Debuut-EP en enig plaatwerk van deze Japanse Heavy Metal groep uit Osaka die ik via het wondere world wide web heb opgesnord en ik vond het verrassend goed: muzikaal kunnen deze Japanners heel goed spelen, wat duidelijk wordt bewezen in de eerste drie sympathieke nummers met soms een heel klein snuifje toetsen ter ondersteuning. Ik heb geen idee waarover de zanger het heeft, volgens mij zingt hij enkel in het Japans en doet hij geen poging om in het Engels te zingen. Enkel het laatste nummer Gerer Sord vind ik wat minder wegens het omlaag gehaalde tempo maar de spetterende gitaarsolo compenseert dit op wondere wijze. Zonder het www had ik hiervan nooit gehoord en genoten.

Cutty Sark is een Duitse Metal groep vernoemd naar een beroemde Britse theeklipper en speelt metal in het straatje van de oude Accept, maar … die zanger werkt op mijn zenuwen. Er zit geen dynamiek in zijn stem, het Duitse accent ligt er vingerdik op (normaal gezien voor mij niet echt een probleem) en hij klinkt als een iemand die een baksteen op zijn dikke teen heeft laten vallen.
Muzikaal valt het al bij al reuze mee. De enige gitarist in deze groep, Uwe Cossmann (ik heb een correctie ingediend voor de verdere groepsgegevens) speelt een aantal heel aardige solo’s.
Love the World Away is een typisch voorbeeld. Het is weliswaar een powerballad met Schenker-riffs en mooi gitaarwerk maar de zanger verpest het nummer voor mij. Ik onthoud vooral de opener Firebird. Aardig maar ook niet meer dan dat, laten we het maar een typisch Duits metal Mausoleum plaat noemen.

Dit is nog zo'n debuutalbum die ik in mijn jonge jaren in mijn pollen heb gehad maar nooit heb gekocht, een kameraad van mij was zo aardig om dit op cassette te gooien.
Dit is old-school thrash van de puurste orde gemaakt door een Belgische groep en dit debuutalbum heeft dezelfde sfeer als Kill'em All van Metallica en Bonded by Blood van Exodus. Ik kan er 100% naast zitten maar dit is een spontane gedachte, de stem hierop blijft even wennen: de hoge uithalen doen mij denken aan James Rivera van Helstar.
Ik ben alleszins dat ik dit album "herontdekt" heb.

We zijn een week verder, dus ik recycleer even mijn mening bij die topic aldaar...

Mijn tweede inzending voor de topic “Het Metal Album van de Week” is Cyclone Temple – I Hate Therefore I Am uit 1991. Cyclone Temple is een Amerikaanse Thrashgroep met grote T met thuisbasis Chicago. Tot mijn verbijstering staan hier veel te weinig stemmen en als een plaat het ooit heeft verdiend om meer aandacht te krijgen, dan is het deze wel. In 1991 werd deze op een totaal verraste metalgemeenschap losgelaten en deze plaat heeft vele langharige hoofden op hol gebracht, in zoverre dat vele mensen per abuis dachten dat dit de nieuwe Metallica was. In 1991 bracht Metallica hun zwarte uit, alles behalve thrash maar dat is een ander verhaal dat op een andere plaats moet worden verteld.

Op een dag gaf de cultgroep Znöwhite, later veranderd in Znowhite om spraakverwarring uit te sluiten, de geest na twee EP’s, een livealbum en een legendarisch album Act Of God. Zangeres Debbie Gunn verkaste terug naar Sentinental Beast, de overige drie leden Scott Schafer (bass), bandleider en songwriter Greg Fulton aka Ian Tafoya (gitaar) en John Slattery (drums) richtten deze Cyclone Temple op. Voor de zang werd Brian Troch aangetrokken.

Op deze I Hate Therefore I Am staan negen geweldige nummers, in het straatje van de oude (goede) Metallica. Het gitaarwerk staat supervet op de voorgrond en doet alle pogingen om je oren van je hoofd te blazen, een geluid waar ik zo zielsveel van hou. Vanaf opener Why? tot afsluiter Silence So Loud staan hier machtige riffs en flitsende solo’s van gitarist Greg op. Bassist Scott doet meer dan zijn werk, maar drummer John Slattery kan het soms wel eens moeilijk hebben en dat kan een beetje eentonigheid qua drumwerk veroorzaken, zoniet ging deze bij mij de maximale score gehaald hebben. Dit is een kant-en-klare schotel voor Metallica fans old school en toch is dit verre van zinloos in één tempo doorbeuken. Er staat afwisseling genoeg op: balladachtige stukken met akoestische gitaar en dan weer snelle riffs. Het mooiste voorbeeld hiervan is Words Are Just Words dat alsmaar lijkt te versnellen.

Doet de zang jullie aan iemand denken? Inderdaad, je zou soms zweren dat John Bush (Armored Saint, Anthrax) hier alles inzingt maar schijn bedriegt. Er was ooit sprake dat Metallica John Bush als zanger ging aantrekken maar dat is nooit doorgegaan. Wil je echter weten hoe Metallica ongeveer zou geklonken hebben met John Bush dan is dit toch een goede leidraad.

We zijn al ruim een jaar bezig met onze geliefde topic en deze stond al vanaf de eerste dag op mijn shortlist van kandidaten, het was toen een nek-aan-nek race met mijn eerste inzending Vicious Rumors – Digital Dictator (1988). Ik heb toen gezworen dat ik deze als volgende zou nomineren in de hoop dat dit tot die dag een verborgen pareltje bleef.

Een goed bewaard geheim is uitgekomen: trek deze oester open en houd deze parel tegen het licht. Hij zal blinken of hij zal …, dus sluit ik net als vorige keer af met de woorden: “Geniet ervan, erger je eraan, verslind het of schuif het naar een kant van je bord, maar proef er tenminste van.” Veel luisterplezier met een thrash juweeltje!