Crowded House heeft misschien de meeste constante kwaliteitssound in de muziekwereld. Ik ken weinig, eigenlijk geen, bands waarbij de nummers zo dicht op elkaar de zitten. Net zoals de vorige nummers gewoon weer een uitstekend nummer. (chevy93)

Hunting High and Low is wel mijn fave a-ha-album, met 3 knallers van singles natuurlijk. Deze is stiekem misschien wel de beste van die drie. Misschien wat over the top, maar als het zo lekker is kan het me niet over de top genoeg zijn. Prachtsong!
Kraker, zegt Luigi, misschien wel hun spannendste song, heeft nog niets aan kracht ingeboet. Werelds intro natuurlijk, zo sterk en dreigend. Deze verveelt echt nooit. (johan de witt / luigifort)

Hoewel dit niet de allereerste single van VW is, is dit wel de doorbraaksingle van Vampire Weekend voor mij. Hoekig en lekker springerig, wellicht versterkt door de clip en het luchtige gitaarspel. Ik ben in die tijd erg enthousiast geweest over het debuutalbum van VW maar merk toch dat er een houdbaarheidsdatum op zit en na 3 albums nog maar weinig verrassingen. Dit nummer is echter een uitzondering en blijft sterk overeind en doet ook bij herbeluistering weer het volume van de stereo verhogen, ey ey ey... (Sunderland)

Alweer bijna 50 jaar oud deze klassieker. Zoals veel nummers in die tijd rijk gearrangeerd met klassieke instrumenten. Ook is dit nummer bekend met geweldige tempowisselingen vooral die na 3,40 minuten lijkt wel een nieuw nummer vestopt in dit nummer. Zou in ieder geval zo uit een sprookje weggelopen kunnen zijn. Moody Blues op hun best. (DjFrankie)

Een betere verhalenverteller dan Regina Spektor ben ik nog niet tegengekomen. Ditmaal interpreteert ze op haar eigen manier het Hebreeuwse Bijbelverhaal over Samson en Delilah. Delilah wordt in de Bijbel neergezet als verschrikkelijke vrouw die haar geliefde Samson verraden heeft om er zelf geld mee te verdienen. Regina Spektor heeft er een heel andere kijk op. De liefde was oprecht en nadat zijn haar was afgeknipt - het verraad - vertelde hij haar "...that I'd done alright and kissed me till the mornin' light". Een zeer typisch nummer voor Regina Spektor, al ontbreekt hier wel de "quirkiness" waar ik groot liefhebber van ben. (Teunnis)

Uiteraard heeft Alice Cooper meerdere klassiekers op zijn naam staan, maar pas na het horen van het duistere meesterwerk Halo of Flies wist hij mij daadwerkelijk te overtuigen als artiest. Ditmaal geen simpel refreintje of flauwe teksten, maar een perfect opgebouwd nummer waarbij vooral de ritmische drumpartijen in mijn geheugen gegrift staan. De rauwe stem van Alice Cooper en de geweldige finale maken dit nummer compleet. (Co Jackso)

Nadat Funkadelic van label was geswitcht naar Warner Brothers werd de toon iets toegankelijker. De sound begon meer toe te kruipen naar die van Parliament en niet zonder effect. One Nation werd de grootste hit van de band en hun bekendste nummer. De gitaar ging meer naar de achtergrond en de party-feel voorop. (Marco dB)

Net als Innuendo met de dood voor ogen gezongen (I'll soon be turning around the corner now...); bijna onmenselijke prestatie om dit dan nog zo goed te doen. (ranboy)

Hemeltergend dramatisch en een tikkeltje theatraal maar oh zo mooi en vol bravoure hoe Lana hier afscheid neemt van de zomer. De intro, de meeuwengeluiden, de trom roffels op de achtergrond, het lichte ruisen van de zee, de subtiele achtergrondzang......Kan dit blijven draaien. Perfectie! (Dance Lover)

Otis Redding schreef en zong ontzettend veel prachtige liedjes in zijn helaas veel te korte leven (zoals algemeen bekend, werd hij slechts 26 jaar oud). I’ve got dreams to remember is zonder twijfel één van zijn mooiste ballads. Met zijn fenomenale soulstem en prachtige tekst weet hij je altijd weer te raken. (Choconas)

Johan doet weer waar ze het vorige nummer ook al mee bezig waren, prachtige popmuziek maken. Dit nummer heeft voor mij vooral een schitterend refrein. Elke keer als ik dit hoor zing ik weer even goed mee. Oceans is een melodieus popnummer zoals men hem graag horen wil. Johan heeft met hun 4 albums laten horen hoe pop(rock) moet klinken en heeft daarbij een belangrijke stempel gedrukt op de nederpop, al willen velen daar niets van weten. (Snoeperd)

Some Velvet Morning is een buitenbeentje in de oeuvre van Lee en Nancy omdat het beduidend minder beïnvloed is door country en meer door de psychedelische muziek uit de late jaren ’60.
Opvallend is verder dat het 'mannelijke deel' van de song een 4-kwartsmaat is en het vrouwelijke deel een 3-kwarts. Lee’s stem is ook met beduidend meer reverb opgenomen.
De betekenis van het nummer is zoals met vele psychedelische songs wat vaag. De man schetst een krachtig, mysterieus beeld van een vrouw Phaedra, ''who gave him life … and made it end''. Die partij wisselt zich af met de vrouwenstem, zichzelf Phaedra noemend, en zij vertelt over mooie natuur en geheimen die bewaard worden door ''us''.
De Britse krant Daily Telegraph liet haar critici een lijst opstellen van de ''50 Best Duets Ever.'' Some Velvet Morning werd op 1 gezet met de verklarende tekst:

These two weirdly complementary sides of Hazlewood’s persona unite on 'Some Velvet Morning,' a standout track from Nancy & Lee. On that track, Hazlewood and Sinatra sound like they don’t inhabit the same universe, let alone the same song. Over loping spaghetti-Western guitar, Hazlewood sings of Greek mythology and “some velvet morning when I’m straight,” while Sinatra coos about flowers and daffodils in a stoned haze against a backdrop of bubblegum psychedelia. ''Some Velvet Morning'' sounds like two songs spliced together by a madman, or an avant-garde short film in song form.' (zaaf)

Eén van de beste rock'n roll-nummers begin jaren '60 dankzij de unieke rauwe zang van Del Shannon, dat orgeltje en natuurlijk de ijzersterke melodie, ook vaak gecoverd. (LucM)

De gitaren meanderen lekker en Granduciel klinkt met zijn verzuchtende manier van zingen als een man die niks liever wil dan de ‘highway’ oprijden en de zonsondergang tegemoetrijden, peinzend over de ingewikkelde relaties der mensen. Halverwege barst het nummer los met enkele prachtige melodieuze uithalen. The War On Drugs houdt de balans er perfect in, waardoor dit lange werkstuk nooit gaat vervelen. (Vinck)

Deze ode aan een onvolprezen genie is een meesterwerk van nog geen drie minuten. Die outro… veel mooier wordt muziek niet meer. (yeahyeahyeah)

Pas veel later (dan de A-kant) leerde ik de B-kant kennen. Bijna net zo goed. Paperback Writer markeert een wijziging in het baswerk op de Beatlesplaten, andere opnametechniek, andere bas (Rickenbacker) en anderssoortig spel. (zaaf)

Na het geweld van Go your own way op de megaseller Rumours eindigt de beroemde plaat op kant één met het nummer Songbird, gezongen en geschreven door Christine McVie. De pianiste brengt het album daarmee in een wat rustiger vaarwater zonder overigens veel van de opgebouwde spanning weg te halen. Het weemoedige Songbird werd, ook hier als tegenwicht van gitarist Lindsey Buckingham, een onvervalste concert klassieker, tot het vertrek van Christine McVie uit de band. (musician)

Even aanstekelijke als nerveuze popsong met gedoseerde kitsch, het lijkt de brug te leggen tussen glamrock en latere new wave. (LucM)

Het perfecte schuifelnummer toen ik op de middelbare school zat. Heerlijk close met mijn vriendinnetje van dat moment, beter kon de wereld niet worden op dat moment.
Voor George Michael was het het nummer waarmee hij voor het eerst een poging deed om zijn Wham!-imago van zich af te gooien. Het eerste nummer waaruit bleek dat hij een echte artiest was en dat hij ook echt kon zingen. Iets wat hij meer en meer duidelijk maakte op zijn latere solo-albums. Daar staan misschien wel betere nummers op, maar geen van die nummers heeft zo'n plekje in mijn hart als deze Careless Whisper. (Kees-Jan)

Van Wilco ken ik alleen Yankee Hotel Foxtrot, maar als ik dit nummer zo hoor, besef ik me dat ik eens wat meer van ze moet beluisteren. Lekker traag en melancholisch, met subtiele elementen als de spookachtige fluit die een paar keer terugkomt, zo hoor ik muziek graag (Titmeister)

Één der swingendste tracks ooit. Afkomstig van een man die dansen naar een nieuw niveau tilde. De moonwalk, de toe-stand, de crotch grab: u ziet ze wekelijks nog voorbij komen in uw plaatselijke discotheek, niet? Tussen alle ritmische hoogstandjes, het Afrikaanse gezang en Jackson's iconische gilletjes maakt de king of pop ons nog even wel uit voor groente. 'You're a vegetable'. Ik snap dat het belangrijk is aan de vitamientjes te denken. Toch heb ik die lyric nooit begrepen. Iemand? (mol)

Olive - eendagsvlieg, zeker, maar wat voor één. Vanaf het moment dat het een hit werd de rest van de 90s en lang daarna niet meer weg te denken bij het uitgaan. Nog steeds voelt een 90s avond zonder dit nummer niet goed, al past het denk ik beter bij een alternative 90s avond waar naast veel gitaar ook bv. chemical brothers, daft punk en dus olive langskomen dan bij een 90s houseparty. (ranja)

Donny Hathaway op zijn grooviest. Bijna volledig instrumentaal nummer waar de muzikanten, inclusief Donny zelf, helemaal los gaan in een nimmer aflatende groove. (Reijersen)

De nummers van Dire Straits lijken op het eerste gehoor voort te kabbelen maar hebben wel degelijk een ingebouwde spanning. Zeer goed opgebouwd nummer, origineel, sfeervol met herkenbare gitaarsound van Mark Knopfler. (LucM)

Perfect popliedje! Geschreven en oorspronkelijk uitgevoerd door Billy Bragg, maar ik vind Kirsty’s versie leuker. Daar kan Billy vast mee leven, want hij hielp Kirsty aan een extra couplet voor haar versie en draagt dit nog steeds bij ieder optreden aan haar op. De grappige en licht bijtende tekst is Kirsty op het lijf geschreven. (yeahyeahyeah)

De 90s is volgens velen het meest rampzalige hitparadedecennium, met o.a. veel foute dance. Nou vind ik die foute dance zelf vaak toch erg leuk, maar een nummer als dit valt wel op, zo in de hitlijsten, tussen al dat foute spul. Heel uniek klinkt het op zich niet, en het is ook wel vergelijkbaar met andere hits uit die tijd (Winter in July), maar toch weet het zichzelf wel te onderscheiden. Het is maar een heel simpel liedje, dat wel, maar juist daar schuilt ook de kracht in. Het is een simpel, maar ijzersterk liedje, dat zich niet opdringt, maar wel heel duidelijk een fijne sfeer weet over te brengen. En voor je het weet zit je een paar dagen later ineens in je hoofd het refrein te zingen. De zang heb ik niet zoveel mee, maar verder is dit simpelweg een popparel. Je droomt zo weg op de zalvende klanken van The Beloved. (Arrie)

De waterfietsen kunnen weer worden gebruikt, want vandaag staat een zeer lange zeereis van Canada naar Corsica op het programma. Alizée werd namelijk (net als Napoleon) geboren in Ajaccio. jordidj1 en Edgar18 hebben vandaag de beste (zee)benen, waarbij die van jordidj1 nog net iets frisser zijn.

Herbert: Wist jij dat ze ontdekt is door Mylène Farmer?

Maarten: Dat is toevallig, die hebben we net gisteren geëerd. (motel matches)

En dan plots na al die R&B en hiphop hits een streepje Frans chanson.
Een liedje dat dankzij het perfect aan de eisen van de hitparade aangepaste jasje
als een komeet de Europese hitlijsten inschoot. Vooral Nederland ging voor de bijl.

En Wallonië uiteraard. Maar in Vlaanderen werd het slechts een bescheiden top10 hit. (dazzler)

I wanted it to be defiant, I wanted it to be angry, I wanted it to be very rhythmic. I thought right away of Public Enemy, zo beschreef Spike Lee achteraf zijn denkproces toen hij zocht naar een soundtrack voor zijn film Do the Right Thing. En deze bijvoeglijke naamwoorden vatten inderdaad de kern van Public Enemy goed samen: ook Fight the Power is grondig politiek en uitdagend tegenover de status quo. Raciale kleurenblindheid, het gebrek aan zwarte representatie en Elvis Presley worden allemaal uitgespuugd in dit nummer, met zijn tegelijkertijd opzwepende als ongemakkelijke beat. (hoi123)

Brown Eyed Girl is een hitje van Van Morrison en dat is begrijpelijk, omdat deze single heel wat toegankelijker is dan nummers van bijvoorbeeld Astral Weeks. Brown Eyed Girl is een voor Van's doen vrolijk nummer. Het snijdt dan ook positieve onderwerpen aan. Van the Man speelt zijn gitaar erg goed. Het klinkt verdomde lekker, verder ook een fijn refreintje. (Snoeperd)

Hebben we ze weer. Ze staan toch best vaak in de lijst, zeker voor een band die niet zo heel bekend is buiten de wavekringen (en helemaal Script of the Bridge buiten beschouwing gelaten). Nevertheless is het weer een prima waveklassieker met dromerige synths op de achtergrond, hypnotiserend drumwerk en ook het gitaarspel is mooi verwerkt. (chevy93)