Na het geweldige Fireworks heb ik Feels van deze band weer eens geprobeerd, maar verder dan een halve ster verhoging (staat nu op 3*) kon ik niet komen; de muziek van Animal Collective is gewoon te vaak te vervelend door zijn draaierig- en springerigheid. En toch ga ik dan weer twijfelen bij het beluisteren van zo’n hypnotiserende, vrolijke en kleurrijke trip als deze, terwijl ik zeker weet dat als ik deze nog twee keer op zou zetten ik er weer meer dan genoeg van zou hebben. Blijkbaar is dit voor mij muziek die heel incidenteel voor intens genot zorgt. En dat doet het nu. (hoi123)

Waar dat ik weinig heb met de postgrunge, de grunge van de pioniers vind ik nog steeds fris klinken. Log rocknummer dat erg donker en dreigend klinkt, zelfs depressief maar geweldige song. (LucM)

Archive blies me met Lights omver. Hopen dat dat nu ook gebeurt. Het is in ieder geval een prachtig nummer. Die zang is fantastisch op het begin. Zijn stem is helder, maar verre van glad. Perfect. Na 2 minuten gaat het nummer qua niveau nog een tandje hoger. Schitterende instrumentatie geeft dit nummer een fantastische sfeer. De melodie is prachtig. De zanger blijft ongelooflijk mooi zingen. De drums die er later inkomen zijn meesterlijk. Sowieso is de hele opbouw van zeldzaam niveau. Ongelooflijk hoeveel spanning ze opbouwen. Met dit nummer overtreffen ze de vorige. En dat is ontzettend knap. (Snoeperd)

Met Nee Joh heeft Eefje een nummer afgeleverd dat zijn euforische effect dat het bij mij tevoorschijn tovert niet eens te danken heeft aan een specifieke vrolijke partij, noot of tekstelement - het is eerder gewoon die perfecte muzikale "kloppendheid", die radicale harmonie binnen dit nummer die mij zo gelukkig maakt. Die kloppendheid wordt al naar voren gebracht in de volmaakte subtiliteit van dit liedje: de bezwerende synthesizers worden nergens té bezwerend, de diepe bassen nergens té diep en de vrij ingewikkelde zanglijnen nergens té ingewikkeld. Zo'n uitgebreid gebruik van middenwegen loopt vaak het risico te resulteren in vlees-noch-vis-producten, maar juist die - ik zeg het nog maar een keertje - subtiliteit brengt de harmonische perfectie van Nee Joh zo goed naar voren. Denk maar aan of luister maar naar dat laatste refrein, waar alle gebruikte melodielijnen in het nummer nog één keer tegelijkertijd terugkomen (alsof de luisteraar het niet meteen nog een keer op gaat zetten), zodat meteen duidelijk wordt dat mevrouw De Visser, met haar ongelooflijk lieve, loepzuivere stem, wel echt een grenzeloos talent heeft voor het neerzetten van prachtige melodieën. (hoi123)

Toen de Stranglers nog rauw klonken en als punk werden bestempeld maar toen zaten ze al in hun new wave-periode. In ieder geval een pakkende song met efficiënte combinatie van gitaren en synths. (LucM)

Dit nummer is nu al op 17-jarige leeftijd een beetje jeugdsentiment. Ik leerde het kennen via een cover van de RHCP. Daarna heb ik het erg veel gedraaid een tijdje. Daarna denk ik een beetje zat geraakt denk ik en nu kan ik het weer op z'n waarde schatten. Dit is een prachtig nummer van Sir Elton John. Wanneer zijn stem overslaat in het refrein krijg ik kippevel. Ik zet het nummer niet zo vaak op omdat het wel een wat langdradig nummer is, maar als je zin hebt in het nummer en de tijd er voor hebt dan is het een geweldige pianoballad. (Snoeperd)

Dat etiketten als Bad en Dangerous ook juridisch aan Michael Jackson zouden gelinkt worden, wist anno 1988 niemand. Hoe criminal was deze smoothie? Nadat hij al drie kwart van het album Bad opgesoepeerd had aan singles, besloot men het laatste nummer van het vinyl album ook op 7" uit te brengen. Vergezeld van een kortfilm waarin Jackson zich uitdoste als gangster ten tijde van de drooglegging. Wel eentje die kon dansen natuurlijk en alle stoute jongens mee opslorpte in zijn choreografie (we herinnerden ons Beat It en Thriller nog levendig). Geniale vondst was die hoed, waarmee hij een deel van zijn tanende gezicht kon afdekken. Als een volleerde Peter Pan flapperde hij lekker tegen de wind. Hij deed zijn moonwalk en de spanning werd opgevoerd door middel van een paar bloedstollende stiltes. Klap op de vuurpijl was het tegen de zwaartekracht in dansen. Als je dan nog niet gevallen was voor Smooth Criminal, was er nog altijd de muziek zelf die zich ritmisch doorheen merg en been zweepte. (dazzler)

The Antlers, een indie rock band uit Brooklyn, New York die met 'Hospice' doorbraken in 2009.
Een heel aangrijpend nummer dat me zowel tekstueel als gevoelsmatig raakt.
Kettering gaat over de relatie tussen een patiënte die aan botkanker lijdt en een verpleegkundige.
Het zou autobiografisch zijn en handelen over Peter Silberman (de frontman) en zijn vriendin ... (curufin)

Ik ken verder niks van Seal, maar wel weet ik dat Crazy een erg fijn popnummer is. Het overbekende refrein is niet irritant, het is juist ongelooflijk goed. Verder wordt het natuurlijk prachtig gezongen door Seal, hij een diepe stem die erg goed past. Ik blijf er bij, refrein is echt een classic. Terecht in de lijst deze megahit, tenminste, ik neem aan dat dit een grote hit was. (Snoeperd)

Band uit Canada met Molly Rankin uit Nova Scotia en familie van The Rankin Family. Tijdens mijn vakantie op dit schiereiland 2 jaar geleden was dit de populairste band van Nova Scotia . Deze country band bestaat niet meer maar is daar net zo bekend als Rowen Heze in Limburg. Alvvays is andere koek, Canadese indie pop/rock gedragen door de zang van Molly. Liefdesliedje of niet, het klinkt heerlijk vooral met en zonnetje erbij. (DjFrankie)

Hupsakee, het beste Arcade Fire-nummer. Ik ben op zich niet eens zo’n Chassagne-fanboy zoals sommigen hier, wat mij betreft staan zij en Butler ongeveer gelijk qua niveau van stemgebruik (wie kan er nou zo lekker krijsen als Win?), maar feit is wel dat Butler zo’n liedje als dit, breekbaar en krachtig tegelijkertijd, nooit zo goed zou kunnen brengen als Régine hier doet. In het begin zingt ze nog met een soort verdoofde verwondering, alsof ze net uit een gecrashte auto is gekropen, maar zodra die godvergeten gruwelijk mooie gitaarpartij komt invallen samen met die magistrale ongelooflijke geniale prachtige strijkers, wint haar stem steeds meer aan kracht, zodat ze in de climax met een bijna angstaanjagende bezieling losgaat. Lekker boeiend dat ze misschien een paar zanglessen te weinig heeft gehad en dus redelijk onvast zingt naar het einde toe, uithalen als deze zijn qua pracht zeldzaam - juist dankzij die snik in haar stem - en al helemaal als ze gekoppeld worden aan zo’n ziek, ziek mooie instrumentatie, die, alle wanhoop uit haar lichaam persend, langzaam maar zeker uitsterft en mij in ieder geval met een mond vol tanden en een keel vol brokken achterlaat. Over die tekst, volgens mij Arcade Fires meest besproken tekst, misschien omdat hij wat minder raadselachtig is dan hun andere teksten, misschien omdat hij gewoon heel erg goed is, zullen we het dan maar niet hebben: hiernaar luisteren is een belevenis, iedere keer weer. (hoi123)

Dissident was begin 1994 de tweede single van het tweede studioalbum 'Vs.' dat in oktober 1993 was verschenen. De single was destijds in drie verschillende versies te verkrijgen en de live-nummers op de singles vormden samen de opname van een concert in Atlanta. Mede hierdoor werd Dissident de grootste Top 40 hit van de band in ons land en de enige top 10 notering ooit voor ze. Dissident gaat over een vrouw die een vluchteling in huis neemt, maar de verantwoordelijkheid niet aan durft en hem aangeeft. Vervolgens gaat ze stuk aan de schuldgevoelens die ze heeft omdat ze niet voor hem kon zorgen en hem heeft verraden. (Simon77)

Withers vind ik een geweldige zanger en ik wil me al tijden wat meer in hem verdiepen. Nummers als Lean On Me en Who Is He vind ik erg goed. Ook dit is weer erg fijn, lekker funky, en sterk gezongen. Het aanstekelijke deuntje laat me makkelijk mijn hoofd meebewegen, en de ritmesectie zorgt voor de nodige extra funk. Lekker hoor! (Arrie)

Ofwel een verschrikking met oeverloos gesoleer, ofwel geniaal met oeverloos gesoleer. Bovenin te vinden in ontelbaar Top X beste gitaarsololijstjes. Een tijdje ook wel in die van mij. Er was een tijd dat ik steevast de bijna 15-minuten durende live-versie van One More From the Road draaide op weg naar voetbal. Slide guitar door Rossington om één van zijn helden, southern rock-pionier, Duane Allman te eren. Niet te vaak draaien is het motto van dit nummer, blijkt (chevy93)

Het is weer hiphoptijd. Ditmaal reizen we af naar het dystopische jaar 3030, waar Deltron Zero begint de rebelleren tegen het totalitaire regime. Dit ambitieuze concept zal het hele album door uitgewerkt worden, maar dit is de albumopener waarin we worden voorgesteld aan de hoofdpersonen en de situatie. Del, gewapend met een heerlijk melodieuze flow en een fijn stemgeluid, smijt met futuristische beeldspraak en een kennelijk onuitputtelijke woordenschat alsof het niks is, maar het is vooral de productie van Dan, the Automator die dit tot één van de allerbeste hiphopnummers ooit maakt. Groots en episch als het concept, orkestraal en veelgelaagd, met als resultaat een spannend nummer dat bij de refreinen het kippenvel over je armen zendt. (niels94)

Placebo en David Bowie, een unieke combinatie kun je wel zeggen. De glamrockster van de jaren '70 gecombineerd met de bezwerende muziek van Placebo. De song die van Placebo is wordt prachtig uitgevoerd in deze versie met David Bowie. Ik vind het een zielsmooie song, niet alleen de zang eist de aandacht, vooral de fenomenale instrumentatie mag er zijn. De samenzangen van David Bowie en de bandleden maken het nummer af. (Snoeperd)

Ik vind het erg leuk om Weezer zo hoog te zien staan. The Blue Album is een fijn albumpje om af en toe eens op te zetten. Dit nummer is niet het beste (dat is toch echt Say It Ain't So), maar wel veruit het meest catchy. Op een vrij stevig rocklaagje worden de meest lekker melodietjes gespeeld en de meest fijne en meezingbare zanglijntjes. Ik hoor het nummer graag en deze hoge positie is meer dan terecht. (Snoeperd)

Je zweeft op Ian McDonnald's mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripp's tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. "I feel tomorrow I'll be crying", nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

Was mij eerst bekend in de psychedelic soul versie van Rotary Connection, maar met piano en geschift fluit-achtig dingetje is deze net wat subtieler, erg leuke sound! (kemm)

Een erg geliefde band hier, zo blijkt wel. Tommy is toch vooral een album dat in z’n geheel gedraaid moet worden, maar een aantal nummers zijn ook heel goed los te draaien. Pinball Wizard is daar nog het beste voorbeeld van (samen met het openingsnummer). Wat het nummer precies zo goed maakt is moeilijk te zeggen, ik denk het vlotte (akoestische) gitaarspel een groot aandeel heeft. (chevy93)

Martin Frye en ABC hadden een plan. Voeg een stevige scheut soul toe aan de new wave en dien je verhaal op als een conceptalbum: The Lexicon of Love. (If you judge a book by the cover /
Then you judge the look by the lover) In een meesterlijke productie van Trevor Horn die de strijkers van Anne Dudley vet in de verf durfde zetten. De punkattitude zat nog deels verscholen in de debuutsingle Tears Are Not Enough. Met het gouden trio Poison Arrow, The Look of Love en All of My Heart stalen ze definitief ons hart. (dazzler)

()

Ik stel me Roxanne graag voor als een tenger meisje dat wat minder geluk had
met haar looks. Hunkerend naar liefde en gedreven door de wanhoop besluit ze zichzelf
te geven aan de eerste de beste man. Tot de zanger haar op het matje roept. Welk puberend meisje
kon aan die lokroep weerstaan? De schaduw van Lolita hing altijd over Stings werk bij The Police. (dazzler)

Nits zijn wat mij betreft de meest vindingrijke Nederlandse band, te vergelijken met dEUS in België. Volstrekt uniek nummer door de piano, percussie en baslijn en dit is het soort melodie waarvan ik geen genoeg kan krijgen. (LucM)

Ik wist al een hele tijd van de Beach Boys af, God Only Knows eigenlijk alleen. Altijd wel grappig nummer gevonden, maar bij het beluisteren van Pet Sounds viel mij pas echt de briljantie op van dit nummer. Ook deze en Wouldn't It Be Nice sprongen er meteen uit. Het duurde even voordat de rest ook op zijn plaats viel, nu vind ik het een zeer sterk jaren '60 album. Sloop John B is zeker een van de prijsnummers. Het begin is meesterlijk, zoals dat bij God Only Knows ook het geval is. Verder is het technisch een zeer perfect nummer, de samenzangen zijn om je vingers bij af te likken, meezingen met dit nummer is gewoon een must. Geweldig. (Snoeperd)

By far het beste nummer van Iron Maiden, de 7 minuten scheuren aan je voorbij. Iron Maiden mag dan misschien het imago van satanisten hebben, ze hebben wel degelijk uitmuntende muziek gemaakt, en dit is hun meesterwerk. Briljante riffs vliegen je om de oren en ook de stem van Dickinson is onweerstaanbaar. (arcade monkeys)

Een band waarin ik mij later heb verdiept, kun je moeilijk in één hokje plaatsen. Dit nummer werd later een hit van Joan Baez maar het origineel van The Band is zeker zo prachtig met name de aparte emotionele zang. (LucM)

Sam Cooke is een inderdaad een heel grote in de soul en zowat de aartsvader. De ultieme werkkampsong dat mij altijd bijblijft, beslist één van zijn beste nummers. (LucM)

Een vreemde eend in de bijt op het album, één van de vele toppers in zijn oeuvre. Een nummer over racisme in het Zuiden. Vol met ouderwets goed vunzig gitaarwerk en Neil met z’n karakteristieke stem. Heerlijk! Tevens heeft Lynyrd Skynyrd haar grootste hit te danken aan Southern Man. (chevy93)