Deze band was de voorloper van Crowded House, en had zowel Neil als Tim Finn in de gelederen. We zijn dus in goed gezelschap op dit nummer, dat zonder twijfel één van hun beste is. Het komt wat traag op gang, maar eenmaal losgebarsten, bereikt de heerlijkheidsgraad met gemak de 100 procent. (ArthurDZ)

Ruim 10 jaar geleden was de 29-jarige Matt Berninger zijn suffe baantje als grafisch designer in New York zat. Hij besloot zijn baan op te zeggen en zich vol in te zetten voor de muziek. Het resultaat is bekend. Minder bekend is dat dit nummer over die gebeurtenis gaat. Alleen dan verpakt als een licht melancholisch liefdesliedje. Dat soort gelaagde boodschappen doen het sowieso goed bij mij. Buiten dat, is dit gewoon een heel erg geslaagd popliedje. De droevige bariton van Berninger tilt het nummer naar een hoger level, de piano en gitaar doen er een schepje bovenop, de erg rake brug maakt het af. (Titmeister)

Eén van de meest experimentele nummers van The Beatles, klinkt op het eerste gehoor chaotisch maar na meerdere beluisteringen is het een fascinerend werkstuk waarin je steeds meer in ontdekt. Destijds baanbrekend en nu nog apart. (LucM)

Geniale track uiteraard van Violator en naast die andere uiteraard de bekendste song. Grote hit geweest uiteraard, supersingle. Mooi de hak genomen op al die tv-Jezussen/dominees . Toptrack met vooral een zalig refrein vind ik. De Johnny Cash versie vind ik zelf ook erg goed. (luigifort)

Heerlijk stukje muziek, waarbij uiteraard de basgitaar de hoofdrol speelt. Het nummer heeft dan misschien niet echt veel om het lijf, maar dat is net wat dit nummer zo ongelooflijk aanstekelijk maakt (ArthurDZ)

Onweerwolf schreef:
Ik vraag het wel aan jou want jij claimt dat ze niet lid waren van de band. Hoe kom je daar bij?

Maar ingeval het klopt wat je zegt en ze niet lid waren van de band dan is mijn vraag nog altijd hetzelfde; waarom die Feat.'s opeens? Alleen vervangen we dan Fish, Hogart, Scott en Johnson door bv Feat. Jools Holland. Waarom? Wie verzint dit en op basis waarvan?

"Monument is een meeslepende en overweldigende electropoptrip die ons maar liefst 10 minuten meevoert. De samenwerking tussen twee van de grootste Scandinavische artiesten kenmerkt zich door een rustige, lounge-achtige opbouw: op een trage beat zingt Robyn ogenschijnlijk stoïcijns haar zanglijnen. De instrumentale begeleiding van Röyksopp klinkt zo hypnotiserend dat het niet moeilijk is om in extase te raken. Het tweede - grotendeels instrumentale deel van het nummer klinkt duister, met een opvallende rol voor de saxofoon. Voor de liefhebbers van het kortere, meer dance-achtige werk is er ook de kortere The Inevitable End Version die vrijwel net zo goed gemixt is." (Gretz)

Al twee keer eerder heb ik Dinosaur Sr. aka Ome Nelis genoemd, maar hier is ie dan zelf. Zoals ik eerder vertelde leerde ik hem kennen door een schaakvriend bij wie ik het verzamelalbum Decade kon opnemen. Dat was 26 juni 1989. Er ging een wereld voor me open, maar ik besefte ook dat ik veel in te halen had. Dat deed ik in rap tempo: vijf maanden later had ik (mede dankzij Dropstyle) al dertien albums van hem die ik veel beluisterde. Albums als Zuma en After the Goldrush wel iets vaker dan Trans of Reactor

Het komt er dus op neer dat ik half juni vrijwel niets kende van Neil Percival Young en een half jaar later vrijwel alles. Is dat bijzonder gedrag? Op zich is het onschuldig, maar je zou zoiets best een fiep kunnen noemen. En dan ook nog het allemaal in een schriftje noteren, heel neurotypisch is het vast niet. Maar wat wel, daar ben ik nog niet uit.

De preoccupatie met de man die grunge mogelijk maakte is om een andere reden ook nog wel opmerkelijk: hij is geen goede zanger. Vals soms zelfs. Luister maar eens Mellow my mind na de eerste minuut. Gitaar spelen kan ie wel aardig, maar ben ik niet speciaal liefhebber van. En dat bij de dertien albums veel verschillende genres zaten is leuk, maar zal me ook niet zo erg geboeid hebben. Wat was het dan? Vast de liedjes. Want dat kan Nelis: mooie liedjes maken.

Toch heb ik niet voor een liedjeliedje gekozen, maar voor een nummer van ruim negen minuten vol met gitaargejengel. Hoe kan dat nou goed zijn? Nou, er zit een geheime dimensie aan het nummer. Om dat te horen zul je met een koptelefoon moeten luisteren. Digitaal is het denk ik iets minder hoorbaar dan op de plaat, maar nog steeds goed te horen, ik heb het getest. Dus koptelefoon op, ogen dicht, en negen minuten genieten. (Poek)

Oh, wat een geweldige cover. Agressief, met veel pit en absoluut het beste wat John Fogerty geproduceerd heeft. Drumslagen als kanonskogels en gitaarwerk waar mijn haren recht van overeind gaat staan. (chevy93)

Arrie schreef:

Hier een voorbeeld: (afbeelding)

Ik reageerde vooral op de vraag 'hoezo niet', want ik weet hun reden daarvoor niet.

Verder is het 'featuring of niet'-verhaal een lastige. Ik vind een vocale bijdrage toch al prominenter dan een instrumentale, doorgaans. Vaak worden dergelijke artiesten door de hoofdartiest zelf al als featuring benoemd. Als het door de hoofdartiest niet op die manier wordt benoemd, zou ik het dan ook niet vermelden. Is de makkelijkste manier om er mee om te gaan. Dat lijkt inderdaad voor een hoop MA-plaatjes te gelden, dus wat dat betreft ben ik het met je eens. Ik vond alleen de AC/DC en Marillion-vergelijking onterecht.

El Ninjo schreef:
Ik heb het al eens eerder gezegd, we hebben dit jaar voor wat betreft de Feat. eigenlijk voornamelijk de notering gevolgd zoals het bij de albums staat op MusicMeter ... kun je ook voor of tegen zijn, maar dat is de achterliggende gedachte....dus voorlopig blijven ze staan tenzij je met succes een correctie verzoek indient bij die albums

Het visitiekaartje van Roxy Music. Iets als Virginia Plain had men volgens mij nog nooit gehoord in 1972. Glam, artrock, pop en hardrock ontmoetten elkaar in dit perfecte nummer, dat na al die jaren nog steeds een unieke sound heeft. (ArthurDZ)

Al eerder schreef ik over de bijzondere soundtrack Superfly bij het gelijknamige nummer. Pusherman is ook afkomstig van dit album en is voor mij gelijk het beste soulnummer aller tijden. Al de eerste seconden valt het op dat dit een speciaal nummer is. De bijzondere klanken waarmee het nummer begint zijn heerlijk en komen gelukkig het gehele nummer terug. Sowieso valt het op hoe Curtis op een bijna voorzichtige wijze zingt. Hij houdt zich duidelijk in en wat mij betreft is dat een perfecte keuze. Curtis is cool en hij heeft geen grote gebaren nodig om dat over te brengen. (Co Jackso)

Misschien wel hun coolste song Ik vind 'm inderdaad übercool. Heerlijk die swagger al vanaf het begin op die gitaren en ook heerlijk hoe ze uit de bocht vliegen. Een soort van rappende Kim Gordon, heerlijke delivery, zo casual en bijna boring...i luv it. Van hun prijsalbum Goo, hun meest commerciële album op dat moment, ook mijn fave album van ze. Geïnspireerd op een interview dat Kim had met LL Cool J, met een gastbijdrage van Chuck D. Prijssong! (luigifort)

Muse had z'n tijd nodig bij mij, maar die tijd is het meer dan waard geweest als ik dan inzie hoe weergaloos nummers als Bliss eigenlijk zijn. Een grote bonk energie van de eerste seconde tot de laatste. Zoals wel vaker openend met een stukje (retro) toetsenwerk van Matt en dan komt gelijk die adrenalinerush. Gek hoe het kan lopen, dit nummer zocht ik gelijk op, nadat ik de belachelijk hoge top 250-notering van Origin of Symmetry zag. Bliss en New Born waren het beste beoordeeld, dus zocht ik die op YouTube op. Een rare vallende gast en een bonk herrie, nee deze band zou niks voor mij zijn. En zie nu (chevy93)

Briljant stukje muziek, of liever gezegd: een drietal briljante stukjes muziek over elkaar heen. Dit levert niet, zoals je zou verwachten, een ongelofelijke geluidsbrij op, maar een, dusja, briljant stukje muziek. (ArthurDZ)

David Byrne als rattenvanger van Hamelen.
Een rol die hem op het magere lijf geshreven is.
Pak je koffers en boek mee een reis naar niemandsland.
Wachten op Godot in de 80s. Het beloofde land van Ronald Reagan. (dazzler)

Five Years is de opener van Bowie's legendarische album Ziggy Stardust en wat mij betreft ook meteen één van zijn beste nummers. Bowie bezing hier grandioos het einde der tijden, aangezien de aarde nog maar vijf jaar zal bestaan. Het begint nog rustig, maar beetje bij beetje trekt hij alle registers open en zingt hij verbetener en uitbundiger, tot aan een sublieme climax toe. Op dat moment is het echt onmogelijk om níet mee te zingen bij regels als "i kiss you, you're beautiful". Een meesterwerkje. (herman)

New Adventures In Hi-Fi is een van mijn meest favoriete R.E.M. albums en dit is het mooiste nummer daarvan. Ik ben blij dat ie de top 3 gehaald heeft. Ik heb al begrepen hier in dit topic en verder op MuMe dat dit nummer of als heel goed wordt gezien of als niet veel aan.
Dat laatste misschien omdat er te weinig pit in zit of te kabbelend is. Voor mij geldt dat zeker niet, elk nummer heeft zijn eigen merites en ik heb R.E.M. altijd al als een sfeerband gezien, ook al hebben ze veel perfecte popsongs gemaakt met een lekkere drive en catchy hooks.
Monster was misschien een let down voor velen, en vanuit dat gezichtspunt gezien was New Adventures In Hi-Fi meer classic R.E.M. ook al had het een andere sound. Ik vond het destijds als een sterke ''comeback'' en return to form, zo sterk had ik dat niet meer verwacht eigenlijk. Meestal is het vanaf een bepaald moment downhill voor een band of artiest, dus het was een positieve en aangename verrassing. Na dit album gingen ze juist de weg naar beneden in, ook al is Up nog steeds een heel goed album.
Hoe dan zo'n comeback beter te starten dan met een leadsingle als E-Bow The Letter, niet de meest logische keuze misschien, maar het geeft wel mooi de sfeer van het album weer. De tekst schijnt gebaseerd te zijn op een brief die Michael schreef maar nooit verstuurde aan zijn getroebleerde vriend River Phoenix. Ik vind de tekst zelf werkelijk waar prachtig en het bevat zoveel elementen dat ik eigenlijk vaak geen idee heb waar het over gaat . Maar misschien hoeft dat ook niet, het gaat meer om de sfeer die neergezet wordt. Ik stel me een nacht in een helder verlichte stad voor waarin iemand zich beweegt terwijl er om hem heen allerlei dingen gebeuren, mensen langskomen waar hij geen deel van uit maakt, maar het wel allemaal obseveert. Een van de beste lyrics ook van Michael, episch, misschien wel zijn Howl van Allen Ginsberg .

Muzikaal is het een prachtig nummer. We zetten meteen in met een acoustische gitaar, drumwerk en een electrische gitaar met E-Bow effect. Dat is een klein apparaatje dat zorgt voor ''vibration'' op de guitarstring en geeft dan een geluid dat op een viool lijkt, prachtig geluid wat mij betreft en hier mooi gebruikt, het geeft een mooie diepe maar ook ijle en weidse nachtelijke sfeer. Als Michael erin duikt met zijn fabelhafte lyrics horen we ook prachtig melodieus gitaarwerk van Peter. In het refrein duikt Patti Smith op, Peter en Michael zijn grote bewonderaars van haar en konden hun geluk niet op dat zij wilde meezingen op deze song. Nou moet ik zeggen, bij een nummer als deze, welke stem past er beter bij dan die van Patti? . Meer nog dan dat, ze trekt de song naar een nog hoger plan met haar manier van zingen .
Af en toe horen we dan ook mooi orgel of synthesizerwerk van Mike en Peter weer waarschijnlijk met een electrische sitar, een instrument bij uitstek geschikt ook bij een nummer als deze. Naar het einde toe krijgt Patti de kans om te excelleren met haar stem en Michael is op de achtergrond te horen, waardoor je een mooie samenzang of gevoel van duet krijgt. We duiken steeds dieper de nacht in en de zelfkant van het stadsleven tot we er helemaal in opgaan en erin verdwijnen, mooi te horen aan de laatste tonen . Epic song! (luigifort)

Als je ziet welke magistrale nummers van Joy Division al gepasseerd zijn verbaast het me een beetje dat deze hier zo hoog binnenkomt ineens. Deze is wel wat minder dan wereldnummers als Decades en The Eternal. Maar goed, Joy Division zal bij mij niet snel lagerals 8,5 scoren en deze gaat daar ook ruim niet onder. Er zit is namelijk genoegs prachtigs in dit nummer te vinden. De baslijn is indrukwekkend en geniaal. Nu ik Shadowplay zo zit te luisteren ben ik vergeten hoe magistraal dit nummer eigenlijk is. Heerlijk gejaagd en de meest emotionele vocalen van Ian Curtis. (Snoeperd)

Openend met die bekende duistere riff weet je al dat dit niet zomaar een nummer is. Door het hele nummer dreunen die paar akkoorden. Cobain zingt hier schitterend, met die rauwe stem. I swear I don't have a gun. Pijnlijk ironisch of zou hij het diep van binnen altijd al geweten hebben? (chevy93)

It's ooonlyyy teeenaaage wastelaaand

Het eclectische Baba O'Riley blies begin jaren zeventig als een wervelwind doorheen muziekland. Van de legendarische synths in het begin over de hardrockakkoorden tot de folky viooloutro. Een adrenalinestoot van hier tot Tokio. (Arno)

El Ninjo schreef:
Geert is ondertussen lekker bezig ... respect man

Arrie schreef:
prominente vocalen