Wegens schaarsheid aan electronische toevoegingen, dit plaatje maar eens proberen op MuMe. Is zeker een artiest die het verdient door wat meer mensen te worden gehoord. Het schijnt zelfs in beperkte oplage een DVD te zijn met fantastische beelden en obscure sfeer. Veelzijdige artiest dus deze Ra. Ik moet hierbij zeggen dat het niet geheel mijn soort idm is, teveel overgangen en teveel breaks af en toe, maar zodra een nummer aanslaat slaat het wel meteen goed aan! Toxic Piles Of Crap bijvoorbeeld of Wonderful Bastard. Hoogtepunt is Skinfest wat dat betreft. Ik weet echter zeker dat dit voor liefhebbers van bijvoorbeeld µ-Ziq een goede plaat zal zijn (tot zover ik daar wat van ken). De beats berusten vooral in het hiphop vlak en samples en geluiden komen uit allerlei hoeken, van symfonisch tot en met Eric B & Rakim (let the W X F D S W X C 2 hit 'em). Lekkere potpourrie aan noise, breaks en laatste staaltjes op gebied van dit genre. Aanradertje.

Interessant plaatje van Yorke en zijn mannen.. heeft inderdaad invloeden van sommige electronic in zich, overigens niet helemaal mijn type electronic, maar hoe het hier verwerkt is bevalt me wel. Flying Lotus ken ik slechts wat enkele tracks van en ik hoor de overeenkomsten wel, maar ook met stuff van Subconcious Records e.a., maar wel dusdanig in een nieuw vormpje gegoten dat het niet verveelt of oudbakken klinkt. Yorke heeft ook soms een zeer fris stemgeluid en stuurt de nummers meer dan op veel matige composities op Amnesiac bijvoorbeeld. Lotus Flowers is daarvan een goed voorbeeld, mooi nummer ook.. soort electronic soulmuziek. Codex komt daarna als een soort berusting, weer een mooi nummer met die blazers. Yorke zijn stem bevalt me hier weer erg goed, helder en niet zo jeukerig en zeikerig als op eerdere releases. Give Up The Ghost.. hmm, minpuntje, beetje ome Neil-achtig kampvuur gebazel, maar dan dus weer met zo'n zeikerig sfeertje. Separator klinkt dan weer als een soort lekker funky nummer met een bijna beatles-esque stem van Yorke, hier zou ik de associatie Beatles nog het meest bij zoeken, alsof ze in een tijdmachine zijn gezet een paar decennia later.
De eerste 4 nummers zijn wat hectischer en jazzier qua geluid, meer electronic-invloeden ook, maar enorm geschakeerd qua overgangen en details. Bloom doet me aan veel van Radiohead denken, zeker ook weer Kid A en Amnesiac, maar hoor hier nog meer The Eraser in terug (alhoewel ik die maar eenmaal heb gehoord). Mr. Magpie ook een typisch RH-nummer, eerste Beatle-invloeden hoor ik hier ook in terug, maar puur in het rustige psychedelische van het nummer.. het ritme is onvervalste uptempo jazzy electronic. Prima nummer! Nummer 3 is ook een lekker uptempo nummer, veel typischer Radiohead nu weer, dit had op Amnesiac kunnen staan, Yorke zeurt er zo nu en dan ook welig op los. Maar meer uptempo dan dat album gelukkig. Feral is eigenlijk het enige echte electronic nummer op deze plaat.. heerlijke drive en iets oosters/ bezwerends. Als dit Radiohead 2.0 is, zou ik ze aanraden hier meer van op hun platen te zetten, meer van dit soort tracks zou echt ten goede komen aan de hele luistertoer, al mogen ze qua tempo dan wel verschillen.

Ík ben niet zo'n ambient fanaat, zeker niet die gruizige variant van een comateuze patient met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht.. gebakken lucht dus. Ik moet zeggen dat ik deze act altijd wel heb kunnen waarderen. Ik doe hier ook een halfje bij, net als die andere twee platen die ik van hem ken nu dus 3,5*.

Het leuke van Rammstein is dat je één tot twee luisterbeurten nodig hebt om een plaat te doorgronden Maar na twee luisterbeurten weet ik al dat dit een van hun betere releases is! Gewoon bikkelhard en lekkere aansprekende teksten en dito melodie/riffs. Beter dan Rosenrot en ook wel Reise reise, dit is weer meer terug naar Mutter, maar net zonder de echte uitschieters.

Moeilijke release om in te komen, maar na vele keren in roulatie moet ik tot de constatering komen dat dit toch wel weer ingenieus in elkaar steekt, evenals Wxfdswxc. Het ontbreekt hier alleen veel meer aan echte uitschieters. Waar je bij Wxfdswxc van hoogtepunt-interval van een doorsneenummer-nieuw hoogtepunt werd gebracht tot aan de zinderende laatste nummers aan toe is dit wat meer een potpourrie van bijeengesampled, gescrambled en distorted tracks.. er zit wel degelijk een typische Ra flow in en sommige tracks zijn op het niveau van de Sublight release zoals Bleeders Curb, Huge Samurai Radish, Ants Mayhem, Solid Flesh en nog een of twee. Maar sommige nummers zijn ook beduidend onder dat niveau en blijven volstrekt niet hangen of irriteren me zelfs (Whalemen). Ook het gebruik van die oude jaren 80 orchestrale keyboards is een iets te vaak gebruikt truukje hier. Ik geef nochtans een 4* omdat ik hem toch steeds weer even wil opzetten (groeier?), maar neig ook sterk naar 3,5*. Kwaliteit heeft het, maar is lang niet zo donker, krachtig en explosief als Wxfdswxc. Shame.

Heerlijke nieuwe plaat van Sinier weer! Man is jezuseigewijs en maakt weer iets dat geheel volgens zijn eigen wetten en regels (die er amper zijn) in elkaar is gestoken. Hij doet echter nu wel een poging iets neer te zetten dat zomaar in de schoot van een ongeoefende electronic luisteraar goed zou vallen. Het is allemaal iets minder scherp en takelig en veel tracks hebben een aanstekelijk ritme of melodie zelfs. Ook komen er steeds vocalen aan te pas, die meestal erg goed uitpakken trouwens. Maar het maakt dat het een iets traditionelere plaat is geworden dan zijn andere werk. Maar dat betekend allerminst slecht. Track 2 zou ik zelfs als één van zijn beste tracks ooit willen bestempelen, ook track 3 komt daarbij in de buurt. Ik zet nog even conservatief in, maar stemverhoging kan zeker volgen.

Weer een behoorlijk schizofrene trip van meneer Sinier, een van de meest eigenzinnige electronic artiesten van dit moment. Net als Brain Kitchen valt deze maar meoilijk op zijn plek.. Sinier blijkt toch een ernstig naar distonie overhellende muziekvisie in zijn kop te hebben, waardoor dit allesbehalve toegankelijk is. Maar hij is krachtiger dan Brain Kitchen en resoneert beslist na in je kop na beluistering. Voorlopig zet ik nog even wat laag in, maar misschien valt het een en ander nog op zijn plek bij meerdere keren luisteren.

Damn! Schot in de roos van meneer Sinier! Enorm sterke release van dit geluidswonder, met gebruikelijke gekte zo nu en dan, maar allemaal in dienst van een sterk en gevarieerd geluid. Veel vocals, maar bij Sinier storen die me niet eigenlijk, hij heeft een bescheiden en onopvallend stemgeluid en gaat nooit een track overheersen. Zo nu en dan met een dik accent (Fransman he), maar dat siert eigenlijk wel. De tracks zijn zonder meer allemaal sterk qua opbouw en leunen niet zo zwaar op dat electronische orgelgeraas van bijvoorbeeld Tremens Industry. Die toets is wel hoorbaar, maar er worden veel meer ingrediënten losgelaten hier, zodat je van de ene in de andere sfeer wordt meegezogen. Soms erg chill en relaxed, dan weer wat opgefokter, maar je wordt er nergens echt uitgehaald. Boeiend van a tot z. Moeilijk ook om favoriete tracks aan te wijzen, het titelnummer mag er alvast erg zijn, bij vlagen avantgardistisch en dan weer extatisch. Sinier is terug en sterk ook!

Uitstekende plaat met veel coole tracks, soms zijn het bijna aanzetten tot.. en soms is het wel helemaal af, maar de sfeer is meer dan dik in orde, de iets subtielere en analoog gebaseerde idm. Looming is het prijsnummer, die overgang halverwege is magistraal.

Nieuwe Rival Consoles en het is weer smullen! Stukken scherper dan de voorlaatste waarbij ik mijn aandacht toch echt maar half bij kon houden. Dit is weer een slagje donkerder en ook wat uitgesprokener allemaal. Zo goed als Howl zullen ze wel nooit meer worden, maar dit is toch van hoog niveau, blij dat het nog gemaakt wordt.

Inderdaad een lekkere plaat, niet zo indringend als Persona of Howl, wat luchtiger en daarmee ook wat minder memorabel. Zet deze minder vaak op als die andere twee. Maar iedere keer als ik hem opzet is hij wel prima.

Donker inderdaad. De plaat begint wel met veruit de sterkste track "Monster", wat ook als een monster onheilspellend opbouwt, geweldig! Door deze track alléén al een halfje extra. De rest is okee, maar de plaat is wisselvallig.

Lekkere plaat, doet me aan Nebulo en Ab Ovo denken, beetje donkere IDM, maar ook met lichte tintjes erdoorheen, niet 100% boeiend, maar de meeste tracks houden de spanning aardig vast en soms schiet er eentje uit, zoals de titeltrack of Hidden bijvoorbeeld. Kan hier goed meermaals naar luisteren, leuke ontdekking.

Om de een of andere reden weer eens in een Roxy Music stemming en ben weer een aantal platen van ze aan het beluisteren. Opvallend hoe experimenteel die eerste platen zijn tov. de latere. Dit is naar mijn weten het toppunt in die experimentatiedrift en tevens nog een prima hybride met goed geschreven pop(rock)muziek.
Over het eerste nummer kan ik kort zijn: bri-lj-ant!! Mijn favoriete RM nummer en één van de beste openers van een album ooit. Nummer twee is ook prachtig, maar geheel andere sfeer, heerlijke gitaaruithalen halverwege. Het derde nummer is zwaar voor RM begrippen, huilende gitaren eindigend in een ironisch stukje tekst. Wel erg mooi! Editions Of You is weer totaal upbeat en heeft de klassieke zin: "boys will be boys will be boyoyoyois" Erg lekker nummer, heeft veel weg van enkele van de rockers die David Bowie ook op meerdere platen gebruikte (Suffragette City e.d.).
Mijn tweede favoriet op deze plaat is zonder meer In Every Dream Home a Heartache, prachtig nummer met iets van melancholie, triestheid, maar ook spanning en humor. RM op zijn best! Nummer 6 zal niet iedereen kunnen waarderen, experimenteel nummer met wel een zeer tegendraadse sax en een bijna valse Ferry.. ik heb dit nummer ook pas na verloop van tijd een beetje kunnen waarderen en het hoort voor mij nu inherent bij de plaat, maar zou het ergens anders op staan zou ik het waarschijnlijk stukken minder vinden. Somehow heeft het wel iets tussen deze prima verzameling RM nummers en krijgt het zijn eigen plekje. Grey Lagoons is een mooi opbeurend RM nummer, zoals ze later meer zouden maken. Ik vind het evenwel het zwakste nummer van de plaat. For Your Pleasure is een prachtige afsluiter, ook licht experimenteel en heeft een vreemd soort van spanning.. ook weer wat duidelijke Eno klankeffecten.. hypnotiserend.
Plaat die al heel lang bij mijn favorieten uit de 70s behoort en bij herbeluisteren wordt ik daarin alleen maar bevestigd. Hierna werd het allemaal wat minder per plaat. 4,5*

Goede plaat, ondanks de soms matige rock & roll composities staan hier ook een pak originele nummers op. Bij het eerste nummer moet ik altijd weer aan de stem van David Byrne denken waar Ferry op lijkt (of andersom) in dit nummer, maar gelijk al een lekkere binnenkomer. Ladytron is ook een typisch Roxy Music nummer, met die meanderende stem van Ferry van vragende naar ijle of berustende klanken. Maar prima nummer, een van de betere van de plaat. If There Is Something heeft grappige countrykantjes en schommelt ook van links naar rechts, een nummer waar je na verloop van tijd aan gaat wennen, heeft veel weg van Bowie. Virginia Plain is natuurlijk een heerlijk nummer, maar wat mij betreft wel wat overschat. RM heeft beslist betere nummers in hun oeuvre. 2HB is ook een lekker tussendoortje. The Bob heeft een meesterlijk begin, maar het nummer ontspoort een beetje in wat loze rock en roll halverwege. Chance Meeting is weer een juweeltje, hiervan had RM er wel meer mogen maken! Would You Believe is een behoorlijk cheesy rock & roll nummer, met heuze jaren 50 rockabilly verloop inclusief sax.. niet het soort nummers waar ik RM om waardeer, had er van mij af gemogen. Sea Breezes is een lekker psychedelisch nummer, met een heerlijke overgang (ik heb overigens een versie van ruim 7 minuten en geen 3:53 wat hierboven staat). Bitter's End tenslotte is weer zo'n raar cheesy nummertje, maar als eind wel toepasselijk op een bepaalde manier.
Al met al 4 sterren, niet helemaal top, maar zeker een plaat die ook niet snel verveelt.

Gewoon heel goede plaat dit! Afwisselend, soms donker soms licht, maar eigenlijk boeiend door de hele luistertoer heen. Daarom ook makkelijk keer op keer weer op te zetten. Bij ruxpin heb je soms het gevoel, kabbelt het niet teveel, maar een paar keer meer luisteren weet je dat het geen gekabbel is, maar echte noten en goed getimed ook. Prima plaatje voor de niet al te extreme electronic liefhebbers.