Vind deze toch een stuk minder dan zijn debuut, alhoewel hier ook een pak vette nummers op staan. Vooral de eerste 7 zijn sterk, daarna zakt het een beetje in totdat je bonustrack We Are Glass tegenkomt, wat natuurlijk een Numan klassiekertje is.

Deze weer even aan het herbeluisteren, maar dit is toch wel wat vetter dan ik me kon herinneren eigenlijk. Zeker gezien de tijd snap ik opeens de verbijstering van acts als Human League en Fad Gadget die zich zaten te slaan toen ze dit fenomeen opeens op top of the pops zagen staan. Terwijl iedereen lekker in de vibe van Kraftwerk aan het pielen was en experimenteren kwam Numan opeens met een imposante en donkere sound en dito uiterlijk en was synth ineens erg cool geworden. Hoogtepunten zijn zeker Metal en M.E. naast de hit Cars. Ik was alweer vergeten dat Basement Jaxx hun sample had gejat van M.E., maar het origineel slaat in dit geval de nieuwere track, en ik vind die track van Basement Jaxx al één van de beteren in het populaire dancegenre.

Prima EP, heb hem nu een aantal keer geluisterd.. geluid ligt dicht aan tegen de artiesten die schijnbaar hebben meegewerkt aan dit project, zoals Autechre.. iets statischer zo nu en dan, dat wel. Nummertje 3 is mijn favoriete track.

Deze heb ik heel lang onder een verzamelaar uit die tijd gerubriceerd, kwam er laatst achter dat ik iedere track hierop ken (en goed ook!). M.i. juist een mindere van Gescom, beetje gedateerd en stroefjes.

Verdomd lekker plaatje! Alhoewel het redelijk te vergelijken is met stuff op Hymen en wat daar weer op lijkt is dit toch behoorlijk verrassend op een of andere manier. Het is wat directer, maar tevens ook met wat onverwachtse wendingen en geluiden. Soms lijkt het weer terug te vallen op voorspelbaarheid en bijna de gewone dance electronica in te gaan, maar dan geeft Ginormous er meteen een draai aan waardoor het weer geheel eigen gaat klinken. Fascinerend effect. Nog wat luisterbeurten zullen uitwijzen of ik het ook daadwerkelijk blijf vinden, maar tot nu toe verveelde hij nog geen seconde.

Ajjj! Ginormous zit op Ant-Zen en dat is slecht nieuws in dit geval! Wat een tegenvaller! Evenals andere electronic artiesten heeft Ginormous bedacht om het meer in de klagerige post-rock te zoeken, BAD idea! Er komen lamstralerige vocalen voorbij, de gitaar wordt soms opgepakt en er zit nauwelijks swung of spanning in de nummers Erg jammer, na de veelbelovende vorige plaat. Er staan hier en daar nog wel wat aardige tracks op, zoals de afsluitende twee.. maar al met al iets dat ik niet veel meer ga draaien.

Moet toch zeggen dat dit vet is, ondanks sommige gladde commerciële uitstapjes die deze artiest maakt. De combinatie van glitterhouse en diepe dubstep en vooral de onconventionele benadering in sommige tracks zorgen voor een soort van drang om weer opnieuw te luisteren. De plaat begint al met een track die dreigt uit te barsten in iets hectisch en zwaars, maar de track blijft bij de opbouw, origineel. En misschien is het punt ook wel duidelijk: de opbouw maakt de track, niet de explosie. Vaak vind ik die nu juist wel het vetst, maar hier stoort het niet. Leuke ontdekking.

Uitstekend dnb plaatje in de lijn van Metrik, Sub Focus e.d. wel een stukje commerciëler en liever, maar prima opzwepende beats.

Een wat uitgebreider recensie over een van mijn favoriete platen allertijden, mede omdat er te weinig aandacht uitgaat naar electronica op de site (OH), maar ook omdat ik hem net weer heb beluisterd in alle rust en mijn conclusie dat deze plaat in mijn top3 thuishoort weer heb horen gerechtvaardigt worden!
Pallid is de gedroomde starter, begint haast kerkelijk en religieus qua sfeer en tonen.. gaat naadloos over (zoals iedere track op deze prachtplaat) in Distance, wat ook weer een stukje goddelijke noizy ambient is.. vanaf daar wordt de spanningsboog van eigenlijk de hele plaat steeds verder opgevoerd met het meer dan meesterlijke Song23, waar de verschillende laagjes en gevoelsstootjes al bijna niet meer te tellen zijn. Het hoogtepunt voor mij vormt de briljante overgang van Invert naar de tweede Untitled naar één van de beste tracks Chrometaphor, hier zit het kippenvel al tot voorbij de kruin. Dat nummer waved ook heerlijk uit met een paar onderliggende industriele uitstoten uit een verre toekomst of parallel universum in Scratch, om dan weer te pieken in Displacement (vanaf het middengedeelte wordt het eigenlijk sowieso één voortreffelijke soundtrack). Deze magistrale SF-opus wordt met Atomontage en vooral Done Processing (waarin ik steeds een beat alà Aphex Twin AW 88-92 in verwacht) afgesloten.. serene rust en meditatie! Een mix van aphex twin met de sfeer van dead can dance vormt dit zo af en toe, en allerlei andere pioniers die ik zo nu en dan kan thuisbrengen (soms wat Tangerine, Vangelis, ea.). Maar te eigen en prominent om er een ander label op te plakken dan wat het is, Gridlock's beste!

Na het beluisteren besefte ik opeens in bange vrees waarom het duo er mee is gekapt: het is namelijk áf! Ik zie ze met dit concept niet een nóg betere plaat maken, dit is de vervolmaking van hun geluid. Ik ken alles van ze en in deze plaat is alles tot volledige ontwikkeling gekomen en zit alles wat eventueel in eerdere aanzetten nog miste. Maar zolang deze gelukzalige trip intact blijft voor mij hoeft er ook niet zonnodig iets overheen eigenlijk.