Best een aardig retro-achtig electronic plaatje dit met heuse Vangelis samples en andere zaken uit vroeger tijden. Doet me een beetje aan sommig oud spul van Autechre denken, maar meer recent aan Ginormous, alhoewel dat veel steviger en frisser klinkt. Hierop staan wat dingen die ik een beetje flauwtjes vind klinken, maar ook sterke tracks. Of dit voor heel veel luisterbeurten weet te boeien valt nog te bezien.

Nu ik eigenlijk heb uitgelegd waarom ik Spirit een bijzonder waardevol album vind, nu even waarom ik dat niet vind van deze Laughing Stock. Waar meneer Hollis (overigens echt wel een muzikale held, laat daar geen misverstand over bestaan.. ouwe Leo Blokhuis, waarom je licht niet eens schijnen over dit soort écht interessante artiesten ipv die flauwe jaren 70 troep waarmee jij blijkbaar bent opgegroeid?) op Spirit nog een prachtige concordantie weet te vinden tussen het raster "dreampop" en enige jazzy invloeden, schiet hij hier door in het volledig loslaten van welke hoek dan ook. Vergeten is hij echter om te beseffen waar de kracht ligt van de meeste rock/pop.. namelijk catchy hooks, uitdagende wendingen en een patroon wat verrassing in zich heeft. Zonder patronen eigenlijk ook geen verrassing. Alles komt dan redelijk lukraak op je trommelvlies terecht.. zeker als je menig nummer eerst 3 minuten moet beluisteren voordat de kabbelende brij zich omzet in iets concreets. Dat mist dit album volstrekt. Het lijkt nog het meest op een sterren elftal zonder enige coaching (zeg Real Madrid).. de individiuele acties zorgen nog wel voor een lichtpuntje hier en daar, maar het leidt nergens heen en de prestaties vallen steeds weer tegen afgezet tegen het spelersmateriaal

Ik heb hem nu een aantal keer beluisterd, en ik kan zeggen dat het lekker klinkt, heel anders als zijn debuut. Er zit nog steeds wel een vette warmte in en klassieke elementen maar ook is hij wat ruwer en minder gepolijst. Daardoor wordt je soms meer geprikkeld, maar het haalt soms ook een beetje de flow uit de plaat. Juist omdat je soms een gepolijste track aangeboden krijgt en dan weer wat duisters met weinig opsmuk. Al met al wel een volle electronic release en zeker beter dan het gemiddelde niveau wat je doorgaans voor de kiezen krijgt. Er is zeker kans op verhoging.

Wauw, vette plaat is dit! Heb hem nu 3x beluisterd en er zitten echt haunting melodieën en synth/gitaarlijntjes in die je moeilijk uit je hoofd kunt krijgen. Er gaat inderdaad iets donkers en maniakaals uit van deze plaat, alsof iemand het niet meer helemaal op een rijtje heeft. Aan de andere kant klinken veel nummers toch wel strak en gestroomlijnd.. er is beslist goed over nagedacht. Het is wat betreft stijl moeilijker te plaatsen dan de meeste new wave, ik zou dit het meest in de hoek van Virgin Prunes zetten, waar veel nummers me toch wel aan doen denken, met name No en Bap de la Bap, klinkt redelijk zoals de plaat If I Die, I Die begint, met een tergend langzame dreun en piano die zwaar aanhoudt. Maar indrukwekkend. De reguliere plaat is prachtig, met Party Fears Two als voorlopig hoogtepunt, verslavend nummer! De bonustracks zijn van veel wisselender niveau, met 2 echte stinkers, nl. Love Hangover en 18 carat love affair.. die bijna tenenkrommend te noemen zijn. Maargoed, laat ik mijn cijfer geven aan de reguliere plaat, dan is dit toch wel één van mijn betere ontdekkingen van de laatste tijd. Wat was 1982 toch een heerlijk zwartgallig en decadent jaar

Deze een paar keer beluisterd, kende het al van een vriend die werkelijk volstrekt Cave-adept is. Zelf zit hij ook in een bandje wat flinke overstuurde garageherrie maakt, dus ik kon deze plaat er soms niet eens tussenuit destilleren als hij van alles van zijn eigen band liet horen en soms deze of andere dingen ertussen. Maar inderdaad een flinke bak ruwe en gestoorde herrie, met flink wat snerpende valse noten en een Cave die kennelijk bezig is met zelfmutilatie. Leuk tijdsdocument en een plaat die wel al een beetje de richting van enkele Cave albums erna aangeeft, alhoewel dit wel er wel erg dik bovenop ligt qua gekte en goofyness. Ook meteen de zwakte, sterke composities zijn eigenlijk amper te vinden, het gaat om de smerige gitaarronken die hieruit komen en de detonatie met "rustiger" muziek.. na een tijdje weet ik het echter wel en zit ik een beetje te wachten op iets dat me ook daadwerkelijk pakt. Maar dat gebeurt niet. Enkele nummers springen er iets meer uit, zoals She's hit of Dead Joe en ook Junkyard is best een vet nummer. Had op enkele van Cave's eerste albums niet misstaan. Daarvoor dus nog wel een voldoende, maar zeker geen plaat die me voor langere tijd gaat boeien, zoals kennelijk destijds ook niet is gebeurt bij die vriend van me.

Best stemmige yankee achtige rock die rechtstreeks uit de jaren 60/70 lijkt te komen.. meteen ook de zwakte, ik heb het allemaal al eerder gehoord en beter bij de betreffende invloeden waar dit zwaar op leunt. Maar de manier waarop het gebracht wordt is wel mooi gedaan, goed geleend zullen we maar zeggen. Maar geen plaatje wat ik nu echt voor mijn lol opzet, misschien iets voor bij de afwas ofzo.

Na het broeierige Sleep No More toch maar besloten iets anders van deze mannen te proberen, en aangezien deze nog een flinke waardering krijgt hier.. Ik moet zeggen dat dit me veel minder pakt echter. Getracht wordt om de nummers wat pakkender te laten zijn, maar de energie mist hier volkomen. Het is allemaal wat herhalen van refrijntjes (meestal gewoon de songtitels x25 ofzo..), maar er komt nergens echt een pakkende melodie. Nou sprong Sleep No More daar ook niet in tussenuit, maar daar stonden tenminste een paar machtig donkere nummers op die de fantasie flink prikkelden. Dit is eigenlijk vleesch noch visch. Uitzonderingen zijn het eerste nummer, wat ik echt goed vind (en waar het wel gelukt is om iets pakkends te produceren), Pictures en What Else!? De rest valt echt in het niet vergeleken bij wat de betere wavebands deden in die tijd. Komt ook bij dat ik de stem van de zanger op sommige nummers ronduit zeurderig vind klinken, weinig overtuiging of afwisseling.
Afgaande op de rest van de waarderingen voor de band denk ik dat ik mijn ontdekkingstocht maar onderbreek hier, niet mijn band dit.
3*

Tsja, aan de ene kant begrijp ik de reacties van sommigen hier wel over het feit dat het ze niet echt aangrijpt zoals de meesterlijke stuff van The Cure placht te doen.. ik denk dat veel daarvan ligt aan de vaak repetitieve kunstjes die RS hier met zijn stem doet en het feit dat we dat nu al 12 albums lang hebben gehoord en oneindig veel bonusmateriaal meer, de rek is uit de verrassing en het voortglooien op de oude herinneringen aan meesterwerken van weleer en toen die stem ons nog betoverde, beroerde en zelfs angst aanjoeg. Nu klinkt het met name op de olijke springnummertjes te plichtmatig en teveel leunend op het eigen markant effect. Maw.. de magie is voor hen nu écht eindelijk uitgewerkt. Eerlijk gezegd had ik dat al bij Bloodflowers, wat ik een veel ongeinspireerder en vlak futloos album vind. De titel van het nummer 39 met tekst als "the fire is almost out" (hoezo almost?) als indicatief hiervoor.
Deze 4:13 vind ik (heus waar!) een ware verfrissing tov. de laatste drie platen, veel evenwichtiger dan de selftitled poging vier jaar terug en echt een stuk minder zagerig en cliché als het flauwe bloodflowers, over WMS (laten we die titel niet meer voluit schrijven om ons nodeloos lijden te besparen) nog maar te zwijgen. Ten eerste is het een meanderend album, wat niet 8 minuten lang bij zelfbeklag of ander beklag blijft hangen, maar steeds weer na ongeveer maximaal 5 minuten doorschakelt naar een ander (meestal upbeat) nummer met andere inhoud. Daarnaast heb ik The Cure al een hele tijd niet zo goed muzikaal gehoord op de plaat. Misschien is het vanwege het ontbreken van de keyboard en het goede werk van Phil op de gitaar, maar dit klinkt als een band die gewoon lekker staat te spelen en met geestdrift hun nieuwe werk eruit gooit. Ik heb hem een paar keer met hoofdtelefoon geluisterd, misschien maakt dat verschil. Maar kan echt niet zeggen dat ik dit slecht vind. Stomzinnig vrolijk wordt het ook zelden, alleen Freakshow verdient een volle min van me en ook Only One is een beetje onnodig blij, alhoewel ik dat nummer op een of andere manier goed kan hebben. Reasons Why is zo'n nummer waarvan ik vermoed dat sommige luisteraars misschien stoppen en denken "oja, weer een beetje WMS meets Wish", ben het ermee eens dat het geen fantastisch nummer is en hangt erg op de vertrouwde opbouw zoals we kennen van RS en co.
Maargoed, dan is er al een magistrale opener geweest (hoeveel Cureplaten hadden die sinds Disintegration eigenlijk?). Sirensong is misschien ook niks nieuws, maar evenals Only One kan het me niet echt storen (er zit wel een lekker slide-effect in en duurt slecht 2.23). Real Snow White is vervolgens gewoon écht een goed nummer, vette baslijn en lekkere krullende gitaren van Phil terwijl er een mooi zwaar randje zit aan het nummer. Hungry Ghost zit een gitaarriff in die lijkt gekopieerd van een nummer van Ride (kom er even niet op welke, eerste album dacht ik).. maar niet slecht, aangezien The Cure één van de beïnvloeders is van Shoegaze is het overigens poetic justice dat er iets van die stroming in hun eigen nummers terugklinkt. RS heeft zijn liefde voor die "volgers" ook nooit onder stoelen en banken gestopt. Bovendien biedt Hungry Ghost ook nog prima echoende gitaarlijntjes, lekker nummer. Switch vind ik ook echt een heerlijk nummer! Prima Gallop met diepe zware baslijn wordt afgewisselt met een haast "the kiss"-achtig gitaarspel. Een minpunt is wel de tekst, die een beetje even ongeinspireerd klinkt als het soort teksten van Bloodflowers. Maar de muziek heeft het voor mij dan al gered. Perfect Boy kan ik kort over zijn, volkomen onopvallend en misbaar.
Sleep When I'm Dead zal de meesten wel niet zijn opgevallen..maar dit vind ik dus het enige nummer wat een geslaagde keus was als single. Memorabel, catchy en combineert een vrijwel identieke basloop als Icing Sugar van Kiss Mex3.. is dat slecht? Ik vind van niet, refrijn blijft bij mij tenminste lekker hangen en de geluidseffecten hier zorgen voor een nummer wat al met al zeker geen softie is. Here and Now kan ik ook niet slecht noemen. Zelfs atypisch curenummer, zoals RS hier zingt, daarnaast ook geluidseffecten die zorgen voor een lekker catchy melodie die blijft hangen, lekker ritme ook. Robert klinkt hier bijna onder invloed. The Scream is inderdaad bijna een echo van The Cure in hun hoogtijdagen in de 80s, begrijp heelgoed waarom de teleurgestelden hieraan refereerden als enig lichtpunt op de plaat. Misschien kan ik de vele verschillende gezichten van The Cure beter hebben.. wie zal het zeggen? Zoals gezegd, heb veel minder moeite met de catchyness en melodie hiervoor. Ik ken cureplaten waarop dat veel minder goed is uitgevoerd. It's Over tenslotte vind ik ook een beetje atypisch voor The Cure, en zou je samen met Here And Now zelfs als voorzichtige stapjes in ander rockland dan dat typische cureland kunnen beschouwen. Maar daarom eigenlijk wel verfrissend.
Enorm verhaal, maar ik wilde toch even mijn gedachten uitspugen zoals ze bij beluisteren in me opkwamen.

Samengevat voor de luie lezer: De plaat kent een jammerlijke inzakking na het eerste nummer, waardoor m.i. veel mensen afhaken, maar klimt dan toch echt weer op naar meer dan acceptabel niveau! Daarom krijgt hij vooralsnog toch een dikke voldoende. Tijd moet uiteraard uitwijzen of ik hier op terugkom.

Interessant, dankzij rudiger heb ik deze op dvd en dat maakt toch wel het verschil van een 0,5 punt! Misschien niet helemaal eerlijk, maar verdomme wat is dit strak en overtuigend aanstekelijk gespeeld!! Deze band leek nog wel 20 jaar succes te kunnen hebben bij dit concert! Maar de tijd heeft ze ingehaald, zoals dat volgens gezonde principes hoort te gaan, die overigens RS zelf zou kunnen hebben geformuleerd.. Maar hier was het echt nog wel een band met enorm veel belofte eigenlijk, het vallen van het zwaard van Damocles recht op de nek van de leadsinger als gevolg van het uitbrengen van de bagger die Child Hood Springs heet zullen we maar even als uiteindelijke decapitatie nemen Maar een genot om naar te luisteren deze Show, evenals het bekijken van de dvd dus!

Laat ik dan ook maar eens een recensie schrijven over dit laatste werk van mijn favoriete band. Ik heb hem nu een keer of 8 geluisterd denk ik en de nummers beginnen zich goed te rijpen. Eigenlijk al vanaf de eerste keer is mijn indruk positief! Er zit een klassieke melancholie en zwartgalligheid in de songs en de woorden "End" en "Old" komen in meerdere nummers regelmatig voorbij. Het is duidelijk dat ome Bob zich het meest thuis voelt in rouw en wanhoop, zijn SSRI's zijn nooit helemaal aangeslagen en gelukkig maar! Want het is archetypisch The Cure, van mooie gedragen intro's naar het wonderschone stemgeluid van ome Bob (lijkt wel zuiverder dan ooit). Maar ook Simon is weer duidelijk van de partij, zij het dat zijn bas zo nu en dan behoorlijk raspend is vervormd (Drone:nodrone), maar eigenlijk nog steeds herkenbaar. Net zoals het typische gitaargeluid van nonkel Bob zelf, de tierlantijntjes komen regelmatig voorbij.
Maar voordat ik los inga op de nummers ook de andere kant die ik bij dit album voel: iets van vermoeidheid, niet alleen bij mezelf maar ook bij nonkel Bob. Het is soms iets teveel op routine, varend op het feit dat het een hele goede band is en mist daardoor een soort intensiteit of creativiteit in de composities. Het zijn op zich okee nummers, maar de fenomenale composities van Disintegration haalt het bij lange na niet. Alsof de band voornamelijk de klassieke "sound" heeft willen recreëren zonder dat er goed is nagedacht over opbouw. De intro's zijn wel lang, maar lang niet zo innovatief als Fascination Street, If Only Tonight We Could Sleep, Kiss Me x3, etc etc. En daardoor treedt bij mij wel iets eerder een luister vermoeidheid op als bij die oude platen. De productie (kennelijk storen veel zich eraan) vind ik daarbij niet helpend, maar ook weer niet zo storend. Het is eigenlijk meer de compositie van de songs zelf die beter had gekund.
Nog even de songs zelf dan: Alone is een uitgesproken Cure opener, zoals ook Disintegration en Wish die hadden. Bas van Simon is hier nog klassiek en er zit een mooie flow in de hele track met die vogelachtige geluiden op de achtergrond. Het tweede nummer is ook archetypisch Cure met strijkers en piano intro, mooi nummer, doet me ergens een beetje aan Last Dance denken (maar die is wel veel beter). A Fragile Thing doet me dan weer een beetje aan A Night Like This denken, maar prima nummer. En dan mijn absolute favoriet tot nu toe: Warsong! Die vind ik een stuk inventiever in elkaar zitten dan de rest en grijpt ook meteen naar mijn strot. Ome Bob zet de strings van Lullaby hier vernuftig anders in en zelfs een compleet harmonium! Mooie gitaarsolo die in het lange intro zit itt waar de solo bij de meeste mainstream rockbands zou zitten, maar dat truukje heeft The Cure vaker gedaan! En de archetypische RS gitaarakkoorden maken dit nummer helemaal af. Zo had ik een plaat vol willen hebben! Simon's distorted bass gaat dus los in Drone:nodrone, een lekker swingend upbeat nummer (Shake Dog Shake?). Liefelijk toetsenspel en melancholie in het nummer erna, beetje catharsis. En dan het lekkere All I Ever Am! Weer die distorted bass en bijna Disintegration synths, sowieso is dit weer een reïncarnatie die het meest naar periode 1989-1992 teruggrijpt. Het slotnummer is ook beslist de moeite waard, al is het maar vanwege de hoofdprijs voor het mooiste intro. Samen met warsong vind ik dit nummer ook het meest vernieuwend en innovatief klinken. Maar misschien is dat net iets te weinig. Maar al met al wel het beste wat ze de afgelopen 25 jaar of meer hebben uitgebracht en je zou kunnen stellen dat ze een deel van hun oude vorm hebben hervonden, wat alleen maar goed nieuws is voor ons. Laat de tour maar komen!!

Wat een heerlijk plaatje is dit zeg! Vergeet punk, postpunk.. dit is traditionele maar speelse Britse kwaliteitsrock! In de beste tradities van Bowie of Roxy Music, maar ook oude hardrock invloeden, The Who, The Doors.. het wordt allemaal moeiteloos door elkaar gevlochten door The Damned. Alsof ze een plaat wilden maken waar ze al hun jeugdinvloeden op kwijt konden, en wat toch klinkt als een lekker toegankelijk (soms psychedelisch) papje. Prima gelukt zou ik zeggen!
Het begint nog redelijk postpunk met Ignite, maar via nummers 2-4 kom je al heel snel in een soort van eigenzinnige draai terecht bij het psychedelische The Dog, wat eindigt met gegrom. Life Goes On is het nummer waar de beroemde riff van Nirvana's Come As You Are inzit, maar op eigen kracht een uitstekend nummer en misschien wel beter dan Nirvana's nummer. Under The Floor Again is tenslotte ook één van de hoogtepunten, rare orgels en sitars worden door een popmolentje gehaald alsof het de normaalste zaak van de wereld is en het gaat er allemaal in als koek. Misschien is deze plaat een sarcastisch commentaar op hoe makkelijk het is om een toegankelijk hitgevoelig plaatje te maken, maar indien zo.. prima commentaar op zichzelf!

Met name de eerste 2 nummers vind ik erg goed, daarna wordt het erg repetitief en kan ik mijn aandacht amper langer dan een paar minuten bij een track houden zonder de neiging te skippen.

Geweldige plaat dit!! Raar dat ik hier in het verleden kennelijk nooit aan toe ben gekomen, het staat me bij dat ik hem een paar jaar geleden een keer had binnengehaald maar dat ik hem simpelweg op een verkeerde plaats heb bewaard en ben verloren. Maar die halve keer dat ik hem toen had beluisterd heeft me geen schim van een idee gegeven van hoe sterk deze plaat is! Uitermate sterk! Eigenlijk vanaf het begin wordt je lustig binnengeslingerd in een kleurrijke wereld van breakbeat, klassiek, mellow, en nog veel meer dat de electronic wereld te bieden heeft. Doet me ook meteen denken aan het magistrale Rossz Csillag van Venetian Snares, maar dan een iets lichtere versie. Hoewel hier ook absoluut beukers op staan, maar de algehele sfeer is redelijk euforisch en sprankelend. Vrijwel onmogelijk ook om hier favorieten op aan te wijzen, zoveel tracks zijn zo strak dat ze nauwelijks voor elkaar onder doen en ook een onmisbare schakel zijn naar de volgende. Eéntje die er wel meteen uitsprong was het fenomenale Kirlian Choices, een van de steviger tracks ook met een beat en patroon waar je gelijk wild van wordt als je het hoort. Maar eigenlijk staat de plaat vol met pareltjes die wat mij betreft ook geregeld wat langer hadden kunnen zijn. Meteen ook het enige nadeel aan de plaat, de tracks duren vaak te kort en willen zich daarom niet altijd echt in je hoofd schroeven. Maar dat het surplus aan talent bij deze jongen aanwezig is, is volkomen duidelijk. Mijn eerste kennismaking Reunion was nog een beetje een natte scheet, maar hier is het bingo! Misschien toch maar weer eens wat checken van deze meneer.

Lekker zonnig plaatje, wat allerlei invloeden naast elkaar zet, van Santana t/m Gary Moore of andere mellow gitaristen. Daarnaast klinkt het geluid van Aphex hier natuurlijk evident doorheen, lijkt me de directe inspirator voor deze Flashbulb (dacht zelfs een tijdje dat het een pseudoniem was van Richard D..). Is allemaal wat organischer en liefelijker echter. Wat dit als nadeel heeft is dat de man zo in zijn eigen easylistening blues en funk gelooft dat er ook afgrijselijke tracks zoals 15 en 16 op staan met vocoders en erg cheesy behangplaksel sound. Jammer, dat maakt het goedkoper dan het had kunnen klinken.. want sommige tracks bezitten daadwerkelijk een bijzondere schoonheid. De plaat eindigt dan wel weer met het prima Merrit Renewing als compensatie. Verder moet Sangari 7 genoemd worden als heerlijk upbeat droomnummertje met sitars. Een nummer als Interior, SD pakt me meteen op en stuwt me door de lucht en een nummertje als Walking Irrevocable is simpelweg een lekkere meewieger ála Orbital! Addict Swelling lijkt trouwens wel heel erg op Boards of Canada.. maargoed. Een 3,5* voor die vermalendijende nummers die ik al noemde en toch een inconstistent niveau af en toe. Plaat die je makkelijk meeneemt, maar in dit type ken ik betere platen of bands.

Deze na tijden weer eens opgezet en ik was zowaar vergeten hoe verschrikkelijk vet deze plaat is en eigenlijk amper verouderd! Er staan bijna uitsluitend mooie tracks op en enkele hoogvliegers die 5++ niveau halen. Moeilijk om een favoriete track aan te wijzen omdat het geheel zo sterk is, maar Vertical Pig, Among Myselves en Lifeforms moeten ten alle tijden genoemd worden. Hier is toch wel de betere idm begonnen en ook de psytrance en andere stromingen. Anderen waren er tegelijkertijd, maar FSOL heeft een onmiskenbare klassieker nagelaten. Plaat die nog net zo indringend klinkt als destijds wat mij betreft.

De invloeden van deze band staan al breed uitgemeten en dat lijkt ook wel de nieuwe sport bij dit soort nu-wave bandjes te worden voor de oudere lullen. Ik ben zelf ook niet vies van vergelijken trekken, maar in dit geval moet je misschien ook de muziek zijn werk laten doen. Ik zal alvast maar even aftrappen met één vergelijk (naast de overduidelijke MBV/J&MC invloeden en reverb) wat ik nog niet zoveel genoemd heb gezien, The Chameleons.. de stem, maar ook composities van veel nummers lijken zo van bonusmateriaal voor Script of What does? weggelopen. En dat vind ik eerlijk gezegd geen diskwalificatie!
Verder komt het geheel toch als zeer bezield en intens op me over, niet zo spartaans als Bloc Party, Interpol of dat soort geestverwanten. Dit is erg vol en zwaar en biedt zowaar af en toe een knal voor je pan, zoals het aan Pornography-sferen gelieerde nummer New Ice Age. Maar ook die twee langere nummers zagen er flink in. Iets waar de band sowieso goed in is, een bepaald akkoord wordt koortsig op je ingeschroefd, waardoor je vanzelf in een lekker agressieve stemming komt. Helaas blijft de echte finishing touch een beetje uit, die de oude voorbeelden van deze band wel konden neerzetten. Het blijft wat teveel op de achtergrond en de gesuggereerde dramatiek komt maar ten dele over. Eenerzijds een beetje te wijten aan de zanger, die, prima bij stem, toch een soort van desperaatheid en urgentie mist. Anderzijds te wijten aan een niet altijd even coherente opbouw en afwisseling van nummers. Soms hoor je een verdwaald MBV nummertje in de lichtste zin van het woord voorbij komen, waarna ze de duimschroeven opnieuw proberen aan te draaien. Dat werkt niet helemaal. Op het gebied van compositie lijkt het puik in elkaar te zitten, maar daarvoor zou ik het nog een paar keer moeten draaien. Mijn ervaring met shoegaze en donkerder wave is dat het zich vaak niet in één keer (of twee) openbaart. Toch een prima plaat en beslist één van de betere acts die ik in de nu-wave/nu-gaze heb beluisterd. 3,5*

Na lang wikken en wegen geef ik hier een zuinige 3,5 sterretje aan. De plaat begint ijzersterk, met het eerste nummer, het aanstekelijke Shine On en de nummers erna, maar dat niveau wordt eigenlijk niet volgehouden. De inzakking is al een beetje in het midden te merken, maar wordt volledig bij de laatste 3 nummers. Een beetje een flauwe beatlesque britpop met iets te brave en zoete akkoordjes en weinig bevlogen teksten (alhoewel: beatles and the stones, suck the marrow out of bones?? wtf is dat voor vondst?). Alsof de heren na een paar voltreffers gezapig bij een kampvuurtje zijn gaan zitten om die paar mooie nummers te vieren met wat obligate gitaarnummertjes. Jammer, want bij de eerste paar keer dacht ik een onbekend pareltje te hebben ontdekt. Maar dit gaat niet zoveel meer draaibeurten meer ontvangen ben ik bang.

Momenteel op 3voor12 dit plaatje.. erg aangename 'triphop'-achtige electronic met veel jazz-invloeden. Maar gelukkig wel de donkere en duistere kant van jazz en niet dat kakafonisch verzenuwd geblaas wat ook voor jazz moet doorgaan. Dit is ingetogen en sluimerende muziek met zo nu en dan lekkere wegspace momenten zoals ik ze maar even noem. Met name het lange nummer hier en het zeer beklemmende Munchen hebben dit soort mooie overgangen. Maar eigenlijk is ieder nummer wel de moeite, behalve de laatste Avian Lung, waar de zorgvuldig opgebouwde taart ineens geheel onderuit zakt in een buitengewoon ongeïnspireerd nummertje, wat ik de tweede keer dan ook maar halverwege heb afgezet. Behalve die ene smet is dit een erg fraai plaatje en lijkt me dit ook zeker een act die een aanwinst vormt voor het vermaarde Ad Noiseam label! Misschien ga ik een dezer dagen maar eens achter hun eerste album aan.

Heerlijke release dit! Lekkere mix tussen duistere soundscapes, idm en jazz. De EP mutations vond ik ook al erg goed, maar dit is misschien nog wel beter.

Redelijk electroplaatje, inderdaad doet dit me erg aan dingen als Björk denken.. maar dat is niet meteen slecht. Het is echter wel allemaal redelijk eentonig en avontuurloos. Er schiet weinig bovenuit. Pass This On heeft wel iets geils (clip ook), maar verder.. hmm.

Vind deze toch nauwelijks inspirerender dan de voorganger.. misschien iets consistenter niveau, maar daarentegen staan hier eigenlijk geen echte pakkende songs op en op de voorganger wat meer.

Helaas, deze pis heb ik ook aangehoord, omdat ze gelieerd zijn aan Klimanjaro.. maar helaas ten onrechte. Saaie ambient wordt gekoppeld aan nog saaiere ambient om iets van een soort donkere ambience te suggereren, helaas mission failed. Niets van dit alles klinkt gemeend, accomplished of dark. Kutplaatje.

Tsja, heb deze laatst eens van een vriendinnetje (zo'n soft meisje wat vroeger ook naar Buffalo Tom en Buckley luisterde) gekregen, hoor er eerlijk gezegd helemaal niets nieuws aan.. het is precies dezelfde altovibe als uit de 90s, met leuke drumpatroontjes en wat prettig in het gehoor liggende liedjes. What's the buzz? Bij Funeral van Arcade Fire kon ik het wel volgen, hier hoor ik totaal het verschil niet met 10,000 andere indiebandjes (en het kunnen er nog meer zijn).

Heerlijk plaatje! Vind dit eigenlijk wel net apart staan van Pendulum of Knife Party e.d. Heeft zeker gelijkenissen, maar die schele vocalen af en toe geven het net dat extra's. En dan is er nog dat bonusnr, Bones met Kellermensch.. echt een track die bewijst dat we met iets anders van doen hebben, bijzonder indringende track.

Lekker plaatje, eigenlijk een soort kruisbestuiving tussen electronic en beetje hardcore metal. Maar erg eigentijds. Eerste paar tracks zijn erg sterk, daarna wordt het iets minder, maar nog steeds genietbaar.

Ik heb deze nu een paar keer opgezet en hij bevalt wel, er staan genoeg tracks op die boeiend zijn en er zit een soort van nieuwe frisheid in de sound van The Soft Moon, ondanks dat er flink wordt geput uit de bekende voorbeelden uit de 80s, maar ook NIN of andere industrial acts die daaruit volgden. Dit is ook het onderscheid tussen het debuut, waarin vooral de invloeden uit de 80s centraal stonden. Ik vind dat album ook overduidelijk beter dan deze, niet eens vanwege de industrial invloeden, die kan ik wel smaken. Maar itt het debuut klinkt deze toch wat eentoniger en zijn de vocals lang niet zo mysterieus en onheilspellend, soms zelfs een beetje repetitief en zeurderig. Er komen ook tracks langs die daardoor op elkaar lijken en misbaar zijn. Het debuut schiet echt uit de startblokken en grijpt je zo nu en dan bij de strot, dit kabbelt teveel voort naar mijn mening. Er staan wel een aantal erg sterke nummers op, zeker Far, wat niet had misstaan op het debuut. Sowieso begint de plaat sterk met de eerste 3 nummers, met een onheilspellende sfeer. Maar die zeurderige nummers komen na verloop van tijd opduiken en breken het ijzersterke begin behoorlijk. Gelukkig komt er regelmatig weer iets opduiken om van te smullen.

Potverdikkie zeg, ik werd getipt over deze band door een vriend van me en dit is geen half werk! Een wonderschone mix van een aantal bands die ik hoog heb zitten, maar op een manier waardoor het toch erg fris en eigentijds klinkt en vooral.. opwindend, opzwepend en boem voor je pan! Vanaf het eerste nummer wordt je hier afgeschoten in een flipperkast die moeiteloos The Cure, JD, Bauhaus, maar ook Cranes, DM, Cocteau Twins en andere invloeden met elkaar vervlecht. Maar dan met een stuwender tempo dan meeste van de genoemde bands doorgaans laten horen. De zang bestaat meestal uit slechts een dreigend gefluister en draagt daardoor gek genoeg veel bij aan de sfeer. Ik kan deze plaat erg goed smaken en heb ook de neiging hem veelvuldig weer op te zetten. Vooral de eerste 3 nummers zijn stuk voor stuk erg vet, maar het laatste nummer is misschien wel de hoofdprijs hier, moddervet nummer dat precies datgene weerspiegelt waar ik in rockmuziek van houd, goede spanning, juiste sound en vette drums, Hun laatste plaat vond ik zozo, maar dit debuut is meesterlijk, op deze manier lust ik nog wel wat opgewarmde jaren 80 kliekjes!

Een plaat die prima in elkaar zit, veel toegankelijker dan de eerdere platen inderdaad, maar dat betekend in dit geval niet meteen slechter. Want dit is gewoon een goede band en laten zich blijkbaar niet snel op broddelwerk betrappen. De eerste twee nummers vind ik meteen het sterkst, goede composities en iets bijterigs. Under You begint ook meesterlijk, maar blijft wat steken. Daarna komen 2 nummers die wat toegankelijkheid wat tever zijn doorgeschoten wat mij betreft. Wildest Dreams is een dromerig nummer, evenals het daaropvolgende. Maar geen slechte nummers. Restless Time is wederom prima, sneller en doet wat meer aan de oude Sound denken, Mining For The Heart doet me erg aan de oude Simple MInds denken en de stem van Borland komt ook af en toe dicht bij die van Kerr. World As It Is en vooral het laatste nummer pakken mij dan weer veel minder. Al met al een goede plaat, waarop The Sound in ieder geval bewijst geen echt slechte nummers te kunnen maken, hoogstens wat te vervallen in vlakke composities. Tel ik daar de twee bonusnummers bij op (waarvan Blood & Poison heerlijk is!) kom ik wel op 4 sterren. Zoals op de achterkant van mijn ceedee staat: "The Sound are the greatest undiscovered British band of the 80's" Niets aan toe te voegen.

The Stranglers, zal altijd wel een onderschatte band blijven, ondanks al die prachtige hits van ze! Maar er is een reden voor, namelijk de spagaat van deze band tussen de tijd voor ze en de tijd die aanbrak, namelijk de zaligmakende new wave die ineens het hele muzieklandschap schoonveegde van de kwalijke aanstellerigheid die muziek op dat moment had bereikt. Niettemin hadden veel wavebands al snel de aanstellerige toets gevonden, toch bleef het verdacht lang een ingetogen genre dat ook veel oprechte platen voortbracht, wijt het aan de recessie van de jaren 80. Ook The raven heeft veel van die vibe in zich, maar de spagaat tussen wat was en wat kwam is hier ook duidelijk te horen. The Cure, Joy Divison, The Sound en Simple Minds klonken strakker en meer in lijn met wat er werkelijk veranderde qua muziek. The Stranglers zijn gek genoeg lang blijven hangen aan de sound uit de 70s, wat ook duidelijk te horen is aan de manier waarop ze de gitaar en synths inzetten. Daarom zal dit nooit de ultieme band worden uit die periode. Maar dat neemt niet weg dat ook deze plaat vele pareltjes herbergt.

Een plaat die ik steeds en steeds meer ben gaan waarderen de laatste tijd, vond het eerst altijd een beetje standaard en monotoon klinken (op Uncertain Smile na), maar eigenlijk is ieder nummer hierop een pareltje! Johnson klinkt ook nergens overdreven of geforceerd, maar heerlijk droog en met mooie teksten. Prima plaat om een dag mee te beginnen, verkwikkend als een groot glas gekoelde vruchtensap en een plas koud water op je gezicht!