Ze kon niet alleen geweldig zingen, ze kon ook nog eens een flink stukje piano spelen. Dat hoor je erg goed in dit nummer. Waarom moet Sinnerman toch altijd hoger staan dan dit nummer? Dit is toch duidelijk Nina’s beste! Vind ik… (ArthurDZ)

Art Of Almost is echt 7 minuten genieten. Glenn Kotche komt gelijk met een geniale invalshoek op de vierkwartsmaat. Hij klinkt heel tegendraads maar dat is het helemaal niet. Alles blijft heel koelbloedig. Kotche zorgt ervoor dat de Wilco-machine op gang komt en jaagt de rest op. Cline begint te spelen als een bezetene en gaat echt helemaal te keer. Het einde is echt een uitbarsting omdat de 6 minuten daarvoor eigenlijk heel rustig zijn. Geniaal. (Don Cappuccino)

Een nummer dat ik eigenlijk heb leren kennen door de cover van Trespassers William, die eigenlijk veel beter is, maar het origineel mag er ook zijn. Door het schoenenstaarders-typerende gitaargeruis heen, klinkt namelijk een lief liedje, aandoenlijk zelfs. Een romantische ode van verlegen mannetjes met de gitaarpedal als wapen, aan wie de liefde voorbij trekt als een condensstreep van een vliegtuig. Terechte hoge notering! (Titmeister)

Voor een portie onvervalste gitaarrock kan je wel aankloppen bij Neil. Misschien wel zijn lekkerste nummer als het gaat om tempo . In een sneltrein gooit hij er zijn vuile (maatschappijkritische?) tekst uit. Eentje die ik inmiddels kan dromen en ik zing slash krijs net zo hard mee (chevy93)

Een typische Interpol en bijgevolg een uitstekend nummer. Een duister sfeertje en een stem die hard binnenkomt. Ik hou zeer van Interpol. (arcade monkeys)

U2 was erg verdeeld tijdens het opnemen van Achtung Baby. Aan de ene kant wilden Bono en The Edge graag de kant op van de elektronische en dancemuziek. Drummer Larry Mullen, jr. en bassist Adam Clayton wilden echter vasthouden aan de bestaande koers. Tijdens de opnames in Berlijn stond de band op een breekpunt, tot als door een wonder het nummer One verscheen. Dit is ook de reden dat One door veel fans wordt beschouwd als het nummer dat U2 redde. Ruim 25 jaar verder is U2 nog altijd een van de populairste bands ter wereld, maar dat had dus heel anders kunnen lopen. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Op Best Kept Secret 2013 met een stel vrienden aan de achterkant van een gigantische massa mensen staan die allemaal ingepalmd worden door Rice, met zijn charismatische melancholie, maar toch moeten concluderen dat het optreden nét iets te dramatisch overkomt op je, net weg willen lopen, dan The Blower's Daughter horen en merken hoe de hele festivalmassa, inclusief vrienden, samensmelt in koppeltjes van twee, terwijl jij daar eenzaam en een heel klein beetje beschonken toe staat te kijken naar die bebaarde meneer die, aansteller of niet, toch wel gevaarlijk dichtbij je meest intieme, deprimerende gedachten komt. De nummers van Rice staan vaak muzikaal tegenover dramatiek zoals films van Michael Bay tegenover actie staan - nogal over de top en "spectaculair" - maar van alle nummers waarmee hij in zijn carrière in de roos heeft geschoten is dit degene die in al zijn doordringende emotie het meeste doet overtuigen - nee, sidderen. Luister maar naar de treurende cello in het refrein, de glimlach in zijn stem in het eerste couplet tegenover de snik in zijn stem in de laatste minuut en die hemelse samenzang en u weet wel wat ik bedoel. (hoi123)

Het kan geen toeval zijn dat de Nobelprijs voor Natuurkunde 2013 ging naar de voorspellers van het Higgs-boson deeltje, enkele maanden nadat Nick Cave zijn Higgs Boson Blues componeerde.
Het bestaan van dit boson werd bewezen met de deeltjesversneller in Genève, de bestemming van Cave in deze roadsong. De lyrics zijn cryptisch maar zitten vol surrealistische beelden, verpakt in pure poëzie. Voor mij is de verteller op weg naar zijn liefje, en tijdens de lange autorit laat hij zijn gedachten de vrije loop en begint op momenten bijna te ijlen. De begeleiding is meestal sober en Cave declameert meer dan dat hij zingt met een overtuigingskracht die je in de ban houdt. Betoverend! (nico1616)

Vanaf mijn 11e tot ongeveer mijn 17e heb ik de unplugged cd van Nirvana compleet grijs gedraaid. Nog steeds vind ik het verreweg de beste cd. Veel nummers komen akoestisch veel beter tot hun recht dan de gejaagde, rommelige elektrische versies. Een extra bonus van dit album is een aantal fijne covers dat erop staat. Zo staan er paar covers van de anders compleet vergeten Meat Puppets op, natuurlijk eentje van het lager in deze lijst gelegen Jesus Wants Me for a Sunbeam van The Vaselines, maar de allerbeste is toch wel Where Did You Sleep Last Night. Een traditional, die in de jaren '40 voor het eerst op plaat werd gezet door Leadbelly - overigens ook een geweldige versie - en daarna vele malen gecoverd is. De doorleefde zang van Kurt Cobain en het raspende gitaarspel passen perfect bij dit geweldige bluesnummer. (Titmeister)

Haar indrukwekkendste prestatie in mijn ogen. Hoe ze zingt en wat ze zingt, plus de spaarzame, jazzy begeleiding en die uitbarsting aan het einde. Ja, voor mij is dit zeker haar beste nummer! (ArthurDZ)

Dit altijd al wel een van mijn favoriete franstalige nummers geweest. Op een franstalige cd die we gekocht staan gedrochten, maar ook prachtige nummers als deze. Het is een en al dromerigheid op dit nummer. De drums geven een fijn ritme en de lichtvoetige gitaar is al helemaal geweldig. Al die instrumenten die ze gebruiken zijn om je vingers bij af te likken. Fantastisch nummer. (Snoeperd)

Nummer van vorig jaar van een band die een eer brengt aan de te jong overleden Jason Molina. Dit nummer beschikt over een prachtige opbouw waarin met veel emotie wordt gezongen. Nee blij hoef je hiervan niet te worden, wel even stil staan bij Songs: Ohio en Magnolia Electric Co. Perfecte Hommage. (DjFrankie)

Dit nummer is gezegend met één van de beste ‘teenage angst’-teksten die niet van Morrissey of Jarvis Cocker afkomstig zijn. Muzikaal is het lekker gejaagd en opzwepend. Ik las net dat ze begin 2013 met een nieuw album aankomen. Joepie! (ArthurDZ)

Ondanks het onderwerp van deze song, alcoholmisbruik bij arme zwarten, vind ik dit eigenlijk een heel vrolijk nummer, mede dankzij de zuiderse instrumentatie en die heerlijke fluit doorheen het nummer. (ArthurDZ)

Swimming Pools betekende de definitieve doorbraak voor Kendrick Lamar naar het grote publiek. Swimming Pools werd omarmd door de hele hiphopwereld en kan als een van Kendrick Lamars vele nieuwe hiphopklassiekers gezien worden. Het is een van zijn meest catchy nummers met een refrein die na één keer luisteren al niet meer uit je hoofd is te branden. Tegelijkertijd is het een heel zwaar nummer die handelt over groepsdruk, drankcultuur en zijn vaders drankproblemen. De tekst van dit nummer opzoeken geeft nog een extra dimensie aan het nummer, wat ik dan ook zeker aanraadt. (Snoeperd)

De invasie van TWOD in deze lijst is compleet met deze. De vergelijking met Dire Straits wordt vaak gemaakt en is misschien hier wel op zijn sterksts. Maar toch is de jus anders. Daarvoor is de geruststellende stem van Adam Granduciel te goed. Dire Straits of niet The War on Drugs zijn top! (DjFrankie)

Nog ver voordat ik van MusicMeter of Curtis Mayfield had gehoord, zag ik de cultfilm Superfly op televisie. Hoewel ik het geen geweldige film vond, heeft de film wel degelijk indruk op mij gemaakt. Dit kwam vooral door de sfeer in de film, die mede veroorzaakt werd door de geweldig swingende soundtrack van Curtis Mayfield. Normaal gesproken is deze muziek niet echt iets voor mij, maar zowel het nummer als het gelijknamige album zijn wat dat betreft funky uitzonderingen op deze regel. (Co Jackso)

De clip die bij dit nummer hoort geeft voor mij precies het gevoel dat dit nummer mij geeft; alsof je moet rennen voor je leven voor iets dat achter je aan zit. Vooral de opzwepende drums versterken dit gevoel samen met het gitaarpsel. Sterkste nummer op een net zo sterke plaat Oshin. (VladTheImpaler)

Gretz schreef:
488. Nina Simone - Ain't Got No / I Got Life

Ze kon niet alleen geweldig zingen, ze kon ook nog eens een flink stukje piano spelen. Dat hoor je erg goed in dit nummer. Waarom moet Sinnerman toch altijd hoger staan dan dit nummer? Dit is toch duidelijk Nina’s beste! Vind ik… (ArthurDZ)

Gretz schreef:
479. Nina Simone - Four Women

Haar indrukwekkendste prestatie in mijn ogen. Hoe ze zingt en wat ze zingt, plus de spaarzame, jazzy begeleiding en die uitbarsting aan het einde. Ja, voor mij is dit zeker haar beste nummer! (ArthurDZ)

Wat opent met wat vage soundscapes ontpopt zich daarna in een nummer wat voor mij het equivalent is van ultieme rust. Elk aangeslagen akkoord is raak en voor je weer een beetje uit de trans komt, zijn er al zo weer 5 minuten voorbij. Jónsi brabbelt er zoals gewoonlijk weer dat doorheen. De strijkers klinken weer puntgaaf en die climax met wat volle geluid is heerlijk om bij weg te dromen.
De inzet iets voorbij 3 minuten is sowieso één van de mooiste momenten in de muziekgeschiedenis! (chevy93)

Ook weer zo'n nummer met een Grandioze Opbouw. Alleen al de manier waarop het nummer na het eerste refrein even inhoudt, en dan die korte drumroffel, dat is dus al een Nobelprijs voor popmuziek waard, mensen. (Sandokan-veld)

Als je ziet welke magistrale nummers van Joy Division al gepasseerd zijn verbaast het me een beetje dat deze hier zo hoog binnenkomt ineens. Deze is wel wat minder dan wereldnummers als Decades en The Eternal. Maar goed, Joy Division zal bij mij niet snel lagerals 8,5 scoren en deze gaat daar ook ruim niet onder. Er zit is namelijk genoegs prachtigs in dit nummer te vinden. De baslijn is indrukwekkend en geniaal. Nu ik Shadowplay zo zit te luisteren ben ik vergeten hoe magistraal dit nummer eigenlijk is. Heerlijk gejaagd en de meest emotionele vocalen van Ian Curtis. (Snoeperd)

Het zoveelste pareltje van hun magnum opus The Queen Is Dead. Zoals zo vaak vrolijk aan de buitenkant, maar intriest aan de binnenkant. (ArthurDZ)

Het grappige van zo’n Top 100 samenstellen is dat je je eigen muzieksmaak fileert. Als ik zo mijn lijst beluister en doorneem valt op dat ik gevoelig ben voor nummers met een pakkende intro, melodielijn een opbouw. Allemaal zaken die van toepassing zijn op deze IYTTYCWBN. De titel hiervan heeft me altijd mateloos geintrigeerd en nog steeds eigenlijk, al weet ik inmiddels dat het gaat over de Spaanse Burgeroorlog en Welshe vrijwilligers die zich aansloten bij de linkse internationale brigades. Dit serieuze thema weten de heren dan wel te verwoorden in een nummer waarbij het onmogelijk is om niet mee te neurieren of mee te tappen met de voet. (cosmic kid)

Na veel positieve aandacht in het Song van het Jaar topic, dendert Santigold nu ook de Mumeladder binnen. Dit nummer wordt gekenmerkt door een verscheidenheid aan genres: Trap, raggae, indierock, breakbeat en een vleugje hip hop zijn in een blender samengesmolten tot een catchy, levendige, zomerse popsong. Het is haast niet te geloven dat dit nummer onopgemerkt is gebleven op de radio. Wil je in Caribische sferen komen? Dat gaat je met dit nummer zeker lukken. (Dance Lover)

David Sylvian kwamen we vroeg in de lijst al tegen en daar heb ik veel plezier aan beleefd. Zelfs zoveel dat ik het album heb opgezocht en ook in aanraking kwam met dit nummer. Orpheus en Forbidden Colours zijn beiden zeer indrukwekkend.
Forbidden Colours draait grotendeels om de prachtige melodieën. Echt belachelijk mooi gewoon. Zonder zang zou ik hier al tien minuten achter elkaar van kunnen genieten. Maar de zang is geen overbodige toevoeging. Ik kan de zang van David Sylvian goed waarderen. Hij heeft een mooie stem. Maar toch, die melodieën! (Snoeperd)

In de tweede helft van de jaren '50 schreef Ewan MacColl (jawel, de vader van Kirsty) een liedje voor zijn geliefde Peggy Seeger (jawel, de halfzus van Pete). Eigenlijk slechts een best simpel folkliedje. Peggy nam het op en het werd een onderdeel van hun repertoire tijdens hun optredens, maar begon pas bekendheid te krijgen toen The Kingston Trio een versie uitbrachten en werd nadien al snel meerdere keren gecoverd, bijv. door Peter, Paul & Mary.

In 1969 nam Roberta Flack het op voor haar debuutalbum. Roberta Flack was al vroeg ontdekt als een bijzonder muzikaal talent, in eerste instantie door haar pianospel. Al op zeer jonge leeftijd kwam ze dan ook al op de universiteit terecht, waar ze een muzikale studie deed, in eerste instantie gericht op de piano (waar ze uitzonderlijk goed in was), maar op een gegeven moment ging ze over op zang, en hield zich bijvoorbeeld bezig met het universiteitskoor. Al op negentienjarige leeftijd studeerde ze af, en ze wilde verder studeren, maar het noodlot sloeg toe: haar vader overleed. Daardoor werd ze gedwongen een slecht betaalde docentenbaan te nemen. In de avonden en weekenden begeleidde ze nog weleens operazangers op piano, waarbij ze in de pauzes zelf nog weleens zong, en zo werd ze uiteindelijk ontdekt (ten tijde van haar debuutalbum was ze al 30!).

Deze mooie voorgeschiedenis wilde ik jullie niet onthouden. Niet zomaar een zangeres dus, ze is absoluut een muzikaal talent. Hoe dan ook; op haar debuutalbum bracht ze een prachtige langzame maar zeer emotionele balladversie van The First Time Ever I Saw Your Face. Toch duurde het nog een paar jaar voor ze doorbrak, wat wel te danken was aan dat nummer. Ze had daarvoor slechts wat zeer bescheiden succesjes, maar men viel massaal voor haar toen het nummer in Play Misty for Me werd gebruikt, de eerste film die Clint Eastwood regisseerde. Het werd een megasucces, en de rest is geschiedenis.

Terecht wat mij betreft, want als je van een oorspronkelijk wat simpel folkliedje zo'n intense emotionele soulballad kan maken, dan ben je wat mij betreft een grote. Niet alleen zingt ze het technisch perfect, ook is in elke noot de emotie te horen, en brengt ze het lied zo perfect over. De schaarse instrumentatie zorgen ervoor dat haar prachtige stem perfect naar voren komt. Prachtig! De rest van het album overigens ook, dikke aanrader! (Arrie)