampte was vele jaren bevriend met John Prine.
later verschenen er 3 albums op diens "Oh Boy" label.

Album werd geproduceerd door Michael Utley, Tony Brown & Todd Snider
Recorded at Castle Studio, Nashville, Tennessee

de band The Nervous Wrecks:

Todd Snider: vocals, acoustic guitar, harmonica, background vocals
Joe Mariencheck: four, five & 6 string bass guitars
Will Kimbrough: electric guitar, banjo, dobro, harmony vocals
Joe McLeary: drums, percussion
+
Michael Utley: keyboards
Tom Littlefield: background vocals

"This music was created to bring praise, honor and glory to a kind forgiving God, who knows and loves us all"

dit eerste album van de Afro-Cuban All Stars is onderdeel van een trilogie samen met het veelgeprezen Buena Vista Social Club album en het album "Introducing Ruben Gonzalez", die alle 3 verschenen op het vermaarde World Circuit label.

de opnames van dit album waren voltooid waarna kort daarna de sessies begonnen voor het veel meer bekende en populaire BVSC album. een waslijst van de oude en jonge garde Cubaanse muzikanten werkte mee aan "A Toda Cuba le Gusta", dat iets rijker en voller geïnstrumenteerd is met een meer prominente rol voor percussie en een blazerssectie dan dat album.

ben geen kenner van Cubaanse muziek, maar wellicht dat de op dit album gespeelde genres o.a. guaguanco son van "Fiesta de la Rumba", mozambique "Maria Caracoles" en son afro "Elube Chango" daar iets mee te maken hebben en voor een wat pittiger en ritmischer klankbeeld zorgen.

veel van de muzikanten die aan dit album met 6 lead vocalisten meewerkten zijn eveneens te horen op het BVSC album, o.a. Ruben Gonzalez, Pio Leyva, Ibrahim Ferrer, Orlando Lopez en Alberto Valdes.

hoewel deze muziek o.l.v. de bandleider/arrangeur Juan de Marcos Gonzalez ook zeker toegankelijk klinkt, heb ik zelf een lichte voorkeur voor het iets meer lichtvoetige BVSC album met klassiekers als "Chan, Chan" en "Candela". Ry Cooder speelde als "special guest" slide gitaar op "Alto Songo".

het keurig verzorgde boekwerkje licht de nummers en genres uitgebreid toe, zoals bij voorbeeld het titelnummer "A Toda Cuba le Gusta" (this fresh new version of one the great Cuban classics blends elements of son, mambo and mozambique in such a way as to perfectly combine modern style with the conventional patio-style original) en bevat tevens de Engelse teksten.

er zouden nog 2 albums van dit gezelschap volgen maar die zijn toch wel wat minder dan dit 1e album.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Juan de Marcos Gonzalez
Recorded at Egrem Studios, Havana, March 1996

"This album is dedicated to Ruben Gonzalez, genius of Cuban piano"

apart album van de eigenzinnige uit Iowa afkomstige singer/songwriter Dan Bern. de muziek laat zich moeilijk omschrijven een soort van folk vermengd met alt.rock en lichte blues invloeden.
zijn expliciete, hilarische teksten en ook de muziek doen wel denken aan die van Loudon Wainwright.

het humoristische "Tiger Woods" over de "great balls" van de Amerikaanse golfer Tiger Woods zet meteen de toon en wordt gevolgd door het rockende met schurende harmonica gespeelde "One Thing Real".

het grappige "No Missing Link" gaat over Darwin's evolutie theorie met de tekstregels "darwin tried explaining it, darwin did the best he could, evolution, pretty theory, but how could darwin know, that aliens came and fucked the monkey". zijn "Cure for AIDS" is wat kort door de bocht met "the day they found a cure for aids, everybody took one little pill and was ok".

het folky "Oh Sister" is een liefdevol eerbetoon aan zijn oudere zus die in zijn jeugd altijd voor hem klaar stond. op het stevig rockende "Chick Singers" uit hij zijn bewondering voor de vrouwelijke singer/songwriters "I hear their voices like a ghost, maybe next thursday I'll throw a party and invite every woman that ever sang a song, oh, this would be the party that I think I would like to be the host".

"Different Worlds" over de verschillen tussen blanke Amerikanen en Afro-Amerikanen heeft eveneens een humoristische ondertoon. "Everybody's Baby" is een fraaie folk/blues ballad met accenten van de accordeon en harmonica.

het rammelende, rommelige "One Dance" en de punky rock van "Jesus Freak" beklijven een stuk minder. het mid-tempo folky "Rolling Away" met backing vocals van Ani DiFranco sluit dit enigszins wisselvallige album met een aantal bovengemiddeld goede liedjes fraai af.

prijsnummer is het folky, ingetogen, ontroerende "Monica" dat verwijst naar het incident in 1993 toen de destijds 19-jarige tennis ster Monica Seles tijdens een toernooi in haar rug werd gestoken door een psychisch verwarde toeschouwer en een aantal jaren later een succesvolle come-back maakte "and now you're back Monica, trying not to think about that thing, then and I hope that you win every medal you can win, but it may never be much fun again".

Album werd geproduceerd door Ani DiFranco
Recorded at Congress House Studio, Austin., Texas

het zoveelste album van de productieve bluesman/singer/songwriter Eric Bibb. dit album ingespeeld met flink wat sessiemuzikanten is meer een mix van blues, folk, gospel en soul dan bij voorbeeld een album als "Good Stuff" met prachtige, authentiek klinkende folk/country blues waarbij hij veel dichter bij zijn "roots" bleef.

14 eigen nummers van Eric Bibb alle co-written waarvan een groot deel samen met muzikant/producer Glen Scott. het hierboven vermelde steviger werk ontbreekt overigens op dit in een gepolijste productie gegoten album met merendeels "easy listening" blues/pop mid-tempo liedjes en ballads, waarvan de opener "A Ship Called Love" met zijn sterke melodie en harmoniezang van de gospelgroep The Dixie Hummingbrids 1 van de betere is. daarentegen zijn "That's What I Do", "Faded Jeans" en "When I Hear the Waves" mierzoete ballads die een soort van lounge blues laten horen. niet zoals ik de man graag hoor.

ook de gladde reggae klanken van van "Turning World" met intro/outro zang van zijn dochter Matilda
wil niet beklijven, zoals ook de gospel van de afsluiter "Praise 'N" Thanksgiving" helaas ten prooi valt aan de gepolijste productie. de christelijk geïnspireerde teksten van een aantal nummers horen bij de diep religieuze Eric Bibb.

sterkhouders zijn de mid-tempo liedjes "Like Aretha Loves to Sing" en "The Way You Are" en het up-tempo "Troubadour" c/w met Ruthie Foster dat hij in duet met haar zingt met een fraaie pedal steel partij van B.J. Cole.

mis authenticiteit, bezieling en vuur op "A Ship Called Love". jammer, waarschijnlijk is het de bedoeling geweest om met dit album een breder, groter publiek te bereiken. het doet mij denken aan de latere blues/soul/pop albums van een vergelijkbaar artiest als Keb Mo die in het begin van zijn carrière een aantal prima country/folk blues albums maakte.

Eric Bibb droeg dit door hemzelf en 4 verschillende producers geproduceerde album op aan Curtis Mayfield. blijft de vraag of Eric Bibb zelf qua productie dit resultaat voor ogen had.

Well, there's a ship called love gettin' ready to sail,
People, I know you know it's time to get on board....

de titel "Booker's Guitar" refereert aan het feit dat Riley B. King aka B.B. King ooit op jonge leeftijd zijn eerste gitaar ontving van zijn oudere neef Booker T. Washington White aka Bukka White, die als een belangrijke mentor wordt beschouwd voor het min of meer opstarten van diens carrière. een thema dat hier op dit album terugkeert in de vorm van Eric Bibb's eerbetoon "Tell Riley".

dit album klinkt alsof het live in de studio opgenomen is met 13 merendeels sterke, eigen liedjes van Eric Bibb plus 2 traditionals het overbekende, folky "Wayfaring Stranger" en de bluesklassieker "Nobody's Fault But Mine".

een (h)eerlijk, ingetogen "less is more" akoestisch folk blues album waarop Eric Bibb's "fingerpicking" gitaarspel en zijn aangename, warme zang uitsluitend wordt aangevuld met de harmonica klanken van de uit Seattle (Washington State) afkomstige singer/songwriter Grant Dermody.

pure, oprechte folk (Delta) blues die wellicht voor sommige liefhebbers iets te "laid back" zal zijn, dat klinkt als een moderne variant op de folk blues van een grootheid uit het verleden zoals Mississippi John Hurt. dat Eric Bibb gelovig is blijkt wel uit liedjes als "With My Maker I Am One" en "One Soul to Save".

favoriete nummers "Walkin' Blues Again", "New Home" en "Tell Riley".

Album werd geproduceerd door Michael Bishop
Recorded in The Bainbridge Store, Burton, Geauga County, Ohio

Eric Bibb: acoustic guitar, 12-string guitar, baritone guitar, slide guitar, banjo
Grant Dermody: harmonica

een heerlijk, ontspannen live album van de singer/songwriter/bluesman Eric Bibb. zijn akoestische gitaarspel wordt hier aangevuld met het elektrische gitaarspel van de Zweedse (jazz) gitarist Staffan Astner

alle eigen liedjes van Eric Bibb uitgezonderd "The Cape" een cover van Guy en Susanna Clark 1 van de prijsnummers in een fraaie folk blues versie en "Troubadour" dat hij samen schreef met Ruthie Foster. het prachtige "New Home" is eveneens een folk blues pareltje. "Tell Riley" is een fraai eerbetoon aan B.B. King.

een 4 tal nummers bieden gospel blues die hij ten gehore brengt met het gospel trio Psalm 4 met o.a. de geweldige zang van zangeres Paris Renita. uitbundig op "New World Comin' Through" en "Thanks for the Joy" en ingetogen op "Connected" en "For You".

nummers 12 en 13 ontbreken op de cd (label Harmonia Mundi) en zijn vervangen door de bezielde, gedreven live bonus track "People Get Ready" (Curtis Mayfield) dat gekoppeld is aan zijn eigen "Get Onboard" live opgenomen met een band in Parc Floral, Parijs. een medley van ruim 11 minuten.

een fraai live album dat het goed doet in de late uurtjes en dat voelt als een intiem huiskamerconcert. minder dan een studio album als "Good Stuff" maar alleszins genietbaar. de actieve positivo Eric Bibb maakte een jaar later een duo-album "Brothers in Bamako" met de Malinese muzikant Habib Koite.

Album werd geproduceerd door Eric Bibb, Staffan Astner, Glen Scott

Eric Bibb: voice, baritone, 6 & 12 string guitars
Staffan Astner: electric guitar

(deel) citaat uit de liner notes van Eric Bibb:

"Troubadour Live was recorded on December 9, 2010, at a venue called Katalin and All That Jazz, near the train station in Uppsala - a university town an hour from Stockholm, Sweden. I lived in Stockholm for many years and my friendship with Katalin, the venue's owner, goes way back. I could write a book about the many unforgettable evenings of exciting music and delicious meals I've enjoyed at her club. So, it's my great pleasure to dedicate this album to Katalin and her colleagues. A thousand thanks, for your friendship and support of troubadours like me!

"My Baby Don't Tolerate" verscheen 5 jaar na het meesterwerkje "Step Inside This House".

13 eigen nummers van Lyle Lovett, waarvan 1 het matige "You Were Always There" c/w met Viktor Krauss (broer van Alison) en een eveneens matige cover "Election Day" een nummer van de obscure singer/songriter Blaze Foley. jammer dat hij niet koos voor een nummer als "Clay Pigeons", dat prachtig door John Prine werd gecoverd op diens album "Fair & Square".

geen big band sound, jazz of folk op dit album, maar een wat merkwaardige pop/rock? opener "Cute as a Bug" dat wordt gevolgd door het stuwende bluesy licht rockende titelnummer "My Baby Don't Tolerate" 1 van de sterkhouders. verder een 2-tal nummers gespeeld in western swing stijl "The Truck Song" en "San Antonio Girl" voor mij geen favoriet genre en merendeels nummers die een beetje het midden houden tussen alt.country en gepolijste, klassieke Nashville country.

andere favorieten zijn de country ballad "In My Own Mind" met fraaie accenten van de fiddle en pedal steel, het mid-tempo "Working Too Hard" en de 2 prachtige gospel liedjes met koor "I'm Going to Wait" en "I'm Going to the Place" die het album afsluiten.

ondanks de van hem bekende diversiteit aan stijlen laat "My Baby Don't Tolerate" zich vooral als een country album beluisteren. ervaar deze als een wat "minder" album van Lyle Lovett. een middenmoter binnen zijn oeuvre. te goed voor 3,5 sterren maar goed genoeg voor een krappe 4 sterren.
de man heeft n.m.m. heel wat betere albums gemaakt.

bij de vele "thanks" in de liner notes bedankt hij Guy Clark, Joe Ely, John Hiatt en Rodney Crowell.

Album werd geproduceerd door Billy Williams & Lyle Lovett
Recorded at O'Henry Sound Studios, Burbank, California

Viktor Krauss (bass), Russ Kunkel (drums), Matt Rollings (piano), Dean Parks (electric guitar), Paul Franklin (steel guitar), Stuart Duncan (fiddle), Sam Bush (mandolin) en Lyle Lovett (acoustic guitar, vocal).
Jon Randall en Sam Bush verzorgen op een 5-tal nummers de harmoniezang.

de Fabulous Thunderbirds werd in 1974 in Austin, Texas geformeerd. de band met destijds o.a. gitarist JImmy Vaughan (broer van Stevie Ray) in de gelederen speelde in de beginjaren de zalen van Austin en omgeving plat. later zouden zij o.a. concerten openen voor grote acts als de Rolling Stones en Eric Clapton. hun album "Tuff Enuf" met daarop de gelijknamige single werd hun best verkochte album.
de band heeft in de loop van de jaren verschillende line-ups gehad. ook gitarist Duke Robillard die JImmy Vaughan verving was een aantal jaren bandlid.

de enige constante factor in de band is de lead zanger/harmonica speler Kim Wilson. "High Water" is feitelijk een samenwerking van hem met de sessie muzikanten Steve Jordan en Danny "Kootch" Kortchmar.
alle 12 songs werden door dit 3-tal geschreven en geven zij vorm met veelal ontspannen (Texas) blues rock en r&b een enkele keer met een gospel sausje zoals op "High Water", soul op het soulvolle "Do Right by Me" of zelfs lichte reggae invloeden op "Save It for Someone Who Cares".

geen album met heftige roots rock met "over the top" gierende gitaren en dat bevalt goed. bij een enkel nummer doet de sound denken aan de "swamp blues" van Tony Joe White mede door de harmonica van Kim Wilson, die over een voor dit genre prima bluesy, rauwe stem beschikt.

"High Water" is niet echt verrassend maar een toegankelijk "laid back" blues rock album voor de liefhebber van het genre.

Album werd geproduceerd door Steve Jordan & Danny Kortchmar
Recorded at Knotek & Acme Recording Studios, N.Y.C.

Kim Wilson: lead vocals, harp, guitar, background vocals
Steve Jordan: drums, bass, guitars, organ, percussion, b.v.
Daniel Kortchmar: guitars, organ, piano, b.v.

de zwanenzang van de legendarische Cubaanse zanger Ibrahim Ferrer. na het succes van de Buena Vista Social Club kreeg de man de kans om zijn droom "Mi Sueno" (My Dream) waar te maken. een album gewijd aan het meest romantische Cubaanse muziekgenre de "bolero", de muziek waar hij in zijn jeugd mee opgroeide.

"Mi Sueno" is een postuum album waarbij de demo's van zijn zang voor zijn overlijden in 2005 werden opgenomen en in een aantal gevallen later van muziek werd voorzien waarmee het project kon worden afgesloten.

heerlijke relaxte, rustgevende, sfeervolle, "warme" muziek die nauwelijks onder doet voor de BVSC albums. merkwaardig lage waardering voor "Mi Sueno", want de muziek is qua sfeer niet zoveel anders dan die van zijn vorige albums.

voor wie zijn Spaans wil ophalen hierbij de vertaling van de songtitels:

1. Dos Almas (Two Souls)
2. Si Te Contara (If I Told You)
3. Melodia del Rio (River Melody)
4. Cada Noche un Amor (Every Night Another Love)
5. Deuda (Debt)
6. Uno (One)
7. Convergencia (Convergence)
8. Quiereme Mucho (Love Me Truly)
9. Perfidia (Treachery)
10. Copla Guajira (Guajira Folksong)
11. Quizas, Quizas (Perhaps)
12. Alma Libre (Free Spirit)

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Manuel Galban (electric & acoustic guitars), Roberto Fonseca/Ruben Gonzalez (piano), Orlando Lopez (bass), Ramses Rodriguez (drums) en Omara Portuondo (vocals).

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Roberto Fonseca
Recorded at Egrem Studios, Havana, Cuba

citaat uit de liner notes van zijn vrouw Vivin:

"I would like to give my sincerest thanks to those who through one way or another helped bring together my darling husband's album, converting his dream into a reality. To his sons and daughters who are also my children, here is your father's beautiful work"

singer/songwriter Greg Trooper bracht dit album in eigen beheer uit. het bevat opnames uit 1995 met zijn toenmalige band plus gastmuzikanten die al die tijd op de plank bleven liggen. de titel is vernoemd naar de locatie waar de opnames destijds plaats vonden.

11 eigen liedjes waarvan 2 co-written "You Will Be Missed" (c/w Pat McLaughin) en "Quite Like You" (c/w Eric "Roscoe" Ambel) beide stevige rootsrock nummers plus 1 fraaie cover van "Wrecking Ball" (Neil Young).

3 nummers (3,6 en 9) verschenen later in andere versies op het album "Popular Demons" (1998) en 2 "Let's Pretend" en de Neil Young cover verschenen eveneens als bonus tracks op het album "Everywhere".

de ballad "Paradise" krijgt hier een stevig rockende bandversie die minder beklijft, de folk van het prachtige "These Sunday Nights" blijft overeind met de fraaie pedal steel partij van Larry Campbell evenals "21st Century Boy" in een klein gehouden eveneens folky versie met alleen akoestische gitaar/zang en fiddle.

"Angel" en "Stronger All the Time" zijn beide goed in het gehoor liggende country/soul nummers.
ook "Catherine Don't Slip" en "Let's Pretend" bieden stevige doorsnee rootsrock, hier op dit album ruim vertegenwoordigd en die zullen niet ieders "cup of tea" zijn.

Greg Trooper stelde zelden teleur maar i.t.t. veel van zijn andere albums is "The Williamsburg Affair" geen "must hear", hoewel er voor de liefhebber van zijn werk nog voldoende te genieten valt.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Kenneth Blevins (drums), Eric Ambel (guitars), Greg Shirley (bass), Jim Duffy (Hammond organ), Abel Domingues (guitar, 12-string guitar), Joe Flood (fiddle) en Dan Zanes (electric guitar).

de sterke opvolger van dit album "Upside-Down Town" (2010) kwam tot stand via crowd funding.

Album werd geproduceerd door Eric Ambel die zelf ook een 2-tal rootsrock albums uitbracht
Recorded at Coyote Studios, Williamsburg, Brooklyn, New York

een album uit de nadagen van zijn carrière. het achtste album van singer/songwriter Greg Trooper, die in 1986 debuteerde met "We Won't Dance" onder de naam Greg Trooper Band met daarop zijn door Steve Earle gecoverde nummer "Little Sister". niet te verwarren met het gelijknamige nummer van Doc Pomus en Mort Shuman dat o.a. door Ry Cooder werd gecoverd.

wederom een sterk album met 12 door hemzelf gepende memorabele, toegankelijke liedjes van deze begenadigde songwriter. de stevige rock van een album als "Straight Down Rain" blijft hier achterwege.
de sound ligt meer in het verlengde van het sterke door Dan Penn geproduceerde "Make It Through This World" met door hem prachtig gezongen liedjes die nergens uit de bocht vliegen.

mid-tempo nummers als de opener "Nobody in the Whole Wide World" en "Could Have Been You" mede door Hammond B-3 orgel gedragen klinken als Memphis soul in de geest van southern soul legende Dan Penn.

"Dreams Like This", "Bullet Proof Heart" en "Time For Love" zijn een 3-tal bescheiden licht rockende nummers alle voorzien van sterke melodieën en "Might Be a Train" heeft iets weg van rock-a-billy, maar de man schittert toch vooral in een 6-tal folky ballads met als hoogtepunten "Call Me Hank", "First True Love" met prachtige harmoniezang van Claire Mullally en de afsluiter "Everything Will Be Just Fine". ook "We've Still Got Time", "Just One Hand" en "Second Wind" vallen in die categorie.

Greg Trooper was een gerespecteerd muzikant, o.a. Buddy Miller en Steve Earle die hem liefkozend "Troop" noemde waren fan. in die zin kreeg hij wel artistieke erkenning van zijn collega's in het vak, maar de man had tijdens zijn leven wel meer commerciële erkenning mogen krijgen voor zijn prachtige liedjes.

hij trad regelmatig solo op in het kleine Nederlandse clubcircuit. kennelijk omdat het geld ontbrak om met een band de oversteek over de grote plas te maken. een bescheiden, sympathieke man die ik na 1 van zijn optredens hier ter lande kort mocht spreken, waarbij ik dit door hem gesigneerde album aanschafte met daarop de woorden "Bas, Thanks!". bij deze postuum"Thanks, Greg!".

"Upside-Down Town" is wellicht net ietsje minder dan de voorganger maar aangezien een waardering van 4,25 niet mogelijk is toch maar een 4,5 voor dit album.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman, Kevin McKendree & Greg Trooper
Recorded at The Shine Box, Hoboken, New Jersey & The Rock House, Franklin, Tennessee & Upstairs, Rockaway Park, New York

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar, mandolin, harmonica, pump organ, piano, percussion
Kevin McKendree: Wurlitzer electric piano, acoustic piano, Hammond B-3 organ, bass, electric guitar
Kenneth Blevins/Brian Griffin: drums
Jack Trooper: drums, dembe, percussion
Stewart Lerman: bass guitar, pump organ, percussion
Michael McAdam: acoustic guitar, banjo, electric guitars, slide guitar
Dave Jacques: bass guitar, upright bass
Chip Dolan: accordion, organ

een licht teleurstellend album met 12 liedjes van Greg Trooper waarvan 4 co-written. de opvolger van het door Buddy Miller geproduceerde "Popular Demons". hoewel de vertrouwde mix van country, folk en rock wel aanwezig is, ligt de nadruk meer op rock georiënteerde liedjes met een veel prominenter bandgeluid.

"Nothin' But You" en "Real Like That" met harmoniezang van Julie Miller laten melodieuze country rock horen. van de meer up-tempo nummers steken "Trampoline" en "Lovin' Never Came That Easy" met een r&b sound in de geest van Delbert McClinton er boven uit.

slechts 3 ballads op dit album "Damaged Eyes" met de fraaie fiddle klanken van Fats Kaplin (o.a. bekend van zijn werk met de onvolprezen Tom Russell), "Over the Moon" met pedal steel accenten, beide nummers met harmoniezang van Claire Mullally. de derde ballad "I'm Dreaming" doet aan Ierse folk denken met prachtige accenten van accordeon en pennywhistle aangevuld met de schitterende harmoniezang van Maura O'Connell.

het voor zijn doen erg stevig rockende "Staring Down the Night" met overstuurde gitaren en de misplaatste rammelende rap van "Doghouse" zijn 2 dissonanten.

hoor de troubadour Greg Trooper het liefst in een meer klein gehouden folky setting dan in een rock setting. vandaar 3,5 sterren voor dit enigszins wisselvallige album. minder coherent dan de meer folky voorganger "Popular Demons". hierna volgden de albums "Floating" en het door Dan Penn geproduceerde "Make It Through This World, beide hoogtepunten binnen het oeuvre van (wijlen) Greg Trooper.

Album werd geproduceerd door Phil Madeira
Recorded at The White House & The Mission, Nashville, Tennessee

Greg Trooper: acoustic guitar, vocal
Kenneth Blevins: drums, percussion
Steve Hindalong: percussion, tambourine
Dave Jacques/Mark Robertson: bass
Jordan Richter/Bill Lloyd/Mike McAdam/Dave Perkins: electric guitars
Phil Madeira: accordion, electric guitars, baritone guitar, chamberlin cello, Hammond B-3, lap steel, mando guitar, melodica, pennywhistle, backing vocals
Steve Fishell: pedal steel
Fats Kaplin: fiddle

hoewel Greg Trooper afkomstig was uit New Jersey had hij makkelijk door kunnen gaan voor een Texaan. op dit album klinkt hij meestal als een Texas troubadour in de geest van Guy Clark of Townes Van Zandt met overwegend folky liedjes met lichte country, bluegrass en soul invloeden.

wederom 13 sterke eigen nummers waarvan een 6-tal co-written gezongen met de fijne, warme stem van Greg Trooper. een begenadigd zanger en songwriter met liedjes met teksten die er toe doen.

het uitbundige folky "Halfway" met een gitaar solo van Buddy Miller is een sterke opener een nummer dat met de fraaie fiddle klanken iets van bluegrass weg heeft, zoals ook de ballads "Paradise" met prachtig dobro spel van oudgediende/specialist Al Perkins en "21st Century Boy" in die stijl gespeeld worden.

hoogtepunten zijn de ballads "Bluebell" met gedeelde zang van Emmylou Harris, "Two Drops of Rain" waarop hij de zang deelt met Julie Miller (de vrouw van Buddy) en "Every Heart Won't Let You Down" met zang van Claire Mullally. drie song pareltjes waaronder ook het weemoedige "These Sunday Nights" en "Rusty Rain" met het gitaar getokkel van Al Perkins op "Julie's toy guitar" mag worden gerekend.

daarnaast een aantal wat mindere up-tempo nummers als "Long Gone Dream", de rock-a-billy van "Lightning Bug" en het licht rockende "Cumberland Square". persoonlijk hoor ik de man het liefst in zijn rol van folky troubadour dan als een rocker.

de ballad "When I Close My Eyes" sluit dit sterke album af met o.a. de pedal steel klanken van Al Perkins.
de bonus track is een heerlijke relaxt stuwende Dylan cover "I'll Keep It with Mine" met een tweede stem van Steve Earle en een fraaie slide gitaar partij van Michael McAdam.

Album werd geproduceerd door Buddy Miller
Recorded at Dogtown (zijn thuisstudio), Nashville, Tennessee

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar
Duane Jarvis: guitar, mandolin
Greg Shirley: bass, vocals
Byron House: bass, stand up bass
Rick Schell: drums, percussion, vocals
Tammy Rogers: fiddle
Buddy Miller: guitar, banjo, 12-string guitar, acoustic guitar, vocals
Phil Madeira: Hammond B-3, harmonium, accordion
Michael McAdam: mandolin, slide guitar
Al Perkins: dobro, pedal steel

min of meer het solo debuut van de destijds 38-jarige singer/songwriter Greg Trooper. eerder in 1986 verscheen het album "We Won't Dance" van de Greg Trooper Band.

hoewel zijn beste werk later zou volgen is dit album reeds een proeve van bekwaamheid van zijn songwriter's kwaliteit. alle 12 liedjes zijn van eigen hand met een 4-tal co-written nummers, o.a. het rockende "I Thought I Was Dreaming" (c/w Steve Earle) dat een sterke Steve Earle vibe heeft en het melodieuze "Everywhere" dat hij samen met Sid Griffin schreef van de alt.country rock band The Long Ryders.

het laatste is 1 van de prijsnummers samen met de ballads "Every Single Day" met harmoniezang van Claire Mullaly, "Biologically Blue" met een fraaie pedal steel partij, het door orgel gedragen "I Can't Search for You Anymore" en met name het prachtige, folky "Wouldn't That Be Love" o.a. door bouzouki ingekleurd.
ook het folky rockende "Ireland" met lichte bluegrass invloeden van het fiddle spel hoort daarbij.

de eerste 3 meer up-tempo country rock nummers overtuigen minder met Roseanne Cash als "guest singer" op "Blind Spot". ook het met bluesy accenten voorziene "Try Not to Cry" met fel solerende gitaren beklijft minder.

een belangrijke gastrol is weggelegd voor multi-instrumentalist Larry Campbell die de nummers van prachtige accenten voorziet (bouzouki, fiddle, pedal steel en gitaar).

de cd bevat 2 bonus tracks, de aanstekelijke folk/blues van "Too Bad For You" (c/w Larry Campbell) en het melig rockende "A Train Runs By My Door" (c/w Will Kimbrough).

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman die tevens meespeelde op guitars & keyboards
Recorded at New Breed Studios, N.Y.C.
(nummers 4 en 12 werden mede geproduceerd door Garry Tallent)

Greg Trooper: vocals, guitar
met de band The Flatirons:
Abel Domingues: guitar, keyboards, vocals
Kenneth Blevins: drums, percussion
Greg Shirley: bass, vocals

het zesde album van Greg Trooper verscheen op het vermaarde Sugar Hill label gespecialiseerd in "americana/roots" muziek.

goede muziek moet (of mag) ontroeren zoals Neil Young ooit zei en dat doet Greg Trooper wederom op "Floating" met een 12-tal sterke eigen liedjes. vrijwel zonder uitzondering memorabele liedjes met fraaie melodieën met teksten die wat te zeggen hebben.

op dit album schittert hij vooral in de ballads, waarvan met name het trio op het eind "Inisheer" een folky juweeltje waarbij hij een duet zingt met de Iers/Amerikaanse zangeres Maura O'Connell, het prachtig verhalende "Muhammad Ali (The Meaning of Christmas)" en "The Lasting Kind" de sterkhouders zijn.

de andere mid-tempo ballads als "When My Tears Break Through" met Buddy Miller op akoestische gitaar en harmoniezang, "Floating" met prachtige fiddle klanken, "Lucky That Way", "From Only You" en "Rose, With You" doen er nauwelijks voor onder. nummers met lichte country rock invloeden die prachtig worden ingekleurd met de accenten van o.a. accordeon, mandoline en fiddle.

de opener "The Road So Long", "Hummingbird" en "December Skies" zijn meer up-beat wat steviger rockende liedjes. de merendeels folk/country getinte muziek wordt op die nummers vermengd met een soort van rock 'n roll. het volle bandgeluid daarvan maakt iets minder indruk dan de ballads.

verwacht geen gladde Nashville country op dit album, maar pure, oprechte muziek recht uit het hart gezongen met de doorleefde, warme stem van Greg Trooper.

Album werd geproduceerd door Phil Madeira
o.a. opgenomen in Planet of the Tapes, Nashville, Tennessee en Buddy Miller's Dogtown thuis studio

Greg Trooper: vocals, acoustic guitar
Kenneth Blevins/Dennis Holt: drums
Dave Jacques: bass, upright bass
Mike McAdam: electric guitar
Phil Madeira: accordion, Wurlitzer piano, organ, electric guitar, lap steel, melodica
Steve Hindalong: bass drum, percussion, tambourine
Jake Amerding: mandolin, fiddle, backing vocal
Will Kimbrough/Claire Mullaly/Jill Paquette: harmony vocals

deelcitaat uit de liner notes van Steve Earle (Feb 2003)

"Last year I taped a TV show with Troop and some other songwriters sitting around in a circle singing songs and Troop played "Muhammad Ali" and I immediately went home and learned it"

het zoveelste klasse roots (blues, country, folk) album van wijlen Greg Trooper. heb de man vele jaren gevolgd en mocht ook een keer in 2015 een kleinschalig live concert op een Nederlands luisterpodium van hem meemaken.

hij wisselt op dit album prachtige ballads als "This I'd Do", "Green Eyed Girl", "I Love It When She Lies" en het pareltje "Sad, Sad Girl" af met iets meer up-tempo liedjes zoals "Dream Away the Blues", het titelnummer, "No Higher Ground" en "When I Think of You My Friends".

stuk voor stuk fraaie liedjes met sterke melodieen die onmiddellijk beklijven. wijlen muziekrecensent/radiomaker Jan Donkers (R.I.P. 19-04-2026) deels verantwoordelijk voor mijn muzikale opvoeding, was een groot fan van de man en zette mij ooit op het spoor van 's mans muziek. het album sluit af met de soulvolle piano ballad "Lonesome for You Now".

aan dit door de legendarische songwriter Dan Penn geproduceerde album werkten niet de minste muzikanten mee, o.a. drummer Kenneth Blevins bekend van zijn werk met John Hiatt, bassist Dave Jacques die 25 jaar lang met John Prine samenwerkte, toetsenist Kevin McKendree die op diverse albums van Delbert McClinton meespeelde en gitarist Bill Kirchen bekend van zijn werk met de 70's country rock band Commander Cody & His Lost Planet Airmen. singer/songwriter Pat McLaughlin die samen met John Prine diens laatste liedje "I Remember Everything" schreef, verzorgde de fraaie harmoniezang.

Greg Trooper (R.I.P. 15-01-2017) was een begenadigde zanger/songwriter met liedjes die "raken" en liet ons een zwaar onderschat omvangrijk oeuvre achter. dit album is slechts een onderdeel van een hele serie sterke albums die de man maakte.

jammer overigens dat kistenkuif die hier eerder iets bij dit album postte niet meer actief is op de site.

All songs written by Greg Trooper

het uit Noord-Engeland (Newcastle upon Tyne) afkomstige folk gezelschap Lindisfarne werd in 1967 geformeerd door gitarist/zanger (wijlen) Alan Hull en multi-instrumentalist Rod Clements. Alan Hull was de drijvende kracht en beste songwriter van de groep en schreef o.a. de nummers "Lady Eleanor" en "We Can Swing Together". zijn "Meet Me on the Corner" afkomstig van hun tweede album "Fog on the Tyne" werd een Top 5 hit in het VK, waarna dit album destijds op de 1e plaats eindigde van de album lijstjes. de band werd toen plotseling een "major act".

los van de bekende hits met een hoog meezinggehalte staan er nog een aantal memorabele liedjes op deze verzamelaar, het folky swingende "Road to Kingdom Come", het ingetogen "Winter Song" en "Clear White Light" met fraaie harmoniezang en het eveneens ingetogen "January Song".

helaas zijn de laatste 6 nummers weinig memorabel met zeer middelmatige songs zoals "Down", "Go Back" en "Don't Ask Me".

hun luchtige, ietwat vrijblijvende folk rock met sing-a-long pub liedjes kan inderdaad zoals hierboven gememoreerd door Gert P niet wedijveren met die van bands als Fairport Convention, Pentangle, Steeleye Span of Trees. neemt niet weg dat ik fijne herinneringen bewaar aan hun hits uit de 70's. het waren wezenlijk andere tijden, zoals de liner notes (John Howard, 1989) het vermelden:

"their 'good time' music fitted nicely into the feel of the period when material values came very low on young people's lists of priorities. their music gave teenagers a nice, carefree "band of gypsies" to follow through the summers of love and revolution".

bij gebrek aan succes van hun derde album "Dingly Dell" (1972) werd de groep ondanks het bescheiden hitje "All Fall Down" opgeheven. in 1978 had Lindsfarne dat tijdens hun hoogtijdagen ooit (zwaar overdreven) als "the 1970's Beatles" werd aangeduid, een korte heropleving maar de glorie dagen waren definitief voorbij.

vanwege de kwaliteit van de eerste 10 nummers en met name die van Alan Hull 3,5 ster voor deze compilatie.

een behoorlijk mainstream, glad en gepolijst klinkend album dat lijkt op Don Henley Goes Nashville, niet verwonderlijk want veel songs van dit album werden in 4 Nashville studios opgenomen plus studio's in Dallas, Texas en Orlando, Florida.

ben een ballad liefhebber maar de meeste daarvan op dit album willen niet beklijven, uitgezonderd de opener "Bramble Rose" (een cover van Tift Merritt), "A Younger Man" en "A Train in the Distance" met een harmony vocal van Lucinda Williams. de laatste 2 met fraaie, bespiegelende teksten over zijn jeugd en het ouder worden. bij het mierzoete duet met Dolly Parton "When I Stop Dreaming" (Louvin Brothers) en nummers als "Take a Picture of This" en "Words Can Break Your Heart" wil het (muzikale) kwartje niet vallen.

de mid-tempo ballad "Praying for Rain", het up-tempo "That Old Flame" met een gedeelde lead vocal met Martina McBride en het beschaafd rockende "Where I Am Now" met Trisha Yearwood (harmony vocal) steken er enigszins boven uit.

verder weinig memorabele liedjes, waarop uitschieters uit zijn eerdere solo oeuvre als "The Heart of the Matter" of "The Boys of Summer" helaas ontbreken. gezien de status van Don Henley een (althans voor mij) teleurstellend album. ben niet bekend met de 4 bonus tracks, waaronder een cover "The Brand New Tennessee Waltz" van de onvolprezen singer/songwriter (wijlen) Jesse Winchester.

Album werd geproduceerd door Don Henley & Stan Lynch

het eerste live album van John Hiatt met opnames uit 1994 van verschillende concerten in de States.
de titel is een parodie op alle destijds in Japan opgenomen "Live at Budokan" albums.

voor wie het weten wil de studio versies van de 15 nummers verschenen eerder op de volgende albums:

5 nummers (3,7,8,10,14) van "Bring The Family" (1987)
6 nummers (4,5,9,12,13,15) van "Slow Turning" (1988)
2 nummers (1 en 2) van "Stolen Moments" (1990)
nummer 11 van het gelijknamige "Perfectly Good Guitar" (1993)
de slow blues van "Angel Eyes" (6) verscheen eerder in een versie van de Jeff Healey Band. een studio versie hiervan zou later verschijnen op "The Best of John Hiatt" (1998).

de destijds 42 jarige John Hiatt is uitstekend bij stem en de begeleidende band klinkt bezield en gedreven als een stel jonge honden.

een uitstekende selectie met veel nummers uit zijn hoogtijdagen. het album opent rustig met het akoestische, folky "Through Your Hands" dat gevolgd wordt door het stuwende, stevig rockende "Real Fine Love". in die stijl worden ook nummers als "Your Dad Did", "Drive South" en "Thing Called Love" ten gehore gebracht met als hoogtepunten uitzinnige, zinderende versies van "Paper Thin" en "Tennessee Plates".

de rustpuntjes worden gevormd door een aantal ballads, zoals het prachtige, folky "Icy Blue Heart", het bekende "Have a Little Faith in Me" met ook nog eens de pareltjes "Feels Like Rain" en "Lipstick Sunset".

een must hear en "play it loud" voor de John Hiatt liefhebber met nummers/muziek uit wellicht zijn beste periode.

Album werd geproduceerd door Matt Wallace
All songs written by John Hiatt (except "Tennessee Plates" (co-written Mike Porter) & "Angel Eyes" (c/w Fred Koller)

John Hiatt: vocals, rhythm guitar, piano
Michael Ward: lead guitar, background vocals
Davey Faragher: bass guitar, background vocals
Michael Urbano: drums

het is alweer 50 jaar geleden dat ik het Little Feat concert op Pinkpop 1976 mocht bijwonen. veel nummers van de setlist destijds staan op WFC. los van de geweldige muzikanten met de line-up van "Dixie Chicken" inclusief Paul Barrere (gitaar) en Richie Hayward (drums) was de band toch vooral het visitekaartje van zanger/gitarist Lowell George verantwoordelijk voor een groot deel van de composities.

oorspronkelijk verschenen als dubbel LP staan er helaas op de originele cd van deze live registratie slechts 15 nummers. zoals de liner notes vermelden "the tracks "Don't Bogart that Joint" en "A Apolitical Blues" which appear on the double album have been omitted so as to facilitate a single specially-priced compact disc".

de vertrouwde mix van blues, r&b, funk, dixieland en rock is hier in volle glorie te horen met Lowell George klassiekers als "Fat Man In the Bathtub", "Dixie Chicken", "Rocket in My Pocket" en sterke Bill Payne nummers als "Oh Atlanta" en "Tripe Face Boogie" en "Old Folks Boogie" van Paul Barrere.

maakt benieuwd naar de in 2002 verschenen 2-cd uitgave "Deluxe Edition". ben niet bekend met het hier op MuMe veel geprezen, moeilijk verkrijgbare live album "Electrif Lycanthrope" dat eerder alleen als bootleg verscheen en later in 2021 alsnog een officiële release kreeg.

Little Feat zal dit jaar (2026) nog optredens in de States geven in het kader van hun "Last Farewell Tour" met de originele bandleden Bill Payne, Sam Clayton en Kenny Gradney aangevuld met gitaristen Fred Tackett en Scott Sharrard en drummer Tony Leone. het lijkt er niet op dat zij Europa zullen aandoen.

het zesde solo album van de inmiddels 83-jarige "living legend" Roger McGuinn verscheen 14 jaar na de voorganger "Thunderbyrd". samen met zijn gelijknamige debuut uit 1973 mijn favoriete album. tussendoor verschenen er nog 4 albums van wisselvallige kwaliteit.

een aantal liedjes schreef hij samen met zijn vrouw Camilla, "Car Phone" (co-written Mike Campbell) dat net als "You Bowed Down" (Elvis Costello) sterk aan de Tom Petty sound doet denken, het sterke "King of the Hill" (c/w Tom Petty) waarop hij de leadzang deelt met TP plus het matige "Your Love is a Gold Mine" (c/w Dave Stewart van de Eurythmics) en de afsluiter "If We Never Meet Again" van songwriter Jules Shear, net als "The Trees Are All Gone" een wat steviger rockend nummer.

een fraai album met melodieuze nummers die inderdaad meermalen als vintage Byrds klinken met het hem kenmerkende 12-string gitaarspel, zoals de opener "Someone to Love", "Suddenly Blue" en "The Time Has Come" samen met de klein gehouden ballad "Without Your Love" met backing vocals van zijn oude maatjes David Crosby en Chris Hillman behorend tot de prijsnummers.

eens met ouwekock dat dit solo album een stuk genietbaarder is dan het duo album met Chris Hillman en de 2 McGuinn/Clark/Hillman albums.

van de folkliefhebber Roger McGuinn verscheen in 2001 "Treasures from the Folk Den" een soort "Best of" van folk liedjes die eerder alleen via MP3 waren te beluisteren. van dit folk project verscheen in 2005 alsnog een fysieke uitgave met de 4-cd "The Folk Den Project 1995-2005" (staat niet op MuMe) met daarop 100 veelal oude, klassieke folk nummers. zijn laatstverschenen album "CCD" (2011) biedt meer van hetzelfde.

Album werd geproduceerd door David Cole & Roger McGuinn
Recorded at Capitol Recording Studios, Los Angeles, CA

een nogal prijzige, officiële Record Store Day uitgave van de onvolprezen John Prine (R.I.P. 07-04-2020) die ik tot de songwriters van de buitencategorie reken met o.a. Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon, Townes Van Zandt etc.

slechts 9 nummers met geen enkel nieuw nummer, waarvan er 8 al eerder verschenen op de "unofficial release" van het album "The BBC Sessions (The Lost Broadcasts 1971-1973) met live t.v. en radio opnames, dat in 2019 verscheen. slechts 1 nummer "Your Flag Decal" staat niet op die eerdere uitgave en zou je als "nieuw" kunnen bestempelen.

John Prine is alleen met zijn zang en gitaar te horen, zoals dat merendeels ook het geval was op zijn album "John Prine Live". 1 van zijn eerdere live albums uit 1988.

dit album lijkt mij typisch een uitgave voor de verstokte liefhebber die zich wellicht niet zal afvragen of het iets aan zijn imposante oeuvre toevoegt.

de cover keuze ofwel kwaliteit van het songmateriaal, de muzikale omlijsting en met name de productie spelen een grote rol op de 80's en 90's albums van de sympathieke Joe Cocker, die alweer ruim 12 jaar geleden ging hemelen.

de 2 stevige rockers die het album openen zijn wat minder bekende covers, "Love is Alive" (Gary Wright) die ooit lid was de Britse bluesrock band Spooky Tooth en "Little Bit of Love" een cover van de vermaarde eveneens bluesrock band Free. beide wat plichtmatig klinkende nummers waarvan ik liever de originelen beluister.

persoonlijke favorieten zijn de ballad "Please No More", het mid-tempo "There's a Storm Coming", de slow-blues van "Five Women" (Prince) en de Tony Joe White cover "Out of the Rain".

van de bekendere covers bekoren de Beatles cover met gospelkoor en de Elton John cover in een "over the top" productie een stuk minder. had die versies veel liever gehoord in een klein gehouden productie. "Can't Find My Way Home" (Steve Winwood) doet dat in zekere mate wel.

de overgeproduceerde nummers als "I Can Hear the River" (Don Dixon), "Night Calls" (ben geen liefhebber van de ELO/Jeff Lynne sound) met een dreinend koortje en de rocker "Not Too Young to Die of a Broken Heart" zijn (althans voor mij) te skippen.

heb bij veel Joe Cocker albums het onbevredigende gevoel dat er meer in had gezeten. zijn zang staat niet ter discussie maar had de man graag betere hem meer passende producties gewenst, zoals op het voortreffelijke "Sheffield Steel", 1 van zijn weinige albums die regelmatig in de speler belanden.

"Dandelion Soul" is het vierde album van Larry John McNally. de opvolger van "Vibrolux" waarop hij alleen met gitaar en zang aangevuld met bas en drums te horen was, is rijker geïnstrumenteerd en biedt daardoor meer variatie. op een 2-tal nummers is zelfs een bescheiden blazerssectie te horen, zoals op de sterke opener "I Love to Wake Up in New Orleans" een licht funky nummer dat een New Orleans vibe heeft en de afsluiter "Love Is Everything" met een gospel koortje van The Blind Boys of Alabama.

"Dandelion Soul" met de mandoline en viool accenten van multi-instrumentalist Larry Campbell en "Over Fences" zijn fraaie mid-tempo meer op folk gebaseerde nummers. "Richie" wordt met lichte jazzy accenten
ingekleurd.

prijsnummers zijn de ballads, het door orgel gedragen "Black Guitar", het klein gehouden, gevoelige "For My Wedding" met een fraaie tweede stem van Maura McCabe en "I Love to Watch a Woman Dance" met de weemoedige accordeon klanken. een nummer dat door de Eagles werd gecoverd op hun album "Long Road Out of Eden".

hoewel er geen uitschieter op staat zoals "Nobody's Girl" van het album "Vibrolux" levert de man hier wederom vakwerk af met 10 bovengemiddeld goede liedjes. slechts "Goodbye to Chinatown" ervaar ik als minder memorabel.

ondanks de iets vollere instrumentatie is "Dandelion" een ingetogen, rustig album dat zich in de late uurtjes prima laat genieten, waarop de hierboven genoemde term "rock" overigens n.v.t. is.

met dank aan Sir Spamalot voor het spontaan toevoegen van meer albums van deze hier op MuMe wat ondergewaardeerde singer/songwriter.

Album werd geproduceerd door Lincoln Schleifer
Recorded at Lincoln's Log Cabin, The Bronx, New York
All songs Larry John McNally

LJM: guitar, voice
Lincoln Schleifer: bass
Denny McDermott: drums, percussion
Danny Louis: Hammond organ, keyboards

plus special guests
John Leventhal: electric guitar (track 4)
Larry Campbell: baritone guitar (track 9), mandolin, hi-strung guitar, violin (track 2), mandolin (track 10)
Bob Telson: accordion (track 10)
The Uptown Horns (tracks 1 & 11)
Warren Haynes: guest vocal (track 3)

de uit de Amerikaanse staat Maine afkomstige Larry John McNally debuteerde in 1981 met zijn gelijknamige album. 5 jaar later verscheen zijn tweede album "Fade To Black" waarna het 9 jaar wachten werd op dit derde album "Vibrolux".

de man wordt ook wel een "songwriter's songwriter" genoemd. zo coverde Rod Stewart zijn "The Motown Song" en coverde Bonnie Raitt zijn "Slow Ride" en de ballad Nobody's Girl" dat hier in zijn eigen versie op dit album staat.

de 10 liedjes zijn spaarzaam geïnstrumenteerd en worden gespeeld door een trio muzikanten, behalve hijzelf (guitar, voice), Don Heffington (drums) en Jerry Scheff (bass), hoewel op een 4-tal nummers 2 andere bassisten (David Vaught en John Leftwich) meespeelden.

het genre is blues/folk/jazz met het accent op folk maar geen "rock" zoals hierboven genoemd. die is ver te zoeken op dit ingetogen "laid back" album. de man beschikt over een ietwat hese, onopvallende maar aangename stem. de jazzy invloeden zijn goed te horen op nummers als "Chain Link Fence", "Chinatown Revisited" en "Mixed Blood".

Favoriete nummers de opener "Can Joe Cocker (Hit the High Notes Tonight", het folky "Nobody's Girl" en de fraaie melodie van "Love Is a Ruthless Thing".

zoals hierboven al eerder genoemd had een iets rijkere instrumentatie (bij voorbeeld banjo, mandoline, pedal steel of toetsen) de wat eenvormig klinkende muziek goed gedaan. zijn teksten met een veelal melancholische ondertoon zijn de moeite waard.

Larry John McNally maakte inmiddels meer dan 10 albums, waarvan de laatste "Black Swan" in 2023 verscheen. de man blijkt een cult status te hebben in Japan, 1 van de landen waar hij nog regelmatig schijnt op te treden.

Album werd geproduceerd door Marvin Etzioni (bassist/bandlid van de band Lone Justice, die o.a. het Peter Case album "Sings Like Hell" produceerde)
Recorded at Big Mono, Atwater, California
All songs Larry John McNally