Oh jongens als dat orgeltje en die beat er in komt op Space Program

Wat een cadeau om zo totaal onverwacht nog een tribe album te krijgen dat zich kan meten met de hoogtijdagen. Het heerlijke oude gevoel maar toch ook duidelijk een album van nu.

Ik krijg dit album voor het eerst gevoel dat ze het allemaal serieus bedoelen. Het parodie-randje is er af. Dat het allemaal van die slappe hap 80's muziek is helpt ook niet. Jammer

Na het m.i. matige vorige album haak ik weer aan. Voelt voor mij weer iets meer als een "normaal" hiphop album aan. Vette beats, futurischtische sfeertje maar ook met grappige old school invloeden. Leuke gastartiesten en El-P komt voor zijn doen zeer aardig uit de hoek.

Ja, dit valt inderdaad heel erg mee. Z'n drugsproblemen hebben 'm blijkbaar weer motivatie gegeven om fatsoenlijke teksten te schrijven (al is hij nog wel een heel stuk minder dan op z'n beste werk), het album staat vol met redelijk leuke Dre beats, en het irritante geneuzel met dat "stemmetje" blijft grotendeels beperkt tot de tracks die tot nu gelekt zijn. In de context van het album zijn die tracks eigenlijk ook weer niet zo heel erg vervelend.

Dezelde beats, dezelfde onderwerpen, het wordt hoog tijd dat Eminem met iets nieuws komt. Z'n eerste 2 albums vond ik heel erg leuk, maar dit deed me erg weinig, op een paar tracks na.

Ik ben helaas niet zo heel enthousiast over dit album. De beats zijn het voor mij net niet, en tekstueel klinkt het allemaal wel erg makkelijk en afgeraffeld, alleen James en Typhoon komen een paar keer sterk uit de hoek. Zo'n track als Medicijn vind ik hier een goed voorbeeld van, voortkabbelende beat, wat gebrag en boast, vervelend refreintje en we zijn weer een track verder.

Er zit ook echt niet een lijn in het album, het voelt allemaal wat onsamenhangend aan. Nou valt er hier en daar natuurlijk genoeg te genieten, maar als geheel valt het me toch tegen helaas.

Vind het een heel stuk leuker dan sommigen van z'n oud-collega's die op hun 40e nog krampachtig muziek proberen te maken alsof het 1996 is (hoi Raekwon). Lekker soul- en sfeervol met gewoon weer geweldig leuke teksten van Ghostface. Wel een paar mindere tracks inderdaad.

Ik moet toegeven dat ik pas bij dit album serieuze interesse in de Wu-Tang Clan ging tonen, en dit album is voor mij lange tijd wat ondergesneeuwd gebleven bij de échte Wu-klassiekers. Door de jaren heen ben ik het echter steeds meer gaan waarderen... heerlijk afwisselende productie, leuke filmsamples ("I've got a message for Smokey...", waar is dat nou van??). Tracks als 260, Winter Warz (die 2 minuten durende verse van Cappadonna... toen was 'ie nog veelbelovend) en Marvel zijn m'n favorieten

Ben 'm ook weer aan het luisteren na de film.

Heb dit album altijd wat minder goed gevonden dan volgens de status van het album zou "moeten". En eigenlijk ben ik het daar nog steeds wel mee eens. Vind de combinatie Ice Cube / Bomb Squad toch niet zo goed werken. Cube maakt wel een goede groei door vergeleken met Straight Outta Compton. Ik had de teksten graag over Efil4zaggin beats gehoord Death Certificate blijft m'n favoriete Cube album omdat die bouncende West Coast beats imho toch beter passen bij z'n flow.

middelmoter in de carriere van Jay-Z

Was de eerste luisterbeurten onder de indruk van de productie, maar nu de lyrics en flow naar boven komen drijven verdwijnt m'n enthousiasme voor een deel.

Jammer, grotendeels een pop-album, de titel en eerste single beloofde toch iets anders. Nou ja, dan zal z'n volgende wel weer goed zijn.

Moddervet en regelmatig vrij gedurfd geproduceerd, lekker hoor, leuke keuze van samples ook. Een fantastische rapper zal Kanye nooit worden maar ik kan toch altijd wel genieten van z'n aparte rijmpjes en het valse gezang af en toe. Wisselvallige gastartiesten helaas zoals wel vaker.

Grappig, kende dit helemaal niet. Leuk om te zien waar Dre mee bezig was in het begin van de Aftermath tijd. Lijkt een goede keuze om dit niet uit te brengen (in 1998) en te wachten op wat meer aansprekende muziek/namen om z'n label van de grond te krijgen.

Het schijnt alweer 10 jaar geleden te zijn dat de vorige Blackout! uit kwam (het voelt als 2 jaar, we worden oud ). Ik wist helemaal niet dat dit er aan zat te komen, verrassing om dit ineens in de updates te zien staan. Nog een grotere verrassing dat dit eigenlijk heel erg leuk is. Natuurlijk gaat het weer nergens over, maar bijna elke track is lekker geproduceerd, gastoptredens zijn leuk, en Meth en Red blijven een erg leuk team.

Heel stuk leuker dan de vorige, Muse doet weer waar ze goed in zijn, paar heerlijke knallers. Maar aan de andere kant toch is het ook wel een beetje jammer dat ze weer teruggrijpen op het oude werk. Alsof ze hebben opgegeven om nieuwe dingen te proberen.

M'n indruk na de eerste luisterbeurten is positief, was wat huiverig na de samples. In het begin een paar goede popsongs, een paar ouderwets stevige OoS-achtige nummers, een paar keer heerlijk over-the-top kitscherig, en wat geflirt met (voor Muse) nieuwe richtingen. Eigenlijk alleen Guiding Light bevalt me niet zo.

Ik begin met 4*, waarmee hij voor mij ongeveer in het midden staat van de platen van de heren.

Een hele zit, dit album. Hier en daar een aardige beat, hier en daar een leuk gastoptreden, maar het probleem met dit album is toch wel dat elke seconde met Rae erg saai is. Het voegt ook niets toe aan de eerste plaat, had toch gehoopt dat hij wat meer als oude rot zou terugkijken op het succes van de jaren '90 en/of de "gebeurtenissen" op Cuban Linx. In plaats hiervan is het gewoon een beetje het standaard coke / overval / het leven is zwaar in de ghetto - geneuzel.

Denk niet dat ik dit album nog ooit in z'n geheel zal luisteren.

Wat mij betreft een erg aardige, maar niet helemaal geslaagde terugkeer naar de oude sound. Krijg nu voor het eerst het idee dat Sigur Ros niet zo veel interessants meer te bieden heeft, wat toch een beetje jammer is.