sokra schreef:
Er staat bij 621 Fela Kuti - Sorrow, Tears & Blood re-entry. Wanneer stond het eerder in de MuMe Top 2000 en op welke notering(en)?

Toch wel mijn favoriete Eels, omwille van de rust die het nummer uitstraalt. De maffe videoclip met E en zijn gemuteerde wortel is een leuke bonus! (ArthurDZ)

Als je de intro van Whole Lotta Love hoort begin je te twijfelen of je ooit een lekkerdere intro hebt gehoord. Die gitaarriff is geniaal en op vocaal gebied is het hemels. Die schreeuw na 30 seconden is ongelooflijk, wat een strot heeft die gozer. En alsof dat nog niet genoeg is krijg je er ook een paar heerlijke gitaarslides doorheen (weet trouwens niet of dat de juiste benaming is). Daarna krijg je een soort van bridge waar allemaal geluidseffecten worden toegepast. Dat geëxperimenteer bevalt me wel. Daarna komt die heerlijke riff weer terug, vrij snel daarna keert de rust weer terug met het geweldige 'You Need Love' stukje. Om daarna nog één keer te knallen. O, O, wat is dit geweldig! (Snoeperd)

The Band keert terug naar de roots van de popmuziek met een beetje folk, een beetje country, een beetje blues en een beetje soul en dat in een eigen stijl gegoten. Klinkt authentiek met prima vocalen en piano en tegelijk tijdloos. Hun eerste 2 albums zijn ook zeker de moeite waard (LucM)

Strong.... een perfecte titel voor dit nummer van het nog jonge trio London Grammar dat de wereld aan het bestormen is.
Een paar prachtige singles gingen een ijzersterk debuut vooraf waarop dit nummer te vinden is. Een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt waardoor het ongetwijfeld ook zo aanslaat bij een groot publiek en zorgt voor snel uitverkopende concerten en een album dat het erg goed doet.
De loepzuivere zang van Hannah Reid is daar ongetwijfeld verantwoordelijk voor maar ook de rol van beide heren Dan Rothman en Dominic Major mag niet onderschat worden. Nergens een noot teveel en dat om Reid te kunnen laten schitteren. Misschien niet helemaal vernieuwend meer maar kwalitatief staat London Grammar als een huis. (aERodynamIC)

Een charmant poppunknummer dat stijf staat van de teen spirit. De zanger van dit nummer, Feargal Sharky, scoorde jaren later trouwens een nummer 1-hit met A Good Heart. (ArthurDZ)

Er zijn zo van die nummers die gewoonweg onbeschrijfbaar zijn en die je gewoon moet voelen, en daar is dit nummer een voorbeeld van. Als opener van het meesterwerk ( ) zet het zo'n een tristesse neer, dat het me keer op keer moeilijk is om m'n ogen droog te houden. Hoe die Jonsi zoveel emotie in zijn stem weet te leggen samen met de weer wonderbare instrumentatie dat blijft me een mysterie. (dumb_helicopter)

David Bowie kende ik van Lets Dance, van Space Oddity had ik nog nooit gehoord. Major Tom was dus van Peter Schilling, een held in mijn negenjarige ogen. Want wat een geweldig liedje vond ik dit. Ruimtevaart was namelijk in, het was spaceshuttle tijd. En wekelijks maar hopen dat Adam Curry hiervan de clip zou gaan laten zien in Countdown. Ik lees zojuist dat we toen nog nooit eerder een Duitstalige top 2 (met Nena's '99 Luftballons) hadden in de top 40. (Telamon)

Duran Duran was al bijna dood en begraven toen opeens uit het niets deze comeback single kwam. Duran Duran kwam, zag en overwon. LeBon zingt krachtiger dan ooit en muzikaal gezien klonk de band nooit eerder zo volwassen. Dat daarna de band weer een beetje wegzakte in de anonimiteit doet nu even niet ter zake. Het gaat om deze ijzersterke single en die nemen ze ons ook niet meer af. (vigil)

This Mortal Coil is een aparte band. In feite een tweemansband van platenmaatschappij 4AD oprichter Watts-Russell and John Fryer aangevuld met een legio aan 4AD gekoppelde artiesten. Alsof het een reclamefolder voor de winkel betreft.
De band coverde er op los, zo ook dit nummer van Chris Bell (Big Star) voor het album Blood in 1991. Kim Deal mocht het nummer samen met Tanya Donnely gaan inzingen. Beide dames zaten toen nog samen in The Breeders (4AD). Het getokkel van de akoestische gitaar, de violen, de lieve zoete zang maken het tot een prachtig liefdesliedje.

All I want to do, is to spend some time with you
So I can hold you, hold you

Leuke wiki: The name "This Mortal Coil" is taken from the Monty Python's Flying Circus "Dead Parrot sketch". (Telamon)

Dit is bijna even goed als Blue Monday, wat ook een erg goed nummer is. Een goede riffs dat erg goed klinkt samen met wat elektronische elementen en andere loopjes die er bovenop worden gezwierd. Erg fijn nummer, misschien moet ik me eens aan een New Order album gaan wagen. (arcade monkeys)

Dit nummer heeft echt zo’n tekst dat perfect had kunnen uitgewerkt worden tot roman. De muziek is ook lekker relaxt, en Bob zingt mooi, maar bij dit nummer gaat het er toch vooral om om je helemaal te laten meezuigen in het verhaal dat deze song vertelt. (ArthurDZ)

Eigenlijk volstaat een quote met de tekst die aan het begin gesproken wordt, maar superlatieven te kort voor dit album. Inspiratieloos, maar dit is ook geen album die je moet bespreken. Dit is er eentje die je moet ondergaan. Je kunt een uur muzikaal bijna niet beter besteden dan met het beluisteren van dit album. Zo verschrikkelijk mooi. (chevy93)

De allergrootste muzikale Belg mag uiteraard ook niet ontbreken in het bovenste deel van de lijst. Brel is hier op zijn kleinst en breekbaarst, en de tekst is prachtig. Voor sommigen misschien te gezapig of te doodgedraaid, maar hoe dan ook één van zijn vele meesterwerken! (ArthurDZ)

Poppers. Homoseksuele escapades met minderjarigen. Tintjes van SM, hintjes naar seksueel misbruik. Soms kan je na een eerste luisterbeurt al bevroeden dat je met een nummer vol perversiteiten te maken hebt. Suede weet 'Animal Nitrate' sonisch net zo glibberig en beestachtig te verpakken als de teksten. Resultaat: pure opwinding en genot, met een lekker vies randje. (mol)

Starlight is het live nummer van Muse in de set. De klap zit er al in je hoeft slechts te volgen. Dit nummer is ook de brug naar de popliefhebbers die het harde werk van dit drietal minder kunnen waarderen. Ik vind Starlight geweldig, het geeft me ook nieuwe energie. (DjFrankie)

Uit Oss en omstreken, en een nummer wat meteen jeugdherinneringen oproept. Deze gotische metal met met de geweldige stem van Anneke is een prachtige samensmelting. En de voorbode voor een heel leger aan gothische female fronted metalbands en gewoon uit Nederland dus (DjFrankie)

Een liedje over twee geliefden die beiden als oorlogsfotograaf 'in the line of fire' zijn gevallen; nee, Alt-J doet niet aan clichématige liefdesliedjes. Prachtig is het zinnetje 'I have sprayed you into my eyes'. Stukje wereldmuziek eronder - niks meer aan doen. En die outro verdient minstens twee uitroeptekens!! (mol)

Mooi popnummer dat langzaam uitmondt in een sterk staaltje (gitaar)rock. Als ik mijn eerdere berichten er op na sla is dit nummer mij in eerder luisterbeurten ontvallen, maar dat zal vanaf heden wel anders zijn. Toevallig was ik gisteren begonnen aan het herbeluisteren van dit album, maar tot dit nummer was ik nog niet eens gekomen. Ik zal het van de zomer zeker weer eens doen. (chevy93)

Het nummer 1999 was mijn eerste kennismaking met Prince in 1982. Controversy was het eerste nummer dat de top 40 bereikte in Nederland (eindigde op nummer 27 in 1981) maar dat was me totaal ontgaan. Ik begon me in 1982 pas echt serieus met muziek bezig te houden, inclusief het volgen van de top 40.
1999 deed het met een dertiende plek iet heel beroerd, en ik vond het een vreselijk nummer. Ik weet nog goed dat het op een klasfeestje in de brugklas gedraaid werd en dat ik tegen een vriendje zei hoe vreselijk ik dat nummer vond. Prince? Nooit van gehoord.

Pas ten tijde van Purple Rain besefte ik dat Prince dezelfde meneer was van dat vreselijke nummer 1999. Nog eens goed luisteren dan en ik besefte hoe erg ik ernaast zat. Inmiddels was ik ietsje langer bezig met muziek en had ik een collectie opgebouwd die zich bleef uitbreiden en na Purple Rain was het album 1999 de eerstvolgende Prince. Het werd de enkele versie van het album omdat het goedkoper was (later kocht ik alsnog de dubbelaar).

1999 werd zelfs een enorme favoriet, niet alleen van mij, maar van velen. De eerlijkheid gebied me we te zeggen dat het nummer misschien ietwat doodgedraaid is en ook live ontkwam je er niet aan.
In dat kader zou het nummer misschien te hoog staan. Maar ik heb geen zin om de Prince-snob uit te hangen. Het is een verdomd goed nummer. Een classic pur sang. Een Prince evergreen.

In het jaar 1999 werd dit nummer uiteraard erg actueel en Prince zelf besloot het opnieuw uit te brengen. Dat werd 1999-The New Master. Een versie die niet veel toevoegt aan het origineel, het bleef wel een party nummer. Logisch ook voor de eeuwwisseling. aERodynamIC)

De openingstrack van het gelijknamige progrockalbum uit 1978 is vooral in Nederland een groot succes. De mysterieuze dame die te zien is op zowel de albumhoes als de singlehoes is Mary Dobson, fotomodel en de vriendin van Duncan Browne. Dobson was ook als sensuele danseres te zien in het legendarische Toppop-optreden van Browne met The Wild Places. Ten tijde van het album, was Duncan Browne ook actief als lid van de band Metro. Browne overleed in 1993 op 46-jarige leeftijd aan kanker. Hij was op dat moment bezig met een nieuw soloalbum, dat in 1995 als Songs Of Love And War alsnog verscheen. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

In My Life is het soort nummer dat iedereen wel wat doet, denk ik. Zowel je pa, ma als je oma & opa ... Little Richard zei ooit: "If your parents like it, it ain't rock & roll!" Wel, dan is het maar geen raaaaaaaaawk & roll, maar "gewoon" een schoon lieke " (Zachary Glass)

Everything Counts is zo'n nummer dat in eerste instantie niet echt opvalt naast de grotere Depeche Modeklassiekers. En dan op een dag komt het nummer ineens bovendrijven, met zijn aanstekelijke refrein en dat heerlijke synthesizertje onder "It's a Competitive World". Net als een aantal andere nummers op Construction Time Again een tikkeltje maatschappijkritisch en, zo u wilt, een tikkeltje naïef. En nog altijd actueel, dat dan weer wel. (Casartelli)

Eén van de vele toppers die staat op het beste album van Blondie, Parallel Lines. Ik ben zelf helemaal niet zo'n punk en new wave liefhebber, maar de meer melodische kant van dit genre waar Blondie kan ik heel goed hebben.
Heart Of Glass bevat overigens nauwelijks nog punk en new wave elementen, maar gaat veel meer de discokant op. Ook al niet helemaal mijn richting, maar bij dit nummer kan ik het heel goed hebben. Ondanks de discobeat blijft het een heel melodieus nummer, heerlijk vrolijk, dat zomaar een hele dag in je hoofd kan blijven hangen zonder te vervelen. (Kees-Jan)

Na een minimalistisch begin blijft die piano je de gehele tijd achtervolgen, na bijna een minuut gaat Jonsi meedoen en gaat het lied open en wordt het nog uitbundig.
Een rijk arrangement, met drums, strijkers blazers, xylofoon en gitaren.
Soms mag je hier ook wel een beetje smokkelen en dus gebruik ik de later opgenomen live opname (Heima), want die vind ik zelfs prachtig. (Rudi S)

Live Forever is voor mij de ultieme britpop song. Het is in feite een heel simplistisch liedje met een eenvoudige tekst maar op een of andere manier raakt het bij mij altijd de juiste snaar als ik het hoor. Het is zo'n nummer dat gewoon overtuigt in z'n positiviteit. Oasis noemde zichzelf destijds de beste band sinds The Beatles en toen Live Forever uitkwam vond ik dat eigenlijk nog een best geloofwaardige uitspraak ook. Dit is ook zo'n nummer waarvan ik de tekst helemaal uit mijn hoofd ken en altijd móet meezingen in dat heerlijke overdreven zeurderige Engels. Super! Wel spijtig dat Oasis daarna nooit meer dit niveau heeft gehaald. Whatever & Don't Look Back in Anger kwamen in de buurt maar daarna ging het toch echt bergafwaarts met deze talentvolle band. (Onweerwolf)