menu

Hier kun je zien welke berichten orbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Place to Bury Strangers - A Place to Bury Strangers (2007)

3,0
Tsja, waar ik exploding head geweldig vind, is deze wat onevenwichtiger. Het begint vooral met veel herrie, maar weinig structuur. Later komen er wat betere nummers voorbij, maar dan heb je eigenlijk de boot al een beetje gemist. Er zit geen goede sterke lijn in de plaat, die exploding head meteen heeft, daar wordt je gelijk door opgezwolgen, hier blijft het een beetje dobberen. Ik kan er helaas geen geweldig cijfer van maken. Hadden ze nou meteen wat goede nummers ingezet aan het begin, dan was het misschien bijna een kleine klassieker, nu is het meer iets voor op de grote shoegaze stapel.

A Place to Bury Strangers - Exploding Head (2009)

4,5
Holy kanonsense! Na Soft Moon heb ik weer een voltreffer te pakken uit de yankee retro scène! En ook dit mag er wezen, patverpielekes noch an toe. Ongekend ruig en compromisloos geluid, beetje psychobilly meets jesus & the mary chain, opgeleukt met Ride en Swervedriver. Vooral die laatste band doet het me regelmatig aan denken, maar dan wel wat gemener en harder. En daardoor eigenlijk ook wel beter. Meteen vanaf het eerste nummer wordt je keihard de plaat ingeslingerd en ook meteen een vet nummer dus, maar het lijkt eigenlijk alleen maar harder te gaan beuken vanaf dat punt. Maar deze gasten zijn er wel in geslaagd genoeg leuke riffs en koorden mee te nemen, waardoor het nergens gaat vervelen. Alles duurt precies lang genoeg en je verlangt bij ieder nummer weer naar meer. Zo heb ik mijn retro graag, go USA!

Abecedarians - AB-CD (1988)

3,0
Beetje rare release dit toch.. na alle goede indrukken die ik ervan kreeg door clipjes van r71 valt het een beetje tegen bij echte beluistering van het totaalproduct. Mooie nummers staan er zeker wel op, zoals het laatste met name, maar ook Soil. Maar die rare western fantasieën en bijbehorende corny teksten hadden van mij wel mogen weggelaten zijn. Wat ik wel een grappig muzikaal tussendoortje vind is Where Whitie Ain't Allowed (sample van Sydney Portier denk ik). Daar hadden ze er best meer van op mogen zetten. Al met al typisch een nakomer van de new wave stroming, met al de mins en plussen vandien.

Access to Arasaka - Geosynchron (2011)

4,5
Yess! Weer een buitengewoon slim in elkaar gezette plaat van deze technoïde act, sfeervolle rustige opbouw wordt afgewisselt met hectische beats of reverse beats, cuts en breaks, maar niet zozeer om een beat te genereren waar je met je voet op meetikt, maar een manier om juist de spanning en opbouw verder op te schroeven. Sowieso een bijzonder broeierig plaatje met veel duistere geluiden en opbouw, maar nooit zoveel dat je erdoor wordt opgeslokt. Dit doet me denken aan de finest hours van Autechre en Aphex Twin in hun iets latere periodes. Zeker geen toegankelijk plaatje, een plaat die je veel vaker moet luisteren om hem echt tot je te laten doordringen, dan hoor je de subtiele verschuivingen in breaks of spanningswisselingen. Absoluut een aanrader, evenals hun voorganger Void.

Access to Arasaka - Void () (2010)

5,0
Mooi technische electronic die zich wel in het straatje van Autechre en soortgelijken begeeft.. duurt even voordat het zich vastzet, ik zet voorlopig in op 4* met dikke kans op verhoging!

Aevin - The Aftermath (2017)

4,0
Vet plaatje van deze, mij volstrekt onbekende, artiest uit Griekenland. Aevin rijgt gangbare idm aan experimentele uitstapjes van industrial tot aan synthwave en voegt zelf veel toe wat betreft bliepjes en blopjes. Daardoor maakte het aanvankelijk een wat drukke indruk, maar na x luisteren vallen de meeste puzzelstukjes mooi in elkaar. De langste track blijft een beetje een vreemde eend, maar misstaat ook niet. Prima release voor iedere avontuurlijke electronic luisteraar.

Amon Tobin - Foley Room (2007)

3,5
Een wisselvallig product, zoals te verwachten met Amon Tobin. De man probeert tig ideetjes uit en vergeet geheel om iets consistents neer te zetten, beetje zoals Mu-ziq en dat soort artiesten. Maar itt eerdere producten van Tobin is dit iets steviger en donkerder en probeert hij op zijn minst dát vast te houden. Dat lukt aardig, maar mager vergeleken bij de echte electronic pioneers.

Amon Tobin - Out from Out Where (2002)

3,0
Tsja, zwaar eclectisch plaatje.. beetje jazz, beetje beebop, beetje slavische muziek, beetje hiphop, beetje zus, beetje zo.. Ik ben van mening dat dit meestal niet zo sterk werkt voor de coherentie van een album, en ook hier is dat het geval. Misschien zijn enkele van die trippy nummers op zichzelf wel okee, maar na een paar vonkende beukers (die hier ook op staan, met name Triple Science) zit ik niet te wachten op een Proper Hoodidge ofzo. Call me square, ik ben erg voor het vasthouden van één rode draad, een sfeer.. hier is die veel te onevenwichtig. Iets wat ik dus wel van een plaat als Blackfilm vind. Die zullen hardcore fans van Tobin wel saai vinden, maar daar spreekt tenminste een idee achter, een plan met de luisteraar. Die zwabbert maar alle kanten op. Soms erg goed, soms meer dan slap en skippable. Ik kende al wat van Tobin, nog meer jazzy, maar deze plaat doet me nauwelijks naar meer verlangen.

And Also the Trees - Virus Meadow (1986)

3,5
Tsja, wat nu weer over deze inktzwarte plaat te zeggen? Het is in weze vrij simpele muziek, maar het blijft wel in je hoofd hangen. Bijzonder is zeker het woord, het heeft iets van Joy Division, Nick Cave kan ik ook inkomen en verder Mercury Rev of Tindersticks. Zwaar melancholische rock met iets exotisch erin. Geen afrader zeker! Maar wat ik er nu echt van moet vinden, vind ik ook een zware opgaaf. Ik zet in op 3,5* omdat dat een veilig bod is, maar ergens voel ik dat dit waarschijnlijk meer waard is. Tijd zal het leren. Interessante band zonder meer.

Anduin - Forever Waiting (2008)

2,5
Tsja, weer van die eeuwig aanzwellende gemaakte ambient waar geen end aan lijkt te komen.. Soms nog wel een interessant intro'tje, dan weer x minuten ergerlijke herhaling en lucht. Zonde van de tijd.

Aphex Twin - Syro (2014)

4,0
Bij Minipops 67 zit je gelijk goed en rechtop in je zadel! Stoere AFX track die duidelijk uit zijn bekende repertoire afkomstig is en ook sterk aan The Tuss doet denken. Dat belooft veel goeds, verdraaid! De tracks die volgen zijn echter wisselvalliger en hier openbaart zich een bekend euvel. De man zit propvol geniale ideeën, maar weet zelden een coherent en tot het eind boeiend album af te leveren. Sommige boeiende tracks worden afgewisseld met wat slap spul dat van laffe bliepjes en plopjes aan elkaar hangt. Noem het de RD James freakerigheid, maar hij kan het niet laten, zorgt er wel voor dat de aandachtsspanne in huize Orbit het vaak laat afweten. Te weinig intensiteit. Desalniettemin een welkome terugkeer natuurlijk.

Aphorism - Surge (2009)

4,0
Erg lekkere electronic plaat in de trant van Stendeck en anderen. Minder sterk en overtuigend echter, maar desalniettemin staan er enkele sterke tracks op en het luistert sowieso als een trein! Eigenlijk staan er maar enkele muurbloempjes tussen, de rest is gewoon goed tot sterk. Msect bijvoorbeeld, een track die het van een soort zuigend geluid moet hebben, maar wat op den duur erg verslavend werkt. Ook Two Sides Of The Bullet, Negative Two en Convert zijn behoorlijk goed. Prima plaat als je gewoon even je favorieten beu bent en je wilt weer even wat vers vlees horen.
4*

Apparat - Duplex (2003)

3,5
Heb deze een paar keer geluisterd afgelopen weken, lekker plaatje, niets bijzonders, maar gewoon lekker en prettige idm trackjes die elkaar opvolgen. De stijl is niet altijd even evenwichtig, soms wat jazz, soms wat ambient, dan weer wat fijne ochre-achtige melodietjes.. Maar helemaal geen vervelende luisterervaring. Voor liefhebbers van deze plaat kan ik nog meer Boy Is Fiction - Broadcasts in Colour aanraden, erg gelijkend soort plaat, maar iets consistenter en ook met wat spannender en gedurfder tracks vooral. Maar de indeling lijkt hij dan weer van deze plaat te hebben afgekeken, nl. puur electronica, maar op track 2 opeens vocals.. en vervolgens weer allemaal electronica

Apparent Symmetry - Mourn / Remixed (2010)

4,0
Erg vette remix plaat bij momenten! Met name track 3 is meesterlijk, heb echt het gevoel dat ik in een soort van godenritueel verstrikt raak, onaards mooi. Ken het reguliere album niet, maar moet die maar eens opzoeken dan.

Apse - Spirit (2006)

4,0
En dank voor de tip dix! Wat een lekkere plaat is dit man! Ik weet nu al dat ie niet onder de 4 kan scoren na twee keer luisteren pas. Erg lange nummers, maar alltheway lekker trippig en gruizig. En inderdaad fijne tribal invloeden.. het lijkt wel een beetje op een soort Neurosis meets Arcade Fire meets Arcana ofzoiets.. behoorlijk goth eigenlijk, maar tegerlijkertijd ook wel rauw en indie. Prima geluid, dit moet je knalhard draaien of met je vette headphones stel ik me zo voor, terwijl je niet te zware machines bedient Maar inderdaad een weldaad van geluid en donkere spiralen. Het enige wat me soms een beetje stoort is de zanger hier. Doet erg aan Arcade Fire denken soms en past hier eigenlijk wat minder bij. Sommige nummers had ik zelfs liever zonder enige zang gehoord. Maargoed, misschien went dat wel. Tijdje terug sinds ik zo'n prima rockrelease heb gehoord, beter dan het gros dat uitkomt. Ben benieuwd naar hun andere plaat geworden.

Arcade Fire - The Suburbs (2010)

3,0
Grappig, Arcade Fire volg ik nu al zo'n jaar of 5.. deze komt na mijn lauwe respons op Neon Bible. Benieuwd of dit weer het niveau Funeral kan benaderen. Dat lijkt soms goed te komen, maar helaas vaak ook niet. Band die teveel op truukjes blijft steken die aanvankelijk goed werkten.. laten we een dun nummer gewoon opbouwen tot zijn logische climax, dan lijkt het een wereldnummer! Jammer, maar helaas, dan is het dus nog steeds een mager en dun nummer, zoals Empty Room, Rococo of We Used To Wait Verder staat er heus nog wel wat concreets op, zoals Ready To Start of Month Of May (waar je bijna weer in de heropstanding van Bauhaus gaat geloven) en de rare Sprawl nummers.. de band is zeker niet slechter geworden, maar ook amper innovatief of een apart plaatsje waardig tussen de eindeloze reeks cd's die je al hebt opgesteld in de kast. De zang van Butler blijft voor mij een drijvende kracht van de band. Waar dit in 2004 een grensverleggende act was, is het nu een zichzelf-bevestigende act, zoals het met veel "alto" bandjes verloopt anno nu helaas. Maar geen straf om hiernaar te luisteren.

Architect - Consume Adapt Create (2010)

3,5
Ik vind hem wel stukken minder dan Analysis of Noise Trading, het is gewoon een leuke electronicaplaat, maar veel meer ook niet. Het is allemaal nogal standaard en weinig diepgaand. Jammer.

Architect - Lower Lip Interface (2007)

3,0
Tsja, daar kom je dan met je torenhoge verwachtingen.. Analysis Of Noise Trading vind ik één van de beste platen uit het genre en ook de platen daarvoor lieten een mooie stijgende lijn zien, maar deze Ik weet niet wat ik er van moet denken, na één keer beluisteren is het sowieso lastig een defintief oordeel te vellen. De nummers op deze plaat zijn echter zulke ouwe koek voor mijn oren dat ik eigenlijk nu al weet dat het een tegenvaller is. Meyer lijkt terug te grijpen naar ebm/industrial materiaal waar hij ooit mee begon en waar andere acts mee bezig zijn (denk aan Front 242, Icon Of Coil, Velvet Acid Christ, en vele anderen). Hij heeft er een flinke portie duistere soundscapes overheen gedonderd en zelfs donkere drum n bass wordt niet geschuwd. Het eindresultaat is eigenlijk nogal 13-in-een-dozijn. Dat soort muziek ken ik allang en heb ik in de loop van de jaren 90 en begin 00 wel een beetje achter me gelaten. M.a.w: 6 jaar geleden zou ik dit nog te gek hebben gevonden Nu vind ik het verbazend platvloers bij tijd en wijlen. Vooral de vocale inbreng/ samples zijn erg cheesy en slecht! Voor iemand die zulke interessante muziek heeft gefabriceerd kan ik deze darkhouse escapade niet plaatsen. Eén van de weinige positieve uitzonderingen tot nu toe is A Perfect Kiss, No Tongue die nog iets van de oude sprankel laat horen van de vorige release. Ik moet me dus bij Goodfella aansluiten en een 3* is het enige magere resultaat wat me voorlopig rest (ik ben bang dat het niet hoger zal worden ook).
Jammer, zeer jammer.. tevens van die prachtige hoes.

Ard Bit - Spanon (2009)

3,5
Een aanrader voor de liefhebbers van Autechre, een groep waar ze al meermaals mee zijn vergeleken: Ard Bit laat Autechre herleven in Rotterdam | Eclectro
Ik ben het daar wel mee eens eigenlijk.. het is glooiende en redelijk warme electronic, maar wel met de butsjes en maffe breaks die Autechre ook had op veel tracks. Zaken als breakbeat worden bovendien naadloos afgewisseld met een drone hier en daar of een soundscape met distortion of wat minimal techno. Kortom, een plaatje met afwisseling dat zeker in de smaak zou moeten vallen van de electronic fans met brede orientatie. Ik vind de wisselvalligheid soms wat ten nadele van het geheel van deze plaat, maar het levert mooie momentjes op, zoals Bleck of Klint. Hier moet in elk geval wel volk voor zijn te vinden op MuMe dacht ik.. voor de mensen die de boel eens rustig willen beluisteren: 3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

Atmosphere - When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (2008)

3,5
Lekkere hiphop plaat, veel afwisseling in stijlen en goede stemmen van de heren rappers. Soms komt er een riedeltje voorbij wat hergebruikt is, zoals hoort in het genre. Maar veel nummers klinken fris en redelijk authentiek. Het gebruik van synths op deze plaat is wellicht één van de meest in het oor springende kenmerken. Kende nog niet veel hiphop met synths. En het werkt hier af en toe erg goed, zoals bij Glasshouse, waar ze uitgesproken cool zijn, deed me erg aan een aantal van mijn favo bands uit de 80s denken. Hoewel er veel sterks op staat, staan er ook wel zwakke nummers tussen, iets teveel naar mijn smaak. Maar voor de rest een uitstekende plaat. Favorieten: The Skinny, Dreamer, Your Glasshouse, Wild wild horses en The Waitress.

Autechre - Draft 7.30 (2003)

3,5
Mwjah.. moet ik hierover kwijt? Ik wilde eens wat recenters van de mannen proberen, maar dit ligt me toch niet echt. Een beetje haperende sputter-sputter electronica met weinig dat qua beats of patronen beklijft. Misschien dat dat nog groeit (vind de tweede track bijv. erg vet en ook P:Ntil) bij een aantal tracks, maar het mist toch die magische dimensie die de oudere tracks van Autechre hadden en de pakkende ritmepatronen of vette geluiden. Het is kwalitatief zeker goed, maar ik wordt er maar niet warm of koud van.

Autechre - LP5 (1998)

3,0
Na een paar keer luisteren kom ik tot de conclusie dat er een paar vette tracks op staan, maar dat de plaat ook wel wat verouderd is. Sommige tracks zijn regelrecht saai te noemen en bieden weinig meer dan wat voortbroddelen met een thema, en vaak niet zo'n heel sterk thema ook, dingen als Fold4, Wrap5, maar ook Corc of Rae wordt ik niet bepaald opgewekt van, toen onwaarschijnlijk wel opwindend, maar nu toch wat gedateerd en mager qua sfeer of idee. Ook het klaterende keukengerei wat uit de lades komt vallen van Under Boac heb ik na een paar x wel gehoord, zo geweldig is dat allemaal niet. Blijven wel geniale tracks als Acroyear2 of Arch Carrier over om de nodige spanningsboog en sublieme sfeer neer te zetten. Vooral eerstgenoemde is meesterlijk qua opbouw en onderliggende geluiden en dreigende knisperende basgeluiden, maar Arch Carrier biedt weer een heel ander soort bijna klassieke euforie. Al met al geen slechte plaat, maar ik vind hem toch stukken minder dan ik aanvankelijk dacht.

Autoclav1.1 - You Are My All and More (2005)

4,0
Okee, dit is wel degelijk een TIP! Ik was de eerste keer dat ik het hoorde een beetje sceptisch.. wat is dit? Beetje Gridlock, beetje Keef, beetje Aphex? Maar nee, na een tweede keer luisteren is al duidelijk dat de invloeden er wel zijn, maar dat Autoclav er toch weer een eigen draai aan weet te geven! Heerlijke zware beats met soundscapes, afgewisseld met illbient achtige inktzwarte tracks (Tell Me When to Care, August Sunday Afternoon).. sowieso geen vrolijk plaatje, maar af en toe komt Autoclav zowaar met een BoC achtige luchtige childsplay track (Letter from Miki City), waarna er meestal weer ergens een donderwolk losbarst. Autoclav is op zijn best als de nummers halfweg zijn en de betere nummers dan uitmonden in mooie summits ofwel onheilspellend onweer. De opbouw is nog zeker niet zo subliem als zijn stadsgenoot en goede vriend Keef Baker, maar het is prima wegluisteren en beslist afwisselend genoeg. De remixes zijn ook echt een goede bijkomstigheid op deze plaat, waar ze meestal alleen maar storend zijn of niks toevoegen. Deze remixes zijn zo divers aangepakt dat de nummers eigenlijk geheel op zichzelf staan, zeker die van EvA is goed en die van Iszolocope bevat erg geestige samples. Slacknote verzorgt eigenlijk het enige duidelijke minpuntje op deze plaat, monotoon saai gebeat. Dat, plus het feit dat Autoclav er zeker nog niet is (hij kan echt nog wel beter denk ik, en zijn stempel moet ook nog wat harder gedrukt!) maakt dat ik inzet op een 4*. Tijd zal leren of dat te laag is Maar alvast een warme aanbeveling voor allen die Keef Baker en consorten een warm hart toedragen!