Wat een megacoole titel nog steeds voor een album en een pioniersalbum eveneens! Perfecte crossover tussen punk en metal en de opmaat voor vele vele bandjes die probeerden dezelfde energie over te brengen hierna. Maar het is slechts weinigen gelukt.

Hun beste plaat dit..

Nee, dit vind ik niks, paar x geprobeerd, maar dit is toch teveel funk en gladde discomuziek. Kan de vergelijking Blake wel volgen, maar daar vind ik ook geen zak aan eerlijk gezegd.. alhoewel dat beslist wat gewaagder in elkaar zit. Dit ligt bijna tegen die kleffe sound aan waaraan ik al sinds kindsbeen af een hekel aan heb, en dat gaat niet veranderen

Bizarre hiphop plaat! Vreemde samples en teksten, schoolly was een van de vernieuwers van de oldschool.

Foetus is natuurlijk inherent aan een ieder die de jaren 80 een warm hart toedraagt, zeker diegenen die iets met industrial hebben, denk Skinny Puppy, Throbbing Ghristtle en andere vreemdsoortigen. Dit klonk destijds als een klok weet ik nog.. het is een beetje lauwer geworden, niet dat andere industrial beter is geworden, maar electronic heeft wel wat fases verder bereikt. Blijft eigenlijk voornamelijk de tekst staan, en die is wel sterk. Maar acts als Cop Shoot cop (zwaar beinvloed door Foetus) vind ik nog net wat veelzijdiger en cynischer in hun ding.

Lekker fris plaatje met een vrij constante lijn, er komen allerlei stijlen voorbij, maar het is vooral uptempo en dansbaar. Heerlijk beukwerk zo nu en dan en af n toe techno en dancesamples verwerkt.

Heerlijk kalm electronicplaatje zonder veel ophef, maar ook erg weinig verkeerd. Het klinkt allemaal prima en af en toe zit er een geweldig wegdromerige track tussen.. vaak spaarzaam van ritme voorzien, het luistert allemaal gewoon erg aangenaam weg. Niet vernieuwend of spectaculair, maar iets om eens tussendoor te luisteren na een vermoeiende dag ofzo.

Erg vet plaatje weer van dj hidden/semiomime, ligt tegen zijn eerste album aan, maar iets minder uitbundig, iets ingehoudener.. alhoewel, bij sommige tracks gaat ie los met zware eclectische elementen van klassiek tot haast industrial! Vooral de tweede helft. Niet overal even sterk, maar meer dan genietbare release

Heerlijk plaatje dus, ik geniet van de soms grimmige sfeer die dan weer wordt afgewisseld met meer euforische klanken, vooral als Semiomime om de hoek komt met ook klassieke invloeden zoals Venetian Snares dat in zijn betere tracks doet vliegt deze plaat boven het maaiveld uit. Ik was geneigd om meteen 4,5* te geven, maar hou het nog even op 4* omdat het niet allemaal briljant is en ik ook niet weet hoeveel beklijft. In ieder geval een plaatje wat je snel weer opzet en een ontdekking en aanrader. Ga eens wat meer van ze checken.

De eerste track duurt niet lang genoeg, geniale track! Verder is dit gewoon een topplaat in de trant van Detritus of dat soort acts, gewoon lekker solide electronic release. Die half extra zit er nog in trouwens..

Nou ok dan, heb deze siouxsie net weer even doorgeluisterd.. ik moet zeggen dat hij nog steeds lekker klinkt. Spellbound blijft mijn favoriet en de favoriet van hun hele oeuvre voor mij! Wat een kick-ass starter!! Daarna ook een prachtig nummer, iets bekoelder, maar zeker een voldoende. Arabian knights vind ik ook een vet nummer, simpel maar zo typerend voor deze band in klank. Halloween is lekker snel en gejaagd. Monitor is zelfs mijn favoriet na Spellbound, prachtig donker met die zware synths op de achtergrond en agressief gitaarspel. Nightshift is natuurlijk een klassiek Siouxsie nummer en de Cocteau Twins hebben grotendeels hun sound van dit nummer gekopieerd, vergelijk zeker maar met de eerste platen van de CT! Sin In My Heart is weer lekker snel en bevat op wat uitroepjes hier en daar van siouxsie geen onderbrekingen, prima nummer. Head Cut is zo'n nummer wat ik bedoelde waarschijnlijk, tot dusver heb je een strakke line-up gehad van nummers die net weer wat anders kwamen toevoegen aan de plaat, maar dit nummer is een beetje die hysterie waar je bij siouxsie af en toe voor vreest.. niet eens zo erg, maar het nummer heeft me nooit zozeer kunnen pakken, vooral de verschillende uitstoten van siouxsie niet. Duidelijk minpunt. Voodoo dolly is 80s psychedelica, en best zwaar ook! Mooi nummer, iets wat je hippies eens zou moeten laten luisteren als ze beweren dat er geen psychedelische muziek meer is gemaakt na de jaren 70, die kunnen gelijk naar de hartbewaking hehe.. Ook meteen het enige nummer dat qua intensiteit zich wel kan meten met Pornography om even op een parallel daartussen terug te komen. De rest vind ik toch veel lichter en soms poppy bijna. De tribals zitten hier ook te over door de plaat heen, maar niet zo stacatisch als Pornography en zeker niet zo zwaar.
Maargoed, genoeg geluld voor de late nacht, ik verhoog naar 4,5* freddze! Ik moet bekennen dat ik op één minpunt na, dit gewoon een erg goede plaat vind. Dus klopt onze hypothese over 1981 nog steeds En nu ga ik weer eens Fra Lippo Lippi luisteren om daarover snel ook wat te kunnen zeggen

Deze ook maar eens aan een herbeluistering onderworpen, zit hier een proefschrift voor iemand te schrijven en dan wil je nog wel eens wat muziek op de achtergrond voor bij de statistiek
Ik heb deze aanvankelijk ook niet helemaal juist beoordeeld blijkt nu. Siouxsie is toch een band waar ik het een tijdje moeilijk mee heb gehad. Voornamelijk door de stem van Siouxsie zelf, maar ook een beetje door hun goofy liedjes zo nu en dan. Tis niet altijd even steady wat ze uit hun mouw schudden.. toch is die lichte psychedelica nu precies wat ze met mijn favo band nr 1 gemeen hebben, dus wtf? Zou ik alles van S&tB niet véél beter moeten vinden dan, zeker als ze ook nogal symbiotisch met elkaar optrokken en meerdere platen van elkaar hebben ingespeeld? Deze plaat beluisterend vallen me inderdaad wel weer de overeenkomsten op, met name met Robert Smith's latere psychedelische uitstapjes en ook het creatieve gebruik van drums en drumpatronen is iets wat beide bands bindt en onderscheidt van vele matte wave actjes. Maar waar je bij Smith naast die leuke muzikale details een frontale aanval op je gevoel ervaart, een bepaalde beklemmende melancholie of juist oprechte woede en verbittering.. is deze Siouxsie Sioux toch slechts bij vlagen in staat om het gevoel te beroeren. Het is allemaal vanuit grote hoogte en een geïsoleerde ivoren toren dat het leven wordt geobserveerd en geanalyseerd. Samen met de muziek die, hoewel niet slecht en zeker creatief bij momenten, nogal afstandelijk klinkt maakt dat dat mijn liefde voor mooie Siouxsie maar niet echt wil ontvlammen.
Ook op deze plaat weer genoeg te genieten, de heerlijke drumpatronen halverwege van Red Light met die gave fotocamera geluiden! Het onvervalste pre-Guthrie Cocteau Twins gitaargeluid van Desert Kisses (Cocteau Twins hadden wel wat nummers aan deze band mogen opdragen in hun begintijd!!). Na wat research snap ik ook waarom de gitaar zo vet klonk vanaf deze plaat bij S&tB: John McGeoch was een heus gitaarvirtuoos! Werd een tijdlang als het beste sinds de mastodonten als Jimmy Page e.d. beschouwd, zeker één van de beste van zijn generatie.. feiten onderzoek doet toch af en toe wonderen Het heerlijke zwarte sarcasme van Happy House is natuurlijk niet te missen, en toch aanstekelijke opener. Aanstekelijk is trouwens ook het heftige drumwerk van afsluiter Skin, het lijkt bijna een pre-Ministry "Burning Inside", zoals industrial uiteraard een ander genre is dat is aangewakkerd door new wave helden zoals Siouxsie. Er zit een heerlijke duistere spanning in Tenant met een zeer vet synthgeluid beladen! Eén van de toppers op deze plaat. Helaas staat er ook net iets teveel matig spul op deze plaat, Trophy, Clockface, Lunar Camel en het langdradige Hybrid zou ik al snel tot skipnummers bombarderen. Zonde, maar je kan niet alles koesteren in het leven. Zeker een halve ster erbij in elk geval!

Net weer eens goed beluisterd.. en ik ga mijn score ook maar eens verhogen naar 4,5*! Inderdaad is deze wel even goed als Juju, volstrekt anders, maar toch even goed. Alléén die Beatles-cover weerhoudt me van de maximale score, flinke mispeer. Maar na het 17 s-achtige begin barst deze plaat los met de schrille klanken van Jigsaw Feeling, waarna de prachtige bombast van Overground al meteen aangeeft waar ze een paar later heen zullen gaan. Carcass is weer zo'n typische bittere Siouxsie song, maar zo lekker onmiskenbaar herkenbaar. Zoals gezegd, Helter Skelter vind ik uitgesproken weinig doen voor deze plaat, had Siouxsie beter kunnen laten.. maar wellicht een poging om een wat groter publiek te interesseren?
Het snelle en vette Mirage daarna is meteen weer een voltreffer! Zoals de rest van deze plaat meer punk dan wat ze later maakten, maar wel met die vervreemdende typische Siouxsie klank. Metal Postcard bevat ongeveer dezelfde tribals waarmee Joy Division en ook The Cure goede sier zouden maken later, Drummer Kenny Morris klinkt echter in 1978 al supervet, zoals ook op latere S&B platen Budgie zou klinken. Nicotine Stain is weer zo'n lekker upbeat nummer als Mirage, iets minder qua sfeer misschien. Suburban Relapse is onheilspellend en geeft aan dat Siouxsie ook altijd wat aan de experimentelere kant van het postpunk spectrum is gebleven.. misschien een reden dat ze nooit zo groot zijn aangeslagen bij de massa als een paar tijdgenoten (alhoewel ze genoeg hits en commercieel succes hebben gehad). Diezelfde twist heeft ook Switch een beetje, maar dat nummer koerst veel zekerder op haar doel af. Bowie's invloed laat zich hier duidelijk horen door prachtig gebruik van een sax en de prachtige uitbouw van dit nummer zorgt dat het beslist mijn favoriet op deze heerlijke plaat is. Goed om soms eens wat ouwetjes te herbeoordelen

Sterk plaatje dit, doet een beetje aan vervlogen tijden met Black Dog of FSOL denken, maar zeker ook met een eigen twist. De plaat speelt handig met subtiele geluidjes en beats en wisselt van licht naar wat duisterder. Soms bekruipt me het gevoel dat het allemaal wel wat vlak is, van mij mag Skee Mask nog wel wat meer uithalen naar duistere contrasten, daar is het best goed in namelijk.

Best bizar hoezeer deze plaat is vergeten als je bedenkt dat het gehele Twente stadion het nummer Saints Are Coming mee zit te brullen elke wedstrijd daar Maar die denken natuurlijk dat het een nummer van U2 is.. verder een uiterst effectieve punkplaat die de betere elementen uit het genre in zich herbergt en niet alleen maar het loze geros en geschreeuw. Stom dat ik dit nooit een cijfer heb gegeven, want ken de plaat dondersgoed!

Inderdaad een vet plaatje freddze! Synthpop op zijn meest directe vorm (puur synth, beats en keyboards). En nummers die je niet licht vergeet. Zo kende ik het genoemde Euroshima al, wat mij betreft één van de synthklassiekers pur sang! Maar eigenlijk blijft de hele plaat gewoon een hoog niveau houden. Nowhere is meteen ook een opzwepende voortgang, Never Alive kende ik ook al en is van hetzelfde laken en pak. Relax en Opium hebben prachtige memorabele synthlijnen en bevatten teksten die, zoals de rest van de plaat, niet overlopen van hoop. Het is inkzwart wat de wereldvisie van Snowy Red hier laat horen, maar altijd oprecht en eigenlijk ontdaan van de nodige bombast die andere synthbands bij tijd en wijlen wel hadden, met name de goth-stroming die hiermee aan de haal ging. Lies In Your Eyes is een monument van een nummer, prachtig synthwerk weer! Alleen Madman vind ik een stukske minder, weinig pakkende teskt en beetje melig ook. De afsluiter is een instrumental die prachtig een synthpatroon laat horen driemaal achter elkaar en daardoor mooi blijft hangen na het beluisteren van de plaat. Dit is minimaal 4* waard!

Weer een prima compilatie van Solar Fields, artiest die ik te laat heb ontdekt, maar in snel tempo fan van ben geworden.

Heerlijke plaat dit! Een beetje de rustige variant van Stendeck, maar dan weer anders.. veel komt me bekend voor qua invloeden en sound, maar het is heerlijk wegvloeiende muziek die nergens bezadigd of saai wordt, daarvoor staan er gelukkig ook genoeg donkerder tracks tussen die tegenwicht bieden, zoals de The Road to Nothingness, meteen het prijsnummer! Maar eigenlijk staat er geen slechte track tussen en de overgangen zijn meer dan prima, erg organisch.

Met name de openingstrack is van een betoverende schoonheid, de rest is een stuk minder.. daardoor een onevenwichtig geheel. Niet gek, gezien dit een compilatie van oude tracks is, maar de aandacht verslapt toch wel zo nu en dan. The Missing is ook nog wel een vette track.

Dit is met afstand de beste #origin! Veelzijdig, donker maar ook licht, mooie kalme beats en soms geniale tracks met de opbouw die we van Solar Fields mogen verwachten, de eerste track is er al zo een. Maar het prijsnummer is toch wel Response! Zware drones met minimale beats en een soort melodie die niet zou misstaan op Disintegration van The Cure, dat lijkt me ook beslist de inspiratie geweest voor deze track. Maar ik kan er helemaal in wegdromen. Zelden zoiets gehoord in electronica. Jammer dat de man niet wat vaker van dit soort hoogvliegers aflevert, want als het klopt dan klopt het ook 100%.

Kom er toch op terug.. misschien niet Movements, maar bij langer luisteren wel een heel goede plaat. Joshua's shop en Parallel Universe waren op Movements ook toppers geweest!

In tegenstelling tot Movements is dit een enorme stap terug.. was Movements het werk van iemand die de suffe psytrance feestjes allang was ontgroeid, dit zit dan weer in die vermoeiende psytrance sfeer. Een muzieksoort die was mij betreft al 20 jaar morsdood is, zover het al boeiend was destijds.

Uitstekende SR release, weer een stuk beter en minder cliché dan Digital Darkness. Alhoewel de lijn die daarop werd ingezet, namelijk de electronic die afstamt van industrial grootheden uit de jaren 90, hier wel wordt doorgezet. Maar het zit een stuk ingenieuzer in elkaar allemaal en met name de opbouw van sommige tracks is ideaal om daarna in te zetten met breakbeats of juist stevig pompende drive. Daarin worden ook regelmatig vette overgangen ingezet waardoor tracks nog beter worden dan ze al begonnen. Met name de eerste 5 tracks zijn van absolute topklasse en zou ik 5* voor geven. In het bijzonder track 2 en 3, die echt alles hebben wat ik net beschreef. Naarmate de plaat vordert komen er ook wat middelmatiger en simpeler tracks voorbij helaas, waar ze ook soms weer de verfoeilijke gabberbeats inzetten. Dat deden ze op Digital Darkness ook en heeft op mijn aandachtspanne geen gunstig effect, al zijn de tracks hier toch nog net wat beter. Maar het middendeel zit toch duidelijk meer op 4* en een enkele track eerder op 3,5*. Vanaf track 10 wordt het toch weer een stuk interessanter en met het dreigende en voortstuwende Replicant Loss zitten ze zeker weer op 5*, evenals de laatste twee tracks. Al met al geef ik dus een gemiddelde van 4,5*, ook omdat de mindere tracks de flow niet meteen kapot maken. Maar zonder die simpeler beuknummers of de niemandalletjes eromheen zou dit een maximale score kunnen hebben zijn. Maar een vette aanrader nonetheless!

Sterk werkje van SR, het is weer ouderwets stevig en gefirmamenteerd in de industrial roots waar deze act uit is ontstaan. Er zitten ook opvallend veel vleugen DnB in verwerkt, zowel in breakbeats als soorten electronische geluiden die erin zitten. Het is ook wat meer straightforward dan ik van andere werken van SR ken, niet moeilijk om hier in te komen. In het tweede en derde nummer hoor ik trouwens sterk invloeden van Cevin Key en side-projecten van hem zoals Download of Plateau opduiken, die ook later op de plaat nog vaak terugkomen. Goede zaak, zal toch ook één van de inspirators van deze act zijn zoals ik ook op hun website heb gelezen. Maargoed, stevig plaatje met tal van invloeden en zo nu en dan een flinke opsteker, zoals het door Panacea beïnvloedde titelnummer. Helaas ook wat rommelnummertjes tussendoor, waardoor ik nog niet op een monsterscore kom. Maar 4 sterren is alvast zeker verdiend. Misschien nog meer.

Prima plaat, niks met dubstep van doen volgens mij, maar gewoon een pure electronic release met de gebruikelijke donkere geluiden van SR. Een groot verschil met de recente platen van ze is dat het wel allemaal meer downtempo is en zagender. Geen uitstapjes naar hardcore of gabber op deze plaat, en dat bevalt mij prima! Dat heiwerk mogen ze aan andere artiesten overdoen, hou het maar bij subtiele tracks met dreigende spanning en geweldige geluidsfoefjes en twists'n'turns zoals ook op Concrete Glider het grootste gedeelte het geval is.

Inderdaad geen makkelijke plaat dit, met name omdat redelijk vlakke en harde hardcore wordt afgewisseld met subtielere beats en ambient lagen daardoorheen. Hoogtepunt zijn de bijna tribal drums aandoende beats van Empty Arena, maar The Stinger mag er ook wezen! Track waar ik het meeste moeite mee heb is het lompe en ontoegankelijk klinkende Mcatxt Doomcut. Skip ik nog wel eens. Maar over het geheel genomen een sterke plaat en bewijs dat deze mannen in de bovenste regionen van de hardere electronic horen. Interessant voor de mindless beukers met wat lijntjes speed op en mensen die iets meer willen dan een 200 beats/min op repeat. Maar hun vorige release was inderdaad sterker en voller geproduceerd.

Bizar vette plaat dit! Een rondgang door allerlei kaders in dance, dnb, dubstep en zelfs een hiphop uitstapje wordt niet geschuwd. Van dit soort platen wordt ik dus superblij. Ook qua sfeer raakt het uitersten, van duister naar eufoor. Niveau van de hele plaat is erg hoog, maar uitschieters zijn if you cry, een stuwende dampende track wat een track van the prodigy zou kunnen zijn, arms house met een dreigende vocale track en hole where your house was, werkelijk fenomenaal opgebouwde track die beter wordt iedere keer als ik hem luister. Van dit soort platen kunnen er mij niet genoeg worden gemaakt

Laat ik ook mijn zegje maar eens doen, gebaseerd op de reguliere tracks (heb ook een beetje tijdnood qua muziek). Vind dit album eigenlijk behoorlijk meevallen. De vergelijkingen met Murcof (Zeurcof) kan ik niet helemaal volgen, dit is beduidend energieker en creatiever vind ik. Het geheel is ook veel meer beatdriven wat de vaart er tenminste een beetje inhoudt. Sure, er zitten wat slappe tracks tussen, maar er is ook genoeg moois om te koesteren, zoals "U" en "Fallen". Wat ik af en toe een beetje jammer vind zijn die wegstervende violen of die electroruis sampletjes, behoorlijk cliché in dit genre. Maar ze weten het tenminste te doseren en het staat niet op zich. Waar teveel ambient acts maar wat wegmodderen met stiltes, opkomende windvlagen of andere lukrake invallen zit hier veel meer systeem in. Plaat die je vrij makkelijk opzet en zich niet opdringt, maar ook nergens ergerlijk eentonig wordt. Misschien wordt het nog een 4, maar vanwege toch wat magere tracks maar even een 3,5*

Wederom geniale plaat van Zampieri! Eigenlijk van begin tot einde non-stop top, met weer veel zorgvuldig opgebouwde tracks, zoals New Dark Age, Streams of Oblivion en Eyeless Creatures.. Hij doet qua sfeer het meest aan Folgor denken, mooi en dreigend met soms wat lichtere tracks. Ook redelijk midtempo allemaal. En weer een paar ouderwets geniale afsluitende tracks, zoals hij ook al met zijn debuut bewees. De laatste twee tracks horen bij zijn beste werk en zorgen ervoor dat je de hele rit bij de les blijft. Qua kwaliteit nog steeds niet overtroffen door tijdgenoten uit dezelfde categorie, Zampieri's muzikale opleiding laat zich niet verloochenen en zorgt ervoor dat alles tiptop is en beter dan 95% van wat er verder in electronisch landschap verschijnt. Heerlijk, dé release van het jaar voor mij.

Ik ben het helemaal niet eens met bas hier. Ik vind het een heerlijke plaat! Tuurlijk is het niet meer zo innovatief als CYHMC of Faces, maar er zit een prima flow in het album met oha wat tragere stukken, maar wel heerlijke breaks en overgangen naar wat sneller werk. Misschien wat aan de zoete kant soms, maar Stendeck was al nooit zo'n rauwdouwer, is ook niet zijn grote kracht. Het zijn gewoon meer dan uitstekende IDM tracks die na veelvuldig beluisteren niet gaan vervelen. Ik zet deze een stuk vlotter op dan Scintilla, die me na een keer of 10 vaak begon tegen te staan. Dat heb ik hier helemaal niet. Met name de eerste 50 minuten zijn van hoog niveau, met als uitschieters de eerste 6 tracks en Last Drink at the Pink Flamingos Motel. Magistraal nummer is dat. Ik lust hier wel pap van. Tussen mij en de heer Zampieri is het helemaal koek en ei. Zet dit ns af tegen wat voor "dance" of "electronic" moet doorgaan van die talloze Armin Afrojackos en dan weet je echt wel waar je moet zijn als het om lekkere sounds gaat in dit genre.