Leuk dat je Danny Boy aanhaalt, die viel mij bij de eerste draaibeurt het meest op. Hij laat zijn stem hier de volle loop en bewijst hiermee een hele goede zanger te zijn. Ik was even compleet verrast door dit nummer, wat een uithalen! Het is een zeer gevarieerd album waar ik, net als jij, absoluut heel vrolijk van word. Dit smaakt naar meer

1974 blijkt een bijzonder muziekjaar. Had ik net Randy Newman's Good Old Boys ontdekt en nu deze Jackson Browne. Het is voor mij bijna niet uit te leggen wat deze muziek met me doet. Men moet het zelf beleven vind ik. Het moet gek lopen als dit album binnenkort geen 5 sterren van me krijgt. De hoes, de sfeer, de muziek en vooral de zang van Jackson Browne kloppen gewoon.

Titelnummer Late for the Sky is een van de mooiste nummers ooit.

4,5*

Dit album kan ik het beste omschrijven als een kruising tussen Jackson Browne (muziek) en Beach Boys (close-harmony zang) met wat folky invloeden (banjo op track 9 en 10). Zo voor een eerste draaibeurt vond ik het direct geweldig klinken. Maar ik heb geleerd om het eerst maar eens een paar keer te luisteren voor ik weer overdadig sterren ga geven Deze band bij iemand anders bekend?

Dit is echt een prachtig album. Moest in het begin erg wennen aan zijn vrij monotone stem, maar des te meer je dit draait, des te verslavender werkt zijn stem. Nummers als Sweet Baby James en vooral Fire and Rain zijn echt juweeltjes, prachtige teksten vooral.

Deze plaat mag nog veel ontdekt gaan worden. Hear hear

Throb vind ik nu juist een geweldig nummer van haar. Zo heerlijk anders Track 28 staat hier als bonus en dat klopt volgens mij niet. Staat op elke versie, alleen het is een hidden track, is toch wat anders als een bonustrack. Dat nummer (Whoops Now) vind ik juist weer verschrikkelijk.. En Again moet je ook niet te vaak horen, ze valt daarbij nogal door de mand met haar stemgeluid (lees: vals). If is een heerlijke 'smerige' rocktrack die ik wel wat meer van haar had willen horen. That's the Way Love Goes blijft voor mij het ultieme jaren 90 R&B-nummer, staat als een huis nog steeds. Favoriete album van Janet blijft voor mij nog steeds Rhythm Nation 1814. Kan hier net aan 3 sterren kwijt.

Ahum... nu even compleet niet met je eens.. I Get Lonely, Go Deep zijn behoorlijk slaapverwekkend en Together Again is haar grootste misser ooit, wat een vreselijke baggerplaat! Nee, bepaald warm krijg ik het niet van dit album, naar mijn bescheiden mening blijft Janet uit 1993 haar beste.

Janet en Madonna waren DE artiesten van 1986. Beiden scoorden aan de lopende band hits. Tracks 2, 3 en 6 belanden in de eindlijst van dat jaar. What Have You Done.. vind ik nog steeds een hele strakke danceplaat, maar de andere 2 toch wel iets verouderd. Iedereen sprak er schande van dat ze haar broer zo imiteerde, maar ze was wel erg succesvol. Later bereikte ze nogmaals de nummer 1 positie met het verschrikkelijke Together Again. Titelsong Control vind ik trouwens ook prima

Geheel met je eens. Aardige nummers afgewisseld met hele slappe troep (Runaway, haar ballads) en de versie van Best Things in Life Are Free die hier op staat is echt verschrikkelijk. Puur door het jeugdsentiment scoort deze een hele krappe 2,5, ik draai liever het album Control (enige album met Rhythm Nation die nog een beetje de moeite waard is).


Zeg maar gerust dat ze niet kan zingen

Alle video's van de getrokken singles zijn van hoge kwalitiet. De familie Jackson had wel oog daarvoor (en het geld). Maar toch blijft deze kleine vrouw altijd in de schaduw staan van broerlief Michael. Het lijkt alsof ze alles kopieert van hem. De muziek, het zingen en zelfs het dansen. Ze profiteert er maar mooi van. Neemt niet weg dat ze een aantal hele mooie songs op haar naam heeft staan.

Neem nu Love Will Never Do. Nog steeds een ijzersterke track en die zwartwit video is echt prachtig. Strakke beat en qua zingen is ze vrij goed aan te horen. Vocaal gezien is ze niet erg sterk, maar met veel nummers komt ze er toch mee weg. Ballads heb ik dan weer niet zo'n behoefte aan, dan valt ze wat mij betreft wel door de mand.

Ook de singles Miss You Much en vooral Rhythm Nation hebben knappe video's. Dansen kan ze zeker wel. Wat ze voornamelijk van Michael en toenmalig choreografe Paula Abdul heeft geleerd.

Voeg daarbij de nummers Black Cat (wat meer rockachtig waarvan ik het jammer vind dat ze niet meer nummers in die stijl heeft opgenomen, op If na) en het vrolijke meezingbare Escapade en je hebt een heel fatsoenlijk album. In ieder geval beter dan Control.

Moet erg wennen aan deze zanger. Zeer ingetogen album, maar zijn stem vind ik niet echt fijn overkomen Over vertrouwde klasse kan ik niet spreken, want dit is mijn eerste kennismaking van Jason solo. Misschien moet ik het vaker horen, maar voor nu kom ik niet verder dan 3*.

De eerste producer van Madonna. Hij schreef o.a. Holiday. Hij maakte ook zelf muziek. En zeer verdienstelijk als je het mij vraagt. Who found who, Just A mirage en real thing zijn allemaal classics in het dancegenre. Persoonlijk vond ik Jingo erg leuk, maar duurde me iets te lang. Maakt hij tegenwoordig nog muziek?

Redelijk albumpje van deze zanger die korte tijd even populair was. We don't have to take our clothes off en Get Lucky waren zijn grootste hits. Maar mijn favoriet is altijd Say It Again geweest. Die heb ik nog ergens op vinyl liggen...

Rock als genre? Hmm, beetje dan, verder is dit toch echt een folkalbum. Mooie stem heeft Jessica, soms begeleidt met wat aparte muziek wat nogal zweverig aan doet. Het is een beetje wennen, maar dit waardeer ik zeker wel. Maar of het op de lange termijn blijft hangen is nog afwachten. Krijgt een voorzichtige 3,5*.

Na Culture Club ging Boy George solo en scoorde een aantal hits zoals Sold en Everything I Own. Daarna voegde hij zich bij deze band genaamd Jesus Loves You.

Dit album bevat een mix van pop, dance en klassiek Indiaas met teksten over spiritualiteit, liefde en gelijkwaardigheid. Ik vind het persoonlijke een heerlijke mix waarvan Generations of Love mijn grote favoriet is (leuke video ook). Prachtige climax zit er in dat nummer en kan dan ook nooit stil blijven zitten bij dat stukje (vooral wanneer 'rap'stukje begint). Bow Down Mister werd hun grootse hit in Engeland en eerstgenoemde bereikte de top 10 in Nederland.

Door dit album ontdekt hij Hare Krishna en heeft dit ook grotendeels vertaald naar deze nummers. Prima album waar ik heel vrolijk van word!

Maar nu anderhalf jaar later dus wel. Wat een mooi album is dit eigenlijk. Ik hoorde dat er destijds totaal niet in, maar nu hoor ik het ene mooie nummer na de andere. Aqualung, Mother Goose (het lijken de middeleeuwen wel! ) en Locomotive Breath zijn echt toppers. Ik verhoog naar 4*.

Op naar Thick as a Brick

Zit deze verzamelaar eens te draaien en er komt maar 1 woord in me op: respect

Zoals Aero al zegt, zijn rol in da gay-beweging moet niet onderschat worden, hij is zeker van belang geweest in de 80's. Lef had Jimmy zeker, want een clip zoals Smalltown Boy was in 1984 echt ontzettend gewaagd! En een verdiende nummer 1 heeft hij daarmee gescoord. Persoonlijk blijft dat het beste nummer wat hij ooit gemaakt / gezongen heeft.

Naast Bronski Beat heeft hij solo en met The Communards ook dingen gedaan. In 1986 stond hij wederom aan de top met het nummer Don't Leave Me This Way (cover Thelma Houston). Velen vinden Jimmy een eng mannetje (kan het me wel voorstellen haha), maar men moet niet vergeten dat hij no matter what altijd zichzelf gebleven is en daar heb ik enorme bewondering voor. Wat mij betreft verdiend deze man een standbeeld

Andere favorieten zijn hier Tomorrow en de cover Never Can Say Goodbye.

Zeer zeker niet beter dan hun debuut. Ze lijken de weg kwijt te zijn en experimenteren er maar wat op los wat resulteert in langdradige minder zeggende songs. Formulae borduurt verder wat ze ook op hun eerste album maakten, maar voor de rest is het stukken minder. Wel zeker nog de moeite waard om te horen. Maar was erg teleurgesteld toen ik het een paar keer gedraaid had. Hun debuut staat nog steeds als een huis, vandaar dat ie ook in mijn top 10 aller tijden staat!

In tegenstelling tot jullie (Aero en Jonnie) blijf ik dit album steengoed vinden. Juist door die stem blijf ik het mooi vinden. De opvolger I to sky ben ik al totaal vergeten, die maakte destijds al helemaal geen indruk op me. Misschien dat ik iets heb met deze cd, het is toch een van mijn favorieten geweest, jarenlang al. Het nummer Broken Down bv.... Je haat het of je vind het fantastisch. Zijn stem vind ik juist ongelooflijk zuiver. (Wat wil je, hij is vroeger koorknaap geweest...) Nee, die 5* blijft voor mij gewoon staan!

Dit album blijft bij mij nog steeds op 5 sterren staan. Luister er nog met heel veel plezier naar. Maar 1 nummer begin ik wat minder te vinden en dat is Christobel. Gaat toch beetje de zeurderige kant op.

Maar voor de rest worden bijna alle andere nummers steeds mooier!

Real Life is ontzettend gevoelig, een absolute 5*-track. Zelden een plaat gehoord wat zo intens gezongen is
Kippenvelmoment nummer 1.

Eternal Flame is vooral mooi door het achtergrondkoor. Qua muziek zit het gewoon goed inelkaar. 5*

In Feed the Light is een mooie rol weggelegd voor de viool. Kippenvelmoment nummer 2. 5*

The Ride is een mooi ingetogen gezongen nummer. Hier vind ik haar stem wel het mooiste klinken. 5*

Met I Defy wordt je weer een beetje wakker geschud. Met Antony natuurlijk en die kennen de meesten hier wel. Die man is bezig heel langzaam de wereld te veroveren. Mij heeft ie al in ieder geval Het duet past perfect bijelkaar. Wederom 5*.

Flushed Chest is samen met Real Life het mooiste nummer van dit album (naar mijn bescheiden mening ) Zo'n heerlijke leun-maar-lekker-achterover-plaat en puur genieten. 5*

Christobel, de mindere dus. Is wel wat meer up-tempo, maar Joan zingt hier niet echt plezierig. Zeurderig, maar toch 4*.

Save Me doet me denken aan een ander nummer, maar weet niet welke.. Iemand? Maar ook dit een heerlijk relaxed plaatje met een mooi gezongen I need to Know in het midden. 5*

In Anyone mis ik een beetje spanning. Het kabbelt wat voort. Toch een ietsie-pietsie minder nummer. 4*

We Don't Own It heeft lekkere jazz-invloeden. En weer prachtig gezongen. Volumeknop gaat altijd eventjes wat hoger als deze voorbij komt. 5*

Al met al, deze gaat zeker in de Top 10 eindigen over 2006

Talentvol is ze zeker. Luister het nu voor het eerst deze To Survive. Real Life heb ik nog steeds op 5 sterren staan, een klassieker in mijn ogen. Wat ik op dit album hoor is eigenlijk niet veel nieuws, het heeft veel weg van haar debuut. Maar wat vind ik haar stem toch heerlijk! Die verveelt mij geen minuut. Ik ben nog maar op de helft en tot nu toe is Magpies wel favoriet. Straks het nummer met Rufus, spannend!

Volgens mij is dit album na een aantal draaibeurten niet meer uit mijn cd-speler te slaan. Go Joan!

Werkelijk prachtig album. Als ik mocht kiezen wat voor stem een engel zou moeten hebben, dan is het Joanna
Het is vooral de muziek die me aangrijpt, ik was nog niet zo bekend met de harp, maar bijzonder is het zeker. Toch zijn er op dit moment 2 nummers die me nog niet helemaal weten te pakken. Sadie en Three Little Babes. Daarin overdrijft ze nogal met haar stem vind ik. Ik ga doorzetten met die twee, €0,20 valt vanzelf Maar de overige songs zijn stuk voor stuk juweeltjes en die zal ik nog heel lang gaan koesteren. 4,5*

Jocelyn Brown is geloof ik de meest "gefeaturede" artiest in de jaren 80/90 geweest. Solo heeft ze maar 1 hit gehad en dat was Somebody Else's Guy.

Deze verzamelaar vind ik een beetje een misser omdat er vele bekende tracks ontbreken waar zij op meedeed zoals: Don't Talk Just Kiss van Right Said Fred, Take Me Up van Sonic Surfers en het zomerse Gypsy Rhythm van Raul Orellana. Met deze songs had dit album van mij een betere waardering gekregen.

Nu kom ik op een krappe 3* uit, mede dankzij nummers als Incognito, Jamestown en haar samenwerking met Todd Terry (Something's Going On).

Aaaah, hij staat erop. Deze voormalige Shalamar zangeres toen ze solo ging eind jaren 80. Nostalgie alom. Real Love en Friends waren leuke hits. Geen idee of ze nog bezig is met muziek..

Meesterwerk?? Lol, Mother is echt een vreselijke plaat zeg..

En ja, ik ken het verhaal achter die plaat, maar ik blijf het vreselijk geschreeuw vinden. En de versie van Marianne Faithfull (Working Class Hero) vind ik beter dan deze van John. Nee, dit album was zeker niet memorabel voor mij.

Het eerste album wat ik leer kennen van John Martyn en heel blij toe! Dit is folk met een licht alternatief randje. Automatisch vergelijk ik dit met Nick Drake, vooral omdat het ook in zelfde tijd uitgekomen is. Dit klinkt allemaal wat voller, alhoewel Nick Drake zeker een grote favoriet van me is. Voor de tijd van het jaar is dit een perfect album, maar Bless the Weather? Hmm, heb ik mijn twijfels over Maar bless John Martyn zeker.

Deze plaat is als een verslaving, je wilt steeds meer en meer. Ik had niet verwacht dat ik dit album nog zo mooi zou gaan vinden. Ik begon met 3 sterren, maar ik gooi hem nu naar 4,5 ster. Heerlijke, gevoelige muziek die door merg en been gaat

Groot respect voor deze Johnny Cash

Titelnummer vind ik het beste nummer van (Jon) Bon Jovi. Daarna heeft hij in mijn oren niks fatsoenlijs meer uitgebracht Verder is dit hele album best wel te doen.

Leuk verhaal ook bij de hoes. Ik zat zelf te denken, wat stelt het nou voor? Youy? Wat is dat nou weer. Na zijn uitleg gelezen te hebben stond er dus ergens your op een muur, heeft iets weggepoetst van de letter r, 4 streepjes gezet en na langer kijken zag ik het pas: 3 bomen naast elkaar Meneer is dus ook kunstenaar.

Ook ontzettend onder de indruk van dit album, zeer lastig om 2 favorieten uit te zoeken, maar Black Widow is echt zo prachtig gezongen, die heeft een vinkje. Dumb is een klein folkliedje waarbij hij zijn stem heel erg naar beneden gooit en vooral live klinkt dit echt geweldig. Rebels Without a Cause met de Pet Shop Bears is echt geniaal vind ik. Met dit nummer toont hij zijn veelzijdigheid als zanger en dat is ook de kracht van dit album, het verveelt nooit. About a Boy, het duet met Jamie kende ik nog niet en ook dit is pracht en praal.

Mijn 2e vinkje gaat naar My Gayest Picture, scherpe tekst en hier vind ik zijn manier van zingen iets op die van Stuart A. Staples lijken. En dat is niet bepaald negatief bedoeld Alleen Work Boy weerhoudt me van de volledige 5 sterren, maar misschien is het een kwestie van gewenning.

Heer aERodynamIC, mag ik u weer bedanken voor deze geweldige tip?

Weet nog goed dat Just Another Day niet uit de top 40 te branden was... Destijds erg lekker zomerplaatje, maar nu hoor je het nummer zelden meer.

Gloria Estefan had deze man ontdekt en is korte tijd populair geweest. Zover ik weet maakt hij nog steeds muziek, maar meer in het Latino genre. Dit album destijds helemaal grijs gedraaid, en heb leuke herinneringen eraan van mijn vakantie in de USA. Vandaar de 3,5*.

Bij toeval kwam ik achter het nummer Too Late, Too Soon. En dan heb ik het over de dance version ervan. Kwalitatief doet het niet veel onder van de nummers van zijn debuutalbum. Track 1, de ballad-versie is ook mooi, maar toch ietsie minder. De rest van het album ken ik jammer genoeg niet, eens zien of ik het 2e hands ergens kan vinden.

Dit is wel de mooiste ontdekking van de laatste paar maanden voor mij, wat een heerlijke, dromerige, soms zweverige popliedjes. It's the Nighttime is een voortreffelijke opener en ook de rest van het album sluipt meer en meer in je hoofd.

Thanks Shangri-la, ik keek even in je top 10 en zag deze staan en ziehier: een succes

Dit album had ik weleens gehoord toen Burbujas de Amor een enorme hit was. Veel zomerse klanken waar je je geen buil aan kunt vallen Dit album was erg succesvol die zomer, want het bereikte zelfs de 1e plaats in de album top 100.

Favorieten zijn (natuurlijk) Burbujas de Amor en Como Abeja al Panal (lol, na mijn sterren gemiddeld 4,40 )

Erg benieuwd naar deze release. Van de week pas ontdekt, dacht even een album van een nieuwkomende zangeres te gaan beluisteren en ik hoor een mannenstem, oh, een feature dacht ik, maar na het zien van de hoes begon het kwartje te vallen Het ging hierbij om het eerste album van June: Diana.

Dromerige electrobeats gecombineerd met de prachtige zang van June. Een prachtige, diepe, doordringende stem waar ik in elk geval intens van geniet. Diana vind ik een vrij ingetogen album, denk dat ze hier meer experimenteert met de muzikale invulling. De opener Jenny (Breathe) is gelijk al een geweldige opener, wacht met spanning de rest af. Ben benieuwd of de zang hier in de smaak gaat vallen