wat mij betreft geen traditioneel, standaard folk album dit 1e duo album van Lal Waterson en Oliver Knight. alhoewel de folk invloeden duidelijk aanwezig zijn, laat de muziek zich moeilijk in een hokje stoppen. de guitars & effects van Oliver Knight zijn hiervoor verantwoordelijk, maar gelukkig zijn deze niet overheersend en vliegen die niet uit de bocht. de geweldige zangstem van Lal Waterson staat voorop. het songmateriaal mag er zijn. alle tracks zijn door hen beiden geschreven en gearrangeerd, uitgezonderd "Altisidora" (Lal Waterson) en "Dazed" ( gebaseerd op een gedicht van Arthur Rimbaud). het openingsnummer "At First She Starts" staat eveneens in een ander arrangement op de opvolger van dit album "A Bed of Roses" uit 1999. er staat menig pareltje op dit album, zoals "Stumbling On" met een sax solo van Jo Freya en extra vocalen van dochter Marry Waterson (ofwel Maria Gilhooly) en Jo Freya, op "How Can I Leave" zingen zus Norma en Jo Freya mee en speelt Martin Carthy akoestische gitaar en vult een klarinet de spaarzame instrumentatie aan, "Cornfield" is een prachtig, ingetogen liedje met fijne accenten van de whistle (Ierse volksfluit). de hoogtepunten zijn toch wel de prachtige melodie van "MIdnight Feast" en het a capella gezongen slotnummer "Some Old Salty" waarop naast Marry & Norma Waterson het trio Jim Boyes/Barry Cooper en Lester Simpson de zang verzorgen. dit trio maakte deel uit van de gelegenheidsband Blue Murder, bekend van het geweldige a capella album "No One Stands Alone". "Some Old Salty" is zo'n nummer waar je "goosebumps" van krijgt. het album werd geproduceerd door Oliver Knight (uitgezonderd "MIdnight Feast" dat hij samen met John Tams produceerde)

het 2e album dat wijlen Lal Waterson samen met haar zoon Oliver Knight maakte, na het eerdere album "Once in a Blue Moon" uit 1996. eerder maakte zij samen met haar broer Mike Waterson de klassieker "Bright Phoebus" (1972) en het album "A True Hearted Girl" (1977) met haar zus Norma Waterson. 8 tracks op dit album schreven zij samen, track 5 werd geschreven door Lal, tracks 7 en 12 door Oliver en track 3 is een nummer van Ewan MacColl. vanaf de opener "Memories" wordt meteen duidelijk dat de prachtige stem van Lal Waterson alle ruimte krijgt op dit album. de muzikale omlijsting is sober met Oliver Knight op guitars & effects, met extra zang van Maria Gilhooley op "Just a Note", mandolin by Jody Stecher op "Columbine", cello op "Bath Time" en trombone/tenor sax op "Party Games". een fraai, ingetogen album voor de late uurtjes. album werd opgenomen in Robin Hoods Bay, een pittoresk, oud vissersdorp gelegen aan de kust van North Yorkshire en geproduceerd door Oliver Knight en Lal Waterson. in de liner notes staat "Love and thanks to Lal". zij was een grootheid van de Engelse folkmuziek, samen met haar broer Mike en zus Norma, met wie zij de onvolprezen groep the Watersons vormde.

had nog nooit van Larry Jon Wilson gehoord, totdat ik een aantal van zijn nummers op 2 verzamelaars tegen kwam. op The Country Soul Revue verzamelaar "Testifying" waren dit het pareltje "Sapelo" en "Friday Night Fight At Al's", op Country Got Soul Vol. 1 het geweldige "Sheldon Churchyard". nummers die met kop en schouders boven de rest uitstaken. daar bovenop kwam de prima recensie van ene Angelo hier op MuMe van zijn 1e album "New Beginnings". dit vijfde en laatste naar hemzelf genoemde album is een regelrechte aanrader voor liefhebbers van o.a. Chip Taylor, Townes van Zandt, Tony Joe White, etc. het album voelt alsof je na 40 jaar een oude bekende tegenkomt en het meteen weer klikt. zoals men het hier op de site regelmatig heeft over muziek "die onder je huid kruipt", is dat zeker bij dit album het geval. op Wiki staat dat hij een Amerikaanse countryzanger was, maar dan doe je de man tekort. de man heeft een echte "strot", een machtige, soulvolle stem. zoals hierboven door tess58 vermeld, authentiek en vanuit zijn hart gezongen. de man maakt muziek die je "raakt". iets over de ontstaansgeschiedenis van dit album opgenomen in 2007 in Perdido Key, een laag gelegen eiland op de grens van Florida en Alabama. de afspraak was om los van wat optredens in lokale bars, in 7 dagen tijd opnames te maken voor een album. tijdens deze spontane sessies werden er 20 nummers opgenomen. alleen "Shoulders" werd in 2x opgenomen, alle overige nummers werden in "one take" opgenomen. je hoort alleen LJW op guitar en vocals. de viool partijen werden later ingespeeld door Noel Sayre en zorgen inderdaad voor mooie accenten. met songs als "Losers Trilogy"( 3 nummers in 1 geschreven door (Stuart Wright/Mickey Newbury/LJW), "Heartland" (Bob Dylan, Willie Nelson) en "Whore Trilogy"(eveneens 3 nummers in 1 (Louise, Sunset Woman, Frisco Mabel Joy) van (Paul Siebel/Dave Loggins/Mickey Newbury) weten de liefhebbers genoeg. er staan 5 originals van de man zelf op dit album. uit de liner notes zei de man desgevraagd in een interview "I'm not an introvert, but I'm private about myself". Not so private that he doesn't have one of the biggest underground followings in America. This is a very special songwriter, a very special musician, and a very special man. There's only one of him, and he's the best Larry Jon Wilson there is". de man afkomstig uit Swainsboro, Georgia/USA overleed in 2010. er moeten toch meer mensen in de lage landen te vinden zijn, die zijn muziek graag willen horen. in een ideale wereld....al weer een lange tijd "the best Larry Jon Wilson" there was.

de opvolger van zijn debuut "New Beginnings" (1975) is een beetje van hetzelfde laken een pak. opgenomen door dezelfde producers en met merendeels dezelfde sessiemuzikanten. 10 fraaie "funky" country/soul nummers verdeeld over ballads en up-tempo nummers, waarvan er 7 door Larry Jon Wilson zelf werden geschreven. samen met "New Beginnings" verscheen in 2011 een 2-cd reissue op het label Omni.

hoogtepunten zijn het up-tempo "Drowning in the Mainstream" over zijn frustratie dat zijn muziek niet bij een groter publiek wilde aanslaan, het eveneens up-tempo "Life of a Good Man", de ballads "The Ballad of Handey Mackey" en "Willoughby Grove" en de stemmige, ingetogen versie van de gospel traditional "Farther Along" een eerbetoon aan zijn vader wiens liefde voor de muziek van Hank Williams hem inspireerde om muzikant te worden, maar het prijsnummer is toch wel de swingende country/soul van "Sheldon Churchyard" met een gastrol van Mac Gayden op elektrische gitaar.

de prominente strijkers op een aantal nummers o.a. "Let Me Sing My Song to You", "Think I Feel etc." en "Kindred Spirit" doen dit album geen goed. net als bij iemand als Tony Joe White past dit minder goed bij de muziek die de man maakte.

er zouden nog 2 albums "Loose Change" en "Sojourner" op het label Monument verschijnen, waarvan ik vermoed dat die beide out-of-print zijn. hoewel zijn albums door critici goed werden ontvangen, besloot Larry Jon Wilson "in 1980, unable to reconcile the differences between what was selling, and his art, he simply left the music industry".

na 30 jaar stilte verscheen in 2008 zijn laatste gelijknamige "Larry Jon Wilson" album. een prachtig, intiem, klein gehouden album waarop de man op zijn puurst te horen is. naar mijn mening zijn beste.

Album werd geproduceerd door Rob Galbraith & Bruce Dees
Recorded at Creative Workshop, Nashville, Tennessee & International Recordings, Augusta, Georgia

Larry Jon Wilson (R.I.P. 21-06-2010)

het debuutalbum van de destijds 35-jarige uit Swainsboro, Georgia afkomstige singer/songwriter Larry Jon Wilson verscheen in 2011 als re-issue (2-cd) op het label Omni samen met de opvolger "Let Me Sing My Song To You" (1976). beide albums waren tot die tijd moeilijk verkrijgbaar. de man leerde zichzelf op zijn dertigste gitaar spelen en begon toen songs te schrijven. tijdens zijn optredens in het clubcircuit raakte hij bevriend met collega's als Mickey Newbury en Townes Van Zandt.

Larry Jon Wilson beschikte over een machtige, soulvolle stem en schreef alle 10 liedjes van dit album zelf. zijn muziek wordt wel omschreven als "swampy" funk met country en soul invloeden of voor mijn part country/soul met funky invloeden.

een fraaie mix van ballads als "New Beginnings", "Lay Me Down Again" en het gevoelige "Bertrand My Son" en mid/up-tempo nummers als "Ohoopee River Bottomland", "The Truth Ain't In You", "Canoochee Revisited" en "Melt Not My Igloo" af en toe voorzien van een bescheiden blazerssectie en een fraai dameskoortje. zoals spinout het hier eerder omschreef, doet zijn muziek denken aan die van Tony Joe White.

het album verscheen oorspronkelijk op het destijds progressieve Monument label, waar ook Tony Joe White en Kris Kristofferson een tijdje onder contract stonden. dit label had zijn grootste succes met de Billy Swan hit "I Can Help". onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Reggie Young (electric guitar) en Lloyd Green (steel guitar) afkomstig uit de entourage rond Johnny Cash.

Album werd geproduceerd door Rob Galbraith & Bruce Dees
Recorded at Young 'Un Sound, Murfreesboro, Tennessee & RCA Victor Studios, Nashville, Tennessee

de inmiddels 73-jarige uit Long Beach, Californië afkomstige Laurie Lewis werd al op jonge leeftijd door haar ouders aangemoedigd om muziek te maken. Zij is een bluegrass muzikante van naam en faam met name in de U.S.A. en zij leerde al op zeer jonge leeftijd gitaar en viool spelen. zij groeide op met de muziek van o.a. de bluegrass legende Bill Monroe en Ralph Stanley van de befaamde Stanley Brothers. Zij is een multi-instrumentalist maar staat vooral bekend als fiddle specialist. Laurie Lewis wordt beschouwd als een pionier in de bluegrass wereld en zou o.a. de weg hebben geplaveid voor artiesten als Alison Krauss, die het genre een nieuwe impuls gaven. haar songs werden door diverse artiesten gecoverd waaronder Kathy Mattea.

op dit album staan 3 eigen tracks (1,2 en 6). de overige tracks zijn van 3) Liz Meyer, 4) Jim Ringer, 5) Kate McLeod, 7) en 9) van Hazel Dickens, 10) Slim Willet, 11) Claudia Schmidt, 12) Si Kahn en 2 traditionals en 13) waaronder de klassieker uit dit genre "Old Dan Tucker".

we horen niet alleen traditionele bluegrass op dit album van Laurie Lewis en haar reeds vele jaren muzikale partner Tom Rozum (een prima zanger en mandoline specialist), maar meer een mix van country, gospel en folk. dit was hun eerste album voor het Hightone Records label. de leadvocals worden afgewisseld met fraaie samenzang. "Quiet Hills" van Claudia Schmidt krijgt een prachtige a-capella uitvoering en het album wordt afgesloten met het enige instrumentale nummer "Wild Rose of the Mountain" etc.

ben zelf geen bluegrass fanaat, maar vanwege de variatie op dit album mag ik deze bij tijd en wijle graag draaien. ik vermoed dat de muziek op dit album de doorsnee liefhebber van het genre zal aanspreken.
hoewel dat niet blijkt uit de hier op MuMe vermelde albums, beschikt Laurie Lewis over een zeer uitgebreid oeuvre, zowel solo als met Tom Rozum.

Album werd geproduceerd door Laurie Lewis & Tom Rozum
Recorded at Tomland Studios, Pacheco, Californië
Additional tracks recorded in The Kitchen, Berkeley, CA

de muzikanten op dit album:

Laurie Lewis: vocals, fiddle, guitar
Tom Rozum: vocals, mandolin, mandola, guitar

Guests:
Todd Sickafoose: string bass, vocal
Craig Smith: banjo, vocal
Scott Huffman: guitar
Nina Gerber: lead guitar
Mike Marshall: mandocello, guitar
Tom Sauber: banjo

vanwege de titel van dit album citeer ik uit de liner notes:

"This being human is a guest house. Every day a new arrival.
A joy, a depresssion, a meanness, some momentary awareness comes as an unexpected visitor.
Welcome and entertain them all!
Even if they're a crowd of sorrows, who violent sweep your house empty of its furniture, still, treat each guest honorably. He may be clearing you out for some new delight"

From "The Guest House" Jalal al-Din Rumi (1207-1273)

het debuutalbum van de "outlaw" Lee Clayton, een man met een allesbehalve makkelijke levenswandel, die volgens de berichten door zelfdoding in 2023 op 80-jarige leeftijd op tragische wijze kwam te overlijden.

de muziek is voornamelijk country georiënteerd met een vleugje blue grass op "Henry McCarty" en een enkele bluesy track als "Mama Spend the Night with Me". geen outlaw country a la Waylon Jennings, maar geen al te gladde Nashville country, gezongen met de doorleefde, rauwe stem van Lee Clayton waar een melancholisch randje omheen zit. zijn stem en de kwaliteit en uitvoering van zijn songs voorkomen, dat de muziek te "mainstream" wordt.

een keur aan gerenommeerde Nasville muzikanten uit die tijd speelden mee op dit debuut, o.a. Reggie Young (electric guitar), Lloyd Green (pedal steel guitar), Tim Drummond (bass), Kenny Malone (drums) en Buddy Spicher (fiddle). Dennis Linde de schrijver van de Elvis classic "Burning Love" speelde bass op "New York Suite 409".

op "New York Suite 409" verzorgde Carly Simon de backing vocals. "Ladies Love Outlaws" groeide uit tot een klassieker, geholpen door covers van Waylon Jennings en de Everly Brothers op hun album "Pass the Chicken and Listen".

hoewel de bezieling en gedrevenheid van zijn klassieker "Naked Child" ontbreekt, laat de kwaliteit van zijn songs weinig te wensen over.

Album werd geproduceerd door Chip Young (rhythm guitar op tracks 2 & 9)
Recorded at Youngun Sound, Murfreesboro, Tennessee
All songs written by Lee Clayton

het album werd geen commercieel succes getuige de liner notes van John Tobler (1995)

"However, this was not really the start of a climb to stardom.

"The start of '73 I had no money; got some money; made a record; spent a lot of money; end of '73 broke; off the label; back on the streets again all in one year. I lived in a motel room in California most of '74, then went to the desert in December of '74 - out in the Mojave desert and lived there with this woman. Didn't do a whole lot, the truth is, just sat around and looked at things. Watched a lot of sundowns and sunrises, thought a lot, climbed the mountain and one day figured it was time for me to go at it again"

"This time, the result was a pair of albums, "Border Affair" in 1978 and "Naked Child" in 1979"

de rest is geschiedenis

een tijdloze klassieker of vergeten meesterwerkje, dit derde album van de in Russelville, Alabama geboren Lee Clayton. de man overleed op 80-jarige leeftijd (29-10-1942/12-06-2023).
sommige albums gaan een leven lang mee en dit album is er 1 van. kom hier op MuMe regelmatig woorden als intens en indringend tegen bij albums, waar ik het niet aan af hoor, maar dat kan ook aan mij liggen. muziek gaat over beleving en bezieling en dit "Naked Child" is daar een sprekend voorbeeld van.

authentiek, dwars, intens, rauw maar ook ontroerend. Lee Clayton zingt alsof die door de duivel op de hielen wordt gezeten en zijn 8 eigen songs kregen een unieke sound mee op dit album. eerder rock/country of outlaw country i.p.v. country/rock of hoe je het ook noemen wil.

het album opent met het opruiende, vuig rockende "Saturday Night Special" gevolgd door het geweldige "I Ride Alone" met gierende gitaarriffs van Philip Donnelly, waarna de spannende opbouw met wederom spetterend gitaarwerk volgt van "10.000 Years/Sexual Moon".

het trio ballads "I Love You" met prachtige harmoniezang van o.a. Carlene Carter, "Jaded Virgin" en "A Little Cocaine", de laatste akoestisch uitgevoerd met een magistrale harmonica partij, gaan 45 jaar later nog steeds door merg en been. ook deze klinken rauw maar ontroeren tegelijkertijd, gezongen met de doorleefde stem van Lee Clayton.

wellicht 1 van de beste Americana albums ooit gemaakt. beter zou het niet meer worden. een must hear/must have voor de liefhebber van het genre.

Album werd geproduceerd door Neil Wilburn
Recorded at Capitol Studio B, Los Angeles, CBS Studio A, Nashville & Young N' Studio, Nashville

de muzikanten op dit album:
Lee Clayton: guitar, harmonica, vocals
Andrew McMahon: keyboards
Audie Ashworth: percussion
Byron Bach, Lawrence Lasson, Kristin Wilkinson: strings
Chip Young: guitar
Danny Davis: trumpet
J.J. Cale: guitar, vocals
Klaus Voormann: bass
Philip Donnelly, David Cole, Ronnie Light: guitar
Tony Newman: drums
Carlene Carter, Lea Jane Berinati, Pebble Daniel, Vicki Hubley, Tracy Nelson, Lisa Silver Reynolds: vocals

R.I.P. Lee Clayton (Billy Hugh Shotts) 12-06-2023

het vijfde en laatste solo album van wijlen Lee Clayton. hoewel de blues/rock sound (geen country) wel iets weg heeft van zijn klassieker "Naked Child" haalt dit album bij lange na het niveau van dat album niet.

de wisselvallige kwaliteit van zijn 12 songs, waarvan 3 (tracks 7,8 en 9) co-written met Philip Donnelly, is hier debet aan. Lee Clayton is goed bij stem en het is genieten geblazen van het fantastische gitaarspel van de Ierse meestergitarist Philip Donnelly, maar veel songs op dit album willen niet beklijven.

uitschieters zijn het rauwe "Dead Dog", het opzwepende "Freedom" en het absolute prijsnummer "The Road", een nummer dat kwalitatief boven de rest uitsteekt en niet had misstaan op "Naked Child".

helaas staan daar flink wat mindere songs tegenover, zoals "We Are the Romans" dat klinkt als een soort van stadionrock en zwakke ballads als "Purest Heart of All" en "Rock of Love".

de backing vocals werden verzorgd door het Amerikaanse zangduo "Miss Brown To You" bestaande uit de zangeressen Louise Goldberg en Mary Reynolds. 2 nummers van dit album "Rumours, Gossip and Lies" en "The Road" verschenen later in live versies op "Live At Rockpalast" (2014).

een krappe 7 (3,5) voor dit album.

Album werd geproduceerd door Philip Donnelly & Lee Clayton
Recorded at Xerick Sound, Limerick, Ireland

James Blennerhassett: bass
Lee Clayton: vocals
Philip Donnelly: guitars, vocal harmony
Tony Newman: drums, percussion
Robyn Robbins: keyboards

zoals veel van zijn albums is dit live album een "masterclass" gitaarspelen ofwel een demonstratie van diverse gitaartechnieken van de gitaarvirtuoos Leo Kottke op akoestische 6 string en 12 string gitaren. je kunt het folk, country of blues noemen, maar de onnavolgbare techniek en muziek van Leo Kottke laat zich moeilijk in een hokje stoppen.

de 13 nummers schreef Leo Kottke merendeels zelf, uitgezonderd 2 co-written nummers "Standing in My Shoes" c/w Denny Bruce, "Egg Tooth" c/w Michael Johnson plus covers van Pete Seeger "Living in the Country" en een fraaie cover van de Paul Siebel klassieker "Louise", dat vooral bekend werd in de versie van Bonnie Raitt. samen met "Hear the Wind Howl" en "Standing in My Shoes" is dit 1 van de 3 nummers met zang van Leo Kottke. alle overige nummers zijn instrumentaal, inclusief zijn arrangement van de J.S. Bach klassieker "Jesu, Joy Man's of Desiring" dat deel uitmaakt van de medley.

de re-issue op cd (One Way Records 1996) klinkt als een klok.

Album werd geproduceerd door Denny Bruce, die o.a. vele albums van de legendarische "fingerpickin" gitarist John Fahey produceerde. John Fahey tekende Leo Kottke destijds voor zijn Takoma label, waarop zijn debuutalbum "6- and 12-string guitar" (1969) verscheen.

Recorded December 19 & 20, 1972, Tyrone Guthrie Theatre, Minneapolis, Minnesota

een zeer fraai album van de inmiddels 78 jarige meestergitarist/snarenvirtuoos Leo Kottke. ben pas op latere leeftijd s'mans muziek gaan waarderen. als jongere opgegroeid in de seventies vond ik zijn albums uit die periode nogal saai en spraken anderen over gitaar gepriegel op zijn meestal volledig instrumentale albums. het was destijds niet zo hip om zijn muziek goed te vinden. achteraf gezien volledig onterecht. hoog tijd dus voor een herwaardering.

tracks 1, 3, 5, 6, 7, 8 en 11 zijn van Leo Kottke zelf.
de overige tracks zijn geschreven door:
2. Poor Boy - Bukka White & John Fahey
4. Wonderland By Night - Klaus Gunter-Newman
9. Arms of Mary - Ian Sutherland
10. The Room at the Top of the Stairs - Randall Hylton
12. Twilight Time - Buck Ram, Morty & Al Nevins

de man zingt op zijn geheel eigen wijze op 2 tracks (3 en 10) en op 7) "Turning into Randolph Scott" krijgt hij vocale hulp van Rickie Lee Jones, Syd Straw en Teresa Tudury. dit nummer is 1 van de vele hoogtepunten op dit album, even als "Parade" een pareltje.

de instrumentale nummers zijn eveneens wonderschoon. de melancholieke melodie van "Wonderland by Night" zou niet hebben misstaan op een album als "Paris, Texas" van Ry Cooder. op "Porky and Pale" worden schitterende accenten gelegd door het spel op de accordeon van Van Dyke Parks. de bekende hit "Arms of Mary" van Sutherland Brothers & Quiver maakt de man geheel eigen, maar ook de eigen nummers als "World Made to Order", "Peg Leg" en "Big Situation" met onnavolgbaar fingerpickin' gitaarspel zijn indrukwekkend.

Leo Kottke heeft 23 studio albums, 4 live albums en 4 soundtrack albums op zijn naam staan. zijn laatste album "Try and Stop Me" dateert van 2004 en is vermoedelijk echt zijn laatste.

Album werd geproduceerd door Rickie Lee Jones
Recorded at Ocean Way Recording & Conway Recording Studios, Los Angeles

de muzikanten op dit album:

Leo Kottke: guitar & vocals
Dean Parks: electric guitar
John Leftwich: bass
Bill Berg: drums
Brad Dutz: percussion
Van Dyke Parks: accordion
Rickie Lee Jones, Syd Straw, Teresa Tudury: harmonies
"Wonderland by Night" arranged by Van Dyke Parks
"Poor Boy" arranged by John Leftwich
"World Made to Order" recorded at Hudson/Forester, Minneapolis

een fraai met liefde samengesteld postuum album, dat hier terecht veel lovende kritieken krijgt. prachtige teksten van Leonard Cohen voorzien van muziek door zijn zoon Adam en een aantal anderen, uitgezonderd "The Hills" met muziek en tekst van de man zelf.

een aantal muzikaal minimalistisch omlijste nummers, zoals "The Goal", het ijzingwekkende "Puppets" met koorzang en "Listen to the Hummingbird" klinken meer als op muziek gezette gedichten dan als echte "songs", maar maken met de door Leonard Cohen gedeclameerde teksten desalniettemin indruk.

van de "songs" beklijven met name de opener "Happens to the Heart", "The Night of Santiago" met zijn subtiele piano en akoestische gitaar klanken en "Thanks For the Dance" dat halverwege in een wals overgaat met harmoniezang van Jennifer Warnes, wat mij betreft het absolute prijsnummer.

glansrollen zijn weggelegd voor o.a. Javier Mas (Spanish laud guitar, acoustic guitar), Michael Chaves (acoustic guitar, bass, drums, percussion) en Zac Rae (piano, cymbal, organ, wurlitzer, vibraphone), die de muziek op een subtiele manier met prachtige accenten voorzien.

geen topper binnen zijn omvangrijke oeuvre, maar een bijzonder welkome aanvulling. een mooi geschenk dat ons dankzij de inspanningen van zijn zoon niet is onthouden. wellicht een beetje een vreemde eend in de bijt, maar toch ook weer niet, want "Thanks for the Dance" laat zich als een volwaardig Leonard Cohen album ervaren.

Album werd geproduceerd door Adam Cohen

de inmiddels 68-jarige Paul van Kemenade is een Nederlandse componist/saxofonist die zijn sporen verdiende in de jazz scene en nam vorig jaar in 2024 met een laatste tournee afscheid van zijn publiek. de man kreeg diverse onderscheidingen, maakte een hele reeks albums onder zijn eigen naam en stond aan de basis van vele samenwerkingen in diverse genres.

ben zelf geen groot jazz liefhebber en niet zo bekend met het genre, maar bij tijd en wijle kan ik genieten van "deze mix van de rijke Afrikaanse volksmuziekcultuur en Europese jazzmuziek".

op dit samenwerkingsalbum staan 4 nummers (1,3,5,7) van Les Freres Guisse, 3 nummers (2,4,8) van Paul van Kemenade en 1 nummer (6) "Land of the Nama" van bassist Eric van der Westen. het repertoire is door beide groepen speciaal voor deze gelegenheid geschreven en gearrangeerd.

mijn voorkeur gaat naar de nummers van de gebroeders Guisse met het rustige, melodieuze "Fouta" met prachtige, meerstemmige zang als prijsnummer, de heerlijke Afrikaanse gitaarklanken en zang die zich vermengen met de fraaie blazerssectie op "Ummo" en het mooi, ingetogen gespeelde "Xeet".

zoals gezegd als niet fervent jazzliefhebber bevallen nummers als "Land of the Nama" en "Second Call" mij een stuk minder, maar de liefhebber zal er wel raad mee weten.

deelcitaat uit de liner notes:

"Les Freres Guisse uit Senegal (trio met de broers Djiby, Cheikh en Aliou Guisse), komen oorspronkelijk uit de Fouta Tooro omgeving in het noorden van Senegal. Ze zingen in verschillende West Afrikaanse talen maar vooral in hun eigen taal: het Pulaar. De muziek is West Afrikaanse folk en vooral gebaseerd op de diverse ritmes van de Toucouleur, een volk dat vnl. in het noorden van Senegal en Mauritanië leeft, waar ook Baaba Maal en Mansour Seck vandaan komen.

Deze samenwerking is in mei 2002 tot stand gekomen toen het Quintet een tournee door Senegal maakte. Er is destijds vanuit de Nederlandse ambassade in Dakar een gezamenlijk concert met Les Freres Guisse en het Quintet op Coree Island (bij Dakar) georganiseerd en deze muzikale ontmoeting smaakte naar veel meer".

heerlijk, authentiek roots/americana album van de in 2012 overleden Levon Helm. een album dat bij vlagen ontroert en waarbij het spelplezier van de muzikanten uit de speakers spat. wellicht zijn beste album, hoewel de opvolger "Electric Dirt" er nauwelijks voor onder doet. "Dirt Farmer" droeg hij op aan zijn ouders Nell & Diamond Helm.

op dit album staan voornamelijk traditionals (tracks 1,2,4,5,10 en 11) plus nummers van Steve Earle 3) "The Mountain", 6) "Calvary" (Byron Isaacs), 7) "Anna Lee" (Laurelynn Dossett), en 9) tracks van Paul Kennerly , 12) "Feelin' Good" een klassieker van J.B. Lenoir, ook bekend van de versie van Ry Cooder van zijn album "Paradise and Lunch" en de prachtige afsluiter van dit album 13) "Wide River to Cross" een nummer van Buddy & Julie Miller.

de uit Arkansas afkomstige Levon Helm was de enige Amerikaan van het legendarische gezelschap The Band, wellicht de beste rootsrock band aller tijden, dat verder bestond uit de Canadezen Rick Danko (overleden in 1999), Garth Hudson (het enige nog in leven zijnde bandlid), Richard Manuel (overleden in 1986) en de vorig jaar in 2023 overleden Robbie Robertson.

hij was samen met Rick Danko en Robbie Robertson 1 van de 3 lead-vocalisten en zong klassiekers als "Ophelia", "The Weight" en "The Night They Drove Old Dixie Down" de hemel in.

Album werd geproduceerd door Larry Campbell & Amy Helm
Recorded at Levon Helm Studios, Woodstock, State of New York

deelcitaat uit de liner notes van de man zelf:

Dear Friends,

quote
The last few years have proven to me that we truly live in an age of miracles. After surgery for throat-cancer in 1998, twenty-eight radiation treatments plus 3 to 4 years filled with the power of prayer and kind wishes, I started to try and sing, doubling Little Sammy Davis and Amy at the Barn Burner shows. In reality this was the second miracle during a hard period of my life. The first was to rebuild the barn studio after it was over eighty percent destroyed by fire. Around this time we also lost my brother Rick Danko. I never thought you would be able to hear the sound of the barn studio again. Now I believe the studio sounds better than ever and my voice is over halfway back. Amy encouraged me to go all the way and try to record some of the family songs from home that we always loved best.

My Mom and my older sister Modena were wonderful soprano, alto and high tenor church singers. My father could play guitar and sing bass and tenor. They taught my baby sister Linda and myself the basics of music and music making. I bought a guitar from Mr. Maurice Gist at "Gist Music Company" in Helena, Arkansas on the payment plan. And after making my sister Linda a washtub bass fiddle, we promptly learned to play our way out of schoolwork and farm chores.
unquote

het laatste studio album van (wijlen) Levon Helm bevat net als de "rootsy" voorganger "Dirt Farmer" (h)eerlijke authentieke "roots" (country/folk/blues) muziek en is qua instrumentatie wat rijker en voller. waar op "Dirt Farmer" meer traditionals stonden, staan er op dit album voornamelijk covers gezongen met de doorleefde, krachtige stem van Levon Helm, die ik samen met Rick Danko tot de beste lead zangers van The Band rekende.

hoogtepunten te over met o.a. het aanstekelijke "Tennessee Jed" (Jerry Garcia/Robert Hunter) van de Grateful Dead, het ontroerende "Golden Bird" een nummer van de Amerikaanse folkzanger Happy Traum, het bluegrass/country nummer "White Dove" (Carter Stanley) van de Stanley Brothers prachtig ingekleurd met accordeon en fiddle, de R&B versie van "Kingfish" met een blazers arrangement van Allen Toussaint dat het origineel van Randy Newman overtreft en de gospel van "When I Go Away" (Larry Campbell).

de slow blues van de 2 Muddy Waters nummers "Stuff You Gotta Watch" en "You Can't Lose What You Ain't Ever Had" en de Pops Staples cover "Move Along Train" overtuigen eveneens. "Heaven's Pearls" is een fraaie ballad, een nummer van de band Ollabelle waarvan zijn dochter Amy de zangeres was. ook het door Levon Helm co-written "Growin' Trade" valt zeker niet uit de toon.

de jazz/blues van de afsluiter "I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free", een nummer van jazz muzikant Billy Taylor werd in de sixties een soort van volkslied voor de Civil Rights Movement en werd o.a. door Nina Simone gecoverd.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor de multi-instrumentalist Larry Campbell, de harmoniezang van Amy Helm en Teresa Williams en een fraaie blazerssectie met o.a. Howard Johnson (tuba) die ook op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meespeelde, van wie het laatst levende bandlid Garth Hudson dit jaar (21-01-2025) kwam te overlijden, maar dat terzijde.

"Electric Dirt" is een ware verademing met oprechte met liefde gemaakte ongekunstelde muziek en maakt benieuwd naar de verzamelaar "The Ties That Bind", dat hier op MuMe slechts 1 stem kreeg.

Album werd geproduceerd door Larry Campbell
Recorded at Levon Helm Studios, Woodstock, New York

Levon Helm R.I.P. 19-04-2012

zijn album met de RCO-All Stars (1977) meegerekend werd dit het vierde solo album van de legendarische drummer/zanger Levon Helm van The Band.

een wisselvallig album met uitsluitend covers dat wat stuurloos overkomt. de pop/rock van "You Can't Win Them All" een co-written nummer van de Engelsman Andy Bown (bekend van de Engelse rockband Status Quo) en "Lucrecia" (Richard Supa) worden geweldig door Levon Helm gezongen maar beklijven niet echt. verder veel in rock 'n roll stijl gespeelde nummers (tracks 4 t/m 6) met o.a. "Get Out Your Big Roll Daddy" (Troy Seals/Roger Chapman van The Family) die wel lekker rocken en swingen maar niet allemaal even sterk zijn. ook de 2 nummers "The Got Song" en "Give a Little Bit" van de Amerikaanse singer/songwriter Tommy Talton zijn weinig memorabel.

de sterkhouders zijn de prachtig gezongen ballad "Even a Fool Would Let Go" (Tom Snow), de uitbundige versie van de klassieker "Willie and the Hand Jive" (Johnny Otis) en de sterke melodie van de afsluiter "God Bless 'Em All" met fraaie harmoniezang.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Roger Hawkins (drums), David Hood (bass), Barry Beckett (keyboards) en Pete Carr/Jimmy Johnson/Wayne Perkins (guitars) plus een blazerssectie. de hierboven genoemde Steve Cropper en Donald Dunn spelen overigens niet mee op dit album.

(wijlen) Levon Helm zou hierna nog 2 prachtige "roots/americana" albums maken, "Dirt Farmer" en "Electric Dirt".

Album werd geproduceerd door Jimmy Johson & Barry Beckett
Recorded at Muscle Shoals Sound Studios, Sheffield, Alabama

de uit Vancouver, British Columbia afkomstige Linda McRae was eerder lid van de vermaarde Canadese roots/alt. rock band Spirit of the West, waarna zij in 1997 voor een solo carrière koos en debuteerde met het album "Flying Jenny" (1997). de opvolger daarvan is "Carve it to the Heart" dat 10 jaar op zich liet wachten.

haar muziek beweegt zich in het genre roots/americana stevig geworteld in country en folk. op dit album staan 9 eigen songs waarvan 3 co-written en een fraaie cover van "The L&N Don't Stop Here Anymore" van het Amerikaanse (Appalachian) folk icoon Jean Ritchie, die wel "Mother of Folk" werd genoemd. dit nummer dat over de sluiting van de koolmijnen in Kentucky gaat, werd vooral bekend in de versie van Johnny Cash en verscheen op zijn "Silver" album.

de alom gerespecteerde Linda McRae die ook workshops organiseert, is een veelzijdige songwriter/muzikante die in Canada meerdere Juno Awards (tegenhanger van de Amerikaanse Grammy Awards) mocht ontvangen. zij staat bekend om de bruisende, levendige optredens met haar band.

Linda McRae beschikt over een expressieve stem met zeggingskracht en veel van haar aanstekelijke up-tempo liedjes worden ingekleurd met o.a. banjo, mandoline en accordeon. met name accordeon liefhebbers worden op hun wenken bediend.

af en toe wordt er wat gas terug genomen, zoals in de ballads "Before the Hereafter" en "Some of My Friends", beide met fraaie harmoniezang of de country wals "Living in the Past with You" een duet met de Canadese countryzanger/songwriter Gary Fjellgaard. 3 hoogtepunten op dit fraaie, gevarieerde album.

Hank Fisher ofwel Washboard Hank (bells, whistles & washboard) die o.a. 4 jaar lid was van de band van Fred Eaglesmith, speelde mee op het nummer "Little Red Shoes"

Album werd geproduceerd door Marc L'Esperance & Linda McRae
Recorded at Heavysonic, Vancouver, Canada

Linda McRae: acoustic guitar, banjo, vocals
Nova Devonie: accordion, vocals
Stephen Nikleva: electric & acoustic guitars, mandolin
Paul Pigat: upright bass
Marc L'Esperance: drums, percussion, jug

zoals hierboven al opgemerkt was het kennelijk de bedoeling om Linda Ronstadt een come-back te bezorgen. dat is goed gelukt met dit album dat een "million seller" werd, met o.a. 4 Jimmy Webb covers (1,6,8 en 10), 3 Karla Bonoff covers (3,7 en 12) en een 2-tal Paul Carrack (co-written) covers waaronder het bekende "I Need You".

de perfect gearrangeerde en geproduceerde pop rock/soft rock muziek zal debet zijn aan de goede verkopen, maar de liefhebber van haar country rock albums uit de 70's zal op dit album bedrogen uitkomen.

deels eens met wat gaucho hierboven schrijft over dit album maar verder "agree to disagree". de songkeuze en de uitvoering daarvan vind ik juist niet zo sterk. van de veelgeprezen songwriter Jimmy Webb steekt de ballad "Adios" er boven uit, maar zijn overige composities zoals "Still Within the Sound of My Voice" en "I Keep It Hid" stellen teleur. hetzelfde ervaar ik met de gekunstelde, gepolijste pop rock van een aantal up-tempo nummers, zoals "Trouble Again" en "So Right, So Wrong" met een weliswaar mooi koor, die mede door de wanstaltig klinkende drums en "over the top" strijkers arrangementen niet willen beklijven.

van de 4 duetten met het stemkanon Aaron Neville (the singing nightingale) werd het bekende "Don't Know Much" een enorme hit. het zijn mooie duetten/melodieen maar persoonlijk voel ik er als luisteraar niets bij.

het origineel van "When Something Is Wrong with My Baby" een soul ballad van Isaac Hayes/David Porter in 1967 een hit voor het soul duo Sam & Dave doet dat wel. zoals ook de meer ingetogen versie van Bonnie Raitt van de fraaie ballad "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) op haar album "Takin My Time" wel emoties oproept.

waar ik haar 3 consistent in dezelfde stijl gespeelde crooners albums, zoals bij voorbeeld "For Sentimental Reasons" wel kon waarderen, ervaar ik dit album als 1 van haar minste.

blijft over de geweldige zang van Linda Ronstadt en de fraaie bijdragen van de gitaristen Andrew Gold, Dean Parks en Mike Landau.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Skywalker Ranch, Marin County & Oceanway Studios, Los Angeles, California

mee eens gaucho dat "Heart Like a Wheel" bij dat gouden trio uit de 70's hoort. mijn voorkeur gaat inderdaad meer naar de country (rock) of "roots/americana" kant van haar werk. prima als jouw voorkeur meer naar de pop kant gaat. in beide gevallen gaat het vooral om Die Stem en die vind ik ook als vanouds prachtig klinken op haar albums in een heel ander genre met Mexicaanse traditionele liedjes "Canciones de Mi Padre" (1989) en "Mas Canciones" (1991), albums waarop los van het feit of dat genre je ligt, zij fabelachtig goed zingt. wens jou alvast luisterplezier met het album "Adieu False Heart", het album waarop zij voor het laatst haar zangkunsten etaleerde. benieuwd hoe jij dat album zal beoordelen.

het derde album van Linda Ronstadt dat zij maakte in samenwerking met Nelson Riddle & his Orchestra. het laatste deel van de trilogie met "What's New" uit 1983 en "Lush Life" uit 1984. net als deze voorgangers is dit album gevuld met jazz, big band, pop/lounge muziek. het zal niet ieder's "cup of tea" zijn. neemt niet weg, dat er op deze albums geweldig wordt gemusiceerd en fantastisch wordt gezongen. de muziek op alle 3 de albums is inwisselbaar. het zal wel met het vorderen van mijn leeftijd te maken hebben, maar ik mag deze muziek bij tijd en wijle graag opzetten. heerlijke "late night music" waar niemand zich een buil aan zal vallen. wat mij betreft vele malen beter dan de "Great American Songbook" albums van bij voorbeeld Rod Stewart. James Taylor zingt een background vocal op de klassieker "Straighten Up and Fly Right" en er spelen befaamde sessiemuzikanten mee, o.a. Don Grolnick (piano), John Guerin (drums) en Plas Johnson (tenor saxophone).

Nelson Riddle was een fameuze bandleider, arrangeur, componist en orkestleider. hij kwam tijdens de opname van dit album te overlijden. de man genoot in thuisland Amerika een enorme status. zijn carrière verliep tussen 1940 en 1980, waarbij hij met vele grote artiesten samenwerkte, o.a. Frank Sinatra, Judy Garland, Nat King Cole en Ella Fitzgerald.

dit "For Sentimental Reasons" album werd net als de voorgaande 2 albums een "million seller" in de States en kreeg wederom een platina status.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded & mixed by George Massenburg at The Complex, Los Angeles, California
( July 10, 1985 - May 16, 1986)

na het geweldige "Canciones De Mi Padre" (1987) en het iets mindere "Mas Canciones" (1991) werd dit het derde Spaanstalige album van Linda Ronstadt. waar op de eerste 2 albums de nadruk op Mexicaanse muziek lag, bevat "Frenesi" voornamelijk Latijns-Amerikaanse muziek in de genres latin, mambo en salsa aangevuld met big band muziek.

de nummers zijn afkomstig van diverse Porto Ricaanse en Mexicaanse componisten, zoals "Piel Canela" van de Porto Ricaanse zanger Bobby Capo, "Verdad Amarga" van de Mexicaanse pianiste Consuela Velazquez, die o.a. het bekende, veel gecoverde "Besame Mucho" schreef.

de romantische ballad "Quiereme Mucho" bekend van de hit versie van Julio Iglesias is in het laag gespeelde tempo overigens niet direct herkenbaar.

de muzikale begeleiding van de big band (The Ray Santos Orchestra) van de Porto Ricaanse bandleider Ray Santos en het Skywalker Symphony Orchestra is feilloos, maar persoonlijk mis ik op "Frenesi" de meer roots georiënteerde klanken van de 2 "Mexicaanse" albums.

perfecte lounge muziek voor in de lobby van een al dan niet luxe hotel, maar wellicht dat de Latin liefhebber deze muziek ook graag in de huiskamer of op de salsa dansvloer zal afspelen.

alle Spaanstalige teksten zijn in het hoesje in het Engels vertaald en bijgevoegd. deze zijn voornamelijk op romantiek gebaseerd en niet erg veelzeggend. eigenlijk ervaar ik "Frenesi" ondanks de perfect gearrangeerde/gespeelde muziek met de gepolijste, wat klinisch klinkende productie ook zo.

Album werd geproduceerd door Peter Asher & George Massenburg

na 3 albums met de band The Stone Poneys werd dit het solo debuut album van de in Tucson, Arizona geboren, destijds 23-jarige Linda Ronstadt. volgens de liner notes wilde zij een country album maken, maar producer Chip Douglas die o.a. albums van The Monkees en The Turtles produceerde was meer van "the pop side of things". het resultaat was een album "that was a mixture of both" met hier en daar een vleugje blues, folk of zelfs country gospel zoals op "We Need a Whole Lot More of Jesus" (Wayne Raney).

2 Dylan covers, de piano ballad "Baby You've Been on My Mind" en een fraaie honky tonk versie van "I'll Be Your Baby Tonight", het met een blues sausje overgoten "Bet No Ever Hurt This Bad" (Randy Newman), een aantal ballads "The Long Way Around" geschreven door Kenny Edwards oud lid van de Stone Poneys en "It's About Time" (Chip Douglas) en een aantal country rock (met pop invloeden) nummers zoals "Silver Threads and Golden Needles" een country song dat in 1956 voor het eerst werd opgenomen door Wanda Jackson, "A Number and a Name" en "The Only Mama That'll Walk the Line".

"The Dolphins" is een cover van een nummer van de folkie Fred Neil. de hierboven niet genoemde folky bonustrack "It Won't Be Easy" (composer unknown) met fraaie harmoniezang is 1 van de hoogtepunten op dit onsamenhangende album. blijft de geweldige zang van Linda Ronstadt die veel goed maakt.

bij de liner notes worden vreemd genoeg geen muzikanten genoemd, behalve de vermaarde pedal steel gitarist (wijlen) Buddy Emmons.

citaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"From Hand Sown..Home Grown" onward Linda Ronstadt evolved as a musician until she captured the audience she deserved. with "Heart Like A Wheel", she ended her tenure with Capitol on a high..and her stock would continue to rise"

het vijfde solo album van Linda Ronstadt betekende haar commerciële doorbraak. het up-beat "You're No Good" werd in de States haar eerste nummer 1 hit en het eveneens up-beat "When Will I Be Loved" (Phil Everly) bereikte daar een 2e plaats in de hitlijst. haar cover van het traditionele country liedje "I Can't Help It" (Hank Williams) werd een hit in de "country charts".

los van deze oude standards waaronder ook de ballad "It Doesn't Matter Anymore" (Paul Anka), viel de keuze op nummers van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Willing" (Lowell George),
"You Can Close Your Eyes" (James Taylor) en "Faithless Love" (John David Souther) dat hij 2 jaar later zelf zou opnemen op het album "Black Rose" (1976).

stuk voor stuk schitterend uitgevoerde en prachtig gezongen ballads. ook het veel gecoverde "The Dark End Of The Street" een klassieker van Dan Penn & Chips Moman en "Keep Me From Blowing Away" van de country singer/songwriter Paul Craft vallen in die categorie. dit nummer verscheen eerder in 1973 op het album "Act Two" van het bluegrass gezelschap The Seldom Scene met John Starling die op dit nummer meespeelde op akoestische gitaar.

een consistent country (pop) rock album met teveel hoogtepunten om op te noemen, maar de titeltrack "Heart Is Like a Wheel" (Anna McGarrigle) hoort hier zeker bij.

een hele waslijst aan sessiemuzikanten speelde mee, o.a. haar oude Stone Poneys maatje Kenny Edwards, Andrew Gold, David Lindley, Sneaky Pete Kleinow, Russ Kunkel, J.D. Souther, Herb Pedersen en Jimmie Fadden. Don Henley en Glenn Frey die prominent meespeelden op 1 van de voorgaande albums "Linda Ronstadt" speelden op dit album alleen mee op de afsluiter "You Can Close Your Eyes".

Album werd geproduceerd door Peter Asher

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Released in November 1974, "Heart Like A Wheel" pulls together the disparate influences and inflections of Ronstadt's music into a synergistic whole. Asher's production approach deserves some credit. Val Garay's clean, intimate engineering and Andrew Gold's Beatles-influenced instrumental arrangements further enhance the album's appeal. Ultimately, though, Ronstadt's deeply emotional delivery of the songs are what make "Heart Like A Wheel" great. Even beyond the hits, this album is loaded with outstanding, diverse material"

na de 2 wisselvallige voorgangers komt dit derde album van Linda Ronstadt een stuk coherenter over. eens met goldendream dat dit haar eerste echte voltreffer is met 10 prima gekozen covers in een fraaie productie met alle ruimte voor haar prachtige stem.

een aantal country klassiekers zoals "Crazy Arms" (bekend van Ray Price), "I Still Miss Someone" (Roy Cash Jr./Johnny Cash) en "I Fall to Pieces" (Harlan Howard/Hank Cochran) dat eerder in 1961 een hit werd voor Patsy Cline worden afgewisseld met de traditional "Ramblin' Round" (Woody Guthrie/Huddie Ledbetter) en songs van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Rock Me On The Water" (Jackson Browne), "I Won't Be Hangin' Round" (Eric Kaz), "In My Reply" (Livingston Taylor, de broer van James), "Birds" (Neil Young) en "I Ain't Always Been Faithful" (Eric Andersen).

het album vormt een mooie eenheid met voornamelijk prachtige ballads en enkele mid-tempo liedjes met slechts 1 wat steviger rockend nummer, de afsluiter "Rescue Me" (Charles Smith/Raynard Miner), dat in 1965 een nummer 1 r&b hit was voor soulzangeres Fontella Bass.

favoriete nummers "Rock Me On The Water", "I Still Miss Someone", "In My Reply" en het sfeervolle, weemoedige "Ramblin' Round".

onder de vele sessiemuzikanten bevinden zich o.a. John Boylan (guitar), Buddy Emmons/Sneaky Pete Kleinow (pedal steel), Glenn Frey/Bernie Leadon (guitar, backing vocals), Don Henley (drums, b.v.), Randy Meisner (bass, b.v.), Gib Guilbeau (fiddle), Herb Pedersen (banjo, guitar, b.v.) en John David Souther (vocals).

deze zorgen voor een fraaie muzikale omlijsting met een glansrol voor het fiddle spel van Gib Guilbeau (nummers 2,4,6 en 7).

op "Linda Ronstadt" lijkt zij haar definitieve vorm te hebben gevonden. aangezien 4 sterren aan de lage kant is en 4,25 sterren niet mogelijk is toch maar 4,5 sterren voor dit pracht album.

Album werd geproduceerd door John Boylan

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Ronstadt continued to work toward the perfect hybrid of country and rock sounds in her music and soon became part of the burgeoning scene centered around Los Angeles' Troubadour nightclub. At this now legendary venue she met John Boylan, whose tastes as a musician and producer (of the Association and the Dillards, among others) resonated with Linda's. After agreeing to produce her next album, he began to assemble a backup band for her in the spring of 1971. He ended up recruiting Glenn Frey, Don Henley, Randy Meisner and Bernie Leadon (who together later soared off to become the Eagles). Honing their sound live, Linda and her band went into the studio with Boylan to cut the tracks they would release on 1972's "Linda Ronstadt".

Firing on all cylinders now, it seemed only a matter of time before Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her"

"Living in the USA" werd 1 van haar best verkochte albums. liefst 5 (1,3,4,7 en 10) van de 10 nummers verschenen als single. een album waarop de country rock van haar eerdere albums ver te zoeken is.

het pittig rockende "Back in the USA" (Chuck Berry) dat overigens niet a la Chuck Berry rockt, kan als een eerbetoon aan de man worden beschouwd. niet haar beste cover dat gevolgd wordt door de matige American classic "When I Grow Too Old to Dream" (Sigmund Romberg/Oscar Hammerstein) een spaarzaam geinstrumenteerde piano ballad, een nummer uit 1934 dat eerder in 1961 door Doris Day werd gecoverd. wat mij betreft een vreemde eend in de bijt.

het aanstekelijke "Just One Look" in 1963 een top 10 hit voor r&b/soul zangeres Doris Troy die dit nummer mede schreef behoort samen met de mid-tempo covers van "All That You Dream" (Paul Barrere/Billy Payne) en "Mohammed's Radio" (Warren Zevon) tot de sterkhouders.

van de andere ballads "Alison" (Elvis Costello), "White Rhythm & Blues" (J.D. Souther) en "Blowing Away" steekt de laatste er boven uit. een nummer van singer/songwriter Eric Kaz eveneens gecoverd door Bonnie Raitt op haar album "Home Plate" (1975).

de iets te gladde, gepolijste covers van "Ooh Baby Baby" (Smokey Robinson) en de Elvis Presley klassieker "Love Me Tender" hoe goed gezongen ook ervaar ik samen met track 2 persoonlijk als missers.

op dit album speelden veel bekende namen uit de Linda Ronstadt entourage mee, o.a. Peter Asher, Kenny Edwards, Russ Kunkel, Don Grolnick en de vermaarde gitaristen Dan Dugmore en Waddy Wachtel. saxofonist (wijlen) David Sanborn is te horen op "Alison" en "Ooh Ooh Baby".

ergens tussen de 2,5 en 4,5 sterren zoals hierboven vermeld lijkt 3,5 sterren mij een terechte score voor dit album dat geen hoogvlieger is binnen haar oeuvre.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, California

een semi-klassieker uit de seventies. een album dat een soort van gouden trio vormt met haar albums "Heart like a Wheel" (1974) en "Simple Dreams" (1977). liefhebbers van country-rock die destijds ook luisterden naar de vroege albums van de Eagles en Jackson Browne wisten er wel raad mee. David Lindley bekend van zijn werk met de laatste, speelt fiddle op tracks 1, 8 en 9.
een consistent album met een prima song collectie, met voor mij als enige dissonant het nummer "Heat Wave". achteraf was dat nummer wellicht een voorbode van de muziek die zij ging maken op latere mainstream pop albums "Living in the USA" en "Mad Love". albums waarbij ik afhaakte. overigens maakte zij in 1995 nog het prima album "Feels Like Home", dat het niveau benaderde van het eerder genoemde trio albums.

de cover list van "Prisoner in Disguise":

1. Love is a Rose - Neil Young
2. Hey Mister, That's Me upon the Jukexbox - James Taylor
3. Roll Um Easy - Lowell George
4. Tracks of My Tears - William Robinson, Mary Tarplin, Warren Moore)
5. Prisoner in Disguise - John David Souther
6. Heat Wave - Holland, Dozier, Holland)
7. Many Rivers to Cross - Jimmy Cliff
8. The Sweetest Gift - J.B. Coats
9. You Tell Me that I'm Falling Down - Anna McGarrigle, C.S. Holland)
10. I Will Always Love You - Dolly Parton
11. Silver Blue - John David Souther

Album werd geproduceerd door Peter Asher, die een paar jaar later tevens haar meest succesvolle album "Simple Dreams" (1977) zou produceren
Recorded February - June 1975 at the Sound Factory, Los Angeles, California

Very special thanks to Andrew Gold for all his help schrijft Linda Ronstadt in de liner notes

het tweede solo album van de destijds 24-jarige Linda Ronstadt bevat zoals van haar bekend wederom uitsluitend covers.

zou de muziek op dit album zelf geen country rock noemen maar eerder een mix van country, folk en pop.
een 3-tal ballads "Are My Thoughts with You" (Mickey Newbury) overgoten met een gospel sausje, de pop ballad "I'm Leavin It All Up to You" een nummer van het r&b/rock duo Don & Dewey, dat eerder in 1963 een Amerikaanse nummer 1 hit werd in de versie van Dale & Grace en het prijsnummer "Long Long Time" van de Texas singer/songwriter Gary White van wie zij eveneens het stuk mindere "Nobody's" coverde. samen met "Mental Revenge" van de country grootheid Mel Tillis en de pop rock van "Will You Love Me Tomorrow" (Goffin/King) zijn dit minder aansprekende nummers.

favoriete tracks behalve "Long Long Time", de folk ballad "Louise" (Paul Siebel) ook bekend in de versie van Bonnie Raitt, het melodieuze, merendeels akoestisch gespeelde "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) en de country gospel van de traditional "Life is Like a Mountain Railway" met fraaie harmoniezang.

de muzikale begeleiding op "Silk Purse" is afkomstig van de "progressive country rock" band Area Code 615, een collectief van sessiemuzikanten uit Nashville.

Album werd geproduceerd door Elliott Mazer (o.a. bekend van zijn vele producties van Neil Young albums)
Recorded at Cinderella Sound & Woodland, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Despite its better tracks, the album (Hand Sown, Home Grown) overall doesn't quite afford a clear picture of Ronstadt's promise. Increasingly drawn to country, she sought to capture a rootsier sound on her next album. To that end, she tapped Elliot Mazer to produce her second solo release, 1970's "Silk Purse". Mazer had been recommended to Linda by Janis Joplin, who'd worked with him on her "Cheap Thrills" album"

haar achtste album "Simple Dreams" werd een millionseller in de States. in het kielzog van dit succes verschenen er liefst 5 singles van dit album, t.w. tracks 1, 5,6,7 en 9. haar cover van de Buddy Holly song "It's So Easy" werd een nummer 5 hit in de U.S.A.

als liefhebber van haar countryrock met pop invloeden, werd dit ook een beetje mijn afscheidsalbum van haar muziek, hoewel zij vele jaren later nog een prima album "Feels Like Home" (1995) in dit genre maakte.

de covers op dit album zijn als volgt samengesteld:

1. It's So Easy - Buddy Holly & Norman Petty
2. Carmelita - Warren Zevon
3. Simple Man, Simple Dream - John David Souther
4. Sorrow Lives Here - Eric Kaz
5. I Never Will Marry - Traditional
6. Blue Bayou - Roy Orbison & Joe Melson
7. Poor, Poor Pitiful Me - Warren Zevon
8. Maybe I'm Right - Robert Wachtel
9. Tumbling Dice - Mick Jagger & Keith Richards
10. Old Paint - Traditional

van Buddy Holly coverde zij eerder "That'll Be the Day", van J.D. Souther "Prisoner in Disguise" en "Silver Blue" en van een andere Amerikaanse singer/songwriter uit die tijd Eric Kaz "Cry Like a Rainstorm", een track die al eerder werd gecoverd door haar collega Bonnie Raitt. Eric Kaz maakte 2 solo albums en was kortstondig lid van de country rock band American Flyer, een band die hij destijds formeerde samen met Craig Fuller bekend van de groep Pure Prairie League. de vermaarde sessiegitarist Waddy Wachtel excelleert op elektrische en slide-gitaar in de up-tempo tracks "Poor, Poor Pitiful Me" en "Tumbling Dice".

Andrew Gold die nadrukkeliljk aanwezig was op haar album "Prisoner in Disguise" werkte niet mee aan "Simple Dreams". hij had haar begeleidingsband verlaten voor een succesvolle solo carrière. zijn rol werd overgenomen door Kenny Edwards.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sound Factory, Hollywood, California

de muzikanten op dit album:

Linda Ronstadt: vocals, acoustic guitar (tracks 5 & 10)
Dan Dugmore: acoustic guitar, electric guitar, steel guitar
Waddy Wachtel: acoustic, electric & slide guitar
Kenny Edwards: bass, mandolin
Rick Marotta: drums, syn-drums, shaker
Don Grolnick: clavinet, organ, acoustic & electric piano, piano
Charles Veal: violin
David Campbell: viola
Dennis Karmazyn: cello
Richard Feyes: double bass
Mike Auldridge: dobro
Dolly Parton: harmony vocal (track 5)
Peter Asher: tambourine, maracas
Peter Asher, Kenny Edwards, Linda Ronstadt, Waddy Wachtel, Don Henley (track 6), Larry Hagler, John David Souther (track , Herb Pedersen (track 10): background vocals

een 2-cd compilatie met alle 4 albums die Linda Ronstadt voor het Capitol label maakte. ooit voor een habbekrats op een beurs aangeschaft vanwege de destijds moeilijk verkrijgbare eerste 2 albums.

disc one
nummers 1 t/m 11 album "Hand Sown, Home Grown" (1969)
12. bonus track "It Won't Be Easy" (composer unknown) een prachtig folky nummer met fraaie harmoniezang

nummers 13 t/m 22 album "Silk Purse" (1970)
23. bonus track een "Nashville version" van "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) dat niet veel afwijkt van de album versie

disc 2
nummers 24 t/m 33 album "Linda Ronstadt" (1972)
34. bonus track "Can It Be True" (Fred Karlin/Tylwyth Kymry) weinig memorabel
35. live bonus track "Kate" (composer unknown) stevig rockend waarop zij de lead zang vermoedelijk met John David Souther deelt
36. live bonus track "Long Long Time" een mooie, ingetogen versie van deze ballad (Gary White) die eerder in een studio versie op "Silk Purse" verscheen

nummers 37 t/m 46 album "Heart Like a Wheel" (1974)

3,5 sterren voor "Hand Sown, Home Grown" en "Silk Purse"
4,5 sterren voor "Linda Ronstadt"en "Heart Like a Wheel"

tussendoor verscheen haar album "Don't Cry Now" (1973) waarover de liner notes het volgende melden:

"It seemed only a matter of time before Linda Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her. First though, she had to contend with management changes and move from Capitol to Asylum Records. Midway through "Don't Cry Now", her first Asylum album, Peter Asher stepped in to help finish several tracks. Renowned for his production work with James Taylor, Asher came on board as Linda's manager and went on to produce the seminal "Heart Like a Wheel", her final album for Capitol"

ben niet zo'n liefhebber van de pop rock of soft rock richting die Linda Ronstadt vanaf de 80's insloeg, maar dit merendeels "laid back" album valt na meerdere luisterbeurten alsnog alleszins mee.

van de covers steken "When We Ran" en "Icy Blue Heart beide nummers van John Hiatt en "If I Should Fall Behind" (Bruce Springsteen) er boven uit met als goede tweeden de ballad "Cry 'Til My Tears Run Dry" (Pomus, Shuman, Fagin), "Heartbreak Kind" (Paul Kennerley) het enige nummer dat nog iets weg heeft van haar vroegere country-rock sound en de mooie melodie van de afsluitende ballad "Dreams of the San Joaquin". de Dylan cover is fraai maar doet ook naar het origineel verlangen.

"Give Me a Reason" een nummer van de Jamaicaanse zangeres Marion Hall en de ballads "I Go to Pieces" en "Damage" met background vocals van de 3 Venice broers (Michael, Mark en Kip Lennon) beide nummers van Waddy Wachtel beklijven niet.

oudgediende Bernie Leadon droeg aan dit album bij op akoestisch/elektrische gitaar en mandocello en fraaie harmony vocals op "Heartbreak Kind" en "Icy Blue Heart".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Mike Campbell, Howie Epstein en Benmont Tench (alle 3 van Tom Petty & The Heartbreakers), Bob Glaub, Russ Kunkel, Ethan Johns, Waddy Wachtel, Dean Parks en Andy Fairweather Low.

geen topper binnen haar oeuvre maar zoals hierboven eerder vermeld een degelijk album met een aantal uitschieters en een aantal mindere nummers. van haar albums uit de 90's is het album "Feels Like Home" (1995) mijn persoonlijke favoriet.