Extreem electronic album! Ik heb overigens de extended versie met 20 tracks.. misschien kan ik dat nog even aanpassen. Maar erg zwaar en donker werkje dit, waar niet makkelijk doorheen is te komen, zelfs voor deze liefhebber van zware beats en synths. Toch staat er veel op wat niet echt geslaagd is en lijkt de act wat te experimenteren met sounds zonder duidelijk to the point te komen. Hun opvolger is veel evenwichtiger en bevat ook meer hoogtepunten. Toch is dit voor de doorbijters wel een aanrader, want extreem in zijn genre.

Erg vette plaat dit! Het is pure agressie en energie, maar wel zo gewiekst in elkaar gedraaid dat het beslist nergens voorspelbaar wordt. De volle stomp in je maag wordt al gelijk bij het eerste nummer uitgedeeld, een perfect stukje breakbeat dat eens niet rust op de aloude amen breaks of wat daar dan ook verder onder verstaan wordt, dit is DnB die veel moderner en vooral mechanischer en bruter klinkt dan het type wat een beetje van de hiphop, dub, jazz en andere zwarte muziek snoept. Dit is de wereld der electronica. Meest vergelijkbare act vind ik DJ Hidden, die niet voor niks een remix voor zijn rekening neemt, wat overigens ook één van de vetste tracks is op deze plaat, die geen zwakheden kent verder. Een andere uitschieter is beslist het 3e nummer, dan heerlijke tribal-like onderdrums heeft, waardoor je bijna tomeloos moet gaan bewegen vanaf je hoofd naar de rest van je lichaam. Fuck, wat een rush! Wat mij betreft zowat het beste dat DnB te bieden heeft naast genoemde DJ Hidden, waarvan ik nu ook de rest aan het ontdekken ben geslagen. DnB is back en hoe!

Toch goed dat ik deze nog eens heb opgepakt na bijna twintig jaar. Behoorlijk vette plaat, agressief en lekkere beuk voor je kop. Burn My Eyes overtreft dit niet en Davidian al helemaal niet, maar sommige nummers zitten wel dichtbij het niveau van Burn My Eyes. Eerste nummer is meteen retevet en mijn favoriet is Aesthetics of Hate, heerlijk agressieve track!

Best een aardig plaatje deze nieuwe machinecode, maar wel een tegenvaller t.o.v. hun vorige platen en ook weinig vernieuwend eigenlijk. Het tempo is er flink af gegaan en het is weer meer dubstep alà hun debuut, maar daardoor heeft het ook wat aan variatie ingeboet. Verder zijn de gebruikte geluiden en samples niet zo innovatief en dreigend als dat ze het eerder gedaan hebben. En er springen eigenlijk maar weinig tracks uit als echte opzwepende knallers, het is allemaal nogal matjes eerlijk gezegd. Voor iemand die ze niet kent zal het misschien een leuke plaat zijn, maar voor iemand die hun eerdere 3 platen kent is het een lichte tegenvaller.

Een stuk minder dan zijn voorganger, maar nog erg genietbaar. Er staan enkele hoogst oorspronkelijke tracks op die bewijzen dat dit een act is om rekening mee te houden. Maar er staat ook veel op wat je al eerder hebt gehoord en beter. Het lijkt een beetje light af en toe. Een track als Ready maakt daar weer veel veel goed aan! Wat een vette track en ultiem DnB erfstuk! Iedereen moet de plaat alléén al horen vanwege deze track! Heerlijk. De rest is niet slecht, maar MC kan beter.

Ben hier niet zo kapot van, het is een beetje DnB die weer naar zijn urban roots terugkeert. De vibe is op zich wel oké, maar ik ben toch een beetje uitgeluisterd op dit soort DnB. De bassen mogen voller, de beats agressiever en de gehele sfeer mag duisterder. Ik mis de energie die bijv. Chase & Status wel heeft.

Lekkere plaat! Ik snap waarom hij echter niet enorm hoog scoort.. want wel erg onevenwichtig, sommige tracks zijn bijna standaard techno, terwijl andere een heerlijke duik zijn in het bijeen brengen van strakke beats en coole bijna dansbare electronic. Tussen die uitersten speelt dit zich af. De matige tracks zouden kunnen zorgen dat men deze plaat skipt of niet zo vaak draait. Voorlopig 3,5*

Heerlijke plaat dit, valt in de lijn van hun voorganger.. misschien wat evenwichtiger en ook wat duisterder. Eigenlijk is Marching Dynamics een vrij toegankelijke act binnen de experimentelere electronic.. een soort fusie van de techno en andere dance en de steviger idm. Ook hier staan een aantal flink swingende nummertjes op net zoals op Nailsleeper. Maar een plaatje wat je vooral lekker op je ipod moet hebben op weg naar je werk of onderweg naar een leuk stapavondje.

Na een paar keer beluisteren moet ik helaas concluderen dat het minder is dan het voorgaande werk. Er zit een soort van lome gelatenheid in deze plaat itt de spanning van de vorigen. Ook de gastzangers zijn lang niet altijd even boeiend, alhowel Albarn me nu wel begint mee te vallen. Maar het is af en toe ook wel een beetje saai en lusteloos. Kortom: de plaat heeft wel de kwaliteit van een MA release, maar mist de verrassing ervan.

Een uitgebreider stuk over deze plaat, die nu al vele jaren mijn top10 siert... lastig. Waarom vind ik dit geweldig? Het zijn niet de scheurende gitaren, manische drums of prachtige zangstemmen in ieder geval, want die heeft MA niet.
MA heeft wel een aantal buitengewoon getalenteerde studioproducers binnen de gelederen, die werkelijk elk geluid binnenstebuiten draaien en uiteindelijk met de meest ijzingwekkende samples, keyboards en wat al niet meer in de knoppendozen en dradenkasten zit op de proppen komen

Waren hun eerdere platen nog speels, mellow en relaxed, met een duidelijke urbanvibe en de befaamde triphop-signatuur, op Mezzanine slaan de heren een geheel andere koers in. Duister, onheilspellend en broeierig. Vooral het laatste woord vind ik erg van toepassing op de muziek van MA. Er rommelt van alles onder het oppervlak, wat vals egaal lijkt, maar af en toe flink kringen maakt! Ieder nummer zit tot in de perfectie in elkaar en vormt een steentje in dit bouwwerk, wat het meest wegheeft van een grote aftertrip op een rokerige afterparty.. de partydrugs zijn nog actief, maar langzaam trekt de nevel weg en zie je spoortjes van real-life gekte en ellende opduiken. Dit is beslist een plaat in het cynische post-ecstasy tijdperk, toen de grootste pret er wel af was en mensen langzaam door het vernis van de massahype en de loze love-illusie heen begonnen prikken. Althans de mensen van MA, stel ik me zo voor

De plaat begint al meteen met donkere onderaardse slepende beats van Angel, met een vrij rock-georienteerde climax. Mooi, etherisch, maar inktzwart. Daarna komt meteen een van de hoogtepunten, Risingson, broeierigheid ten top! Precies wat ik net beschreef over die aftertrip/party ervaring.. het zit er allemaal in! "Boy-like people, make me toy-like" prachtig! Ook de afwisseling met het fluisterende stemgeluid (Horace Andy) en de bijna onmenselijke diepe tweede stem, kippenvel mensen! Teardrop is eigenlijk een buitenbeentje, liefelijk wiegeliedje van Elisabeth Fraser van Cocteau Twins met een onaardse lichtheid. Mooi, maar breekt de sfeer eigenlijk een beetje.. Het nummer daarna trekt je er gelijk weer in echter! Inertia Creeps is ook een meesterlijk nummer, traag, meanderend, bijna tribal. Heerlijk tripnummer. Daarna komt een lekker muzikaal intermezzo, vrij upbeat. Gevolgd door Dissolved Girl, met een zangeres die ook naadloos de sfeer aanvult van de broeierigheid en het thema van de afterparty Man next door is een reggae-achtige bedoening, maar wel prima in cue met de donkere atmosfeer van deze plaat. Een donker stukje dub dus, zoals Sly & Robbie of Aswad dat zouden omschrijven. Leuk detail: hier zit een sample van The Cure in verweven (dripdripdripdrip). Goed nummer! Daarna Black Milk, een redelijk upbeat nummer, weer met Fraser aan de vocals, zou zo op "Protection" kunnen. Desalniettemin toch zwaarder en meer inline met de plaat dan Teardrop imo. Het titelnummer is wellicht een van de meer broeierige nummers op de plaat, met weer die afwisseling tussen gefluister en die streng klinkende diepe stem. Group Four is een heerlijk doortrippend nummer, triphop ten top! Afwisseling tussen de twee zangeressen van de plaat, Andy.. prachtig nummer, lichter dan de rest en bijna een soort verzoening op de plaat na wat roerige momenten Daarna krijgen we de uitluiding weer in dezelfde trant als het intermezzo Exchange.. beetje blue lines-achtig zelfs. Maar het kabbelt heerlijk weg naar een welverdiende rust na een enerverende luistersessie.

Een monumentale plaat! Zoals ze in dat genre, of in welk ander genre, maar zelden worden gemaakt. Als alle "zwarte" muziek zo zou klinken zou ik er meteen hooked aan zijn.. Een retedikke 5* en deze plaat zal altijd in mijn geheugen blijven hangen, ook al staat hij misschien ooit niet meer bij mijn top10 (wat natuurlijk ook maar een arbitrair concept is )

Afsluitend kan ik zeggen (Risingson):
"... And now's about the time you gotta leave all These good people...dream on ..."

Best een lekker plaatje, alhoewel niet te bijzonder verder. Gewoon lekker doorraggende dubstep met vette bas en de gebruikelijke donkere sfeer en "mroaw mroaw" geluiden. Na een paar keer luisteren weet je het wel en dan is het een aardig plaatje om zo nu en dan even aan te zetten. Maar bij de absolute top hoort dit zeker niet, daarvoor is het toch iets te standaard en heb ik het allemaal net iets te vaak eerder gehoord en beter. Die track met Chaos Reigns is wel vet inderdaad!

In de categorie chille electronica is dit best goed, de plaat is behoorlijk gevarieerd, alle ingrediënten kloppen bij elkaar en hij dut geen moment in. Verwacht geen dansvloer knallers, maar een ingehouden en afwisselend plaatje met verwijzingen naar meerdere genres.

Heerlijk dance album! Eigenlijk vind ik Metrik al net zomin bij DnB te plaatsen als Knife Party, Pendulum of Sub Focus en aanverwante artiesten. Ze maken hun eigen versie dansbare en energieke muziek en putten daarbij uit voorgaande decennia, zeker de 90s niet te vergeten! Dat maakt tot een toegankelijke en energieke mix die zo nu en dan op menig dansvloertje niet zou misstaan. Veelzijdigheid staat bij al die acts voorop, niet beperken tot één subgenre. Gravity is echt hemels, met een intro dat me erg aan 80s blade runner era doet denken op een of andere manier.

Metrik wat duidelijker DnB hier, maar wel de commerciële en dancevloer georiënteerde versie. Plaat hierna is een stuk memorabeler, maar deze is absoluut lekker.

Ik luister deze nu voor het eerst, en een aantal nummers steekt nu al dwars door mijn middenrif! Potdikkie, zou er nog leven zitten in triphop? Dit is bijna Massive Attack on amphetamines! Prima plaatje dus! Ik zal nog een keer moeten luisteren om definitief te oordelen, maar een 4* zit hier zeker wel in. Vet geluid. Als dit dubstep heet kan ik daar mee leven

Hymen een briljant label? Ja, dacht het wel!! Nog een meesterwerkje van deze stal, die voor electronic begrippen natuurlijk al sinds de prehistorie meedraait en steeds weer oog heeft voor buitengewoon getalenteerde electronic acts. Dit Millipede is weer geen uitzondering! Komt traag en slingerend op gang zoals de arthropode waar de act naar vernoemd is ook doet. Maar al naar gelang komen er lichtjes aan de horizon, wordt de boel sneller en krakender. Donker blijft het door de hele plaat heen, maar niet op verstikkende manier. Geen enkel nummer is zwak, zelfs zo erg niet zwak dat meneer Orbit ernstig aan de maximale score zat te denken bij de derde keer luisteren.. maar ik houdt nog even een halfje in reserve. Maar t kan best zijn dat ik als roepende in deze electronic-loze woestijn die musicmeter heet terugkom om hier gewoon pats boem een volle 5***** aan te geven! En god mag weten dat deze act dat veel meer verdient dan menig aanpielend suf rockbandje (waar al sinds de vorige eeuw niets meer gebeurt).

Aparte release van Millipede, waar zijn eerste nog een typische gruizige electronic release was, is dit meer een soort van sonische plattegrond van alllerlei invloeden en geluiden. Veel ruwer en minder gestructureerd. Daardoor moet ik helaas concluderen dat het ook allemaal wat minder beklijft. Het zijn tracks die je op de achtergrond kunt horen, maar die ook uit je systeem zijn zodra ze gestopt zijn. Alhoewel er wel wat duisternis tussenzit, zoals track nr. 2. Bijna onaangenaam! Track 7 is een vette track met een mooie opbouw en zo staan er nog wel een paar. Maar niet een plaat die ik vaak zal draaien.

Prima album in de stijl van Larvae of Hecq.. oftewel een plaat die electronic combineert met interessante hiphop en vocal invloeden. En met name die vocal tracks zijn geweldig hier! Beter dan de electronic tracks nog. Er is wel sprake van Europese vocals waardoor het soms wat clumsey klinkt, maar dat is ook de charme van die tracks. Maar alles wat er verder tussendoor staat is ook meer dan genieten, een act die duidelijk nog wat moet groeien, maar wel alles in zich heeft om zich te mengen in de topklasse van de idm electronic. Ik zet hem in elk geval erg makkelijk steeds weer op.

Evenzo puik al pretentieus werk dit, maar de balans slaat positief om. Een flinke uitstap door bergachtig electronic landschap met zware donkere tracks en schelle metaalachtige.. de remixes zijn vaak het best.

Heerlijke plaat dit! Beter denk ik dan III, maar daarvoor zal ik nog even om en om moeten luisteren. Dit is lekker melodieuze electronic, de dance-tegenhanger van edm. Maar lekker vet geproduceerd en enkele tracks die na 2x luisteren stevig in je brein verankerd zitten. Ik moet gewoon zeggen dat de zanger ook prima is, meestal is dat flut bij dit soort acts, maar deze gast heeft echt een heerlijke stem en vol. Prima ontdekking dit moderat, ik heb ze ooit eens geluisterd in een andere muzikale fase, maar moet daar dus erg op terugkomen.

Tsja, wat moet ik typen.. gewoon een lekker plaatje dekt de lading het best eigenlijk. Geen grensverleggende electronic, maar een prima plaat die allerlei oude stijlen moeiteloos combineert tot één geheel. De vocals zijn ook prima, wat dat betreft zou ik dit soort acts vergelijken als zijnde het Depeche Mode 2.0. Maar daar gaat er ook wat mank, zoveel lijkt het niet op DM en daarnaast sluipt er ook wat door in de sound van Moderat die best van zichzelf is. Dus alhoewel het geheel niet nieuw is is de som der delen toch zeker iets dat als spannend kan worden ervaren.

Wat een vette plaat, gek genoeg heb ik Moderat III-I beluisterd in die volgorde en ik vind I eigenlijk de vetste tot nu toe! Maar ik heb het gevoel dat dit nog kan veranderen. Mijn gut-feeling is echter dat deze het best in elkaar zit, minst vocale plaat van ze, maar wel het meest muzikaal. Eigenlijk staat er vrijwel niks zwaks op en is het boeiend luisteren van A tot Z. Nr. 22 vind ik matig, maar het porc duo is geweldig en ook de eerste 3 nummers zijn supervet. Maar dat zegt eigenlijk te weinig over de plaat, het niveau zit dicht tegen elkaar aan tussen de tracks. Meer nog dan bij hun 2e en 3e plaat. Maar die ga ik vaker luisteren voor sterktes/zwaktes.

Nieuwe Moderat, erg bekend geluid. Eigenlijk precies wat je van een Moderat plaat kan verwachten, lekker poppy electronic met warm stemgeluid. Verschilt niet zo erg van hun oudere werk. Ik vind deze ook wel wat minder, kan me prima verplaatsen in de meningen hieronder. Misschien wil Moderat iets te hip doen en staan er daarom enkele misplaatste Oneothrix point never fillertjes op, zoals Soft edit. Had niet gehoeven. En ook is het niveau een beetje wisselvallig, alhoewel het weer een plaatje is dat je makkelijk opzet. Maar de vorige bekleven meer, duidelijk

Ik ben er wel uit, een 4 voor dit album! Absoluut prachtige muziek, divers en ingenieuzer dan menig postpunk band. Die zang is inderdaad iets dat wel went, ondanks dat het ijl is. Het heeft iets gejaagds zelfs af en toe. Meesternummer hier vind ik het heerlijk afwisselende Watching The Dancers, de gitaar heeft hier iets van The Police weg en de drums zijn meesterlijk. Real Hymn is ook te gek met die bas en Waiting For The Cavalry heeft iets van een shoegaze in het geluid.. lekkere rusteloze drums ook! Sowieso is het tot High Noon een lekker snelle plaat, met manische drums en onderliggend doomgeluid, alhoewel het er hier absoluut niet dik bovenop ligt. Daarna nemen ze af en toe wat gas terug en krijg je wat introvertere nummers. Euthenics is ook nog zeker een heerlijk nummer en de laatste twee reguliere nummers zijn weer wat harder. Van de bonustracks is met name Splash! de moeite, maar Visionary mag er ook zeker zijn, hadden beide niet misstaan.
Door de zang en ook de af en toe opvallende lichte gitaarriffs of blazers is dit niet helemaal te vergelijken met één van hun tijdgenoten, iets dat ik wel waardeer eigenlijk. Jammer dat dit maar een plaat heeft opgeleverd, dit had beslist potentie tot meer.

Prachtig plaatje dit, aanstekelijke electronic zo nu en dan gemixed met hiphop op een speelse manier. Je hoort wel dat de mannen van Moderat hierachter zitten, vergelijkbare stijlen komen langs. Maar waar moderat wat meer richting techno neigt, neigt dit wat meer richting crossover party muziek. Pretentious Friends is een verslavende track, maar ook Humanized is vet, gelijk de 2 hiphoptracks. Maar de tracks met Thom Yorke zijn ook vaak sterk. Verder mag German Clap er wel zijn qua verslavend, lekker diepe beats.

Eric van Wonterghem is soms de wederhelft van de vermaarde Dirk Ivens.. hier werkt hij solo echter. Dit is lang niet zo hard als dingen als Sonar of zelfs Dive, maar het is ook zeker geen soft wegluister ceedeetje. Bij herluisteren moet gezegd dat er wel enige veroudering is toegetreden tot deze plaat (bij uitkomen vond ik hem erg goed!) maar dat de sterkere tracks nog wel overeind blijven, zoals Memories of Sound (Part 1 en 2) of Even When We Sleep. Te vergelijken met het spul van Mlada Fronta e.d.

Ik had hier nog niks bij gepost, terwijl ik dit plaatje in 1989 al heb gekocht.. absurd! Zeker de bakermat van iedere deathmetal tevens blackmetal en grindcore band.. Pete sandoval is god, en ik heb hem 2x live gezien!

Ben ongeveer bij deze blijven steken qua deathmetal, daarna werd het me echt te kolderiek en teveel herhalingsoefening. Geniale plaat, vooral het titelnummer, maar ook de opener

Ik dacht eerst te maken te hebben met een oude plaat van deze act, bleek het juist een recentere te zijn. Vind er echt geen zak aan, beetje vervelende kinderlijke rommelliedjes met malle geluidjes hier en daar.. geen kop of staart en iets om snel te vergeten.