De derde single van het album War uit 1983. Het is een van U2's meest politiekgerichte nummers. De tekst van het nummer beschrijft de problematiek in Noord-Ierland. In de historie van Ierland zijn er twee 'Bloody Sundays': de eerste was in 1920, waar Britse troepen tijdens een voetbalwedstrijd het vuur openen als vergelding voor het vermoorden van Britse undercoveragenten. De tweede was in 1972, toen Britse paratroepers dertien burgers ombrachten tijdens een protest voor de burgerrechten in Derry. Sunday Bloody Sunday gaat over die tweede zondag. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Verslavende gitaarriffs vind je overal, maar pianomotiefjes die aan je ribben blijven plakken zijn schaarser in popmuziek land. Real Men van Joe Jackson begint met zo'n motiefje. Daar legt Joe dan zo'n bijtende vocalen overheen dat je gerust kan spreken van het nijdige new wave broertje van Billy Joel. Want Jackson debuteerde met knallend baswerk en hoekige songs om daarna album na album zijn ware muzikale gelaat te tonen. Day and Night was een eerste mijlpaal in die ontwikkeling. De enige echte man is en blijft; als het moet tot in de vroege uurtjes, de piano man. (dazzler)

Nooit klonk Sonic Youth zo toegankelijk als op dit nummer. Een heerlijke rocker dat eigenlijk gewoon een grote hit had moeten worden, want dit nummer heeft het allemaal: mooie melodie, leuke meezingtekst en een hoge coolness factor. En ik zeg het opnieuw: wat heeft Thurston Moore toch een prachtige stem! (ArthurDZ)

Gish sloeg bij mij in als een bom: ik werd gelijk een zeer groot fan en het uitkijken naar het tweede album was heel bijzonder. Ergens voelde ik toen al dat er een klassieker zat aan te komen. Ik had er immers al een voorproefje van gekregen tijdens hun concert op het Metropolis Festival in Rotterdam (september 1992). Billy nog met lang haar, stoned op het podium in bloemetjesjurk en dan nummers als Silverfuck en dit Today spelen. Een klein jaar later was die klassieker er dan eindelijk: Siamese Dream. Van dat album verscheen Today als tweede single. Geen slechte keuze met zo'n pakkende 'hook' maar tevens donkere tekst over de dag dat Corgan aan zelfmoord dacht. Een scherpe tegenstelling tussen muziek en tekst en daardoor juist zo bijzonder. Ook passend in de tijd waarin het nummer uitgebracht werd. Achteraf gezien mogen we constateren dat het allemaal wel meeviel met Corgan: hij is er nog steeds en trekt nog steeds volle zalen. Dat zijn werk er misschien minder toe doet dan ten tijde van Siamese Dream is een ander verhaal. (aERodynamIC)

Detail: Het moment waar alles samenkomt, 3:18 en de 10 seconden daarna.

De eerste en zeker niet de laatste keer dat jullie Radiohead tegenkomen in mijn lijstje: ik zou dolgraag wat interessanter willen zijn en een wat minder vaak genoemde band noemen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat liedjes zoals deze me keer op keer weer laten inzien dat deze band toch één van de beste, zo niet de beste op deze aarbol is. Voor mij. Maar met het troostende gitaarloopje, de falsetto van Yorke, die als een soort hemelse kracht boven het nummer zweeft, de strijkers, nogmaals, de strijkers, die tweede stemmen en ook nog eens zo’n outro zijn jullie volgens mij eigenlijk gewoon aan het liegen als jullie zeggen dat jullie dat niet vinden. Zeg het maar eerlijk. En als jullie het dan ook nog eens met me eens zijn dat het hemelse sfeertje en de ondefinieerbare emoties die dit allemaal oproept gewoon eigenlijk heel erg uniek zijn, kunnen we het helemaal met elkaar eens zijn. (hoi123)

Tienerverdriet in een drie minuten popsong.
Als onderdeel van het onvolprezen album The Hurting,
maar evenzeer op eigen benen lopend als single release.
In de UK zelfs succesvoller dan de latere wereldhit Shout. (dazzler)

Met Het is bracht Eefje de Visser een Nederlandstalig album van fabelachtige schoonheid uit. Met het openingsnummer Ongeveer zet de zangeres meteen de toon voor de rest van het album. Het is een ingetogen nummer, waarop Eefjes zachte stem en de muzikale begeleiding perfect in balans zijn. Eenvoudig en langgerekt, zonder toeters en bellen. Haar schrijfstijl is zoals gewoonlijk een beetje ongrijpbaar, maar niet zonder poëtische pracht: van de winter wordt het koud / en als de sneeuw smelt / dan rij ik naar het zuiden / ik heb hier iets te bewijzen / dan rij ik / in jouw auto / ik heb een / punt te / maken. (Choconas)

Dit nummer heeft een lange aanlooptijd gehad, maar vorig jaar november in Nijmegen viel het kwartje. Tijdens het optreden daar maakte de band en vooral Elena Tonra een diepe indruk met haar stem en uitstraling. Was meteen een van de beste optredens van 2013 voor mij.

Diepe buiging nu voor de band en voor dit nummer wat ik hun beste vind. (DjFrankie)

The Lioness was één van mijn beste ontdekkingen van 2011. Ik heb het album inmiddels al ruim 10 keer gedraaid en het titelnummer zet ik regelmatig op en behoort inmiddels tot één der groten. Maar ook nummers als Tigress, The Black Crow en dus Being in Love zijn echt juweeltjes. Diezelfde ‘slowcore’ die je terug kan vinden in o.a. Low en Bonnie ‘Prince’ Billy heeft me afgelopen herfst/winter menigmaal kippenvel doen krijgen. Ik ga zo direct het album weer eens opzetten! (chevy93)

Voor mensen die mijn inzendlijst voor de Verrukkelijke 500 kennen (of mensen die door mijn uitspraken in het verleden aannames hebben gedaan over de positie van dit nummer in mijn lijst) wellicht een kleine verrassing: Arriving arriveert niet op een plaats in de top10 of top5, maar op nummer 14. Even los van het feit dat het hier allemaal marginale verschillen betreft en ongelooflijk lastige beslissingen tussen als die geweldige platen, was het ook voor mezelf wel een kleine verrassing.
En dat is dan weer een mooi bruggetje naar waar dit nummer over gaat: het woord 'here' in de titel zou je eigenlijk kunnen lezen als 'de plek waar je had verwacht te arriveren'; oftewel: je komt in het leven ergens anders uit dan je had verwacht, gepland of gewild. Of... het komt onverwacht tot een einde ('Could you imagine the final sound as a gun?'), maar hoe het ook loopt..:

'All my designs, simplified
And all of my plans, compromised
And all of my dreams, sacrificed'

Het leven van heel veel mensen in een notendop. Wilson bezingt het in algemene en anekdotische termen, als ging het over willekeurige personen, maar met name in dit refrein krijg je het idee dat Wilson ook nog wel eens over zichzelf zou kunnen zingen... Terwijl als je Porcupine Tree en zijn solowerk nader beschouwt het toch op zijn minst lijkt alsof Wilson weinig compromissen heeft hoeven of willen maken om zijn sterrenstatus in de muziekbusiness te bereiken. Maar die sterrenstatus is waarschijnlijk bij Wilson één van die ongewenste side-effects, of wellicht ook wel een vervelende voorwaarde voor hetgeen hij nastreeft: Artistieke vrijheid en onafhankelijkheid. Dus misschien zingt Wilson juíst wel daarover...?

Hoe het ook zij: Arriving was de culminatie van de periode waarin Porcupine Tree als band steeds meer metal elementen en afgeronde composities combineerde met hun oorspronkelijke veel meer Floydiaanse sferische elementen en meerstemmige zang die mij qua klankopzet en melodie vaak aan CSNY of bv. Fleet Foxes doet denken. De uitkomst is een lang nummer met een kop en een staart, zeker geen complexe progmetal á la Dream Theater (waar Wilson overigens totáál geen liefhebber is, maar dit terzijde), maar veel meer een zorgvuldig opgebouwd sfeervol luisterspel waarin beurtelings de soundscapes van toetsenist Richard Barbieri en de gitaren van Wilson de hoofdrol vertolken. De zanglijnen zijn vrij simpel, monotoon en vooral sfeerversterkend bedoeld. Zowel de soundscapes - ik ken eigenlijk geen toetsenist die 'sounddesign zó tot perfectie heeft verheven als Barbieri - als de metalriffs zijn om je vingers bij af te likken. (Grafmat)

Billy Corgan rekent af met de muziekindustrie in dit nummer, gezegend met een even bloedmooie als loodzware riff. Ik krijg altijd enorm veel zin om met dingen te gooien als ik deze hoor. En aangezien dat vrij vaak gebeurt, koop ik de laatste jaren alleen nog maar plastieken bestek… (ArthurDZ)

Een tijdje geleden ontdekte ik dit nummer. Het is hemels. Ongelooflijk dat deze er voorheen niet instond, hopelijk knalt hij volgend jaar de top 1000 in.
Het nummer is dromerig. Dat komt door de prachtige instrumentatie, die lekker licht is, het is ongelooflijk. De zang is van buitenaardse kwaliteit. Hij heeft een hele lieflijke stem, en zingt de sterren van de hemel op dit nummer. Dit is een kippenvelnummer. (Snoeperd)

Recentelijk heb ik geleerd dat Duran Duran ooit de grootste band op aarde was. Niet dat dat iets zegt over dit nummer, maar het zorgt er wel voor dat ik nog meer respect voor deze band heb gekregen. Nog iets langer geleden ontdekte ik nav Ordinary World de hele rits hits die deze band voortgebracht heeft. Met als klapper Save a Prayer, maar die kende ik al veel langer. Wat dit nummer zo sterk maakt weet ik eigenlijk niet. Het hoge meezinggehalte of de uitstekende productie? Zoals wel vaker hebben we hier een nummer dat gewoon in alles goed is. (chevy93)

Henk en Henk in hun meest serieuze stand maakte van deze single een van hun meest memorabele nummers. Vooral de live versie (welke vaak veel langer duurde dan de single versie) was van grote klasse. Vooral het outro is prachtig van opbouw. De hoofdrol voor zanger Henk Temming die ook de zeer aanwezige toetspartijen inspeelde. De tekst is eenvoudig maar wel voor heel veel mensen zeer herkenbaar. De hitstatus valt op zich met een 25ste plaats nog best mee maar met terugwerkende kracht kan dit lied toch makkelijk tot het beste van de band gerekend worden. (vigil)

Wat mij betreft één van dé Nederpopklassiekers bij uitstek, het heeft één van de mooiste intro's ooit, ook geweldige tekst en refrein met subliem einde. (LucM)

Wat een ongelooflijke drive is te horen in het titelnummer en opener van het legendarische album van The Smiths. In The Queen is Dead is een geluid dat zeldzaam is bij The Smiths. De drive die klinkt vanuit de slagpartijen van Mike Joyce vormen hierbij een gouden combinatie met Morrissey, die als een wervelwind zijn pakkende maatschappijkritische teksten deelt met de luisteraar. (Co Jackso)

Time Has Told Me mag het veel geroemde album Five Leaves Left openen. Het is meteen een indrukwekkend nummer zo op het begin. Nick Drake lijkt in het begin een vrij gewone stem te hebben, maar na meerdere luisterbeurten weet hij je ziel binnen te dringen op geweldige wijze. Vooral de nummers die ik ken van Pink Moon zijn bijna kippevelgevend zo mooi. Het is dat ik Five Leaves Left nog niet zo goed ken, maar bij meerdere luisterbeurten zal hij ook op dit album weer mijn zieltje winnen. Een van de velen die hij postuum heeft veroverd. (Snoeperd)

'Glorious'. Voordat het tweede couplet begint: dreigende tikjes en basnoten. Yorke begint te zingen. Enter synthetisch koortje. Gitaar, bas en koor zwellen aan... 'It's gonna be'... en dan de eruptie. 'Glooooohoooohoooriooooous daaaahaaahaaaaayyy!' ...Sidderen geblazen.
De heren van Radiohead zijn summa cum laude afgestudeerd in het veroorzaken van kippenvelmomenten. 'Lucky' was hun afstudeerproject. (mol)

Openend met die bekende duistere riff weet je al dat dit niet zomaar een nummer is. Door het hele nummer dreunen die paar akkoorden. Cobain zingt hier schitterend, met die rauwe stem. I swear I don’t have a gun. Pijnlijk ironisch of zou hij het diep van binnen altijd al geweten hebben? (chevy93)

Een nummer waarin ik mezelf 8 minuten verloren heb. Op deze regenachtige zondag een zeer welkome afleiding en wederom de bevestiging dat deze Massive Attack mij meer gaat brengen dan ik een jaar geleden gedacht zou hebben. Schitterend! (chevy93)

Archive is echt zo'n kind van Musicmeter. Invloeden van progrock gecombineerd met triphop van Massive Attack, electronics van Radiohead. Het is niet echt één genre. Ik ken alleen enkele nummers die mij goed bevallen. Nummers als Bullets en het titelnummer van het album zijn prachtig. Deze ken ik wat minder goed, maar herken hem wel. Ik herken de mooie slome melodie die misschien wel iets te lang duurt. Dan komt de "beat" erin en dan wordt het echt genieten. Het nummer is erg gelaagd van dat moment. En sfeer, dat spat er vanaf. Geweldig. (Snoeperd)

Net zoals Uncertain Smile is het die aandoenlijkheid die het nummer zo goed maakt. De harmonica zorgt ook wel een beetje voor een Frans tintje. Een mooi zonnige middag op een terrasje (chevy93)

Een nummer verkrijgbaar in elke gewenste lengte zo'n beetje; 3, 6, 9, 12 minuten, wat je wilt. Was een bescheiden hit voor The Undisputed Truth in 1971, toen Motown besloot het een jaar later door succesgroep The Temptations op te laten nemen. In een single-versie van bijna 7 minuten, ongekend lang, werd het hun grootste succes. En terecht! Allereerst, is de baslijn simpelweg episch, ongeëvenaard in de popmuziek. Voeg daarbij de geweldige meerstemmige zang in het refrein, de laidback percussie met congas, de handclaps, het fijne gitaartje en het trompetje. Productioneel klopt gewoon alles aan dit nummer. Het best te beluisteren in de 12-minuten albumversie, extra lang genieten! (Titmeister)

Ik weet niet of Caught by the Light hoger of lager dan Diamonds staat, maar daar had ik het over een potentiële hitsingle. Nou, Diamonds was dat zeker en heeft zelfs een paar weken in de top 40 gestaan. De grote uitbraak bleef uit, maar het optreden in Paradiso was uitverkocht. Bij Diamonds kwam het grootste gejuich, maar juist live was dat zo’n beetje het minste nummer. Wellicht ook wel omdat dit mijn favoriete Boxer Rebellion-nummer geworden is.

Hoe belangrijk een gitaarloopje kan zijn, blijkt eens te meer. Onderschat echter vooral niet de kracht van de synthesizer die Diamonds hun bekende volle geluid meegeeft. Tekstueel zeker niet hoogstaand, muzikaal des te meer. (chevy93)

Something vind ik een van de leukste liedjes van de Beatles.Something is heerlijk jaren '60 laidback. Zoals wel meer liedjes uit de jaren '60. Something is zo'n nummer die je van begin tot einde meeblèrt en die je vanaf de tweede luisterbeurt al helemaal kan dromen. En dat vind ik de klasse van de Beatles, zij hebben ontzettend veel van deze liedjes, bijvoorbeeld Sgt. Pepper staat helemaal vol met dit soort liedjes. (Snoeperd)

The National is de afgelopen paar jaar uitgegroeid tot mijn favoriete indieband. Dit nummer is de afsluiter van het album dat ze bekend maakte bij het liefhebberspubliek: Alligator. Hoewel de twee opvolgers sterker zijn, staan op dit album ook absolute parels, zoals deze. Mr. November is wat steviger dan een gemiddeld The National-nummer, maar ook hier zijn de sterke teksten en de donkere, warme stem van Matt Berninger prominent aanwezig. Aan het eind gaat het nummer lekker los. The National zien staat nog hoog op mijn verlanglijst, maar ik verwacht zo maar dat deze live ook een absolute knaller zal zijn! (Titmeister)

De opener van het gelijknamige album is een nummer dat meteen door merg en been gaat. En wat mij betreft ook het beste nummer dat Polly Jean ooit opnam. Een eenvoudige gitaarriff en een aangehoudend toets die af en toe van toon verandert: meer muzikaal decor is er niet nodig voor PJ om uit te blinken. De rauwe en intense manier waarop zij haar relatie met het geloof bezingt is er een die hier diepe indruk maakt. Hoogtepunten zijn voor mij de momenten waarop haar stem overslaat en het subtiele vibrafoonspel in de omslag van het nummer. (herman)

Ik zal eerlijk zijn, ik als Joy Division fan vind dit niet mijn favoriete nummer. Maar Disorder is wel representatief voor hoe je Joy Division moet beleven. Monotoon, strak en de zware stem van zanger Ian Curtis past daar goed bij. Curtis heeft een enorm aparte manier van overbrengen van muziek. Zeker hij weet als geen ander dat de zanger niet de muziek moet dragen, maar onderdeel is van het radartje. In Disorder komt dat heel erg naar voren, waar Curtis strak en zonder vocale inspanningen zijn stem ontleent aan de muziek. (nclo)

Bijna vijf jaar duurde het voordat Michael Kiwanuka met een opvolger van zijn succesvolle debuutplaat kwam. Waar die eerste nog lieflijk was en vooral fijne luisterliedjes bevatte slaat hij op zijn tweede een flink andere weg in. De R&B wordt definitief vaarwel gezegd en ingeruild voor echte - soms redelijk rauwe - soul. De jaren ’70 zijn nooit ver weg en eigenlijk doet alleen de productie vermoeden dat we hier met een album van nu te maken hebben.

Titeltrack Love & Hate is één van de rustigere nummers op het album. Al gaat het tempo na zo’n drieënhalve minuut toch wat omhoog. En dan die gitaarriff na zo’n vijf minuten, heerlijk. Het achtergrondkoortje is het hele nummer aanwezig en zorgt zo dat het nummer echt als een geheel aanvoelt. Voor mij één van de twee hoogtepunten op dit uitstekende album.

De jaren ’70 liggen al een poosje achter ons maar gelukkig is er zo nu en dan nog een artiest die het lukt het geluid van toen naar de huidige tijd te vertalen. (Edgar18)

Onweerstaanbaar nummer van Iggy uit de periode waarin hij met David Bowie geregeld de bloemetjes buitenzette in Berlijn. David is op de achtergrond te horen bij het la la la-stukje, trouwens. Verder associeer ik dit nummer door een prachtig Youtube-filmpje voornamelijk met de vergane helden van het Gouden Hollywoodtijdperk. (ArthurDZ)