Een groot deel van deze lijst is niet ouder dan ik zelf ben, maar dankzij mijn ouders heb ik toch best een aardige dosis oudere muziek meegekregen. Mijn vader luisterde toen ik jong was veel naar muziek uit de jaren ’60, waarbij The Doors zijn absolute favoriet waren - dat The Doors de favoriete band is van je vader is geen anomalie bij mensen uit mijn generatie, heb ik meermaals gehoord. The Kinks vind ik zelf iets leuker, misschien niet heel vreemd als je kijkt welke invloed hun sound heeft gehad op de indie-bandjes waar ik zo veel naar heb geluisterd. Waterloo Sunset vind ik hun beste.(panjoe)

Voor dit nummer heb ik altijd een zwak gehad. Als Queenfan heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad met Bohemian Rhapsody; prachtig nummer, maar het neemt enorm de aandacht weg van alle andere prachtige nummers die Queen heeft gemaakt, zoals Somebody to Love. Juist dit nummer vind ik speciaal omdat dit nummer de eerste single was van de opvolger van het succesvolle A Night at the Opera, A Day at the Races. Dit nummer kenmerkt zich door het mooie pianospel en de gospelachtige zang met een thema wat een ieder wel ooit heeft bezig gehouden. Heerlijk om aan het einde foutloos mee te zingen met het koortje totdat Freddie invalt met de grande finale. (Sunderland)

Een nummer die ik vooraf al kon bestempelen met een 10. Yellow Brick Road behoort tot mijn top 10 favoriete nummers. Vanaf de eerste luisterbeurt was ik helemaal verliefd op Yellow Brick Road. Angus Stone zingt dit breekbaar, in combinatie met de gitaarakkoorden is het zielsmooi. Het refrein is pure schoonheid. Meezingbaar, maar vooral hemels. Immens mooi gezongen. Ik kan nog wel een paar alinea's uitweiden over hoe prachtig dit wel niet is, zinnen apart behandelen. Dat laat ik, wel noem ik de geweldige climax met zeer verfijnd gitaarspel en op de achtergrond topvocalen. (Snoeperd)

Een klassieker die bij mij niet meteen raak was, maar waarbij her kwartje viel toen ik op een livefilmpje stuitte waar de keyboardspeler wel heel enthousiast was. Daardoor viel me ook op hoe briljant de keyboardpartijen in het nummer zijn. Helaas kan ik dat filmpje momenteel niet terugvinden. Je zou het synthpop kunnen noemen, maar dan wel synthpop met soul. Wat een kracht en wat een passie zitten er in het nummer dankzij de zangeres van Matia Bazar. (Arrie)

Het is toch vooral de piano- en saxofoonsolo in het midden die mij heeft doen smelten. Van Morrison zingt hier prachtig, laat daar geen misverstand over zijn, maar het is de band om hem heen die dit nummer zo prachtig maakt. (chevy93)

Kraftwerk gooit hoge ogen met het nog altijd gewaardeerde The Model. The Model is waarschijnlijk een van de eerste electronic hits. Sinds die tijd is er veel veranderd en is de apparatuur om elektronische muziek te maken ook nog eens aanzienlijk verbeterd. Er kunnen nog talloze jaren over heen gaan, maar The Model blijft ondanks welke verandering overeind. Dit nummer zit vol met mooie pakkende melodieën. Na 1.50 wordt de melodie hemels, een soort kleine trip is het. Naast de melodieën kan je ook nog uitgebreid genieten van de simpele maar doeltreffende zang en tekst. Het geeft wel even dat beetje extra aan het nummer waardoor het zo tijdloos is. (Snoeperd)

Dit nummer komt geloof ik van het laatste album met Brian Jones. Het is een album waar in het maakproces veel drugs werden gebruikt geloof ik. Ik heb het album nog nooit gehoord maar het schijnt ook vrij apart te klinken. She's a Rainbow is in ieder geval een schot in de roos en een mooi lokkertje voor het album. Qua compositie is het genieten geblazen, want refrein, couplet en structuur zijn uitstekend. Naar de sound die er boven op ligt gaat mijn meeste lof uit. Het is een dromerig nummer. Wat je vooral in het refrein hoort. Ook is de toevoeging van de viool geweldig. Het geeft veel extra's. Deze Rolling Stones-song hoort natuurlijk in de top van de ladder. (Snoeperd)

Talk Talk vind ik een briljante band, met een fantastische zanger, prachtige liedjes en inventieve instrumentatie. Heel lang was Life's What You Make It mijn favoriet, waarbij ik mezelf er altijd aan herinnerde dat ik eens wat van m'n leven moet maken en ik er zelf verantwoordelijk ben. Daardoor heb ik wel een band met dat nummer, maar muzikaal gezien ben ik uiteindelijk het meest naar het openingsnummer van The Colour of Spring gaan neigen. Die fantastische intro, dat kinderkoortje in het refrein, die bas, dat instrumentale tussenstukje, en het album is ook zo mooi geproduceerd, met een heel helder geluid. En een lekker sarcastische tekst. (Arrie)

Low is al erg vaak langsgekomen, pas nu komt er een nummer langs dat ik voor het luisteren van de top 2000 al kende. Words heet het en het is nog steeds het beste Low-nummer voor mij. Er heerst een allesomvattende spanning over dit nummer. De zanger draagt daar zijn steentje aan bij, hij probeert zo mooi en spannend mogelijk te zingen en dat lukt. Daardoor komen er pareltjes van passages zoals het tweestemmige refrein met een zangeres. (Snoeperd)

Dit soort soul mag ik graag horen, met wat pit en tegen funk aan. Het vrouwenkoortje hoeft van mij niet zo, maar Al Green heeft een prachtige stem en dat maakt heel veel goed. (chevy93)

Monument is een meeslepende en overweldigende electropoptrip die ons maar liefst 10 minuten meevoert. De samenwerking tussen twee van de grootste Scandinavische artiesten kenmerkt zich door een rustige, lounge-achtige opbouw: op een trage beat zingt Robyn ogenschijnlijk stoïcijns haar zanglijnen. De instrumentale begeleiding van Röyksopp klinkt zo hypnotiserend dat het niet moeilijk is om in extase te raken. Het tweede - grotendeels instrumentale deel van het nummer klinkt duister, met een opvallende rol voor de saxofoon. Voor de liefhebbers van het kortere, meer dance-achtige werk is er ook de kortere The Inevitable End Version die vrijwel net zo goed gemixt is. (Gretz)

Als een huilende coyote drong hij begin jaren 90 diep door in de hitparades met Wicked Game, een wat ouder nummer dat voor een film van David Lynch werd opgevist. Hoewel de protagonist hardnekkig blijft ontkennen dat hij verliefd dreigt te worden op haar, hoor je aan de glijdende akkoorden dat hij toch in de val tuimelt. Chris was even hot en ook die andere oldie, Blue Hotel was niet weg te branden van de radio. Tot ik ergens las dat deze Morrissey lookalike zelf een omhooggevallen eikel zou zijn. (dazzler)

Dit epische nummer van Death Cab for Cutie maakte bij de eerste luisterbeurt al veel indruk. Zowel de hartstochtelijke tekst over verlangen als de geweldige opbouw maken dit een uniek nummer. (Co Jackso)

David Byrne als rattenvanger van Hamelen.
Een rol die hem op het magere lijf geshreven is.
Pak je koffers en boek mee een reis naar niemandsland.
Wachten op Godot in de 80s. Het beloofde land van Ronald Reagan. (dazzler)

I could drink a case of you darling ', ik blijf het een mooie zin vinden. Joni Mitchell vind ik zelf één van de meest bijzondere zangeressen die ik ken. Ooit leren kennen door Prince die haar noemt op zijn album Sign o' the Times. Hij is fan. Ik ook.
Misschien wel haar bekendste nummer en dat is niet onterecht: dit soort nummers weten te ontroeren. Puur en oprecht. Elk woord is geleefd. (aERodynamIC)

Ieder jaar stroomt er een nummer vanuit de Witte Trui automatisch door naar de MuMe ladder. Het gaat hier om de hoogst genoteerde plaat uit de Witte Trui die nog niet in de Ladder genoteerd stond. Dit jaar was dat We Used to Wait van Arcade Fire. Het verbaasde mij zeer dat deze plaat van de Canadese band nog niet genomineerd was. Tussen al het geweld van Will Butler & consorten dat de lijst al bevolkte kon deze toch niet ontbreken? Nu stroomt We Used to Wait dan echter toch binnen. Naar verwachting zal dit ook direct middels een hoge notering gebeuren. Sterker nog, het zou mij niets verbazen als deze track van the Suburbs één van de hogere binnenkomers wordt.
Eigenlijk alles klopt bij dit nummer; de zang van Butler, de piano-intro, de opbouw van het nummer.. We Used to Wait kan mijns inziens zonder twijfel tot het betere werk van Arcade Fire gerekend worden, en het lijkt mij dan ook volledig terecht dat dit nummer inmiddels ook haar plekje in de lijst ingenomen heeft. (tbouwh)

Key lyric: “In my life, why do I smile/At people who I'd much rather kick in the eye?”

Sheila Take A Bow was de tweede, dit de eerste top 10-hit voor de groep. Vijf jaar na de split zou een heruitgave van This Charming Man nog nummer 8 halen, hogerop in die lijst zijn ze nooit gekomen. België deed het zelfs nog veel slechter trouwens, daar haalde alleen Bigmouth één weekje de top 30. Dan deden The Smiths in Nederland toch nog iets betere zaken, maar daar kom ik later wel op terug!

Maar genoeg over hitlijstjes, over naar de overduidelijke kwaliteiten van dit zoveelste Smiths-anthem voor verloren zielen. Het zomervakantiesfeertje van de muziek clasht weer heerlijk met de tekst, en Morrissey zingt nog maar eens de sterren van de hemel. Met als onderwerp ‘ik voel me al rottig genoeg, waarom verspil ik eigenlijk tijd aan mensen die me nog slechter doen voelen dan ik al ben’. Geen idee of Morrissey zijn eigen raad ooit heeft opgevolgd, maar volgens mij hield hij erna amper nog gesprekspartners over. (ArthurDZ)

New Born en Bliss, allebei met rare clips die veel te hard waren. Toen ik net op MusicMeter kwam, zou ik kennis maken met Muse. Origin of Symmetry is de hoogste in de Top 250 en New Born en Bliss de meest populaire daarvan. Maar niet aan mij besteed. Weg Muse.
Datzelfde jaar een filmpje waarvan ik de grap niet snapte. Later bleek dat drummer en zanger omgewisseld waren. Nog later bleek dat het om dit nummer ging. Nog steeds niet boeiend. Weg Muse.
Totdat ik de FRS in stapte. Keihard, zoals de FRS altijd de muziek net wat te hard heeft (of had inmiddels) staan. Een moddervette baslijn en zo’n nummer waarvan je gewoon weet dat dit nummer je lang bij gaat blijven. Een beetje googelen op de tekst en voilà dit nummer kwam eruit.
Inmiddels is Absolution één van mijn favoriete nummers en staan er meerdere nummers van Muse in mijn eigen Top 250. (chevy93)

Een nummer dat het skyradio-publiek en de muziekliefhebbers met elkaar verbind. Een nummer dat direct herkenbaar klinkt en waarvan je het gevoel hebt, het al jaren te kennen. Misschien klopte dat ook wel, maar ik zou geen flauw idee hebben waarvan. Tevergeefs zocht ik naar een ‘origineel’, eenzelfde songtekst o.i.d.
Het nummer zelf is mooi, maar vereist wel een bepaalde stemming. Even geen stress en dan openbaart zich één van hun mooiste nummers. (chevy93)

Alcest heb ik altijd al bewonderd omwille van hun specifieke sound. Van blackmetal tot dromerige shoegaze. Là Où Naissent Les Couleurs Nouvelles is ook fantastisch, maar Délivrance is echt wel wondermooi. Op zich totaal geen metal meer, maar dat hoeft ook niet. Het gitaarlijntje wijst je de weg doorheen een sprookjeswereld waarvan je versteld zal staan. Onvoorstelbaar nummer eigenlijk. (dumb_helicopter)

Het is de lengte die belemmerd dat ik dit album niet ontzettend vaak luister. De kwaliteit van de nummers zorgt er voor dat ik vaak delen van dit album opzet. Enkel eens in de zoveel tijd krijgt het album zaterdagochtendvroeg tijdens mijn krantenwijk. Je verbaast je telkens weer hoeveel ongelooflijke nummers erop staan. Van fluisternummers gaat het ook tot meer bombast zoals hier. Het refrein is catchy en die violen erbij maken het prachtig. De coupletten zijn eigenlijk even mooi, prachtig gezongen. De achtergrondzang op het laatst is ook ontroerend. (Snoeperd)

Een Beatles-nummer valt zelden tegen en dit is ook weer één van die vele popparels van hen, schijnbaar eenvoudig en vriendelijk maar ingenieus met eigenzinnige arrangementen waarbij vooral die blazers een lust zijn. (LucM)

Vorig jaar verraste Lana ons al met Venice Bitch, een nummer van bijna tien minuten wat ook met recht een Afrekeningkanon werd. Nu verrast ze met nummer met een titel waarbij het bijna tien minuten duurt om m uit te spreken. Moet je wel flink stotteren, maar you get my drift. En ja, Lana is Lana en doet waar ze goed in is. Dit nieuwe nummer hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it (past toch wel gewoon op één regel) ademt een wonderschone wintersfeer, heeft minimale muzikale begeleiding maar straalt toch kracht uit. Mooie teksten ook en een voor haar doen zeldzaam moment op het einde wanneer ze overschakelt op kopstem. Lana is echt een powervrouw, logisch dus dat ze hoop heeft. (123poetertjes)

Daydream Nation staat in mijn top 10 aller tijden en 'Cross the Breeze is natuurlijk een fenomenale track. Het stekelige en onheilspellende gitaarwerk lijkt wel een invloed van blackmetal in zich te hebben terwijl de drums van Steve Shelley de boel helemaal opzwepen. Kim Gordon kan niet zingen, toch klinkt het geweldig en het past bij het losbandige karakter van Sonic Youth. Ze zitten altijd op de rand van rommelig en ongestructureerd, maar daar is het te doen. (Don Cappuccino)

Oh, wat een geweldige cover. Agressief, met veel pit en absoluut het beste wat John Fogerty geproduceerd heeft. Drumslagen als kanonskogels en gitaarwerk waar mijn haren recht van overeind gaat staan. (chevy93)

Zelfs commercieel worden deed Bruce in stijl. Nog steeds dezelfde kracht en energie, nog steeds dezelfde goede teksten. Alleen nu met synths en drumcomputer. Hij komt er probleemloos mee weg wat mij betreft. (ArthurDZ)

De beste comeback van deze eeuw wat mij betreft: Slowdive. In de 90s al prachtig, maar van die befaamde 90s bands comebacks zo'n beetje wel het beste album dat afgelopen jaren werd uitgebracht. Waar veel van hun werk vaak verstilling in zich heeft is dit een knaller van jewelste. Een sferische song met een fijne vaart en vibe, niet in de plaats door de ruige gitaren hier. Alsof inderdaad de sterren uit het melkwegstelsel geplukt worden. Fijne madchestergitaarvibe ook wel in de song...alsof het nooit weg geweest is. (luigifort)

Zonder twijfel het stoerste Blondie-nummer. Bovendien klinkt dit nummer zowel erg 80’s als totaal niet gedateerd. Knap! En jij ook, Debby! (ArthurDZ)

In ladderkader ook wel bekend als ‘de Smartlap’, met dank aan Tribal Gathering. Ergens is die betiteling wel begrijpelijk. Wie oppervlakkig naar Perfect Day luistert, kan er makkelijk een zoetsappig liefdesliedje met goedkoop sentiment in horen. Echter, als je de achtergrond van het nummer kent en daarbij ook beter naar het nummer luistert, kom je tot een andere conclusie. Met Perfect Day beschrijft Reed zijn heroïneverslaving. Hij is een wijzer man geworden. Daar waar hij vijf jaar eerder nog op stoere toon een lofzang te berde bracht op kicks die de drug geeft, door middel van een adrenalineus epos, verwoordt hij nu zijn afhankelijkheid ervan met bitter cynisme, door middel van een harmonieus liedje met een rustige pianomelodie. Wie denkt dat het allemaal pais en vree is, komt bedrogen uit. Het rafelige randje dat Reed meestal in zijn muziek legt, ligt hier voornamelijk in de tekst. Ondertussen is het gewoon een heel mooi nummer, een absolute kaskraker, compleet radio 2-fähig en hebben waarschijnlijk al duizenden koppels hun jawoord gegeven met dit op achtergrond. Lou Reed is een sluwe man. (Titmeister)

De intro is natuurlijk overbekend dankzij een tv commercial. Wat daarna volgt is een zeldzaam lief nummer over het missen van je geliefde, wat zorgt voor de nodige ontroering. Mede dankzij de prachtige lyrics: They will see us waving from such great Heights "Come down now", they'll say. Dit soort zinnen zorgen er toch voor dat je jezelf met alles en iedereen wil verzoenen! Moderne popklassieker in wording! (Dance Lover)