The Greatest, afkomstig van Lana's gelauwerde zesde studio-album, is precies zo'n nostalgische pianoballad waar ze intussen patent op lijkt te hebben. Het nummer werd door fans en critici direct bij uitgave de hemel in geprezen, zoals ook door Pitchfork die het nummer op #79 plaatste in haar Top 200 van de 10s. Simpelweg geniaal, of zoals mijn maat 123poetertjes eerder al zei:

'Een mooie blauwdruk op alles dat dit album (Norman Fucking Rockwell!) zo fucking awesome maakt: een echt Lana-liedje gemaakt voor aan de ene kant de surfin' dudes van de East Coast in de zomer en aan de andere kant de depri teens die video games spelen in de herfst. Een nostalgisch maar tegelijkertijd ook opliftend nummer.'

In de mijmerende lyrics vertelt Del Rey hoe zeer ze het New York van haar jonge jaren mist. De videoclip is als 'double feature' uitgebracht met Fuck It, I Love You als inleidende track. Een videoshot refereert naar een handvol bands die door menigeen als 'The greatest of all time' worden gezien (Gretz)

Wat een kaalheid, wat een pracht, wat een gemis. R.I.P. Jason. (Paap_Floyd)

De opener van hun meest bejubelde album. Iedere keer verbaas ik me over de hardheid van dit nummer, want het beukt bij vlagen toch best redelijk. Vooral de piano die zo vrolijk door het nummer heen springt, doet het iedere keer weer voor mij.
Open up your aaaaaahahahahaaijes! (chevy93)

Ik heb kort haar nu, maar in hart en nieren zit er nog véél hippie in mij.... Almost Cut My Hair, was dan ook ons lijflied, zeker in het jeugdhuis, die plaat draaiden we daar vààk, alvorens ik in 1980 mijn legerdienst deed in Duitsland.
Dàt album was toen al 10 jaar oud, maar werd nog vaak tussen de new wave platen gedraaid (die gele van B 52's ging daar ook hard; Planet Claire, Dance This Mess Around etc.).

Almost Cut My Hair, tot ik met een kaal hoofd de tent terug binnenkwam, dat ging om een weddenschap, die ik dus gewonnen had.
De vrienden van dat jeugdhuis zetten meteen Almost Cut my Hair op toen ze me zagen.
Aan sommige albums kleven zovéél emoties en herinneringen, deze plaat wil ik in het rusthuis op een dolle namiddag zeker nog eens draaien, als ik mijn i-pod nog kan vinden, tegen die tijd.

Al zullen er tegen die tijn natuurlijk al lang andere geludisdragers zijn uitgevonden, want de evolutie staat niet stil en gaat zo hard als een raket naar de maan! (Father McKenzie)

Het sterke punt van Can in het algemeen, en dit nummer in het bijzonder, is het inventieve en tegendraadse drumwerk van Jaki Liebezeit, dat de nummers van een heel vooruitstrevend ritmepatroon voorziet. Een nummer als Vitamin C zou (en wordt) nog moeiteloos in een moderne dj-set verwerkt. Daarbovenop komt, dat dit nummer voor hun doen behoorlijk poppy is, waarbij de vocals van Damo Suzuki een meerwaarde vormen. Dat alles bij elkaar maakt het gewoon een ijzersterk nummer. (Titmeister)

Postpunk meiden die er vervaarlijk uitzien. Vorig jaar live mogen aanschouwen. Zangeres Jehnny Beth is geen lief poesje op het podium, en zo klinkt dit nummer ook. Donkere duistere post-punk zoals ik het graag horen mag. (DjFrankie)

Voor de jeugd onder ons (ahum) is de versie van Undercover wellicht bekender. Begin jaren ’90 schoot die eurohouse versie de Top 40 door richting de hoogste posities. Maar goed dit is dus (gelukkig) het origineel van dit oud Stealers Wheel bandlid. De opvallendste zaken aan dit liedje is de prima gierende gitaarsolo van Hugh Burns maar iedereen kent dit nummer door de saxsolo van Raphael Ravenscroft welke het nummer naar grote hoogte doet stijgen. (vigil)

Buona notte, Is de afterfissa al begonnen ofzo? Nou, wat mij betreft is het altijd afterfissa en zowel Donny als Koto (in de 12”uiteraard) staan ook meer dan terecht in mijn Top 100. Naast elkaar, hoe kan het ook anders? Sinds de hierboven gememoreerde show in de ACU zijn de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden. Donny zonder afterfissa kan natuurlijk niet en nadat een stel pauperartiesten de dj-booth moest verlaten om plek te maken voor Titmeisters maat (drukke Mumebedoeling was die avond inderdaad) was de fissa lit en kwam het moment dat ik Visitors voor het eerst hoorde op de plek waar ie het meest tot zijn recht komt: de dansvloer! Nou, je kon me wel afvloeren. Heiko, bedankt! Toen ik Visitors überhaupt voor het eerst hoorde had ik trouwens het idee hem al jaren te kennen. Maar ik zou dus echt niet weten waarvan, misschien was ik in een vorig leven nog een sussurro di parmigiano en repareerde ik in mijn vrije tijd Lancia’s, geen idee. Of misschien is Visitors wel gewoon een nummer dat instant vertrouwd aanvoelt, een familielid. Maar dan wel die gestoorde oom die op elk feestje op de tafel staat te dansen. (123poetertjes)

Bright Eyes is een band rondom de Amerikaanse singer-songwriter Conor Oberst. Het liedje Don't know when but a day is gonna come is een zeldzaam breekbaar liedje van het fraai getitelde album LIFTED or The story is in the soil, keep your ear to the ground. Het nummer staat bol van onderhuidse spanning en emotie en gaat door merg en been. (Choconas)

Ontdekt in mijn Top2000-periode en nu nog steeds een heerlijk nummer om af en toe te draaien. Hoewel het middenstuk mierzoet is, kan de romanticus in mij het goed waarderen. Bovendien zitten de dromerige teksten uitstekend in elkaar en worden ze vakkundig gezongen. Daarbij zorgen het stevige begin en einde ervoor dat dit zeker niet gezien kan worden als een typische ballad. (Co Jackso)

Ik kan mij niet herinneren dat ik een ander nummer ken met nog fijnere ( sha ) la la la la la `s dan deze übercatchy pophit. Echter door het nummer alleen maar te beschrijven als aanstekelijk, zou je hem wel ernstig mee tekort doen. Het herbergt namelijk een speelse dualiteit in zich. Het is uiterst grappig om te horen hoe de zanger eerst niets liever wil dan liefde, maar anderzijds al snel klaagt dat het zijn leven ruïneert. (Dance Lover)

Once Upon a Time In The West, iedereen vanaf 10 jaar zal er ooit wel eens van gehoord hebben. Iedereen vanaf pak ‘m beet.. 40 jaar heeft hem ooit gezien. Iedereen herkent dit deuntje. Het geeft wat aan over de status van één van Leone’s meesterwerken.
Het probleem met nummers als deze is dat ze, als je de film niet hebt gezien, bijna onmogelijk net zoals te weeg kunnen brengen. Ik zie de beelden voor me. Voel nogmaals die spanning en herleef de scène. Maar in hoeverre komt dat door het nummer en niet door de film? (chevy93)

The xx is een van mijn beste dingen dat de muziekwereld de laatste jaren is overkomen. Infinity is een van hun beste nummers, zo niet het beste nummer. Ze hebben niet alleen Chris Isaak's Wicked Game in een modern jasje gestopt. Ze hebben de jeuk-factor eruit gefilterd en met het fantastische outro er een nieuwe dimensie aan toegevoegd. (Teunnis)

Een ode aan vader die zich krom werkte om brood op de plank te krijgen.
New wave met een reggae beat, maar minder gebeten dan het geluid van The Police.
De liedjes van Fischer-Z waren minstens zo clever, de zanglijnen zelfs beter, maar toch
kende de groep nooit top 20 succes in de UK. In de Benelux wel op handen gedragen. (dazzler)

Anna Calvi is een schitterende vrouw om te zien. Op het podium bleek het een verlegen meisje tussen de nummers door maar zodra ze de eerste akkoorden op haar gitaar aansloeg werd het een vamp: krachtig en betoverend. Toegankelijker dan PJ Harvey waar ze vaak mee vergeleken werd ten tijde van het uitkomen van haar debuut. Love Won't Be Leaving is mijn favoriete nummer van dat album en het is goed te zien dat meer mensen het kunnen waarderen. Laten we hopen dat er nog veel meer moois van deze dame gaat verschijnen in de toekomst zodat meer nummers de ladder kunnen gaan halen. (aERodynamIC)

Jammer, jammer, jammer. Het klinkt weer lekker zuurpruimerig, maar dit nummer zou minstens een vol punt hoger krijgen met een andere tekst. Onsympathiek en afgezaagd emogehuil (I hurt myself today/To see if I still feel ) wordt afgewisseld met ongeïnspireerde regels die tevens door de eerste de beste zelfbenoemde puberende poeet gemaakt konden worden (What have I become/My sweetest friend/Everyone I know/Goes away in the end). Maar het leukste komt nog: muzikaal klinkt dit zó overtuigend en emotioneel dat het me nog raakt ook; ik heb nog nooit iemand zo vervreemd van zichzelf en zo gemeend zo’n matige tekst op horen lepelen. Je zit als het ware in het lichaam van depressieve en verslaafde Reznor en de instrumentatie helpt daar ook bij: van het pijnlijke refrein, de fluisterende coupletten, de bonkende hoofdpijn in de vorm van valse gitaren en zware drums, de onheilspellende soundscape in de laatste minuut tot het verbitterde gefluister, op de tekst na is dit een ongekend meesterwerk. Moeilijk dus ook om hier een cijfer aan toe te kennen, maar ik ga toch maar voor een erg hoge. (hoi123)

Eurythmics vind ik één van de beste hitgroepen in de jaren '80 en dit vind ik één van hun beste hits. Soulvolle synthipop, Annie Lennox was destijds één van de beste zangeressen. (LucM)

Een akoestisch nummer van The Jam maar ook hier kunnen ze rocken. Het klinkt oerbrits met prettige melodie. Leuk is ook de verwijzing naar The Beatles met die achteruit gespeelde gitaarsolo in het midden. (LucM)

De penny for your thoughts van Sivert Høyem is van de buitencategorie. Als ik antwoord zou moeten geven op de vraag 'What's on your mind' zoals door Madrugada gebracht zou ik enkel kunnen stamelen. Over wolkjes, watervallen en fabeldieren. Betoverend nummer, van een band die veel te vroeg heeft moeten stoppen. (mol)

De lolbroekerij van hun UK nummer 1 hit Baggy Trousers ten spijt, Embarrassment zou met stip één van mijn meest favoriete Madness singles worden na My Girl en Our House. Er zit een behoorlijke twist in het arrangement alsof de saxofoon geregeld aan je oren trekt om orde op zaken te stellen. Het moet nu maar eens uit zijn met al dat genante gedoe. Knoop je jas dicht, doe een das om, was eerst je handen. Kam je haren, recht je schouders, denk aan je tanden. Blijf niet hangen, recht naar huis toe, spreek met twee woorden. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u. (dazzler)

Ja dit was het helemaal op mijn groep 8, of zesde klas, vanwege de video uiteraard en de fle-flex. Nu wel een beetje gedateerd, en ze hebben veel beteren, maar blijft toch leuk om terug te horen, flext Johan. De eerste van ze die ik leerde kennen. Een oudere broer had een verzamelcd met 80s hits. Ik was hier wel verzot op en nog wel. Ook de albumversie met verlengde intro is niet te versmaden. (johan de witt / luigifort)

Nee dit nummer is het net niet voor mij, kan de jaren 80 erg waarderen maar David Sylvian heeft me nooit echt geboeid, zo ook dit nummer .
Erg knap gemaakt moet ik zeggen maar het heeft me niet overtuigd. (laxus11)

De zomer van 2017 viel me zwaar. Ik had twee banen (bij een paviljoen en de kroeg), waar de piek vooral tijdens het hoogseizoen lag. Met name tijdens het weekend zat ik letterlijk geen seconde stil, behalve als ik in de auto naar het werk zat. Meestal begon ik rond 12:00 tot ongeveer 22:00, om daarna snel door te rijden naar de pub waar ik nog een dienst van 23:00 tot 06:00 meepikte. Bij het paviljoen werkte ik fulltime en het café deed ik één à twee keer per week, dus werkweken van 80 uur waren vrij normaal. Áls ik vrij was, ging ik aan de zuip en zodoende ging de zomer voorbij in één grote waas.

Die roofbouw op mijn lichaam ging niet voorbij zonder consequenties. Bij het paviljoen was voor het begin van het seizoen een zeer leuke chick aangenomen, waar het na een x aantal dagen op de werkvloer al zéér goed mee klikte. Met de collega's gingen we tijdens het hoogseizoen vaak bij iemand in de bar zitten, dus bij het eerste de beste feestje had zij teveel gedronken en mocht ze niet meer naar huis rijden. Deed ze expres, want ze wilde maar op één plek belanden...

Echter zei mijn lichaam direct nee. Bij aankomst in mijn casa viel ik direct in slaap en na vaker afspreken herhaalde dat kunstje zich steeds weer: waar de magie zou moeten gebeuren, vond één groot slaapfeest plaats en een teleurgestelde lady als resultaat. Het overmatig drankgebruik en het vele werken eiste zijn tol, na de zomer begon ik met mijn stage in het buitenland en beloofde ik beterschap. Ze zou langskomen in België, maar ondanks geklofte pogingen om weer af te spreken, werd ik compleet genegeerd. Tot de dag van vandaag heb ik nooit weer iets van haar gehoord.

Tussen de spaarzame momenten van rust door, pompte ik heel vaak het album Moment of Truth. Zowel bij de kroeg als het paviljoen had ik amper pauze, dus de muziek van Gang Starr was een perfect moment voor laidback en om de gedachten op een rijtje te zetten. Bij het opzetten van de elpee - vooral in de auto - krijg ik direct een brok in de keel, bij deze turbulente periode is de plaat echt helend geweest.

De track met Deck zorgt voor de meeste kippenvel. Destijds draaide ik het nietsvermoedend omdat ik het gewoon een goed nummer vond, onwetend dat de emotionele waarde zo hoog zou gaan zijn. De sample van het nummer staat in mijn geheugen gegrift, de verses van de heren - vooral Deck - zijn spiritualiteit ten top. (jordidj1)

De Fuck Buttons zijn een elektronische artiest, die met zo goed van de postrock, als van de techno leent. Hoewel er meer artiesten zijn, die zich in dat speelveld begeven, is er geen een met zo'n karakteristiek geluid. Zo karakteristiek, dat ze zelfs mochten optreden op de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen, ondanks hun atypische geluid.

Dat deden ze met het dan wel weer zeer typisch genaamde nummer Olympians, dat dus ook een plaatsje heeft weten in de Ladder. Zeer terecht als je het mij vraagt. De relatief lange opbouw zou een struikelblok kunnen vormen voor mensen, maar juist die opbouw maakt dit nummer zo treffend. Heel subtiel wordt vooruit gemarcheerd, maar een punt waar het noise-intermezzo een bescheiden climax vormt. Zo zijn de 11 minuten voorbij gevlogen, voordat je er erg in hebt. Live is dit trouwens al helemaal een fantastische belevenis. (Titmeister)

Beter kan je bijna niet vinden op vlak van vrolijke jaren ’80-synthesisermuziek. Het Japanse thema en ook de stem van zanger Marian Gold tillen het nummer naar een hoger niveau. Ook het album Forever Young is een aanrader! (ArthurDZ)

De Arctic Monkeys verrasten ons dit jaar met een nieuw album. Niet iedereen kon een croonende Alex Turner waarderen. Toch waren de meningen onverdeeld over dé track van dit album: Four Out Of Five. Snoeperd noemt het een Bowieesque meezinger, al blijft het volgens OscarWilde nog wel ver verwijderd van de testosteronrock van het vorige album. In de MuMeAfrekening stond deze track uiteindelijk nog drie weken op 1. Knap! (AstroStart)

Het prachtige nummer van de Nikon-reclame! In eerste instantie had ik het niet opgezocht naar aanleiding van de reclame, maar kwam ik het pas tegen in de ladder, en herkende het dus wel meteen uit de reclame. De kracht zit in het hemels mooie refrein, dat een ontzettend vol geluid heeft, en de effectieve instrumentatie. Neem nou die handclaps, of de akoestische gitaar tijdens het refrein, allemaal in dienst van het liedje, en het werkt perfect. Ben Cooper heeft een breekbare stem, eigenlijk zelfs wat aan de zwakke kant, maar hij weet hem zo in het nummer te verwerken dat ie alsnog prachtig klinkt. Een prachtig en ontroerend folkliedje. (Arrie)

Wat mij betreft het mooiste nummer op tot nu toe enige plaat van duo Alex Turner en Miles Kane. Het vat voor mij alles samen wat de muziek van The Last Shadow Puppets zo geweldig maakt. De 60's sfeer met een moderne twist, de samenzang van Alex en Miles en het orkest met de prachtige strijkers daarbij. (VladTheImpaler)