Je hebt gelijk, komt uit 1991.

Edit: heb correctie verstuurd.

Heb deze zelf ook en had er nog niet op gestemd. Thanks!

Leuke cd voor af en toe met redelijke kwaliteitspop. Voor mij is dit vooral jeugdsentiment. 3,5*

Inderdaad aardig album van deze heren. Ik was altijd gek op Love is Reason. Dat was de B-kant van Take on Me. Op gegeven moment draaide ik dat nummer meer dan Take on Me, erg verslavend..

Ik was zeer aangenaam verrast door dit album. Definitief hebben ze zich van het boybandimago afgeschud en kwamen ze met echt volwassen nummers. Tracks 3, 6, 8 en 9 heb ik helemaal grijsgedraaid. Vreemd genoeg vond ik de single Summer Moved On een van de mindere hierop. Dankzij dit album heb ik de bijna alles van de rest van hun discografie beluisterd. Alleen Memorial Beach en East of the Sun, West of the Moon ken ik nog steeds niet.

Inderdaad een nogal onderschat album. Fijne popliedjes zoals tracks 3, 5 en 10 blijven gewoon klasse. Alleen jammer van Cry Wolf, dat vind ik nou echt een gedrocht van hun. Maar verder zijn 4 sterren meer dan waard.

Titeltrack blijf ik een van de mooiste tracks vinden van deze heren. De rest van dit album is ver onder de maat en zoals SirNoodle al zegt, de commercie wint het overduidelijk van de muziek. Touchy is echt te slecht voor woorden en met The Living Daylights heb ik ook nooit wat gehad. Track 2 gaat nog wel, maar ze hebben zoveel beters uitgebracht.

Adeva, eind jaren 80 was zij wel de ultieme dancekoningin. Respect was een enorme hit in de clubs destijds. Toen vond ik het een verschrikkelijk nummer, maar nu is het wel okee. Zit een lekkere beat in Verder was ze bekend met het nummer Ring My Bell wat ze samen deed met Monie Love. Hierna kwam er nog een album, maar daarna raakte ze in de vergetelheid.

Ben dit album nu aan het beluisteren, klinkt lekker freaky allemaal! Eens wat anders dan wat we gewend zijn Vooral Blessing Force vliegt alle kanten op. Wat ik er nou precies van moet denken... Ik ga dit eerst maar eens een paar draaibeurten gunnen.

Favoriet na 1e draaibeurt: The Rider (Dolphin Song)

Het laatste nummer doet me aan Bonnie 'Prince' Billy denken.

Debuutalbum van deze Alan Power. Naast muzikant is hij ook komediant, vandaar de titel.

Wat gelijk opvalt is zijn donkere, warme, soms wat rauwe stem. Het album staat vol met country-noir songs die prachtig geproduceerd zijn. Een nummer als Hear and Now is toch wel een juweeltje, in de video zien we hem samen met zijn vrouw. Vermoed dat hij wel wat meer naam gaat krijgen, want de opvolger van dit album komt 6 november uit: Songs to Break America. En de 2 nummers die daarvan bekend zijn staan op repeat hier. Zeker een artiest om in de gaten te blijven houden.

Mss iets voor jou, heicro? En voor iedereen die country een warm hart toedraagt natuurlijk

Na het beluisteren van dit album besef ik eigenlijk pas hoe sterk haar eerste 2 albums zijn. Dit album valt helemaal in het niet vergeleken daarmee. Alanis goes electro.. (en de vergelijking met Britney vind ik niet eens zo gek eigenlijk), soms pakt het lekker uit, maar bij de meeste nummers vind ik de electro-invloeden niet echt passen bij haar stem. Not As We is een prachtige ballad a la Uninvited en persoonlijk vind ik de tekst van In Praise of the Vulnerable Man erg mooi. Maar deze geef ik een hele krappe 3 sterren, veel meer zal het niet worden denk ik.


Vrijdag te bewonderen in de Heineken Music Hall.

Jagged Little Pill en deze zijn allebei favorieten van mij, maar toch geef ik dit album een halfje meer. Waarom? Vind het gewoon stukken gevarieerder dan haar debuut. Ballads durft ze hier veel meer aan en wat mij betreft zeer geslaagd. Het nummer Unsent (over haar vroegere liefdes) vind ik nog steeds prachtig om te luisteren. So Pure vind ik dan weer iets minder, die klinkt me iets te 'gemakkelijk'. En, tja, die hele grote hit Thank You is in mijn ogen een absolute klassieker. Telkens weer zing ik uit volle borst mee naar dat prachtige climax.

Maar na dit album ben ik Alanis uit het oog verloren, ze maakte weinig indrukwekkende songs waardoor ik ook niet benieuwd werd naar haar albums. En qua waarderingen te zien mist men daar ook niet veel aan. Nu in 2008 komt ze weer met een nieuw album na een stilte van 4 jaar (ok, er zat nog een Greatest Hits tussen). Zou ze ooit weer het niveau van Jagged en deze Supposed halen?

Kippenvel van de bovenste plank, deze Alela Diane. Album 3x achter elkaar gedraaid en potver, wat een mooie liedjes. Een beetje als Vashti Bunyan, maar dan met meer power. Oftewel: dit is een album om smoorverliefd op te worden. En ik ben het al een beetje

Enne, Paul, mij de volgende keer even waarschuwen he?

Alex Party was mid jaren 90 even populair. Wat was (ben ) ik ongelooflijk verliefd geweest op het nummer Don't Give Me Your Life. Ik had de cd-single en daar stonden 10 verschillende versies op (toen had je dat nog). Werkelijk helemaal grijsgedraaid. Daarna kwamen de nummers Wrap Me Up en Read My Lips nog uit (heb ik ook beiden op cd-singles), maar dat waren eigenlijk kopieen van eerstgenoemde.

Titelnummer heb ik op zo'n hele kleine cd-single (die korte tijd populair waren, je moest ze met zo'n ring in je cd-speler plaatsen, eind jaren 80, begin jaren 90 zag je ze weleens). Dat blijft tot op de dag van vandaag een heerlijk nummer. Eigenlijk best wel benieuwd naar dit hele album. Deze man wist hoe hij zijn stem moest gebruiken (getuige zijn klassiekers als Fake en Critisize en bovendien sterk geproduceerd).

Ze lijkt de lijn van haar debuut hier door te trekken, Saving Grace en Crying All the Time zijn al op single verschenen en wederom prima songs. Maar vooral de titelsong trekt mijn aandacht, alsof het nummer uit de 50's is weggelopen. Heerlijke sound heeft dat nummer. Een beetje een Lana-vibe krijg ik erbij.

En de hoes is echt prachtig.

Het duurde 3 jaar voordat de opvolger van Alf kwam en dat resulteerde in deze Raindancing. Eigenlijk niks nieuws onder de zon en wederom een lekker popalbum van Alison. Is This Love mag rustig onder jaren 80 klassiekers geschaard worden, nog steeds een prachtig nummer. 3,5*


Aangepast

Deze heb ik ook. Ooit spotgoedkoop op de kop getikt. Probleem met Alison Moyet is, ze zingt best goed, maar ze stijgt niet boven het gemiddelde uit ofzo. De laatste 5 nummers van dit album vind ik nogal slaapverwekkend. Alleen de eerste 10 nummers vind ik de moeite waard en met name Weak in the Presence of Beauty, Love Resurrection, All Cried Out en Is This Love? blijven leuke liedjes. Het laatste nummer zie ik een beetje als de ultieme jaren 80-plaat. De cover van Roberta Flack vind ik compleet overbodig, de versie van Roberta is heilig voor mij, afblijven!

Ben dit album nu ook aan het draaien en het klinkt inderdaad wel gedateerd. Maar nummers als Big In Japan en Sounds like a melody klinken nog steeds goed. Maar de absolute klassieker is natuurlijk Forever young. Wat een ongelooflijk sterke plaat blijft dat toch. Die muziek, de stem.... Perfectie! En toen vond 1 of andere idioot het nodig om de plaat te verkrachten (dan heb ik het over Interactive die in 1994 een "vette" houseplaat ervan maakte...)

Dit album voor een paar eurootjes aangeschaft dankzij track 1. Ook veruit het beste nummer van deze 8. Melancholische muziek met hele lichte klassieke invloeden (niet alle nummers). Een nummer als Vissi Cosi kan ik vrij weinig mee, moet qua zang zelfs even aan Benny Neyman denken.. (heeft hij dit ooit gecovered?) Maar dit is zeker draaibaar op een warm, zomers dagje. Geef het eerst 3 sterren, ik blijf nu eenmaal een liefhebber van mooie Italiaanse chansons. Tips altijd welkom

Het debuutalbum van Andrea Bocelli. Ineens was hij daar in 1994. Nu vind ik Zucchero al een klasse apart, maar toen ik hun duet voor het eerst hoorde moest ik zowat janken. Wat een emotie, wat een stemmen, wat een plaat! Miserere is sindsdien altijd mijn favoriete Bocellinummer gebleven. Dit optreden bezorgt me nog steeds enorm kippenvel.

Ook het duet met Geradina Trovato is prachtig. Het titelnummer was zijn eerste wereldhit. Okee, Bocelli is erg commercieel gegaan, maar die stem... ongelooflijk, wat een bereik!

Het enige album van de andere helft van Wham. En niet erg succesvol, dit album flopte en Andrew raakte helemaal in de vergetelheid... Geen idee wat deze man nu doet.

Wat mij betreft heeft hij geluk gehad dat hij mee mocht doen met Wham, want hij snoepte mooi mee van het succes. Heb niet het idee dat hij enige inbreng had. George Michael was degene met talent (zoals later ook gebleken is). Benieuwd of ze nog zulke goede vrienden met elkaar zijn..

Dit album voor heel goedkoop kunnen krijgen en wauw! Wat een geweldige cd is dat. Ik heb haar nog nooit zo persoonlijk gehoord. Echt alle nummers zijn sterk op de laatste 3 na. Daarom net geen 5* voor dit album, maar grote klasse!

Prima album van deze zangeres. Haar eerste solo-album en het is ook gelijk haar beste. Why is een prachtige gevoelige ballad. Verder staan er behoorlijke popsongs op zoals Walking on Broken Glass, Little Bird en Cold. Draai het nog wel af en toe. 3,5*

Het hele album bestaat zelfs uit alleen maar covers. Luister nu naar A Whiter Shade of Pale, Annie komt ermee weg

Zowel solo als met Eurythmics heeft ze prachtige nummers gemaakt. Alleen jammer dat ze solo niet zo productief is. Slechts 3 solo-albums tot nu toe. Je moet van haar stem houden, ik vind het heerlijk.

Dikke 3,5 voor dit album.

Ziet er uit als een fijne en complete verzamelaar. Altijd al een zwak gehad voor het nummer No More I Love You's (dat giecheltje in de outro, geweldig) en ze blijft een unieke stem hebben. Haar werk met Eurythmics is onvergetelijk, maar solo heeft ze ook hele mooie dingen gemaakt. Alleen haar versie van A Whiter Shade of Pale doet me vrij weinig (probeer zo'n plaat maar eens te overtreffen, onmogelijk gewoon). Al met al hele dikke 4 sterren hiervoor.

Het nummer zelf vond ik altijd al niet veel aan, dus maar met de video geprobeerd. Ik sta er versteld van hoe "cool" iedereen de video vind. Okee, technisch gezien erg knap gemaakt, maarre... Om nou eerst 2 minuten motherfuckin' this, motherfuckin' that aan te horen naar 2 dames toe wat compleet respectloos overkomt, nee, zit me er meer aan te ergeren dan dat ik het mooi vind. Misschien wel de bedoeling geweest van de maker, maar de muziek erbij is ook al weinig boeiend. Het zal mijn genre niet zijn waarschijnlijk, 2,5* is meer dan genoeg.

Although the term somehow didn't stick as part of standard rock criticism vocabulary, for a while in the late 1960s, there was a vogue of sorts for music that was described in the press as "folk-baroque''.

One of the most talented such acts was Appaloosa, whose self-titled 1969 LP matched singer/acoustic guitarist John Parker Compton's thoughtful, melodic compositions to sympathetic arrangements featuring fellow band members Robin Batteau on violin, Eugene Rosov on cello, and David Reiser on electric bass. In both its combination of instruments and the absence of a drummer, it was a most unusual instrumental lineup for a rock band.

Een stukje uit een recensie over dit album. Vanaf de eerste draaibeurt wist ik dat dit een heel bijzonder album is. En hij wordt steeds mooier! Als je een liefhebber van cello en viool bent, dan zit je helemaal goed. En inderdaad best wel bijzonder dat er geen drumwerk aan te pas komt, toch blijft dit album je van begin tot eind boeien. De stem van zanger John Parker Compton is heerlijk om naar te luisteren. Voeg daarbij o.a. sessiemuzikanten van Blood, Sweat & Tears toe en je hebt een juweel van een album. Alleen ontzettend jammer dat deze groep maar 1 album uitgebracht heeft. 4,5*

Dankzij track 2 werd Aretha weer uit de vergetelheid gehaald en stond ze ineens weer bovenaan de hitlijsten. Geweldig duet en opvallend hoe goed George Michael haar kan bijhouden qua vocalen.

Met Keith Richards en Ron Wood coverde ze Jumpin' Jack Flash uit de gelijknamige film met Whoopi Goldberg. Vind het een beetje rommelig klinken allemaal.. Het origineel is al subliem natuurlijk. En dan haar hairdo in de video. De tachtiger jaren hebben veel foute kapsels voortgebracht

En zojuist pas ontdekt dat Rock-A-Lott verwerkt zit in italo-danceklassieker Touch Me van 49-ers.

Zeker wel, hier in Nederland scoorden ze nog heel behoorlijk met I Give My Life, een echte latin party-hit in 1995. Ze vielen nogal op door hun extravagante vertoning. De 4e persoon die je jullie zien op de Greatest Hits-hoes is Dominika Peczynski, zij kwam in 1992 bij de band. De andere 2 nummers, Crucified en vooral Obsession hebben de tand des tijds goed doorstaan. Bij Obsession moet ik vooral aan O Superman van Laurie Anderson denken, maar dan gelukt.

Kennen jullie de groep Alcazar nog? Dat was een creatie van Alexander Bard, degene die Obsession zingt (3e persoon op de hoes).

Wat mij vooral opvalt aan deze band is de chemistry onderling. Je hoort en ziet het zo duidelijk in deze muziek. Neem een nummer als People Everyday. Er zit van alles en nog wat in dat nummer (mannelijke rap, vrouwelijke rap en harmonieuze samenzang) en (voor mij althans ) is het onmogelijk om stil te blijven zitten op dat nummer. Geldt ook voor Mr. Wendal eigenlijk. Heerlijke beat en die geweldige oerschreeuw in het begin van dat nummer. Ik had deze verlaagd naar 3,5, maar nu ik dit allemaal weer zo hoor, toch maar weer 4*

Met deze verzamelaar ben ik zowat opgegroeid. Mijn moeder draaide tot vervelens toe het nummer I Shall Sing, een nummer wat ik vandaag eigenlijk niet meer kan horen.

Bright Eyes kent iedereen natuurlijk, in een melancholische bui weleens leuk om te draaien. A Heart of New York vind ik ook nog wel een mooi nummer, voor de rest weinig wat echt is blijven hangen bij mij.

Toch eens proberen om meer van deze zangeres zien te vinden. Wat een heerlijk zomers plaatje is dit. Je waant jezelf gelijk op een strand met een lekkere cocktail in je hand. Vooral de jazz maakt deze muziek zo lekker. Aanrader! 4,5*

Kwam er pas geleden achter dat Avi Kaplan vroeger in de groep Pentatonix zat. In 2017 verliet hij de groep om solo te gaan. Toch 3 jaar later pas zijn 1e echte solo-EP. Avi lijkt zijn weg gevonden te hebben en dat resulteert in deze prachtige EP. Zijn zware, donkere stem is een genot om naar te luisteren en als je een liefhebber bent van folk, dan zou ik deze zeker eens proberen. Titeltrack I'll Get By en It Knows Me zijn de favorieten hier.