Weer een recensie van een plaat waar ik vanuit de historie een bijzondere band mee heb!

De geschiedenis achter het verkrijgen van mij van deze plaat is grappig.. op 9-jarige leeftijd zag ik Lust For Life op toppop, Iggy brak de studio af en besmeurde zichzelf met de kamerplanten, prachtig!! Vanaf dat moment begon ik te miauwen voor mijn verjaardag en later sinterklaas dat ik deze elpee wilde hebben. Het werd uiteindelijk sinterklaas, en ik kreeg hem van mijn oma. Aangezien oma natuurlijk geen flauw benul had van welke plaat of welke artiest (Ekkie Plop??!), moest ik mee. Zgn. verrassing natuurlijk van het cadeau af, maar so what.. ik zou de plaat 5 dagen later uitpakken onder het mom van "dank u, sinterklaas!"
Wat wilde het lot nu? Lust For Life was uitverkocht en deze plaat lag wél in de bakken! Ik dacht als kleine spruit, "Iggy Pop is Iggy Pop, het zal wel hetzelfde klinken", dus plaat mee! 5 dagen later, sinterklaas, ik uitpakken! "Dank u, sinterklaas" gepreveld.. en nog dezelfde avond opgezet. Holy submarines!! Dit was hééél geen Lust For Life! Not even close.. Na enkele luisterbeurten in de volgende weken kwam de rotatiefrequentie tot stilstand en besloot ik dat dit een kutplaat was. Ik wilde Lust For Life! Maar die was nog steeds uitverkocht en ik kon The Idiot niet meer ruilen, ik voelde me inmiddels zelf zoals de titel van deze plaat
Goed, deze plaat heeft de volgende 9 jaar van mijn leven liggen verstoffen in de kast en ik was vrolijk bezig met allerlei andere muziek (lust For Life is er trouwens ook niet meer gekomen, mijn vertrouwen in de heer Iggy Pop was opgezegd). Toen heb ik eens een enorme lading van mijn platen verkocht en daar zat deze natuurlijk ook bij. Ik heb er toen echter een tape van gemaakt (net als die andere platen) en heb die begin jaren 90 wel eens geluisterd. Wat bleek: ik begreep de muziek ineens een stuk beter! En eigenlijk was de plaat best goed ook!! Domme kleine orbit van vroeger

Nu bekeken is er inderdaad veel overeenkomst tussen deze fase van Iggy Pop en de latere postpunk van Joy Division of andere bands. Ik was daar toendertijd evident nog te jong voor en had er ook helemaal niets mee. Maar nu kan ik dit zwaarmoedige cynisme wel waarderen. Alhoewel ik erbij moet zeggen dat bands als Joy Division of dit nooit mijn favoriete muziek zal worden. Ik vind die gesproken lage en bijna lallende overhellende stemgeluiden van Iggy hier of Curtis net iets te theatraal en eentonig. Iemand als Lou Reed heeft daar ook een handje van. Daarnaast is de muziek net als bij Joy Division vaak nogal grauw en minimaal. Van het leven afgekeerd zullen we maar zeggen Maar in samenspel met de stem van Iggy en de toch sterke composities af en toe levert dat een aantal vrij bijzondere nummers op. Op het eerste gehoor lijkt het simpel, bij nadere beluistering gaat er een tintelende dreiging vanuit.

Het openingsnummer is meteen al zo'n Bowie-achtige post-VU decadent avondgebedje. Prima nummer! Raar frivool (western) pianoriedeltje in Nightclubbing met weer duidelijke Lou Reed invloeden (of moet het andersom zijn?). Funtime is een wreed nummer, wat meteen erg de aanzet tot Joy Division vormt. Eén van de betere nummers ook op deze plaat. Baby vind ik ook wel een mooi verlopen rocksong, weer erg die Reed-klank. China Girl is natuurlijk een bekend nummer, maar in de oorspronkelijke uitvoering beslist rauwer en minder blij als de Bowie-versie. Dum dum boys is een bijna ouderwetsche rocker, met het lallende stemgeluid van der Iggy als zoemende wesp om je heen. Veel van de plaat put toch wel meer uit oude rock 'n roll patronen, wat Joy Division bijvoorbeeld al een stuk minder doet en veel andere 80s bands ook niet. Die staan toch nog weer meer op zichzelf dan Iggy of Reed dat doen. Misschien is dat waarom ik deze plaat toch wat gedateerder vind dan een "Closer" bijvoorbeeld. Behalve de thematiek, die ook wat basaler is bij Berlin of The Idiot. Verder met de laatste twee nummers: Tiny Girls is een rokerige jazzcafe balad op zijn Iggy's. De afsluiter van de plaat is met afstand het zwaartse nummer van de plaat, met vervreemdende tekst, uithalen en dreigend overhellende vervormde geluiden... ik stel me zo voor dat Curtis zichzelf heeft verhangen tijdens dit nummer.

Al met al wel een ijkpunt in de carrière van Iggy Pop en tesamen met Berlin van Reed en het werk van de Stooges en Velvet Underground inderdaad de aanzet tot sommige postpunk bands. Zeker geen meesterwerk, maar wel van historisch belang. 3.5*

Ik ga gewoon 4,5* sterren geven! Wat een vette plaat is dit zeg! Imminent is onverouderd en ongedateerd helemaal terug gewoon! Een paar zeer "imminente" tracks, met name Séracs en Gari, vooral de eerste is hemelse verrukking! Er zit zoiets oprecht en urgents aan die track, zo worden ze maar eenmaal in de tienduizend gemaakt in electronicland Maar daarna word je in de ouderwetse Imminent wereld ondergedompeld waarbij schimmen van hanenkammen op gescheurde muren van een oude fabriek aan je voorbij flitsen en je amper stil kunt blijven zitten, op veel hiervan kan ik wel losgaan! Zeker een nummer als Il A wordt meer en meer tot een soort van woestenij van beweging en uitingen. Dat terwijl ik deze muziek nou al zo'n dikke 15 jaar ken, maar dit is toch van ander kaliber! De man was al een soort van hoogpriester voor de industrialisten die Machinefest bevolken, maar heeft nog niets afgedaan, integendeel! Hulde en proficiat!

Betere plaat dan de vorige imo. Alhoewel de heftigheid natuurlijk op de eerste overdonderend is neergezet met relocation en lost highway, is dit meer de ingetogen variant van deze drone-meister! Noiz meets ambient/ idm.. vooral het nummer Tentack One is de moeite, maar de rest doet er niet veel voor onder (Arles en Oise zijn ook lekker). Jammer dat IS zelf amper platen meer maakt, dit had zeker potentie

Erg toegankelijk en ontspannen plaatje is dit zeg! Als je iets wilt dat gewoon opbeurend klinkt en tegelijkertijd lekker frisse beats en volle bas te bieden heeft zit je met deze Infinite Scale goed! De stijl is een beetje alà Detritus of zoiets denk ik, electronic aan de hiphop of dub grenzende kant. Alhoewel veel tracks daar ook vanaf wijken. Het concept is beproefd en al door allerlei artiesten goed gedaan, maar toch voelt dit niet als een overbodige release. Daarvoor net even iets te goed en soepel in elkaar gevlochten. Plaatje dat in elk geval niet teveel van je vergt en ten alle tijden is op te zetten, iets dat ik dan ook regelmatig doe de laatste tijd.

Heel erg fijn plaatje, lowtempo en geregeld met mooie synths, outro's en andere fraaie toevoegingen. Misschien allemaal niet zo vernieuwend en soms zelfs retro, maar dat mag de pret niet drukken. Ode springt er als track een stuk uit, wonderschoon!

OK, te vroeg gejuicht.. zeker een lekkere plaat, maar al de prèses van de pers niet helemaal waard. Lijkt erg op het werk van Daniel Myer (haujobb, Cleen en Architect). Daarom niet slecht ofzo, maar weinig origineel, ik meen zelfs hele Haujobb tracks te herkennen en dingen van Cleen. Zou me niet verbazen als Myer hier persoonlijk achter zit. Wegens verregaande coolheid en lekker luisteren een 5, wegens gebrek aan nieuw geluid (we hebben het hier over een opwarmertje uit 1999) een 3.. dus als eindtotaal voorlopig een 4. Denk ook niet dat er meer inzit helaas. Alle moeite ten spijt.

Mooie broeierige plaat is dit! Een mooie mix tussen ambient en idm voorzien van donkere soundscapes en intrigerende geluiden. Integral klinkt hier een stuk eigener en avontuurlijker dan op hun debuut, wat ook al geen slechte poging was. Maar deze plaat steekt er wel tussenuit. Ik kan hem warm aanbevelen aan iedereen die zit te wachten op weer eens een solide en duistere release op electronic gebied.

Erg goede plaat weer van deze act, ik vond Hollowed al sterk van a t/m z, maar deze is zonodig nog beter! Wel heel anders, wat het des te knapper maakt eigenlijk. Geen herhaling van zetten, maar een broeierige zware bak sfeer. Op het eerste gehoor pakt het niet meteen, maar na enkele luisterbeurten begint dit zich stevig in je brein te nestelen en duiken er ook herkenbare en ijzersterke parels op, Vanta, Across Time en Prima om er een paar te noemen, vooral de laatste heeft een meesterlijke overgang, maar eigenlijk kan ik hier ook geen zwakke plekken ontdekken, de hele plaat houdt je in zijn greep en de eindtrack heeft dan ook een toepasselijke titel. Geweldig spul! Dit soort plaatjes wil ik wel vaker horen, zoveel acts die hierop lijken ken ik tenslotte niet.

Tsja, gewoon your basic dubstep plaatje. Niet heel erg verrassend en ook niet onderscheidend in termen van extra vet, zwaar, experiment of stijl. Het valt in de grote doos van dubstep plaatjes die we al kennen en misschien was dit eerder dan sommige andere releases, heeft het van zichzelf weinig toegevoegde waarde. Niet moeilijk om op te zetten, maar ook erg makkelijk om weer af te zetten.

Megavette plaat dit, veel beter dan hun vorige werk.. ruig en donker en broeierig tot en met.. er staan ook geen zwakke tracks tussen, alles is boeiend en zit slim in elkaar. Hier zijn ze ook geslaagd om korte stukken in laagjes uit te bouwen tot waarlijke meesterwerkjes, zoals Cobra of het magistrale Aquamarine. Verslavende track is dat!

Geweldige plaat weer dit van Ital Tek, begint een vaste waarde te worden voor mij, die vorige platen waren ook al geniaal op hun eigen manier. Deze is een stuk ingehoudener en rustieker, maar daarmee toch subtiel vlijmscherp. De tracks hakken er na verloop van tijd aardig in. Eén uitzondering is het majestieke Chamber Music, wat er eigenlijk gelijk al inhakt en tot aan draaibeurt 15 het absolute prijsnummer blijft hier. De rest doet er niet veel voor onder, maar dat niveau wordt nergens op de plaat gehaald. Subliem!

Phantom Pain is mag-is-traal! Helaas ook het veel te vroege hoogtepunt van de plaat. Daarna is het een pak minder, nog steeds mooie duistere electronic zoals we die van Ital Tek kennen, maar mist finesse en die geweldige opbouw die een track als Phantom Pain dus wel heeft en tracks van de vorige albums, zoals Chamber Music e.d. Hollowed blijft daarmee nog steeds het meesterwerk van deze act.