Ik heb hem nu een aantal keer grondig beluisterd en damn dit is een echte Bowie!! Prachtige plaat zonder mindere nummers, eigenlijk zoals in zijn beste dagen. Het mooie is dat je er meteen al inzit vanaf de eerste paar keer en er geen moeilijke noot in voorkomt, maar dat je ondanks enkele rockclichées die wijlen heer Bowie hier door elkaar strooit je dit wél serieus neemt in tegenstelling tot bandjes die de kunst kennelijk niet beheersen. Hij mixt weer stevig met bestaande akkoorden en melodieën, maar in zijn volgorde maakt het weer frisse en unieke nummers. Het mooie is ook dat hij opbouwt met enkele vrij intense nummers en je het drama voorspiegelt van zijn aankomende dood (t/m Lazarus) en vervolgens ook weer overschakelt op enkele klassieke Bowie rockers en afsluit met ultieme contemplatie en rust, met name Dollar Days, wat een heerlijke comedown is en een beschouwing van zijn meer dan rijke leven. Het gevoel is complete catharsis. Ook het eindnummer sluit daar naadloos bij aan, alhoewel ik dat nog de matigste track vind. Hoogvliegers zijn natuurlijk het titelnummer en Lazarus (wat begint met een Joy Division loopje en eindigt met een Cure loopje, wat wil je nog meer?), maar Girl Loves Me is misschien nog wel mijn favoriet! "Where the fuck did Monday go?" Profetisch inmiddels. Ik hou van de plaat, maar tegelijkertijd doet het me ook ergens pijn dit te luisteren om begrijpelijke redenen. Zeker omdat de man kennelijk nog zoveel in zijn mars had (snapt u de verwijzing?). Artiest die heilig verklaart dient te worden, persoonlijk door het Vaticaan en andere zelfverklaarde instituties! Fenomenaal.

Ik heb hem nu een keer of 5 geluisterd en tijd voor een eerste oordeel! De eerste indruk is die van "goede plaat!", alhoewel ik van meet af aan gelijk al wist met geen Ziggy of Hunky te maken te hebben. Maar na verloop van draaien wordt duidelijk dat dat ook zeker geen referentiekader moet zijn, anders kom je pijnlijk bedrogen uit. Bowie schraapt hier zijn collectieve muziekkennis bijeen en pakt wat hippe dingetjes her en der op om een uiterst fijn te beluisteren plaatje te maken, meer is het niet. Weg urgentie, weg vernieuwing en weg nieuwe kameleonhuid. Dit is gewoon popmuziek van de betere soort, zoals er tienduizenden bestaan. Neemt niet weg dat de stem van de meester en de soms indringende teksten wel blijven hangen en doen terug mijmeren. Maar een nieuw meesterwerk is dit niet.
Eigenlijk is het beste kruit al verschoten na nummer 5. Daar zit nog echt wel een meeslependheid en felheid achter, maar vanaf nummer 6 wordt het bijna carnavalesk en een beetje ordi zelfs. Valentine's Day begint bijna als een routineus rockstampertje waar ook Robbie Williams of plattere artiesten hun hand niet voor zouden omdraaien. En eigenlijk blijft dit discutabele niveau een beetje aanwezig. Het zijn wel lekkere nummers, maar niet Bowie-waardig. Behalve de afsluiter, die weer lekker duister en onheilspellend is. Maar de plaat laat toch teveel honger bestaan naar betere tijden in plaats van op zichzelf te staan. Sowieso wordt teveel gerefereerd aan allerlei passé rockclichées die Bowie niet nodig heeft en meer bij een modaal spacerock bandje zouden passen.

Ik zal er maar een cijfer aan wagen dan, ik zet in op 4*, aangezien ik toch ook wat van de oude magie mis van de albums uit de jaren 80. Zoals ik al zei, redelijk trage en vet aangezette nummers en redelijk duister ook zo nu en dan. Maar onaardse schoonheid van De Profundis, Anywhere Out of the World, The Host of Seraphim als magistrale toonzetters mis ik hier toch wel, ook in hun prachtige opbouw en subtiliteit. Ook geen nummers die dan vervolgens het geheel nog meer magie meegeven, zoals In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings, Mesmerism of Advent. Het zijn gewoon 8 sterke songs, zonder weinig nieuwe elementen of gelaagde opbouw. Beetje in het verlengde van Into the Labyrinth eerder, maar wel wat evenwichtiger dan die plaat. Opium, Agape, de opener, maar ook Return of the She-King zijn ronduit sterke DCD songs, de andere iets minder, maar nog steeds niet slecht. Al met al, knappe terugkeer van deze act, maar nog geen topper.

Zeker heerlijke muziek en imo één van de beste films van de afgelopen 10 jaar!!

Op zich best een lekker stevig eletronic plaatje, maar wel een beetje simplistisch. Vooral zwaar en lomp en met overduidelijke metal signatuur, maar daardoor mist de plaat luchtigheid, venijn en gaat sneller vervelend dan andere releases uit deze hoek. Niettemin staan er een aantal prima tracks op, die je wel makkelijk weer opzet, waaronder de openingstrack. Als ze dat niveau hadden weten vast te houden was het waarschijnlijk een volle punt meer geweest. Nu ben ik nog gul met 3,5..

Lekkere plaat, absoluut! Maar geen Ab Ovo (vorig project van de man achter Diaphane).. minder subtiel en ook minder spannend. Er staan zeker nummers op die op geen van de Ab Ovo platen had misstaan, maar ze zijn (nog) niet zo grijpend en uitdagend als die tracks. Toch wel een bescheiden aanradertje, voor eigenlijk iedereen die van electronic houdt.

Deze van Dirk Geiger is veel toegankelijker dan Elf Morgen, ook minder experimenten met analoge geluiden. Gewoon heerlijk voortrollende soundscapes en langzame beats. Beetje in de lijn van Stendeck en dingen van Tympanik, minder sterk, maar toch. Een track als Closer is fenomenaal bijvoorbeeld en de rest zit daar iets onder, maar boeit de gehele zit. Prima plaat en verrassing van deze artiest eigenlijk, want de plaat hierna is weer veel drones, ambient en analog sounds..

Erg melancholisch deze plaat, bijna-dood ervaring muziek zowat. Misschien iets teveel credits, maar het luistert tussen erg prettig en soms een beetje ongemakkelijk, want zware melodieën die als waves over de spaarzame beats heenkomen. Dirk doet ook veel met omgevingsgeluiden, wat best wat toevoegt, maar niet altijd (zoals die track met snelweg geluiden). Maar aanrader voor degene die wel van intense electronic houdt.

Briljante grindcore/deathmetal met veel oorspronkelijke inbreng. Lijkt eigenlijk nergens op, absurdistische teksten en inventieve muziek. Zeker door de geniale drumpartijen. Leuk dat dit op deze site staat nu.

Ietsje minder als de eerste.. de ruwe randjes zijn een beetje afgeslepen en ze proberen hier een poging te doen tot regulierder rock, zover je het daar bij een band als dit over kan hebben Maar er staat genoeg briljants op, nog steeds enorm leipe drumpatronen en lekkere logge bas.. Idiosyncrasy en Time Frame zijn de beste tracks hier.

Tsja, had wat lofliederen gelezen over dit album, maar het was me ontgaan dat het hier om een voormalig ebm bandje ging en dat dat er nog steeds dik opligt. Sterk beïnvloed door Skinny Puppy en consorten, maar uiteraard veel te laat en ook niet origineel genoeg of met genoeg pit om op zichzelf te kunnen staan. En die distorted vocals hoef ik niet meer in muziek, dat vond ik 10 jaar geleden misschien nog vet..

Sluit me bij de rest aan, geen geniale muziek en ook erg wisselvallig, maar zo nu en dan een leuk nummer, zoals Golddust.

Interessante plaat! Hidden gaat nu voor meer experiment en wisselingen in tempo, sfeer en rekt het genre maximaal op. Het blijft voor het grootste gedeelte lekker duister en hard, maar er zitten ook wat meer euforische tracks tussen die meer op het middenrif gericht zijn ipv de maag. Echter, de tracks die vol op de maag zijn gericht zijn wel vaak meteen raak! Zo'n track is bijvoorbeeld Seance II, maar nog meer Cotard I of Onyo bijvoorbeeld, mad stuff!! Hidden op zijn best ook. De laatste tracks moet ik nog iets meer uitchecken, aangezien de plaat lang duurt en het laatste vooral erg lang duurt. Maar na 2x volledig uitgeluisterd bevalt dit me ook prima.
Zo hoor ik mijn portie DnB erg graag, ook devoid van vervelende huilerige reggae dub samples, maar gewoon lekker mechanisch en electronisch. Eén van de artiesten die DnB duidelijk loszingt van zijn suffe jungle roots. En daardoor natuurlijk weer ondergewaardeerd is..

Weer een moddervette plaat van deze uitstekende Nederlandse act, onNederlands goed zal ik maar weer eens zeggen!! De stompen, kicks en zwaardslagen komen je van alle kanten tegemoet en dit is dus een ultieme oplaadplaat. Brutere DnB wordt welhaast niet gemaakt. Al overtreft hij het debuut niet, daarvoor zitten er soms iets te fletse tracks tussen die sneller vervelen. Sowieso het nadeel van de Hidden formule, er zit soms zo'n enorme dosis energie en brute bass in dat sommige tracks daardoor wat bleekjes afsteken en de aandacht doen verslappen. Echte kunst, zoals bij Venetian Snares wordt het ook nergens. Gewoon perfect in elkaar gestoken beuktracks met precies die razende elementen die het beter maken dan het echt domme formulewerk. The Traveller is gelijk wel de hoogvlieger hier en een track waar je al snel naar teruggrijpt. Maar er staan her en der ook toppertjes tussen die de rit een aangename maken. Turboshit voor gevorderden.

Briljante post hiphop electrofunk! Sppoky is een wizard achter de knoppen, en van alles wordt door elkaar heen gesampled, scratched en gemixed, waardoor allerlei stijlen naadloos bij elkaar aanlsuiten. Sppoky is de Beck van de hiphop zou je kunnen zeggen. Post-Human Sophistry is een regelrecht briljante track, waar ik nog steeds een heerlijke rush van krijg. 4*

Heeft een aantal draaibeurten geduurd, maar nu ben ik er toch van overtuigd dat dit ook een pareltje is uit het oeuvre van mister Key en trawanten. Maar het is zeker geen vergelijkbaar product met het voorgaande werk. Waar Download altijd op het randje zat van gestyleerde IDM en ongepolijste rauwe postpunk electronic/industrial, is dit opeens een exercitie in techno, house, electropop.. de meer commercieel getinte dansvormen dus. Ook nog allemaal met een opvallend naar 90s riekend sausje overgoten.. jedoch jedoch, wie daar doorheen luistert vind uiteindelijk toch paaseieren onder die saus! Er zit wel degelijk veel van de herkenbare Download onder deze oppervlakkig lijkende poppy electronic. Sterker, bij herbeluisteringen verder blijkt het helemaal niet zo poppy en zitten er weer ouderwets tegendraadse ritmes onder en het lekkere rauwe postpunk electrogeluid.
Daar is Beati overigens al meteen een redelijk onversneden versie van, had zo op Effector of platen daarvoor gekund. Verder zitten er in menig nummers best scherpe kantjes verscholen die er na beter kennen niet om liegen. Message from Gort (verhaspeling van..?) bijvoorbeeld met bijna Stanley Pain achtige uitroepen, maar ook Radio Silence en Pilots Requiem blijken wat harder dan gedacht. De eerste paar nummers zijn echter lekker straightforward voetenstampertjes die ook door Speedy J hadden kunnen zijn gemaakt, maar dat is geen schandaal. Vette voldoende en misschien nog wel hoger als dit maar blijft groeien!

Na al die loftuitingen hier door het betere wave-minnende volk ben ik ook maar eens gaan luisteren.. en opvallend allereerst: een vol en lekker geluid, transparanter dan bijna iedere 80s band destijds klonk. En als vergelijkingen: vroege Dead Can Dance ontmoet Depeche Mode terwijl Ian Curtis af en toe een stukje inzingt of Robert Smith een stukje meespeelt (Forever). Veel andere bands vergeet ik uiteraard..
Maar wat net als bij The Horrors bovenuit deze brij van huidige nu-wave invloeden uitsteekt is vooral het frisse en lekkere geluid van de meeste nummers. Het klinkt als een klok en ik vind dit beslist van hetzelfde niveau als The Search of Feeding Fingers. Obedience en Forever springen er tot nu toe uit.. Obedience bediend zich trouwens van meer eigen geluid en ik hoor hier zelfs verwijzing naar The Sparks (?). De plaat nodigt daarbij ook uit tot meermaals luisteren, iets wat ik bijvoorbeeld bij Editors of Interpol nog nooit hebben kunnen bespeuren. Bij gebrek aan genoeg kwaliteit onder de huidige releases van de grootmeesters uit de jaren 80 zelf (al moet ik de nieuwe Depeche nog steeds eens luisteren) is dit wederom een prima alternatief voor diegenen die een onweerstaanbare hang hebben naar die tijd. Het enige nadeel is dat originaliteit niet voorop staat. Fris is het wel, maar ik vind The Horrors denk ik wat origineler. Entertainment met Gender is wat dat betreft nog steeds de beste nu(dark)-wave plaat die ik ken. 3,5*

We kunnen wel stellen dat we met Capsize Ctrl dé electronic kraker van 2014 te pakken hebben!! Godsamme wat een vet nummertje is me dat toch weer, puur kippenvel. Zo lust ik ze elke dag. De rest is wel een pak minder, maar het niveau blijft continue hoog. Intrigerender nog dan Ventricle en wat meer afwisselend, heel trage electronic wisselt af met wat beatdriven tracks. Het is onmiskenbaar Dryft allemaal en de plaat verveelt niet, itt veel soortgenoten uit het genre. Daarin bewijst de grondlegger van Gridlock toch weer zijn ontegenzeggelijke kwaliteit. Superplaat.