Ik zet nog even in op 3,5* met optie naar boven. Ik heb hem nu een keer of 3 geluisterd en ondanks dat hij me lekker ligt, springen de vergelijkingen met de oude garde me toch iets teveel in het oor soms. Feeding Fingers is bijna een hommage aan The Same Deep Water As You, in This Isn't Goin' To Hurt zit een flinke scheut Cold, enz.. Toch sluit het naadloos op elkaar aan en zit de instrumentatie prima in elkaar. De zanger is nogal veelzijdig, hij haalt Smith, Curtis, maar ook eigen geluid wat op de zanger van Bloc Party en ook op de zanger van The God Machine lijkt. Met die laatste band hoor ik wel meer gelijkenissen in hun meer eigen sound. Maar dit is veel te goed om het 'gejat' te noemen oid.. daarvoor is het te goed gemaakt en klinkt het te fris. Plaat die je erg makkelijk opzet en toch iets met je gevoel weet te goochelen. Afgezien dat het misschien een zeer gelijkend nummer is vind ik Feeding Fingers toch het beste voorlopig, prachtige sfeer!

Weer "indrukken"-muziek (of is dit gewoon muzak?).. Waar ik Endless Summer bij vlagen nog boeiend vind is deze opeenstapeling van uitzichtloze intro's echt niet meer houdbaar. Een grote zeepbel dit, in de hoop op spanning vast houden en interessante ruis aanbrengen. Ik kan voor dit zoveelste ambient-debacle niet meer warmlopen en ook niet meer veinzen dat dit ook maar iets met muziek te maken heeft. Dit is gewoon tijd vullen met ijle lucht. Zonde van je tijd. Deze man mag naast de vele andere ambient lui van nu wel eens zijn koffers gaan pakken en op vervroegd pensioen. En neem die windgong en xylofoon alsjeblieft mee! Inmiddels echt te schimmelkazig voor woorden.

Op aanraden van een van de vele ambientkenners hier op MuMe toch deze dan maar eens luisteren, want het ambientwerk wat ik tot nog toe voor de kiezen heb gekregen was echt niveau huilen met uien aan je tepels..
Nou weet ik dat dat wellicht aan het feit ligt dat het genre me gewoon niet zo bevalt en dat de slaapverwekkend trage en volstrekt willekeurige manier van produceren van kraakje en piepjes of veel ruis dusdanig ingetogen is dat het verdacht veel als volksbedotterij begint te rieken. Waar geen ambientproducer een nachtje minder om zal slapen ben ik bang
Maargoed, terug naar deze recensie. Dit valt me eigenlijk 100% mee tov. allerlei andere ambient. Affijn, het kraakt nog steeds als een oude mono grammafoon op een masters voice grammafoon platenspeler dat het een lieve lust is. En de ruisjes en frutseltjes duiken her en der op als parmantige origami op de melige griesmeelpudding.. desondanks weet fennesz er wel degelijk interessante melodieën in te verwerken en is er zo nu en dan sprake van een heerlijke sfeer! Mooi ook dat de eerste vier nummers steeds melodieën in zich verwerkt hebben van het nummer daarvoor. Dat laat hij ineens los bij nummer 5 for no reason. Maar ik vond dat wel boeiend eigenlijk. Als een stuk nieuwe herinnering die wordt aangemaakt en je nog even blijft achtervolgen in het volgende nummer. Maar er blijven nog frisse dingen genoeg over om naar te luisteren. Het is echter wel weer passief luisteren. Misschien één van de redenen dat ik ambient nooit lang trek. Als ik wil slapen is het liever zonder muziek. Ben ik wakker dan luister ik liever iets met meer opbouw en variatie Het klinkt gek voor de ambientmakkers onder ons, maar zo werkt het dus bij veel 'normale' mensen.
Toch wil ik om die reden deze plaat niet afvallen, er zitten genoeg schitteringen tussen de repetitiviteit dat ik deze plaat makkelijk nog vaker kan opzetten. Iets als Happy Audio is vermoeiend, maar heeft toch ook iets van 'opbouw' in zich, en dat geldt voor veel nummers op deze plaat. Soms hebben we zelfs gewoon met een wonderschoon pareltje vandoen zoals Shisheido of A Year in a Minute. Voor de liefhebbers van een track zoals Before I Leave kan ik Ra - Wxfdswxc2 met het nummer Skinfest aanraden. Dat is dit in de overtreffende trap!
Ik zet voorlopig even voorzichtig in op een 3*, maar de potentie tot stijgen is hier niet uitgesloten. Het verlangen om deze plaat weer te moeten draaien zal het uitwijzen

Best een lekkere plaat dit, houdt het midden tussen Propaganda, Depeche Mode en Björk ergens. Komt in ieder geval zwaar jaren 80 op me over en dat is een goed ding in dit geval! Mooie synths en een prikkelende zangeres die alà Björk aparte tekstjes de ruimte in kirt met een grappig accent. Soms is er ook een zware ondertoon van een medezanger die zorgt dat de nummers een wat melancholischer onderlaag krijgen. Het is zeker geen muziek die me erg verrast, maar dat hoeft ook niet altijd. Het klinkt gewoon allemaal best lekker en je zet hem makkelijk weer op. Denk dat ik dit iets beter vind dan The Knife, waar het natuurlijk erg op lijkt.

Een plaat die ik nog zeker een keer of 10 moet luisteren.. na de eerste 4 keer kan ik niet anders zeggen dat er een donkerheid inzit en een mate van experimenteerlust die ik bij slechts weinigen van dit genre tegenkom. Ik geloof dat Empusae zijn maatje is, waar ik ook al zeer van ben gecharmeerd, maar dit is wel net iets duisterder.. sirenes, horrorfilm-achtige drones en background noize. Eigenlijk erg goed te verteren, jammer genoeg vind ik nog geen verbindende schakel tussen deze machtige tracks. Het is een beetje Juno, This Morn' Omina, Empusae himself.. maar nog geen echte coherentie. Maar dat is iets waar ik eigenlijk wel op hoop nog. Voor de liefhebber van echte darknoize is dit een must echter! Laat je niet ringeloren door allerlei tendensen en reviews, dit is gewoon darkness complete! Openingsbod daarom is zeker een 4* met optie naarboven!

Beetje het halve gevoel hierbij blijft. Aan de ene kant is het best kniftig in elkaar gezet, zit er absoluut een verfrissend gevoel aan en krijg je een mengelmoes van stijlen voorgeschoteld. Veel stijlen uit de zwarte hoek, maar gelukkig ook genoeg uit de authentiek electronische hoek. Het is geen rehash of verfraaid louncheplaatje oid. Zodra het een beetje teveel hangt naar de funk of soul begint het mij uiteraard sneller te vervelen, maar Flying Lotus weet meestal cliché's te mijden. Het probleem wat ik vooral heb is het niveau van tracks dat nogal schommelt en het funkerige gepiel wat er af en toe te dik bovenop ligt. Eerste paar tracks zijn prima en nummer met Thom Yorke is eerste hoogtepunt. Arkestry vind ik zozo, Mmm is een aardig liedje, maar een beetje niemandallerig. Do the Astral Plane hoort een beetje bij die vervelende soulshit waar ik het over had, nummer erna ook een beetje vervelend wat dat betreft. Recoiled vind ik wel weer een erg toffe track, maar daarna weer magertjes tot het magistrale Table Tennis, waar ik toch het gevoel heb al met al naar een goede plaat te hebben geluisterd, maar een die iets teveel zwabbert waardoor ik niet denk dat ik dit erg vaak ga draaien.

Met Water en Blood gelijk één van de beste en meest verfrissende releases van 2010! Lekker harde electro in het straatje van Ginormous, maar met veel invloeden uit de ebm/ electroclash en oudere stijlen. Het levert in elk geval een knalplaat op die zeer dansbaar aanvoelt.

Wat een heerlijke plaat weer van deze act! Tot de track Des doet het sowieso niet onder voor Blood. Maar helaas is Des ook meteen een breekpunt, waarna ik de rest van de tracks moeilijk kan beoordelen met de eerste 6. Ik denk dat ik hem voortaan maar even skip. 3,5*** met eventueel naar 4****.

Hopende dat dit een beetje bij Metrik in de buurt zou komen beluisterd, maar dit is mij veel te mellow and luchtig allemaal. Geen potige beats en sowieso weinig opzwepend.

Blijkbaar wordt deze artiest hier niet bijzonder gewaardeerd door de aanwezige electronic deskundigen, ik vind dit echter wel wat hebben. Ik weet niet hoe zijn vorige werk klinkt, maar dit is een soort electrofolk. Violen en andere snaren worden aan breakbeats gekoppelt en dat levert soms erg fijne resultaten op. Het nummer Rig of the Jarkness is erg lekker bijvoorbeeld, ook Windy Goule heeft haast iets new wave achtigs, heerlijk! Kelpy Staircase is een lekker verraderlijk opgebouwd liedje met wat gepingel, de nummers die daarop volgen zijn ook nog steeds meer dan prima! De plaat begint wat mij betreft een beetje te haperen (of door te schieten in zijn folk-drum n bass) bij het nummer Dungeon Hills, de opbouw is prachtig, maar de explosie daarna met cello aanslagen en drum and bass doet me nogal amateuristisch aan. En het nummer Heavy Gruts heeft deze combinatie van meet af aan, dit nummer zou ik dus tot het skippertje van de plaat willen benoemen.. erg jammer. Het heeft iets weg van die violen gecombineerd met metal ofzo.. die genres zijn gewoon niet te verenigen, net zoals dit met name in combinatie met breakbeats gewoon gammel klinkt! Door deze twee nummers gaat er zowat een hele punt van van mijn beoordeling en kom ik niet verder dan een 3,5* Zonde, want de rest is eigenlijk prima tot soms excellente electronica. Toch waardering voor deze eigenzinnige Schot