Leuk plaatje, maar geen topplaat. Niveau is erg wisselend, het begint erg goed met Anthem, maar daarna komen er diverse tracks die de aandacht erg doen verslappen. Vooral die track met die gefluisterde vocals maakt dat je denkt dat je naar een zwakke edm plaat zit te luisteren, snap niet zo goed waarom dit vernieuwend of flits zou zijn. Kennelijk hoog gewaardeerd door mensen die nog niet zoveel kerfjes op hun muzikale ladder hebben staan. Maar er staan gelukkig ook genoeg tracks op die het tot aan de laatste track goed houden. Maar blijft middenmoot.

Tsja, een soort van compilatie van KB van zichzelf en wat studio uitprobeersels, het is niet slecht, maar haalt nergens het hemelhoge niveau van Widness Years ofzo. Je zit meer te luisteren naar wat losse tracks en spul dat erg doet denken aan de acts waardoor KB geïnspireerd is, maar weinig eigen. Omdat er een paar vette tracks op staan toch wel een ruime voldoende, zoals Destroyers. Maar veel is ook misbaar eigenlijk.

Wel lekker electronic plaatje met wat piano als invulling. Maar het kabbelt me iets teveel en de composities lijken ook erg op elkaar in sfeer en opbouw, daardoor is het een plaat die relatief snel gaat vervelen, eigenlijk staan de 2 sterkste tracks als laatste en ik skip vaak naar die tracks merk ik.

Vind dit helemaal niet zo'n zwakke plaat (wel enige tijd terug dat ik de hele plaat heb geluisterd).
Grappig ook dat Nirvana duidelijk heeft gejat van het nummer "Eighties", exact dezelfde baslijn zit in "come as you are".
4*

Beetje wisselvallige plaat itt het debuut. Lang niet iedere track is boeiend hier en sommige zijn enigzins missers. Het begint okee t/m Green Sun, daarna gaat het met pieken en dalen, Otherman is wel een vette track en de plaat sluit weer okee af met 2 aardige tracks, maar het klinkt als een verzameling leftovers eerlijk gezegd.

Mooie plaat! Kende sommige stukjes inderdaad van Burial, maar dit is veel vetter en directer dan die zwakke shit van Burial (tenminste hun debuut). De plaat wordt ook steeds beter trouwens, in het begin vindt je het nog een beetje stereotype met die rare Jamaican vocals, maar de muziek wordt bijna per nummer experimenteler en je zit er echt in op gegeven moment. Een dubstep classic stel ik me zo voor.

Deze Kodomo bevalt me wel! Aangezien er verder weinig spannends uitkomt op electronic gebied is dit een prima dorstlesser. Net zoals de opvolger is dit overwegend rustig, maar er zit zo nu en dan een dreigend kantje aan en de tracks zijn genoeg afwisselend om saai te worden. Wat me aan deze act ook bevalt is dat ze een klassiek tintje niet schuwen, zoals klassieke interludes en koortjes, best merkbaar op hun volgende maar ook deze plaat! Goede ontdekking dit

Lekker electronic plaatje, heeft wel iets weg van Rival Consoles, beetje de softe hoek van de experimentele electronic. Maar wel heel relaxed en laidback, weinig spanning of heftige beats. Toch blijft ie wel hangen na een paar keer draaien, het zit gewoon goed in elkaar allemaal.

Buitengewoon lekker plaatje dit! Heb hem regelmatig op mijn iphone staan. Eigenlijk geen zwakke track te bekennen en soms gaat het wat steviger, maar het niveau blijft eigenlijk redelijk ingehouden en de tracks moeten het van subtiele sfeerwisselingen hebben of net die ene donkere toon hier en daar. Hoogvlieger is natuurlijk SinusV, een machtige track met een geweldige overgang halverwege! Maar ook Castle is heerlijk en subtiel ingehouden donker. Maar eigenlijk gewoon van begin tot einde luisteren en geen track skippen. Jammer dat deze gast net als zovele getalenteerde idm artiesten nergens meer te bekennen lijkt.

Heb deze plaat nu een aantal keer voorbij laten komen, en hij bevalt op zich wel. Lekkere donkere dubstep en een zwevend basgeluid. Maar behalve wat diepe bas is er op een gegeven moment niet veel meer dan herhaling van gegeven concepten. Maakt de plaat wel aardig, maar dus ook een beetje magertjes. Er is weinig gedaan met de ingrediënten. Na verloop van tijd misschien herwaardering, maar of dat naar boven is??

Zeker een lekkere plaat die furieus en lekker onderhuids evil begint met One Of Us, de beste track op deze plaat ook meteen. Daarna komen nog wel wat lekkere tracks die laveren tussen klassieke dubstep en het meer duisterder werk. Maar echt aardverschroeiend wordt het nergens, het blijft redelijk beschaafd klinken allemaal met soms iets teveel oosterse sausjes die over tracks heen worden gegoten en het daardoor iets teveel op elkaar gaat lijken soms. Ik zet hem op ongeveer hetzelfde niveau als de opvolger hiervan die wat meer wobble heeft, maar waar dan weer vocalen op staan die ik niet altijd kan waarderen.

Wow, véél beter dan Slow Knife! Waar die nog een beetje bleef dralen in repetitieve sounds en zo nu en dan een aansprekende melodielijn grijpt deze je gelijk bij de nekharen. Vanaf het eerste, briljante, nummer zit je er gelijk in. Het is inderdaad een soort van symphonic electronic, maar dan van een hemelse soort. Meeslepende melodieën, perfecte climaxen, damn! Deze Kuedo laat voor het eerst al zijn kunnen zien en dat is niet misselijk. Met gemak de beste plaat van 2022 en ik zet in op 4,5 met sterke hang naar het volle pond!

Ik kende één track van hun vorige plaat en die was erg vet (Scissors). Dus deze maar eens binnengehaald en beluisterd en hoewel er best wel wat interessante tracks op staan is het een erg incoherent geheel, ofwel geen geheel. Er staan wat goed opgebouwde tracks tussen maar ook erg veel warrig uitgesponnen brei, waarvan ik de meerwaarde absoluut niet terug hoor. Klinkt erg als een act die zich wil voorstaan op experiment, maar daarbij eigenlijk niet heeft nagedacht of het ook nog iets boeiends oplevert. In veel gevallen niet dus. Jammer.