Na dit album jaren niet meer gedraaid te hebben werd het weer eens hoog tijd. Eigenlijk vooral door het nummer Wonderwall heb ik dit album een beetje links laten liggen. Heb het 2 maal gedraaid vandaag en ik skipte dat nummer bij de 1e draaibeurt zowaar. Bij de 2e keer toch maar uit laten draaien, maar het moge duidelijk zijn: ik ben dat nummer echt helemaal zat. De manier waarop gezongen wordt staat me tegen, zeurderig vooral. Enfin, zal er verder geen woorden aan vuil maken

Hello vind ik niet bepaald een sterke opener, een van de mindere nummers op dit album. Het nummer is me ook nooit echt bijgebleven. De 2e track Roll With It is wel ijzersterk. Hup, volume gaat omhoog en genieten maar! Vooral het stuk vanaf 1:49 is heerlijk met die jankende gitaren.

Don't Look Back in Anger was voor mij destijds de reden dat ik het album kocht. Nog steeds vind ik dat nummer een klasse apart, krijg er ook echt een jaren 60-gevoel bij, knap! Heerlijk meebleren geblazen!

Hey Now en Some Might Say zijn lekkere stampers, maar heb ze nooit echt speciaal gevonden.

Cast No Shadow vind ik dan weer van ongekende schoonheid. Het nummer is opgedragen aan een bekende meneer, zo lees ik: Cast No Shadow is dedicated to the genius of Richard Ashcroft. Prachtig wordt er gezongen hier, zit zelfs met kippenvel nu ik het intens beluister. Een na beste song

She's Electric is een uitermate vrolijk popliedje. Deze kant van Oasis mag ik ook graag horen. Morning Glory is weer een heel ander verhaal. Vrij hard nummer, moet hier wel voor in the mood zijn. Qua zang vind ik dit nummer niet erg sterk.

En dan komen we bij het laatste nummer Champagne Supernova en dit is voor mij echt een geval van save the best for last. Ik durf haast wel te stellen dat dit nummer een van mijn favorieten van de band is samen met Whatever Ongelooflijk tijdloos en je hoort Paul Weller op de achtergrond meezingen en ook nog eens de lead guitar. Ik vind het altijd weer doodzonde dat het nummer afgelopen is, die had van mij wel een kwartier mogen duren. Perfecte afsluiter van een prima album.

De 4 sterren die ik had staan zijn voor mijn gevoel precies goed. Definitely Maybe heb ik nooit echt kunnen doorgronden, maar die gaat zeker een herkansing krijgen. Don't Believe the Truth ligt hier ook en dat is ook een prima album. Oasis is here to stay

Deze vanavond beluisterd en viel me ontzettend mee! What's the Story.. is altijd mijn grote favoriet geweest en nog steeds wel, maar deze doet er niet heel veel voor onder. Prettige, pure popsongs die ik graag mag horen. 4*

Mijn GROTE favoriet van deze band: I'm freeeeee to be whatever I.....

Waan-zin-nig goed is dit. Zou zeker in een top 10 aller tijden komen van beste singles bij mij

Tevens ook een van de mooiste outro's die ik ooit gehoord heb. Dat viooltje... brrrrrrr, kippenvel!

Ik was een halfje gezakt met dit album, maar na herbeluistering gaat ie gewoon weer terug naar 4,5*. Ik vind met name de stem van de zanger zo heerlijk aandoenlijk lief. Ik had er gelijk een zwak voor. Black Sheep Boy is geniaal, For Real vind ik hun mooiste song op dit album, gevolgd door Called Friend (de muziek!!). Dank je wel, Lin, dat je deze weer even onder de aandacht hebt gebracht

Haar debuutalbum uitgebracht vlak nadat ze een enorme hit had gescoord met Tears for Fears (Woman In Chains). En dit is ook gelijk haar beste album. De eerste 3 nummers zijn allen prachtige songs (met Get Here toch wel als favoriet). Alleen jammer dat ze nooit echt andere richtingen is opgegaan. Talent zat. Vind haar albums wel erg underrated op deze site moet ik zeggen.

Vocaal gezien ijzersterke zangeres. Alleen jammer dat ze steeds in het zelfde reportoire blijft hangen. Window of hope blijft een waanzinnige meezinger. Kan me herinneren dat Frits Spits dit nummer soms wel 2 keer in zijn show draaide. Die kreeg er ook niet genoeg van.

Zo, oldfart zijn wens is uit, eindelijk staat er nu een album van Olodum op de site.

Voor de mensen die de groep niet kennen, Olodum is een band trommelspelers uit Brazilie waarbij met enorme groepen mensen concerten worden gegeven in vooral Brazilie. De band is ook geliefd bij de popartiesten en zoals Michael Jackson (They Don't Care About Us) en Paul Simon (The Obvious Child) vroegen hem (kijk de video's er maar eens op na). Ik krijg nog steeds enorm kippenvel als ik al die trommels hoor. Toch wel de puurste vorm van muziek, geen toeters en bellen. Meer mensen die met Olodum bekend zijn?

DutchViking joh! Wat dacht je? Ik gooi ze gelijk maar op de site? Haha.

Zou niet weten wat voor muziek ik kan verwachten op dit album en om heel eerlijk te zijn ook niet echt nieuwsgierig. Ik ben een van de weinige die Fly on the Wings of Love een leuk nummer vond. Maar de andere nummers zullen wel heel anders zijn.