Na vier songs uit het huidige decennium, nemen we plots een flinke sprong terug. We terug naar 1969: het jaar van de eerste man op de maan, Woodstock en koemeisjes in het zand.

Eén van de mooiste, stoffige liefdesliedjes die ik ken. Bezongen wordt een schijnbaar prachtig meisje op het strand in Spanje, een locatie waar Young op het moment van schrijven nooit geweest was. Een subtiel doch mooi riedeltje trekt je aandacht, vanaf daar glijd je het nummer in en is er geen ontkomen meer aan. Prachtig gitaargeweld, heerlijke riffs, maar vooral die solo op het eind is om te huilen zo mooi. Young vertaalt de liefde naar zijn gitaar, hij speelt geen noot teveel en zingt elke regel gemeend.

Ondanks de chaotische, bombastische sound vliegt de song voorbij. Down by the River wordt vaker als favoriet gekozen, maar ik kies veel liever deze, vanwege mijn liefde voor liefdesliedjes. (jordidj1)

Blonde Redhead is typisch het voorbeeld van een band dat ik op MuMe heb ontdekt en 23 zal een van de eerste nummers zijn dat ik van hen hoorde. Boven het donkere geluid klinkt de kenmerkende zuchtende stem van Kazu Makino. Dat hoog uit de keel zingen kan ik persoonlijk wel mooi vinden. 23 is dromerig vanwege die stem en het hoge tempo maakt het daarnaast nog eens heerlijk meeslepend. Ook live is Blonde Redhead een aanrader waarbij haar stem loepzuiver is. Topontdekking! (Sunderland)

The Shins. Misschien wel het eerste indie pop bandje dat ik leerde kennen. M'n moeder kocht Chutes Too Narrow nadat ze het in een cd-winkel hoorde (toch een verrassende keus; haar smaak ligt ergens tussen Bruno Mars, The Pretenders en Nick & Simon – ik vind het een van de leukste muzieksmaken die ik ken). Pas een jaar later nam ik de moeite om de plaat te luisteren en vooral Saint Simon maakte een goede indruk op me, zoiets kende ik nog niet echt.
New Slang leerde ik daarna kennen en ook dit nummer had dezelfde verslavende werking. Een heel zachtaardig nummer dat een ietwat winterse sfeer over zich heeft. De omschrijving ‘een nummer als een warme deken' past toch wel perfect hierbij. (Dwejkk_)

Een vrolijk jaren '90 britpopnummer met een heerlijk Doors-orgeltje. Verder is het nummer mooi gezongen en is de tekst lekker herkenbaar. (ArthurDZ)

Yellow was de tweede single van het debuutalbum Parachutes en het werd Coldplay's internationale doorbraak. De video is opgenomen op het strand van Studland, Engeland. De hele band zou in de videoclip verschijnen, maar net op de opnamedag werd Will Champions moeder begraven, waarop werd besloten dat alleen Chris Martin in de video zou komen. Je ziet Martin in één take simpelweg vierenhalve minuut over een winderig en regenachtig strand lopen. Dit klinkt erg simpel, maar maakt het daardoor juist tot een enorm sterk beeld. (forzautregivo)

Tienerverdriet in een drie minuten popsong.
Als onderdeel van het onvolprezen album The Hurting,
maar evenzeer op eigen benen lopend als single release.
In de UK zelfs succesvoller dan de latere wereldhit Shout. (dazzler)

Dit nummer is volledig elektronisch en toch vind ik het bloedstollend mooi. Daar kan mijn autistische zelve niet zo goed mee om, elektronische nummers die ik goed vind. Driewerf hoera voor Aphex Twin. (arcade monkeys)

Eén van de eerste nummers die de synth onderdeel maakte van de ritmesectie. Als je de machine ziet waarmee dit bewerkstelligt is, krijg je nu al hoofdpijn van al die knopjes. Townshend kreeg het echter onder de knie en laten we wel wezen, het resultaat mag er zeker zijn! Een nummer met ballen, één van de weinige epische nummers van The Who en dan ook nog eens eentje waarbij eenieder met recht kon zeggen dat ze dit nummer naar een hoger niveau getild hebben. (chevy93)

Het mainstreamsucces van 'One' in Nederland is te danken aan niemand minder dan Henk Westbroek. Hij deed namelijk in 1992 de oproep op de radio om de #1 van Vara's Vuurwerk Top 50 ook in de Top 100 Aller Tijden te krijgen. En dat lukte; 'One' kwam binnen op #42 dat jaar. Het nummer werd steeds populairder en in 1994 (en 1996) wist het zelfs de #1 positie te behalen in de Top 100 Aller Tijden. In 1994 werd het nummer daarom ook opnieuw uitgebracht als single in Nederland. Wat 'One' voor mij legendarisch maakt is in de eerste plaats het fenomenale gitaarspel van Kirk Hammett. Ik heb het zelden zo goed gehoord, zeker binnen dit genre. Daarnaast ben ik ook altijd gecharmeerd geweest van het heftige refrein dat als een salvo uit een machinegeweer op je af komt en, het moet gezegd, de tekst is een oprecht en intelligent verhaal over de psychologische effecten die een oorlog kan hebben op soldaten. 'One' is het kroonjuweel uit het oeuvre van Metallica en ze zullen het nooit meer overtreffen. Het nummer zit zo goed in elkaar dat het ondanks het feit dat het toch een behoorlijk stevig heavy metal nummer is toch zit gegrift in het collectieve geheugen van radioluisterend Nederland en dat is een unieke prestatie. (Onweerwolf)

The National behoort tot mijn favoriete bands. Dit nummer geeft de ongekende schoonheid van de nummers van deze band weer. Het is namelijk het allerbeste nummer van deze band. Dit bestormt de perfectie, de hemelsheid. Iedereen zin die Matt zingt is ontzettend intens en mooi. Het nummer zit barstensvol sfeer. Hypnotiserende drums, achtergrond vocalen die spanning opwekken en gewoon fantastisch mooi zijn. Verder zou het ook makkelijk een goed popnummer kunnen zijn. Mensen die het niet zo intens als mij beleven zullen dit een mooi popnummer vinden. Want er zijn toch een paar erg leuk en vrij catchy gezongen regels. Daarna, enkele seconden na een mooi drumfragment komt een van de mooiste stukken muziek die ik ooit heb gehoord. Cause i'm evil. Dat zinnetje. Matt geeft een les in hoe je dat zinnetje het meest 'niet onder woorden te brengen, hemels' kan zingen. Matt kan perfect je ziel binnendringen met zijn zang en dat doet hij hier het hele nummer. Hij wordt ook nog eens ondersteund door samenzangen die verschrikkelijk mooi zijn. Ongelooflijk wat een nummer! Toen ik eens een top 10 songs probeerde te maken een half jaar geleden stond deze op 3 of 4 dacht ik, dat zou hij nu nog steeds staan. (Snoeperd)

Als geen ander kan Leonard de ene na de andere geniale tekst uit zijn mouw schudden, en dat al tientallen jaren aan een stuk. Dit is één van zijn eerste liedjes, en meteen ook één van zijn beste. De hippievrouw die aanbeden werd als de Maria van de lokale commune, voor altijd vereeuwigd door deze bijzondere artiest. (ArthurDZ)

XTC's Dear God moet nog komen. Dat is het nummer waardoor ik deze band ging waarderen. Making Plans For Nigel ontdekt ik al snel na Dear God en stelt niet teleur. Via de 'Top 2000 a Go Go erachter gekomen dat de tekst ook nog eens fraai is. Het gaat over ouders die alle plannen maken voor hun zoon Nigel, die daardoor amper zelf vrijheid heeft, hoe goed de ouders het ook bedoelen. De helft van het nummer bestaat uit refrein, en dat vind ik zeker niet erg omdat het fantastisch klinkt. XTC maakt erg aanstekelijke pop en ik ben dan ook van plan nog meer op te zoeken van ze. (Snoeperd)

Enola Gay is niet zomaar een titel. Het is de naam een Amerikaanse bommenwerper uit de 2de wereldoorlog. Vanuit dit vliegtuig werd de eerste atoombom geworpen, een dodental van 140.000 mensen tot gevolg. Dit ijzersterke popnummer refereert aan dit vliegtuig. In het nummer wordt getwijfeld of die atoombom wel gegooid had moet worden en 8.15 is de tijd van het gooien van de atoombom. Enola Gay is niet alleen op lyricaal vlak goed, maar op instrumentaal vlak is het al helemaal geweldig met allemaal heerlijke melodieën. (Snoeperd)

See you in heaven, far away

Tien punten voor Geert! Ja, ja, we enteren de top vijf en nu moet ik zeker vertellen waarom het op deze planeet niet beter wordt dan deze nummers. Alsof je mijn oma vraagt welke van haar zeven kinderen ze het leukst vindt, maar goed, ik ga het proberen.

Dit nummer arriveerde op een manier in mijn muzikale planeet, zo erg had ik het nog nooit meegemaakt. Af en toe hoorde ik dit nummer wel eens onbewust op de achtergrond en zodoende ging het al een plekje in mijn hart vrijmaken, maar het kennismakingsgesprek moest nog een keer plaatsvinden. Ik weet niet meer hoe, ik weet niet meer wanneer, prompt hoorde ik de song en had het gevoel dat een dozijn vlinders mijn buik betrad.

Eén van die vlinders maakte mij duidelijk dat ik te maken had met één van de beste nummers ooit, naar mijn maatstaven. Niet zomaar een vlinder: op de basisschool hadden we een vrij hechte gemeenschap, dus toen een klasgenootje overleed door de gevolgen van een niet nader te benoemen ziekte, hakte dat er flink in. We hadden er sindsdien altijd vertrouwen in dat zij als een vlinder zou terugkeren in de wereld, dus elke keer als ik zo'n diertje zie fladderen moet ik altijd direct aan haar denken.

Het nummer zelf is waarschijnlijk niet heel baanbrekend en spectaculair, maar geeft mij altijd een gevoel van veiligheid en blijdschap. Oldfields gitaar klonk nog nooit zo oprecht en Maggie haar stem lijkt nog altijd op die van een engel.



Tevens mijn meest afgespeelde track aller tijden, als je last.fm moet geloven. (jordidj1)

"Behoorlijk overgang van Zombie naar Crowded House, maar dat maakt niet uit. Don't Dream It's Over is namelijk in de afgelopen 2 jaar van leuk naar ultiem popnummer gaan. Van het simpele, maar effectieve gitaarwerk van Neil (dito drumwerk van Hester) tot de melancholieke keyboardsolo van Froom. Maar luister maar eens goed en hoor die heerlijk zwoele bas van Seymoor.
En hoewel ik de betekenis van de tekst nooit heb geweten (ook nooit heb opgezocht, bewust overigens), vind ik dit echt een bijzonder mooie tekst. Vooral deze zin:

In the paper today tales of war and of waste
But you turn right over to the T.V. page

Een waarheid waar je eigenlijk niet mee geconfronteerd wilt worden." (chevy93)

Recentelijk heb ik geleerd dat Duran Duran ooit de grootste band op aarde was. Niet dat dat iets zegt over dit nummer, maar het zorgt er wel voor dat ik nog meer respect voor deze band heb gekregen. Nog iets langer geleden ontdekte ik nav Ordinary World de hele rits hits die deze band voortgebracht heeft. Met als klapper Save a Prayer, maar die kende ik al veel langer. Wat dit nummer zo sterk maakt weet ik eigenlijk niet. Het hoge meezinggehalte of de uitstekende productie? Zoals wel vaker hebben we hier een nummer dat gewoon in alles goed is. (chevy93)

De enige track van het jazzmeesterwerk A Love Supreme dat in mijn top-100 staat en hier heb ik toch wel quasi onbewust de één-track-per-album-regel toegepast. Het hele album is een tikkende tijdbom van de spanning, maar omdat het allemaal rond hetzelfde thema loopt heb ik voor de eerste track gekozen. De eerste akkoorden definiëren dat thema, in de basis blijft het hele album bij dezelfde paar akkoorden. Het hoogtepunt van Part I is wanneer de heren mee beginnen te neuriën met de melodie. (Teunnis)

Tijdens de opnames van het album Peter Gabriel III gebeurt er iets bijzonders; een schitterend ongeluk. Phil Collins zit te drummen als producer Hugh Padgham per ongeluk tegelijk drie nieuwe functies van zijn gloednieuwe mengtafel activeert. Een machtig geluid vult de studioruimte. "What was that!?!?", is de reactie van alle aanwezigen. Padgham vogelt uit hoe het geluid tot stand komt en de rest is geschiedenis. Na de iconische drumfill in In The Air Tonight wil elke drummer klinken als Collins en zal elke producer de techniek van Padgham kopiëren. En popmuziek is definitief veranderd. (forzautregivo)

Dit is een van de hoogstgenoteerde hiphopnummers in de lijst. Al vraag ik me af of het de meesten die in de ladder op dit nummer gestemd hebben het om de hiphop te doen is. Want zonder de vette verses hou je alsnog een fantastisch nummer over. Want de combinatie van de lome beat met het heerlijke refrein is fantastisch. Naar mijn mening horen de verses er gewoon bij, ze zijn namelijk ijzersterk. Het laatste instrumentale deel van het nummer vind ik het sterkste. (ArthurDZ)

Ja, ik weet het. De hoogtepunten horen gewoon aan het einde te komen, bijna altijd is dit ook zo, maar New York is toch meteen al de kers op de taart. Na onze, weliswaar niet slechte, onderbreking worden we weer tot over ons hoofd in de sfeerbeelden van Amerika's grootste stad gedrukt.
Een zwerver met grote rijkdom die ondanks alle slechte kanten een immense liefde heeft voor zijn stad. Gitzwart, ongelooflijk melancholiek en zó mooi. Perfect gekozen clip dan ook. (hoi123)

Talk Talk vind ik een briljante band, met een fantastische zanger, prachtige liedjes en inventieve instrumentatie. Heel lang was Life's What You Make It mijn favoriet, waarbij ik mezelf er altijd aan herinnerde dat ik eens wat van m'n leven moet maken en ik er zelf verantwoordelijk ben. Daardoor heb ik wel een band met dat nummer, maar muzikaal gezien ben ik uiteindelijk het meest naar het openingsnummer van The Colour of Spring gaan neigen. Die fantastische intro, dat kinderkoortje in het refrein, die bas, dat instrumentale tussenstukje, en het album is ook zo mooi geproduceerd, met een heel helder geluid. En een lekker sarcastische tekst. (Arrie)

The Crystal Ship is in alle opzichten ijzersterk. Instrumentaal steekt het geweldig in elkaar. Het instrumentgebruik is altijd een van de dingen geweest waardoor ik The Doors zo waardeer. Het sfeertje is laidback maar tegelijkertijd ook een beetje donker, uitstekende combinatie. Jim Morrison laat zien erg jazzy te kunnen klinken en grijpt je aandacht wanneer het nodig is, bijv. als hij ineens hard 'The Crystal Ship' zingt. (Snoeperd)

Arrie schreef:
Beetje rare vergelijking aangezien die mensen officieel lid waren van de betreffende bands, en de zangeressen niet van Massive Attack.

Onweerwolf schreef:
Waarom? Wie verzint dit en op basis waarvan?

De tijden dat Sharon Van Etten vooral bekend was van rustige folkliedjes ligt al even achter ons. Seventeen is een bijna Springsteenachtig rockanthem, een nostalgische ode aan haar jongere zelf in de tijd dat ze opgroeide in New York met een meesterlijke opbouw dat tot uitbarsting komt met die oerschreeuw. Toen ik Sharon dit nummer live zag brengen op Pukkelpop zong ze dit heel intens voor een klein meisje op de eerste rij precies of ze haar moed wou inschreeuwen, kippenvelmoment. (stardust_be)

Een protestsong over het lynchen van zwarte mensen. Holiday heeft het over deze afgrijselijke gebeurtenissen in metaforen, de zwarte mensen worden strange fruit genoemd. De beelden van Holiday zijn echt om de rillingen over je rug van te krijgen. Ze zit er echt helemaal in. Een zeer indrukwekkend nummer. (Don Cappuccino)