Erg wisselende plaat, soms enerverend, dan weer sloom en futloos. Sommig spul van Solar Fields vind ik niet minder dan briljant, maar Aes Dana eigenlijk vrij oninteressant en kabbelmuziek. Dat wreekt zich hier duidelijk, het heeft nergens die enerverende en duistere sfeer die Solar Fields oproept en zijn meesterlijke gebruik van beats. De plaat luistert lekker weg hoor, maar is ook snel vergeten.

Te slecht gewoon, maar dat hoorde bij het image van de band.. Toch staan er nog een aantal leuke nummertjes op. Ze hadden gevoel voor frivoliteit, geen van allen waren musici echter, misschien daarom juist knap dat ze nog zoveel rommel hebben kunnen produceren

Hier begonnen de idm invloeden sterker door te wegen in haujobb's muziek en gaan we al richting architect of andere leuke side-projects van meneer Meyer. Maar dit is een goed punt om mee te beginnen als je de rest van zijn werk wilt verkennen

Hier is het al flink experimenteel, met breakjes, loopjes en quarks... het hele rattenplan! Het enige element wat de meeste experimentele noize-luisteraars wellicht nog weerhoudt van deze band zijn de vocals.. Mij hebben die nooit zo gestoord, maargoed

Dit is een van die platen die op de mooie brug tussen ebm en idm staan, Daniel Meyer (later nog veel experimenteler bij Architect) geeft hier al prachtige hoogstandjes ten beste op electronisch gebied. Clockwise, Rising sun, sub unit one, distance, the cage complex.. allemaal toptracks die laten horen waarom electronische muziek booming werd eind jaren 90. En Haujobb zijn wat dat betreft grondleggers van vele acts die nu werkzaam zijn.

Merkwaardig dat deze hecq zo exceptioneel hoog scoort.. niet dat dit onprettig is om te beluisteren, maar erg bijzonder vind ik het niet echt. Er staan hier wat freestyle trommelsamples op alsof de duitser opeens de afrikaanse wereldmuziek aan het ontdekken is. Verder staan er ook wel wat ingenieuze tracks op, die bij herhaling inderdaad wel iets hebben. Maar het raakt me eigenlijk nergens echt. Geluiden omsmeden tot melodieën of ritmes die je pakken is niet erg aan hecq besteed. Daardoor blijft het toch wat los/vast flierefluiterige electronics zonder echte kern of lijn. Kippenvel zal hier ook niet gebeuren. Jammer, de productie is mooi en de geluiden ook.. maar het vormt geen geheel. Dan vind ik zijn ambient-uitstapje Night Falls toch pakkender. Geen artiest voor mij verder.

Inderdaad, Hecq blijft een twijfelgeval bij mij. Het is geen producer waarbij ik vaak van mijn plaats verschiet of het kippenvel me uitbreekt. Veel tracks hier zijn een beetje nietszeggend en kraken of piepen wat voordat ze eigenlijk weer ongemerkt voorbij sluipen. Soms veer ik echter wel op, namelijk bij het sublieme I Will Survive, wat een megavet nummer is dat! Veel te kort ook, hiervan had veel meer op deze plaat mogen staan. Hetzelfde geldt bij de eerste helft voor Hypnos II, op een geheel andere wijze, maar een subtiele track die je vastgrijpt na een paar keer beluistering. Helaas ingeleid door een vééél te lange spanningsboog van deel I en een redelijk lauw pisstraaltje van deel III. Somt eigenlijk de plaat ook wel weer op. De remixkant is spannender, met meer afwisseling en wat meer stoere tracks, maar absolute uitschieters zijn daar weer wat minder prominent. Natuurlijk is de Raoul Sinier Remix meesterlijk, een producer die deze Hecq dan ook ver is vooruit gestreefd. En ook de Mothboy Remix is vet. Blackfilm giet zijn herkenbare sausje over het Hecq geheel heen, en verder zijn het een beetje eenheidsworsten. Ik twijfelde tussen 3 en 3,5*, maar toch het laatste omdat er wel genoeg moois op staat, maar wel afgewisseld door redelijk grauwe middelmaat helaas.

Zeker een interessant plaatje van dit prima label. Het tapt uit meerdere vaatjes en fluctueert tussen psy, ambient, idm en techno in. Daarin toont het zeker een eigen gezicht. En doordat de beats goed verweven zijn wordt het nergens slaapverwekkend. Helaas staan er ook enkele missers op, zoals Radio Bombay met een tenenkrommende vocal sample. Ik zou dat soort invloeden laten vallen en meer op de electronic richten, daarin is ie best goed namelijk.

Interessante plaat, staan werkelijk pareltjes op die je een inkijk geven in een leuke en unieke sound die grenst aan vele dingen die al eerder zijn gedaan (80s avant-garde) maar met een eigen sausje. The Caterpillar’s Intervention moet daarbij zeker genoemd worden, een verfrissende track die wat clockdva en andere invloeden bijeenvat en lekker upbeat klinkt door die sax. Verder staan er veel uitbijtertjes op die soms goed zijn en soms matig. Dat is ook het nadeel aan de plaat, je zit niet altijd op het puntje van je stoel, soms glij je er ook verveeld vanaf. Maar met alle pieken en dalen blijft het een plaat om met groot gemak meermaals op te zetten.

Inderdaad lekker plaatje. Aanvankelijk vond ik het iets te clichématig donker en eentonig, maar er zit meer in dan duistere sferen creëren, tracks zijn best afwisselend na enkele keren luisteren.

Ik heb zelden dat ik gelijk heel hoog inzet op een plaat, maar dit heeft me toch wel enorm overdonderd! Wat een stuk duisternis en stomp in je maag is dit! Echt een oncompromisloze plaat uit een van de hoekjes in de hel. Kruising tussen het betere idm werk en industrial met enkele tracks en vooral samples die niet voor zwakke maagjes of onschudlige oortjes zijn bestemd. Voor de liefhebber van het steviger en duisterder werk is dit een vette tip echter! Mooi vormgegeven tracks die enerzijds uitblinken door bijzonder vette orchestratie of sampling en anderzijds toch redelijk simpel in opbouw. Maar het staat als een huis en verveelt geen seconde! Een absolute aanwinst voor dit label! Ik ga misschien zelfs nog de ultieme score uitdelen na nog enkele luisterbeurten..

Dit gedrill en gedrone is mij iets teveel als een op hol geslagen wasautomaat.. alhoewel er wel memorable dingen tussenzitten

Lompe en zwaar doordreinende beats die als een soort van vloek door je huiskamer rondbeuken, volume op 11 en schijt aan iedereen hebben. Voor degenen die bekend zijn met het genre zit er trouwens wel wat subtielere shit doorheen, waardoor dit één van de betere industrial plaatjes is van de jaren 90.