Al vanaf het intro wordt je overrompeld door Placebo. Placebo brengt hier een moddervette sound, de zang past er goed bij, die is namelijk halfvals en vrij rauw, dat matcht goed met de rauwe instrumentatie. Pure Morning vind ik een fantastisch rauw nummer en het staat dus terecht in de top 500. (Snoeperd)

Klopt als een waarheid een einde heeft altijd een begin. Editors hadden met dit gelijknamige album hun doorbraak, puntige post punk rock die een heel leger fans opleverden en ze meteen op de kaart van gewilde festival bands zetten. Topnummer van een topband in voor mij favoriete periode. (DjFrankie)

Een tienerromance over eerste seks met een meisje die een paarse baret draagt. Prince heeft wel vaker een rijke fantasie zullen we maar zeggen. Het nummer toont overduidelijk de pop-kant van de kleine artiest en het duo Wendy en Lisa (ja ze waren echt een koppel in die tijd) had een groot aandeel in het nummer; ze waren compositorisch verantwoordelijk voor de strijkers in het nummer en verzorgen de backing vocals.
Raspberry Beret werd al snel een favoriet onder de fans en het werd live dan ook regelmatig opgevoerd.
Dé ultieme Prince popsong? Ja, dé ultieme Prince popsong! (aERodynamIC)

Behoorlijk overgang van Zombie naar Crowded House, maar dat maakt niet uit. Don’t Dream It’s Over is namelijk in de afgelopen 2 jaar van leuk naar ultiem popnummer gaan. Van het simpele, maar effectieve gitaarwerk van Neil (dito drumwerk van Hester) tot de melancholieke keyboardsolo van Froom. Maar luister maar eens goed en hoor die heerlijk zwoele bas van Seymoor.
En hoewel ik de betekenis van de tekst nooit heb geweten (ook nooit heb opgezocht, bewust overigens), vind ik dit echt een bijzonder mooie tekst. Vooral deze zin:
In the paper today tales of war and of waste
But you turn right over to the T.V. page
Een waarheid waar je eigenlijk niet mee geconfronteerd wilt worden. (chevy93)

We blijven nog maar ff bij Pinkpop ‘92. Wat een editie !!!! Geen keuzestress van welke tent of podium te kiezen toen. Pinkpop had gewoon maar één podium. maar wat een artiesten!!! Zon en regen wisselden elkaar af. Bij regen onder een groot zeil, waaronder heel wat afgeblowd werd. Eigen drank en wiet meebrengen, het kon toen allemaal nog. Wat een vrijheid hadden we toen. heel wat beter dan het conservatieve post 9-11 waarin we nu leven. Eerlijk toegeven; Vergeleken met de doorgekweekte wiet van nu was de, soms zelfgekweekte wiet van toen nog vrij onschuldig. (Corporal Clegg)

Het ultieme Buffalo Tom-liedje. Met tranen in de ogen gevlucht. Uit de bocht gevlogen en de auto in kreukels. Je overdenkt je leven terwijl de accu begint te haperen en de achterlichten beginnen te doven. Het einde tegemoet. (EttaJamesBrown)

Soundgarden ga ik op Pinkpop zien, mijn interesse in de band is daarmee automatisch gewekt, The Day I Tried to Live vond ik erg goed, maar in Jesus Christ Pose was ik diep teleurgesteld, gelukkig weet ik dat Black Hole Sun wel kwaliteit waarborgd. Dit nummer is eigenlijk een vrij standaard rocknummer, maar ik vind het een sympathiek nummer, goede opbouw en mooi gezongen. (Snoeperd)

JA. Gebrek aan pretenties, aanwezigheid van een ongekend zonnig en niets-aan-de-hand-sfeertje, een goddelijk baslijntje en megafonen en een overvloed aan typische Gorillaz-melodieën die dit nummer zelfs het plakkaat van wereldpop nog ruimschoots laten overstijgen. Geen enkele factor die ook maar iets afdoet aan de kilometershoge kwaliteit hiervan, dus een maximaal cijfer. (hoi123)

Antics is het tweede album van Interpol. Vrij begrijpelijk wordt het niveau van het debuut niet gehaald. Maar een mooi album is het zeker. Zeer constant en een aantal uitschieters. Evil is een mooie opening van het album. Het heeft een sublieme baslijn en ik kan erg genieten van de zang. Vooral Rosemary wordt erg mooi gezongen. (Snoeperd)

Als rock niet dood is, laat het dan tenminste de singer-songwritermuziek zijn die zijn laatste adem aan het uitblazen is, riep iedere muziekprogressieveling tot voor kort, en ik fluisterde soms ook mee. Want laten we eerlijk zijn, zo’n anderhalf decennium nadat Bon Iver en Fleet Foxes een folkfrockrevival hadden ingeluid was het spannende er wel weer af, toch? Nou goed, daar komen we bij de ultieme kracht van folkrock: als je het zó onbegrensd bezield als Adrianne Lenker en consorten kan maken, is de factor originaliteit niet eens een voetnoot meer. Een nummer als Not is verbetenheid: Lenker stoot haar woorden door haar tanden heen, om vervolgens op onverwacht momenten met een overslaande grom een onverwachte tik van links te geven. Het is compleet pretentieloos: al die kunstjes van virtuoze drummers lijken compleet overbodig als je de overtuiging vóelt in de snaredrums waar James Krivchenia op slaat. Not is, op zijn eigen manier, punk in zijn klassieke aanpak. Als je anno 2020 zo veel emotie uit een klassieke bandopstelling en songstructuur kan wringen, verdien je heel veel lof. En als het gruwelijk lelijke woord urgentie nog maar één keer voor een nummer gebruikt mag worden, laat het dan voor Not zijn. (hoi123)

Dat Jim Morrison een entertainer was, is een understatement.
The Doors hadden goed naar het werk van Weil en Brecht geluisterd.
Het menselijk rariteitencabinet zit meteen al in de titel van People Are Strange.
De song knipoogt ook muzikaal naar het cabaret. Met de toetsenist in een glansrol. (dazzler)

Op een halfversleten pianootje rammen alsof je leven ervan afhangt, mijmerend over die keer dat je dealer je wel heel lang liet wachten op je gerief, dat is I’m Waiting For The Man in een notendop. Heerlijk vuil en duister. (ArthurDZ)

Ik vind het altijd onbegrijpelijk als Interpol vergeleken wordt met andere bands. Je hoeft maar te luisteren naar Stella Was A Diver And She Was Always Down, en het wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een band met een eigen geluid die bovendien bereid is om risico’s te nemen. Want dat Stella geen alledaags nummer is, wordt al de eerste momenten duidelijk wanneer de opvallend lange titel wordt gemompeld door zanger Paul Banks. Stella is een nummer die je moet ervaren en niet direct moet ontleden. Na vele luisterbeurten wordt het nummer nog steeds beter en heeft het zich inmiddels gevoegd bij Leif Erikson in mijn top 10 van favoriete nummers. (Co Jackso)

Eén van de vele uptempo nummers op Ten. Die het overigens vooral goed doet in de zomer. Even losgaan op dit krachtige debuut is inmiddels vaste prik op vakantie. Eddie zet je gewoon aan tot meezingen, het moet gewoon! Vooral de opening. (chevy93)

Een nummer dat volgens mij al in 1989 uitkwam, maar pas veel later een hit werd door de televisieserie Twin Peaks, die begin jaren '90 zeer populair was en door de jaren heen een enorme cultstatus heeft verworven. Enerzijds een hele vage serie, anderszijds ook een hele intense en gevoelige. En dat laatste komt mooi naar voren in dit themanummer, waarvan de tekst werd geschreven door David Lynch en de muziek door Angelo Badalamenti, Lynch' huiscomponist. (herman)

In mijn top 100 mocht deze klassieker absoluut niet ontbreken. Ik kan me nog goed voor de geest halen toen ik voor het eerst Richard Ashcroft iedereen in de videoclip op straat omver zag beuken. Ik kon alleen het thema van de clip nooit echt rijmen met de tekst; Cause "it's a bittersweet symphony this life, Trying to make ends meet, you're a slave to the money then you die". Stond zijn lompe wandelingetje metafoor voor de manier hoe hij door het leven paradeerde, in één rechte lijn richting de dood? Hoe dan ook, ik zou het geen probleem vinden wanneer men deze op mijn uitvaart zou draaien. Die vioolsample blijft episch! Het boeit me dan ook helemaal niet dat het jatwerk betreft van The Andrew Oldham Orchestra (Bardt1980)

De archtypische Tom Waits-song, zwevend tussen hoop en wanhoop, en vol rauwe emotie. Tegelijkertijd één van zijn toegankelijkste stukken. Perfect nummer van begin tot einde. (ArthurDZ)

Jullie kennen me aardig, want hier is inderdaad dat ''bandje uit België''. dEUS volg ik vanaf midden jaren '90 en dat heb ik volgehouden tot in midden jaren '00. De eerste 4 albums vind ik super, al draai ik The Ideal Crash eigenlijk zelden meer. In 2001 was er ineens een nieuw singletje, waarvan ik de van Studio Brussel geripte MP3 (toen nog een redelijk schaars goed, mp3's) grijsdraaide. In gedachten hoor ik nog de vrouwelijke dj van StuBru over het outro heen praten.

Het nummer steeg verder in waardering toen ik dEUS live zag in Nighttown in 2005, wat echt een uitzonderlijk goed concert was (ik geloof dat het bij aERodynamIC) zelfs in zijn concert top 10 aller tijden staat). Destijds was ik al verslingerd aan Pocket Revolution en dat werd na dat concert alleen maar meer, het warme geluid spreekt me erg aan en wat intieme liedjes betreft is dEUS hier op zijn best. Naast deze vind ik ook Include Me Out en The Real Sugar (destijds in Nighttown opgedragen aan de overleden Morphine-zanger Mark Sandman) fantastisch.

Een paar jaar terug beluisterde ik Pocket Revolution op de terugweg van een werkdag en kwam het album geweldig binnen. Nothing Really Ends begint lieflijk, maar het heeft ook iets bedrieglijks op een hele subtiele manier. Eigenlijk vind ik dit een soort tegenhanger van Instant Street: dat heeft een lange extraverte climax, hier is 'ie ook minutenlang, maar juist heerlijk subtiel en daardoor des te spannender. Het liedje wekt een bepaald soort verlangen op dat niet wordt ingelost, dus het enige wat rest is het nog maar eens opzetten. En nog eens en nog eens.

Vorig jaar bedacht ik dat dit maar op mijn begrafenis (over 50 jaar ofzo) gedraaid moet worden. En nu staat het hier dus bijna bovenaan... (herman)

Dan volgt nu een van de meest zalige nummers uit de zeroes. Franz Ferdinand scoorde met Take Me Out een wereldhit. Terecht, wie kan dit nummer nu niet onweerstaanbaar vinden? Het zit ook nog eens vernuftig in elkaar. De eerste minuut kondigt een rauw postpunk nummer aan, maar de band bedacht iets leuks. Na 1 minuut wordt het roer compleet omgegooid. Volledig vloeiend gebeurt dat. Dan hoor je een van de geniaalste riffjes die je ooit gehoord hebt. Het ratelt heerlijk. Het refreintje is super. Zo'n single moet destijds echt als een bom zijn ingeslagen. (Snoeperd)

Dit was het eerste nummer van Burial, dat ik hoorde, en ik weet nog heel goed dat ik toen niet goed wist wat ik er mee moest. Vooral de vocal sample vond ik toen erg cheesy. Later heeft nummer zijn plek gevonden en is inmiddels uitgegroeid tot een van mijn favorieten van Burial. Vooral op het album Untrue valt het heel goed op zijn plek, het introduceert de luisteraar als het ware in de desolate sfeer, die Burial zo kenmerkt. Echter, het doet veel meer dan dat. Het roept associaties op met de lelijke kant van het moderne stadse leven. Een soort soapromantiek op een pulserende beat. En daarmee is het gelijk wonderbaarlijk intrigerend. (Titmeister)

Het bekendste nummer van The Roots. Ook hun meest rock 'n roll nummer, dat zal het wel verklaren. De band klink zoals altijd als een feestje. De featuring van Cody Chesnutt is sterk, zijn stem past heel goed bij de muziek. The Roots heeft betere nummers, maar je kan ook slechtere visitekaartjes hebben. (Teunnis)

The Crystal Ship is in alle opzichten ijzersterk. Instrumentaal steekt het geweldig in elkaar. Het instrumentgebruik is altijd een van de dingen geweest waardoor ik The Doors zo waardeer. Het sfeertje is laidback maar tegelijkertijd ook een beetje donker, uitstekende combinatie. Jim Morrison laat zien erg jazzy te kunnen klinken en grijpt je aandacht wanneer het nodig is, bijv. als hij ineens hard 'The Crystal Ship' zingt. (Snoeperd)

Faith is een bijzonder spannend nummer met belachelijk lekkere baslijntjes. Dat is het enige lekkere, voor de rest is dit een behoorlijk beklemmende ervaring. De zanger doet z'n best om je niet op je gemak te laten voelen door zijn trieste zang. Het is erg mooi dit werkje van The Cure. (Snoeperd)

Coma Cat schreef:
Begrijp ik nou iets verkeerd, of klopt die plaats van Under The Milky Way niet. Dat nummer speelde nog mee in ronde 6 van de Ladder en hoort dan toch gewoon bij de top 80 te staan?

Titmeister schreef:
Flinke keldering van The Church

Coma Cat schreef:
Begrijp ik nou iets verkeerd, of klopt die plaats van Under The Milky Way niet. Dat nummer speelde nog mee in ronde 6 van de Ladder en hoort dan toch gewoon bij de top 80 te staan?

Choconas schreef:
Under The Milky Way haalde inderdaad op een haar na de finale niet, dus die zou minstens 400 plekken hoger moeten staan, lijkt me.

ArthurDZ schreef:
Inderdaad! Gretz, you done derped