Stevige rockplaat in een tijd dat gedacht werd dat dit niet bestond. Jammer dat Murphy soms denkt dat we in avant-gardistisch geschreeuw moeten communiceren, maakt sommige nummers net iets minder. Toch laat dit album ten overmaat zien dat tribal drums en begeisterung niet iets was van alleen The Cure of Joy Division, Bauhaus was er al net zo vroeg bij, hoogstens beïnvloed door Siouxsie als voorgangster. Sowieso een 4*. Met bonusnummers misschien nog hoger..
ohja, de eerste nummers zijn de directe aanleiding geweest voor Cocteau Twins en Dead can Dance!

Vette plaat dit! Inderdaad een geestverwant met Ministry van het eerste uur, maar net weer wat anders, iets organischer misschien en ook elementen van wave hoor ik terug Vooral Strange Things is een nummer waarop je niet stil kan zitten. Maar eigenlijk zijn alle nummers hier wel strak, beetje het antwoord op Iggy en dat soort artiesten met gebruik van wat moderner apparatuur, met name dat laatste maakt dit goed!

OK, op verzoek deze plaat weer eens onder de loep:
Te beginnen met zeggen: RIP Stuart! Naast Guthrie van de Cocteau Twins de beste gitarist die Schotland ooit heeft voortgebracht. Absolute meesterklasse die Adamson hier af en toe uit zijn gitaar tovert. Maakt tegelijk dat Big Country zo'n apart en distincte sound heeft. De plaat begint natuurlijk voortreffelijk met In A Big Country. Je waant je al tussen de schotse hooglanden en zijn vele lochs.. guur maar eerlijk weer en af en toe een middeleeuws kasteeltje of pub. Het gebruik van bagpipes versterkt dit gevoel natuurlijk alleen maar. Big Country is één van die bands die zijn britse roots erg trouw blijft. Veel meer dan het geval was met bands uit de jaren 70 die allemaal achter de zwarte blues aanliepen.
De plaat gaat na deze meesterlijke opener verder met een hoog niveau, hoewel Inwards minder is dan de opener is het beslist geen slecht nummer. Chance is al meteen het volgende hoogtepunt. Veel catchyer zijn ze niet gemaakt, terwijl het ook een kwalitatief sterk nummer blijft. Thousand Stars tapt weer aardig uit het vaatje van het eerste nummer, The Storm is een van de beste nummers op deze plaat. Een heerlijk opbouwend gitaarspel komt een bijna hardrock-achtig nummer inluiden, daarna wordt de sfeer etherisch en de openingszin: "I Came From The Hills With A Tear In My Eye"... meer weemoed en Schots levensgevoel kan niet Harvest Home is even bijkomen van die zwaarmoedigheid. Luchtig folklore lullaby bijna. Volop de gitaar van Adamson in de hoofdrol trouwens weer. In het nummer erna mag de bassist ook laten horen dat hij heus wel meekan op het niveau.. maar Stuart blijft zelfs op de achtergrond nog meeschallen. Ook weer een nummer vol met Schotse folkinvloeden. Daarna ook weer een meegalmer, maar o zo lekker op het meetappende gevoel van de luisteraar. Fields Of Fire heeft zelfs een stukje Schots volkslied in zich (of een dergelijk anthem), weer geheel in de lijn van In A Big Country dus.
Alleen de afsluiter valt ietwat uit de toon hier, lijkt wel een uit de hand gelopen live-jam. Niet dat er niet genoeg moois is te horen hier. Stuart is in blakende topconditie en het nummer luistert ook heerlijk weg. Maar het is veel repetitiever en loopt af en toe wat uit, alsof ze even het live-gevoel van BC wilden laten horen.
Al met al een erg goed album, en het zoveelste bewijs dat de jaren 80 niet alleen en louter uit synthi-bands bestonden (iets dat toch erg lastig uit de hoofden van 80s know-nots lijkt te praten). Dit is geheel gespeend van synths en bouwt op gitaar en andere traditionele instrumenten. Maar klinkt erg fris! Waarom geen 4,5* of 5* vraag je je af? Ik ook, ik weet het niet.. ik denk dat het toch iets plegstatigs heeft allemaal en het Schotse pathos er af en toe iets te dik bovenop ligt. Een beetje waarom U2 of Simple Minds soms ook net overhellen naar teveel nationale trots of sentiment. Big Country doet dat hier niet, maar de stem van Stuart en de sfeer doet je af en toe iets teveel in je nietige stoel zitten en bijna een kilt aan je muur hangen om er naar te kunnen knielen. Toch vind ik dit een onderschatte band, hebben erg veel bijgedragen aan de sound van de latere jaren 80, waar tal van bandjes later mee zijn doorgegaan (noem Levellers of dat soort bands). Een moddervette 4 in elk geval. Misschien zet ik hem zo nog eens op en maak er 4,5* van

Erg lekkere shit dit! In your face dubstep en DnB achtige act, met loodzware basklappers en pounding beats, brutal! Tuurlijk kennen we ook veel brutere acts, zoals Machine Code of Broken Note, maar dit is vergelijkbaar met Nederlandse collega Noisia, ook scherp en clear qua productie en ook nogal knuckles in your face. Ook duidelijk dat hier veel hiphop aan ten grondslag ligt en dat siert veel nummers extra op. Eigenlijk is het hele genre hiphop veel beter te verdragen als het wordt uitgevoerd door electronic acts dan vice versa! Zo ook bij BSE. Luister alleen maar naar Dawn of a Dark Day, geen hiphop act die zo'n vet geluid weet neer te zetten en de zintuigen zo weet te prikkelen. Maar zo is het ook met de hiphop tracks van Larvae, Hecq of Niveau Zero e.d. Maar de pure electronic tracks zijn ook meer dan genieten! Ik ga meer van deze act checken, dat is zeker.

Damn, wat een vette plaat is dit zeg! De vorige vond ik al erg vet, maar deze is zo nodig nog beter! Perfecte balans tussen dance, idm, dubstep en strakke DnB met af en toe vleugje hiphop. Wat dat betreft de ingrediënten van de vorige plaat, alhoewel dit allemaal nog wat aanstekelijker is allemaal. Grote knaller is meteen al track 2 Swarm, hele olietankers energie en drive krijg je tegen je hoofd gebeukt! Typisch voorbeeld van een track die door zijn eenvoud eigenlijk duizendmaal meer doet dan allerlei electronic nummertjes met tierlantijntjes en onverwachtste breaks of flurriemurrie. Zo'n track is Scarf ook trouwens, hopeloos aanstekelijk, onmogelijk stil te zitten hierbij. Stranger is ook een hoogvlieger met een sterke vocale inbreng die het nummer meer opzweept dan zonder. En de afsluiter is ook een track met sterke vocals die doet denken aan het werk van Portishead of Massive Attack.

Ik zie dat ik al een redelijk terzake doende opmerking heb geplaatst over dit album..

Nouja, voor degenen die hier weer veel later komen om dit te lezen: we hadden dus zo'n leip topic waarin mensen elkaar opdroegen platen te recenseren. Bij deze!

Ik heb deze plaat pas laat ontdekt, zo'n jaar of drie terug. Toen was die hele britpop hype natuurlijk allang weer voorbij en vervangen door een nieuwe britpophype
Desalniettemin had mijn oor altijd wel dingen opgevangen van Blur in de jaren 90.. via mtv of radio kwam er geregeld een blur-hitje voorbij en eigenlijk bevielen die me toen al. Maar ik dacht destijds ook "britpophype, eendagsvliegen, hit-gedreven bandjes... daar zal blur dan ook wel bij horen". Dus heb ik nooit iets van ze aangeschafd. Stom stom stom natuurlijk, want blur is allesbehalve een inhoudsloze britpopvlieg! Het is een band die cynische teksten en gortdroge humor weet te verpakken in luchtige, maar o zo goed geschreven popsongs. Zoals ik al opmerkte eerder: erg verwant aan The Kinks in hun 60s glorietijd en het heeft bij nader inzien ook wel wat van Bowie weg. Maar blur heeft dit alles goed geincorporeerd, zonder meteen te klinken als een flauwe ode of kopie. Blur heeft wel degelijk zijn eigen geluid, daar zorgt de prachtige engelse stem van Damien wel voor en de prima gitarist!
Parklife is beslist hun magum opus, alles wat blur goed maakt is hier op zijn best vertegenwoordigt en er staan weinig tot geen zwakke nummers op. De thematiek is verveling (hoe 90s!), decadentie, spot, schaamte en nog zo wat alledaagse zaken. Juist dat alledaagse maakt dit heel licht verteerbaar en herkenbaar. Tracy Jacks over een alledaags buurtgrietje, Bank holiday over de alledaagse sleur (zeer upbeat nummer trouwens!), Parklife over landerigheid.. etc etc. Allemaal erg cynisch en brits echter Hoogtepunten zijn Tracy Jacks, Clover over Dover (get the joke?), This is a Low (prachtig melancholisch nummer!), Message centre en het meesterlijke titelnummer

I get up when I want
Except on Wednesdays
When I get rudely awakened by the dustmen
I put my trousers on
Have a cup of tea
And I think about leaving the house
I feed the pigeons
I sometimes feed the sparrows too
It gives me a sense of enormous well-being
And then I'm happy for the rest of the day

Misschien wel een van de leukste songteksten die ik ken. dikke 4.5 punten!

Tsja, het stomme van deze plaat is dat ie eigenlijk wel beter aanvoelt dan Music and the Right to blabla.. donkerder en iets prikkelender, maar dat er ook wat van routineus gemak insluipt zo nu en dan. Vreselijk origineel zijn de tracks allemaal niet en soms zit je in een "filler-dip", ofwel, een aantal tracks die je net zo goed had kunnen missen. Niet dat het allemaal identiek is wat hierop staat, maar het is ook net niet dramatisch of onderscheidend genoeg om op te veren wanneer je dat nodig hebt.
Het meest treurige feit is dat bij de voice-samples die BoC gebruikt er erg cheesy samples worden gebruikt soms. Hier worden bijvoorbeeld in maar liefst twee tracks samples gebruikt van een Amerikaans wijf dat tot tien zit te tellen (of meer). Nu weet ik dat electronic music niet per definitie een boodschap hoeft uit te dragen, maar je kan de leegheid ook wel teveel benadrukken door in elk nummer gewoon tot honderd te laten tellen, dan lijkt het nog wat ofzo..? Het ergst daaraan is nog dat ze dat bij twee tracks op de voorganger ook al hebben gedaan!! Dus leegheid in het kwadraat dus! Tsja, dan heb je bij mij al meteen een volle punt aftrek. Wat een armoe. Nee, BoC is één van de meest overgewaardeerde acts op dit front en zal wel vanwege zijn toegankelijkheid bij de conservatieve electronic liefhebber scoren, want echt spannend zijn ze nooit geweest. Maar al met al kan ik dit beslist geen onvoldoende geven, daarvoor is het ook weer te sfeervol.

Tsja, ben met het oog op hun nieuwe release eerst maar het oude gaan herwaarderen.. en voordat de lezer denkt dat good ol' critical orbit dit nu opeens de maximale score gaat geven, neenee, zekers niet! Maar bij herwaardering valt op dat de plaat zo zijn eigen pruttelende geijkte ritme heeft waarbij je soms toch in een lekkere zone zit en bijna aan de dingen denkt die Aphex heeft gedaan of Autechre. Maar het haalt het bij lange na niet bij die meesters. Dus wat mij betreft mijn allerlaatste herwaardering voor dit album, ga nog wel even Geogaddi en hun laatste checken trouwens om BoC het voordeel te geven. Deze plaat bevat echt lekkere momenten, in de zin dat het simplistische idm is met wat duisterder insteek, helaas staan er ook nog steeds teveel Air-achtige vullers op, waardoor je soms neigt te skippen.

Voor het eerst dat ik een oprechte klik heb met BoC, de plaat is duisterder en donkerder dan hun eerdere werk en het lichte geprietpraat en kleine kinderstemmen zijn weggelaten en dat maakt het over 17 tracks een stuk draagbaarder. Daarnaast hebben ze een flinke scheut 80s nostalgia toegevoegt uit het betere electronica genre. Met name filmscores, zoals die van Vangelis (oa Bladerunner, waar ik veel van terughoor hier) en de geweldige score van John Harrison voor Day of the Dead, waar ze letterlijk één track van hebben gestolen, namelijk White Cyclosa. Maar ze geven er wel hun eigen draai aan, zodat je de feel van die geweldige films krijgt, maar dan met een bruggetje naar BoC geluid. Maar dit is duidelijk geen 70s picknick with mom and dad and daisy the dog, maar veel meer een weerspiegeling van het 80s nihilisme, waar wat mij betreft de beste muziek uit is voortgekomen. En dit klinkt ook veel oprechter dan veel van hun eerdere werk.

Dit ook maar eens opgezet, maar vergeleken bij soortgenoten (Caribou bv) vind ik dit te gelikt, te braaf en weinig uitdagend. Het zit erg goed in elkaar, dat zeker! Maar zo goed dat eigenlijk de rafelrandjes ook helemaal zijn afgeslepen, daardoor gaat het mij snel vervelen.

En padeng! Gewoon 4,5* hiervoor! Ik luister hem regelmatig en hij verveelt niet en brengt me steeds weer in een prettig soort van stemming. De muziek bevaart precies het midden tussen het wat broeierige en het uitgesproken luchtige in. Die balans maakt dat de plaat geen van beide kanten op overboard gaat en dat je van een evenwichtige en subtiele electronic-release kunt spreken. Ook het gebruik van alle geluiden bevalt me hier buitengewoon, terwijl ik op genoeg electronische releases toch tracks ken waarbij ik denk "waarom dit jengelgeluidje nou juist, jammer". Echte aanrader dus voor 2010!

Nog geen review geplaatst? Absurd! Compromisloze rag- en zaagplaat zoals hun debuut, de oortjes worden niet gespaard! Ben je even klaar met alpaca's knuffelen en heb je de yoga-thee ook even gehad, dan is dit een prima plaat om de kloten onder je lijf weer even een slinger te geven, damnnn! Hun debuut zat wel wat inventiever in elkaar qua beats en opbouw, dit is toch een stap terug, vooral tering zwaar beukwerk. Maar je wordt er wel wakker van

Dit is dubstep/ DnB als een zware ronkende kettingzaag! Als een loodzware extreem bewapende tank rijdt dit op de civilisatie in en schiet alles aan puin wat het tegenkomt! Ofwel: heftige plaat! Ben wel wat gewend op DnB gebied, maar dit is misschien wel het zwaarste wat ik ken uit dat genre en ook vette en lekkere geluiden, zoals Meltdown wat toepasselijk begint met een sample "do you want to hear something new" ofzoiets en vervolgens barst er een militaristisch tromgeroffel uit begeleid door loodzware basdrums en basloops.. tsja dan lul je niet meer. Een op en top vette plaat totdat de remixes aanbreken, daar wordt het helaas een stuk minder en verslapt mijn aandacht ook resoluut. Hier ook een Hecq remix die geheel niet op zijn plek is (Hecq moet zich maar tot zijn eigen platen beperken). Jammer, anders had er wel een monsterscore ingezeten. Zet nu maar eens in op 4*. Zou nog hoger kunnen worden. Aanrader!

Geweldige plaat! Boeiend van a tot z en met erg lekker in het oor liggende electronic tracks, soms briljant ondersteund met vocals. Dit ligt in hetzelfde straatje als Knife Party, Pendulum of Moderat, erg afwisselend ook. Tribal t/m dancetracks, alles komt voorbij.

Poging om totaal commercieel te gaan? Weg met de lekkere beats, breaks, drumpatronen, maar gewoon een dametje van the venga boys geleend voor wat ordinair schreeuwwerk? Jammer.

Best een aardige plaat, maar waar ik wel een enorm jaren 90 gevoel bij krijg en niet altijd in positieve zin. Het is goed gemaakt en de gitaar is inderdaad prima, maar het klinkt zo weinig opzienbarend en zoveel als andere bandjes waar ik destijds ook snel het spoor van bijster was. Voor mensen die de stem van deze zanger goed vinden en iets stevigers en verrassenders willen zou ik toch The God Machine aanraden, ook erg jaren 90, maar met meer bite dan dit.

Een beetje eenvoudige plaat dit, doet me denken aan een revival van massive attack, maar dan een stuk eendimensionaler. Veel tracks zijn een tamelijk saaie en herhalende beat met wat sampletjes of echo/galm dubspul. Soms komen er redelijk irritante jankerige raggavocals voorbij als in U Hurt Me, waar ik een beetje kromtenen van krijg. Maar er staan ook wel wat sterkere tracks op, zoals de eerste twee na het intro. Maar overtuigend is het allerminst.