Scheelt erg weinig van Light As A Feather deze plaat. Erg abstract en weinig beats, maar wel een soort van warm geluid met lekkere geluiden. Ik hoor zelfs krakend ijs onder schaatsen in bepaalde tracks, heerlijk! Kan je vaak opzetten dit zonder enige vermoeidheid.

Heerlijke plaat, subtiele electronic zonder al teveel beats of smijtwerk, maar wel met een doorlopende donkere lijn van broeierige geluiden, tracks zijn ook allemaal kort genoeg om boeiend te blijven, iets waar nogal wat acts een voorbeeld aan kunnen nemen. Dream Pursuit en Astral Projection zijn de hoogtepuntjes hier.

Godverdejostieschaamharen!!!! Dit is Nivek OhGr ofwel Kevin Ogilvie op zijn allerbest! De voorgaande OhGr releases waren al van behoorlijk niveau, maar dit verrast vriend en vijand! Ik ben helemaal weggeblazen door deze plaat. Misschien is er iets mis met mijn oren, misschien heb ik te lang droog gestaan, ik weet het niet, maar dit klinkt echt als een huis! Geniale gestoorde industrial zoals alléén de mannen van Skinny Puppy die kunnen maken. Het ergelijke is eigenlijk dat Puppy al jaren geen boeiende platen meer weet uit te brengen en al de side-projecten van Puppy stukken beter zijn. Zo ook deze OhGr, een plaat die al sterk begint en daarna geen steek meer laat vallen, geen enkel inzakmoment kent en de beste details van psychedelica en industrial met elkaar verenigt! Waarom dit project nog niet massaal is opgepikt is me een raadsel eigenlijk. Het heeft erg aangename mainstream elementen in zich, maar is tegelijkertijd broeierig en zwaar obscuur. Die mix maakt dat OhGr zo fris, vernieuwend en verrassend uit de hoek weet te komen.
Ieder nummer dat ik hier uitlicht is eigenlijk het bestelen van de terechte prèses die een ander nummer toekomt.
Ik zal daarom alle nummers even kort lof toezwaaien. Shhh begint als een hakbijl, je zit meteen in de gestoorde en chaotische wereld van Nivek en de duisternis, vervorming en briljante geluidsflarden doen al vermoeden dat we geen zwak schijfje tegemoet gaan. Naadloos loopt dit nummer over in Eyecandy, een vrij gestoord nummer dat een tempoversnellinkje terugschakelt. Vervolgens krijgen we het meesterlijke Three wat na een kille industriele start halverwege ineens omschakelt naar een soort Gridlock achtige ambient trip met geniale samples. Alvast het eerste hoogtepunt van de plaat. Daarna krijgen we een redelijk toegankelijk nummer Feelin Chicken, met de typische rijmende voordracht die we van OhGr kennen over eieren, tieten, lullen en gekken. Geniale psychedelica ook, een soort verhaspelde beatles.. incluis trompetten. Pepper is vervolgens gewoon een bijna triphop achtig lekker electronic track. Zo toegankelijk als de hits van de fab four, hoe vreemd het ook klinkt Vervolgens wordt het weer wat gejaagder met het tribal aandoende D.angel. Het tweede ijkpunt van de plaat na Three is vervolgens ongetwijfeld Psychoreal. Metalsamples worden op meesterlijke manier aan elkaar gesleuteld en de neiging hierbij vet uit de plaat te gaan is moeilijk te onderdrukken! Kippenvelmomentje. Whitevan is niet eens van zoveel minder kaliber. Hier is de sfeer wat minder opgefokt en iets meer sereen, maar ook weer een geniale mix van hiphop, triphop, electronica, ambient.. kortom OhGr Daarna slaat de gekte weer hard toe met Timebomb, weer een hoogtepunt. Bizarre samples, apocalyptische geluiden monden uit in een vreemd soort van coherent nummer (zo werkt OhGr dus wel vaker). Smogharp doet nog een schepje bovenop de apocalyps, een duistere track en ook zeker een hoogtepunt (de plaat eindigt minstens zo sterk als dat hij begon). De klap op de vuurpijl moet echter toch Witness worden genoemd! Waar Smogharp al een dreigende opmaat is voor het zwaardere werk komen alle briljante aspecten van OhGr's stijl nog een keer meesterlijk samengebald tot uiting in dit imposante nummer wat wel wat echood van de oude en betere werken van Download en Puppy zelf. Maar heerlijk groots aandoend nummer.
Je blijft als vanzelf nog even als aan je stoel geplakt na zitten gonzen na zoveel moois. Niet aan te raden hierna snel iets anders op te zetten, dat kan bijna alleen maar tegenvallen. 5 volle sterren voor deze nieuwe van OhGr

Godverpielepaps!! Ik wordt wederom verleidt, gelokt en ingepakt door deze nieuwe release van de heer Nivek OhGr!! Gek genoeg klinkt het allemaal nagenoeg hetzelfde als zijn vorige releases, maar wel weer met een hele nieuwe verzameling frisse nummers.. herkenbaar en toch niet herhalend. Daarbij is het ook weer verdomde catchy en bijna swingend wat hij uit de doos weet te toveren. De meeste artiesten die zichzelf herhalen krijgen snel last van vermoeidheidsverschijnselen bij het beluisteren.. op één of andere raadselachtige manier slaagt het project OhGr erin om dit gevaar steeds te omzeilen. Alsof je in een favoriete leunstoel in je kamer ploft, die toch iedere keer weer verrassend lekker zit. Onbegrijpelijk dat deze side-projects van Puppy zo zijn ondergesneeuwd door de tijd, want er is weinig in die hoek wat hier aan kan tippen. Het nieuwe werk van NIN alvast zeker niet, maar eigenlijk durf ik dat wel te stellen voor die gehele hoek van de industrial/electronica. Dikke vettte aanrader weer dus, hoogtepunten zijn moeilijk te benoemen, de tracks zijn behoorlijk gelijkwaardig. Pissage, Hollow en Nitwitz zijn alvast heerlijke tracks, maar het doet weinig voor elkaar onder.

Moest hier langer over doen als de andere OPN platen en ben er uiteindelijk achter dat hij gewoon niet zo sterk in elkaar zit. Het dwaalt hier letterlijk vaker af in jazzerig geneuzel en andere stijlen waar OPN zich beter niet mee bezig kan houden. Hij is eigenlijk op zijn best in 80s en de uitstapjes vanaf daar naar een decennium later ofzo. Hier gooit hij wat vreemde platenkasten om die niet werken bij zijn sound en ook nog eens te lang en monotoon doormodderen. Er staan wel sterke momenten tussen, zoals Black Snow en We'll Take It. Voldoende, maar niet dik.

Wat een vet plaatje weer van deze gast! Beter nog dan zijn voorganger, misschien was die wat verrassender qua opzet, maar deze is consistenter en ook vooral duisterder. Dat bevalt me dus beter. Je luistert moeiteloos van track 1 naar 12 zonder ooit een inzak moment, een track 12 trouwens om driedubbel UUU tegen te zeggen. Ook hulde dat Oneothrix erin slaagt vocoders geloofwaardig en zelfs dreigend te laten klinken, iets dat nog geen rapper of rnb artiest is gelukt tot op heden. Het past naadloos in de gekke wereld van deze artiest. Dit is waarlijk één van de groten op dit moment. Moet meer van hem hebben!

Weer typisch OPN, aanvankelijk denk je: wat een samengeraapt rommeltje samples en hak op de tak afwisselingen, maar dan valt alles langzaam maar zeker op zijn plaats en merk je dat hij in redelijk vaste roulatie zit in je playlist. Wel minder dan de vorige, die barstte zowat uit zijn voegen van creativiteit, deze is wat tammer. Maar er staan wel pareltjes op, die teruggrijpen naar allerlei decennia muziek en je in nostalgische sferen brengen. Lost but Never Alone is daarvan het beste voorbeeld, waar ik heuse Cure-referenties bemerk, incluis een noisy gitaarsolo alà mr. Smith. Erg fijne track, maar vooral in het geheel van de rest. Alles past uiteindelijk weer in elkaar. Erg knap hoe ie dat blijft flikken.

Dit is gewoon een geweldig plaatje! Bijna nul,nul beats, maar voor de hele duur 100% boeiend en afwisselend. Hier mogen veel moderne acts een voorbeeld aan nemen en met name de ambient posse, die vaak met geluidspapjes komen die nergens toe leiden. Dit intrigeert en boeit en wordt nergens saai of routine. En dat is knap, aangezien het gehele werk bestaat uit citaten van allerlei electronic artiesten die ik ken, ik hoor overal wel ergens een bekende sample/overgang, maar het maakt zijn eigen compilatie, waardoor je de associatie even snel hebt als je hem weer kwijt bent. Ofwel, zeer goed bestudeerde shit die daardoor een eigen plekje verdient en vaak beter is dan de vele voorbeelden waaruit het put. Bestond de toekomst van electronic uit dit soort lui, dan was het een zonnig vooruitzicht.

Ik vind hier erg weinig aan vergeleken bij de 2 plaatjes erna. Vervelende pliekploink geluidjes en verder een soort ambient deuntjes. Nergens van die aangename verrassingen of overgangen als op de platen erna. Saai.

Heb hem nu een paar keer beluisterd en ik schommel nog een beetje tussen het gevoel dat het me pakt, maar anderzijds ook weer niet. Ik vind de opener eigenlijk het sterkst, daarna wankelt het wat mij betreft af en toe een beetje, sommige nummers ronduit vergeetbaar en door de zang soms ook iets te drammerig. Daarnaast komen er soms ook weer lekkere stukjes bas en gitaar langs die naar meer smaken. Waiting en Moving Target bijvoorbeeld, ook de bonusnummers zijn van beter gehalte. Very Little Glory vind ik lang niet het beste nummer hier trouwens, het heeft wel iets dramatisch en is zeker niet slecht, maar het refrijn boeit me na een tijdje wat minder. Ik zet ook hier nog even voorzichtig in op 3,5*. Lager zal het zeker niet worden!

Zie ik dat ik alweer enkele Orbital platen achterloop. Maar altijd leuk om weer iets van ze te horen, zo ook deze. Er staan erg fijne tracks op (mn de bonustracks, die hier niet staan vermeld) vind ik, maar ook afzwaaiers. Eigenlijk is het tot aan Home wel vertrouwd en kwalitatief Orbital spul, maar Home is dusdanig zagerig en slap dat het wel meteen inklapt. Die sla ik over. Dirty Rat vind ik eigenlijk best grappig, voornamelijk door die Sleaford Mods, lekker rauwe Britse stem, ga gelijk eens wat Sleaford checken denk ik. Daarna komen nog enkele sterke tracks, zoals Requiem for the Pre-Apocalypse. Moon Princess is weer een zeiknummer, onbegrijpelijk dat Orbital dat op de plaat zet. Maar Year of the Bat (bonusnummer) maakt weer erg veel goed, heerlijke track! Graag meer daarvan en geen gezweefteef.

Heerlijke plaat van één van mijn favo electronic acts, de broertjes Hartnoll hebben hier zichzelf weer een beetje teruggevonden en zetten een trademark Orbital plaat neer. Misschien mist het de finesse van weleer, maar er staan vette tracks op, die niet hadden misstaan op sommige van hun oudere platen. En dan doel ik natuurlijk voornamelijk op In Sides en Middle Of Nowhere, wat hun hoogtepunten zijn op artistiek vlak. De eerste track knalt er al gelijk goed in en de tracks erna vormen een prima opmaat naar het eerste hoogtepunt: New France, wat een hypnotiserende track is dat! Helemaal perfect in balans met de vocals en het opzwepende ritme wat gelijk wordt ingezet na de korte intro. Verslavende track en hoort zeker tot hun klassieke werk. Daarna volgen eigenlijk ook alleen maar prima tracks, behalve het zwakke Wonky, waar ik niet zo goed van weet wat ik erover moet zeggen. Het is een beetje nikserig. Maar niet getreurd, want het tweede hoogtepunt van de plaat is zeker de afsluiter! Helemaal klassiek Orbital en de goede vibes van de act in hun hoogtijdagen, kan je eeuwig naar luisteren. Goed dat sommige artiesten ook laten horen waar ze gewoon goed in zijn in plaats van dubieus experiment of gekabbel aan de oevers van wat hip is. Dit is een volwaardige Orbital met al hun kenmerkende sounds, beter dan hetgeen ze hiervoor hebben uitgebracht.

Wel interessante sound en verwant aan meerdere acts die ik ken, maar ik vind het allemaal nogal vlak en emotieloos. Dit soort acts zijn wel leuk om nieuwe inspiraties te horen, maar leveren vaak niet meer dan wat kille opbouw en geluidjes, zonder dat er melodie of thema achter zit. Uitzondering hierop vormt het schone Simulacra, als er nou meer van dit niveau op stond, tsja..