Naar aanleiding van De Jaren 80 KO deze 4-cd toegevoegd. Dit was de eerste cd-box van 3 delen. Van die andere kon ik helaas geen hoes vinden, anders had ik die er ook opgezet.

Maar de serie in zijn geheel is een mooi overzicht van wat er in de tachtiger jaren populair was. Het is vooral top 40-werk natuurlijk, maar dat boeit mij verder niet. De volgorde van de tracklist gaat van nieuw naar steeds ouder, ook wel apart.

Voor af en toe is dit zeker leuk (met die KO helemaal ) om eens uit de kast te halen. En jezelf weer even terug in de tijd wanen. 3,5*

Redelijke compilatie, sterk afgewisseld met goede en minder goede popsongs uit de Jaren 80. Niet van alle nummers zijn er de 12 inch-uitvoeringen van te vinden, er staan ook gewone singles tussen omdat die gewoon vrij lang duren. Noemen ze het gelijk maar The Long Versions

Maar eerlijk is eerlijk, er staan ook een paar fantastische lange versies tussen. Wat te denken van de bijna 10 minuten durende versie van Dan Hartman? Heerlijke lange intro!

Verder vind ik de versies van Propaganda, Talk Talk, Cock Robin, A-ha en Art of Noise absoluut 80's klassiekers

Met een geweldige Knock Out op komst, ga ik deze alvast klaarleggen (En ik kan deze dansende madam gewoon niet onderdrukken nu.... nou, komt ze: )

Nee toch zeker?

Verschrikkelijke muziek, allemaal zo bedacht en gemaakt.. Vooral van de ballads klappen mij de tenen van samen, zo absurd zoet.

Maar, maar..... ik moet wel bekennen dat ik I Want It That Way een goed popnummer vind. Voor de rest snel vergeten deze band...

Tot mijn grote schaamte moet ik dit album ook nog ergens hebben liggen. Als kiddo vond ik Robert De Niro's Waiting altijd wel een stoer nummer. Voor de rest heeft deze muziek natuurlijk niet zoveel om het lijf. Gemakkelijke popdeuntjes (zelfs een paar geproduceerd door Stock, Aitken & ) tot hilarische covers als Help. 2,5*

God, deze cd was ik al helemaal vergeten! Dat dansje destijds bij Walk Like an Egyptian.. Humor!
Aan het eind zingen ze een stukje waarbij ik altijd dacht dat ze de woorden Lex Harding zongen..

En ja, Manic Monday blijft een perfect popnummer, kan niet stuk. De rest van het album vond ik maar zozo.

Helemaal eens met wat mijn voorganger zegt. Devotion is vooralsnog favoriet hier, maar dit zijn ook hele lieve liedjes. Moet af en toe zelfs een beetje aan JJ72 denken qua zang en muziek. Fijn plaatje!

Als ik de berichten hier lees krijg ik bijna de neiging om ehh... het woord zweveresque te gebruiken

Nee, zonder gekheid, vannacht met koptelefoon beluisterd en dit vind ik echt een ontdekking! Hele prettige luisterervaring en moest ook aan een aantal andere artiesten denken terwijl dit speelde. Qua zang moest ik bij de eerste paar nummers een beetje aan Flaming Lips denken (zweverig, zoals op Yoshimi), qua muziek een beetje het sprookjesachtige van Mercury Rev en op tracks 7,8 en 9 hoor ik Sinead O'Connor erin terug.

Stuk voor stuk vind ik dit klassesongs en mijn verbazing was dan ook groot dat mijn persoonlijke favoriet nog stemloos was onder favorieten! Gila en Turtle Island zijn allebei prachtig, maar voor mij is het klapstuk toch wel Holy Dances! Te gek als een nummer het voor elkaar krijgt dat je jezelf in de middeleeuwen waant. Dit gaat hier nog heel veel gedraaid worden, pop met een heel fijn, licht folkrandje

Eindelijk aantal malen beluisterd, deze Beachwood Sparks. Het is vooral een mengelmoes van diverse muziekstijlen. Een vleugje Harmonium, een schepje Beach Boys en een snufje Byrds. Het gevoel dat je vooral bij deze plaat krijgt is: Peace

Maar toch, rond track 10 slaat bij mij een beetje de verveling toe. De aandacht verslapt, het enthousiasme wat ik in begin had verdwijnt steeds meer. Misschien wat vaker draaien zou een optie kunnen zijn, de toekomst zal het uitwijzen. Het genre valt te betwisten denk ik, hoor hier ook zeker een stuk folk in. Wat trouwens nog meer naar voren komt op hun in 2002 verschenen EP Make the Cowboy Robots Cry. Absoluut de moeite waard! En liefhebbers van de banjo (a la Iron & Wine), probeer het ook eens

Ik zet voorzichtig in op 3,5*

Soms heb je van die albums die je voor het eerst hoort op precies het goede moment. Dit is er dus zo eentje, 30 graden buiten en Becca Mancari klinkt voor het eerst uit de speakers. Heerlijke indiepop met een scheut rock, hier en daar electronische klanken en uiteraard de prettige stem van Becca. Typisch muziek om te draaien op een lome zomermiddag/avond zoals deze.

Het zijn zeker geen standaard nummers, heerlijke wendingen soms, het tweeluik Stay True / Lonely Boy is favoriet momenteel, ken niet veel nrs die hierop lijken, heel erg in de verte moest ik even denken aan Marianne Faithfull's The Ballad of Lucy Jordan, maar dat komt meer door het intro. De afsluiter Forgiveness is een prachtig folkliedje, ze kan met meerdere genres uit de voeten dus.

Conclusie: een album wat nog veel gaat gedraaid worden en zoals Becca op de hoes zijn we klaar voor de zomer.

You Win Again is juist een van hun meest sterke nummers. Zeker vocaal gezien een hoogtepunt. Een van de weinige uitschieters op dit album wat ik eigenlijk nooit meer draai.

De opvolger van E.S.P. Met de single Ordinary Lives probeerden ze het succes van You Win Again te evenaren, wat maar deels gelukt is. Verder blijft dit een prachtig album met als uitschieters titeltrack One en Tokyo Nights.

P.S. Ik zie dat alle albums zijn opgeslagen onder de naam THE Bee Gees, maar volgens mij hoort THE er niet voor (zie o.a. deze hoes).

Wat een hoop goede nummers hebben deze heren toch gehad, getuige deze cd. Maar dan staat er zo'n nummer als "Immortality" tussen met.... mevrouw Dion. Maar goed, zeer de moeite waard, deze dubbel cd! Respect alom voor de Bee Gees!!

Ik heb 4 sterren gegeven voor deze verzamelaar. Het is erg compleet, maar er staan ook gigantische draken op zoals: Immortality (met Celine Dion), die is me echt te zoet gewoon. Run to Me trek ik ook niet echt. Verder vind ik Heartbreaker en Islands in the Stream veel beter van de andere uitvoerenden (Dolly en Dolly & Kenny). Ik weet dat Bee Gees die nummers geschreven hebben, maar hun uitvoering voegt niet veel toe.

Een geweldige stem heeft ze niet, maar op de een of andere manier vond ik haar wel sexy zingen. Heaven is a Place on Earth is vreselijk bombastisch natuurlijk en Circle in the Sand weer erg lieflijk. Nee, doe mij het nummer Leave a Light On maar, die is wel aardig (staat op album wat ze hierna uitbracht). Solo heeft ze verder niet veel potten kunnen breken dacht ik.

En hij speelde de hoofdrol in de musical Dear Evan Hansen, zal dat album ook eens toevoegen

Op dit album hoor je nogal zijn musicalverleden, songs vind ik soms ietwat te glad, maar wat een stem heeft deze meneer zeg. Geef deze eigenlijk een 3,75, maar naar boven afgerond. Bad Habit, Ease My Mind en Older zijn de favorieten hier, maar zou graag willen dat Ben wat meer de alternatieve kant kiest, dan kunnen er nog mooiere dingen uitkomen (heeft ook te maken dat ik Jon Campbell hiervoor gedraaid heb, ff andere koek).

Pas geleden heeft hij het nummer Rain uitgebracht en dat nummer is niet te vergelijken met de songs op dit album. Veel meer pop/dance en doet ook heel erg 80's aan. Persoonlijk vind ik het heerlijk (een echte guilty pleasure), ongegeneerd meeschreeuwen (tekst heb je zo in je hoofd) en die uithaal aan het einde, ja, daar mag hij ook wel meer van maken.

Ben Platt - RAIN [Official Video] - YouTube

Rijzende ster uit Nieuw-Zeeland, deze net 20-jarige Stella Bennett. Find an Island had ik vorig jaar al leren kennen, een heel vrolijk popliedje en gelijk viel me haar stem al op, erg prettig. Pas geleden Supalonely gehoord en schoot wel even in de lach, zong ze nou echt I'm a lonely bitch? Ja dus, de manier waarop ze dit nummer brengt is eigenlijk hilarisch, maar o zo catchy. Jammer dat Gus Dapperton erin zit, zijn auto-tune stem klinkt niet altijd even lekker.

Verfrissend EP'tje dit.

Belgie heeft momenteel Milow en Nederland heeft momenteel Bertolf. Another Day is een fijn popnummertje beetje in de stijl van Coldplay en de gitaar speelt een grote rol hier. Slechts 1 keer gehoord nog en het blijft al hangen. Kon ook weleens een hele grote hit gaan worden in Nederland / Belgie.

Pfff, is To Deserve You alweer 10 jaar geleden? Gaat hard.. 35 jaar in de muziek zit ze alweer. Ze is legendarisch door haar rol in The Divine Miss M als ordinaire relmadam. En die "rol" is ze eigenlijk nooit weer kwijtgeraakt. Laatste jaren zet ze zich vooral in voor liefdadigheid en is wat minder met muziek bezig (alhoewel ze afgelopen jaar nog wel een kerstalbum uitbracht).

De muziek, tsja, kan ik kort en krachtig over zijn: niet bepaald hoogstaand. Ze heeft op zich wel een okee stem, maar de nummers zijn mierzoet geproduceerd. Een Wind Beneath My Wings is op zich best wel mooi, maar o zo zoet. De remix van To Deserve You sloeg in als een bom destijds. Blijft een lekker nummer. The Rose blijft gewoon haar beste song. Lekker emotioneel en met veel gevoel gezongen ook

Nee, dan vind ik haar qua acteren wel een stukkie beter. Haar rol in Beaches blijft onvergetelijk en mijn favoriete film van haar: For the Boys.

Voor deze verzamelaar 3 sterren (en dan speelt jeugdsentiment ook een rol )

Hier nog een

Had hier hele hoge verwachtingen van, maar wat een irritante plaat zeg. Van zingen is geen sprake van deze mevrouw Davis, krijsen des te meer. Het moet je liggen denk ik, maar ik word letterlijk agressief van deze plaat. Nu begrijp ik wel waarom ze niet doorbrak destijds, de muziek is gewoon ontzettend matig. Dat ze nu als een cultfiguur wordt gezien vind ik echt lachwekkend. Zo kun je alles wat slecht was in die tijd tot cult gaan benoemen Nee, heb deze geprobeerd en daar blijft het bij.

Wat is deze serie anno 2007 ontzettend fout eigenlijk. Destijds wou je geen aflevering missen (wat ook niet gebeurde) en meneer Spelling heeft hier goud geld aan verdiend. Deze cd zag ik toen ergens voor een paar gulden liggen en ligt nu op de stapel minst gedraaide albums. Alleen de nummers van Puck & Natty en Michael & Chaka zijn nog het aanhoren waard, de rest is erg.. heel erg.

Mooi overzicht van wat deze man gemaakt heeft. Met de nodige klassiekers natuurlijk: Goodnight Saigon, Just the Way you are en Piano Man. Persoonlijke favorieten: Leningrad, She's Always a Woman en Honesty. Nummers als Uptown Girl en The Longest Time vind ik overbodig. 4*

Begin jaren 90 erg populaire dance, deze Black Box. Het gaat hierbij om een collectief danceproducers dacht ik. De zangeres zong alleen de nummers in, verder niets.

Er was destijds nog een rel om het nummer Ride On Time, wie nou daadwerkelijk het nummer had ingezongen. Uiteindelijk bleek Martha Wash het nr ingezongen te hebben en kreeg uiteindelijk ook haar gelijk in een rechtszaak.

De producers waren destijds aka's van o.a. Starlight (Numero Uno) en valt wel onder de noemer Italo dance.

Fantasy is een cover van Earth, Wind & Fire, die ik persoonlijk erg goed vind. Ride On Time, Strike It Up, I Don't Know Anybody Else en Everybody Everybody waren vooral nummers waar ik als 17-jarig jochie veel op gedanst heb.

Ik zie het gewoon als de beste achtergrondmuziek die je maar kunt krijgen. Vooral na een dag werken is dit erg fijn om te luisteren. Mij blijft het wel boeien de hele cd door. Ik verzin er altijd beelden bij, op een of andere manier lukt het deze plaat steeds weer. Die 4,5* blijven mooi staan

Juist wel, die vind ik beter dan het origineel (ja, ik zeg het gewoon), Maureen zingt zo mooi hier. Die uithaal aan het einde brengt me nog steeds in trance in combinatie met die heerlijke bas in dit nummer. En destijds op vinylsingle gekocht, flink stuk jeugdsentiment dus

Deze weer eens opgezet en wat blijft Beat Dis toch een classic, volume gaat flink omhoog bij dat nummer. Alleen Don't Make Me Wait vind ik hopeloos gedateerd klinken, doet me nu echt niks meer. En dat 'gezoek' naar een andere radiozender aan het begin van praktisch elk nummer stoort me ook op den duur. Megablast [Rap Version] was ik toen niet zo voor in, maar wat een killertrack is dat eigenlijk

Al met al wel een essentieel album voor de dance.

Wat is die saxofoon heerlijk in Lowdown. Pas nu luister ik naar het volledige album van deze Boz Scaggs. Een beetje erg ondergewaardeerd ook zo te zien. Alleen We're All Alone hoeft voor mij niet zo, hij zingt toch niet helemaal zuiver hier. Maar verder wel een aanrader voor mensen die niet vies zijn van pop met een flinke scheut soul.

Dat is toch die zanger van het nummer Jamaica?

Country uit Australië is me nog niet zo bekend, maar deze Brad Cox kan weleens een hele grote worden. In 2018 won hij daar als 22-jarige een talentenjacht en dit is zijn 2e album. Ik viel gelijk als een blok voor zijn stem, vooral in het nummer Short Lived Love zingt hij prachtig. Mix van country, rock en blues. De blues laat hij goed horen in het epische Caught in a Noose by a Stranger, met zijn ruim 8 minuten verveelt de song echter geen minuut. Het duet met Adam Eckersley is ook al zo'n juweel.

Ben hier nog lang niet klaar met de wondere wereld van country, er valt nog zoveel te ontdekken

Wat een heerlijke ontdekking dit album. 2 dames en een heer vormen samen de groep Bread Love and Dreams. Kampvuur aan en droom helemaal weg met deze muziek. Dit is folk met hoofdletter F. 4,5*

Ook een lekkere ontdekking dit. Prachtig ingetogen plaat in de categorie singer/songwriter. Ik heb totaal geen moeite met zijn stem, sterker nog, het past perfect bij de sobere composities. Heerlijke luisterplaat en een prachtige hoes ook

Iemand bekend met zangeres Emmanuelle Seigner? Back to You is ook erg mooi.

Nog helemaal geen berichten bij dit album? Goh..
Best wel sterke plaat uit de jaren 80. Voor mij een van de ultieme jaren 80-bands. Een song als Smalltown Boy kan gewoon niet kapot. Why vond ik al stukkie minder, maar blijft ook een classic

Het nummer met Marc Almond is ook zeker de moeite waard. 3,5*

Dit album verdiend meer aandacht, in Amerika zijn ze al vrij groot, deze Brothers Osborne. John, de gitaarvirtuoos en TJ, de zanger met een prachtige diepe stem. Als ik even wat energie nodig heb, dan zet ik dit album op, heerlijke countryrock afgewisseld met traditionele country. Hun vorige albums zijn ook erg de moeite waard, maar met deze gaan ze het grote publiek bereiken vermoed ik. Luister eens naar Back on the Bottle met die geweldige ritmewisselingen of het duo Muskrat Greene / Dead Man's Curve met heerlijk gitaarspel van John. Tevens horen we het debuut van John als zanger in het nummer I'm Not for Everyone. Het jaar is nog niet voorbij, maar het moet raar lopen als dit album niet de top 3 over 2020 gaat halen. Een live-optreden lijkt me ook geweldig om eens mee te maken van deze broers, hopelijk volgend jaar als de pandemie eens gaat verdwijnen.

Ben ook erg benieuwd naar jouw mening, frolunda