Wat blijft Set You Free toch een klassenummer Een van de meest opvallende platen uit het dancegenre van de jaren 90 vind ik. Mag in het rijtje absolute dancelassics.

Verder is N-Trance nogal bekend om hun covers. Staying Alive, D.I.S.C.O. en Da Ya Think I'm Sexy werden allen zelfs grote hits. An sich waren de nummers exact hetzelfde, alleen nu met een dikke beat eronder en rap van Ricardo da Force.

Het nummer Electronic Pleasure kende ik nog niet, klinkt wel aardig, wel typisch jaren 90.

Ik blijf de single Set You Free wel draaien, kun je zo heerlijk meeschreeuwen

''Oh yeah

When i hold you baby
Feel your heart beat close to me
Oh yeah
Wanna stay in your arms forever
Only love can set you free

When i wake each morning
There's a storm beats down on me
And i know we belong together
Only Love can set you freeeeeeeheeeee''

Op dit album is een van zijn grootste hits te vinden: Gimme Gimme Gimme. Ik blijf het een lekker vrolijk nummer vinden, vooral door het gebruik van diverse instrumenten (trommels, saxofoon).

Verder heeft deze man ontzettend veel nummers geproduceerd waardoor hij in de jaren 80/90 een van de meest gevraagde producers werd.

Onder andere de volgende nummers heeft hij geproduceerd:

Whitney Houston - "I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)"
- "So Emotional"
- "All the Man That I Need"
Mariah Carey - "I Don't Wanna Cry"
Aretha Franklin - "Freeway of Love"
Starship - "Nothing's Gonna Stop Us Now"
Lisa Fischer - "How Can I Ease the Pain"
Al Jarreau - "Heaven & Earth"

Okee, niet geheel mijn smaak, maar toch knap

Ik draaide deze vannacht nog eens en kwam tot de conclusie dat hij minstens nog 3 albums heeft die beter zijn deze. Er staan wel een paar prachtige nummers op deze, maar helaas ook wat zwakkere. Als men moeite met deze heeft, probeer eens On the Beach, absoluut de moeite waard. Zijn stem is ook wat minder 'zeurderig' daarop.

Persoonlijk voor mij een minder Neil Young-album. Staan wel aantal mooie songs op, maar het kabbelt maar een beetje voort af en toe. De vergelijking met Harvest uit 1972 vind ik vreemd, die is echt vele malen sterker dan dit album. Al met al toch 3,5* (en voor een Neil Young-album is dit voor mijn doen laag )

Neil Young is in zeer korte tijd een waar fenomeen voor me geworden. Na geproefd te hebben van Harvest, volgden als snel After the Gold Rush, Greatest Hits en deze Zuma.

Het einde is dan ook nog lang niet in zicht, want albums als On the Beach, Tonight's the Night en Times Fades Away moet ik nog steeds aanschaffen.

Dat drieluik beslaat een donkere periode in zijn leven, want Crazy Horse-lid Danny Whitten (gitaar/zang) komt door drugsgebruik om het leven (Tonight's the Night is dan ook aan hem opgedragen terwijl Neil onder de invloed van drank was).

In 1975 verscheen dan Zuma. Hiermee begon een nieuw leven voor Neil Young, mede dankzij door de vervanger van Danny Whitten, Frank Sampredo (gitaar). Neil Young liet zich weer begeleiden door zijn band Crazy Horse.

En met succes mag wel gezegd worden. Dit album bevat ware juweeltjes met voor mij als hoogtepunt (en nee, niet die... ) Lookin' For a Love. Door zijn eenvoud pure schoonheid! Tekstueel gezien zit het allemaal sterk in elkaar. Toch zijn er 2 nummers die voor mij wat minder zijn: Pardon My Heart en Drive Back. Die weten me niet constant te raken. Cortez the Killer blijft natuurlijk ook een klassieker van jewelste (dat gitaarspel! Oef!)

En als afsluiter gaat hij weer even terug in de tijd met zijn maatjes Crosby, Stills & Nash. Through My Sails is dan ook weer van wat we van ze gewend waren, een perfecte popsong. (Ik krijg gelijk weer zin om Deja Vu weer te gaan draaien )

Dikke 4 sterren voor dit prachtige album.

En zo op de valreep van 2006 presteert deze dame het om toch nog in de top 10 over 2006 te eindigen

Werkelijk een fantastische stem heeft deze Neko Case. Ik snap de term country niet echt bij dit album, hoor ik er niet echt in, maar, ik kan er nog niet bij, heerlijke stem hoor!

4,5*

Ik merk wel dat je in een bepaalde stemming moet zijn voor deze muziek. Ik heb keren gehad dat het totaal langs me heen gleed. Andere momenten is dit wel genieten geblazen. Het is vooral heel erg knap gemaakt en voor die tijd (1972!!) helemaal. Negativland is favoriet, die kan ik niet vaak genoeg horen. Verhoog naar 4*.

Trouwens, Lieber Honig, ben er nog niet uit of het nou geniaal is of tenenkrommend slecht

Wat een ingredienten bevat dit album. Moest dit wel even langzaam op me in laten werken, maar wat een fantastisch album dit! Mijn kennismaking met Neu! E-Musik is ongelooflijk opzwepend, tot dusver favoriet.

Soms is avant-garde erg fijn om te luisteren

4,5*

Tonight heb ik nog ergens op zo'n mini cd-single liggen. Is toen heel kort in de handel geweest. Je weet wel, met zo'n adapter kon je vast zetten en in de cd-speler schuiven. Mijn favoriet van hun was altijd Call it what you want met die rapper van C&C Music Factory (Freedom Williams). Vond ik destijds wel stoer nummer eigenlijk...

Op zijn singles na ken ik verder helemaal geen werk van Nick Kamen. Pretty boy wordt ontdekt door Madonna en neemt een album op (Nick Kamen, 1987). Each Time You Break My Heart werd een hit en toen was het even stil. In 1990 kwam hij terug met de single I Promised Myself en ik blijf dat een verdraaid lekker nummer vinden. Het was toen ook gelijk weer gebeurd met de hits. Aantal jaren terug kwam er nog een danceversie van dat nummer uit, maar was absoluut de moeite niet waard. Ik houd het op dit origineel

Dit album nu aan het beluisteren. Wat een heerlijke muziek is dit zeg! Progressive house wordt dit genoemd. Geweldige muziek voor uitgaan EN thuis te draaien! Dikke 4,5 sterren voor deze meneer!

Ik stond op de dansvloer toen ik dit nummer voor het eerst hoorde en had gelijk al zoiets van: Wie is dit??

Nu 12 jaar later is dit nummer toch wel uitgegroeid tot een classic in zijn genre. Gebeurd me niet vaak (en vooral met dancenummers) dat ik het nog steeds een geweldige track vind. Opvolger Surrender Your Love vond ik meer een lichte kopie ervan. En zoals zoveel dancegroepjes vrij snel weer uit the picture.

Oh, nou, in dat geval, hier heb je er eentje: (niet gaan kwijlen nu).

Nee, even zonder gekheid, Ik heb zijn muziek eigenlijk nooit zo kunnen waarderen. Dat gedateerde irriteert me nu helemaal en zijn stem ben ik al helemaal niet gecharmeerd van. Neemt niet weg dat hij aantal goede composities gemaakt heeft (track 2 en The Riddle). Met de rest kan ik echter vrij weinig..

Where Do You Go is echt een enorme guilty pleasure van mij. Wat een fantastisch nummer blijft dat toch. Qua muziek zit dat nummer gewoon perfect in elkaar en degene die het zingt neem ik ook mijn petje voor af

Maar de rest... Het klinkt allemaal als een kopie van dat nummer en de een nog fouter als de ander (Kiss You All Over en Missing). Velen vinden When I Die nog prachtig, maar daar heb ik nooit iets mee gehad, dat is mij toch iets te zoetig allemaal.

Een typisch jaren 90 danceproduct. Devotion werd een enorme hit, wat ik nog een steeds een prima plaat vind. Opvolger Just a Groove deed ook prima zaken, maar een heel album leek mij destijds teveel van het goede. Heb dus ook geen idee hoe het verder klinkt. Misschien dat ik het wel eens meeneem als het in een eurobak ligt ofzo.

Dit is wel een vrij sterke compilatie. Kwalitatief goede popsongs die een kwart eeuw later nog prima te beluisteren valt. Ik noem Thomas Dolby, Blue Nile, FGTH, OMD (nee, niet Locomotion, die is wel heel erg slecht) en Talk Talk natuurlijk. De guilty pleasures zijn duidelijk voor mij: Limahl en Flying Pickets

Vrij zwak deel uit de serie. Zover ik kon zien was dit ook het laatste deel. Als iemand de delen 5 t/m 9 wil toevoegen, heel graag! Ik kan helaas geen fatsoenlijke hoezen daarvan vinden. Tracklist is geen probleem.

Nummers die ik als favorieten heb aangevinkt: tracks 2, 6, 10 en 14.
3, 4, 7, 9, 12, 17 en 18 gaan ook nog wel, maar de rest zijn vooral nummers die je niet meer wilt horen. Dieptepunten: Billy Ocean, Big Fun, Buster Pointdexter en Jason Donovan. En dat nummer van Simple Minds vind ik een van hun zwakste.