Ik heb weinig ervaring met deze Nathan Fake, vond wat ik van hem kende veel te mainstream. Maar deze plaat bevalt me toch wel erg goed eigenlijk, duisterder, gelaagder en kent eigenlijk geen zwakke track, behalve mogelijk het gepingel van SmallCityLights, wat vermoeiend is en blijft bij herbeluistering.
Maar de eerste 4 tracks zijn meesterlijk.

Deze plaat vind ik eenvoudigweg saai, ik zal wel tegen de ambient-gerichte schenen trappen, maar ik kom bij herhaaldelijk luisteren op geen enkel innovatief geluid, op iets wat me kan boeien of vasthouden. Het is allemaal erg vluchtig en valt ook erg in de lijn van artiesten die dit ook al hebben gedaan. Vernieuwing niet bespeurd dus. Geef mij maar artiesten die er wat meer tempowisseling, beats en energie in gooien.

OK, ik was weer eens vergeten wat een groeiplaat ook alweer was.. Ik voelde de neiging deze toch steeds weer te draaien, ondanks dat veel tracks me niet zoveel deden (iets wat ik met Kesto overigens niet heb).. maar die tracks zijn me nu ook gaan overtuigen. Dit is absoluut de beste plaat van Nebulo! Met name de track Map Artefact is van een grote schoonheid. Maar beslist een plaatje dat zich niet in één keer prijsgeeft.

Hmm, op dit plaatje kruist Nebulo de degens met artiesten zoals Fennesz (ben ik niet zo'n fan van). Het risico dat de plaat daardoor al meteen laat blijken is dat van de gebakken lucht die vervaarlijk op je afkomt zo nu en dan.. met klokkespelen omhulde analoge oosterse rietkragen strijden om voorrang met wat beter uitgesponnen creatiever werk uit de peecee.
Laat ik voorop stellen dat dit allerminst slecht is en sommige stukken me erg bevallen, met name de tweede en derde track zijn van erg hoog niveau. Hier lost Nebulo zijn belofte wel in. Meer nog dan op het beetje stuurloze en fragmentarische debuut. De man laat hier tenminste meer eigen karakter zien en er zit ook meer mysterieuze spanning om de nummers heen. Maar wat onderhond terecht aangeeft (wordt het steeds meer met hem eens wat betreft idm..), er zit iets teveel zeurderige ambient en disfunctionele drap door de plaat heen geweven. Ongetwijfeld in de hoop om een onverwachte snaar te raken bij de luisteraar. Het slaat echter nogal eens de plank mis in dreinerigheid. Met name bij de track die onderhond ook al noemde, maar ook van de daaropvolgende track heb ik geen hoge pet op, en staan me bij herbeluistering eerder meer tegen. Kennelijk heeft dit soort geflutter en getweeter zijn fans, te zien aan de buitensporige bewondering voor gebakken lucht van de chefkoks van het eerste uur, zoals Murcof en anderen.
Ik heb net iets meer respect voor afgeronde en coherente tracks met een zekere climax en impact, noem het een mate van opbouw (en afbouw). Maar gelukkig redden de eerdergenoemde tracks, tesamen met nog een handvol prima tracks en de lange afsluiter (die uiteindelijk toch nog heel mooi eindigt) deze plaat van een bedenkelijk cijfer. Ik ga hem eens op mijn ipod zetten en kijken hoe vaak ik dit nu opzet. Voor nu nog een voorzichtige 3,5*, al vind ik hem wel beter dan het debuut dat van mij hetzelfde cijfer krijgt. Hier zit beslist meer rek in!

Een nieuwe Nebulo! Toch één van die acts waar ik naar uitkijk sinds de vorige plaat, die echt geniaal was in het midden van idm/ambient en analoog.. daar zat veel vernieuwing van de laatste 12 jaar electronic in, maar met een geheel eigen draai, zodat het uiteindelijk op zichzelf kan staan. Dat is van deze opvolger ook wel te beamen weer, een plaat die zich niet makkelijk blootgeeft en waar rare ambient/analoog impulsen weer worden gekoppeld aan wat meer drive en pulse dan de gemiddelde pure ambientplaat oid. Vooral in een track als Quenz is dat optimaal te horen, een track met een heerlijke drive en een melancholieke melodielijn die het geheel draagt. Ik weet niet of deze act niet teveel schippert tussen stijlen om echt de uitgesproken groepen in electronicland aan te spreken, maar voor mij is het een frisse adem in dat toch wel wat dorre landschap.

Knetterharde industrial met breakbeats, erg gelijkend op moederproject Panacea.. maar doet er niks voor onder. Aanrader voor mensen die de rustige kabbelende evenwichtigheid wel even beu zijn.

Tot mijn schande zie ik dat ik deze nog niet heb gerate! Dit is moddervette DnB van de bovenste plank! Geen voorspelbare amen breaks hier, maar technoïde beats die perfect ritmisch in elkaar zitten en soms je hoofd als een boksbal doen voelen. Het niveau is overal hoog, maar uitschieters zijn er zeker, de intro en de eerste track zijn machtig, maar het prijsnummer moet toch wel Bad Omen zijn!! Allejezus wat een heerlijke track, agressief, eufoor, The Prodigy had deze track willen maken! En de afsluiter erna sluit er perfect op aan, juist een soort triphop laidback track om tot rust te komen. Hiervan graag meer!!

Het minste album van Nero en het wil erg graag commercieel zijn, nog liever dan hun andere werk. Maar deze act blijft wel kwaliteit leveren, zelfs op hun minste plaat. Het is weer lekker vet geproduceerd en genoeg nummers blijven weer in je hoofd hangen, dat is commercie voor je. Ik zal deze niet super vaak draaien, maar het is geen straf om hem op te zetten, geenzins

Hmm, hoewel dnb/dubstep misschien uitgekauwde genres zijn weet Nero er toch in te slagen om er een verleidelijk jasje overheen te gooien. Deze is zeker niet zo sterk als hun debuut en misschien geef ik met 4* iets te ruim, maar het luistert weer als een trein en vooral de catchyness en op het randje cheesyness spreken me toch wel aan. Nero weet daar steeds net van weg te blijven en ook weer niet. De kracht zit hem in de toch wel sterke bombastische aanpak waardoor het lekker zwaar klinkt allemaal en zodra er een donker randje wordt opgezocht is het eigenlijk steevast raak. Talking to God bijvoorbeeld heeft dat allemaal en ik heb gelijk de neiging de dichtstbijzijnde dansvloer onveilig te maken.

Damn, helemaal mijn kopje thee dit! Perfecte mix tussen dance, dubstep en pop. Het is allemaal erg toegankelijk, terwijl het ook een donker randje blijft houden en lekker orkestraal en dramatisch aangezet zo nu en dan. Van begin tot eind een lekkere luisterervaring. Uitschieters te over, Promises, Fugue State, Scorpions om er een paar te noemen.

De extreemste van de twee Neurosis platen die ik ken (andere is Souls At Zero), en fascinerende muziek, compromisloos en alles omvattend! Ik zal Through Silver binnekort eens gaan proberen, misschien val ik hier weer voor

Bulkend logge en harde plaat die menig doomband en andere extreme geluidsexperimentalisten naar de kroon steekt. Neurosis maakt zijn geheel eigen versie van metal.. m.i. niet te catagoriseren. Metalnoise ofzoiets, maar lekker en qua opbouw onvergelijkbaar.

Bijzondere plaat, mijn vierde Neurosis luisterervaring, na de 4,5*** sterren van Through Silver In Blood wist ik gewoon dat ik iets van deze band meer moest luisteren. Wat in schril contrast staat met TSIB is de behoorlijk downtempo en melancholieke sfeer, waar die andere plaat erg driven en bijna manisch is, is dit meer de coming down phase.. Qua muziek lijkt het een beetje op de rustiger nummers van Monster Magnet (ook vooral de vocalen soms) en de muziek van God Machine. Maar de composities vind ik wat minder dan op TSIB, juist die laidback bijna Kyuss riffs kan ik iets minder waarderen dan die opzwepende gekte van TSIB. Toch blijft het als een huis overeind allemaal, voor bepaalde stemmingen is dit dé plaat volgens mij! Donker en duister en vrij desperaat. De Faith van Neurosis zeg maar. Een 4* verdient ie toch wel, dus nu de tweede plaat in mijn rijtje van 4. Toch heel niet slecht. Een band die duidelijk geen slechte platen kan afleveren.

Heb hem nu nog een keer geluisterd, en ondanks dat het een lekkere gruizige Neurosis plaat is zoals ik weet dat ze het kunnen, is het mij af en toe te sloom en statisch in vgl. met TSIB. End Of Harvest is een machtig nummer, maar steekt er helaas ook wel iets teveel uit. Ik dacht eerst nog dat er nog wat van die krakers opstonden, maar na dat nummer kabbelt het voorzichtig af. De eerste paar nummers zijn nog wel vet. Maar zoals ik al zei, TSIB heeft meer spetterend vuurwerk en meer hoogtepunten. Toch een mooie voldoende voor deze plaat.

Weer een prima plaat om dronken bij te worden en dingen mee te bleren danwel te shaken met je hoofd! Ondanks de vele fuzzgitaren (en die zijn niet nieuw meer mensen, sinds Sonic Youth en anderen) zit er aan elk liedje een kop en een staart. Toch mis ik nog wat van de persoonlijke benadering die Cave wat heftiger had op Tender Prey of Henry's Dream. Maar dat zijn ook absolute meesterwerken! Ik moet hier nog wat vaker naar luisteren. Dikke voldoende wordt het wel, maar de combi van Velvet Underground en alles wat Cave sindsdien heeft opgepikt zit er wel duidelijk in. Er heeft geen vernieuwing plaatsgehad, wel een consolidatie naar een sterk en buitenissig artiest. Mij alweer duidelijk waar bandjes als dEUS hun invloed vandaan hebben

Dit bevalt me stukken minder dan zijn eerste plaat.. wat een verschil met de uitbundige perfectie van een act als Bowie, dit is klein in opzet, maar ook klein in concept helaas. De nummers zijn stukjes verfrommelde papier waarop Drake zijn tekstjes schreef en de diepgang vind ik redelijk matig, de begeleiding nog minder. Jammer, altijd een srtiest geweest waarin ik wad geïnteresseerd, omdat juist diezelfde Bowie en Robert Smith van The Cure dit altijd als een soort voorbeeld zagen, maar bij mij is het effect kennelijk uitgewerkt. Ingehaald door de tijd? Gewoon niet krachtig en overtuigend genoeg? Wie zal het zeggen?

Deze heb ik nu een aantal keer beluisterd, typische NIN plaat met allerlei verschillende nummers die weer van rustig naar uitbarstingen verlopen en in die zin de formule van Reznor in al zijn facetten bevat. Destijds had ik deze misschien een stuk toffer gevonden, maar nu weet ik het eigenlijk wel na een aantal nummers. En dan duurt deze plaat nog erg lang.. Wat mij betreft een periode die ik al geruime tijd geleden heb afgesloten en een beetje puberaal allemaal, inmiddels zijn er zoveel verschillende soorten van subtiliteit bijgekomen in de hardere electronica hoek dat dit een beetje primitief aandoet anno 2011.

Weer een stevig dubstep/hiphop plaatje in de lijn van Broken Note, maar dan met veel meer hiphop invloeden (heuse rappers e.d.). Maar hoewel zeker niet immens origineel kan ik dit plaatje zeer goed pruimen (net als Broken Note), het beukt en ragt lekker weg en de raps zijn helemaal niet storend, itt sommige tracks worden door de strakke en ietwat donkere raps juist een stuk sterker (Revolution HXC). Prima plaat om te luisteren als je jezelf weer eens aan het opladen bent of als je gewoon vet aggressief en destructief bent

Weer een stevige dubstep/metal crossover die er vol inramt! Alhoewel ik hem zeker niet zo sterk vind als hun debuut is het beslist een aanrader voor degenen die het debuut tof vonden of acts alà Broken Note of Noisia. Het is iets meer een plaat met metalinvloeden geworden en er staat een nummer op dat zo van Fear Factory kon zijn. Maar NZ toont zich echt meester in de combinatie electronic/ hiphop, zoals Forward wat ook nog hardcore invloeden heeft (de rockvariant dan). Prima plaatje dus.

Ik vind dit vooralsnog een lekkere bak muziek hoor. Misschien wel wat wisselvallig, maar toch genoeg te beleven om hem moeiteloos weer op te zetten. De sfeer is beslist nog wat duisterder dan op Split The Atom en Noisia kan daar prima mee uit de voeten. Tijd misschien om ook eens een coherente sfeerplaat met wat langere tracks uit te brengen die niet louter op beats berust, alhoewel dat natuurlijk wel zijn sterke stee blijft.

Ik twijfel nog erg tussen 3 en 3,5.. aan de ene kant staan er zeker een aantal lekkere tracks op zoals je wel kunt overlaten aan Noisia, en niet eens zozeer verder bordurend op Split The Atom, denk aan Mantra bijvoorbeeld, geniale track en duidelijk anders. Maar er staan ook tracks op die me nauwelijks opvallen, wat knap is met zoveel pure power in beats en snelheid. Maar ze blijven niet echt hangen, waar het gros van hun vorige plaat voldoende tot zeer goed was is het hier eerder matig tot één a twee uitschieters. Da's toch te min voor deze artiest, ik heb ze live gezien en ze kunnen beter!

Deze nou een paar keer geluisterd, eigenlijk is dit heel goed te doen! Een frisse mix van DnB, dubstep en allerhande uit die hoek. Soms lekker stevig doorbeuken, dan weer wat luchtigers erdoorheen gegooid, genoeg om de aandacht vast te houden. Het is allemaal wel wat gladder en minder zwaar dan bijvoorbeeld een Broken Note ofzo en de plaat weet niet de aandacht overal even sterk vast te houden, er zitten nog wat zwakke tracks tussen en filler. Maar dan wordt je bijvoorbeeld weer lekker wakker geschud door een Shellshock, wat een lekkere brute track is met goede rappers. Prima plaatje.

Lekker plaatje met invloeden van hiphop, dance en DnB, allemaal erg upbeat en swingend. Als geheel echter wel wisselvallig met sterke tracks en dan weer een paar lauwe, naar het einde toe sowieso wat minder allemaal. De eerste track vind ik met afstand de beste, erg 90s dance geïnspireerd.