Erg wisselvallige plaat, met sommige aardige tracks, maar merendeel vind ik eigenlijk nogal irritant en zwak. My Gosh is goed, maar daarna komt er meteen van alles wat irritante chimes en geluidjes bevat, zoals nr. 2 wat ook nog eens dat enorm irritante koor op de achtergrond heeft . Seesaw gaat nog, maar daarna zakt het ook weer in tot Hold Tight en Loud Places, die weer goed te pruimen zijn, meteen daarna het dieptepunt Good Times, wat een soort ellendig haardvuur "feelgood"(feelbad in mijn geval) sfeertje heeft, tegen deze tijd heb ik de plaat dan al verwisselend met iets dat wel van a tot z fijn klinkt. Vanwege de paar goede tracks een 2-tje, jammer dat de heer XX hier niet een hele plaat mee weet te vullen..

Geweldige soundtrack van deze meneer John Harrison! Nooit heeft een synthesizer cooler werk geleverd, of het moet van John Carpenter afkomstig zijn. Dit heeft eigenlijk de strakke spanning en sfeer van de meesterwerken van Carpenter, maar is meteen ook speelser en kent ook heerlijke rustmomenten. Soms wordt je de Carreïben ingetrokken met een hangmat en een kokospalm boven je kners (wat ook een ontsnappingsthema in de film is), maar daartegenover staat bruut geweld en een beklemmendheid die maar weinig films in geluid hebben weten bereiken. Wat mij betreft véél beter dan de soundtrack voor de Dawn of the Dead van Goblin. Die heeft wel andere mooie dingen gemaakt, maar bij de Dead trilogie is het toch John Harrison die met de meest toegewijde soundtrack er met de hoofdprijs vandoor gaat! Daarnaast vind ik dit ook de beste film van de drie, maar dat terzijde.

Helemaal vergeten deze ooit te waarderen.. zeer bizarre plaat, deed me gelijk besluiten niet verder naar Zorn op verkenning te gaan, maar heb hem toch vaak gedraaid destijds, slecht heb ik hem nooit gevonden, maar kompleet niet in mijn lijn.

Ik heb deze maar eens beluisterd naar aanleiding van het Electronic-album v/d week topic, erg lekkere plaat! Ik heb hem pas tweemaal beluisterd, maar van mij kan hij al naar 4*. Zware diepe bassen, lekker geknisper en gekraak en soms mooie melodieën die geleidelijk worden opgebouwd. Niet bijster verrassend, ligt allemaal in de lijn van dingen die ik al ken, maar wel goed en toch met een nadrukkelijk eigen stempel uitgevoerd. Lijkt nog het meest op Stendeck, Ginormous, dat soort artiesten. Leuke aanrader.

Heb hem inmiddels wel een paar keer gehoord, best een toffe plaat, maar het is geen topper. Het is ook zeker geen vernieuwende plaat, iets waar ik bij deze act dan toch een beetje rekening mee houd, maar daar is hier weinig sprake van. Het is toch de sound waarmee ze ooit scoorden en zonder de geweldige eigenzinnigheid die ze op Shango en enkele losse tracks wel konden laten horen. Ik luister hiernaar als een retro-goa plaat, terwijl ik JR tot meer in staat acht. Psy en goa is toch duidelijk iets van het verleden en deze act heeft meer in zijn mars.